Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 328/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz Protokolant ref. staż. Ewa Stawicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Zarządcy masy sanacyjnej [...] K. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Lekarz Weterynarii z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na ubój oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SA/Po [...]

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] Lekarz Weterynarii po rozpatrzeniu odwołania [...] K. Sp. z o.o. w Z. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. z dnia [...] września 2016 r., nr [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że dnia [...] września 2016 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w G., w związku z informacją o nadejściu z W. przesyłki cieląt sprowadzonych przez [...] Sp. z o.o. w Z., wszczął na podstawie przepisów ustawy z dnia [...] grudnia 2003 r. o kontroli weterynaryjnej w handlu (Dz. U. z 2015 r., poz. 519) nie dyskryminującą kontrolę w celu sprawdzenia czy zwierzęta spełniają wymagania określone w przepisach Unii Europejskiej. Podczas oględzin cieląt nie stwierdzono objawów klinicznych chorób zakaźnych. Przesyłce towarzyszyło świadectwo zdrowia w handlu. Jednak w związku z występowaniem choroby zakaźnej niebieskiego języka, na terenie kraju, z którego sprowadzono zwierzęta i biorąc pod uwagę, że objawy kliniczne choroby mogą pojawić się nawet po 60-80 dniach po zakażeniu, celem sprawdzenia zdrowotności cieląt, pobrano w obecności odbiorcy przesyłki, urzędowe próby krwi do badań wirusologicznych od wszystkich sprowadzonych zwierząt.

Organ wskazał, że jednocześnie w dniu [...] września 2016 r. powiatowy lekarz weterynarii wydał decyzję o objęciu nadzorem sprowadzonego stada i zakazał przemieszczania bydła do stada oraz ze stada do czasu uzyskania wyników testów diagnostycznych.

Organ podniósł, iż w wyniku przeprowadzonych badań wirusologicznych (badania metodą Real time RT-PCR) stwierdzono wyniki dodatnie u 61 sztuk cieląt (bad. lab. [...] z dnia [...] września 2016 r.) wskazujące na kontakt zwierząt z chorobą niebieskiego języka.

W dniu [...] września 2016 r. w obecności przedstawiciela [...] K. sp. z o.o. sporządzono protokół z dochodzenia epizootycznego i badań zwierząt. W toku kontroli ustalono, że padła jedna ze sztuk cieląt o numerze HU3348680273, u której badania krwi dały wynik dodatni potwierdzający kontakt z chorobą niebieskiego języka.

Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego wykazującego u 61 cieląt pochodzących z [...] kontakt z chorobą niebieskiego języka oraz biorąc pod uwagę możliwy kontakt pozostałych zwierząt z tej przesyłki z wektorem przenoszącym chorobę, celem przeciwdziałania zagrożeniu jakie może stwarzać ta choroba w przypadku jej rozprzestrzenienia, w dniu [...] września 2016 r. wydał decyzję nr [...] nakazującą uśmiercenie i zniszczenie zwłok wszystkich cieląt z przedmiotowej przesyłki. Ponadto nakazał dezynfekcję i dezynsekcję miejsca przebywania tych zwierząt. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Organ wyjaśnił, że w dniu [...] października 2016 r. od ww. decyzji zostało wniesione odwołanie przez spółkę [...] K., która zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (art.107 § 1 i 3, 156 § 1, 61 § 4, art. 9, art.10 § 1 w związku z art.81 Kpa) poprzez wskazanie w decyzji jako podstawy prawnej przepisów o rozłącznym zakresie zastosowania, braku w uzasadnieniu decyzji wskazania i omówienia dowodów, na których oparł się organ przy ustalaniu faktów, rażąco wadliwym prowadzeniu postępowania administracyjnego, a także nie zawiadomienie strony o wszczęciu tego postępowania, nieudzielenie informacji o przysługujących jej uprawnieniach oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez wskazanie w decyzji jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o kontroli weterynaryjnej w handlu oraz art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr [...] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt. Zdaniem odwołującego, w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 49 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt.

W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że nie można zgodzić się z tezą, że strona nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt. 1 ustawy o kontroli weterynaryjnej w handlu na odbiorcy przesyłki ciąży obowiązek zgłoszenia do powiatowego lekarza weterynarii o nadejścia przesyłki zwierząt z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w celu umożliwienia przeprowadzenia kontroli weterynaryjnej. Na skutek otrzymanej informacji o nadejściu przesyłki z [...], została wszczęta taka kontrola i przy udziale przedstawiciela strony pobrano do badań laboratoryjnych próbki krwi od cieląt z tej przesyłki. Została również wydana decyzja częściowa, która nie była kwestionowana przez stronę, o objęciu nadzorem weterynaryjnym tego stada, z uwagi na możliwość wystąpienia choroby niebieskiego języka.

Organ podkreślił, że [...] K. jest profesjonalistą na rynku handlu i hodowli zwierząt miał więc pełną świadomość zakresu prowadzonego postępowania oraz konsekwencji ewentualnego ujawnienia choroby zakaźnej w przesyłce zwierząt. Choroba zakaźna niebieskiego języka aktualnie nie występuje na terenie Polski, a jest chorobą zwalczaną z urzędu w całej Unii Europejskiej.

Odwołujący nie wykazał, aby między brakiem odrębnego zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a treścią decyzji zachodziło takie naruszenie procedury, że gdyby nie naruszono tych przepisów, zapadłaby decyzja o innej treści.

Organ podniósł, iż już samo zawiadomienie o nadejściu przesyłki wszczyna postępowanie, które kończy się wydaniem decyzji w przypadku stwierdzenia czynników zakaźnych. Przepis ten reguluje odmiennie moment wszczęcia postępowania administracyjnego niż ogólne przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wyniki kontroli stanowią podstawę wydania decyzji, a nie podstawę do podjęcia z urzędu postępowania administracyjnego. W sprawach związanych z chorobami zakaźnymi zwierząt istotna jest bowiem szybka reakcja w celu wyeliminowania zagrożeń.

