Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 115/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 29, art. 32 ust. 6, art. 33
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: § 3, § 4, § 5, § 6
journal: Dz.U. 1999 nr 45 poz 453
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRÓW SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI ORAZ ROLNICTWA I GOSPODARKI ŻYWNOŚCIOWEJ z  dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Maria Piórkowska /spr./ NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 115/13

Uzasadnienie

Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] po rozpoznaniu wniosku W. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...] w części dotyczącej ustalenia granicy nieruchomości oznaczonej jako działka nr 982/112 o pow. 0,24 ha (KW [...]) z działką Nr 1024/5 o pow. 0,06 ha (KW [...]) – pkt 2 sentencji decyzji oraz w części dotyczącej ustalenia granicy nieruchomości oznaczonej jako działka nr 982/112 o pow. 0,24 ha (KW [...]) z działką nr 1024/1 o pow. 0,18 ha (KW [...]) – pkt 4 sentencji decyzji.

W podstawie prawnej organ SKO powołało art. 158 § 1, art. 156 § 1 pkt 2 i art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.).

Z akt administracyjnych i uzasadnienia wynika, że w dniu 31 sierpnia 2009 r., E. P. wystąpił do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu dotyczącego drogi gminnej nr 982/112, która stanowi jedyny dojazd do posesji. Wnioskodawca podał, że droga ta jest systematycznie rozkopywania i zawężana przez F. W. Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. ([...]), Kolegium wyłączyło Wójta Gminy [...] od udziału w tym postępowaniu i wyznaczyło Burmistrza Miasta [...]. Po wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego działki nr 982/112 (droga) z działkami nr: 982/135, 1024/1, 1024/5, 1024/7 położonych w P. Burmistrz Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. ([...]), powołał F. G. (geodetę) do przeprowadzenia czynności przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami. Biegły geodeta sporządził protokół graniczny znak: [...], który w dniu 9 czerwca 2010 r. włączony został do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej.

Na podstawie przedłożonej dokumentacji oraz sporządzonej przez biegłego opinii decyzją z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] Burmistrz Miasta [...] orzekł:

1. o ustaleniu granicy nieruchomości oznaczonej w operacie ewidencji gruntów

i budynków obrębu [...] jako działka 982/112 o pow. 0,24 ha (KW [...]) z nieruchomością sąsiednią oznaczoną jako działka nr 1024/7 o pow. 0,07 ha (KW [...]) na podstawie wznowionych znaków granicznych, oznaczonych w dokumentacji sporządzonej przez biegłego 10Ł; 1Ł - zgodnie z dokumentacją przyjętą do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 9 czerwca 2010 r. pod nr [...],

2. o ustaleniu granicy nieruchomości oznaczonej jako działka nr 982/112 o pow. 0,24 ha (KW [...]) z działką nr 1024/5 o pow. 0,06 ha (KW [...]) na podstawie wznowionych i odszukanych w terenie znaków granicznych oznaczonych w dokumentacji biegłego 1Ł-3005K - zgodnie z dokumentacją przyjętą do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 9 czerwca 2010 r. pod nr [...],

3. o ustaleniu granicy nieruchomości oznaczonej jako działka nr 982/112 o pow. 0,24 ha (KW [...]) z działką nr 982/135 o pow. 0,02 ha (KW [...]) na podstawie wznowionych i odszukanych w terenie znaków granicznych oznaczonych w dokumentacji biegłego 1ASUGiK; 2SUGiK; 3SUGiK - zgodnie z dokumentacją przyjętą do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 9 czerwca 2010 r. pod nr [...],

4. o ustaleniu granicy nieruchomości oznaczonej jako działka nr 982/112 o pow. 0,24 ha (KW [...]) z działką nr 1024/1 o pow. 0,18 ha (KW [...]) na podstawie wznowionych i odszukanych w terenie znaków granicznych oznaczonych w dokumentacji biegłego 3004K-3005K - zgodnie z dokumentacją przyjętą do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 9 czerwca 2010 r. pod nr [...].

Decyzja ta stała się ostateczna.

