Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1318/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 77, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Maria Werpachowska, , Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2017 r. sprawy ze skargi S. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], działając na podstawie 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w sprawie przedłużenia S. K. okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego.

W treści uzasadnienia organ nadmienił, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w M., uwzględniając dane zebrane w sprawie [...], na podstawie art. 313 k.p.k., przedstawił nadkom. S. K. zarzuty o to, że:

‒ "w dniu [...] października 2014 r. w K. , będąc pouczona o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie, składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy w śledztwie [...] Prokuratury Rejonowej w M., zeznała nieprawdę i przed organem powołanym do ścigania w sprawach o przestępstwo Komendą Główną Policji Biuro Spraw Wewnętrznych Wydział w K. fałszywie oskarżyła J. K(...) o popełnienie przestępstwa", tj. o przestępstwo z art. 233 § 1 k.k. i art. 234 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k.,

‒ "w dniu [...] listopada 2014 r. w M., będąc pouczona o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie, składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy w śledztwie [...] Prokuratury Rejonowej w M., zeznała nieprawdę i przed organem powołanym do ścigania w sprawach o przestępstwo Prokuraturą Rejonową w M. fałszywie oskarżyła J. K(...) o popełnienie przestępstwa", tj. o przestępstwo z art. 233 § 1 k.k. i art. 234 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k.

Raportem z dnia [...] stycznia 2016 r. S. K. poinformowała Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., iż w Prokuraturze Rejonowej w M. zostało wszczęte przeciwko niej postępowanie karne o czyn z art. 233 § 1 k.k. i art. 234 k.k w związku z art. 11 § 2 k.k.

Komendant Wojewódzki Policji w K. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. zawiesił S. K. w czynnościach służbowych od dnia [...] lutego 2016 r. do dnia [...] maja 2016 r. Decyzji tej na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. S. K. nie skorzystała z prawa do wniesienia środka zaskarżenia od powyższej decyzji.

Komendant Wojewódzki Policji w K. rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.) i § 1 pkt 3 lit. c i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029, ze zm.) przedłużył okres zawieszenia S. K. w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego, z dalszym zawieszeniem 50 % ostatnio należnego uposażenia.

Strona złożyła odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], wnosząc o jego uchylenie.

Przedmiotowej decyzji zarzuciła naruszenie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego oraz naruszenie art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpoznania sprawy, przekroczenie granic uznania administracyjnego przy podjęciu decyzji dotyczącej przedłużenia zawieszenia, zaniechanie wysłuchania strony przed wydaniem decyzji, jak również naruszenie art. 108 k.p.a. poprzez jego bezzasadne zastosowanie.

Komendant Główny Policji w treści rozkazu personalnego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] stwierdził, że zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy o Policji w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych na podstawie tego przepisu ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu.

Warunkiem przedłużenia okresu zawieszenia funkcjonariusza, w trybie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, jest wystąpienie w sprawie przesłanek: "szczególnie uzasadnionego przypadku", dokonania zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 1 lub ust. 2a ustawy o Policji oraz fakt prowadzenia wobec funkcjonariusza postępowania karnego. Zakończenie postępowania karnego jest zdarzeniem, z którym ustawodawca wiąże ostateczny upływ terminu, do którego może nastąpić przedłużenie okresu zawieszenia.

W niniejszej sprawie kluczowe znaczenie dla jej rozstrzygnięcia ma pierwsza przesłanka. W sprawie niesporne jest, że strona została zawieszona w czynnościach służbowych, z powodu wszczęcia wobec niej postępowania karnego oraz to, że wobec skarżącej nadal toczy się postępowanie karne, w którym zarzucono jej popełnienie czynu o znamionach przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego.

Środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych w postępowaniu karnym ma zabezpieczyć prawidłowy tok tego postępowania. Stosowane na podstawie ustawy o Policji zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych ma za zadanie zapewnić właściwe funkcjonowanie Policji, opierające się w dużej mierze na zaufaniu społecznym. Różnice dotyczące funkcji i przesłanek zawieszenia w czynnościach służbowych w oparciu o przepisy karne oraz ustawę o Policji powodują, iż brak jest, wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony, podstaw do uznania, że nieskorzystanie przez prokuratora ze środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych automatycznie powoduje niemożność wypowiadania się co do tej kwestii przez organy Policji.

Analizując treść przedstawionego policjantowi w postępowaniu karnym zarzutu, KGP stwierdził, że stanowi on przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, które w sposób istotny ujemnie wpłynęło na dobre imię Policji. W interesie służby tożsamym z interesem społecznym jest odsunięcie funkcjonariusza od wykonywania zadań i czynności służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Policjant jako osoba powołana do egzekwowania przepisów prawa sama musi przestrzegać tego prawa w najwyższym stopniu.