Organ wyjaśnił, że badania wykazały kontakt części zwierząt z zakaźną chorobą niebieskiego języka, dlatego w dniu [...] października 2016 r. organ I instancji przeprowadził dochodzenie epizootyczne w celu zniwelowania skutków ujawnionej u zwierząt choroby. W toku tego postępowania strona nie kwestionowała wyników badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez krajowe laboratorium referencyjne upoważnione do prowadzenia takich badań w oparciu o rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2014 r., poz. 256 ze zm.).

Organ podniósł, że szczepienie zwierząt przed wysyłką nie oznacza, że zwierzęta uzyskują całkowitą odporność na chorobę.

Ponadto organ wskazał, iż w postępowaniu dotyczącym przesyłki zwierząt przywiezionych z innego kraju, które mają być wprowadzona na rynek Polski, sposób działania organów Inspekcji Weterynaryjnej oraz innych osób fizycznych i prawnych określa ustawa o kontroli weterynaryjnej w handlu.

Przepis art. 14 ustawy w sposób wyczerpujący reguluje postępowanie w stosunku do wszystkich przywiezionych zwierząt z innego kraju, niezależnie od tego, czy uległy już zakażeniu, czy jeszcze nie. Otrzymane wyniki badań wymagały podjęcia działań zapobiegawczych. Prowadzone postępowanie nie dało jednoznacznych dowodów eliminujących możliwość rozprzestrzenianie się wirusa choroby BTV ujawnionej u zwierząt w przesyłce z [...].

Odnosząc się do zarzutu, że w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 49 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U.2014.1539 ze zm.) organ wskazał, iż przepis ten nie stanowi podstawy do wydania nakazów czy zakazów przy zwalczaniu chorób zakaźnych ujawnionych w handlu wewnątrzwspólnotowym.

Przepis art. 14 ustawa o kontroli weterynaryjnej w handlu reguluje sytuację, gdy kontrola weterynaryjna przeprowadzana w miejscu przeznaczenia przesyłki zwierząt wykazuje jakąkolwiek przyczynę mogącą stanowić zagrożenie zdrowia zwierząt spowodowanych chorobami, o których mowa w przepisach Unii Europejskiej.

Organ za niezasadny uznał również zarzut naruszenia art. 54 ust. 2 rozporządzenie nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 kwietnia 2004r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt. Powyższy przepis nie stanowił podstawy orzekania w niniejszej sprawie, a został powołany przez organ celem uwypuklenia panującej w Unii Europejskiej polityki związanej z ochroną zdrowia ludzi i zwierząt i związanej z tym walką w zwalczaniu chorób zakaźnych.

Zdaniem organu stanowisko, że strona od dawna współpracuje z kontrahentem węgierskim oraz że zwierzęta z przesyłki były izolowane od innych zwierząt, były szczepione i posiadały świadectwo zdrowia nie eliminuje zagrożenia zachorowania zwierząt na chorobę zakaźną. U bydła zwykle nie obserwuje się wyraźnych objawów klinicznych choroby. Zazwyczaj mniej niż 5% zakażonego stada wykazuje oznaki choroby, a objawy kliniczne mogą nie być widoczne nawet do 60-80 dnia po zakażeniu. Przeprowadzona przez organ I instancji kontrola, chociaż nie ujawniła występowanie objawów klinicznych choroby niebieskiego języka u zwierząt, to jednak ustalenia dochodzenia epizootycznego wskazywały na zakażenie zwierząt jeszcze na terytorium [...], a nie w Polsce. Aby można było stwierdzić wystąpienie przypadku choroby niebieskiego języka w kraju, wyniki badań epidemiologicznych muszą wskazywać na fakt, że objawy kliniczne lub wyniki testów laboratoryjnych wskazują na występowanie wirusa w gospodarstwie, w którym zwierzę jest trzymane, nie zaś na wprowadzenie zaszczepionych lub seropozytywnych zwierząt ze stref objętych chorobą do takiego gospodarstwa. Uzyskane wyniki badań laboratoryjnych nie dały podstaw do uznania, że do zakażenia zwierząt doszło w Polsce, lecz były spowodowane obecnością wirusa w gospodarstwach pochodzenia, na terenie [...]. Zakażenie musiało nastąpić w tym kraju, gdyż ujawniony serotyp BTV4 nie występuje na terenie Polski, natomiast powszechnie występował na terenie [...] i [...].

Organ podniósł również, że strona przedłożyła do akt dodatkowo późniejsze wyniki badań 10 cieląt, u których wcześniej ujawniono kontakt z chorobą, których krew pobrała samodzielnie w dniu [...] września 2016 r. i zleciła prywatnie jej zbadanie Państwowemu Instytutowi Badawczemu w P.. Przedłożone wyniki były ujemne i nie potwierdzały kontaktu z chorobą niebieskiego języka. Dowody te świadczyć miały, że wcześniejsze wyniki badań były nieprawidłowe.

