Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 949/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.) Sławomir Fularski Protokolant Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2010 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) zwolnił A. S. ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2010 r., a rozkazowi na podstawie art. 108 § 1 kpa nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu podał, że funkcjonariusz dopuścił się czynu z art. 178a § 1 Kodeksu karnego, tj. w dniu [...] lutego 2009 r. w P. kierował samochodem osobowym znajdując się w stanie nietrzeźwości (2,08 promila alkoholu w wydychanym powietrzu) oraz z art. 86 § 1 Kodeksu wykroczeń, poprzez tworzenie fałszywego dowodu, tj. nakłonił B. S. do przyznania się w Komendzie Miejskiej Policji w P. do spowodowania kolizji drogowej. Ostatecznie policjantowi przedstawiono zarzut z art. 178a § 1 oraz art. 235 Kodeksu karnego. Wyrokiem z dnia [...] listopada 2009 r. Sąd Rejonowy w P. uznał A. S. winnym popełnienia zarzucanych czynów.

W odwołaniu od rozkazu personalnego A. S., wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (rozkazu personalnego) i jego uchylenie.

W uzasadnieniu odwołania podkreślił, że wyrok skazujący jest nieprawomocny, a ponadto wskazał, że uzyskiwał w pracy dobre wyniki i dlatego Komendant Główny Policji powinien dać mu szansę odejścia na pełną emeryturę.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. S. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. o zwolnieniu ze służby w Policji:

– uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej terminu zwolnienia ze służby w Policji,

– orzekł, że z uwagi na nadanie powyższemu rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności zwolnienie ze służby w Policji nastąpiło w dniu [...] lutego 2010 r., to jest w terminie wynikającym z doręczenia stronie decyzji administracyjnej organu pierwszej instancji,

– w pozostałej części utrzymał w mocy rozkaz personalny.

W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i niemożliwe jest pozostawienie jego w służbie. Wskazana norma ma charakter fakultatywny i dlatego jej stosowanie pozostawiono uznaniu administracyjnemu przełożonych właściwych w sprawach osobowych. Przepisy ustawy o Policji nie zawierają katalogu przestępstw, których popełnienie umożliwia pozostawienie policjanta w służbie, wobec czego w każdej sprawie obowiązkiem organu jest ustalenie, czy całokształt okoliczności popełnienia przestępstwa usprawiedliwia wniosek, że dalsze pozostawienie policjanta w służbie jest niemożliwe. W ocenie organu także oczywistość ma miejsce wtedy, gdy nienasuwający wątpliwości stan faktyczny pozwala na pewne stwierdzenie, iż policjant dopuścił się czynu o znamionach przestępstwa. Jego wprowadzenie podyktowane było troską o autorytet Policji. Możliwość zastosowania sankcji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji uzasadniona jest społeczną rolą Policji, charakterem powierzonych zadań i kompetencji oraz związanym z działalnością tej formacji publicznym zaufaniem.

Organ przypomniał, że przesłankami wskazanymi przez organ pierwszej instancji do skorzystania z możliwości przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji było popełnienie czynów o znamionach przestępstwa z art. 178a § 1 oraz art. 235 Kodeksu karnego. Dalej zaś wskazał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w P. Wydział Karny z dnia [...] marca 2010 r., sygn. akt [...] A. S. został uznany winnym czynu stanowiącego przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. i skazany na karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszoną na okres próby lat dwóch, a także wobec skazanego zastosowano środek karny, w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w komunikacji lądowej przez okres jednego roku. Ponadto ww. został uniewinniony od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 235 k.k.

W ocenie organu taki stan sprawy powoduje, że odpadła jedna z przesłanek przyjętych przez organ pierwszej instancji do zwolnienia A. S. ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Jednak w ocenie organu odwoławczego nie może to stanowić podstawy do uchylenia rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia ze służby, bowiem w pełni uzasadnia go fakt popełnienia czynu o znamionach przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., jego oczywistość i charakter, uniemożliwiający pozostanie w służbie.

Podkreślił, że zachowanie policjanta wykazało niefrasobliwość i lekceważący stosunek do prawa, przejawiający się kierowaniem samochodem osobowym w stanie nietrzeźwym, nie bez znaczenia pozostaje również jego zachowanie po spowodowaniu kolizji drogowej.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji.

Decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, poprzez niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji oraz naruszenie art. 10 k.p.a., poprzez niezapewnienie mu czynnego udziału w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę organ - Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Dodatkowy wymóg do zastosowania powołanej podstawy zwolnienia określa przepis art. 43 ust. 3 powołanej ustawy, według którego zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji związku zawodowego policjantów.

Z analizy art. 41 i art. 25 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że poszczególne przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby, ustawodawca wiąże z kryteriami niekaralności i nieposzlakowanej opinii, jakie muszą spełniać kandydaci ubiegający się o przyjęcie w szeregi Policji. Fakultatywna decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ww. ustawy związana jest z utratą przez niego przymiotu nieposzlakowanej opinii na skutek oczywistego popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, którego charakter uniemożliwia dalsze pozostawanie w służbie.

