Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 535/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2006-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi E.K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 535/05

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...]r., [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r., [...] stwierdzająca brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – zawodowego uszkodzenia słuchu u E.K.

W uzasadnieniu decyzji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że odwołanie E.K. nie mogło zostać uwzględnione, gdyż decyzja organu I instancji nie narusza prawa, zatem brak było podstaw do jej uchylenia. W szczególności jako odpowiadające prawu należy uznać oparcie decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego na orzeczeniach medycznych placówek powołanych do orzekania w sprawach chorób zawodowych. Organy administracyjne nie mogą w tym zakresie czynić własnych ustaleń, dlatego opinie lekarskie mogą być przez te organy kontrolowane tylko co do sposobu ich wydania, a nie w zakresie zawartego w nich rozpoznania medycznego.

Z decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nie zgodził się E.K. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł o rozpatrzenie jego sprawy i wydanie sprawiedliwego rozstrzygnięcia. Wskazał w niej, że ponad 30 lat pracował w środowisku, w którym występowało narażenie na hałas, zatem uważa, że stwierdzony w jego przypadku niedosłuch spowodowany był czynnikami występującymi w środowisku pracy, a to oznacza że występuje u niego choroba zawodowa. W takim przekonaniu utwierdza go opinia lekarzy, którzy badając jego słuch w ośrodku zdrowia w P. stwierdzili u niego 50% niedosłuch i wskazali na zawodowy charakter tej choroby.

Odpowiadając na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w R. wniósł o oddalenie skargi powołując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm./ dalej: prawo o p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji stosując prawem przewidziane środki. Kontrola działań administracji oparta jest na zasadzie legalizmu, a jej zakres, stosownie do treści art. 134 § 1 prawa o p.s.a., nie jest wyznaczony zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.

Tak ustalony zakres kontroli pozwalał Sądowi dokonać oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z obowiązującym prawem, gdyż skarżący nie wskazał szczegółowego zakresu zarzutów kierowanych przeciwko decyzji objętej skargą. Jednak z treści skargi wynika, że skarżący nie godzi się z poczynaniami przez organy obu instancji ustaleniami odnoszącymi się do przyczyn i źródeł stwierdzonego niedosłuchu. Zdaniem skarżącego to wada słuchu jest skutkiem i następstwem pracy w uciążliwych warunkach, w których przez ponad 30 lat był narażony na hałas. Występowanie hałasu w miejscu pracy doprowadziło do stwierdzonej u niego choroby. Skarżący nie przyjmuje poglądu wyrażanego w opiniach lekarskich, na których opierały się orzekające w sprawie organy i uważa, że są one niezgodne z prawem.

Zaprezentowany przez skarżącego pogląd nie może być zaakceptowany. Sąd podkreśla, że przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm./, a więc aktu prawnego, który ma zastosowanie w sprawie objętej skargą jednoznacznie w § 7 ust. 1 wskazują jednostki organizacyjne właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych. Przepis ten do takich jednostek zalicza poradnia chorób zawodowych, kliniki chorób zawodowych, oddziały chorób zawodowych wchodzące w skład zakładów służby zdrowia, akademii medycznych lub instytutów naukowo-badawczych. Zatem tylko te placówki mogą wiążąco wypowiadać się na temat rozpoznawania choroby zawodowej.

Organy inspekcji sanitarnej prowadzące postępowanie w sprawie chorób zawodowych nie mogą w tym zakresie czynić własnych ustaleń, gdyż kontrolują tylko formalną poprawność procesu opiniowania lekarskiego, a więc dbają o to, aby w konkretnej sprawie opinie lekarskie pochodziły od prawem wskazanych podmiotów.

W sprawie E.K. wskazane przepisami prawa placówki medyczne w sposób jednoznaczny i zgodny wskazały, że stwierdzony u skarżącego niedosłuch nie ma charakteru zawodowego, tzn. nie powstał na skutek narażenia na hałas istniejący w środowisku pracy. Ustalenie, że niedosłuch ma lokalizację pozaślimakową skutkuje wykluczeniem przewlekłego urazu akustycznego, a to nie daje podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, gdyż brak jest związku pomiędzy uszkodzeniem słuchu a warunkami pracy.

Ustalenie tej okoliczności w postępowaniu administracyjnym ma charakter wiążący, dlatego organy inspekcji sanitarnej nie mogły przyjąć innych ustaleń, zwłaszcza wskazujących na istnienie u skarżącego choroby zawodowej. Mając na uwadze powyższe i stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 prawa o p.s.a. skargę oddalił.

27.01.2006 PK