Zdaniem organu sporządzone próbki do badań nie miały jednak charakteru urzędowego i nie mogą stanowić dowodu w sprawie. W celu jednak dodatkowego pełnego wyjaśnienia sprawy został uzupełniony materiał dowodowy o stanowisko kierownika Zakładu Higieny Weterynaryjnej w P. dr.n.wet P. K.. W swoim wystąpieniu kierownik Zakładu Higieny Weterynaryjnej przedstawił zasady walki z chorobą niebieskiego języka u zwierząt oraz porównał oświadczenia o terminach szczepień zwierząt z przesyłki z [...] z zaleceniami producentów szczepionki. Z ustaleń dotyczących terminów szczepień wynikało, że były one inne niż terminy wymagane przez producenta szczepionek i w związku z tym przed wysyłką zwierząt mogły one mieć kontakt z chorobą, co wykazały wcześniejsze badania.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł zarządca masy sanacyjnej spółki [...] K. Sp. z o.o. w restrukturyzacji zarzucając jej:

I. naruszenie przepisów postępowania:

1) art. 7, 77, 80 i 107 § 3 Kpa poprzez ustalenie przez organy administracji publicznej stanu faktycznego sprawy niezgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie decyzji, a w szczególności:

- nie wyjaśniono istotnych okoliczności sprawy,

- brak w uzasadnieniu decyzji wskazania i omówienia dowodów, na których oparł się organ przy ustalaniu faktów, a które uznał za nieistotne oraz należytego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji,

2) art. 61 § 4 Kpa poprzez brak zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania administracyjnego,

3) art. 10 § 1 w zw. z art. 81 Kpa poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności poprzez pozbawienie strony jakiejkolwiek możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii G. co do zebranych dowodów i materiałów,

4) art. 10 § 3 Kpa poprzez nie utrwalenie przez organ w aktach w drodze adnotacji przyczyn odstąpienie od zasady określonej w art. 10 § 1 Kpa,

II. naruszenie prawa materialnego:

1) art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 grudnia 2003 r. o kontroli weterynaryjnej w handlu (Dz. U. Nr 16, poz. 145 ze. zm.) poprzez jego błędne zastosowanie,

2) art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE. L 165 z 30,04.2004, str. 1, ze. zm.; Dz. Urz. EU Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200) poprzez jego błędne zastosowanie,

3) art. 49 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. Nr 69, poz. 625 ze. zm.) poprzez jego niezastosowanie.

Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w niniejszej sprawie nie zostały dochowane procedury zapewniające respektowanie praw strony, w szczególności procedury dające stronie możliwość czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Strona nie została bowiem zawiadomiona o wszczęciu postępowania, nie została pouczona o przysługujących jej uprawnieniach, nie została zaznajomiona z aktami sprawy, a także nie umożliwiono jej wypowiedzenia się co do zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego.

Skarżący podniósł, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w G., w swojej decyzji wyraźnie wskazał jako podstawy rozstrzygnięcia jednocześnie art. 54 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE. L 165 z 30.04.2004, str. 1, ze zm,; Dz, Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200) oraz przepisy ustawy o kontroli weterynaryjnej w handlu. Organ napisał, iż "działając na podstawie", po czym wskazał ww. przepisy. Zdaniem skarżącego nie można zatem uznać, iż ww. stanowiło jedynie "uwypuklenie panującej w Unii Europejskiej polityki".

Skarżący wskazał, że zakres zastosowania tych przepisów jest rozłączny. Organ I instancji może przeprowadzić kontrolę, a w konsekwencji wydać decyzję albo na podstawie rozporządzenia (WE) nr 882/2004 albo na podstawie przepisów o kontroli weterynaryjnej w handlu.

Zdaniem skarżącego wydając decyzję nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zarówno organ I jak i II instancji wydając decyzję zbagatelizował fakt, iż cielęta stanowiące przesyłkę, przywiezione były z terenu [...], gdzie przebywały na bazie i przez okres 2 miesięcy były odizolowane od wszystkich innych zwierząt. Co istotne zwierzęta te zostały poddane dwukrotnemu szczepieniu przeciwko chorobie niebieskiego języka - co zostało potwierdzone dokumentami przesłanymi przez firmę wysyłającą, które zostały potwierdzone przez ich lekarza weterynarii. Przesyłce zwierząt towarzyszyło także świadectwo zdrowia, potwierdzające szczepienie tychże zwierząt na chorobę niebieskiego języka. Spółka [...] K. sp. z o.o. z firmą z [...] współpracowała już od maja 2006 roku i nigdy wcześniej nie było jakichkolwiek problemów z odbieranymi od nich zwierzętami - badania przeprowadzone w Polce nie wykrywały jakichkolwiek nieprawidłowości.

Skarżący podniósł, że w dniu dotarcia przesyłki bydła z [...] tj. dnia [...] września 2016 r. nie było zakazu przywozu do Polski bydła z tego kraju, w tym zwierząt szczepionych na chorobę "niebieskiego języka". Po kontroli przesyłki z [...] przez urzędowego lekarza weterynarii M. B. - J. w dniu [...] września 2016 r. potwierdzono, że przesyłka zwierząt spełniała wymagania weterynaryjne - zwierzęta były klinicznie zdrowe (nie stwierdzono żadnych naruszeń, w tym dotyczących obowiązkowej dokumentacji).

Strona wskazała, iż wystąpiła do Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. o powtórne pobranie próbek krwi od importowanych zwierząt i powtórne przeprowadzenie badań, co przy tak dużej liczbie zwierząt, umożliwiłoby potwierdzenie wiarygodności wcześniejszych badań. Nadto wyniki powtórnych badań potwierdziłyby lub zaprzeczyły istnieniu choroby niebieskiego języka u cieląt, co z kolei mogłoby uchronić stronę od strat - w przypadku gdyby powtórne badanie faktycznie wykluczyło istnienie choroby.

