Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 2197/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 29 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku H. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skarg kasacyjnych H. C. i H. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2276/14 w sprawie ze skargi H.C. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu samowolnego przystąpienia do użytkowania postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2276/14 oddalił skargę H. C. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 150.000 zł z tytułu samowolnego przystąpienia do użytkowania domu weselnego oraz bezodpływowego zbiornika na nieczystości płynne usytuowanych na terenie działek nr ew. [...] i [...] w miejscowości W., gm. W.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku H. C., powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wskazując, że uiszczenie kary pieniężnej w wysokości 150.000 zł stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody majątkowej. Podkreślono, że uiszczenie kary pieniężnej we wskazanej kwocie znacznie przekracza posiadane przez skarżącą środki pieniężne, a jej wyegzekwowanie wymagałoby spieniężenia posiadanego przez nią majątku trwałego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Przez niebezpieczeństwo zaś wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech.

Naczelny Sąd Administracyjny po przeprowadzeniu analizy wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia uznał, że strona uprawdopodobniła w nim przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając bowiem na uwadze wysokość nałożonej kary pieniężnej, którą skarżąca zobowiązana jest uiścić oraz całokształt sytuacji finansowej skarżącej należało uznać, że uiszczenie tych należności przed prawomocnym rozpoznaniem sprawy może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.