Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 695/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 4  pkt 11,  art. 98a ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 65
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2021 r. sprawy ze skargi M. M. i Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy B. z dnia 8 października 2020 r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących M. M. i Z. M. solidarnie kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2020 r. wydaną na podstawie art. 98a ust. 1, art. 147 i art. 148 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020, poz. 65 ze zm.), art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. , poz. 256 ze zm. – dalej "k.p.a.") oraz § 1 uchwały nr [...] Rady Gminy w B. z dnia [...] listopada 2007 r. w sprawie ustalenia stawek procentowych opłat adiacenckich z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału (Dz. Urz. Woj. Z. nr [...], poz. 2341), Wójt Gminy B. ustalił M. M. i Z. M. opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym M. stanowiącej działki nr [...], [...], [...] i [...], powstałe z podziału działki nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha zatwierdzonego decyzją Wójta Gminy B. nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r.

Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że właściciele działki nr [...], dla której Sąd Rejonowy w K. prowadził księgę wieczystą nr KW [...], wnieśli o podział tej działki na cztery działki: nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha i [...] o pow. [...] ha. Podział został zatwierdzony decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...] stycznia 2018 r., na podstawie zgodności z decyzją o warunkach zabudowy. W wyniku podziału nieruchomości jej wartość wzrosła o kwotę [...]zł. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale została ustalona w operacie szacunkowym z dnia [...] września 2020 r. sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej określona w ww. uchwale Rady Gminy B. wynosi 30% różnicy pomiędzy wartością nieruchomości po podziale, a wartością nieruchomości przed podziałem.

W odwołaniu od tej decyzji jej adresaci wnieśli o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie. Wnieśli o przeprowadzenie dowodu z dołączonego do odwołania wydruku potwierdzenia przelewu na rzecz Gminy B. kwoty [...]zł, jako opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego jej podziałem. Przelew wykonano w dniu [...] marca 2018 r., a w tytule przelewu wskazano [...] Odwołujący się podnieśli zarzut niezgromadzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie, pominięcie okoliczności, że odwołujący się uiścili już opłatę adiacencką za podział przedmiotowej nieruchomości i ponowne obciążanie ich ta opłatą jest bezpodstawne.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, że właściciele przedmiotowej działki dokonali jej podziału w 2011 r. i w 2018 r. Po podziale dokonanym w 2018 r. uiścili opłatę adiacencką w dniu [...] marca 2018 r. Natomiast od podziału nieruchomości jaki miał miejsce w 2011 r. upłynął trzyletni okres przedawnienia o jakim mowa w art. 98a ust. 1 zdanie trzecie ustawy o gospodarce nieruchomościami, liczony od dnia w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W obszernym uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że podział nieruchomości nastąpił na wniosek właścicieli, wartość nieruchomości wzrosła, operat szacunkowy został sporządzony w sposób odpowiadający przepisom prawa, a opłata adiacencka została ustalona w prawidłowej wysokości określonej uchwałą Rady Gminy B..

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że nie są one uzasadnione. Dołączony przez odwołujących się dowód wpłaty w dniu [...] marca 2018 r. kwoty [...]zł potwierdza bowiem uiszczenie opłaty adiacenckiej ustalonej decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w M. oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] na skutek jej podziału na działki nr [...], [...], [...], [...] (Kw [...]). Podział ten został zatwierdzony decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...]

Natomiast decyzją organu I instancji z dnia [...] października 2020 r. nr [...] (RZG.3134.04.2020MN) ustalono opłatę adiacencką w związku ze wzrostem wartości nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym M. oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] na działki nr [...], [...], [...], [...] (Kw [...]). Podział ten został zatwierdzony decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...] stycznia 2018 r.

