Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 163/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i  par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Rafał Wolnik po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. M. na akt Starosty W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...]r. Ł. M. wystąpił do Starosty W. z wnioskiem o zwrot nienależnie pobranej opłaty w wysokości różnicy pobranej opłaty, tj. kwoty 500 zł a kwotą faktycznie należną za wydanie karty pojazdu marki [...], nr rejestracyjny [...].

W odpowiedzi na powyższy wniosek Naczelnik Wydziału Komunikacji i Transportu w piśmie z dnia [...]r. nr [...] poinformował, że urząd rejestrujący pojazd pobierając opłatę w wysokości 500 zł za wydanie karty pojazdu, działał zgodnie z obowiązującym wtedy prawem, tj. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Nadto wskazano, iż obniżenie tej opłaty w związku ze zmianą powołanego rozporządzenia, a także opublikowanie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. (sygn. akt 6/04, Dz. U. z 2006 r., Nr 15, poz. 119) nie może być podstawą do uznania roszczenia.

Pismem z dnia [...]r. Ł. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na stanowisko z dnia [...]r. nr [...]

Na podstawie zarządzenia z dnia [...]r. wezwano skarżącego do wykazania, iż przed wniesieniem przedmiotowej skargi wystąpił do Starosty W. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] r. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący nadesłał odpis pisma z dnia [...]r. oraz z dnia [...]r. nr [...]. Jednocześnie oświadczył, iż stanowisko Naczelnika Wydziału Komunikacji i Transportu wyrażone w piśmie z dnia [...] r. zostało mu doręczone między czwartym a [...] r., zaś skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na czynność Starosty W. złożył w dniu [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dale p.p.s.a. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu. Przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym nie przewidują uprawienia dla organu do wydania decyzji administracyjnej w powyższym przedmiocie. Nie oznacza to jednak, że osoba domagająca się zwrotu opłaty pozbawiona jest ochrony prawnej. Właściwy organ zajmując w sprawie stanowisko zarządza zwrot nienależnej opłaty lub odmawia takiego zwrotu.

Odmowa zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu należy do zakresu administracji publicznej. Odnosi się bowiem do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisu prawa. Stanowi zatem czynność materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a., na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć

o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do naruszenia prawa.

W rozpatrywanej sprawie warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na akt Starosty Wodzisławskiego było zatem uprzednie wystąpienie przez skarżącego do tego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem skarżący nie wykazał w wyznaczonym terminie, iż wystąpił z takim wezwaniem. W ocenie Sądu,

wezwania wniesionego w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a., nie mogą stanowić nadesłane w wyznaczonym terminie do Sądu pisma. Pismo z dnia [...] r. zatytułowane "wezwanie do zapłaty" stanowi bowiem wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, z kolei pismo z dnia [...] r. nr [...]– zaskarżony akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarżący powinien był wystąpić do Starosty W. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w terminie czternastu dni od dnia doręczenia mu stanowiska tego organu wyrażonego w piśmie z dnia [...] r. nr [...] i dopiero wówczas wnieść skutecznie skargę do Sądu.

W świetle wskazanych okoliczności, skarga Ł. M. jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy p.p.s.a.