Wszelkie niepraworządne działanie policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działanie, rodzić muszą zdecydowane kroki zmierzające do odsunięcia go od wykonywania czynności służbowych. Przytoczone przez organ argumenty wypełniają nie tylko pojęcie ważnego interesu służby, ale także ważnego interesu społecznego.

S. K. jako funkcjonariusz Policji obowiązana była przestrzegać szczególnie rygorystycznych wymagań w zakresie przestrzegania prawa. Odnosi się to zarówno do sfery służby jak i postawy osobistej. Zarzucany natomiast policjantowi czyn z art. 233 § 1 k.k. i art. 234 k.k. jest szczególnie naganny.

Skorzystanie przez organ z instytucji zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, nie przesądza o winie policjanta w żadnym toczącym się postępowaniu karnym. Po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

KGP stwierdził ponadto, że organ I instancji dokonał wszechstronnej oceny okoliczności na podstawie analizy zebranego materiału dowodowego, działając w granicach uznania administracyjnego. Wyjaśnił stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć do niej zastosowanie. Nie naruszył tym samym art. 7, art. 8 oraz art. 10 k.p.a.

W ocenie Komendanta Głównego Policji w niniejszej sprawie zasadne jest stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., że funkcjonariusz któremu prokurator przedstawił zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, określonego w art. 233 § 1 k.k. i art. 234 k.k. nie może wykonywać zadań i czynności służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Przyjmując więc, że w sprawie zachodził "szczególnie uzasadniony przypadek", stwarzający podstawę do podjęcia decyzji o przedłużeniu okresu zawieszenia, organ nie tylko nie przekroczył granic uznania administracyjnego, ale także rozstrzygnięcie uzasadnił dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami.

Organ wskazał również, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do powyższego pojęcia, należy wskazać, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a.

Dobro służby przejawia się koniecznością dalszego odsunięcia policjanta od wykonywania zadań i czynności służbowych oraz wynika bezpośrednio z charakteru czynu, jaki zarzucono policjantowi w toczącym się postępowaniu karnym. Charakter tego dobra jest powszechny. Stąd też, oceniając czyny policjanta, bierze się pod uwagę oceny społeczne, jakie one wywołują. Z zawodem policjanta wiąże się szczególny stopień społecznego zaufania, jest zatem wymogiem, aby funkcjonariusze przestrzegali szczególnych reguł godnego i zgodnego ze społecznym zaufaniem zachowania się.

Organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, których nie może wypełniać w sytuacji, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, w stosunku do których wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutu popełnienia przestępstwa.

KGP stwierdził, że decyzja organu I instancji spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące na niezbędność natychmiastowego wykonania decyzji o przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych oraz że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony.

S. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji w W. nr [...] z dnia [...] maja 2016 r.

Wskazanej decyzji skarżąca zarzuciła:

‒ naruszenie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu przez organy Policji, że zachodzi przypadek uzasadniający dalsze zawieszenie skarżącej w czynnościach służbowych,

‒ naruszenie 6 i 7 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego przy podjęciu decyzji dotyczącej przedłużenia zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Strona wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych

Zdaniem skarżącej, wydając ww. decyzje, organy wykroczyły poza granice uznania administracyjnego, dopuściły się dowolności i błędnego zastosowania art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Organ odwoławczy powielił argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji oraz nie odniósł się do sytuacji konkretnego funkcjonariusza.

Z uzasadnienia kwestionowanego rozkazu wynika, że wyłącznie sama treść zarzutów postawionych skarżącej zdecydowała o tym, że organ uznał za zasadne stosowanie art. 39 ust. 3 ustawy. Całość wywodu organu na temat zarzutów ciążących na stronie wskazuje na utrwalone przekonanie o popełnieniu przestępstwa. Taki sposób procedowania uznać należy za niewłaściwy i wykraczający poza granice uznania administracyjnego. Przyjęcie bezkrytycznie faktu popełnienia przestępstwa godzi w konstytucyjną zasadę domniemania niewinności i stanowi naruszenie interesu społecznego, a także interesu strony. Organ administracji przyznał sobie prawo do oceny przesłanek odpowiedzialności karnej strony, zastrzeżonych wyłącznie dla sądu powszechnego orzekającego w postępowaniu karnym.

Faktu popełnienia przestępstwa i naruszenia z tego powodu interesu służby nie można ustalać wyłącznie na podstawie samego prowadzenia czynności postępowania karnego, które pozostaje w początkowej fazie, nie zostało zakończone prawomocnym wyrokiem.

W niniejszej sprawie organ dokonał błędnej interpretacji art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, oraz naruszył zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.).

