Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2082/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 pkt 4a
journal: Dz.U. 2011 nr 212 poz 1263
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity.
article: art. 2351
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: art. 2352
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, , Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2014 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej skargę oddala


UZASADNIENIE

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] lipca 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. oraz art. 2351 i art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 91 ze zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (DZ. U. z 2009 r. Nr 105, poz. 869 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. w [...] od decyzji Granicznego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] maja 2013 r. o stwierdzeniu u T. H. choroby zawodowej – przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy – przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej prawej – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że skierowanie na badania T. G. w celu rozpoznania choroby zawodowej wpłynęło do organu I instancji w dniu 14 listopada 2011 r. Po dokonaniu oceny narażenia zawodowego organ I instancji sporządził Kartę oceny narażenia zawodowego i wraz z dokumentacją z postępowania wyjaśniającego przesłał ją do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...].

Jednostka orzecznicza I stopnia w dniu [...] sierpnia 2012 r. wydała orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu w T. G. choroby zawodowej: przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy – przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej prawej.

Po otrzymaniu powyższego orzeczenia Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny w [...] pismem z dnia 14 września 2012 r. zawiadomił strony postępowania o zebraniu materiału dowodowego w sprawie oraz poinformował, że przed wydaniem decyzji, strony mogą wypowiedzieć się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań w terminie siedmiu dni od daty otrzymania zawiadomienia.

W dniach 25, 27, 28 września 2012 r. pełnomocnicy spółki [...] sp. z o.o. zapoznali się z aktami sprawy (z wyłączeniem dokumentacji medycznej). W piśmie z dnia 10 października 2012 r. pełnomocnik ww. spółki wniósł o umożliwienie wglądu w akta sprawy lub sporządzenie kopii z akt sprawy w zakresie dotyczącym orzeczenia lekarskiego nr [...]. W dniu 24 października 2012 r. pełnomocnik [...] sp. z o.o. otrzymał kserokopię żądanej dokumentacji. Do przeprowadzonego postępowania pełnomocnik Spółka [ Sp. z o.o. wniósł uwagi (pismo z dnia 06.11.2012 r.). Zdaniem Spółki materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozwalana wydanie decyzji, która odpowiadałaby stanowi zgodnemu z prawdą, ze względu na niekompletne ustalenie stanu faktycznego, w szczególności w zakresie dotyczącym okresu przypadającego na lata 1992-2003. Ponadto mając na uwadze § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych odniosła się do dokumentów na podstawie, których zostało wydane orzeczenie lekarskie. Zdaniem Spółki Karta oceny narażenia zawodowego jest niepełna, gdyż nie zawiera danych o narażeniu zawodowym w latach 1992-2003. Ponadto dokumentacja dostarczona przez Pana T. G. budzi wątpliwość w szczególności w zakresie zaświadczenia lekarskiego z dnia 05.03.2012 r. wydanego przez specjalistę chorób wewnętrznych dr D. K., Usługi Lekarskie. Zdaniem Spółki "nie można uznać okoliczności wskazanych w tym oświadczeniu za udowodnione. Co najwyżej, to zaświadczenie może jedynie stanowić domniemanie, iż zawarte w nim oświadczenie pochodzi od tej osoby, która ten dokument podpisała. Natomiast na podstawie tego domniemania nie można przyjąć, iż oświadczenie to jest zgodne z prawdą

Mając na uwadze ww. zastrzeżenia Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny w [...] zwrócił się do T. G. (pismo z dnia 14.11.2012 r.) o przedstawienie do wglądu lub przesłanie oryginału zaświadczenia z dnia 05.03.2012 r. oraz uzupełnienie dokumentacji w zakresie dotyczącym okresu pracy przypadającego na lata 1992-2003. Ponadto Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny w [...] zwrócił się do dr D. K. o przesłanie informacji na temat posiadanej dokumentacji medycznej w sprawie T. G. oraz możliwości udostępnienia jej do wglądu osobom do tego uprawnionym. W odpowiedzi na powyższe pismo dr D. K. poinformowała, iż świadectwa zdrowia (wydane w latach 2000-2002) nie są przechowywane w dokumentacji medycznej. Kopia dokumentów dotycząca wywiadu i badania przedmiotowe przechowywane są w dokumentacji medycznej. T. G. pismem z dnia 27.11.2012 r. przesłał dokumentację dotyczącą badań okresowych wykonanych w latach 1990-1999 w Instytucie Medycyny Tropikalnej w Gdyni. Ponadto poinformował, iż w dniu 21.11.2012 r. w Granicznej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w [...] zostało złożone zaświadczenie za okres 2000-2002 dr D. K..

W dniu 06.12.2012 r. Państwowy Graniczny inspektor Sanitarny w [...] zwrócił się, do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...], z prośbą o przeprowadzenie uzupełniającej analizy dokumentacji medycznej będącej w posiadaniu dr D. K. oraz dokumentacji uzyskanych od T. G. i udzielenie informacji, czy w świetle nowych dokumentów podtrzymuje orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia [...].08.2012 r.