Co istotne organ przyjął do wiadomości, ale całkowicie zbagatelizował fakt, iż w świadectwie TRACES ([...]), towarzyszącym przesyłce, widniała informacja, iż zwierzęta przywiezione do Polski były szczepione przeciwko chorobie "niebieskiego języka". Powyższe jest o tyle istotne, iż nawet z opinii PIW - PIB w P. (pismo z dnia [...].11.2016 r.), wynika, że obecność w organizmie bydła wirusa choroby "niebieskiego języka" mogła wynikać właśnie z faktu, iż bydło zostało przeciwko tej chorobie zaszczepione, a nie że bydło to było zakażone. W piśmie napisano bowiem, iż "zarówno dodatki wynik testu izolacji wirusa BT jak i stwierdzenie obecności jego materiału genetycznego wskazuje na kontakt zwierzęcia z wirusem, a dodatkowo należy zaznaczyć, że test RT-PCR może dawać wynik dodatni u zwierząt szczepionych szczepionką inaktywowaną przeciwko chorobie niebieskiego języka".

Strona podniosłam, że według instrukcji Głównego Lekarza Weterynarii Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 roku "Po uzyskaniu dodatniego wyniku w badaniach wirusologicznych (test RT-PCR), należy wyodrębnić określony serotyp wirusa choroby niebieskiego języka. W przypadku wykrycia serotypów charakterystycznych dla szczepów szczepionkowych choroby niebieskiego języka należy zakończyć postępowanie. W pozostałych przypadkach, powiatowy lekarz weterynarii postępuje zgodnie z rozporządzeniem w sprawie zwalczania choroby niebieskiego języka"

Tymczasem Powiatowy Lekarz Weterynarii w G., stwierdził, tylko podejrzenie o zakażenie chorobą niebieskiego języka przesyłki bydła z [...] - nie stwierdził choroby zwalczanej z urzędu, uprawniającej go do nakazu uśmiercenia bydła (nie wyznaczył ogniska choroby, obszaru występowania choroby, obszaru zagrożonego chorobą, itp.).

Skarżący podkreślił, że w niniejszej sprawie nie może być mowy, aby w odwołaniu nie kwestionował wyników badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez krajowe laboratorium referencyjne. Skarżący wskazał, iż kwestionował przeprowadzone badania, dlatego też również wysłał pobrane próby do badań - także do PIW - PIB w P.. W wyniku sprawozdania z badań otrzymanego z ww. Instytutu, okazało się, iż u 7 sztuk cieląt o numerach kolczyków [...], u których wcześniej stwierdzono wynik dodatni, a za tym idącą obecność wirusa-Reoviridae wywołującego chorobę niebieskiego języka, teraz wykazano wynik ujemny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż skarżący podnosi te same zarzuty, które były już podniesione w odwołaniu. Strona postępowania administracyjnego uczestniczyła przy wszystkich czynnościach związanych z badaniem przesyłki zwierząt z [...]. Organ II instancji umożliwił stronie skorzystanie z uprawnień przysługujących z art. 10 Kpa.

Organ wskazał, że przeprowadzone przez organ I instancji ustalenia epizootyczne oparte w badania laboratoryjne wskazywały na kontakt zwierząt z chorobą niebieskiego języka na terytorium [...], a nie w Polsce. Przesyłka zwierząt pochodziła z [...], a ujawniony serotyp-4 choroby niebieskiego języka jest typowy dla [...] i [...]. W Polsce do dnia dzisiejszego choroba ta nie występuje.

Istotą zwalczania chorób zakaźnych jest jak najszybsze wyeliminowanie danej jednostki chorobowej w celu minimalizacji groźby zakażeń i rozprzestrzeniania się choroby powodującej olbrzymie straty finansowe w hodowli zwierząt. Dlatego też, ustawa o kontroli w handlu przewiduje szybką procedurę eliminacji już samej możliwości powstania zagrożenia rozwoju choroby zakaźnej.

Twierdzenia skarżącego, że przed wysyłką zwierzęta były gromadzone przez dwa miesiące na terenie [...] nie oznacza, że były one niezagrożone chorobą niebieskiego języka. Chorobę roznoszą muchówki z rodzaju Culicoides, które są aktywne również w Polsce od maja do końca listopada. Wyniki dodanie u cieląt, po badaniu krwi, wskazywały na ich kontakt z chorobą. Podnoszone w skardze stanowisko, że wynik ten był zafałszowany na skutek zaszczepienia zwierząt szczepionką przeciwko tej chorobie, nie można uznać za argument eliminujący zagrożenie rozwoju choroby zakaźnej.

Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1266/2007 z dnia 26 października 2007 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących dyrektywy Rady 2000/75/WE w odniesieniu do kontroli, monitorowania, nadzoru i ograniczeń przemieszczeń niektórych zwierząt należących do gatunków podatnych na zarażenie chorobą niebieskiego języka (Dz.U.UE.L.2008.117.22 ze. zm.), określa w załączniku III jedynie warunki pod jakimi zwierzęta, ze stref czasowo wolnych od choroby, mogą się przemieszczać w handlu wspólnotowym. Nie oznacza to jednak, że warunki te w pełni gwarantują brak możliwości rozprzestrzeniania się choroby.

Prawidłowo szczepione zwierzęta nie powinny wykazywać w momencie wysyłki kontaktu z chorobą zakaźną. Żadna szczepionka nie gwarantuje całkowitej eliminacji możliwości zachorowania tak u ludzi jak i u zwierząt. Tak więc, wysyłanie zwierząt przed ich uodpornieniem się na chorobę, stanowi zagrożenie jej rozprzestrzeniania. W badaniach PCR uodpornione zwierzęta nie powinny wykazywać przeciwciał, wskazujące na kontakt z chorobą zakaźną.

Zdaniem organu powoływanie się skarżącego na instrukcję Głównego Lekarza Weterynarii pomija fakt, że dotyczy ona badań monitoringowych w Polsce, który jest krajem wolnym od tej choroby i wykonanie szczepień może mieć jedynie charakter profilaktyczny. Przy braku zagrożenia rozwoju choroby nie ma potrzeb prowadzenia dalszego postępowania epizootycznego. Inna jest jednak sytuacja, kiedy zwierzęta przywożone są ze stref objętych chorobą zakaźną i badania wykazują na kontakt z nią.

