Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 970/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas, sędzia WSA Monika Kramek (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 września 2021 r. sprawy ze skargi G.W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2021 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi G. W. (dalej: skarżący) jest decyzja Głównego inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB, organ odwoławczy) z dnia [...] marca 2021 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydana w stępujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Starosta [...] (dalej: Starosta) zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] sp. z o.o. (dalej: inwestor) pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej nr [...], zlokalizowanej na działce nr [...] z obrębu ewidencyjnego D., w gminie D..

W dniu 1 lipca 2015 r. do Wojewody [...] wpłynął wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. Wojewoda [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty wskazując, że nieruchomości należące do skarżącego znajdują się poza obszarem oddziaływania inwestycji, zatem nie przysługuje mu przymiot strony, w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Po rozpoznaniu zażalenia GINB postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. uchylił w całości ww. postanowienie Wojewody. Organ odwoławczy nawiązał do regulacji wprowadzonej ustawą z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 961, ze zm.) i stwierdził, że nieruchomości należące do skarżącego znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290, ze zm.), dlatego też posiada on interes prawny uprawniający do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty.

W wyniku rozpoznania skargi inwestora Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 342/17, uchylił postanowienie GINB z dnia [...] grudnia 2016 r. stwierdzając, że decyzja udzielająca pozwolenia na budowę wydana została przed wejściem w życie przepisów ustawy z 2016 r. Zakwestionował tym samym pogląd organu, że obszar oddziaływania elektrowni wiatrowej, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, winien być ustalany z uwzględnieniem art. 4 ust. 1 ustawy z 20 maja 2016 r.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł organ, a po jej rozpoznaniu Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 1503/18 uchylił ww. wyrok WSA w Warszawie i oddalił skargę inwestora na postanowienie GINB z dnia [...] grudnia 2016 r.

Nie czekając na rozpoznanie przez WSA skargi inwestora na postanowienie GINB z dnia [...] grudnia 2016 r. Wojewoda przystąpił do ponownego rozpoznania wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty, a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] października 2014 r. o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej nr [...], zlokalizowanej na działce nr [...] z obrębu ewidencyjnego D., w gminie D..

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Wojewoda wyjaśnił, że GINB w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2016 r. wskazał dwie działki, nr [...] i [...], które w świetle aktualnie obowiązujących przepisów znalazły się w obszarze oddziaływania inwestycji, o jakim mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Stwierdził, że kwestionowana decyzja została wydana w innym reżimie prawnym, kiedy o odległościach sytuowania elektrowni wiatrowych od zabudowy mieszkalnej decydowały ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, opracowane na podstawie decydującego wówczas kryterium norm hałasu, wynikającego z Rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112).

Obowiązujący wówczas miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony pod kątem lokalizacji farmy elektrowni wiatrowych wraz z urządzeniami infrastruktury towarzyszącej, w tym wieży WK 5, ustalał minimalną odległość sytuowania wieży wiatrowej od zabudowy mieszkaniowej na poziomie 400 m (§ 10 pkt 3 lit b zapisów planu). Inwestycja polegająca na budowie elektrowni wiatrowej na działce nr 410/2 obowiązujący wówczas wymóg odległościowy spełniła.

W świetle powyższego Wojewoda uznał, że inwestycja w dacie jej wydania była prawidłowa. Organ nie znalazł innych przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., które mogłyby skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji Starosty z dnia [...] października 2014 r.

GINB decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] po rozpoznaniu odwołania inwestora uchylił w całości decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2017 r. Przyczyną podjęcia powyższego rozstrzygnięcia było uznanie, że organ wojewódzki nie ustalił wszystkich stron postępowania. Jednocześnie GINB stwierdził, że skarżący jako współwłaściciel m.in. działek nr [...] i [...] położonych w odległości ok. 630 m i 850 m od działki inwestycyjnej nr [...], ma interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty o pozwoleniu na budowę.

Po rozpoznaniu skargi inwestora na powyższą decyzję GINB Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 lipca 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1480/17 uchylił ją wskazując na konieczność uwzględnienia przez organ stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w ww. wyroku z dnia z dnia 26 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 1503/18 mimo, że decyzja GINB z dnia [...] kwietnia 2017 r. i poprzedzająca ją decyzja Wojewody zapadły przed wydaniem tego wyroku.

