Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 77/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, 2
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
article: § 5 ust. 2, 6 i 7
journal: Dz.U. 2004 nr 63 poz 585
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA FINANSÓW z dnia 25 marca 2004 r. w sprawie wysokości maksymalnych norm dopuszczalnych ubytków  niektórych wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, a także szczegółowych zasad i terminów ogłaszania norm dopuszczalnych ubytków oraz  norm zużycia takich wyrobów
article: art. 1, art. 8 ust.1 pkt. 4
journal: Dz.U. 2001 nr 63 poz 636
law: Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Sędziowie WSA Halina Chitrosz (spr.),, WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Protokolant Referent stażysta Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 marca 2008 r. sprawy ze skargi C. spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiąc kwiecień 2007 r. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 14 grudnia 2007 r., Nr [...], Dyrektor Izby Celnej, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), art. 13 ust 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "C." w K. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia 25 września 2007r. określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiąc kwiecień 2007r. w wysokości 16.822,00zł – utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W jej uzasadnieniu wskazano, że podaniami z 22 maja 2007r. skarżąca spółka zwróciła się do Naczelnika Urzędu Celnego o dokonanie weryfikacji w wysokości należnego podatku akcyzowego, wynikającego z różnic pomiędzy wagą wydaną ze składu podatkowego spółki a wagą przyjętą do składu wewnątrz kraju wyrobów akcyzowych zharmonizowanych (gazów płynnych), zaś wnioskami z 25 kwietnia 2007r. - o dokonanie weryfikacji wysokości należnego podatku akcyzowego wynikającego z różnic pomiędzy wagą przyjętą a wagą wydaną po przeładunku wyrobów akcyzowych zharmonizowanych (gazów płynnych) w składzie podatkowym "C." sp. z o.o. w P.

Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem nr [...] z dnia 19 czerwca 2007r., w oparciu o dane zawarte w protokołach nr [...] z dnia 20 maja 2007r. oraz nr [...] z dnia 20 kwietnia 2007r., wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia spółce zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc kwiecień 2007r. z tytułu nadmiernych ubytków wyrobów akcyzowych zharmonizowanych powstałych w czasie przeładunku w składzie podatkowym oraz powstałych w czasie przewozu.

Odnosząc się do przedstawionego przez podatnika, przy piśmie z dnia 21 maja 2007r. pisma z Obwodowego Urzędu Miar w Siedlcach, organ I instancji stwierdził, że zawiera ono jedynie techniczne informacje odnośnie błędów granicznych dla wagi nieautomatycznej elektronicznej samochodowej - zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. Nr 183 poz. 1791) oraz błędy graniczne dla wagi wagonowej do ważenia w ruchu wagonów spiętych - zgodnie z Zarządzeniem Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 14.03.1995r. (Dz.U. Miar i Probiernictwa Nr 5 poz. 30 z dnia 15 marca 1995r.).

Decyzją nr [...] z dnia 25 września 2007r., Naczelnik Urzędu Celnego określił podatnikowi zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiąc kwiecień 2007r. w wysokości 16.822,00 zł.

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, w którym wywodziła, że ,,decyzja organu podatkowego nie uwzględniająca przy obliczaniu należnego podatku akcyzowego dopuszczalnych błędów wagowych kłóci się z ogólnie obowiązującymi przepisami" oraz, że " przyjęta przez nią forma naliczania ubytków niezawinionych, powstałych podczas tarowania i ważenia środków transportowych jest jak najbardziej poprawna, co potwierdza przywołana opinia rzeczoznawcy oraz odpowiedź Obwodowego Urzędu Miar w Siedlcach".

Dyrektor Izby Celnej w rozpoznaniu tych zarzutów, w pierwszej kolejności ocenił, iż przedłożona przez spółkę opinia biegłego sądowego w przedmiocie norm ubytków niezawinionych nie jest wiążąca dla organu podatkowego, a jedynie stanowi fragment materiału dowodowego ukierunkowanego na poparcie wywodów strony.

