Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1108/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 37 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik NSA Stanisław Śliwa Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012 r. sprawy ze skarg B. M., J. M. i A. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących B. M. i J. M. solidarnie kwotę 740 zł /słownie: siedemset czterdzieści złotych/ oraz na rzecz A. M. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1108/11

UZASADNIENIE

Przedmiotem skarg B. M., J. M. i A. M. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r., nr [...], uchylająca w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] oraz nakazująca B. i J. M. oraz A. M., współwłaścicielom budynku położonego na działce nr 2130/1 w J. przy ul. [...] rozbiórkę samowolnie wybudowanych ścianek osłonowych na istniejących balkonach na ścianie południowej budynku nr [...] przy ul. [...].

W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.) oraz art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) i art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 ze zm.).

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. [...] w J., na ścianie południowej, na I i II kondygnacji, dokonano zabudowy 2 balkonów ściankami konstrukcji stalowej wypełnionej szybami zbrojonymi, przy czym dolną część zabudowy do wysokości 1 m od poziomu płyty balkonowej zabudowano blachą. Zabudowa na poziomie I kondygnacji posiada wymiary 1,21 m x 3,71 m, wysokość 2,71 m, na II kondygnacji 1,20 m x 3,81 m, wysokość 2,50 m i jest przykryta od góry konstrukcją stalowo-szklaną. Zabudowę balkonu na I piętrze od granicy działki sąsiedniej nr 2129 dzieli odległość 1,19 m, na II piętrze – 1,09 m.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał skarżącym, jako współwłaścicielom budynku położonego na działce nr 2130/1, rozbiórkę samowolnie wybudowanych ścianek osłonowych na w/w balkonach. Decyzja ta została jednak uchylona w trybie odwoławczym a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Wykazując uchybienia postępowania organ odwoławczy nakazał odniesienie stanu faktycznego do przepisów techniczno-budowlanych obowiązujących w czasie realizacji robót, stwierdzając też, że wydanie nakazu rozbiórki na postawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. wymaga wykazania, że obiekt budowlany powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Naruszenie warunków technicznych dotyczących usytuowania budynku nie może być automatycznie utożsamiane z niebezpieczeństwem, które należy wykazać.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] nakazał współwłaścicielom przedmiotowego budynku solidarnie rozbiórkę samowolnie wybudowanych ścianek osłonowych na istniejących balkonach na ścianie południowej budynku nr [...] przy ul. [...], w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane .

W uzasadnieniu wskazano, że wykonana zabudowa balkonów stanowi rozbudowę części mieszkalnej budynku o łączną powierzchnię około 1,9 m2. Organ powołał się akta sądu powszechnego – Sądu Rejonowego, zawierające projekt techniczny budynku przy ul. [...], będący załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia z dnia [...] czerwca 1968 r., z którego wynika, że zabudowa balkonów nie była objęta zakresem tej decyzji. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż końcową datą zabudowy balkonów jest 1991 r., dlatego w niniejszej sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.). Rozbudowa budynku nie spełnia warunków dotyczących odległości, jakie winny być zachowane między granicą działki sąsiedniej a dobudowanymi ścianami, wynikających z § 12 wymienionego rozporządzenia, co stanowi o braku możliwości legalizacji samowolnie dokonanej zabudowy balkonów, a dokonana rozbudowa stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia.

Od decyzji tej odwołali się B. i J. M., zarzucając, że organ I instancji nie poparł żadnymi dowodami stwierdzającymi naruszenie wymogów bezpieczeństwa przez dokonaną rozbudowę. Wskazali, że budowa budynku prowadzona była pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane i zgodnie z pozwoleniem na budowę. Zdaniem skarżących, z opisu technicznego projektu budynku wynika, że możliwe jest wykonanie osłon balkonów. Skarżący podkreślili, że osłony balkonowe z pleksy lub z szkła zbrojonego nie mogą być uznane za ściankę i nie są elementem rozbudowy budynku. Zarzucono także, że organ prowadzący postępowanie nie wydał postanowienia w celu zebrania materiału dowodowego, do czego został zobowiązany postanowieniem organu odwoławczego. Nie zapewnił też czynnego udziału w każdym stadium postępowania stronom postępowania a przed wydaniem decyzji uniemożliwił odwołującym wypowiedzenie się co do zebranych dowodów oraz zgłoszenie żądań.

Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2011 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie nakazał B. i J. M. oraz A. M., jako współwłaścicielom budynku położonego ma działce ewidencyjnej nr 2130/1 w J., rozbiórkę samowolnie wybudowanych ścianek osłonowych na balkonach na ściance południowej budynku nr [...] przy ul. [...] w J.