Art. 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami nie ustanawia prawa do jednorazowego naliczenia opłaty adiacenckiej, a jedynie uzależnia to prawo od opartego o decyzję podziału nieruchomości. Z art. 4 pkt 11 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że jest to opłata ustalona w związku ze scaleniem i podziałem nieruchomości. W niniejszej sprawie decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości z dnia 23 stycznia 2018 r. została wydana, podział spowodował wzrost wartości nieruchomości, istniały zatem podstawy do naliczenia opłaty adiacenckiej. Brak jest przeszkód do wielokrotnego nakładania opłaty adiacenckiej, po kolejnych podziałach nieruchomości dokonanych na wniosek jej właściciela. Niezasadny też był zarzut nie zgromadzenia pełnego materiału dowodowego przez organ I instancji. Dokonana przez odwołującą się wpłata kwoty [...]zł dotyczyła bowiem opłaty adiacenckiej ustalonej decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...] września 2017 r. z tytułu wcześniejszego podziału nieruchomości i nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ kwestionowaną opłatę adiacencką ustalono na skutek ponownego podziału nieruchomości.

W sprawie nie nastąpiło także przedawnienie, ponieważ podział nieruchomości został zatwierdzony decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...] stycznia 2018 r. (która stała się ostateczna [...] stycznia 2018 r.), a nie jak wskazali odwołujący się w 2011 r. Zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie trzech lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. W niniejszej sprawie strony o wszczęciu postępowania zostały zawiadomione pismem z dnia 8 września 2020 r. (doręczonym 10 września 2020 r.), a więc przed upływem trzech lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna.

Kolegium zaznaczyło, że w przypadku ziszczenia się przesłanek z art. 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustalenie i pobór opłaty adiacenckiej ma charakter obligatoryjny – jest obowiązkiem organu wykonawczego gminy, sankcjonowanym odpowiedzialnością za naruszenie finansów publicznych. Odstąpić od niej organ może wyłącznie wtedy, gdy koszty prowadzenia w tym zakresie postępowania przewyższałyby wysokość samej opłaty.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję M. M. i Z. M., reprezentowani przez adwokata, wnieśli o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji, a także zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż zachodziła konieczność ponownego naliczenia opłaty adiacenckiej w sytuacji, gdy dowód wpłaty opłaty adiacenckiej z dnia [...] marca 2018 r. dotyczy tej samej nieruchomości, a różna numeracja działek wynika jedynie z faktu, iż działka nr [...] to obecnie działka nr [...] która została następnie podzielona na działki nr [...], [...], [...] i [...], a więc przedmiotowa sprawa dotyczy tego samego stanu faktycznego w którym skarżący uiścili już należną opłatę adiacencką. W skardze podniesiono zarzut zaniechania dokonania oględzin nieruchomości, podczas którego organ doszedłby do wniosku, iż decyzja z dnia [...] września 2017 r. jak i decyzja z [...] października 2020 r. dotyczą tej samej nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...] Zdaniem skarżących w sprawie doszło do naruszenia art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa, a także art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nie uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucili także naruszenie art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego zastosowanie i naliczenie opłaty adiacenckiej w wysokości ustalonej w decyzji, w sytuacji gdy skarżący opłatę taką już uiścili. Nałożenie ponownej opłaty jest niedopuszczalne, bowiem od daty uiszczenia opłaty nie doszło do wzrostu wartości nieruchomości.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący dokonali podziału nieruchomości w 2018 r. na podstawie decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] stycznia 2018 r. Od ww. podziału uiścili opłatę adiacencką w kwocie [...]zł przelewem z dnia [...] marca 2018 r. Nie sposób zgodzić się z decyzją organu ponownie nakładającą na skarżących opłatę adiacencką w sytuacji gdy opłata została już uiszczona, a od dnia jej uiszczenia nie doszło do ponownego podziału nieruchomości. Organ nie może dowolnie ustalić trzy letniego biegu przedawnienia ponownej opłaty adiacenckiej dotyczącej tej samej nieruchomości. Gdyby prawo umożliwiało organowi takie działanie stwarzałoby to stan niepewności co do zakresu obowiązku daninowego, tj. co do samego nałożenia opłaty oraz jej wysokości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Jednocześnie Kolegium, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a pełnomocnik skarżących któremu Sąd doręczył odpowiedź na skargę, nie zażądał rozpoznania sprawy na rozprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137), w związku z art. 3 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(j.t.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zostały wydane na podstawie art. 98a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm.) zgodnie z którym, jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek jej właściciela wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Przepisy art. 144 ust. 2, art. 146 ust. 1a, art. 147 i art. 148 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

W myśl art. 146 ust. 1a ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości.

