Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1607/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej; oddala skargę;


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. D. jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] maja 2012 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] stycznia 2012 r., nr [...], którą ww. organ odmówił skarżącemu umorzenia należności ustalonych decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2010 r.

Zaskarżone rozstrzygnięcie podjęte zostało w następującym stanie faktycznym sprawy;

Decyzją z [...] marca 2010 r. nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ustalił A. D. kwotę nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w wysokości 3624,58 zł.

Decyzja ta wobec nie wniesienia przez stronę środków zaskarżenia stała się ostateczna.

W dniu [...] stycznia 2012 r. do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wpłynął wniosek beneficjenta o umorzenie kwoty nienależnie pobranych płatności ustalonych powyższą decyzją Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2010 r.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie jest w stanie zwrócić wyliczonych należności. Nie posiada ziemi, ani świadczeń socjalnych, utrzymuje się z prac sezonowych i dorywczych, ma na utrzymaniu chorą i niepracującą żonę, która też nie posiada ani renty, ani emerytury.

Decyzją z [...] stycznia 2011 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, ustalonej w odrębnym postępowaniu decyzją Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]. Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji podał m.in., że nie została spełniona przesłanka warunkująca umorzenie należności określona w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. Nr 258, poz. 1747). Zgodnie bowiem powyższym przepisem właściwy organ agencji płatniczej umarza z urzędu kwotę należności, jeżeli należność nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość kwoty 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającym niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 365 z 21.12.2006, str. 52 z późn. zm.). Wobec tego, że zadłużenie strony ustalone decyzją Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 24 marca 2010 r. wynosiło 3.624,98 zł, a tym samym przekroczyło równowartość 100 euro, ponieważ kurs euro na dzień 26 lutego 2010 r. wynosił 3,9698 zł., organ I instancji uznał, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku A. D.

Organ I instancji ustalił ponadto, że wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości, zabudowanej o powierzchni 12 arów, której wartość została oszacowana na kwotę ok. 1.268 zł. Wnioskodawca ma 64 lata, w 2013 r. nabędzie prawo do emerytury, która będzie jego stałym źródłem dochodu. Obecnie źródłem dochodu skarżącego jest wynagrodzenie jakie otrzymuje wykonując prace sezonowe. W ocenie organu, w przedmiotowej sprawie nie zaszło też uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności, a zatem nie ma możliwości zastosowania § 3 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia.

A. D. nie zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji i wniósł o odwołanie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W uzasadnieniu podniósł, iż znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i osobistej

Decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071, z późn.zm.), § 3 ust. 1 pkt 5, § 4 ust. 1, § 6, § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz,U. nr 258, poz. 1747), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy ponownie analizując przesłanki określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. podzielił w całości argumentację zawartą w decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Dodatkowo wskazał, iż obecnie strona może zwrócić się do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z wnioskiem o odroczenie terminu spłaty całości lub części należności albo rozłożenie płatności całości lub części należności na raty, jeżeli jest to uzasadnione względami społecznymi lub gospodarczymi.

Skarżący nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zat. odwołanie wskazał ponownie na trudną sytuację materialną i osobistą podnosząc, iż nie ma możliwości spłaty zadłużenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Oznacza to, że zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny, by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego. Wszelka zatem argumentacja skarżącej, nawet jeśli byłaby uzasadniona, nie mogłaby spowodować umorzenia przez sąd powstałych zaległości.

Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów uznać należało, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja znajduje oparcie w powołanych przez organy administracyjne przepisach prawa.

W tym miejscu wskazać należy, że szczegółowe zasady i tryb umarzania przez właściwy organ należności od osób fizycznych, osób prawnych, jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej reguluje obowiązujące w sprawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz.U. Nr 258, poz. 1747). Zgodnie z przepisem § 4 ust. 1 tego aktu należność pieniężna umarzana jest z urzędu, a zatem organ zobowiązany jest do jej umorzenia, o ile należność ta nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającym niektóre rozporządzenia (Dz.Urz. UE L 365 z 21.12.2006, str. 52, z późn. zm.).