[...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] pismem z dnia 21.01.2013 r. poinformował, iż nowe dane zawarte w dokumentacji medycznej (kopia Kart badań okresowych z 1992 r., 1994 r. i 1999 r.) oraz w oświadczeniu dr D. K. nie wpływają na zmianę treści orzeczenia lekarskiego Nr [...].

Po otrzymaniu ww. pisma Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny w [...] ponownie zawiadomił strony postępowania o zebraniu materiału dowodowego w sprawie oraz poinformował, że przed wydaniem decyzji, strony mogą wypowiedzieć się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia.

W dniu 22.02.2013 r. pełnomocnik Spółki [...] Sp. z o.o. zapoznał się z treścią uzupełnionego materiału dowodowego oraz zwrócił się z prośbą o sporządzenie notatek i odpisów (ksero) z wskazanych przez siebie dokumentów (notatka służbowa z dnia 22.02.2013 r.) Ponadto strona zastrzegła sobie, iż w terminie 7 dni wniesie uwagi na piśmie.

Spółka [...] Sp. z o.o. wniosła uwagi do uzupełnionego materiału dowodowego zebranego w sprawie (pismo z dnia 27 lutego 2013 r.). Zdaniem spółki jednostka orzecznicza nie zastosowała się do wniosku Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego w zakresie przeprowadzenia uzupełniającej analizy dokumentacji medycznej będącej w posiadaniu dr D. K.. [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy odniósł się tylko do danych zawartych w oświadczeniu, a nie do dokumentacji będącej w posiadaniu ww. Ponadto w zakresie okresowych badań lekarskich załaczonych do pisma, jednostka orzecznicza powołała jedynie kopie badań okresowych z 1992, 1994 i 1999 r., podczas gdy Państwowoy Graniczny Inspektor Sanitarny załączył badania okresowe nr 337/90, 139/92, 791/94, 339/H/99.

Według spółki materiał dodowy zebrany w sprawie w dalszym ciągu nie pozwala na wydanie decyzji, która odpowiadałaby stanowi zgodnemu z prawdą, ze względu na niekompletne ustalenie stanu faktycznego.

Biorąc powyższe pod uwagę Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny w [...] pismem z dnia 12 marca 2013 r. zwrócił się do jednostki orzeczniczej o udzielenie informacji, czy stanowisko zawarte w piśmie z dnia 21 stycznia 2013 r. zostało wydane w oparciu o dokumentację medyczną będącą w posiadaniu dr D. K. lub czy ta dokumentacja jest niezbędna do zajęcia ostatecznego stanowiska w sprawie.

W odpowiedzi [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy pismem z dnia 9 kwietnia 2013 r. ponownie poinformował, iż po przeprowadzeniu uzupełniającej analizy dokumentacji medycznej, w tym badań okresowych nr 337/90, 139/92, 791/94, 339/H/99 oraz dokumentacji T. G. będącej w posiadaniu dr D. K., nie znalazł podstaw do zmiany treści orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. o rozpoznaniu choroby zawodowej.

Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny w [...] w dniu [...] maja 2013 r. wydał decyzję nr [...] o stwierdzeniu u T. G. choroby zawodowej: przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy – przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej prawej.

Po zapoznaniu sie z dokumentacją zebraną przez organ I instancji, uwaględniając zarzuty odwołania spółki [...] sp. z o.o. organ odwoławczy podał, że z dokonanych przez Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego w [...] ustaleń odnośnie przebiegu zatrudnienia Parra T. G. wynika, że w [....] Sp z o.o. w [...] ul. [...] był zatrudniony od 14.07.2010 r. do nadal, wcześniej w Linie Lotnicze "[...]" w [...] ul. [...] był zatrudniony od 16.04.2007 r. do 13.07.2010 r. (od kwietnia 2011 r. ww. przebywał na zwolnieniu lekarskim, w październiku 2011 r na zasiłku rehabilitacyjnym, do pracy powrócił w dniu 14.02.2012 r. na podstawie zaświadczenia lekarskiego zezwalającego na podjęcie pracy na stanowisku mechanika obsługi, gdzie nie występują czynniki związane drganiami mechanicznymi oraz zakaz używania urządzeń i narzędzi wywołujących drgania mechaniczne), Przed zatrudnieniem u ww. pracodawcy T. G. świadczył pracę w latach 1974 - 1975 w P.P. [...] w [...] na stanowiskach mł. marynarza, motorzysty, w latach 1977-1992 w PKP Wagonownia – [...] w [...] na stanowisku ślusarza, w latach 1992 - 2003 na statkach handlowych u 9 armatorów (greckich, niemieckich, włoskich, norweskich) poza granicami Rzeczypospolitej Polski na stanowiskach: motorzysty, oficera wachtowego, oficera mechanika wachtowego, latach 2003-2005 w Teatrze Muzycznym "[...]" w [...] na stanowisku konserwatora, rzemieślnika teatralnego; w latach 2006-2007 w [...] - Artykuły Metalowe w [...] na stanowisku sprzedawca.