Opłata adiacencka o jakiej mowa w omawianym przepisie stanowi rodzaj renty gruntowej przypisanej przez ustawodawcę gminie z cudzej nieruchomości z racji wzrostu jej wartości na skutek ewidencyjnego podziału tej nieruchomości, który zatwierdzany jest decyzją administracyjną organu wykonawczego gminy. Zatwierdzenie ewidencyjnego podziału nieruchomości nie jest zależne od woli organu wykonawczego gminy, lecz od spełnienia ustawowych przesłanek dopuszczalności dokonania podziału, to jednak gmina uprawniona została do uzyskania dochodu z nieruchomości, jeżeli nieruchomość ta, na skutek dokonanego podziału, zyskała na wartości.

Kluczowym warunkiem dopuszczalności pobrania opłaty adiacenckiej jest wzrost wartości nieruchomości spowodowany zatwierdzeniem ewidencyjnego podziału. Nie można jednak zakładać, że sam ewidencyjny podział nieruchomości powoduje wzrost jej wartości, lecz wzrost ten musi być potwierdzony stosowną opinią rzeczoznawcy majątkowego, zawierającą analizę rynku wskazującą na większą atrakcyjność rynkową nieruchomości podzielonych ewidencyjnie na wydzielone działki gruntu, aniżeli nieruchomości bez wyodrębnionych ewidencyjnie działek gruntu.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Słuszny interes właściciela nieruchomości, o jakim mowa w art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, dopuszcza ustalenie opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku dokonanego podziału tylko wtedy, gdy nie ma żadnych wątpliwości co do faktu wzrostu wartości (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1425/06, wyrok NSA z dnia 30 marca 2007 r. sygn. akt I OSK 729/06 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Podział nieruchomości może oczywiście powodować wzrost jej wartości, jednak wzrost ten nie wynika z samego faktu podziału, ale musi zostać udowodniony.

Skarżący w odwołaniu od decyzji oraz w skardze do Sądu podnosili, że w dniu [...] marca 2018 r. uiścili już opłatę adiacencką za podział tej samej nieruchomości, a od uiszczenia tej opłaty ponowny wzrost wartości tej nieruchomości nie nastąpił. Jedyna różnica polega na tym, że poprzednio działka ta była oznaczona w ewidencji gruntów numerem [...], a obecnie nr [...], przed podziałem.

Twierdzenia skarżących potwierdza znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy decyzja Wójta Gminy B. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] ustalająca M. M. i Z. M. opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w M. o powierzchni [...] ha stanowiącej działki od nr [...] do nr [...] wskutek dokonanego podziału działki nr [...]. Z decyzji tej wynika, że na skutek dokonanego podziału wartość nieruchomości wzrosła o kwotę [...]zł, a ustalenie opłaty adiacenckiej zostało poprzedzone sporządzeniem operatu szacunkowego z dnia [...] czerwca 2017 r. przez rzeczoznawcę majątkowego S. M., a więc tego samego biegłego który sporządził operat szacunkowy z dnia [...] września 2020 r., poprzedzający wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie. W aktach administracyjnych sprawy brak jest operatu szacunkowego z dnia [...] czerwca 2017 r., decyzji podziałowej z dnia [...] kwietnia 2017 r., nie było więc możliwe ustalenie, jaką wartość miała działka nr [...] przed podziałem, a jaką po podziale. Z decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] września 2017 r. wynika, iż działka nr [...] w obrębie ewidencyjnym M. o pow. [...] ha została podzielona na cztery działki, tj. nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha. Wzrost wartości dokonanej podziałem wyniósł wówczas [...] zł.

