Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 381/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par 1, par 2, art. 34 par 1, par 4, art. 29 par 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Stanisław Grzeszek Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2018 r. sprawy ze skargi J. U. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 29 stycznia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie uznanie zarzutów na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione - s k a r g ę o d d a l a -


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 29 stycznia 2018r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 3 listopada 2017r., nr [...] uznające za nieuzasadnione zarzuty na postępowanie egzekucyjne.

Powyższe rozstrzygnięcie miało miejsce w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], jako organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego J. U. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 30 czerwca 2016r. nr [...] wystawionego przez Pocztę [...] S.A., obejmującego zaległości w opłatach abonamentowych RTV na kwotę należności głównej [...] zł. Przedmiotowy tytuł wykonawczy wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w PKO Bank Polski S.A doręczono zobowiązanemu w dniu 25 sierpnia 2016r.

Zobowiązany złożył zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Jako podstawę zarzutów wskazał naruszenie: art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., poprzez wszczęcie i prowadzenie egzekucji w administracji w sytuacji, w której wierzyciel nie legitymuje się tytułem wykonawczym, zgodnym z art. 26 § 1 u.p.e.a.,

- art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt. 3 u.p.e.a., poprzez wszczęcie i

prowadzenie egzekucji w administracji na podstawie tytułu wykonawczego, którego treść nie zawiera podlegającego egzekucji obowiązku, podstawy prawnej tego obowiązku oraz stwierdzenia, iż obowiązek ten jest wymagalny.

Organ egzekucyjny, w związku ze złożonym zarzutem, postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2016r. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku zobowiązanego oraz pismem z dnia 29 sierpnia 2016r. przekazał wierzycielowi ww. zarzuty, celem zajęcia stanowiska w sprawie.

Wierzyciel postanowieniem z dnia 9 listopada 2016r., nr [...] uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione.

Pismem z dnia 6 grudnia 2016r. wierzyciel poinformował, iż zobowiązany wniósł na ww. postanowienie zażalenie i przedmiotowe postanowienie nie jest ostateczne. Następnie wierzyciel w drugiej instancji niezaskarżalnym postanowieniem z dnia 9 października 2017r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia 9 listopada 2016r.

Organ egzekucyjny, biorąc pod uwagę stanowisko wierzyciela, które jest dla organu egzekucyjnego wiążące, wydał dnia 3 listopada 2017r. postanowienie nr [...], uznające zarzuty za nieuzasadnione.

Na postanowienie organu egzekucyjnego, zobowiązany złożył zażalenie w ustawowym terminie. W zażaleniu podniósł tożsame argumenty do przytoczonych w trakcie postępowania prowadzonego w sprawie przed Dyrektorem Poczty Polskiej S.A., tj. naruszenie art. 33 § a pkt 1 u.p.e.a. oraz art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt. 3, w związku z czym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz uchylenie dokonanego zajęcia rachunku bankowego.

Po przeprowadzeniu postępowania zażaleniowego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wydał postanowienie z dnia 29 stycznia 2018r., o którym mowa na wstępie. Organ działał na podstawie art. 17, art. 18, art. 33 w zw. art. 34 oraz art. 23 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2017r., poz. 1201, dalej: "u.p.e.a."). W uzasadnieniu podano, że organ egzekucyjny, po otrzymaniu informacji o prawomocności postanowienia wierzyciela, wydał postanowienie odmawiające uwzględnienia zarzutów. Wskazał jednocześnie, iż zaskarżone postanowienie było konsekwencją postanowienia Poczty Polskiej S.A. w sprawie stanowiska wierzyciela, w którym to w sposób prawidłowy ustosunkowano się do ww. zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1 i 10 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 i 10 u.p.e.a., tj. zarzutu nieistnienia obowiązku oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., organ odwoławczy podał, że nie ocenia zasadności tych zarzutów, co do których, wypowiada się wierzyciel. Organ egzekucyjny nie może badać zasadności i wymagalności obowiązku poddanego egzekucji, wyklucza to art. 29 u.p.e.a. Ograniczenie to dotyczy również organu odwoławczego od postanowień organu egzekucyjnego. Wierzyciel po analizie zgromadzonego materiału dowodowego decyduje o uznaniu lub nieuznaniu zgłoszonego zarzutu, wydając w tej kwestii postanowienie, na które przysługuje stronie zażalenie. Nadzór organu odwoławczego nad wierzycielem jest również ustawowo ograniczony, na mocy art. 23 § 4 pkt 2 u.p.e.a. do kontroli przestrzegania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ odwoławczy stwierdził, że organ egzekucyjny rozpatrzył zarzuty zgodnie z procedurą przewidzianą w u.p.e.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący ww. postanowieniu zarzucił naruszenie:

- art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., poprzez wszczęcie i prowadzenie egzekucji w administracji w sytuacji, w której wierzyciel nie legitymuje się tytułem wykonawczym, zgodnym z art. 26 § 1 ustawy, bowiem w decyzji z dnia 10 października 2013r. Minister Administracji i Cyfryzacji (znak: [...]) uchylił poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia 15 lipca 2013r. (znak: [...]) w części dotyczącej nakazania rejestracji sześćdziesięciu sześciu używanych odbiorników telewizyjnych i w tym zakresie umorzył postępowania, natomiast nie wyrzekł się w żaden sposób, co do obowiązku uiszczenia opłaty za używanie sześćdziesięciu sześciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie [...]pomimo tego, że w uzasadnieniu decyzji organ do tej kwestii nawiązuje,

- art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., poprzez wszczęcie i prowadzenie egzekucji w administracji w sytuacji, w której wierzyciel nie legitymuje się tytułem wykonawczym, zgodnym z art. 26 § 1 ustawy, albowiem z uwagi na brak wyrzeczenia co do utrzymania w mocy obowiązku uiszczenia opłaty za używanie sześćdziesięciu sześciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 października 2013r., niedopuszczanym jest przyjęcie, iż organ w tym zakresie utrzymał skarżoną decyzję w mocy, ponieważ okoliczność utrzymana w mocy decyzji administracyjnej musi wynikać wprost z samej sentencji decyzji a powyższego nie można w żadnym wypadku wyinterpretowywać z jej uzasadnienia,

- art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt. 3 u.p.e.a, poprzez wszczęcie i

prowadzenie egzekucji w administracji na podstawie tytułu wykonawczego, którego treść nie zawiera, podlegającego egzekucji obowiązku, podstawy prawnej tego obowiązku oraz stwierdzenia, iż obowiązek ten jest wymagalny, albowiem w decyzji stanowiącej tytuł wykonawczy - decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 października 2013r. (znak: [...]) - brak jest wyrzeczenia organu II instancji, co do utrzymania w mocy obowiązku uiszczenia opłaty za używanie sześćdziesięciu sześciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie [...]zł, co sprawia, iż brak jest możliwości prowadzenia skutecznej egzekucji w oparciu o tytuł egzekucyjny zawierający braki formalne,

- art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt. 3 u.p.e.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a., polegający na tym, iż organ błędnie przyjął, iż niezależnie od tego, że w decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 października 2013r. (znak: [...]) brak jest wyrzeczenia, co do utrzymania w mocy obowiązku uiszczenia opłaty za używanie sześćdziesięciu sześciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie [...]zł, organ odwoławczy nie jest obowiązany do stwierdzenia w osnowie, że w pozostałej części utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy, podczas gdy organ ten winien był zamieścić w decyzji dwa

rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie rozstrzygnięcie w przedmiocie uchylenia zaskarżonej decyzji w części i rozstrzygnięcie sprawy w tym zakresie oraz rozstrzygnięcie w przedmiocie utrzymania w mocy w pozostałym zakresie decyzji organu I instancji,

- art. 33 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt. 3 u.p.e.a., poprzez wszczęcie i prowadzenie egzekucji w administracji na podstawie tytułu wykonawczego w sytuacji, gdy wystawiony przez Pocztę Polską S.A. tytuł wykonawczy o numerze [...] został wydany pomimo tego, iż postępowanie w danej sprawie nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone, z uwagi na co, wszczęte postępowanie egzekucyjne prowadzone jest bez podstawy prawnej,

art. 29 § 1 u.p.e.a., poprzez zaniechanie zbadania przez organ egzekucyjny dopuszczalności egzekucji administracyjnej w sytuacji, w której tytuł wykonawczy nie zawiera podlegającego egzekucji obowiązku, podstawy prawnej tego obowiązku oraz stwierdzenia, iż obowiązek ten jest wymagalny albowiem w decyzji stanowiącej tytuł wykonawczy - decyzji z dnia 10 października 2013r. Minister Administracji i Cyfryzacji (znak: [...]) - brak jest wyrzeczenia organu II instancji, co do utrzymania w mocy obowiązku uiszczenia opłaty za używanie sześćdziesięciu sześciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie [...]zł, podczas gdy na mocy ww. przepisu organ bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej,