Zwierzęta szczepione do czasu całkowitego nabycia odporności nie mogą być wysyłane. Prawidłowo zastosowana karencja wymagana przy przemieszczaniu zwierząt zaszczepionych ze stref czasowo wolnych od choroby zapewnia, że zwierzęta odporne nie będą wskazywały przy badaniu krwi na kontakt z chorobą niebieskiego języka.

Z uwagi na zagrożenie szybkie rozprzestrzeniania się tej choroby, nie ma warunków do trzymania zwierząt w celu ich obserwacji, do czasu potwierdzenia lub nie istnienia choroby, której przeciwciała ujawniono w badaniach krwi cieląt, zaraz po ich przywozie z [...]. Dopuszczenie do wysyłki zwierząt wskazujących u odbiorcy, w badaniach laboratoryjnych metodą PCR, na kontakt z chorobą niebieskiego języka, w pełni uzasadniało podjęcie radykalnych działania zapobiegawczych w celu ograniczenia ryzyka zawleczenia tej choroby zakaźnej na teren Polski.

Orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie walki z chorobami zakaźnymi daje pierwszeństwo szybkim działaniom zapobiegawczym.

Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 maja 2017 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy.

Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 maja 2017 r.

Na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.– dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Lekarz Weterynarii z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. z dnia [...] września 2016 r., nr [...], na mocy której nakazano skarżącemu skierowanie na ubój do rzeźni 130 sztuk cieląt.

Podstawę materialnoprawną zapadłej w niniejszej sprawie decyzji stanowił m.in. art. 14 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia [...] grudnia 2003 r. o kontroli weterynaryjnej w handlu (Dz.U. z 2004 r. Nr 16, poz. 145, ze zm.).

W tym miejscu wskazać należy, iż wbrew zarzutom skargi podstawę decyzji nie stanowił art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt. Co prawda organ w sentencji decyzji przywołał powyższy przepis, to jednakże analiza uzasadnienia wskazuje, iż podstawę prawną wydanej w niniejszej sprawie decyzji stanowił art. 14 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 10 grudnia 2003 r. o kontroli weterynaryjnej w handlu.

Z powyższych względów uznać należy, że przepis art. 54 ust. 2 rozporządzenie nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 kwietnia 2004 r. nie stanowił podstawę orzekania w niniejszej sprawie, a został powołany przez organ celem uwypuklenia panującej w Unii Europejskiej polityki związanej z ochroną zdrowia ludzi i zwierząt i związanej z tym walką w zwalczaniu chorób zakaźnych. Podobne stanowisko, które sąd w niniejszym składzie w pełni podziela, zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w prawomocnym wyroku z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 195/17 i z dnia 28 października 2015 r. sygn.. akt IV SA/Po 499/15 (wyrokiem z dnia 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 283/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku).

Przywołanie w sentencji decyzji przepisu nie stanowiącego de facto podstawy rozstrzygnięcia niewątpliwie stanowi uchybienie ale nie mające jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Należy mieć na uwadze, że w sentencji organ przywołał również art. 14 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 10 grudnia 2003 r. o kontroli weterynaryjnej w handlu, który jak wskazano wyżej stanowił podstawę prawną zaskarżonej decyzji.

W tym miejscu Sąd postanowił odnieść się do zarzutu naruszenia art. 49 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt poprzez jego niezastosowanie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że strona poza sformułowaniem powyższego zarzutu w żaden sposób go nie uzasadniła.

Ponadto wskazać należy, iż postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie ustawy o kontroli weterynaryjnej w handlu i na podstawie przepisów tej ustawy wydano rozstrzygnięcie. Należy mieć na uwadze, iż w przedmiotowej sprawie mieliśmy do czynienia z importem zwierząt, który to podpada pod reglamentację ustawy o kontroli weterynaryjnej w handlu.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 2003 r. o kontroli weterynaryjnej w handlu jeżeli kontrola weterynaryjna przeprowadzana w miejscu przeznaczenia przesyłki zwierząt lub produktów albo podczas ich transportu wykazuje obecność czynników zakaźnych powodujących choroby, o których mowa w przepisach Unii Europejskiej o zgłaszaniu chorób zwierząt we Wspólnocie, zoonozy, inne choroby lub jakąkolwiek przyczynę, która może stanowić źródło poważnego zagrożenia dla zdrowia zwierząt lub zdrowia publicznego, lub kontrola ta wykazuje, że produkty pochodzą z regionu dotkniętego chorobą zakaźną, to powiatowy lekarz weterynarii nakazuje, w drodze decyzji:

1) skierowanie zwierzęcia lub przesyłki zwierząt do najbliższej stacji kwarantanny albo

2) uśmiercenie zwierząt i zniszczenie ich zwłok;

3) zniszczenie produktów.

Powyższy przepis ustanawia przesłanki wydania przez organ decyzji nakazującej ubój zwierząt.

Wskazać należy, że podstawową przesłanką jest wykrycie po przeprowadzeniu kontroli czynników zakaźnych powodujących choroby, o których mowa w przepisach Unii Europejskiej o zgłaszaniu chorób zwierząt we Wspólnocie, zoonozy, inne choroby lub jakąkolwiek przyczynę, która może stanowić źródło poważnego zagrożenia dla zdrowia zwierząt lub zdrowia publicznego, lub kontrola ta wykazuje, że produkty pochodzą z regionu dotkniętego chorobą zakaźną.

Ponadto z powyższej regulacji wynika, że ewentualna wykryta choroba musi być określona w przepisach Unii Europejskiej.