Wnioskiem z dnia 29 marca 2012 r. W. W. - reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego W. M. zwrócił się do SKO o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] w części objętej pkt 2 i 4 jej sentencji, tj.: w zakresie w jakim ustala ona granicę nieruchomości oznaczonej jako działka nr 982/112 z nieruchomością oznaczoną jako działka nr 1024/5 i w zakresie, w jakim ustala granicę nieruchomości oznaczonej jako działka nr 982/112 z nieruchomością oznaczoną jako działka nr 1024/1, stosownie do znaków granicznych oznaczonych jako: 1Ł-3005K zgodnie z dokumentacją przyjętą do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 9 czerwca 2010 r., pod numerem [...].

Jako podstawę wniosku wskazał art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. Decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r., nr 240, poz. 2027 z późn. zm.), polegające na przyjęciu, że zachodzi podstawa do wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości, podczas gdy w sprawie nie ziściły się przesłanki określone w art. 33 ust. 1 tej ustawy w postaci: ustalenia granicy na podstawie zebranych dowodów lub ustalenia granicy na podstawie zgodnego oświadczenia stron, w wypadku niezawarcia przez właścicieli nieruchomości ugody, co uzasadniło umorzenie postępowania i przekazanie sprawy sądowi powszechnemu oraz rażące naruszenie § 11, § 12 ust. 1 i § 15 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r., w sprawie rozgraniczenia nieruchomości (Dz.U. Nr 45, poz. 454), poprzez nieuprawnione udzielenie wiarygodności czynnościom upoważnionego geodety, który wskazał przebieg granicy działek określonych w pkt 1 podczas, gdy przebiegu tego nie można było określić na podstawie istniejących dowodów z dokumentów.

W uzasadnieniu podano, że w sprawie nie doszło do złożenia zgodnych oświadczeń woli stron (właścicieli) - co do przebiegu granicy. W. W. podniósł zarzut, że linia graniczna wskazana mu przez geodetę uprawnionego powoduje, że powierzchnia działki nr 1024/1 znacznie zostanie pomniejszona w stosunku do wykazanej urzędowo w operacie ewidencji gruntów i budynków (determinowaną powierzchnią nieruchomości). Prawidłowy jej przebieg powinien być wyznaczony w odległości ok. 1,4 m od linii wskazanej przez geodetę (tj. od ogrodzenia), a następnie przyjętej jako miarodajna w zaskarżonej decyzji. W sprawie nie doszło do zawarcia ugody, gdyż postępowanie zakończyło się decyzją orzekającą o istocie sprawy rozgraniczeniowej. Wskazano, że wbrew stanowisku organu nie zaszła również określona w art. 33 ust. 1 ustawy przesłanka pozytywna ustalenia granicy na podstawie decyzji orzekającej co do istoty, polegająca na "ustaleniu przebiegu granicy na podstawie zebranych dowodów". Orzekający organ przyznał w pkt 3 uzasadnienia decyzji, że "brak w dokumentach zalegających w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej opisu przebiegu granicy działki 982/112 z działką nr 1024/5", jednakże rozstrzygnięcie ustalające przebieg tej granicy oparto na przekonaniu organu, że ustalona granica przebiega jako przedłużenie linii prostej wyznaczonej przez granicę działek 982/112 i 1024/1". W tym celu przywołano dowolnie wybrane, spośród całego niespójnego materiału dowodowego, dwa szkice (z 1965 i 1980), a więc te same dokumenty, które zakwestionowano, jako podstawę ustalenia granicy działek nr 982/112 i 1024/1 wyznaczoną przez szerokość nieruchomości. Granica działek 982/112 i 1024/5 nie wynikała zatem z dokumentów, którym organ mógłby, jako spójnym i jednoznacznym, udzielić wiarygodności. Granica działek 982/112 i 1024/1 również nie była udokumentowana jednoznacznymi dowodami z dokumentów. W motywach kwestionowanej decyzji stwierdzono, że przebieg granicy pomiędzy działkami nr 982/112 i 1024/1 jest niejednoznaczny i dokumenty zgromadzone w sprawie nie odpowiadają na pytanie, w jaki sposób prowadzić linię graniczną. W szczególności, dokumenty opierające się na pomiarach szerokości działki nr 1024/1 wskazują na różne wyniki, w zależności od roku, z którego pomiar został utrwalony. Szkic z dnia 8 czerwca 1965r., wskazuje na przebieg linii granicznej w odległości 29m od strony drogi nr 2620/2. Dokumentacja z 2007r., (nr [...]) odległość wyznaczającą granice wskazuje na 29,15 m. Szkic z roku 1980 stwierdza, że przebieg granicy waha się od odległości 29,3m do 29,45m. Przyznano, że różne wyniki wynikają z faktu, że pomiary były wykonywane "niedokładnie", nie można jednoznacznie wskazać, który z dokumentów wytworzonych na przestrzeni ostatnich 45 lat jest miarodajny dla jednoznacznego określenia przebiegu granicy działek 982/112 i 1024/1.