WSA nie podzielił stanowiska GINB, że osoby uprawnione do nieruchomości (właściciele, użytkownicy wieczyści), zlokalizowanych w odległości mniejszej niż 1498 m od okręgu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z 20 maja 2016 r. będą automatycznie stronami przedmiotowego postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę. Wskazał przy tym, że NSA w ww. wyroku z dnia 26 lutego 2020 r. uznał za miarodajny do oceny interesu prawnego podmiotu żądającego stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę stan prawny obowiązujący w chwili złożenia i rozpoznawania wniosku o stwierdzenie jego nieważności, obejmujący także przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. Co jednak istotne, NSA podkreślił, że wpływ na określenie obszaru oddziaływania obiektu mają nie tylko odległości określone w ww. ustawie, ale i uwarunkowania wynikające z innych przepisów prawnych, w tym zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem NSA, GINB (ówcześnie) nie zauważył potrzeby poczynienia ustaleń i z góry uznał wnioskodawcę za stronę postępowania. Tymczasem organ miał za zadanie ustalić, m.in. przy uwzględnieniu art. 4 ustawy z 20 maja 2016 r., czy nieruchomości wnioskodawcy znajdują się w obszarze odziaływania inwestycji, przez co wnioskodawca nie może tej nieruchomości wykorzystać w sposób odpowiadający jej przeznaczeniu, określonemu prawem. WSA podniósł, że Naczelny Sąd Administracyjny przesądził zastosowanie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. do oceny interesu prawnego wnioskodawcy w przedmiotowej sprawie, wskazując jednak, że interes ten nie jest "nadany" automatycznie, tylko powinien być wynikiem szczegółowej oceny, nie tylko na gruncie przepisów ustawy, ale i innych przepisów prawnych, w tym dotyczących zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem WSA, GINB w decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r. w sposób automatyczny przyznał wnioskodawcy status strony postępowania, a automatyzm tego uznania rozszerzył na inne osoby uprawnione do nieruchomości (właściciele, użytkownicy wieczyści), zlokalizowanych w odległości mniejszej niż 1498 m od okręgu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z 20 maja 2016 r. Taki sposób ustalania interesu prawnego w niniejszym postępowaniu spowodował, że decyzja GINB z dnia [...] kwietnia 2017 r. jest wadliwa.

Formułując wytyczne dla organu WSA zobowiązał do dokonania "oceny interesu prawnego wnioskodawcy także w świetle art. 15 ust. 4 ustawy, stanowiącego, że jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 (obowiązującym w dniu wejścia w życie ustawy), przewiduje się lokalizację budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, przesłanki odmowy przez organ administracji architektoniczno- budowlanej wydania pozwolenia na budowę lub, w przypadku zgłoszenia, wniesienia sprzeciwu, nie stanowi fakt, iż inwestycja ta nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4." W ocenie Sądu GINB "powinien ustalić czy w świetle wszystkich przepisów ustawy i postanowień planu miejscowego, elektrownia wiatrowa wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie nieruchomości wnioskodawcy - w odniesieniu do poszczególnych działek i ich przeznaczenia w planie. Po ewentualnym pozytywnym ustaleniu interesu prawnego wnioskodawcy, stosowne i podobne ustalenia należałoby poczynić w odniesieniu do potencjalnych uczestników postępowania o stwierdzenie nieważności. Dopiero to stanowić będzie o należytym zastosowaniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w postępowania nadzwyczajnym zainicjowanym wnioskiem".

Rozpoznając ponownie sprawę GINB, opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2021 r. uchylił w całości decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2017 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty o pozwoleniu na budowę i umorzył postępowanie organu I instancji w całości.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie GINB podał, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, "Prawo budowlane"), zgodnie z którym stronami tego postępowania są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego (wg. brzmienia na dzień wszczęcia postępowania), jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Przepis ten, w tym też brzmieniu znajduje zastosowanie w sprawie, a to zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471).