Niewątpliwie celem tego przepisu jest usunięcie z Policji tych policjantów, którzy w sposób oczywisty popełnili czyny o znamionach przestępstwa, a charakter tych czynów wskazuje na popełnienie ich z motywów zasługujących na szczególne potępienie w oczach opinii publicznej. W interesie tak państwa, jak i jego obywateli, leży bowiem jak najszybsze usunięcie z Policji takich funkcjonariuszy, a zatem działanie właściwych organów Policji na tej podstawie służy ochronie interesu publicznego.

Należy zwrócić uwagę, że szczególny charakter służby publicznej służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne niż w przypadku pozostałych zawodów i funkcji ukształtowanie statusu służbowego, w tym w zakresie jego utraty. Wśród służb mundurowych Policja wyróżnia się zakresem przydzielonych jej zadań, które mają charakter wieloaspektowy. Jest przede wszystkim formacją uzbrojoną służącą społeczeństwu i przeznaczoną do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Publiczny wymiar Policji powoduje też, że w znaczącym stopniu jej działania kształtują autorytet organów państwa i zaufanie do ich funkcjonariuszy. Z tego właśnie względu wymagania w stosunku do policjantów muszą być tak wysokie, by umacniały podstawy ich autorytetu.

W sprawie niniejszej bezsporne jest, że A. S., prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w P. Wydział Karny z dnia [...] marca 2010 r., sygn. akt [...] został uznany winnym czynu stanowiącego przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. i skazany na karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszoną na okres próby lat dwóch, a także zastosowano środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w komunikacji lądowej przez okres jednego roku. Zdaniem Sądu należy zgodzić się z organem, że uniewinnienie ww. od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 235 k.k. nie może stanowić podstawy uzasadniającej uchylenie rozkazu personalnego nr [...], bowiem w pełni uzasadnia go fakt popełnienia czynu o znamionach przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., jego oczywistość i charakter, uniemożliwiający pozostawanie w służbie.

Podkreślić należy, że A. S. w dniu [...] lutego 2009 r. był sprawcą kolizji drogowej z udziałem trzech pojazdów. Skarżący oddalił się z miejsca zdarzenia, a ponadto w czasie zdarzenia znajdował się w stanie nietrzeźwości. Powyższe okoliczności świadczą o niefrasobliwości i lekceważącym stosunku do prawa, co stanowi oczywisty powód uzasadniający dokonanie rozstrzygnięcia zmierzającego do natychmiastowego wyeliminowania ze służby.

Podkreślić również należy, że charakter przestępstwa, którego dopuścił się skarżący, a które zawsze popełnione zostaje z winy umyślnej, w opinii społecznej postrzegane jest jako czyn o wysokim stopniu społecznej szkodliwości, poddany szczególnej krytyce i napiętnowaniu, popełniony z niskich pobudek, uzasadnia przyjęcie, iż utracił on wymóg nieposzlakowanej opinii, niezbędny do bycia funkcjonariuszem Policji.

Stąd też trafnie uznały organy Policji, że powyższe okoliczności dają podstawy do wnioskowania o braku możliwości pozostawania skarżącego w Policji.

Nie ulega również wątpliwości, iż została spełniona przesłanka zawarta w przepisie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, bowiem zwrócono się o opinię w przedmiotowej sprawie do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Zarząd Wojewódzki [...] wyraził pozytywną opinię w przedmiocie zwolnienia A. S. ze służby w Policji.

Konstrukcja przepisu, stanowiącego podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji, wskazuje, że podejmowane na tej podstawie decyzje mają charakter uznaniowy. Co do zasady sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona. Nie obejmuje ona celowości zaskarżonej decyzji. Sąd bada w takich sprawach, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych.

W sprawie niniejszej skarżący wskazuje, że okoliczności zdarzenia nie były przedmiotem postępowania dowodowego przed organami administracji, a wyłącznie postępowania karnego w którym zapadł wyrok.

Jednak w ocenie Sądu organy w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prawidłowo ustaliły przesłankę oczywistości popełnienia przez funkcjonariusza czynu o znamionach przestępstwa. Skarżący nie zgadza się wprawdzie z brakiem przeprowadzenia przez organy pełnego, bezpośredniego postępowania dowodowego, pozostaje to jednak bez wpływu na zgodność z prawem zaskarżonego rozkazu personalnego. Nie ma znaczenia dla ustalenia istnienia przesłanki oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa fakt, że czynności dotyczące ustalenia okoliczności zdarzenia nie zostały przeprowadzone ponownie przez organy administracyjne. Nie można zgodzić się z zarzutem, że organy nie przeprowadziły jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, gdyż w istocie takie postępowanie zostało przeprowadzone i polegało ono na zgromadzeniu dokumentów przygotowanych przez powołane do tego podmioty. Organ administracji nie ma obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego, jeżeli przedstawione mu dowody świadczą jednoznacznie o okolicznościach, których miałby dowodzić.

Materiały te pozwoliły na przyjęcie, iż w sprawie spełniona została przesłanka oczywistości popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa.

Z tych też względów Sąd uznał wydane w sprawie decyzje za prawidłowe, a zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.