Powyższe ustalenia dokonane przez organ I instancji, który wydał zaskarżoną decyzję były znane jednostce orzeczniczej, o czym świadczą zapisy w orzeczeniu lekarskim nr [...].

Zgodnie z art. 235[1] Kodeksu pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Aby zatem określone schodzenie mogło być uznane za chorobę zawodową muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki. Po pierwsze rozpoznane schorzenie musi odpowiadać chorobie ujętej w wykazie chorób zawodowych, a po drugie, winno być spowodowane czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi na stanowisku pracy osoby zainteresowanego albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Przedmiotem badania organu w sprawach z zakresu chorób zawodowych jest więc charakter schorzenia w kontekście choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, warunki pracy w świetle narażenia na powstanie tej choroby oraz związek przyczynowy między chorobą zawodową, a tymi warunkami.

W analizowanym przypadku, co potwierdza dokumentacja zgromadzona w sprawie, Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny dokonał stosownych ustaleń w ww. zakresie. W orzeczeniu lekarskim nr [...]wydanym przez Poradnię Chorób Zawodowych [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] rozpoznano u T. G. chorobę zawodową wymienioną w poz. 19 pp. 5 wykazu chorób zawodowych: przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy – przewlekłe zapalenie nadklykcia kości ramiennej prawej. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że "badania i konsultacje specjalistyczne w Poradni Chorób Zawodowych potwierdziły aktualnie przewlekłe zapalenie nadkłykci kości ramiennej prawej, cechy zespołu wibracyjnego postaci naczyniowo-nerwowej oraz zmiany zwyrodnieniowe wielostanowe. Analizując sposób wykonywania pracy przez T. G. (...) dokumentację medyczną dostarczoną przez pacjenta, wyniki badań i konsultacji przeprowadzonych w Poradni Chorób Zawodowych rozpoznano z przeważającym prawdopodobieństwem zawodową etiologię przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej prawej".

Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Organ odwoławczy podał, że jak podkreślono w wyroku NSA z dnia 23 lipca 2003 r. szczególna rola w postępowaniu przypada orzeczeniom lekarskim, wydanym przez uprawnione do orzekania jednostki orzecznicze. Organ wydający decyzję jest związany treścią orzeczenia lekarskiego, które ocenia stan zdrowia pracownika i określa czy rozpoznane schorzenia mieszczą się w wykazie chorób zawodowych i mają związek z warunkami pracy. Oznacza to, że organy inspekcji sanitarnej nie mogą wydać decyzji stwierdzającej istnienie choroby zawodowej wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim jeżeli zostało ono wydane z zachowaniem norm zamieszczonych w rozporządzeniu, nie jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym oraz nie budzi zastrzeżeń co do rozpoznania choroby.

W związku z powyższym Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny w [...] wydał zaskarżoną decyzję na podstawie całokształtu materiału dododowego, zebranego w sprawie, zgodnie z art. 80 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wiarygodności orzeczenia lekarskiego wydanego w sprawie, Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny w [...] podkreślił, że w myśl orzecznictwa sądowego (wyrok WSA w Warszawie I SA/Wa 184/05 z dnia 30 listopada 2005 r.) - skoro skarżący nie przedstawił dowodów podważających zasadność wydanych przez kompetentne placówki medyczne opinii, brak jest podstaw do stwierdzenia ich niewiarygodności lub rzetelności". Organ I instancji wnikliwie przeanalizował treść orzeczenia lekarskiego i nie znalazł w jego treści oraz po konfontacji z dodowami niczego, co mogłoby wywołać wątpliwości co do rzetelności tej opinii. Pełnomocnik [...] sp. z o.o. w [...] nie składał co do orzeczenia lekarskiego innych uwag niż koniecznośc uzupełnienia materiału o dokumentację medyczną dr D. K., co zostało uczynione i co nie wpłynęło na treśc orzeczenia. Zauważył przy tym, że [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] w wydanym orzeczeniu lekarskim wskazał, że objawy chorobowe wystąpiły w T. G. od 2010 r., a jako stanowisko i rodzaj pracy wskazał blacharz, mechanik lotniczy urządzeń naziemnych, mechanik obsługi w [...] sp. z o.o. w [...], wcześniej [...] w [...]. Równiez w karcie oceny narażenia sporzadzonej przez lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę medyczną nad pracownikiem, jako okres narażenia zawodowego na czynniki, które wskazuje się jako przyczynę choroby zawodowej podano ostatni zakład pracy (okres narażenia 4 lata). Zdaniem lekarza profilaktyka – specjalisty medycyny pracy – kierującego T. G. na badania w celu rozpoznaia choroby zawodowej, warunki pracy (narażenie zawodowe) stwarzały możliwość powstania choroby zawodowej.