Obecnie zaskarżoną decyzją Wójta Gminy B. nr [...] z dnia [...] października 2020 r., utrzymaną w mocy przez organ odwoławczy, ustalono skarżącym opłatę adiacencką w kwocie [...]zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym M. stanowiącej działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha. Powierzchnia działek powstałych w wyniku podziału oraz działki przed podziałem wskazuje na to, że faktycznie może chodzić o tę samą nieruchomość gruntową, która po raz drugi została podzielona, na wniosek skarżących, na działki o identycznej powierzchni co poprzednio. Z akt sprawy nie wynika czym została spowodowana zmiana numeracji działek ani w jaki sposób nastąpiło scalenie działki nr [...], która ponownie została podzielona.

W ocenie Sądu art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie może stanowić podstawy do naliczenia opłaty adiacenckiej właścicielom nieruchomości, której podział został dokonany na ich wniosek w sytuacji, gdy podział tej samej nieruchomości w taki sam lub bardzo zbliżony sposób został dokonany na wniosek tych samych osób i opłata adiacencka została uiszczona. Nie jest możliwe wielokrotne żądanie opłaty adiacenckiej za wzrost wartości nieruchomości spowodowany jej podziałem w taki sam sposób co dokonany poprzednio, od tych samych właścicieli. Inny numer działki podlegającej podziałowi wskazany w poprzednio wydanej decyzji nie oznacza, że mamy do czynienia z inną nieruchomością. Wprawdzie możliwe jest wielokrotne ustalanie opłaty adiacenckiej po kolejnych podziałach nieruchomości dokonywanych na wniosek właściciela, ale nie może być to ten sam właściciel, który podzielił działkę w taki sam sposób co poprzednio i uiścił opłatę adiacencką za wzrost wartości nieruchomości spowodowanej tym podziałem.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zaprezentowane powyżej stanowisko nie pozostaje w sprzeczności z powołanymi przez Kolegium na poparcie swojego stanowiska wyrokami tut. Sądu. Zauważyć należy, że wyroki te odnosiły się do odmiennych stanów faktycznych. W żadnym z przywołanych wyroków opłata adiacencka nie dotyczyła ponownego podziału, co prawda powstałej w wyniku scalenia, ale tej samej działki, ani nie wynika z nich, że wcześniej właściciel uiścił już opłatę adiacencką z tytułu poddziału tej nieruchomości. Co do zasady, jeżeli właściciel dokonuje scalenia kilku działek a następnie dokonuje podziału tak powstałej działki na większą liczbę, czy też dokonuje dalszych podziałów wcześniej dzielonej nieruchomości, to od takiego podziału możliwe jest ustalenie opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości powstałych działek. Takie właśnie stanowisko wynika z przywołanych przez Kolegium wyroków, gdzie w jednym przypadku dokonano scalenia 5 działek i dokonano podziału na 30 nowych.

Rozpoznając sprawę ponownie organ pierwszej instancji będzie zobowiązany ustalić czy działka nr [...] i działka nr [...] w obrębie ewidencyjnym M. , to ta sama działka, porównać sposób jej podziału decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. i decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. a w przypadku ustalenia, że to ta sama nieruchomość podzielona w identyczny sposób, umorzyć postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe. W razie zaś ustalenia, że są to inne działki, organ ponownie przeprowadzi postępowanie wyjaśniające w sprawie, dołączając do akt sprawy poprzednio sporządzony operat szacunkowy, wszystkie decyzje podziałowe, oraz dokumenty z których wynika jak przebiegało scalenie działki i wyda decyzję merytoryczną.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., zebrany materiał dowodowy był niekompletny, a jego ocena została dokonana w sposób nie budzący zaufania do organów władzy publicznej. Z tego względu skarga została uwzględniona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania wydano na podstawie art. 200 p.p.s.a. Do kosztów postępowania należnych skarżącym od organu zalicza się wpis sądowy od skargi w kwocie [...]zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżących w kwocie [...]zł stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie [...]zł.