Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 578/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1; art. 5
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2001 nr 145 poz 43 art. 2 ust. 3; art. 4 ust. 1 i 2; art. 5
law: Rozporządzenie (WE) Nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów  Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 28 października 2020 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] maja 2020 r., znak [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz A. K. kwotę [...] (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z 14 maja 2020 r. A. K. (dalej: strona, skarżący), na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, z późn. zm., dalej: u.d.i.p.), wystąpił do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: organ, Minister) o udostępnienie informacji publicznej obejmującej całość dokumentacji audytu Komisji Europejskiej zrealizowanego przez audytorów Komisji Europejskiej przeprowadzonego na mocy art. 52 rozporządzenia Parlamentu i Rady UE nr 1306/2013, w zakresie kontroli wydatkowania środków finansowych z budżetu UE (Fundusz EFRG) w latach 2014-2016 (znak sprawy [...]) przeprowadzonego w dniach 19 – 23 września 2016 r., w tym obejmującej:

1. ustalenia audytu Komisji Europejskiej przeprowadzonego w dniach 19 – 23 września 2016 r. włączając zalecania poaudytowe,

2. stanowiska Agencji Rynku Rolnego oraz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa prezentowane w trakcie przeprowadzania audytu oraz stanowisko ostateczne strony polskiej co do ustaleń audytowych i zaleceń poaudytowych Komisji Europejskiej.

W odpowiedzi na wniosek, Minister decyzją z [...] maja 2020 r. odmawiając udzielenia informacji wskazał, że udzielenie ww. informacji nie jest możliwe ze względu na regulacje zawarte w:

1. art. 103 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej (dalej: rozporządzenie 1306/2013), w związku z art. 8 rozporządzenia Rady nr 2185/96 z 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (dalej: rozporządzenie 2185/96),

2. rozporządzeniu nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (dalej: rozporządzenie 1049/2001).

Nie zgadzając się z ww. argumentacją skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której zarzucił:

1. rażące naruszenie art. 16 ust. 1, art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. oraz art. 107 k.p.a. w zw. z art. 16 u.d.i.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nie nadanie odmowie udostępnia informacji formy decyzji administracyjnej zawierającej wszystkie elementy określone w art. 107 k.p.a. i inne wymagania określone ustawą o dostępie do informacji publicznej,

2. naruszenie art. 61 ust. 1 i 3 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie i odmowę udzielenia informacji publicznej ze względu na ochronę tajemnicy zwartej w przepisach Unii Europejskiej, które nie mają zastosowania w sprawie;

3. naruszenie art. 103 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 1306/2013 poprzez niewłaściwe zastosowanie;

4. naruszenie rozporządzenia nr 1049/2001 poprzez ich błędne zastosowanie.

W skardze zawarty został wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd dowodów z dokumentów, o które skarżący zwracał się do organu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, wnioskując o zobowiązanie Ministra do złożenia tych dowodów w Sądzie, gdyż skarżący nimi nie dysponuje.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu tej odpowiedzi, na poparcie stanowiska zawartego w decyzji z [...] maja 2020 r., powołał orzecznictwo sądów administracyjnych zapadłych na kanwie powołanych przez niego przepisów. Wyjaśnił również, że w trakcie audytu i dalszego postępowania wyjaśniającego państwo członkowskie przedstawia bardzo dużo wrażliwych informacji. Dotyczą one nie tylko imion i nazwisk rolników, ich adresu zamieszkania, nr PESEL, numerów gospodarstw i działek rolnych, ale też biznesplanów, działań planowanych

w przyszłości, struktury sprzedaży, kierunków zbytu - informacje te mogą się różnić

w zależności od przedmiotu i zakresu kontroli itd. Organy UE w swoich pismach odnosząc się do przedstawianych przez państwo członkowskie wyjaśnień, również powołują te dane. Tak więc ujawnienie tych dokumentów stwarzałoby ryzyko naruszenia chronionych danych osobowych, tajemnic handlowych i własności intelektualnej. Właśnie w celu uniknięcia takiego ryzyka rozporządzenie UE pozwala na odmowę ujawnienia dokumentów zawierających takie dane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji

o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących

z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3).