Wnioskodawca podał, że ustalenie granicy na nieruchomości na podstawie dokumentów, co do których stwierdzono niedokładności (granica działek 982/112 i 1024/1) oraz brak jakiejkolwiek dokumentacji pozwalającej ustalić przebieg granicy (granica działek 982/112 i 1024/5) dowodzi, że decyzja rozgraniczeniowa nie została oparta na dowodach, które byłyby dostateczne do jednoznacznego wskazania przebiegu granicy w rozumieniu art. 33 ust. 1 ustawy. Dokumenty okazały się pomocne do stwierdzenia z pewnym prawdopodobieństwem, gdzie przebiega linia graniczna, nie dawały jednak pewności co do jej przebiegu. Wnioskodawca owołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazał, że oparcie się wójta (burmistrza, prezydenta miasta) na niejednoznacznych dowodach co do przebiegu granicy, tzn. dowodach, które dają choćby znaczne, ale tylko prawdopodobieństwo jej przebiegu, stanowi rażące naruszenie art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności rozgraniczeniowej z powodu wydania jej w warunkach uzasadniających wydanie zupełnie odmiennego co do swych skutków rozstrzygnięcia - decyzji o umorzeniu postępowania (wyrok WSA w Rzeszowie sygn. akt II SA/Rz 65/11 z dnia 11 marca 2011 r., wyrok NSA z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 114/10).

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2010 r., w części dotyczącej jej pkt 2 i 4.

Kolegium wskazało, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa.

Kolegium podało, że dokumentacja dotycząca ustalenia granic, sporządzona przez biegłego geodetę podlegała ocenie prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic. W wyniku analizy przedłożonych dokumentów, Burmistrz Miasta [...] stwierdził, że są one sporządzone prawidłowo i mogą stanowić podstawę do wydania decyzji o ustaleniu granicy. Wskazano, że Burmistrz wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji rozgraniczeniowej, że wskazana przez biegłego granica jest prawidłowa. SKO uznało, że brak jest podstaw do uznania, że ustalenie granic, o których mowa w pkt 2 i 4 decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.

W piśmie z dnia 19 września 2012 r. W. W. – zastępowany przez pełnomocnika rad. pr. W. M., podtrzymując argumentację zawartą we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2010 r., stosownie do art. 127 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 wniósł o jej uchylenie i stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...].

Natomiast w piśmie z dnia 6 listopada 2012r., będącego uzupełnieniem ww. wniosku uznano stanowisk Kolegium za nieprawidłowe. Zdaniem wnioskującego protokół ustalenia granic, znajdujący się w operacie [...], stanowiący podstawę ustalenia granicy nie mógł stanowić dowodu w sprawie. Został on sfałszowany a podpis pod tym protokołem, posługując się nazwiskiem i imieniem wnioskodawcy, złożyła nieznana osoba. Wskazano także, że w podstawie prawnej decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. Burmistrz Miasta [...] podał art. 29 ust. 3, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Takie określenie podstawy prawnej rażąco narusza przepisy prawa. Wskazane przepisy prawa wzajemnie się wykluczają. Decyzja Burmistrza Miasta [...], winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, także że względu na okoliczność, że zawiera orzeczenie nie znajdujące swojego odzwierciedlenia w przepisach prawa. W świetle przepisów rozdziału 6 ustawy, organ administracji publicznej w postępowaniu rozgraniczeniowym może wydać trzy rodzaje decyzji: decyzję o rozgraniczeniu (art. 33 ust. 1 p.g.k.); decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie rozgraniczenia w związku z zawarciem przez strony ugody przed upoważnionym geodetą (art. 105 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 4 p.g.k.) albo decyzję o umorzeniu postępowania i przekazaniu sprawy z urzędu do rozpoznania sądowi (art. 34 ust. 2 p.g.k.).

