Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1497/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Renata Nawrot, , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi M. P. i L. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odstąpienia od nałożenia obowiązków postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi


UZASADNIENIE

M. P. i L. G. wniosły do Sądu skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2017 r. nr [...], wydaną w przedmiocie odstąpienia od nałożenia obowiązków, tj. wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia lokalu znajdującego się na parterze budynku przy ul. P. w W. do stanu zgodnego z prawem, a to na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W skardze na ww. orzeczenie, skarżące wskazały, że kwestionują decyzję organu II instancji wydaną w ww. sprawie (dotyczącej samowolnej zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na cele usługowo-handlowe), zapadłą na skutek ich odwołania (i zawierającą rozstrzygnięcie po ich myśli), wobec tego, że decyzja ta choć zawiera rozstrzygniecie kasacyjne i wskazuje na koniczność kontynuowania postępowania (zgodnie z ich żądaniem), to błędnie przesądza o prawidłowości zastosowania w tej sprawie trybu z art. 50 – 51 Prawa budowlanego. Wskazały przy tym, że taka ocena wynika z niezastosowania się organów do wytycznych zawartych w wyrokach zapadłych w tej sprawie (na wcześniejszym jej etapie; v. wyrok WSA w Warszawie z 30 lipca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2235/14 oraz wyrok NSA z 19 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2849/15).

Na rozprawie przed Sądem w dniu 18 kwietnia 2018 r. skarżąca – M. P. nadto podniosła, że w dniu 27 lipca 2017 r. zapadł wyrok w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 223/17 (którym oddalono skargę M. P. i L. G. na postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2016 r. wydane przedmiocie wstrzymania użytkowania ww. lokalu mieszkalnego, w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Skarżąca podała, że od powyższego wyroku została wniesiona skarga kasacyjna (zrejestrowana, jak ustalił Sąd z urzędu, pod sygn. akt II OSK 3242/17), i wniosła o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu jej rozpoznania. Podniosła, że rozstrzygnięcie skargi kasacyjnej przez NSA ma wpływ na ocenę legalności decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zachodzi podstawa do zawieszenia niniejszego postępowania sądowego, na zasadzie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Jak stanowi ten przepis, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08). Nadto podkreśla się, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 czerwca 2008 r. sygn. akt I FZ 221/08, oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa.

Kierując się powyższym, Sąd uznał, że okoliczności sprawy uzasadniają zastosowanie cyt. przepisu art. 125.

Rację ma bowiem skarżąca wskazując, że prawomocny wyrok z 27 lipca 2017 r. o sygn. akt VII SA/Wa 223/17 przesądzi o prawidłowości zastosowania w ww. sprawie administracyjnej trybu z art. 50 - 51 ustawy Prawo budowlane, a zważyć ponownie należy, że zarzuty niniejszej skargi dotyczą jedynie tego zagadnienia. Co przy tym istotne, zaskarżona decyzja jest konsekwencją ww. postanowienia, a wyrok Sądu dotyczący tego ostatniego nie jest prawomocny; w wyroku tym wskazano na prawidłowe zastosowanie przez organy orzekające przepisów art. 50-51 Prawa budowlanego w sytuacji, gdy w ocenie skarżącej należało przyjąć tryb z art. 71a tej ustawy. Nie sposób przy tym pominąć, że postępowanie w powyżej opisanej sprawie trwa od 2010 r., zapadło w jego toku wiele rozstrzygnięć organów obu instancji, nadto: wymienione już wyroki: WSA w Warszawie i NSA, a główny problem w tej sprawie dotyczył ustalenia właściwego reżimu prawnego dla zniesienia samowoli w zakresie zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego. Przy czym, we wskazanym powyżej wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 223/17, tut. Sąd zawarł jednoznaczną ocenę w tej kwestii; wyrażenie poglądu przeciwnego w niniejszej sprawie, spowodowałoby pozostawanie w obrocie prawnym dwóch sprzecznych ze sobą orzeczeń sądowych dotyczących tego samego zagadnienia, nadto: mogłoby jedynie w sposób niepotrzebny wydłużyć zakończenie postępowania we wskazanej sprawie administracyjnej.

W takich też okolicznościach Sąd uznał za celowe zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej wniesionej na ww. wyrok tut. Sądu o sygn. akt VII SA/Wa 223/17 (zarejestrowanej pod sygn. akt II OSK 3242/17).

W tych warunkach, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ww. ustawy należało orzec, jak w sentencji.