Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 10/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-03-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 57 par. 5 pkt 1, art. 80, art. 129 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3, art. 106 par. 5, art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Tadeusz Cysek Sędzia del. WSA Maria Jagielska Protokolant Magdalena Rosik po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1027/06 w sprawie ze skargi W. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie dotyczącej cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 17 października 2006 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1027/06 oddalił skargę W. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2006 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta m. st. W. z dnia [...] grudnia 2005 r. o cofnięciu W. C. licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką osobową.

W uzasadnieniu postanowienia SKO wskazało, że decyzję Prezydenta m. st. W. z dnia [...] grudnia 2005 r. skarżący odebrał osobiście w dniu 29 grudnia 2005 r., tymczasem odwołanie zostało sporządzone i nadane w urzędzie pocztowym w dniu 13 stycznia 2006 r., a więc po terminie. Organ wskazał ponadto, że do akt sprawy wpłynęło kolejne odwołanie datowane na dzień 10 stycznia 2006 r., nadane listem zwykłym z nieczytelną datą nadania. Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że odwołanie nadał w dniu 10 stycznia 2006 r., natomiast w terminie późniejszym zostało wysłane pełnomocnictwo. Organ stwierdził, że z akt sprawy jednoznacznie wynika fakt złożenia odwołania po terminie, natomiast brak jest dowodów na to, że odwołanie datowane na dzień 10 stycznia 2006 r. zostało nadane w tym dniu.

Oddalając skargę W. C. na powyższe postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że w świetle art. 57 § 5 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) organ zasadnie uznał, że odwołanie wpłynęło po terminie co - przy braku wniosku o jego przywrócenie - obligowało organ odwoławczy do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Sąd wyjaśnił, że organ nie miał podstaw do uznania innej daty złożenia odwołania, wskazywanej przez skarżącego. O zachowaniu terminu nie świadczy bowiem data wskazana na drugim, złożonym odwołaniu, lecz data nadania. Koperta, w której znajdowało się drugie odwołanie nie zawiera czytelnej daty (czytelna jest tylko jedna cyfra "1", a odwołanie wpłynęło do organu w dniu 2 lutego 2006 r.). Data wystawienia pełnomocnictwa również nie mogła stanowić dowodu na zachowanie terminu. Sąd podkreślił, że ciężar dowodu zachowania terminu do złożenia odwołania ciążył na skarżącym. Organ nie miał obowiązku prowadzenia w tym zakresie postępowania, bowiem posiadał dowody jednoznacznie wskazujące na uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W skardze kasacyjnej W. C. zaskarżył w całości powyższy wyrok, wnosząc o zmianę tego wyroku w całości "w ten sposób, że wyrok uchyla zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w całości i zasądza na rzecz skarżącego koszty postępowania, w tym koszty zastępstwa prawnego", a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. Strona wniosła również o zasądzenie kosztów procesowych, w tym kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu strona zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania:

1) art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.) przez brak kontroli działalności organu II instancji, co miało wpływ na wynik postępowania;

2) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. przez niestwierdzenie naruszenia przepisów

postępowania przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia, co miało wpływ na wynik postępowania;

3) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nierozpatrzenie zawartego w skardze zarzutu naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. art. 80 k.p.a.,

4) art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm., dalej k.p.c.) w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i nieodczytanie daty nadania na kopercie zawierającej odwołanie;

II. naruszenie prawa materialnego - art. 57 § 5 k.p.a. przez jego błędną wykładnię.

Uzasadniając naruszenie przepisów postępowania strona podniosła, że sąd pominął fakt, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekając o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania nie sprawdziło zamieszczonej na kopercie daty nadania odwołania w urzędzie pocztowym. Sąd zaakceptował rażące naruszenie przez ten organ art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., jak również nie rozpoznał prawidłowo skargi, pomijając w uzasadnieniu wyroku podniesione w niej zarzuty naruszenia art. 80 k.p.a. Skarżący zarzucił, że Sąd I instancji naruszył również zasadę swobodnej oceny dowodów. Zdaniem strony, jeżeli z wyraźnych fragmentów stempla pocztowego wynikała data nadania, to takiemu dowodowi sąd nie może bezwzględnie odmówić mocy dowodowej, co miało miejsce w zaskarżonym postępowaniu.

Odnosząc się do naruszenia prawa materialnego strona podniosła, że Sąd I instancji przeprowadził błędną wykładnię art. 57 § 5 k.p.a., polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że zgodnie z tym przepisem można pominąć datę nadania odwołania w terminie, jeżeli odczytanie tej daty sprawia trudności. Skarżący wskazał, że stempel pocztowy, mimo pewnych niedokładności w jego odbiciu, jednoznacznie uwidacznia cyfrę "10" jako datę dzienną i "06" jako rok nadania korespondencji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 129 ust. 1 i 2 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Decyzja Prezydenta m. st. W. z dnia [...] grudnia 2005 r. została doręczona skarżącemu w dniu 29 grudnia 2005 r. Czternastodniowy termin do złożenia odwołania upływał zatem w dniu 12 stycznia 2006 r.

Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego (art. 57 § 5 pkt 1 k.p.a.). Ze stempla pocztowego znajdującego się na kopercie załączonej do akt sprawy wynika, że odwołanie z dnia 13 stycznia 2006 r. zostało nadane w urzędzie pocztowym w tym właśnie dniu, tj. 13 stycznia 2006 r. W aktach sprawy znajduje się również odwołanie opatrzone datą 10 stycznia 2006 r., nadane listem zwykłym i ze stemplem na kopercie zawierającym nieczytelną datę nadania. Nie można przyjąć wyjaśnienia skarżącego, że odwołanie nadał w dniu 10 stycznia 2006 r., natomiast w terminie późniejszym zostało wysłane pełnomocnictwo. Skarżący w żaden sposób nie wykazał bowiem wniesienia odwołania w terminie. Z akt sprawy jednoznacznie wynika natomiast fakt złożenia go po terminie.

Ciężar dowodu zachowania terminu do złożenia odwołania ciążył na skarżącym. Nie można zatem podzielić zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących zaakceptowania przez Sąd I instancji nieprawidłowości w przeprowadzonym przez organy postępowaniu dowodowym: naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., tj. zasady swobodnej oceny dowodów, jak i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nierozpatrzenie zawartego w skardze zarzutu naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. art. 80 k.p.a. Sąd w oparciu o zawarte w aktach dokumenty zasadnie uznał, że organ rozpatrzył sprawę na podstawie całokształtu materiału dowodowego, jaki był mu dostępny.

Wobec powyższego nie można również podzielić zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 p.p.s.a. Fakt, że strona nie zgadza się z oceną stanu faktycznego i prawnego dokonaną przez ten Sąd nie zmienia prawidłowości wydanego orzeczenia i nie jest przesłanką stwierdzenia jego wadliwości. Jedynie naruszenie prawa może skutkować uchyleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczenia Sądu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zasadnie uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia i tym samym oddalając skargę nie mógł naruszyć art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 oddalił skargę kasacyjną.

MR