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że kwota nienależnie pobranej płatności ustalona decyzją Prezesa ARiMR Nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. wynosiła 3.624, 58 zł. Kwota ta przekroczyła zatem równowartość 100 euro, ponieważ wyznaczony przez Europejski Bank Centralny kurs euro na dzień 26 lutego 2010 r. wynosił 3,9698 zł. W tej sytuacji, jak słusznie przyjęły organy administracyjne, należność ta nie podlega umorzeniu z urzędu, gdyż stanowi kwotę wyższą niż 396,98 zł. W sprawie nie została zatem spełniona przesłanka dotycząca kwoty należności, która może być przedmiotem umorzenia.

Ponadto w przypadku całkowitej nieściągalności należności, jeżeli wystąpi jedna z przesłanek o których stanowi §3 pkt 1 ww. rozporządzenia organy agencji mają możliwość, a zatem nie są zobligowane, umorzenia z urzędu w całości lub w części należności. Zatem w przypadku spełnienia jednej z przesłanek określonych niniejszym przepisem organ może z urzędu (a zatem nawet bez wniosku strony) umorzyć należność przypadającą agencji płatniczej.

Przesłanki te są następujące :

1) należności nie odzyskano w wyniku zakończonego postępowania likwidacyjnego albo upadłościowego;

2) dłużnik będący osobą fizyczną zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiając ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawiając przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym umorzenie, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" do celów naliczania odpisu na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych;

3) dłużnik będący osobą prawną został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność z tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie;

4) kwota należności nie przekracza wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

5) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności;

6) postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne.

Wskazując na fakt posiadania domu na działce o pow. 0.12 ha oraz okoliczność, iż w 2013 r. A. D. nabędzie prawo do emerytury, organ zasadnie uznał, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010r., nie mogą one stanowić przesłanek umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności.

Niemniej jednak uznać należało, że wskazane przez stronę okoliczności podlegają ocenie w świetle przesłanek, o których mowa w §3 pkt 5 ww. rozporządzenia. Odnosząc się zatem do zaistnienia w przedmiotowej sprawie określonej w § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia przesłanki umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności należy stwierdzić, iż na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji organy administracyjne prawidłowo przyjęły, że w niniejszej sprawie nie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności. Koszty postępowania egzekucyjnego w administracji w stosunku do kwoty dochodzonej należności kształtują się bowiem w wysokości 4-8% tej kwoty, z zastrzeżeniem minimalnej kwoty w odniesieniu do każdej czynności podjętej przez egzekutora. Mając powyższe na uwadze, WSA zgadza się z dokonaną przez organy oceną, że aczkolwiek niewątpliwie sytuacja materialna, w której znajduje się skarżący jest trudna, nie uzasadnia ona uznania wniosku pod kątem spełnienia omawianej wyżej przesłanki i przypuszczenia, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności.

Jak słusznie zauważył organ, jeżeli postępowanie egzekucyjne okaże się nieskuteczne, zgodnie z §3 ust.1 pkt 6 ww. rozporządzenia, Prezes ARiMR może z urzędu umorzyć należności w całości lub w części w przypadku ich całkowitej nieściągalności. Nie jest to jednak możliwe bez wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji, a następnie stwierdzenia nieściągalności należności dłużnika przez Naczelnika Urzędu Skarbowego.

Sąd wyjaśnia ponadto, iż organy administracyjne zobligowane są do ochrony interesów budżetu wspólnotowego, zapobiegania i należytego traktowania każdej nieprawidłowości popełnionej przez beneficjenta pomocy. Przepis art.5a rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (Dz. Urz. UE L 171 z 23.06.2006 r., str. 90, z późn. zm.), wskazuje na uprawnienie państwa członkowskiego do podjęcia decyzji o niekontynuowaniu windykacji, jeżeli kwota nienależnie wypłacona rolnikowi nie przekracza 100 euro w ramach jednego programu pomocy. Z powyższego wynika, iż państwo członkowskie zobowiązane jest do bezwzględnego dochodzenia należności. Tym samym przesłanki dające możliwość umorzenia należności interpretować należy ściśle. Ponadto zauważyć należy, że nawet zaistnienie którejkolwiek z nich daje jedynie organowi możliwość skorzystania z rezygnacji z dochodzenia należności, nie stanowi zaś obowiązku umorzenia takiej należności.

W prawidłowo ustalonych okolicznościach stanu faktycznego sprawy i przy przeprowadzeniu przez organy administracji prawidłowej wykładni mających w niej zastosowanie przepisów obowiązującego prawa, w ocenie Sądu, brak było podstaw do uwzględnienia skargi.

Z wyłożonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.