Zarzut o wydaniu decyzji na podstawie niekompletnie ustalonego stanu faktycznego, a tym samym naruszeniu art. 7, art. 77 § 1, oraz art. 80 kpa, zdaniem organu odwoławczego, nie znajduje potwierdzenia w materiale. Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny w [...] na wniosek strony odwołującej uzupełnił materiał dowodowy o dokumentację lekarską przedstawioną przez T. G. oraz będącą w posiadaniu dr D. K.. Odnosząc się do twierdzenia, iż karta oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej jest niepełna w zakresie, w jakim nie zawiera danych o narażeniu zawodowym w latach 1974-1975 oraz 1992-2003, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] podał, iż dane dotyczące ww. okresu narażenia zawodowego zostały uzyskane m.in. od Państwowego Granicznego Inspektor Sanitarnego w [...] (pismo z dnia 27.03.2012 r.) oraz T. G..

Podkreślił, iż w dniu 12.06.2012 r. do MWOMP w [...] Oddział w [...] została przekazana oprócz karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej - również dokumentacja z postępowania wyjaśniającego. Ponadto na prośbę strony odwołującej Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny w [...] dwukrotnie wystąpił do jednostki orzeczniczej o zajęcie stanowiska w związku z wątpliwościami Spółki dotyczącymi okresu narażeniu zawodowym w latach 1974-1975 oraz 1992 -2003, a także dokumentacji medycznej będącej w posiadaniu dr D. K..

Odnosząc się do twierdzenia odwołującego się, iż organ naruszył art. 10 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez umożliwienia [...] sp. z o.o. w [...] wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów i zgłoszonych żądań tj. zapoznaniem się ze stanowiskiem [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] z dnia 9 kwietnia 2013 r., co mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] podniósł, że zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie II OSK 1490/11 "zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a (...) może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiało jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania (...) istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy". Strona odwołująca się w toku postępowania była kilkakrotnie zawiadamiana o przysługujących jej prawach i podejmowanych czynnościach - czego dowodem są zawiadomienia wysyłane w trybie art. 10 § 1 k.p.a. Ponadto strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu, albowiem była zawiadamiana o podejmowanych przez organ czynnościach. Treść pisma do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] z dnia 12 marca 2013 r. została stronom przekazana. Pisma kierowane do jednostki orzeczniczej (dwukrotnie) dotyczyły tej samej kwestii tj. dokumentacji medycznej będącej w posiadaniu dr D. K., o której weryfikację zwracał się [...] sp. z o.o. w [...] Okoliczność ta była stronie odwołującej się znana wcześniej i mogła ona składać wnioski dowodowe. W toku postępowania strona ta nie wskazała innych dowodów niż znajdujące się w aktach sprawy. We wniesionym odwołaniu pełnomocnik [...] sp. z o.o. w [...] podał jedynie, że uniemożliwiło mu to zajęcie stanowiska w zakresie twierdzeń zawartych w piśmie [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] z dnia 9 kwietnia 2013 r. co mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W tym miejscu organ wskazał, iż w przedmiotowym piśmie jednostka orzecznicza podtrzymała swoje stanowisko zawarte w orzeczeniu lekarskim nr [...]. Strona odwołując się w toku postępowania nie wskazała żadnego dowodu, który zaprzeczyłby zawodowemu charakterowi schorzenia lub wskazała na innego pracodawcę jako źródło czynnika narażenia. Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny w [...] z urzędu również takich dowodów nie znalazł. W ocenie organu [...] sp. z o.o. w [...] miał zapewniony czynny udział w postępowaniu, brak zawiadomienia o rezultacie ostatniej czynności nie umożliwiło stronie zajęcia stanowiska, albowiem Spółka wiedziała o dokonanych czynnościach w postępowaniu.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnisoła spółka z o.o. [...] w [...]. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, skarżąca zarzuciła organowi:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, podczas gdy istniały podstawy do jej uchylenia;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez niewyczerpujące wyjaśnienie w sposób niebudzący wątpliwości wszystkich okoliczności faktycznych sprawy mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności czy w latach 1992-2003 oraz w okresie od 15 czerwca 1974 r. do 25 października 1975 r. T. G. wykonywał pracę w warunkach narażenia zawodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia przez organ, że schorzenie T. G. ma zawodową etiologię choroby;

3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyczerpujące podjęcie kroków mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w świetle zarzutu zawartego w odwołaniu, to jest twierdzenia Skarżącego, że decyzja Organu I instancji została wydana na podstawie niekompletnego stanu faktycznego, w szczególności w zakresie dotyczącym okresu przypadającego na lata 1992-2003 - brak danych o narażeniu zawodowym w Karcie oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej, mimo że Organ administracyjny był do tego zobowiązany;

4) naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez przeprowadzenie oceny w sposób dowolny, a nie swobodny, sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia zawodowego, polegający na przyjęciu, iż stan faktyczny ustalony jest w sposób prawidłowy, m.in. w zakresie niekompletnej Karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej w odniesieniu do narażenia zawodowego w latach 1974-1975 oraz 1992-2003, bowiem dane w tym zakresie zostały uzyskane m.in. od Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz od T. G.;

5) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. poprzez niekompletne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a tym samym rozstrzygnięcie w sprawie w oparciu o niekompletnie zebrany materiał dowodowy, oraz poprzez nieuzasadnione przyjęcie,że schorzenie T. G. ma zawodową etiologię choroby, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez organ I instancji;

6) naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynika sprawy, tj. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że wydanie decyzji przez organ I instancji bez umożliwienia [...] sp. z o.o. wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów i zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, tj. ze stanowiskiem [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [....] z dnia 9 kwietnia

2013 r.;

7) naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnione okoliczności, co do której strona skarżąca nie mogła się wypowiedzieć, tj. zawartych w piśmie [...]WOMP z dnia 09 kwietnia 2013 r.;

8) przedwczesne zastosowanie art. 2351 k.p., które miało wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, że schorzenie T. G. ma zawodową etiologię;

9) błędną wykładnię § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U.2009.105.869), mające wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie za prawidłową interpretację organu I Instancji, iż decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej doręcza się zakładowi pracy, w którym pracownik był narażony na działanie czynnika wywołującego rozpoznaną chorobę zawodową, podczas gdy przepis stanowi, iż właściwy państwowy inspektor sanitarny przesyła decyzję, o której mowa w ust. 1 pracodawcy lub pracodawcom zatrudniającym pracownika w warunkach, które mogły spowodować skutki zdrowotne uzasadniające postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej, tym samym przekroczenie kompetencji poprzez przyjęcie, iż organ administracyjny jest władny/uprawniony do wskazania pracodawcy odpowiedzialnego za powstanie choroby zawodowej.

W odpwoiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), uchylenie zaskarżonej decyzji następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., nieważność decyzji Sąd stwierdza w przypadku zaistnienia przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. Na podstawie art 145 § 1pkt 3 p.p.s.a. dopuszczalne jest natomiast stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa, o ile zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach. W przypadku jednak, gdy wskazane uchybienia nie występują, skarga podlega oddaleniu na podstawie art, 151 p.p. s.a.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozważań Sądu były kwestie związane z prawidłowością postępowania prowadzonego przez organy inspekcji sanitarnej w przedmiocie choroby zawodowej oraz rozstrzygnięcia podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej.

Kontrola zaskarżonej decyzji, przeprowadzona w tym zakresie przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, wykazała, że odpowiada ona przepisom prawa materialnego, jak również przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu mającym jakikolwiek wpływ na wynik sprawy i skutkującym koniecznością wyeliminowania jej z obiegu prawnego. Nie zaistniały również przesłanki do wznowienia postępowania oraz stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Rozważania w zakresie dokonanej przez Sąd oceny legalności rozpocząć należy od wskazania, że w świetle art 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.), zwanej dalej k.p., za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Z kolei art. 2352 k.p. stanowi, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Uwzględniając wskazane regulacje uznać zatem należy, że choroba zawodowa jest pojęciem prawnym, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest praca, jej rodzaj, charakter, jak też warunki jej wykonywania.

Wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 k.p. rozporządzenie Rada Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 105, poz. 869), zwane dalej rozporządzeniem, określa w § 1 wykaz chorób zawodowych (pkt 1); okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym (pkt 2); sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych (pkt 3); podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych (pkt 4). W myśl § 2 rozporządzenia, wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, określa załącznik do rozporządzenia.

Podkreślić należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest szczególnym rodzajem postępowania administracyjnego, a regulacje procesowe zwarte w rozporządzeniu stanowią lex specialis wobec przepisów k.p.a. Stosownie do § 4 rozporządzenia postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej prowadzi właściwy inspektor sanitarny, który wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzja ta wydawana jest na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Jej wydanie poprzedza zatem postępowanie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej.

W zakresie tego postępowania, na zasadzie § 6 ust. 1 rozporządzenia, orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, o którym mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia, wydaje lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne o których mowa w § 5 ust. 1 rozporządzenia, zatrudniony w jednostce orzeczniczej. Podstawę do jego wydania stanowią wyniki przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacja medyczna pracownika lub byłego pracownika, dokumentacja przebiegu zatrudnienia oraz ocena narażenia zawodowego. W celu wydania orzeczenia organ kieruje zatem pracownika lub byłego pracownika na badanie do jednostki orzeczniczej I stopnia (§ 4 uśt

1 rozporządzenia). Jeśli pracownik nie zgadza się z treścią wydanego po przeprowadzeniu badań orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Zgodnie z treścią § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia jednostkami orzeczniczymi I stopnia są m.in. poradnie chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy, a jednostkami orzeczniczymi II stopnia jednostki badawczo-rozwojowe w dziedzinie medycyny pracy.

