Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 565/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 228 par. 1 pkt 2, art. 223 par. 1 i  par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka (spr.), Sędzia WSA Teresa Randak, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2008r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W., następcy prawnego B Sp. z o.o. w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ( słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania;


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta C. dokonał określenia dla B Sp. z o.o. w C. wysokości podatku od nieruchomości za rok 2005 r. w kwocie [...] zł. Decyzja ta została doręczona na adres [...] C. ul. [...] i odebrana przez panią W. K..

Od powyższej decyzji B Sp. z o.o. w C. wniosła w dniu 2 czerwca 2006 r. odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C..

Postanowieniem z dnia [...] (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. pozostawiło odwołanie bez rozpoznania, jako złożone z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa.

W uzasadnieniu swojego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wskazało, że decyzja Prezydenta Miasta C. została doręczona podatnikowi w dniu 17 maja 2006 r., co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji, a ponadto decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie co do terminu i sposoby wniesienia odwołania. Biorąc powyższe pod uwagę, jak również brzmienie przepisu art. 223 § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa, Kolegium stwierdziło, że termin do złożenia dowołania upłynął w dniu 31 maja 2006 r. Organ wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało, iż podatnik wniósł odwołanie w dniu 1 czerwca 2006 r., poprzez nadanie go w placówce pocztowej. W związku z powyższym – zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego – odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Pismem z dnia 18 września 2006 r. B Sp. z o.o. w C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 144 § 1 w zw. z art. 12 § 6 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez przyjęcie, iż odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta C. zostało wniesione

z uchybieniem 14-dniowego terminu przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja Podatkowa. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, iż w dniu 17 maja 2006 r. przedmiotowa decyzja została faktycznie doręczona za pośrednictwem poczty spółce C Sp. z o.o., natomiast doręczenie skarżącemu, tj. spółce B Sp. z o.o. w C. nastąpiło dopiero w dniu 18 maja 2006 r. W ocenie strony skarżącej potwierdza to adnotacja dokonana na zwrotnym poświadczeniu odbioru, która to jest adnotacją C Sp. z o.o., tj. spółki nie będącej stroną w sprawie, a co za tym idzie doręczenie takie nie może zostać uznane za skutecznie doręczone podatnikowi - spółce B Sp. z o.o. w C.. Ponadto strona skarżąca wyjaśniła, iż nie zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jako że w przekonaniu skarżącego odwołanie, w świetle przedstawionego przez niego stanu faktycznego oraz obowiązujących przepisów prawa zostało wniesione w terminie.

Zarządzeniem z dnia 24 października 2006 r. strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie osoby podpisanej pod skargą do jej wniesienia oraz określającego sposób reprezentacji strony skarżącej, zgodnie z art. 29 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od daty doręczeni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków skargi zostało odebrane z urzędu pocztowego oddawczego w dniu 6 listopada 2006 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widniała adnotacja, iż przesyłka została odebrana osobiście oraz podpis pani W. K. oraz pieczęć Kancelarii Głównej spółki C Sp. z o.o., jak również nr pełnomocnictwa 8/2006.

Z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi, postanowieniem z dnia 11 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę B spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] (nr [...]) w przedmiocie podatku od nieruchomości.

W dniu 18 stycznia 2007 r. pełnomocnik Spółki wniósł na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę kasacyjną, w której domagał się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania sądowoadmistracyjnego zawartych w art. 58 § 1 pkt 3 i art. 67 § 2 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez przyjęcie, że doszło do prawidłowego doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi z dnia 24 października 2006 r., podczas gdy – zdaniem strony skarżącej – doręczenie to było nieprawidłowe i brak było podstaw do uznania, że termin uzupełnienia braków skargi upłynął w dniu 13 listopada 2006 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca wskazała, iż wezwanie sądu zostało odebrane przez personel innego podmiotu gospodarczego, tj. C Sp. z o.o., mającego taki sam adres siedziby co adres siedziby strony skarżącej, a co za tym idzie, doręczenie takie jest w świetle art. 67 § 2 p.p.s.a. prawnie bezskuteczne, gdyż nie zostało dokonane organowi strony skarżącej uprawnionemu do jej reprezentacji, ani też do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism w jej imieniu. Skoro zatem wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zostało prawidłowo doręczone, nie było również możliwym terminowe uzupełnienie jej braków, a tym samym postanowienie o odrzuceniu skargi było bezpodstawne.

Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 6 maja 2008 r. uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż za skuteczne doręczenie przesyłki sądowej adresowanej do strony będącej spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, niemającej ustanowionego pełnomocnika procesowego, ani osoby upoważnionej do odbioru pism w postępowaniu sądowym, uznać można jedynie takie doręczenie, które nastąpiło do rąk organu uprawnionego do reprezentowania spółki przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do obioru pism sądowych. Za skuteczne – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – należałoby zatem uznać potwierdzenie odbioru przesyłki w siedzibie spółki przez jej pracownika. Tymczasem z treści adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania z dnia 4 października 2006 r. wynika, iż zostało ono awizowane i trudno ustalić komu przesyłka i na jakiej podstawie została wydana. Zwrotne potwierdzenie odbioru jest opatrzone adnotacją, że korespondencję doręczono adresatowi osobiście, a osobą podpisaną jest pani W. K.. Ponadto zwrotne poświadczenie odbioru jest opatrzone pieczęcią Kancelarii Głównej innego niż skarżący podmiotu gospodarczego, tj. C Sp. z o.o., oraz nr pełnomocnictwa 8/2006. Biorąc pod uwagę treść zwrotnego poświadczenia odbioru nie zostało wyjaśnione czy doręczenie nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Podstawą do wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zaskarżonego skargą postanowienia o pozostawieniu odwołania podatnika bez rozpoznania był przepis art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Zgodnie z przepisem art. 228 § 1 pkt ustawy Ordynacja podatkowa organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Z treści art. 223 § 2 pkt 1 ustawy wynika, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji organu pierwszej instancji. Przez doręczenie stronie decyzji należy rozumieć doręczenie w sposób unormowany w art. 144 i n. ustawy Ordynacja Podatkowa. Biorąc pod uwagę fakt, iż podatnik jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, doręczenie powinno nastąpić w sposób określony w art. 151 ustawy Ordynacja podatkowa.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że decyzja Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...] została nadana pocztową przesyłką poleconą w dniu 15 maja 2006 r. i doręczona na adres siedziby podatnika w dniu 17 maja 2006 r. W przypadku skutecznego doręczenia decyzji w dniu 17 maja 2006 r., czternastodniowy termin do wniesienia odwołania przewidziany przepisem art. 223 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa upływałby w dniu 30 maja 2006 r. Tymczasem, odwołanie podatnika zostało wniesione w dniu 1 czerwca 2006 r.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dowodzi jednak, iż decyzja organu pierwszej instancji została skutecznie doręczona w dniu 17 maja 2006 r.

Zgodnie z przepisem art. 151 ustawy Ordynacja Podatkowa, osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji.

Osobą upoważnioną do odbioru korespondencji, o której mowa w ww. przepisie jest w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością po pierwsze każdy członek jej zarządu, w ramach tzw. reprezentacji biernej spółki. Zgodnie bowiem z przepisem art. 205 § 2 kodeksu spółek handlowych oświadczenia składane spółce oraz doręczenia pism spółce mogą być dokonywane wobec jednego członka zarządu lub prokurenta. Po drugie osobą upoważnioną może być również inna osoba posiadająca stosowne upoważnienie zarządu do odbioru pism adresowanych do spółki.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż doręczenie decyzji Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...] nastąpiło za pośrednictwem poczty poprzez wysłanie przesyłki poleconej ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru.

Przesyłka ta została dostarczona pod adres będący wprawdzie adresem siedziby skarżącego, jednakże nie została odebrana przez osobę upoważnioną do odbioru pism w imieniu skarżącego. Z adnotacji dokonanej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, iż przesyłka została odebrana w dniu 17 maja 2006 r. przez panią W. K. (K.). Zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zostało ponadto opatrzone pieczęcią "C Sp. z o.o."

Zebrany w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, iż osoba która odebrała pismo w dniu 17 maja 2006 r. dostarczone pod adres tożsamy z adresem siedziby skarżącego, nie posiadała upoważnienia do odbioru pism w jego imieniu. Z przekazanego przez państwowe przedsiębiorstwo użyteczności publicznej "Poczta Polska" pełnomocnictwa udzielonego pani W. K. do odbioru przesyłek pocztowych, znajdującego się w Oddziale Rejonowym Poczty Polskiej w C. wynika, że osoba ta była upoważniona do odbioru przesyłek pocztowych, ale jedynie w imieniu C Sp. z o.o.

Biorąc powyższe pod uwagę, doręczenie decyzji Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...] nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 151 ustawy Ordynacja podatkowa, a jako takie jest prawnie bezskuteczne. Doręczenie nie nastąpiło bowiem do rąk "osoby upoważnionej do odbioru korespondencji" w imieniu podatnika, jako że zostało odebrane przez osobę upoważnioną do odbioru pism w imieniu innego podmiotu, tj. C Sp. z o.o., nie będącego stroną postępowania, o czym świadczy adnotacja poczyniona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pocztowej przesyłki poleconej.

W związku z powyższym za przedwczesne należy uznać wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania, skoro nie można ustalić daty skutecznego doręczenia decyzji wymiarowej z dnia 2 maja 2005 r.

Na zasadzie art. 145 § 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji. Zgodnie z art. 200 tej ustawy orzeczono o kosztach postępowania.