Nie jest dopuszczalne stosowanie innych sposobów zakończenia postępowania

o rozgraniczenie nieruchomości. Wadliwym było wydanie przez Burmistrza Miasta [...] decyzji o "ustaleniu granicy" działek nr 982/112 z nieruchomością oznaczoną jako działka nr 1024/5 oraz o ustaleniu granicy nieruchomości oznaczonej jako działką nr 982/112 z nieruchomością oznaczoną jako działka nr 1024/5. Do wydania takiego orzeczenia nie ma podstawy prawnej, co wypełnia dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wnioskodawca wskazał również na nieprawidłowe ustalenie kręgu podmiotów mających interes prawny w niniejszej sprawie, na lakoniczność uzasadnienie decyzji organu I instancji oraz ze wbrew zapisom art. 30 p.g.k., podczas wszczynania postępowania nie zastosowano prawnej formy działania jaką jest postanowienie (akt jurysdykcyjny); ograniczając się do czynności materialno-technicznej (zawiadomienia).

W dniu 11 października 2012 r., do SKO wpłynęło pismo zawierające oświadczenie W. W. zapewniające o niezłożeniu przez niego podpisu w protokóle granicznym z dnia 20 października 2007 r. (zamieściła go tam inna osoba, bez jego wiedzy).

Po rozpatrzeniu wniosku wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada

2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2012 r.

W uzasadnieniu podało, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od określonej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady stabilności decyzji administracyjnych, ma charakter nadzwyczajny. Przedmiotem oceny w postępowaniu o stwierdzeniu nieważności decyzji nie mogą być wady o charakterze proceduralnym (np. błędna ocena dowodów, uchybienia w zakresie sporządzania środków dowodowych), gdyż usuwanie takich wad dokonywane jest na podstawie przepisów wznowieniu postępowania. Oznacza to, że źródłem wadliwości pozostają jedynie merytoryczne treści. Z punktu bytu prawnego decyzji wadliwej, naruszającej jedynie przepisy proceduralne, nie ma to znaczenia, bowiem ocenie podlega sama decyzja i jej skutki prawne, a nie poprzedzające ją postępowanie.

Organ cytując treść art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne kartograficzne podał, że w przedmiotowej sprawie dokumentacja dotycząca ustalenia granic, sporządzona przez biegłego geodetę podlegała ocenie prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic. W wyniku analizy przedłożonych dokumentów Burmistrz Miasta stwierdził, że są one sporządzone prawidłowo i mogą stanowić podstawę do wydania decyzji o ustaleniu granicy. Materiały geodezyjne wydane przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej

i Kartograficznej zostały szczegółowo opisane w opinii i prawidłowo zakwalifikowane przez biegłego pod kątem ich wiarygodności i przydatności dla ustalania (wskazania) granic. Dokumentacja z przebiegu rozgraniczenia została w dniu 9 czerwca 2010 r. włączona do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej Kartograficznej pod nr [...]. Granica pomiędzy działką 982/112 a działką nr 1024/1 określona przez punkty 3004K - 3005K została wskazana przez biegłego na podstawie operatu przyjętego do zasobu PODGiK pod nr [...], gdzie znajduje się szkic i opis granicy. Z danych tych wynika, że granica biegnie wzdłuż istniejącego ogrodzenia trwałego pomiędzy punktami 3004K - 3005K. Taki przebieg granicy został zaakceptowany przez strony w tym przez W. W., który podpisał protokół ustalenia granic zalegający w operacie [...]. W toku postępowania rozgraniczeniowego organ I instancji rozpatrywał zastrzeżenia jakie wniósł do protokołu granicznego W. W., podnosząc, że "według jego oceny działka 1024/1 nie posiada powierzchni wykazanej w ewidencji gruntów". Zdaniem W. W. granica działki 1024/1 powinna przebiegać ok. 1,4 m od istniejącego ogrodzenia. W dokumentacji biegłego granica wskazana przez W. W. nosi oznaczenie 1W-2W. Kolegium wskazało, że w uzasadnieniu decyzji rozgraniczeniowej, organ uznał, że wskazana przez biegłego granica jest prawidłowa. Za prawidłowością przebiegu granicy przemawia fakt, że szerokość działki 1024/1 przedstawionej na szkicu z 08.06.1965 r. (pomiar stanu władania podczas zakładania ewidencji gruntów), która wówczas wynosiła 29,0m (od strony drogi 2620/2) obecnie wg. dokumentacji [...] jest równa 29,15 m. Na szkicu z roku 1965 brak jest innych bezpośrednich wymiarów działki 1024/1. Kolejnym dokumentem obrazującym działkę 1024/1 jest szkic z pomiaru bezpośredniego z roku 1980, gdzie szerokość działki wynosi 29,3m, zaś szerokość przedmiotowej działki od strony działki 1024/5 wynosi 29,45 m, zaś wg. geodety A. K. 29,40m. Zdaniem organu różnice szerokości działki na przestrzeni 45 lat wynikając z niedokładności pomiarów. Powierzchnia działki jest pochodną położenia jej punktów granicznych, a W. W. nie przedłożył dowodu (dokumentu) na potwierdzenie swoich zastrzeżeń. Granica pomiędzy działką 982/112, a działką 1024/5, została ustalona w linii prostej pomiędzy punktami oznaczonymi przez biegłego jako 3005K-1Ł. Prostolinijność przebiegu potwierdzają szkice pomiaru (z roku 1965 i 1980 służące do ustalenia granicy między działkami 982/112 i 1024/1 (pkt.4 sentencji decyzji) oraz mapa ewidencji gruntów obrębu [...]. Fakt, że brak jest w dokumentacji zalegającej w PODGiK opisu przebiegu granicy działki 982/112 z działką nr 1024/5 nie oznacza, że granicy nie można ustalić na podstawie innych dokumentów, jak to uczynił Burmistrz Miasta [...]. SKO wskazało, że rozporządzenie Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999r., w sprawie rozgraniczenia nieruchomości (Dz. U. Nr 45, poz. 453) szczegółowo określa tryb postępowania i czynności podejmowane przy dokonywaniu rozgraniczenia. Analiza dokumentacji biegłego geodety zalegająca w aktach sprawy skłania do przyjęcia stanowiska, że zachował on wymogi w nim uwidocznione.

Z powyższych przyczyn SKO w pełni podzieliło argumenty przywołane w zaskarżonej decyzji. Odnośnie zaś podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zastrzeżeń organ wskazał, że wnioskodawca utożsamia rażące naruszenie prawa ze: sfałszowaniem podpisu na protokóle granicznym [...] (oświadczenie W. W.); wydaniem przez Burmistrza Miasta [...] decyzji nieokreślonej w przepisach ustawy (o ustaleniu granicy); brakiem wszczęcia postępowania w trybie postanowienia (jest tylko zawiadomienie); nieuzasadnionym rozszerzeniem kręgu podmiotów, którym przysługuje prawo do udziału w tym postępowaniu na prawach strony (wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji w części); nieprawidłowym uzasadnieniem.

SKO przypomniało, że postępowanie nadzorcze nie ma na celu ponownego rozpoznania sprawy co do jej istoty (merytoryczne rozpatrzenie sprawy w tym przypadku nie jest dopuszczalne, naruszałoby bowiem zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego) i sprowadza się wyłącznie do zbadania, czy decyzja nie zawiera kwalifikowanych wad prawnych, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. i tylko w takim zakresie organ prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest uprawniony do oceny prawidłowości rozstrzygnięcia. Organ administracji w postępowaniu toczącym się w tym trybie nie może rozpatrywać zagadnień niezwiązanych z przedmiotem sprawy, a w szczególności nie może brać pod uwagę w tym postępowaniu zarzutów dotyczących przesłanek, które mogą być przedmiotem innego odrębnego postępowania w którym strona żąda wznowienia postępowania. SKO wskazało, że nowe argumenty przedstawione przez wnioskującego i mieszczące się w dyspozycji przepisów k.p.a. trybu wznowienia postępowania nie mogą doprowadzić do realizacji jego żądania. Nadto wskazało, że zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Legitymację do żądania wszczęcia takiego postępowania ma podmiot, który wykaże, że wadliwa decyzja dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku i to niezależnie od tego czy strona ta uczestniczyła w postępowaniu zwykłym, czy nie. Stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest zatem nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Tym samym nie ma znaczenia podniesiony fakt, że postępowanie nieważnościowe dotyczy tylko części decyzji.