Kolejny dowód, stanowiący podstawę wydania decyzji, w postaci oceny narażenia zawodowego, sporządzany jest na formularzu określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 237 § 4 pkt 1 k.p., przy wykorzystaniu dokumentacji gromadzonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art 2.9.81 k.p. przez pracodawców i jednostki organizacyjne Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a także, jeżeli postępowanie dotyczy aktualnego zatrudnienia, na podstawie oceny przeprowadzonej bezpośrednio u pracodawcy z uwzględnieniem oceny ryzyka zawodowego (§ 6 ust. 4 rozporządzenia).

W tym miejscu zaakcentować należy, że zgodnie z § 6 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, w toku podejmowania decyzji inspektor sanitarny samodzielnie przeprowadza ocenę narażenia zawodowego sporządzonego na formularzu. Związany jest jednak orzeczeniem lekarskim wydanym w sprawie, w tym znaczeniu, że nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Nie jest również uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK1078/06; wyrok WSA w Opolu z 9 listopada 2010 r., sygn. akt lI SA/Op 440/10, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Orzeczenie jednostki diagnostycznej w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej należy przy tym uznać za opinię w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Bez tej opinii bądź sprzecznie z nią organ administracji nie może dokonywać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalić, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Nie oznacza to jednak zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art 80 k.p.a. Organ powinien zatem zwrócić uwagę na jej właściwe uzasadnienie i spełnienie przesłanek formalnych. Tym samym organ obowiązany jest zbadać, czy wydane orzeczenie lekarskie wyjaśniło istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych i czy opinia ta jest rzeczowo i przekonywująco uzasadniona. W przypadku stwierdzenia przed wydaniem decyzji, że materiał dowodowy, o którym mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia, jest niewystarczający do wydania decyzji, inspektor sanitarny może na zasadzie § 8 ust. 2 rozporządzenia żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Zauważyć jednak należy, że zgodnie z regulacją § 6 ust. 5 rozporządzenia, jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji medycznej, przebiegu zatrudnienia oraz narażenia zawodowego jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, to lekarze specjaliści uprawnieni są do występowania o uzupełnienie tego materiału dowodowego. Orzeczenie lekarskie stanowi natomiast wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej. Jeżeli zatem orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, zawiera wyczerpujące uzasadnienie i jest zgodne z prawem organ nie może samodzielnie go podważać. Uprzednie rozpoznanie przez właściwą medyczną jednostkę orzeczniczą choroby zawodowej jest z kolei koniecznym warunkiem jej stwierdzenia przez organ inspekcji sanitarnej w drodze decyzji. Organ nie posiada bowiem właściwej wiedzy medycznej do rozpoznania jednostki chorobowej.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu, uznać trzeba, że kontrolowane postępowanie, dotyczące zgłoszenia podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania u skarżącego choroby zawodowej, przeprowadzone zostało w sposób zgodny z trybem określonym w rozporządzeniu. Przed wydaniem decyzji T. G., poddany został badaniom we właściwej jednostce diagnostycznej.

Na podstawie wyniku badania oraz w oparciu o posiadaną dokumentację wydane zostało orzeczenie lekarskie stwierdzające rozpoznanie u T. G. choroby – przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy – przewlekłe zapalenie madkłykcia kości ramiennej prawej. W uzasadnieniu orzeczenia podano, że od 2010 r. u T. G. występują dolegliwości pod postacią bólu i dretwienia rąk, bólu stawów nadgarstkowych i stawu łokciowego prawego, ograniczenie ruchomości stawów. Od września 2011 r. dolegliwości objęły również staw barkowy prawy, następnie lewy. Rozponano zmiany zwyrodnieniowe, następnie zmiany zapalne wielostawowe. Na podstawie dostarczonej dokumentacji ortopedycznej w kwietniu 2011 r. rozpoznano zapalenie nadkłykcia bocznego prawej kości ramiennej. Diagnostyka reumatologa wykluczyła reumatoidalne zapalenie stawów (RZS). Od kwietnia 2011 r. T. G. z powodu powyżej wymienionych dolegliwości przebywał przez sześc miesięcy na zwolnieniu lekarskim, w październiku 2011 r. wobec nadal utrzymujących się dolegliwości nie został dopuszczony do pracy, uzyskał świadczenie rehabilitacyjne. Leczony był farmakologicznie, stosowano zabiegi rehabilitacyjne. Badania i konsultacje specjalistycvzne w Poradni Chorób Zawodowych w [...] postwierdziły przewlekłe zapalenie nadkłykci kości ramiennej prawej, cechy zespołu wibracyjnego postaci naczyniowo-nerwowej oraz zmiany zwyrodnieniowe wielostawowe.

