Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2150/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1 i 3, 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Jadwiga Smołucha po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. [...] Sp. z o.o. w P. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze na wskazaną w sentencji postanowienia decyzję Ministra Rozwoju i Finansów skarżąca spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku podniosła, iż brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje konieczność zatrzymania działalności B., co w konsekwencji może wiązać się ze zmniejszeniem liczby kontrahentów. Na potwierdzenie tych okoliczności do skargi załączono sprawozdanie finansowe za rok obrotowy zakończony dnia 31 grudnia 2016 r. W ocenie skarżącej, w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji, istnieje prawdopodobieństwo zachwiania stabilności finansowej strony oraz, w skrajnym przypadku, braku możliwości kontynuacji działalności spółki. Wskazano również, że w przypadku wystąpienia ww. okoliczności mogłoby dojść do zaprzestania realizacji celów środowiskowych, na które przekazano pomoc publiczną, a w konsekwencji znaczących strat dla społeczności lokalnej, która jest dostawcą płodów rolnych wykorzystywanych w B., a także odbiorcą ciepła i produktów wtórnych powstałych w wyniku działania spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Tym samym rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu, Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej, co oznacza, że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14; przywołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze powyższe rozważania zauważyć należy, że według skarżącej wyegzekwowanie kwoty określonej w zaskarżonej decyzji znacznie wykracza poza jej możliwości finansowe, a w takiej sytuacji udzielenie ochrony tymczasowej jest w zasadzie niezbędne i jednocześnie konieczne, z uwagi na zapewnienie skarżącej ochrony i dalsze prowadzenie działalności gospodarczej.

Należy zatem wyjaśnić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 640/13). Wykonanie zaskarżonej decyzji – związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ze swej natury ma charakter odwracalny. W sytuacji bowiem ewentualnego wzruszenia przez sąd decyzji administracyjnej istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot.

A zatem argumentacja skarżącej nie jest wystarczająca do zastosowania wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Co więcej należy zauważyć, że z załączonego sprawozdania wynika, że na dzień 30 czerwca 2017 r. spółka osiągnęła zysk w wysokości 175.382,56 zł, a w 2016 r. na poziomie 198.669,89 zł. Również okoliczność redukcji zatrudnienia ma charakter odwracalny i nie stanowi o znacznej szkodzie, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., zatem Sąd nie ma do czynienia z sytuacją, która uzasadniałaby zastosowanie wobec skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.