GINB zauważył przy tym, że zarówno w postępowaniu zwykłym w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, jak też w trybie nadzwyczajnym, krąg podmiotów uznawanych za strony powinien być ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

W przypadku elektrowni wiatrowych obszar oddziaływania, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego będzie, co do zasady, wyznaczany w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961). Zgodnie z tym przepisem odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). GINB zaznaczył, że wprawdzie decyzja Starosty w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej nr [...], została wydana przed wejściem w życie ww. ustawy z 20 maja 2016 r., to jednak NSA w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 26 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 1503/18 wskazał, że "z chwilą wejścia tej ustawy w życie mogły zatem zaktualizować się wynikające z niej ograniczenia w zagospodarowaniu (zabudowie) nieruchomości sąsiednich. W razie zrealizowania elektrowni wiatrowej, osoba chcąca wznieść budynek mieszkalny albo o funkcji mieszkalnej będzie musiała brać pod uwagę odległości uregulowane w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z 2016 r., który tym samym może skutkować ograniczeniem możliwości zagospodarowania nieruchomości i powinien być brany pod uwagę przy ustalaniu kręgu stron. Dotyczy to również stron postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej wydanej przed wejściem w życie ustawy z 2016 r."

W wyniku analizy dokumentacji projektowej GINB stwierdził, że obejmuje ono realizację elektrowni wiatrowej nr [...]. Maszt obiektu usytuowany jest na działce nr [...], obręb D., gmina D.. Projektowana wieża w stanie wzniesionego śmigła osiągać będzie wysokość 149,8 m, natomiast promień równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami wynosi 51,5 m (Projekt budowlany - Nr rys. 2). Przedmiotowa elektrownia wiatrowa stanowi część Farmy Wiatrowej [...], która składać się będzie z 6 turbin wiatrowych (WK 1, WK 3, WK 4, WK 5, WK 6 i WK 7).

Dalej organ wskazał, że skarżący swój interes prawny wywodzi z tytułu przysługującego mu prawa współwłasności działek nr ew. [...], [...], [...] i [...], (księga wieczysta nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział Ksiąg Wieczystych), działki nr ew. [...] (księga wieczysta nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział Ksiąg Wieczystych) oraz działki nr ew. [...] (księga wieczysta nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział Ksiąg.

Jak stwierdził organ działki nr [...], [...], [...], [...], [...] i[...], obręb J., gm. D., należące do skarżącego, nie są objęte projektem zagospodarowania terenu (Projekt budowlany - Projekt zagospodarowania terenu - rys. nr 1.1), co uniemożliwia precyzyjne określenie, w jakiej odległości od ww. działek została usytuowana sporna inwestycja. Natomiast analiza danych pochodzących z portalu www.geoportal.gov.pl wykazała, że jedynie działki nr [...] i [...] są położone w odległości mniejszej niż 1498 m od okręgu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, tj. w odległości ok. 630 m i ok. 850 m od działki inwestycyjnej nr [...]. Zdaniem GINB nie ulega wątpliwości, że pozostałe działki należące do skarżącego nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

Natomiast przy ocenie, czy działki nr [...] i [...] znajdują się w obszarze oddziaływania spornej GINB wskazał na wytyczne wiążącego go w sprawie wyroku WSA w Warszawie z dnia 2 lipca 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1480/17, w którym Sąd uznał, że osoby uprawnione do nieruchomości zlokalizowanych w odległości mniejszej niż 1498 m od okręgu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy, nie będą automatycznie stronami przedmiotowego postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę.

Kontynuując GINB podniósł, że analiza danych pochodzących z portalu http://portal.gison.pl/darlowo/ wykazała, że obszar, na którym znajdują się ww. działki stanowiące własność skarżącego, objęty został ustaleniami uchwały Rady Gminy D. z [...] czerwca 2005 r. Nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. na całym obszarze z wyłączeniem działek: obręb C.: nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb B.: nr [...], [...], [...], [...], obręb K.: nr [...], [...], [...], obręb Z.: nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Dla działek należących do wnioskodawcy i znajdujących się w odległości mniejszej niż 1498 m od okręgu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, ww. plan miejscowy przewiduje następujące przeznaczenie:

- działka nr [...] oznaczona symbolem RZ - tereny przeznaczone do produkcji rolnej, łąk, pastwisk, nieużytków wraz z niezbędną infrastrukturą i drogami, bez możliwości wprowadzania na nich zabudowy z dopuszczeniem zalesień, oraz obiektów celu publicznego wymienionych w § 8 pkt 1, 2, 3, 5, 6, 9. Na terenach oznaczonych symbolami przeznaczenia RZ zakazuje się wprowadzania jakiejkolwiek zabudowy (§ 58 ust. 1 i 2);

- działka nr [...] oznaczona symbolem MU-1 - tereny przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową; zabudowę związaną z produkcją rolną; zabudowę usług nieuciążliwych z zakazem wprowadzania usług handlu o powierzchni sprzedanej większej ni 300 m2; drogi wewnętrzne; obiekty celu publicznego wymienione w § 8 pkt 2, 3, 5, 6, 7, 8, 9 wraz z niezbędną infrastrukturą i zagospodarowaniem (§ 50 ust. 1).