Podnoszona w uzasadnieniu decyzji obawa o wpływ sytuacji procesowej, w której znalazła się strona, na wizerunek Policji ze względu na prowadzone przeciw niej postępowanie karne nie stanowi szczególnego przypadku z art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Organ nie wyjaśnił w uzasadnieniu, jakie okoliczności skłoniły go do przyjęcia tezy, że "reprezentowanie Policji przez funkcjonariusza, wobec którego toczy się postępowanie karne prowadzi do naruszenia dobrego imienia służby", skoro w postępowaniu administracyjnym nie zgromadzono i nie przedstawiono żadnych okoliczności i dowodów przemawiających za tym, że dalsze świadczenie służby przez skarżącą faktycznie i realnie zagrażałoby jakimkolwiek interesom. Z treści uzasadnień wydanych w sprawie rozkazów nie wynika, w jaki sposób brak zawieszenia strony miałby negatywny wpływ na dobro służby.

Skarżąca podkreśliła, że pełniła służbę w okresie między datą zdarzenia stanowiącego przedmiot postępowania karnego a datą zawieszenia jej w czynnościach. W okresie tym nie zgłaszano do tej służby żadnych zastrzeżeń, a strona wykonywała swe obowiązki należycie.

Organ odwoławczy pominął interes strony, ograniczając się do interesów Policji jako formacji błędnie całkowicie utożsamianych z interesem publicznym, mimo że toczące się przeciwko stronie postępowanie karnego publicznego charakteru nie posiada.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066), dalej: "P.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

W ocenie Sądu skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony rozkaz personalny, jak i rozkaz personalny organu I instancji o przedłużeniu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych odpowiadają prawu.

Podstawę materialnoprawną wydanych w niniejszej sprawie rozkazów personalnych stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 335 ze zm.) normujące m.in. kwestie związane z zawieszeniem policjanta w czynnościach służbowych. Zgodnie z treścią art. 39 ust. 1 tej ustawy, policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Z kolei ust. 2 ww. przepisu określa, że policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Natomiast ust. 3 art. 39 przewiduje, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego.

W niniejszej sprawie kontroli Sądu poddane zostały rozkazy personalne w przedmiocie przedłużenia skarżącemu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego, a więc decyzje podjęte na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji.

Treść ww. przepisu wskazuje, że decyzja o przedłużeniu policjantowi okresu zawieszenia w wykonywaniu obowiązków służbowych ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę sformułowania "można przedłużyć". Decyzja taka wprawdzie pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej.

W świetle art. 39 ust. 3 ustawy o Policji warunkiem przedłużenia okresu zawieszenia funkcjonariusza w wykonywaniu obowiązków służbowych jest wystąpienie dwóch przesłanek, tj. "szczególnie uzasadnionego przypadku" oraz faktu prowadzenia wobec funkcjonariusza postępowania karnego - ukończenie bowiem tego postępowania jest zdarzeniem, z którym ustawodawca wiąże ostateczny upływ terminu, do którego może nastąpić przedłużenie okresu zawieszenia. Fakt toczenia się przeciwko skarżącemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego jest bezsporny w niniejszej sprawie, spór natomiast dotyczy tego, czy w sprawie zaistniał "szczególnie uzasadniony przypadek".

Choć ustawodawca nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "szczególnie uzasadnionego przypadku", to jednak, nawiązując w treści tego przepisu do prowadzonego postępowania karnego, wskazał pośrednio na przesłankę do dalszego trwania zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, określając tym samym, że okres ten może zostać przedłużony do czasu jego zakończenia. Zauważyć należy, że z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych, w tym zwłaszcza zarzutów, jakie mogą być stawiane w postępowaniach karnych wobec policjantów, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" jest w pełni uzasadnione. Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala bowiem organom Policji na odpowiednią ocenę zarówno samego faktu prowadzenia przeciwko policjantowi postępowania karnego, jak i charakteru stawianego funkcjonariuszowi w tym postępowaniu zarzutu, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania zawieszenia w czynnościach służbowych. Przy czym, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 964/09 (publ. LEX nr 595648), w sytuacji gdy postępowanie karne znajduje się jeszcze na etapie przygotowawczym, po przedstawieniu zarzutów, to ustawowej cechy szczególności przypadku mającego przemawiać za przedłużeniem zawieszenia policjanta w wykonywaniu czynności służbowych należy poszukiwać wśród tych okoliczności, które istnieją na etapie przedstawienia zarzutów. Z tego względu, tymi okolicznościami może być sam charakter przedstawionych policjantowi zarzutów.

W ocenie Sądu rację mają organy Policji, wskazując, że w sprawie niniejszej spełniona została przesłanka "szczególnie uzasadnionego przypadku" w rozumieniu art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, uzasadniająca przedłużenie okresu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych.