Reasumując Kolegium wskazało, że w sprawie o rozgraniczeniu nieruchomości mogą zapaść rozstrzygnięcia wynikające z przepisów art. 33 i 34 ustawy.

W rozpoznawanym przypadku Burmistrz Miasta [...] podjął decyzję o cyt. "ustaleniu granicy". W ocenie organu nie ulega wątpliwości, że mimo innej "terminologii" skutek prawny w postaci rozgraniczenia nieruchomości nastąpił i istnieje podstawa prawna do takiego działania. Tak samo należy ocenić fakt wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego w trybie zawiadomienia a nie postanowienia - nie ulega wątpliwości, że strony postępowania zostały zaznajomione z takim działaniem.

W skardze na tę decyzję W. W. – działający przez pełnomocnika rad. pr. W. M. zawnioskował o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż odmówiono uwzględnienia wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2010 r.

Zarzucono, że decyzja Kolegium nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. , gdyż nie odnosi się do istoty zarzucanego naruszenia prawa.

W uzasadnieniu skarżący podtrzymał argumentację podniesioną we wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy i zawartą w piśmie z dnia 6 listopada 2012 r., stanowiącego jego uzupełnienie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień tub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana w trybie nadzwyczajnym, jakim jest stwierdzenie nieważności pozostającej w obiegu prawnym decyzji w oparciu o uregulowanie zawarte w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przypomnieć należy, że stwierdzenie nieważności decyzji jest formalną derogacją wadliwej decyzji skutkującą możliwością ponownego załatwienia sprawy /post. SN z dnia 7 czerwca 2000 r., III CKN 1024/00, lex 51874/. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Podstawą zastosowania przesłanki określonej art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. może być zatem niebudzący wątpliwości stan prawny, a rażące naruszenie prawa to naruszenie oczywiste, wyraźne i bezsporne /J. Jędrośka, B. Adamiak, Zagadnienia rażącego naruszenia prawa, s. 69/. Występuje ono wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na oczywistą niezgodność /tak wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 1996 r., III SA 565/95, Biul. Skarb. 1997, nr 2 s. 26/, a także wówczas, gdy wbrew przesłankom przepisu, nałożono prawa lub obowiązki /wyrok NSA z dnia 26 maja 1989 r., IV SA 339/89, ONSA 1989, nr 1, poz. 50/.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2012 r., [...] nie naruszają prawa, a przede wszystkim - przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2010 r., [...] w przedmiocie rozgraniczenia, między innymi, działki nr 982/112 z działką nr 1024/7 oraz działki nr 982/112 z działką nr 1024/1 orzekający organ wskazał, że decyzja ta wydana została zgodnie z przywołanymi jako podstawa materialnoprawna rozstrzygnięcia przepisami art. 29, art. 33 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Stosownie bowiem do uregulowania zawartego w art. 29 ust. 1 tej ustawy, rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic, przez określenie punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Zgodnie zaś z art. 33 ust. 1 w/w ustawy, wójt /burmistrz, prezydent miasta/ wydaje decyzję o rozgraniczeniu , jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Wydanie decyzji poprzedza dokonanie przez wójta, burmistrza /prezydenta miasta/ oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami; w wypadku stwierdzenia wadliwego wykonania czynności upoważnionemu geodecie zwraca się dokumentację do poprawy i uzupełnienia /art. 33 ust. 2 pkt 1/, a także włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego /art. 33 ust. 2 pkt 2/. W świetle § 3 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości /Dz. U. Nr 45, poz. 453/ , wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 32 ust. 6 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę ustalania przebiegu granic nieruchomości stanowią dokumenty stwierdzające stan prawny nieruchomości /pkt 1/ oraz określające położenie punktów granicznych i przebieg granic nieruchomości /pkt 2/. Dokumentami zaś stwierdzającymi stan prawny nieruchomości, stosownie do uregulowania zawartego w § 4 tego rozporządzenia są: odpisy z ksiąg wieczystych lub odpisy z dokumentów znajdujących się w zbiorze dokumentów, wypisy aktów notarialnych, prawomocne orzeczenia sądu i ugody sądowe, ostateczne decyzje administracyjne. Jak wynika z treści § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, dokumentami określającymi położenie punktów granicznych i przebieg granicy nieruchomości są dokumenty geodezyjne zawierające dane liczbowe do ustalenia przebiegu granic, a to: szkice graniczne, protokoły graniczne, akty ugody, zarysy pomiarowe z pomiaru granic, szkice wyznaczenia granic działek wydzielonych w wyniku scalenia, wymiany gruntów lub w wyniku podziału nieruchomości, inne dokumenty pomiarowe, obliczeniowe i opisowe pozwalające na ustalenie przebiegu granic. W razie braku w/w dokumentów rolę tę pełnią mapy i plany obejmujące granice albo inne elementy pozwalające na odtworzenie lub analizę przebiegu granic, w szczególności mapy jednostkowe nieruchomości, mapy katastralne, mapy scalenia i wymiany gruntów, plany parcelacyjne, mapy ewidencji gruntów oraz mapy zasadnicze. Niemniej, jak wynika w treści § 5 ust. 2 tego rozporządzenia , w/w dokumenty, określające położenie punktów granicznych i przebieg granic nieruchomości, stanowią podstawę ustalania przebiegu granic nieruchomości, jeżeli zostały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a nawet nieujęte w tym zasobie dokumenty wymienione w § 6 rozporządzenia.