Konkretyzacją tego prawa zajmuje się m. in. u.d.i.p., w której w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy

i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.

Wskazać również należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne

w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, zaś w myśl ust. 2 tegoż przepisu, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

Jeśli podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej nie posiada żądanej przez wnioskodawcę informacji, gdyż ta w ogóle nie została wytworzona (fizycznie nie istnieje), winien jedynie pisemnie poinformować o tym zainteresowanego, nie wydając jednak w tym zakresie decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej.

Podobnie rzecz się ma, gdy chodzi o alternatywny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej. W tym zakresie podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej również nie wydaje decyzji, wszak art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wyłącza stosowanie jej przepisów w sytuacji, gdy wnioskodawca ma zapewniony dostęp do żądanych informacji publicznych w innym trybie. Treść art. 1 ust. 2 u.d.i.p. może skutkować niestosowaniem przepisów u.d.i.p. tylko w takim zakresie, w jakim ze względu na zbieg przepisów u.d.i.p. oraz innego aktu prawnego występuje konkurencja norm regulujących dostęp do tej samej informacji publicznej. W przeciwnym wypadku przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. byłby zupełnie zbędny, ponieważ w przypadku równoległego obowiązywania u.d.i.p. i innego reżimu dostępu do informacji publicznej, które nie wywołują konkurencji norm (bowiem z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych nie jest możliwe ich jednoczesne zastosowanie do tej samej informacji publicznej) nie ma żadnej potrzeby niestosowania przepisów u.d.i.p. Jeżeli jednak przepis taki został zamieszczony

w u.d.i.p. przez ustawodawcę, którego racjonalność należy założyć, to jego celem

i skutkiem może być wyłącznie rozstrzygnięcie konfliktu regulacji zawartej w u.d.i.p.

z inną regulacją ustawową o krzyżującym się z u.d.i.p. zakresie zastosowania ( vide wyrok NSA z dn.25.07.2018 r. sygn. I OSK 1973/16).

W rozpoznawanej sprawie wnioskujący wystąpił do Ministra o udostępnienie informacji publicznej obejmującej całość dokumentacji audytu Komisji Europejskiej zrealizowanego przez audytorów Komisji Europejskiej przeprowadzonego na mocy art. 52 rozporządzenia Parlamentu i Rady UE nr 1306/2013, w zakresie kontroli wydatkowania środków finansowych z budżetu UE (Fundusz EFRG) w latach 2014-2016 (znak sprawy [...]) przeprowadzonego w dniach 19 – 23 września 2016 r., w tym obejmującej:

1. ustalenia audytu Komisji Europejskiej przeprowadzonego w dniach 19 – 23 września 2016 r. włączając zalecania poaudytowe,

2. stanowiska Agencji Rynku Rolnego oraz Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa prezentowane w trakcie przeprowadzania audytu oraz stanowisko ostateczne strony polskiej co do ustaleń audytowych i zaleceń poaudytowych Komisji Europejskiej.

Skarżący wskazał we wniosku, że domaga się udostępnienia skanów oryginałów dokumentów, korespondencji email.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że żądana informacja publiczna w postaci audytu Komisji Europejskiej zrealizowanego przez audytorów Komisji Europejskiej w zakresie kontroli wydatkowania środków finansowych z budżetu UE w latach 2014 – 2016, została wytworzona przez instytucję unijną w rozumieniu art.2 ust.3 ww. Rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 i do zasad, warunków oraz ograniczeń w ich udostępnianiu zastosowanie mają ww. przepisy prawa unijnego.

Oznacza to, że wyłączony jest tryb z ustawy o dostępie do informacji publicznej wówczas, gdy informacja publiczna, będąca przedmiotem zainteresowania wnioskodawcy, osiągalna jest w innym trybie. W takiej sytuacji podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej także informuje wnioskodawcę, w jakim trybie może uzyskać do niej dostęp.