W toku dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego w dniach 2 marca 2012 r., 12 kwietnia 2012 r., 15 mjaj 2012 r. ustalono, iz T. G. pracował w następujących zakładach:

– od 15.06. 1974 r. do 25.10.1975 r w P.P [...] w [...] na stanowiskach: mł. marynarza, motorzysty;

– od 14.11 1977 r. do 9.03.1992r. w PKP Wagonownia [...] w [...] na stanowisku ślusarza;

– od 1992 r. do 2003 r. na statkach handlowych u 9 armatorów (greckich, niemieckich, włoskich, norweskich) poza granicami Państwa Polskiego na stanowiskach pracy: motorzysty, oficera wachtowego, oficera mechanika wachtowego;

– w okresach od 1.10. 2003 r. do 30.06.2004 r, od 6.09. 2004 r. do 31.05.2005 r., od 1.07. 2005 r. do 30.06.2005 r, w Teatrze Muzycznym "[...]" w [...] na stanowisku konserwatora i rzemieślnika teatralnego,

– od 11.09. 2006r. do 13.04. 2007 r. w [...] - Artykuły Metalowe w [...], na stanowisku sprzedawcy;

– od 16.04.2007 r. do 13.07.2010 r. w [...] w [...], na stanowisku blacharza;

– od 14.07.2010. r. do nadal w [...] w [...] kolejno na stanowiskach mechanika lotniczych urzadzeń naziwemnych;

– od 14.02.2012 r. T. G. został dopuszczony do pracy na podstawie zaświadczenia lekarskiego zezwalającego na podjęcie pracy na stanowisku mechanika obsługi, gdzie nie występują czynniki związane z drganiami mechanicznymi oraz zakaz używania urządzeń i narzędzi wywołujących drgania mechaniczne.

Jak wynika z oceny narażenia zawodowego miejscem zatrudnienia w którym wystąpiło zagrożenie będące powodem skierowania T. G. na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej jest firma [...] a następnie [...] z siedzibą w [...]. T. G. z dniem 14 lipca 2010 r. został w trybie art. 231 k.p. przekazany do [...] sp. z o.o., która to firma stała się z mocy prawa stroną w dotychczasowym stosunku pracy. Praca na stanowisku blacharza, mechanika lotniczych urządzeń naziemnych, mechanika obsługi wiązała się z obciążeniem kończyn górnych, również stawów łokciowych podczas wykonywania czynności polegających na dokonywaniu napraw lub modyfikacji części lotniczych zespołów takich jak forantowanie, nitowanie, wybijanie, zwiercenie, szlifowanie itp. Czynnikiem narażenia zawodowego stanowiącego przyczynę choroby zawodowej było działanie drgań mechanicznych o działaniu miejscowym.

Źródłem drgań działających na organizm pracownika przez kończyny górne stanowiły zmechanizowane narzędzia wibracyjne trzymane lub prowadzone rękami, które generują drgania o stosunkowo wysokich częstotliwościach. Podczas wykonywania ww. prac pracownik wyposażony był w środki ochrony indywidualnej z zakresu ochrony przed czynnikami mechanicznymi m.in. w antywibracyjne rękawice ochronne. Uwzględniając występowanie drgań mechanicznych w środowisku pracy blacharza wykonane w 2011 roku w [...] pomiary tego czynnika, wykazały przekroczenia dopuszczalnych wartości drgań miejscowych.

Reasumując, ocena narażenia zawodowego wynikająca z wywiadu epidemiologicznego, dokumentacja medyczna i wyniki badań środowiska pracy wykazały ścisły związek przyczynowy między występowaniem u pracownika zmian chorobowych a warunkami pracy. Warunki pracy stwarzały ryzyko powstania choroby zawodowej przewlekłe choroby ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy.