- art. 29 § 2 u.p.e.a., poprzez przystąpienie do egzekucji pomimo tego, iż tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 u.p.e.a., tj. nie zawiera podlegającego egzekucji obowiązku, podstawy prawnej tego obowiązku oraz stwierdzenia, iż obowiązek ten jest wymagalny, albowiem w decyzji stanowiącej tytuł wykonawczy (decyzji z dnia 10 października 2013r. Minister Administracji i Cyfryzacji, znak: [...]) brak jest wyrzeczenia organu, co do utrzymania w mocy obowiązku uiszczenia opłaty za używanie sześćdziesięciu sześciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie [...]zł, podczas gdy na mocy ww. przepisu organ nie przystępuje do egzekucji i zawiadamia wierzyciela o przyczynach nieprzystąpienia do egzekucji, jeżeli tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 §1 i 2 u.p.e.a.,

- art. 34 § 1 u.p.e.a., poprzez uznanie, iż organ egzekucyjny nie ocenia zarzutów, co do których, wypowiada się wierzyciel, podczas gdy stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące, jedynie w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, a zobowiązany zarzucił naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 oraz art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.,

- art. 33 § 1 ust. 10 u.p.e.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt. 3 u.p.e.a. w zw. w zw. z art. 52 p.p.s.a., poprzez brak wniesienia w ustawowym terminie skargi do właściwego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję z dnia 10 października 2013r. Ministra Administracji i Cyfryzacji (znak: [...]), w której to decyzji brak jest wyrzeczenia organu II instancji, co do utrzymania w mocy obowiązku uiszczenia opłaty za używanie sześćdziesięciu sześciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie [...]zł, co sprawia, iż brak jest możliwości prowadzenia skutecznej egzekucji w oparciu o tytuł egzekucyjny, zawierający braki formalne.

W uzasadnieniu skargi, skarżący przedstawił uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów i na ich podstawie wniósł o chylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, jako naruszających prawo oraz o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a tym samym i uchylenie dokonanego zajęcia rachunku bankowego a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie, rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z dyspozycji art. 3 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa, dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować jego uchyleniem przez Sąd (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Ponadto wskazać należy, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 29 stycznia 2018r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 3 listopada 2017r., nr [...], uznające za nieuzasadnione zarzuty na postępowanie egzekucyjne.

W ocenie Sądu, rozpatrywana w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem organy rozstrzygające w przedmiotowej sprawie nie naruszyły przepisów prawa procesowego, ani też materialnego, w stopniu mającym istotny wpływ na jej wynik.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia w przedmiotowej sprawie, stanowią przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2017r. poz. 1201 ze zm., dalej: "u.p.e.a.").

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Z kolei z art. 34 § 1 u.p.e.a. wynika, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Tym samym nie jest on uprawniony do prowadzenia samodzielnego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów.

Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (art. 33 § 2).

W świetle art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.

Wyjaśnić należy w tym miejscu, że zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z przepisu tego ewidentnie wynika, że badanie to obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie.

Badanie to ma charakter czysto formalny. Zasadą jest bowiem, że organ egzekucyjny nie może badać zasadności obowiązku określonego tytułem wykonawczym, a tym samym zasadności decyzji będącej podstawą egzekucji. Zatem ww. przepis daje organowi prawo badania dopuszczalności egzekucji i jednocześnie wyłącza prawo organu do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. A contrario regulacja z art. 29 u.p.e.a. nie obliguje i nie uprawnia organu egzekucyjnego do zweryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji. Organ egzekucyjny stosownie do art. 29 § 1 u.p.e.a. nie może badać zasadności obowiązku podlegającego egzekucji, to znaczy nie może badać, czy decyzja na mocy której nałożono obowiązek, była zgodna z prawem i słuszna (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2011r., sygn. akt II OSK 946/10, wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2011r., sygn. akt II FSK 170/10, wyrok NSA z dnia 16 listopada 2010r., sygn. akt I OSK 1508/10).

Ograniczenie zakresu kontroli i związanie stanowiskiem wierzyciela, wynika nie tylko z powołanych powyżej przepisów, ale zostało wielokrotnie potwierdzone w orzecznictwie, gdzie stwierdzono, że uprawnienie organu, sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną nie stwarza podstawy do merytorycznej kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy, stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2006r., sygn. akt l FSK 1480/05). W wyroku NSA z dnia 18 października 2006r. wskazano z kolei, że przepis art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie nakłada na organ egzekucyjny powinności zweryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji, gdyż badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie.