Z powyższych zapisów planu miejscowego GINB wywiódł, że zabudowa działki nr [...] jest niedopuszczalna, co oznacza że sporna inwestycja w żaden sposób nie ogranicza jej zabudowy. Natomiast na działce nr [...] dopuszczalna jest, zgodnie z zapisami ww. planu miejscowego zabudowa mieszkaniowa. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 4 ustawy z 20 maja 2016 r. jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 (obowiązującym w dniu wejścia w życie ustawy), przewiduje się lokalizację budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, przesłanki odmowy przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wydania pozwolenia na budowę lub w przypadku zgłoszenia, wniesienia sprzeciwu, nie stanowi fakt, że inwestycja ta nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4.

Ponadto organ zauważył, że działka nr [...] jest już zabudowana budynkiem mieszkalnym oraz budynkami gospodarczymi, co przy uwzględnieniu wskazań zawartych zawarte w wyroku z 2 lipca 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1480/17, prowadzi do wniosku, że inwestycja nie ogranicza możliwości zabudowy tej działki.

W konsekwencji GINB stwierdził, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zatem zaistniała przeszkoda prawna do prowadzenia z jego wniosku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty o z dnia [...] października 2014 r.

W skardze na decyzję GINB z dnia [...] marca 2021 r. skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił naruszenie:

- prawa materialnego, mające wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, tj.

1. art 28 ust.2 , w zw. z art. 3 pkt.20 Prawa budowlanego, w zw. z art. 28 k.p.a., w zw. z art. 105 k.p.a. w zw. z art. 156 par.1 pkt.2 k.p.a. polegające na:

1.1 dokonaniu przez GINB, błędnej wykładni pojęcia "obszar oddziaływania obiektu", wyrażającej się w:

1.2 uznaniu, że jedynym, miarodajnym kryterium determinującym uznanie, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia, stanowi kryterium bezpośredniego graniczenia rzeczonej nieruchomości z teren inwestycyjnym na którym zlokalizowane ma być przedsięwzięcie,

a w konsekwencji:

1.3 uznaniu przez GINB, że interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę, a finalnie przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę przysługiwać będzie jedynie właścicielowi nieruchomości bezpośrednio graniczącej z teren inwestycyjnym, która to interpretacja GINB skutkowała:

1.4 uznaniem, że skarżący nie posiada interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności w decyzji Starosty z dnia [...] października 2014 r., a finalnie przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu,

albowiem:

a) nieruchomości skarżącego oznaczone jako działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...] oraz [...] znajdują się w łącznej odległości powyżej 1498 m od działki inwestycyjnej nr [...] na której zlokalizowana ma zostać elektrownia wiatrowa [...],

a finalnie:

1.5. uznaniem przez organ, że zachodzą podstawy do uchylenia decyzji Wojewody z dnia [...] stycznia 2017 r. oraz umorzenia postępowania, ze względu na brak interesu prawnego skarżącego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności w sytuacji gdy:

1.6 w świetle prawidłowej wykładni pojęcia obszaru oddziaływania przedsięwzięcia:

a) termin "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć szerzej oraz odczytywać w ten sposób, że stronami będą właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości położonych w zasięgu takiego oddziaływania inwestycji, które ma określony ujemny wpływ na nieruchomości w otoczeniu tej inwestycji bez względu, czy znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji,

a ponadto:

b) w sprawach inwestycji stwarzającej uciążliwość dla otoczenia, interes prawny ma podmiot, który ma tytuł prawny do działki położonej w strefie oddziaływania tej inwestycji, a nie działki bezpośrednio z nią graniczącej,

a w rezultacie:

1.7. w świetle zaprezentowanej prawidłowej wykładni pojęcia "obszar oddziaływania obiektu" oraz pojęcia "interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę", skarżącemu przysługiwał interes prawny w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej [...], albowiem:

