Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 292/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędziowie WSA Monika Nowicka asesor WSA Mirosław Gdesz Protokolant referendarz sądowy Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania T. G. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...]. w przedmiocie przyznania zasiłku celowego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że decyzją organu pierwszej instancji przyznano T. G. świadczenie w formie zasiłku celowego w wysokości 171 zł na częściowe pokrycie kosztów związanych z leczeniem w grudniu 2006 r.

Rozpoznając odwołanie T. G. organ drugiej instancji stwierdził, iż zaistnienie przesłanek do udzielenia pomocy w trudnej sytuacji życiowej nie jest równoznaczne z koniecznością udzielenia pomocy w oczekiwanym przez stronę zakresie, a ocena każdej zgłoszonej przez stronę potrzeby bytowej pozostawiona jest uznaniu organu pomocy społecznej – zgodnie z treścią art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.).

Organ wskazał, iż T. G. otrzymała zasiłek celowy pozwalający na sfinansowanie zakupu niezbędnych leków. Natomiast w ocenie organu zakup leków mających charakter uzupełniający, czy tym bardziej preparatów stanowiących suplement diety nie stanowi niezbędnej potrzeby, której zaspokojenie wymaga wsparcia Ośrodka Pomocy Społecznej.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze skarżąca podała, iż z własnego dochodu nie jest w stanie systematycznie wykupywać leków ze względu na nieuleczalne choroby, na jakie cierpi. Ponadto w ocenie skarżącej uzasadnienie decyzji obu instancji stanowi negację kompetencji lekarzy specjalistów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ podkreślił, iż brak jest podstaw do uznania, aby przyznanie pomocy finansowej na zakup leków w wysokości niższej od żądanej przekraczało granice uznania administracyjnego i naruszało prawo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji publicznej orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga jest bezzasadna, ponieważ sądowa kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.

Podstawę prawną do wydania decyzji w niniejszej sprawie stanowił art. 41 pkt 1 powołanej ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, iż w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. prawidłowo wykazało, że specjalny zasiłek celowy jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, iż samo spełnianie kryteriów ustawowych nie powoduje automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia, ponieważ organ może ale nie musi przyznać świadczenie. Z przepisów prawa regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy.

W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji o przyznaniu zasiłku celowego wskazał, iż przy rozstrzyganiu sprawy wzięto pod uwagę zakres przyznanej już pomocy oraz potrzeby wnioskodawczyni, jak również możliwości finansowe Ośrodka Pomocy Społecznej. Organ podkreśli, iż udzielenie wnioskodawczyni pomocy w formie zasiłku celowego w wysokości 171 zł na częściowe pokrycie kosztów związanych z leczeniem w grudniu 2006 r. wynika z faktu, iż Ośrodek Pomocy Społecznej nie ma obowiązku refundować swoim klientom wszystkich kupowanych przez nich leków i kwestia przyznania zasiłku celowego na zakup leków jest rozstrzygnięciem uznaniowym. Ponadto motywując swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, iż dochód wnioskodawczyni w miesiącu październiku 2006 r. wynosił 943,23 zł, a w listopadzie 773,23 zł, a w związku z powyższym może ona zaspokoić powyższą potrzebę częściowo we własnym zakresie, z posiadanych środków własnych.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż nie można postawić organom orzekającym zarzutu dowolności w kwestii podjętego w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie decyzje zostały wydane w oparciu o obowiązujące przepisy, a o uznaniu, że nie jest możliwe przyznanie skarżącej pełnej pomocy, jakiej żądała we wniosku z dnia 30 października 2006 r. decydowały nie tylko sytuacja życiowa wnioskodawczyni, ale przede wszystkim rodzaj potrzeb, które w pierwszej kolejności zabezpieczał Ośrodek Pomocy Społecznej, jak również możliwości finansowe tego ośrodka.

W związku z powyższym organy obu instancji dokonały ustaleń wszystkich okoliczności, od jakich w świetle ustawy o pomocy społecznej uzależnione jest udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego i oceny tej dokonały prawidłowo.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.