W uzasadnieniu powołał się na projekt techniczny, stanowiący integralną część decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] czerwca 1968 r., z którego wynika, że balkony zostały zaprojektowane jako otwarte, bez żadnych ścian osłonowych. Projekt ten nie przewidywał innych rozwiązań w tym zakresie, dlatego nie można uwzględnić twierdzeń skarżących, że opis techniczny do projektu budynku umożliwiał wykonanie osłon balkonowych z pleksy lub szyb zbrojonych. Wskazano, że wykonanie zabudowy balkonów ściankami zewnętrznymi tworzy dodatkowe użytkowe pomieszczenie, dlatego stwierdzono, iż organ I instancji prawidłowo zakwalifikował wykonaną zabudowę jako rozbudowę budynku mieszkalnego. Podkreślono, że skarżący winni byli uzyskać w tym zakresie pozwolenie na budowę, co jednak nie nastąpiło.

Prawidłowo też organ I instancji przyjął datę wykonania zabudowy balkonów na 1991 r. i uznał, że sprawa podlega rozpatrzeniu na podstawie ustawy Prawo budowlane z 1974 r. oraz cyt. rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Wykonując ścianki osłonowe na istniejących balkonach naruszono przepis § 12 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia, gdyż zabudowa balkonów została usytuowana w odległości 1,19 m od granicy działki i około 3,92 m od sąsiedniego budynku, zatem nie spełniała wymogów dotyczących minimalnych odległości, jakie winny być zachowane pomiędzy budynkiem mieszkalnym a granicą działki sąsiedniej oraz istniejącą na niej zabudową. Każde zbliżenie zarówno obiektu, jak i jego części w okresie obowiązywania w warunków technicznych do granicy działki sąsiedniej zobowiązywały do wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego wykonanej z materiałów niepalnych i dachu wykonanego z materiałów o pokryci niepalnym. Zgodnie z § 203 ust. 1 rozporządzenia w ścianach oddzielenia przeciwpożarowego dopuszczano wypełnienie płaszczyzn ściany luksferami lub cegłą szklaną, jednak na powierzchni nie większej niż 10 % ściany, przy czym ogólna powierzchnia otworów zamykanych i wypełnianych luksferami nie mogła przekraczać 25 % powierzchni ściany.

W związku z tym, że ścianki osłonowe ze względu na swoją lokalizację oraz materiały, z których są wykonane nie spełniają wymagań cyt. wyżej warunków technicznych obowiązujących w okresie realizacji przedmiotowej zabudowy, mogą powodować zagrożenie bezpieczeństwa dla ludzi i mienia i powodują zagrożenie pożarowe. Zachodzi zatem okoliczność określona w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

Odnosząc się do zarzutów odwołujących dotyczących prowadzenia postępowania dowodowego organ podniósł, że postanowienie dowodowe jest wydawane tylko w oparciu o przepis prawa materialnego a w niniejszej sprawie taka podstawa nie zachodziła. Podkreślono, że skoro skarżący nie przedłożyli zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę projektu, to organ I instancji prawidłowo wystąpił do Sądu o jego udostępnienie i wykorzystał w prowadzonym postępowaniu. Okoliczność, iż Starosta Powiatowy [...], wydając decyzje o pozwoleniu na budowę z dnia [...] marca 2001 r. zatwierdził projekt wraz z istniejącym stanem budynku, w którym naniesione były istniejące osłony balkonowe nie oznacza, iż automatycznie zostały zatwierdzone wszystkie elementy, także wykonane samowolnie, uwzględnione w projekcie, bowiem przedmiotem decyzji z 2001 r. były jedynie roboty budowlane związane ze zmianą sposobu użytkowania istniejącego korytarza w budynku mieszkalnym na lokal handlowy.

Organ odwoławczy stwierdził także, że nakaz rozbiórki jest zobowiązaniem administracyjnoprawnym, dlatego brak podstaw do nałożenia przedmiotowego obowiązku solidarnie, dlatego też w tym zakresie zreformowano decyzję organu I instancji.

Na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Rzeszowie wnieśli J. i B. M., reprezentowani przez adwokata J. K. oraz A. M., reprezentowany przez J. M.