W tym miejscu wskazać należy, iż przepisami tymi jest dyrektywa Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającej przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka (Dz.U.UE.L.2000.327.74, ze zm.).

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt a) omawianej dyrektywy w przypadku gdy choroba niebieskiego języka zostanie urzędowo potwierdzona, urzędowy lekarz weterynarii organizuje ubój zwierząt w zakresie, jaki uzna za konieczny, celem przeciwdziałania rozprzestrzenianiu się epidemii i poinformuje o nim Komisję.

Z powyższego przepisu dyrektywy jednoznacznie wynika, że w razie urzędowego potwierdzenia choroby istnieje potrzeba zorganizowania uboju zwierząt, a o jego zakresie ma zdecydować lekarz weterynarii uwzględniając konieczność przeciwdziałania rozprzestrzenianiu się epidemii.

W niniejszej sprawie należy mieć również na względzie postanowienia art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1266 /2007 z dnia 26 października 2007 r. sprawie przepisów wykonawczych dotyczących dyrektywy Rady 2000/75/WE w odniesieniu do kontroli, monitorowania, nadzoru i ograniczeń przemieszczeń niektórych zwierząt należących do gatunków podatnych na zarażenie chorobą niebieskiego języka (Dz.UE.L.2007.283.37, ze.zm.). Zgodnie z definicją zawartą w tym przepisie "przypadek wystąpienia choroby niebieskiego języka" oznacza zwierzę spełniające jeden z następujących warunków:

- wykazuje objawy kliniczne typowe dla choroby niebieskiego języka;

- jest to zwierzę wskaźnikowe, które w poprzednim badaniu wykazało ujemne wyniki serologiczne i od czasu poprzedniego testu jego wynik serologiczny zmienił się z ujemnego na dodatni w odniesieniu do antyciał przynajmniej jednego serotypu choroby niebieskiego języka;

- jest to zwierzę, z którego wyodrębniono wirus zidentyfikowany jako wirus choroby niebieskiego języka;

- jest to zwierzę, które uzyskało dodatni wynik w próbach serologicznych na obecność wirusa choroby niebieskiego języka lub u którego zidentyfikowano antygen wirusa lub kwas rybonukleinowy (RNA) wirusa, charakterystyczne dla jednego lub więcej serotypów wirusa choroby niebieskiego języka.

W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, co wynika z akt administracyjnych sprawy, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. przeprowadził badanie kliniczne 130 sztuk cieląt wchodzących w skład przesyłki -import z [...]. Od zwierząt tych pobrano próbki krwi oraz wysłano do badań laboratoryjnych w kierunku choroby niebieskiego języka do Państwowego Instytutu Weterynaryjnego Państwowego Instytutu Badawczego w P..

Przeprowadzone badania wykazały wynik dodatni u 61 sztuk cieląt (dowód: sprawozdanie z badań nr [...] z dnia [...] września 2016 r.).

Z powyższego wynika, że u zwierząt po przeprowadzeniu kontroli wykryto chorobę zakaźna tj. chorobę niebieskiego języka, która to choroba jest objęta szczególnymi regulacjami przepisów Unii Europejskiej.

W niniejszej sprawie nie bez znaczenia jest także okoliczność, że padła jedna ze sztuk cieląt o numerze [...], u której badania krwi dały wynik dodatni potwierdzający kontakt z chorobą niebieskiego języka

Przepisy omawianej dyrektywy jednoznacznie wskazują, że w takim przypadku obowiązkiem lekarza weterynarii jest zorganizowanie uboju w zakresie w jakim uzna za konieczne, celem przeciwdziałania rozprzestrzenianiu się epidemii.

Podobnie powyższą kwestię uregulowano w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 października 2012 r. w sprawie zwalczania choroby niebieskiego języka (Dz. U. z 2012 r., poz. 1158). Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 powyższego rozporządzenia W przypadku stwierdzenia choroby powiatowy lekarz weterynarii wyznacza gospodarstwo jako ognisko choroby oraz nakazuje i nadzoruje ubój zwierząt z gatunków wrażliwych w zakresie uznanym za konieczny dla przeciwdziałania dalszemu szerzeniu się choroby i przekazuje informację o uboju Głównemu Lekarzowi Weterynarii.

Zatem zarówno polskie przepisy jak również akty prawne Unii Europejskiej przewidują skierowania zwierząt na ubój w zakresie w jakim lekarz weterynarii uzna to za konieczne. Przy czym wskazać należy, że ubój ma to nastąpić w zakresie koniecznym dla przeciwdziałania dalszemu szerzeniu się choroby.

W niniejszej sprawie organ uzasadniając zakres uboju wskazał, że wystąpienie przypadku choroby niebieskiego języka potwierdzone wirusologicznie u 61 sztuk cieląt mających kontakt z cielętami ujemnymi wirusologicznie może stanowić źródło poważnego zagrożenia dla zdrowia zwierząt oraz ograniczenie w handlu zwierzętami, które pociągnie za sobą ogromne straty finansowe w momencie dalszej hodowli tych zwierząt w gospodarstwie i kontakt z innymi zwierzętami z tego samego gatunku poprzez rozprzestrzenienie się na większym terytorium wirusa. Organ wskazał, iż jeżeli lekarz weterynarii zezwoliłby na dalszą hodowlę zwierząt z ww. przesyłki mogłoby nastąpić rozprzestrzenienie wirusa i wówczas straty ekonomiczne dla kraju byłyby niewspółmiernie większe do tych poniesionych przez osobę wysyłającą lub jego przedstawiciela lub osobę odpowiedzialną za przesyłkę w momencie przeprowadzania kontroli. Powyższe byłoby konsekwencją wyznaczenia obszaru zagrożonego występowaniem choroby o promieniu co najmniej 100 km wokół ognisk choroby i obszaru zagrożonego wystąpieniem choroby sięgającego minimum 50 km poza obszar występowania choroby uwzględniając czynniki geograficzne, administracyjne, ekologiczne, epizootyczne i inne mechanizmy kontrolne.