Jak bowiem wynika z akt sprawy prokurator Prokuratury Rejonowej w M. wydał w dniu [...] stycznia 2013 r. postanowienie o przedstawieniu S. K. zarzutów składania fałszywych zeznań mających służyć za dowód w śledztwie prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w M., sygn.. akt [...] oraz fałszywych oskarżeń o popełnienie przestępstwa, tj. o czyny z art. 233 § 1 k.k. i art. 234 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Postanowienie zostało ogłoszone podejrzanej S. K. w dniu [...] stycznia 2016 r.

Ponadto, w toku postępowania przed organem I instancji ustalono, że postępowanie karne jest kontynuowane, przy czym zarzuty i podstawy do wszczęcia postępowania karnego nie uległy zmianie.

Uzasadniając podjęte w sprawie rozstrzygnięcie, organy orzekające prawidłowo wskazały, iż charakter przestępstwa określonego w art. 233 § 1 k.k. i art. 234 k.k., które popełnione zostaje z winy umyślnej, postrzegane jest jako czyn o wysokim stopniu społecznej szkodliwości. Zachowanie policjanta należało uznać za niedopuszczalne i sprzeczne z rotą ślubowania.

Z tych względów organy prawidłowo uznały, że postawienie skarżącej zarzutu popełnienia szczególnie nagannych czynów winno skutkować podjęciem określonych działań, mających na celu odsunięcie skarżącej od wykonywania czynności służbowych. Realizacja obowiązków wynikających ze stosunku służbowego w przedmiotowej sytuacji niewątpliwie naruszałaby dobre imię tej formacji i wywierałaby demoralizujący wpływ na współpracowników. Wobec tego rodzaju zarzutów, interes służby, który w tym przypadku należy utożsamiać z interesem społecznym, góruje nad interesem funkcjonariusza, jako strony postępowania administracyjnego (art. 7 k.p.a.), co niewątpliwie uzasadnia dalsze trwanie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych.

Zauważyć należy, że wśród służb mundurowych Policja wyróżnia się zakresem przydzielonych jej zadań, które mają charakter wieloaspektowy. Policja tworzy formację uzbrojoną służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jak stanowi art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, do podstawowych zadań formacji należy m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców (...). Publiczny wymiar Policji powoduje, że w istotnym stopniu jej działania kształtują autorytet organów państwa i zaufanie do ich funkcjonariuszy. Stąd też wymagania w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Policji i innych służb mundurowych muszą być tak wysokie, aby umacniały podstawy ich autorytetu. Dotyczy to zarówno sfery służby, jak i postawy osobistej.

Podejrzenie popełnienia przez policjanta przestępstwa godzi w dobro (interes) służby, na który składa się dobre imię Policji, zaufanie obywateli do organów Policji, gwarancje praworządnego działania aparatu administracji, czy niezależności formacji zmilitaryzowanej od wpływów zewnętrznych. "Osoba, która jest podejrzana o popełnienie czynu karalnego, nie tylko pogarsza obraz służby publicznej, ale też naraża tę służbę na kolejne szkody, jakie wynikają z faktu rażącego naruszenia wysokich wymogów stawianych funkcjonariuszom publicznym. Takim następstwom powinien przeciwdziałać przełożony służbowy właściwy w sprawie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych" (por. A. Korcz-Maciejko, W. Maciejko, "Zawieszenie funkcjonariusza Policji w czynnościach służbowych", Służba Pracownicza z 2009 r., nr 10, s. 25).

W świetle powyższego, nie ma racji skarżąca twierdząc, iż w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do zastosowania art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Charakter przedstawionych skarżącej zarzutów mógł, w ocenie Sądu, stanowić podstawę do podjęcia rozkazu o przedłużeniu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych ze względu na zaistnienie "szczególnie uzasadnionego przypadku".

Nietrafne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.). Obowiązkiem organu w niniejszej sprawie było zebranie i ocena materiału dowodowego uzasadniającego (bądź nie) zastosowanie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Obowiązek ten, jak wynika z akt sprawy, został przez organ prawidłowo wykonany. W toku postępowania ustalono bowiem, iż postępowanie karne przeciwko skarżącej nadal się toczy, nie uległy zmianie podstawy do wszczęcia postępowania karnego, zaś charakter stawianych funkcjonariuszowi w tym postępowaniu zarzutów uzasadnia podjęcie rozstrzygnięcia o przedłużeniu zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych. Wbrew twierdzeniom skargi organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a zaskarżone rozstrzygnięcie uzasadnił dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, czyniąc zadość wymogom z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a.

Konkludując, Sąd stwierdza, że w zaistniałym stanie faktycznym i obowiązującym stanie prawnym podjęte w sprawie rozkazy personalne należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.