J. i B. M. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Podnieśli, że wykonali osłony balkonowe w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] czerwca 1968 r., których możliwość wykonania przewidywał projekt budowlany. Wykonane osłony nie są ścianami, dlatego w niniejszej sprawie nie dokonano rozbudowy budynku. Podniesiono, że w aktach nie ma załączników do projektu, które określałyby w sposób dokładny sposób zabudowy balkonów, dlatego brak jest podstaw do kwalifikacji prac dokonanych przez skarżących jako samowoli budowlanej. Skarżący podkreślili, że w wyniku dokonanych prac, których podstawą była dokumentacja projektowa nie nastąpiła zmiana przeznaczenia obiektu a wykonane osłony nie stanowią zagrożenia dla ludzi i mienia. Wskazano, że przepisy zawarte w rozporządzeniu nie powinny stanowić podstawy do oceny legalności decyzji, gdyż wykonanie przedmiotowych prac nastąpiło przed wejściem w życie tego aktu. Nadmieniono także, że proces budowy budynku odbywał się pod nadzorem kierownika budowy a sposób wykonania robót nie był kwestionowany przez nadzór budowlany w latach 1991 i 2001 r. Podniesiono, że błędne jest stanowisko organu, iż nie można dać wiary wyjaśnieniem skarżących, gdyż nie przedstawili oni załączników graficznych do decyzji o pozwoleniu na budowę z 1968 r. Zdaniem skarżących nie ponoszą oni odpowiedzialności za brak tej dokumentacji w aktach organu administracji publicznej. Podkreślono, że organy nadzoru budowlanego powinny były zgromadzić całość dokumentacji administracyjnej dotyczącej pozwolenia budowlanego.

A. M., zaskarżając decyzję organu odwoławczego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i jej zmianę, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zwrot kosztów postępowania. Skarżący podniósł, że w zaskarżonej decyzji nie wykazano, że wykonanie osłon balkonowych stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Podkreślono, że w okresie realizacji budowy w obowiązujących przepisach ustawy Prawo budowlane nie funkcjonowało pojęcie istotnego odstąpienia od zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę projektu budowlanego. Dlatego w ocenie skarżącego nie można mówić o odstępstwie od zatwierdzonego projektu w wyniku wykonania osłon balkonowych zwłaszcza, że nie nastąpiło powiększenie powierzchni i wymiarów przedmiotowego budynku a funkcja balkonu została zachowana. Ponadto wskazano, że użyte w zaskarżonej decyzji określenie ścianki osłonowe na istniejących balkonach nie mieści się w katalogu pojęć zawartych w ustawie z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, ponieważ osłona balkonowa jest tzw. przegrodą klimatyczną, nie posiadającą cech ścianki konstrukcyjnej. Ustalenie odległości osłon balkonowych od granicy działki sąsiedniej jest zdaniem skarżącego nadużyciem prawnym. Ponadto, wykonanie osłon balkonowych nie można kwalifikować jako rozbudowy budynku. Podtrzymano także zarzuty podniesione w odwołaniu, dotyczące nie wydania postanowienia w celu zebrania materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Kontrola zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny sprowadza się do badania go pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), a jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że skargi zasługują na uwzględnienie, choć nie ze wszystkich przyczyn w nich podniesionych.

Postępowanie w niniejszej sprawie oparte było na ustaleniach organu, że wykonano ściany osłonowe na balkonach I i II kondygnacji budynku przy ul. [...] w J., tworząc w ten sposób dodatkową powierzchnię budynku, bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organy zakwalifikowały te roboty budowlane jako rozbudowa budynku i opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym, w tym dokumentach stanowiących dowody w uprzednio prowadzonym postępowaniu przed Sądem Rejonowym, przyjęły, że zabudowa balkonów nastąpiła w 1991 r.

W ocenie Sądu zarówno ustalenie stanu faktycznego, znajdujące potwierdzenie w zgromadzonych w aktach postępowania administracyjnego dowodach i obszernie zrelacjonowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i kwalifikacja wykonanych robót są prawidłowe.

Konsekwencje wybudowania (w tym również rozbudowy) obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę reguluje art. 48 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.). Przepisu tego nie stosuje się jednak do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się natomiast do nich przepisy dotychczasowe, o czym stanowi art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r.

Ustalenie zatem w rozpoznawanej sprawie, że zabudowa balkonów nastąpiła w 1991 r. skutkuje zastosowaniem ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

Zasadą wynikającą z tych przepisów jest legalizacja samowoli budowlanej, a przymusowej rozbiórce określonej w art. 37 ust. 1 podlegają jedynie te obiekty budowlane lub ich części, wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie ich budowy, które:

1) znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami z o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powodują lub w razie wybudowania spowodowałyby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Regulacja ta pozostaje w ścisłym związku z art. 40, który stanowi, że w przypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy organ wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami.