Sąd mając na względzie powyższe okoliczności uznał, że organ zasadnie nakazał skierowanie na ubój 130 sztuk cieląt. Co prawda u nie wszystkich stwierdzono wystąpienie choroby, to jednakże fakt, iż osobniki zdrowe miały kontakt z zarażonymi osobnikami uzasadniał z uwagi na konieczność zapobiegania epidemii skierowania na ubój wszystkich zwierząt z transportu. Sąd w pełni podziela argumentację organu, że wystąpienie przypadku choroby niebieskiego języka potwierdzone wirusologicznie u cieląt mających kontakt z cielętami ujemnymi wirusologicznie może stanowić źródło poważnego zagrożenia dla zdrowia zwierząt oraz ograniczenie w handlu zwierzętami, które pociągnie za sobą ogromne straty finansowe.

Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie organ przeanalizował również możliwość poddania zwierząt kwarantannie, co jednakże z uwagi na fakt, że na terenie kraju nie został zatwierdzony żaden podmiot, który to spełniałby warunki weterynaryjne do prowadzenia kwarantanny zwierzęcych chorób zakaźnych, okazało się niemożliwym. Ponadto zgodzić należy się z organem, iż ewentualny transport zwierząt w inne miejsce celem odbycia kwarantanny zwiększa ryzyko rozprzestrzenienia tej choroby i tym samym stanowiłoby realne zagrożenie strat dla gospodarki krajowej.

Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 14 ustawy o kontroli weterynaryjnej w handlu nie mógł zostać uwzględniony.

W uzasadnieniu skargi strona mocno akcentuje fakt nie uwzględnienia wniosku o ponowne przeprowadzenie badań laboratoryjnych. Strona wskazała, że organ całkowicie zbagatelizował fakt, iż w świadectwie TRACES ([...]), towarzyszącym przesyłce, widniała informacja, że zwierzęta przywiezione do Polski były szczepione przeciwko chorobie "niebieskiego języka". Skarżący podkreślił, iż wysłał pobrane próby krwi do badań do PIW - PIB w P.. W wyniku sprawozdania z badań otrzymanego z ww. Instytutu, okazało się, że u 7 sztuk cieląt o numerach kolczyków [...], u których wcześniej stwierdzono wynik dodatni, a za tym idącą obecność wirusa-Reoviridae wywołującego chorobę niebieskiego języka, teraz wykazano wynik ujemny.

Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że wbrew zarzutom skargi organ powyższego nie zbagatelizował.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w toku postępowania organ II instancji zwrócił się do Państwowego Instytutu Weterynaryjnego - Państwowy Instytut Badawczy o wyrażenie opinii. Jednostka wyspecjalizowana w sporządzonej opinii zwarła wniosek, że zwierzęta reagujące w PCR lub serologicznie uznawane są za zakażone. Ponadto w opinii tej stwierdzono, że zwierzęta przewiezione do Polski należało uznać za zwierzęta nieszczepione lub zaszczepione nieskutecznie. Wskazano także, że reakcje dodatnie w PCR wobec braku skuteczności szczepień należało interpretować jako zakażenie naturalne. Podkreślić należy, iż w opinii dokonano analizy terminów szczepień z terminami wymaganymi przez producenta szczepionki. Na podstawie porównania organ uznał, że daty szczepień cieląt nie jest zgodny z zasadami prowadzenia immunizacji określonymi przez producenta szczepionki. Z powyższych względów wskazano, że można domniemywać, iż zwierzęta albo nie były szczepione, albo szczepienia przeprowadzono w terminach niezgodnych z instrukcją stosowania szczepionki. W opinii stwierdzono, iż tym samym zwierzęta były podatne na zakażenie w miejscu pobytu i mogły zostać zainfekowane wirusem BTV4, co potwierdziły wyniki badań laboratoryjnych.

Z powyższych względów sam fakt szczepienia cieląt nie może skutkować podważeniem wyników badań laboratoryjnych w szczególności, że jak wynika z opinii szczepienia wykonano z naruszeniem zaleceń producenta szczepionki. Ponadto zgodzić należy się z organem, iż samo szczepienie nie gwarantuje odporności na chorobę. Potwierdzeniem powyższego jest okoliczność, że padła jedna ze sztuk cieląt o numerze [...], u której badania krwi dały wynik dodatni potwierdzający kontakt z chorobą niebieskiego języka, a które w świetle dokumentacji poddane było szczepieniom.

Ponadto odnosząc się do kwestii, że u 7 sztuk cieląt u których wcześniej stwierdzono wynik dodatni, a za tym idącą obecność wirusa-Reoviridae wywołującego chorobę niebieskiego języka, teraz wykazano wynik ujemny wskazać należy, że w całym transporcie na 130 sztuk cieląt, aż w przypadku 61 sztuk stwierdzono wynik dodatni. Tym samym przesłanie próbek krwi tylko 10 sztuk cieląt, a następnie stwierdzenie u 7 z wynik ujemny nie mógł stanowić podstawy do uznania, że zwierzęta nie były narażone na kontakt z wektorem przenoszącym chorobę. Ponadto zgodzić należy się z organem, iż sporządzone próbki do badań nie miały charakteru urzędowego i nie mogą stanowić dowodu w sprawie. Słusznie wskazano w sporządzonej na potrzeby niniejszej sprawy opinii, iż brak jest możliwości ustalenia prawidłowości pobrania prób bez udziału przy tych czynnościach przedstawiciela organu.