Zgodnie z pkt 11 (preambuły) rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego

i Rady nr 1049/2001 z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, co do zasady, wszystkie dokumenty instytucji powinny być publicznie dostępne. Jednakże niektóre interesy prywatne i publiczne powinny być chronione za pomocą wyjątków. Instytucje powinny być uprawnione do ochrony swoich wewnętrznych konsultacji i obrad tam, gdzie jest to niezbędne dla zabezpieczenia ich zdolności do wykonywania swoich zadań. W ramach oceny wyjątków instytucje powinny wziąć pod uwagę zawarte w prawodawstwie wspólnotowym zasady dotyczące ochrony danych osobowych we wszystkich obszarach działalności Unii.

W świetle art. 2 ust. 3 tego rozporządzenia, niniejsze rozporządzenie stosuje się do wszystkich dokumentów przechowywanych przez instytucję, tj. dokumentów sporządzanych lub otrzymywanych przez nią i pozostających w jej posiadaniu, we wszystkich obszarach działalności Unii Europejskiej. Stosownie do art. 4 ust. 2 tiret 3 ww. rozporządzenia, instytucje odmawiają dostępu do dokumentu w przypadku, gdy ujawnienie go naruszyłoby ochronę celu kontroli, dochodzenia lub audytu, chyba że za ujawnieniem przemawia nadrzędny interes publiczny.

W świetle orzecznictwa przepis art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji stanowi lex specialis w stosunku do art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zaś przepis art. 2 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji stanowi, że niniejsze rozporządzenie odnosi się do wszelkich dokumentów przechowywanych przez instytucje unijne, tj. dokumentów sporządzanych lub otrzymywanych przez nie i pozostających w ich posiadaniu, na wszystkich obszarach działalności Unii Europejskiej – patrz wyrok NSA z dnia 22 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 1868/12. Przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.d.i.p. mogą być przepisy unijne. Stąd dokumenty sporządzone przez Ministra na potrzeby postępowania prowadzonego przed Komisją Europejską przeciwko Polsce w trybie art. 258 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej na podstawie art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji /Dz.U.UE.L.2010.271.20/, nie podlegają generalnej zasadzie jawności – tak w uzasadnieniu uchwały NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 8/13.

W tymże uzasadnieniu NSA wskazał, iż art.1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że w przypadku kolizji ustaw pierwszeństwo nad przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej mają przepisy ustaw szczególnych, ale tylko

w przypadku odmiennego uregulowania zasad i trybu dostępu do informacji publicznych. Wymaga to skrupulatnego badania przedmiotu wniosku.

Powołane rozporządzenie jest szczególną formą pochodnego prawa wspólnotowego, którego cechami są bezpośrednia stosowalność i bezpośrednie obowiązywanie (Stosowanie prawa Unii Europejskiej przez sądy. red. A. Wróbel. Kraków 2005 str. 95). Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 zawiera konkretne regulacje określające przesłanki uzasadniające odmowę dostępu do informacji publicznej również w odniesieniu do dokumentów otrzymywanych przez instytucje unijne. Ustawa

o dostępie do informacji publicznej nie zawiera regulacji, które pozwalałby na przyjęcie, że wobec dostępu do dokumentów wytworzonych przez organy Państwa Polskiego

i kierowanych do instytucji Unii Europejskich należy stosować dwa odrębne reżimy prawne, w zależności od tego do którego z organów skierowany zostanie wniosek

o udostępnienie. Przeciwnie, powołany wyżej art. 1 ust. 2 ustawy czyni zadość wymogom zasady spójności systemu prawa i pozwala na stwierdzenie, że przepisy rozporządzenia, jako szczególne, znajdują zastosowanie do wszystkich dokumentów objętych przedmiotowym zakresem jego regulacji, bez względu na to, czy wniosek o ich udostępnienie skierowany został do instytucji unijnej, czy do organu administracji polskiej (patrz wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 2514/13).

Z analizy powyższych przepisów rozporządzenia nr 1049/2001 oraz orzecznictwa NSA należy wysnuć wniosek, iż tylko dokumenty wytworzone przez instytucje UE

i krajowe kierowane do instytucji UE podlegają ochronie prawnej określonej w art. 4 ust. 2 tiret 3 rozporządzenia. Świadczy o tym dobitnie art. 2 ust. 3 nakazujący stosować rozporządzenie do dokumentów przechowywanych przez instytucję (sporządzanych lub otrzymywanych przez nią i pozostających w jej posiadaniu).