1.8 nieruchomości skarżącego mimo, że nie graniczyły bezpośrednio z działką inwestycyjną nr [...] znajdowały się w obszarze oddziaływania wspomnianego przedsięwzięcia

uwzględniając w szczególności pominięte przez GINB okoliczności, że:

a) nieruchomości skarżącego położone są od elektrowni wiatrowej [...] w odległości, która biorąc pod uwagę:

- charakter, parametry, w tym rodzaj immisji generowanych przez elektrownię wiatrową [...] (przede wszystkim immisji w postaci hałasu, jak też migotanie cienia) oraz zakres działania wskazanych immisji, w tym działanie immisji poza zakres działki inwestycyjnej nr [...] a także:

- skumulowane oddziaływanie inwestycji w postaci elektrowni wiatrowej WK5 z pozostałymi elektrowniami wiatrowymi WK3, WK4, WK6, WK7, zwiększające natężenie oraz zakres immisji generowanych przez WK5, narażając rzeczone nieruchomości na bezpośrednie oddziaływanie ze strony elektrowni wiatrowej WK5,

b) kreuje ujemy wpływ rzeczonego przedsięwzięcia na możliwość niezakłóconego użytkowania wskazanych nieruchomości na cele rolne, tak jak w przypadku nieruchomości [...], [...] oraz związane z produkcją zabudową i działalnością agroturystyczną jak w przypadku nieruchomości [...] i [...], a także związane z zabudową mieszkaniową jak w przypadku nieruchomości [...],

2. art. 3 pkt 20 , w zw. z art. 28 ust. 2, w zw. z art. 33 ust.1 ustawy Prawo budowlane, w zw. z art. 3 pkt 34 , w zw. z art. 83 , w zw. w zw. z art.113 ust.1, w zw. z art. 144 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, w zw. z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku z ustawy Prawo ochrony środowiska polegające na:

2.1 braku dokonania przez GINB kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji in ius, tj.:

a) regulacji definiujących obszar oddziaływania przedsięwzięcia oraz normujących zasady ustalania interesu prawny w postępowaniu w materii zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielającego pozwolenia na budowę , w tym także postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę

b) regulacji określających znaczenie poziomu immisji dla wyznaczenia obszaru oddziaływania przedsięwzięcia, który to brak kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych regulacji materialnoprawnych skutkował:

2.2 brakiem dokonania przez organ na etapie analizy oraz oceny interesu prawnego skarżącego w stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty istotnej z punktu widzenia rzeczonej oceny okoliczności skumulowanego oddziaływania elektrowni wiatrowej WK 5 z pozostałymi elektrowniami wiatrowymi , tj.: WK 3, WK 4, WK 6, WK 7, z którymi elektrownia wiatrowa WK 5 stanowi wspólną zorganizowaną całość inwestycyjną w postaci farmy wiatrowej, który to brak uwzględnienia przez GINB wskazanej relewantnej kwestii skutkował:

2.3 uznaniem przez GINB, że skarżący nie posiada interesu prawnego w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę WK 5, a finalnie, że zachodzą podstawy do umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenie nieważności tej decyzji

w warunkach :

a) braku zbadania jaki jest rzeczywisty zakres oddziaływania elektrowni wiatrowej WK 5 na nieruchomości skarżącego w kontekście skumulowanego oddziaływania rzeczonej elektrowni wiatrowej z pozostałymi elektrowniami z którymi WK5 stanowi integralna część szerszego przedsięwzięcia, który stanowi [...] realizowana przez inwestora, w sytuacji gdy:

2.4 ustalenie i ocena rzeczywistego zakresu oddziaływania elektrowni wiatrowej WK5 na nieruchomości skarżącego z uwzględnieniem skumulowanego oddziaływania rzeczonej elektrowni wiatrowej z pozostałymi elektrowniami wiatrowymi tworzącymi [...] prowadziłoby do prawidłowego, dokładnego ustalenia:

a) czy wskutek realizacji rzeczonego przedsięwzięcia dla nieruchomości skarżącego powstanie zwiększone, skumulowane oddziaływanie, powodujące możliwość korzystania z rzeczonych nieruchomości zgodnie z ich normalnym przeznaczeniem, obejmującym działalność rolniczą, agroturystyczna oraz funkcje mieszkaniowa

3. naruszenie art. 112 ustawy Prawo ochrona środowiska, w zw. z art.113 ust.1 ustawy Prawo ochrony środowiska, w zw. z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku , w zw. z art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w zw. z art. 140 k.c., w zw. z art. 144 k.c., w zw. art. 28 ust. 2, w zw. z art. 3 ust. 20 ustawy Prawo budowlane, polegające na:

3.1 braku dokonania przez GINB kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji środowiskowych, w szczególności regulacji in ius określających dopuszczalne natężenie oraz zasięg norm hałasu , a więc regulacji odrębnych, które w świetle regulacji art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane mogą służyć do określenia i wyznaczenia obszaru ograniczonego użytkowania obiektu, a finalnie stanowić materialnoprawna podstawę do ustalenia interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę, który to brak dokonania przez GINB łącznej subsumpcji wyszczególnionych regulacji skutkował w konsekwencji:

3.2 uznaniem, że skarżący nie wykazał materialnoprawnych podstaw kształtujących interes prawny skarżącego w stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty, a także uznaniem, że:

3.3 działki nr [...], [...], [...], [...] oraz [...] stanowiące własność skarżącego w świetle obowiązujących przepisów nie znajdują się w obszarze ograniczonego oddziaływania przedsięwzięcia oraz finalnie:

3.4 uchyleniem przez GINB decyzji Wojewody oraz umorzeniem postępowania pierwszej instancji, w sytuacji gdy:

3.5 wyszczególnione przez skarżącego w petitum zarzutu regulacje, w szczególności:

a) regulacje ustawy Prawo ochrony środowiska normujące dopuszczalny zakres oddziaływania hałasu (którego to dopuszczalnego zakresu hałasu oddziaływanie jest przekroczone w przypadku przedsięwzięcia WK5),

b) regulacje kodeksu cywilnego normujące zakres podmiotowego prawa własności do nieruchomości, który to zakres dozna ograniczenia wskutek realizacji przedsięwzięcia WK5,

c) regulacja ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, której prowadzenie dozna ograniczenia wskutek oddziaływania WK5 na nieruchomości skarżącego oznaczone jako działki nr [...] oraz [...] mające przeznaczenie do działalności agroturystycznej, mogą bezspornie stanowić materialnoprawna podstawę uznania, że nieruchomości skarżącego objęte są obszarem ograniczonego użytkowania.

W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi rozwinięte zostały przywołane zarzuty i argumentacja na ich poparcie.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest reformatoryjna decyzja GINB z dnia [...] marca 2021 r., uchylająca w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2014 r. i umarzająca postępowanie pierwszej instancji w całości. GINB stwierdził bowiem, że ta ostatnia decyzja nie dotyczy interesu prawnego, ani obowiązku skarżącego, więc stosownie do treści art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie może on być uznany za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięcia.

Podał przy tym, że dokonując takiej oceny związany był prawomocnym wyrokiem tut. Sądu zapadłym w tej sprawie.

Biorąc pod uwagę treść tej decyzji, przebieg postępowania (w tym argumentację wniosku inicjującego to postępowanie), a w szczególności prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 lipca 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1480/17, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi oceny tej nie podważają.

Wypowiadając się w tej sprawie tut. Sąd, ww. prawomocnym wyrokiem z dnia 2 lipca 2020 r. uchylił kontrolowaną wówczas decyzję GINB z dnia [...] kwietnia 2017 r. uchylającą decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2017 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej nr [...]. Sąd ten zawarł w uzasadnieniu powyższego wyroku ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, w zakresie dokonania oceny interesu prawnego skarżącego nie tylko w świetle art. 4 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, ale także w świetle art. 15 ust. 4 tej ustawy.

Tut. Sąd odwołał się do wiążącego poglądu w zakresie rozumienia interesu prawnego stron w tej sprawie zawartego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 1503/18, w którym przesądzono, że ww. ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych ma zastosowanie do oceny interesu prawnego skarżącego, przy czym interes ten nie jest "nadany" automatycznie, tylko powinien być wynikiem szczegółowej oceny, nie tylko na gruncie przepisów ustawy, ale i innych przepisów prawnych, w tym dotyczących zagospodarowania przestrzennego.