Odnosząc się natomiast do twierdzenia, iż zwierzęta były klinicznie zdrowe wskazać należy, że u bydła zazwyczaj mniej niż 5% zakażonego stada wykazuje oznaki choroby, a objawy kliniczne mogą nie być widoczne nawet do 60-80 dnia po zakażeniu. Przeprowadzona przez organ I instancji kontrola nie ujawniła występowanie objawów klinicznych choroby niebieskiego języka u zwierząt, a ustalenia dochodzenia epizootycznego wskazywały na zakażenie zwierząt jeszcze na terytorium [...], a nie w Polsce. W ocenie składu orzekającego uzyskane wyniki badań laboratoryjnych nie dały podstaw do uznania, że do zakażenia zwierząt doszło w gospodarstwa strony, lecz były spowodowane obecnością wirusa w gospodarstwach pochodzenia na terenie [...], gdzie musiało nastąpić zakażenie. Przywóz zwierząt nastąpił ze strefy zamkniętej obejmującej całe terytorium [...], gdzie choroba ta występuje. Natomiast fakt braku zakazu przywozu do Polski zwierząt z [...] czy tez kwestia długotrwałej współpracy nie maja znaczenia przy dokonanych przez organ ustaleniach dochodzenia epizootycznego.

W ślad za organem wskazać należy, że z uwagi na zagrożenie szybkie rozprzestrzeniania się tej choroby, nie ma warunków do trzymania zwierząt w celu ich obserwacji, do czasu potwierdzenia lub nie istnienia choroby, której przeciwciała ujawniono w badaniach krwi cieląt, zaraz po ich przywozie z [...]. Twierdzenia skarżącego, że przed wysyłką zwierzęta były gromadzone przez dwa miesiące na terenie [...] nie oznacza, że były one niezagrożone chorobą niebieskiego języka. Chorobę roznoszą muchówki z rodzaju Culicoides, które są aktywne również w Polsce od maja do końca listopada.

Mając na uwadze treść powołanych na wstępie przepisów, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Oba kontrolowane akty zostały wydane przez organy właściwe do rozpatrzenia sprawy w postępowaniu spełniającym wymogi wynikające z art. 7 Kpa, 77 § 1 Kpa, 80 Kpa.

Co prawda w niniejszej sprawie zarzut naruszenia art. 10 w zw. z art. 81 Kpa uznać należy za uzasadniony, to jednakże powyższe uchybienie organu w ocenie Sądu nie uzasadnia wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Naruszenie przez organu powyższych przepisów nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit c Ppsa uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji.

W niniejszej sprawie organ uchybił obowiązkowi dokonania stosownego zawiadomienia w trybie art. 10 Kpa. Jednak należy wskazać, że dla stwierdzenia przez sąd administracyjny naruszenia art. 10 Kpa, w stopniu uzasadniającym uchylenie kontrolowanego aktu nie wystarcza samo tylko stwierdzenie naruszenia standardów określonych tym przepisem. Podnosząc zarzut naruszenia praw procesowych zagwarantowanych art. 10 § 1 Kpa strona musi nie tylko wykazać, że takie naruszenie istotnie miało miejsce, ale ponadto, że uniemożliwiło jej ono podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej - co miało istotny wpływ - na rozstrzygnięcie sprawy. W orzecznictwie wskazuje się, że w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 Kpa (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 4/07, wyrok NSA z 2 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1317/08, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 lutego 2013 r. , sygn. akt IV SA/Po 1109/12, Lex nr 1287180).

W niniejszej sprawie strona ani w odwołaniu ani w skardze nie wskazała jakich to czynności, w szczególności dowodowych, nie mogła podjąć na skutek pozbawienia jej w sprawie możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału.

Odnosząc się do zarzutu braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania Sąd podziela stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, że zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy o kontroli weterynaryjnej w handlu odbiorcy przesyłek zwierząt lub przesyłek produktów wymienieni w świadectwie zdrowia lub innym dokumencie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, zgłaszają z wyprzedzeniem jednego dnia, a w uzasadnionych przypadkach dwóch dni, na żądanie powiatowego lekarza weterynarii właściwego ze względu na miejsce przeznaczenia przesyłki oraz w zakresie niezbędnym do przeprowadzania kontroli, przywóz zwierząt lub produktów z innego państwa członkowskiego, podając rodzaj przesyłki i przewidywany czas jej przybycia. Z decyzji organu I instancji z [...] września 2016 r. o objęciu nadzorem stada, wynika, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. takie powiadomienie otrzymał, w dniu [...] września 2016 r. Została wszczęta kontrola i protokolarnie pobrano próbki krwi od cieląt z tej przesyłki, przy udziale przedstawiciela strony. Postępowanie zostało zatem wszczęte w efekcie otrzymania zawiadomienia o nadejściu przesyłki. Trudno zaprzeczyć stanowisku zawartemu w zaskarżonej decyzji, że w przypadku chorób zakaźnych zwierząt niezwykle istotna jest szybka reakcja w celu wyeliminowania zagrożeń. Nadto Sąd podkreśla, że ani w odwołaniu ani w skardze zawodowy pełnomocnik nie wykazał, aby między brakiem odrębnego zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a treścią decyzji zachodził związek, tj. by zaistniało takie naruszenie procedury, iż bez niego zapadłaby decyzja o innej treści.

Ponadto w niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, że organ II instancji powiadomił stronę o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego, z którego to prawa strona nie skorzystała.

Za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia art. 107 Kpa. Wydane w niniejszej sprawie decyzje odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 1 Kpa. Uzasadnienia decyzji zarówno organ I jak i II instancji zawierają zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne, a decyzja organu odwoławczego odnosi się ponadto do zarzutów odwołania.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.