W tym stanie prawnym, w ocenie Sądu, należy podzielić stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji, a odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Jak bowiem wynika z dokonanych przez orzekający organ w rozpoznawanej sprawie ustaleń, rozgraniczenie działki nr 982/112 z działką nr 1024/5 orzeczonej tą decyzją nastąpiło na podstawie wznowionych i odszukanych w terenie znaków granicznych zgodnie z dokumentacją przyjętą do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 9 czerwca 2010 r. pod nr [...]. Również, rozgraniczenie działki nr 982/112 z działką nr 1024/1 nastąpiło na podstawie wznowionych i odszukanych w terenie znaków granicznych zgodnie z dokumentacją przyjętą do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z dnia 9 czerwca 2010 r. pod nr [...].

Ustaleń tych skarżący nie kwestionował podpisując protokół ustalenia granic do operatu [...]. Wydanie decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący, stosownie do treści art. 33 ust. 2 poprzedzała dokonana przez organ ocena prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami, co znalazło również odzwierciedlenie w tej decyzji. Oznacza to zatem, że decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie rozgraniczenia działki nr 982/112 z działką nr 1024/5 oraz działki nr 982/112 z działką nr 1024/1 wydana została zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 29, art. 33 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a także z przepisami Rozdziału 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości, jak również w sposób dostateczny przez orzekający organ uzasadniona zawierając niezbędne elementy określone art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. W tym stanie sprawy należy zgodzić się z orzekającym organem o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2010 r. z uwagi na niewystąpienie przesłanek określonych art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wbrew bowiem twierdzeniom skargi, w postępowaniu nieważniościowym nie ma co do zasady miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie jak ma to miejsce w postępowaniu zwykłym, a cechą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie jest odmienne od żądanego rozstrzygnięcie w sprawie. Ocena legalności decyzji ostatecznej dokonywana jest tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Oznacza to więc, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym .

W ocenie Sądu, nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut skarżącego w przedmiocie wadliwego oznaczenia przez organ stron postępowania gdyż ta okoliczność może być przedmiotem postępowania prowadzonego w innym trybie nadzwyczajnym tj. w postępowaniu wznowieniowym. Na wadliwość zaskarżonej decyzji, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wpływa też doręczanie decyzji "organom monokratycznym gmin" gdyż uchybienie to, w ocenie Sądu, nie miało wpływu na wynik sprawy.

Nie może znaleźć aprobaty Sądu w rozpoznawanej sprawie zarzut skarżącego w przedmiocie sfałszowania jego podpisu w protokole, gdyż i ta okoliczność może być dochodzona w innym trybie, w postępowaniu wznowieniowym określonym art. 145 k.p.a.

Wbrew żądaniom skarżącego przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji nie może być nadmierna ilość przepisów powołanych przez organ w podstawie prawnej ostatecznego rozstrzygnięcia, tym bardziej, że przepisy te powołane zostały ponad niezbędne, a stanowiące podstawę materialnoprawną decyzji.

W tym stanie sprawy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ orzekł jak w sentencji.