Ta okoliczność ma decydujące znaczenie w sprawie na obecnym jej etapie, albowiem wskazany wyrok WSA w Warszawie uprawomocnił się, a jako taki jest "wiążący" na podstawie art. 153 p.p.s.a. W myśl tego przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Sąd zauważa przy tym, że przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawa i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie administracyjne. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu ww. przepisu oznacza zaś, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełni oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane; ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc wiążącą w przypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny. Podobny skutek, tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny, może spowodować zmiana – po wydaniu orzeczenia sądowego – istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz wzruszenie orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie. Żadna z tych okoliczności, czyniąca ocenę zawartą w wyroku WSA w Warszawie z dnia 2 lipca 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1480/17 nieaktualną, nie wystąpiła, tym samym pogląd w nim wyrażony wiązał GINB w sprawie, wiąże również tut. Sąd badający aktualnie orzeczenie tego organu z dnia [...] marca 2021 r.

Działając ponownie w sprawie na skutek tego wyroku, GINB w zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2021 r. zastosował się do wskazań w nim zawartych. Będąc związany tym wyrokiem, przedstawioną w nim oceną prawną, obowiązany był ustalić, czy w świetle wszystkich przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, jak i postanowień planu miejscowego, elektrownia wiatrowa wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym w zabudowie nieruchomości skarżącego w odniesieniu do poszczególnych działek i ich przeznaczenia w planie.

W kontekście powyższego należy podzielić ocenę GINB, że skarżący nie legitymuje się w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2014 r. interesem prawnym, który byłby indywidualny, konkretny, sprawdzalny i aktualny, przez co nie mógł skutecznie zainicjować postępowania w tym zakresie.

Należy w tym miejscu przypomnieć, że w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego związane jest, co do zasady, z normami prawa materialnego, tj. należy ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1559/06). Interes prawny pojawia się zatem zawsze wtedy, gdy ustalony zostanie związek pomiędzy obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegający na tym, że akt stosowania normy prawnej może mieć wpływ na sytuację podmiotu ustaloną właśnie przepisem prawa materialnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 1998 r. sygn. akt IV SA 2164/97).

Cechą wyróżniającą interesu prawnego jest przy tym to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i obiektywnie sprawdzalny, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania danego przepisu prawa.

W postępowaniu dotyczącym decyzji o pozwoleniu na budowę, jak i w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym tak określony interes prawny ustala się na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a więc w nieco węższym podmiotowo zakresie, bowiem odwołującym się do wymienionych w tym przepisie osób tj. inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu jest przy tym definiowany w art. 3 pkt 20 ww. ustawy i rozumie się go jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy.

Do przepisów odrębnych, mających zastosowanie dla wyprowadzenia interesu prawnego należy zaliczyć przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych.

Ustalając zatem, czy skarżący posiada interes prawny w sprawie GINB słusznie wskazał, kierując się analizą map dostępnych w Internecie (wobec nieobjęcia projektem zagospodarowania terenu działek skarżącego), że spośród należących do skarżącego działek o nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obręb J., gm. D., jedynie działki nr [...] i [...] są położone w odległości mniejszej niż 1498 m od okręgu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych tj. w odległości ok. 630 m i ok. 850 m od działki inwestycyjnej nr [...]. Pozostałe natomiast działki znajdują w odległości powyżej 1489 m, co w oczywisty sposób wyłącza je z obszaru oddziaływania inwestycji.

W kontekście wytycznych zawartych w wyroku tut. Sądu z dnia 2 lipca 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1480/17 w odniesieniu do działek nr [...] i [...] GINB dokonał oceny interesu prawnego skarżącego także w świetle art. 15 ust. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych stanowiącym, że jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 (obowiązującym w dniu wejścia w życie ustawy), przewiduje się lokalizację budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, przesłanki odmowy przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wydania pozwolenia na budowę lub w przypadku zgłoszenia, wniesienia sprzeciwu, nie stanowi fakt, że inwestycja ta nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4.

Ww. działki znajdują się na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy D. zatwierdzony uchwałą Rady Gminy D.z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...]. Z uregulowań planu wynika, że zabudowa działki nr [...] oznaczonej symbolem RZ jest niedopuszczalna z uwagi na jej przeznaczenie m.in. do produkcji rolnej, łąk, pastwisk, nieużytków. Oznacza to, że zabudowa i wykorzystanie tej nieruchomości w żaden sposób nie jest ograniczona przez elektrownię wiatrową. Z kolei działka nr [...] oznaczona symbolem MU-1 jest położona na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową. Działka ta jak wynika z akt sprawy jest już zabudowana budynkiem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi. Skarżący może zatem tę działkę zagospodarować i zabudować zgodnie z przeznaczeniem, wynikającym z planu miejscowego, co potwierdza ww. przywołany art. 15 ust. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych.