Stąd też odmowa udzielenie skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej nie może być oparte na przepisach przedmiotowego rozporządzenia, i wydanie w tym zakresie decyzji będzie obarczone materialną wadą prawną. Artykuł 5 ust. 1 u.d.i.p. nie może zaś samodzielnie, bez powołania innych przepisów powszechnie obowiązujących, ustalających zakres i zasady ochrony tajemnicy ustawowo chronionej, stanowić podstawy ograniczenia dostępu do informacji publicznej.

Niewątpliwie przepisy rozporządzenia Parlamentu i Rady (UE) nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią

i monitorowania jej, (Dz.U.UE.L. 2013.347.549), w tym w szczególności art. 112 oraz art. 58 Rozporządzenie wykonawczego Komisji (UE) nr 908/2014 z 6 sierpnia 2014 r. ustanawiające zasady dotyczące stosowania rozporządzenia parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, przepisów dotyczących kontroli, zabezpieczeń i przejrzystości (Dz. Urz. UE L 255 z 28.08.2014, str. 59), w których obowiązkowa publikacja beneficjentów funduszy UE uwzględniają prawo osób fizycznych do prywatności.

Nawiązując do przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, że w zaskarżonej decyzji Minister jedynie powołał się na poszczególne przepisy unijne, nie wskazując po pierwsze zakresu rozpoznawanej sprawy, a po drugie uzasadnienia prawnego. Organ

w pierwszej kolejności powinien ustalić precyzyjnie zakres rozpoznawanego wniosku,

a więc ustalić skany jakich dokumentów wnioskujący domagał się udostepnienia.

Dodatkowo należy zwrócić uwagę Ministrowi, iż rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji zostało sformułowane nieprecyzyjnie. Decyzja powinna zawierać rozstrzygnięcie, podstawę prawną rozstrzygnięcia i uzasadnienie.

W uzasadnieniu decyzji Minister winien wskazać szczegółowo, jakie pisma

czy załączniki objęte były wnioskiem strony. W doktrynie wskazuje się zaś jednoznacznie, iż: "Decyzja powinna zawierać rozstrzygnięcie. Według koncepcji decyzji jako aktu stosowania prawa, rozstrzygnięcie to wiążące ustalenie konsekwencji stosowanego przepisu prawa materialnego (...). Rozstrzygnięcie, zwane także osnową lub sentencją decyzji, powinno być sformułowane jasno i precyzyjnie, aby było zrozumiałe dla stron bez uzasadnienia, które nie zawsze musi być składnikiem decyzji (...). Decyzja organu administracji państwowej, nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, powinna obowiązek ten wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji). Nie jest dopuszczalne rozstrzyganie o części uprawnień lub obowiązków stron w osnowie decyzji, a o pozostałej części w uzasadnieniu." – patrz M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX 2015. Zatem zaskarżona decyzja, poprzez zbyt ogólnikowe sformułowanie jej sentencji, narusza art. 107 § 1 k.p.a.

Reasumując zaskarżona decyzja, w zakresie w jakim odmawia udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji publicznej, narusza przepisy prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 2 ust. 3 i art. 4 ust. 2 tiret 3 rozporządzenia nr 1049/2001, co miało wpływ na wynik sprawy. Nadto zaskarżona decyzja narusza

w istotny sposób przepis procesowy – art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p.

Rozpoznając ponownie sprawę z wniosku A. K. Minister będzie obowiązany powyższą ocenę prawną wziąć pod uwagę i ocenić, czy na gruncie prawodawstwa krajowego czy przepisów rozporządzenia nr 1049/2001 istnieje podstawa do odmowy udostępnienia żądanych przez wymienionego dokumentów ( po ich sprecyzowaniu). Dopiero rozstrzygnięcie tej kwestii będzie określało dalszy sposób procedowania w sprawie. Jednoczenie Minister rozważy, czy nie zachodzi potrzeba wystąpienia do Komisji Europejskiej, która przeprowadzała i przygotowywała dokumenty z kontroli o ewentualne wyrażenie przez nią zgody na udostępnienie niektórych dokumentów, na podstawie art. 5 Rozporządzenia (WE)nr 1049/2001.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c), a w sprawie kosztów postępowania na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.