Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1154/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Alicja Plucińska - Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 387/09 odrzucające skargę A. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stosownie do art. 220 § 3 oraz 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 387/09, odrzucił skargę A. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie wymeldowania. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że zarządzeniem z dnia 30 kwietnia 2009 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez opłacenie należnego wpisu oraz nadesłanie jej odpisu - w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania skarżący nie uzupełnił w terminie braków formalnych w związku z czym skarga została odrzucona.

Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniósł A. M. reprezentowany przez adwokata, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj.:

1. art. 58 § 1 pkt 3 ppsa oraz art. 220 § 3 ppsa poprzez ich błędne zastosowanie i odrzucenie skargi w sytuacji, w której na druku zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu nie udzielono skarżącemu pouczenia o możliwości ubiegania się o zwolnienie od kosztów sądowych,

2. art. 58 § 1 pkt 3 ppsa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że Sąd pomimo takiej możliwości nie sporządził do akt sprawy brakującego odpisu skargi i brak ten, z uwagi na to, że nie został usunięty przez skarżącego potraktował jako podstawę odrzucenia skargi,

3. art. 6 ppsa poprzez jego naruszenie, polegające na tym, że w wezwaniu do uiszczenia wpisu WSA nie pouczył skarżącego, występującego w postępowaniu sądowym bez profesjonalnego pełnomocnika o jego prawie do ubiegania się o zwolnienie od kosztów sądowych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie.

Stosowanie do art. 220 § 3 ppsa skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa sąd odrzuca skargę jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 4 maja 2009 r., w wykonaniu zarządzenia z dnia 30 kwietnia 2009 r. do skarżącego skierowano wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej należyte opłacenie oraz nadesłanie jej odpisu - w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania skarżący nie uzupełnił w terminie braków formalnych w związku z czym prawidłowo Sąd I instancji odrzucił skargę.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej skarżący został pouczony o przysługującym mu prawie do ubiegania się o przyznanie prawa pomocy bowiem w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 1 egzemplarza jej odpisu znajduje się w punkcie 2 pouczenia stosowna informacja. Fakt, że takie pouczenie nie znajdowało się w wezwaniu do uiszczenia wpisu nie ma wpływu na rozstrzygnięcie skoro stosowne pouczenie w sposób wyraźny dotarło do skarżącego, czym Sąd I instancji uczynił zadość zasadzie sformułowanej w art. 6 ppsa.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 ppsa.