Nie ma zatem mowy o tym, by na nieruchomościach skarżącego doszło do jakichkolwiek ograniczeń w ich zagospodarowaniu.

Odnosząc się do stanowiska skarżącego, że przysługuje mu interes prawny w sprawie z uwagi na to, że sporna elektrownia wiatrowa generuje immisje w postaci hałasu i migotania cienia narażając jego nieruchomości na bezpośrednie oddziaływanie wskazać trzeba, że jakiekolwiek immisje, które mogą być powodowane przez elektrownię wiatrową WK 5 w żaden sposób nie stanowią podstawy do wywodzenia interesu prawnego. W wyroku z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 12/08, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że fakt "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Z definicji "obszaru oddziaływania obiektu" wynika bowiem, że chodzi o takie ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiadującego z obiektem terenu, które są skutkiem obowiązywania odrębnych przepisów. Ewentualne przekroczenie poziomu immisji rodzi natomiast wyłącznie określone roszczenie o charakterze cywilnoprawnym, lecz nie daje praw strony w rozumieniu unormowań Prawa budowlanego. Ponadto jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 338/10, nie jest tak, że obszar oddziaływania to teren, w którym da się odczuć skutki, uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzeniu ograniczeń prawnych. Tak więc, takie skutki funkcjonowania projektowanych budynków jak np. hałas nie decydują o statusie strony właścicieli działek na nie narażonych.

Jednocześnie należy w tym miejscu wskazać, że przepisy Kodeksu cywilnego (art. 140 i 144), aby mogły stanowić podstawę do uznania skarżącego za stronę postępowania administracyjnego, muszą zostać powiązane z przepisem prawa budowlanego, który w związku z działaniem inwestora spowodował ograniczenie prawa skarżącego do zagospodarowania jego nieruchomości zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem - na tym bowiem polega istota konstrukcji "obszaru oddziaływania obiektu" (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego).

W związku z tym nie ma znaczenia w sprawie natężenie immisji, czy też ocena skumulowanego oddziaływania elektrowni wiatrowej WK 5 z pozostałymi elektrowniami wskazywanymi przez skarżącego tj. WK 3, WK 4, WK 5 i WK 7. W tej ostatniej kwestii (skumulowanego oddziaływania całej inwestycji w postaci farmy wiatrowej) nie było ani podstaw ani możliwości analizowania w postępowaniu budowlanym, a tym bardziej nieważnościowym, takiego oddziaływania inwestycji, dla której inwestor pozyskiwał (najprawdopodobniej) odrębne decyzje budowlane. Pojęcie to jest przy tym właściwe postępowaniu środowiskowemu (etap oceny środowiskowej zamierzenia), a nie postępowaniu budowlanemu, prowadzonemu w następstwie ewentualnie wcześniej wydanej decyzji środowiskowej.

Nie można również podzielić zarzutów skargi wskazujących na to, że GINB wadliwie odmawia skarżącemu przymiotu strony bowiem błędnie uznaje, że jedynie bezpośrednie graniczenie z nieruchomością inwestycyjną działek skarżącego nadawałoby mu przymiot strony. Jest to twierdzenie błędne i nieznajdujące potwierdzenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Istotą rozstrzygnięcia GINB jest właśnie to, że oceniając zrealizowaną inwestycję bierze pod uwagę i poddaje szerokiej analizie wszystkie nieruchomości skarżącego położone w oddaleniu od działki inwestycyjnej i z nią niegraniczące. Niezrozumiałe są zatem stawiane zarzuty wskazujące na ograniczenie kręgu stron postępowania jedynie do podmiotów których nieruchomości graniczą z działką inwestycyjną. Okoliczności sprawy wskazują na stan odmienny.

W kontekście powyższych uwag organ słusznie przyjął, że skarżący nie ma interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] dotyczącej budowy elektrowni wiatrowej WK 5. Zasadnie tym samym orzekł o uchyleniu decyzji Wojewody [...] i umorzeniu postępowania pierwszej instancji w całości. W przypadku bowiem wszczęcia postępowania na wniosek podmiotu nie będącego stroną, postępowanie takie winno być umorzone na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Prowadzenie postępowania w sprawie, w której z żądaniem wszczęcia wystąpi osoba nie będąca stroną w sprawie jest bowiem niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych.

Z powyższych względów wniesiona skarga jest niezasadna i na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.