Uprawniona do orzekania jednostka służby zdrowia stwierdziła, biorąc pod uwagę wywiad chorobowy, kliniczny, wyniki badań, dokumentację medyczną , dane o narażeniu zawodowym, opis sposobu wykonywanej pracy potwierdzone w dochodzeniu epidemiologicznym, rozpoznała z przeważającym prawdopodobieństwem etiologię przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej prawej oraz zespołu wibracyjnego. Słusznie organ podkreślił, że stosownie do § 2 i § 8.1 powołanego na wstępie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009r. Nr 105, poz.869. ze zm.), uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych. Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz w formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika. Umocowanie prawne do wydania decyzji o stwierdzaniu, choroby zawodowej zostało ustalone w zakresie obowiązków Państwowej Inspekcji Sanitarnej, o których mowa ustawie o Państwowej Inspekcji Sanitarnej z dnia 14.03.1985r. (tj. Dz. U. z 2011 r. Nr 122, poz.1263 ze zm.). W trakcie prowadzonego dochodzenia zgodnie z art. 9 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, strony informowane były o wszelkich okolicznościach mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego i prawnego. Po zebraniu materiałów dowodowych w sprawie, w dniu 14.09.2012r. strony zostały zawiadomione na piśmie o uprawnieniach wynikających z art. 10 i art.73§ 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Firma [...] skorzystała dwukrotnie ze swoich uprawnień i wniosła uwagi zawarte w pismach w dniach 6.11.2012 r. i 27.02.2013 r. Dotyczyły one zdaniem strony niekompletnego ustalenia sianu faktycznego danych o narażeniu zawodowym w latach 1992 – 2003 r. oraz w zakresie dokumentacji medyczne a w szczególności zaświadczenia lekarskiego z dnia 5.03.2012 r. wydanego przez specjalistę chorób wewnętrznych D. K. jak również przeprowadzenia uzupełniającej analizy dokumentacji medycznej. Wobec tego Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny w [...] uzupełnił postępowanie wyjaśniające zwracając się, dwukrotnie z pismem w dniu 06.12.2012 r. i 12.03.2013 r. do [...] Ośrodka Medycyny w [...] o wyjaśnienie istniejących rozbieżności z prośbą o przeprowadzenie uzupełniającej analizy dokumentacji medycznej T. G.. W dniach 30.01.2012 r. i 9.04.2013 r. [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] w odpowiedzi na powyższe poinformował Państwowego Inspektora Sanitarnego w [...], że nowe dane zawarte w dokumentacji medycznej z okresu 1992r., 1994r., 1999r., oraz w oświadczeniu dr D. K. z dnia 22.11.2012 r. nie wpływają na zmianę powyższego orzeczenia lekarskiego. Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny w [...] ponownie przeanalizował wskazany w piśmie okres od 1992 r. – 2003 r. pod kątem narażenia zawodowego na podstawie wywiadu epidemiologicznego przeprowadzonego w dniu 02.03.2012 r. z T. G..

W tym miejscu należy podkreślić, że skoro orzeczeniem lekarskim wydane przez [...] Ośrodek Medycyny Pracy w [...] rozpoznał u T. G. chorobę zawodową określoną w poz. 19 pp. 5 załącznika rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych tj. przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej prawej należało przyjąć, że organy administracyjne były związane treścią tej opinii lekarskiej w zakresie wiedzy lekarskiej.

Organ nie ma prawa dokonywania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt U GSK 1018/06, pub. CBOSA).

Sąd administracyjny kontrolując zaś pod względem zgodności z prawem zaskarżoną decyzję, może kwestionować jedynie ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do podważenia pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, np. jeżeli zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź lekarza uprawnionego, lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu jednostce organizacyjnej, jednak nie może dotyczyć treści orzeczenia lekarskiego, które, jak już wcześniej wskazano, ma charakter opinii biegłego.

Przy czym w ocenie Sądu orzeczenie uprawnionej do rozpoznania chorób zawodowych jednostki medycznej wydane w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, jest należycie uzasadnione, stąd też brak jest podstaw do jego podważenia zarówno z punktu widzenia wymogów rozporządzenia jak i przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy przyjąć, że nie mogły one mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, iż wykazie chorób stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, ustawodawca ustalił okres, w którym udokumentowane objawy chorobowe upoważniające do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu. W przypadku choroby: przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej okres ten wynosi 4 lata. Z oceny narażenia zawodowego dokonanej przez organa Inspekcji Sanitarnej wynika, że T. G. w okresie 2003 r. - 13 kwietnia 2007 r. wykonywał pracę zawodową bez narażenia na drgania miejscowe. Natomiast od dnia 16.04.2007 r. rozpoczął pracę w [...], od 14.07.2010 r., w trybie art. 231 Kodeksu pracy przekazany został do [...], gdzie był narażony na drgania miejscowe w trakcie wykonywania obowiązków służbowych. Z orzeczenia lekarskiego nr [...] wynika, iż pierwsze objawy chorobowe wystąpiły w 2010 r. w kwietniu 2011 r. rozpoznano zapalenie nadkłykcia bocznego prawej kości ramienia, a dalsza diagnostyka w Poradni Chorób Zawodowych dała postawę do rozpoznania aktualnie zespołu wibracyjnego postaci naczyniowo-nerwowej.

W tej sytuacji brak danych o narażeniu u pracodawców zagranicznych w okresie od 1992 r. do 2003 r. nie może mieć wpływu na wynik sprawy.

Podobnie zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. polegający na wydaniu decyzji bez umożliwienia skarżącej spółce wypowiedzenia się co do stanowiska [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy przedstawionego w piśmie z dnia 9 kwietnia 213 r. nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż spółka podnosząc go nie wykazała dokonania jakich konkretnych czynności procesowych uniemożliwiło jej zarzucone naruszenie.

Przy czym należy zaznaczyć, że skarżąca brała aktywny udział w postępowaniu, była zawiadamiana o podejmowanych czynnościach, mogła (i czyniła to) przedstawiać własne stanowisko i zgłaszać własne wnioski – przy czym wszystkie wnioski zostały uwzględnione przez organ w prowadzonym postępowaniu w niniejszej sprawie.

Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 3 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

-----------------------