Bezsporne na gruncie badanej sprawy jest to, że Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], jako organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku skarżącego J. U. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 30 czerwca 2016r. nr [...], wystawionego przez Pocztę Polską S.A., obejmującego zaległości w opłatach abonamentowych RTV na kwotę należności głównej [...] zł. Przedmiotowy tytuł wykonawczy wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w PKO Bank Polski S.A., doręczono zobowiązanemu w dniu 25 sierpnia 2016r. Na prowadzone postępowanie egzekucyjne skarżący zgłosił zarzuty. W konsekwencji, organ egzekucyjny, postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2016r. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku zobowiązanego oraz pismem z dnia 29 sierpnia 2016r. przekazał wierzycielowi ww. zarzuty, celem zajęcia stanowiska w sprawie. Wierzyciel postanowieniem z dnia 9 listopada 2016r., nr [...] uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Pismem z dnia 6 grudnia 2016r. wierzyciel poinformował, iż zobowiązany wniósł na ww. postanowienie zażalenie i przedmiotowe postanowienie nie jest ostateczne. Następnie wierzyciel w drugiej instancji niezaskarżalnym postanowieniem z dnia 9 października 2017r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia 9 listopada 2016r. Organ egzekucyjny, biorąc pod uwagę stanowisko wierzyciela, które jest dla organu egzekucyjnego wiążące, wydał dnia 3 listopada 2017r. postanowienie nr [...], uznające zarzuty za nieuzasadnione.

W świetle powyższych regulacji prawnych i wskazanych okoliczności faktycznych sprawy podać trzeba, że w sytuacji, gdy skarżący złożył zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, organ słusznie zwrócił się do wierzyciela o wyrażenie stanowiska w tej sprawie, do tego bowiem zobowiązywał go art. 34 § 1 cyt. ustawy. Ten sam przepis związał jednocześnie organ stanowiskiem wierzyciela, jednoznacznie pozbawiając go możliwości weryfikacji tego stanowiska. Rację miał zatem organ twierdząc, że skoro w przedmiotowej sprawie wierzyciel wyraził swoje stanowisko i postanowieniem z dnia 9 listopada 2016r., nr [...] uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione, utrzymanym następnie w mocy postanowieniem z dnia 9 października 2017r., nr [...] – to organ związany był wyrażonym tam stanowiskiem.

W ocenie Sądu, taka ocena była wyrazem dokonania kontroli w wyznaczonych ustawowo granicach. Skarżący postawił wymaganie, aby organ dokonał przekroczenia wyznaczonego zakresu kontroli, dokonując weryfikacji prawomocności i prawidłowości obowiązku, podlegającego przymusowemu wykonaniu. Z przyczyn wyjaśnionych powyżej, wymaganie to nie znajduje żadnych podstaw w przepisach, stąd postawione w tym zakresie szeroko rozbudowane zarzuty skargi są nieuzasadnione.

Prawidłowe więc było działanie, gdzie organ egzekucyjny po otrzymaniu informacji o prawomocności postanowienia wierzyciela, wydał postanowienie odmawiające uwzględnienia zarzutów. Zaskarżone postanowienie było konsekwencją postanowienia Poczty Polskiej S.A. w sprawie stanowiska wierzyciela, w którym to w sposób prawidłowy ustosunkowano się do ww. zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1 i 10 u.p.e.a. Zasadne jest również stanowisko organu, który odnosząc się do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 i 10 u.p.e.a., tj. zarzutu nieistnienia obowiązku oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. – podał, że organ odwoławczy nie ocenia zasadności tych zarzutów, co do których wypowiada się wierzyciel.

Podkreślenia wymaga, że organ egzekucyjny nie może badać zasadności i wymagalności obowiązku poddanego egzekucji - wyklucza to art. 29 u.p.e.a., na co wskazywano już szczegółowo w treści przedmiotowego uzasadnienia. Ograniczenie to dotyczy również organu odwoławczego od postanowień organu egzekucyjnego. Wierzyciel po analizie zgromadzonego materiału dowodowego, decyduje o uznaniu lub nieuznaniu zgłoszonego zarzutu, wydając w tej kwestii postanowienie, na które przysługuje stronie zażalenie, z którego to prawa skarżący skorzystał. W ocenie tut. Sądu, rozstrzygnięcia organu w tym zakresie są prawidłowe.

Wobec powyższego, słusznie zatem organ nadzoru wskazał, że organ egzekucyjny nie był uprawniony, do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym i jednocześnie był on zobligowany w tym względzie opierać się na stanowisku wierzyciela. W konsekwencji zarzuty skarżącego w przedstawionym wyżej zakresie należy uznać za niezasadne, do czego Sąd odniósł się szczegółowo w treści niniejszego uzasadnienia.

Konkludując, Sąd rozpoznając sprawę nie stwierdził naruszenia prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.