Zastosowanie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. wymaga zatem stwierdzenia sytuacji, przewidzianych w pkt 1 i 2 tego ustępu.

W rozpoznawanej przez Sąd sprawie istotne znaczenie ma przesłanka z pkt 2 – spowodowanie przez obiekt niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (przesłanka z pkt 1 nie zachodzi, gdyż sprawa dotyczy już istniejącej zabudowy mieszkaniowej).

Wykazanie ww.okoliczności było zatem obowiązkiem organu, skoro oparł on swoje rozstrzygnięcie na art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r.

Sąd podziela przyjęty w orzecznictwie pogląd, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów technicznych, jakie obowiązywały w czasie dopuszczenia się samowoli przez inwestora, nie jest wystarczające, aby przyjąć, że to naruszenie automatycznie stwarza niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 14.10.2004 r., sygn. akt SA/Rz 753/03, ONSAiWSA 2005/4/84, wyrok WSA w Kielcach z dnia 8.07.2010 r., II SA/Ke 325/10, LEX Nr 665180, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28.04.2010 r., II SA/Wr 36/10, System Informacji Prawnej LEX Nr 6745498 i powołane w nim wyroki NSA z dnia 17.10.2007 r., II OSK 1398/06 oraz z dnia 4.08.2009 r., II OSK 1215/08). t). Dotyczy to zarówno przepisów technicznych dotyczących sytuowania budynków, jak i przepisów przeciwpożarowych.

W powołanym wyroku z dnia 8.07.2010 r. WSA w Kielcach wskazał, że " samo stwierdzenie niezgodności wybudowanego obiektu z przepisami nie jest podstawą do zastosowania art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Skutkiem naruszenia tych przepisów muszą być okoliczności wymienione w tym przepisie tj. niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Wystąpienie jednego z wymienionych wyżej stanów musi być wykazane w sposób niebudzący wątpliwości. Nie wystarczy podanie, że wystąpiło samo zagrożenie, lecz należy je ściśle określić i podać, w jakich okolicznościach organ to zagrożenie upatruje. Zagrożenie musi być realne, a nie tylko teoretyczne".

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ powołał przepisy rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.) - § 12 pkt 1 i 2 i § 203 ust. 1. Pierwszy z wymienionych przepisów dotyczy warunków sytuowania budynków, natomiast § 203 ust. 1 dotyczy oddzieleń przeciwpożarowych i stanowi, że "otwory w ścianach oddzieleń przeciwpożarowych powinny mieć zamknięcia zapewniające spełnienie wymagań określonych w § 202. Dopuszcza się również wypełnienie płaszczyzn ściany luksferami lub cegłą szklaną, jednak na powierzchni nie większej niż 10% ściany, przy czym ogólna powierzchnia otworów zamykanych i wypełnianych luksferami nie może przekraczać 25% powierzchni ściany".

Powołując się na ten przepis organ nie wyjaśnił, jaki procent powierzchni ściany stanowi wykonana zabudowa balkonów, przede wszystkim jednak nie wykazał, że zabudowa ta powoduje realne niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Brak wykazania zagrożenia dla ludzi lub mienia stwarzanego przez objęty postępowaniem obiekt stanowi niewątpliwie wadę postępowania, wynikająca z naruszenia przepisów postępowania - art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. , które obligują organy administracji publicznej do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w tym wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a następnie poddania go kompleksowej ocenie.

Należy przy tym podkreślić, że uchylając poprzednią decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2010 r., nakazującą skarżącym rozbiórkę ścianek osłonowych na balkonach Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w swojej uprzedniej decyzji kasacyjnej z dnia [...] sierpnia 2010 r. uznał konieczność wykazania niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, stwierdzając, iż "naruszenie warunków technicznych dotyczących usytuowania budynku nie może być automatycznie utożsamiane z niebezpieczeństwem, które należy wykazać".

Wykazane naruszenia przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd uznał za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uwzględnienie skargi.

Z tej przyczyny, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r.

W związku z uwzględnieniem skargi Sąd zastosował art. 152 P.p.s.a. i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 1 i § 2 w zw. z art. 209 P.p.s.a.

W prowadzonym ponownie postępowaniu rzeczą organu będzie rozpatrzenie sprawy pod kątem zaistnienia przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r, zgodnie z wynikającymi z niniejszego uzasadnienia wskazaniami.

Dla rozpatrzenia sprawy istotne znaczenie może mieć także fakt prowadzenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania w zakresie zabudowy balkonów w sąsiednim budynku przy ul. [...] w J. i wynikające z tego faktu konsekwencje.