Powołując się natomiast na przepis art. 5 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym wskazał, że akcyzie podlegają ubytki lub niedobory wyrobów akcyzowych zharmonizowanych powstałe w czasie produkcji, magazynowania, przerobu, zużycia lub przewozu, a zwolnione są od niej ubytki lub niedobory powstające podczas wykonywania czynności, o których mowa powyżej do wysokości ustalonej przez właściwego naczelnika urzędu celnego dla danego podatnika akcyzy / art. 5 ust 2 ustawy o podatku akcyzowym / oraz dodał, że w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 25 marca 2004r. w sprawie wysokości maksymalnych norm dopuszczalnych ubytków niektórych wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, a także szczegółowych zasad i terminów ogłaszania norm dopuszczalnych ubytków oraz norm zużycia takich wyrobów (Dz.U. 2004r. Nr 63, poz. 585) precyzyjnie określono, w zależności od rodzaju wyrobu, sytuacje, w których ubytki i niedobory powstają. Powyższy akt w §5 ust. 2 określa ubytki dla paliw ciekłych jako straty, które powstają w czasie produkcji, magazynowania lub przewozu, a także wykonywania niezbędnych czynności i operacji technologicznych, oraz straty powstałe podczas wydawania i przyjęcia tych wyrobów. Na powstawanie ubytków i ich wielkość mają wpływ; właściwości fizykochemiczne wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, specyfika kolejnych etapów produkcji, magazynowania, przerobu lub przewozu. Do istotnych czynników warunkujących powyższy stan należą również linia technologiczna, wyposażenie i stan techniczny urządzeń transportowych oraz magazynujących. Powstałe w czasie produkcji, magazynowania, przerobu, zużycia lub przewozu nadmierne ubytki lub niedobory wyrobów akcyzowych podlegają opodatkowaniu. W kontekście tych regulacji – zdaniem organu odwoławczego – brak jest podstaw prawnych do zwolnienia z podatku akcyzowego innych ubytków, w szczególności tych, których uwzględnienia domaga się strona skarżąca, określając je jako "graniczne błędy wag".

Wskazując z kolei na moment powstania obowiązku podatkowego, który dla ubytków lub niedoborów wyrobów akcyzowych zharmonizowanych powstaje z dniem ich powstania, a jeżeli tego dnia nie można ustalić - z dniem ich stwierdzenia przez uprawniony podmiot /art. 6 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym /, Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że decyzją Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z 3 sierpnia 2006r., utrzymaną następnie w mocy decyzją Dyrektor Izby Celnej nr [...] z dnia 25 października 2006r., która ma przymiot ostatecznej zostały – na wniosek spółki – ustalone zostały normy ubytków naturalnych powstających w czasie przewozu gazu skroplonego propan-butan w cysternach samochodowych i kolejowych oraz podczas przelewu do innych naczyń.

Odnosząc się do dołączonych do pisma z dnia 21 maja 2007r. nr [...] dowodów, organ II instancji wyraził pogląd, iż nie mają one znaczenia dla niniejszej sprawy, albowiem to obowiązujące przepisy prawa ściśle regulują kwestię związaną z ubytkami i ich rozliczaniem, a w szczególności prawidłowo powołane przez organ I instancji Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 25 marca 2004r., które w §5 ust 2 definiuje pojęcie ubytków paliw ciekłych jako straty powstające w czasie produkcji, magazynowania lub przewozu, a także wykonywania niezbędnych czynności i operacji technologicznych oraz straty powstałe podczas wydawania i przyjęcia tych wyrobów oraz podkreślił, organ podatkowy nie ma podstaw do kwestionowania wyników pomiarów dokonanych na zalegalizowanych urządzeniach mierniczych. W jego ocenie, obowiązujący stan prawny nie daje podstaw do uwzględniania i odliczania ewentualnych błędów wag przy określaniu podatnikowi zobowiązania podatkowego z tytułu wystąpienia nadmiernych ubytków. Końcowo zaś stwierdził, iż w niniejszym postępowaniu brak jest jakichkolwiek dowodów przemawiających za wystąpieniem błędów wag, co jest równoznaczne z tym, że nie ma podstaw aby uwzględniać je "w jedną czy drugą stronę".

Od tej decyzji spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "C." w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Zarzuciła w niej naruszenie przepisu §5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 marca 2004r. w sprawie wysokości maksymalnych norm dopuszczalnych ubytków niektórych wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, a także szczegółowych zasad i terminów ogłaszania norm dopuszczalnych ubytków oraz norm zużycia takich wyrobów (Dz. U. nr 63, poz. 585 z późn. zm.) w zw. z art.5 ust.1 ustawy z dnia 23 kwietnia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29 poz.257 z późn. zm.).

Wnosząc w konsekwencji o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa według norm przepisanych, skarżąca w uzasadnieniu skargi podała, że w przedmiotowym stanie faktycznym, na wadze PKP CARGO stacji K., C. i wadze samochodowej C P. dokonano pomiaru (ważenia) wyrobów akcyzowych zharmonizowanych. Wskazała, że waga wagonowa PKP CARGO stacji K., waga wagonowa PKP CARGO stacji C. oraz waga samochodowa Terminala P. posiadają wszystkie ważne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 maja 2001r. - Prawo o miarach (Dz. U. nr 63, poz.636 z późn. zm.) świadectwa legalizacji. Wyniki ważenia, tj. ustalone brutto poszczególnego wagonu, jak również tara zostały udostępnione właściwemu organowi podatkowemu na mocy § 48 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 kwietnia 2004r. w sprawie wykonywania szczególnego nadzoru podatkowego (Dz. U. nr 65, poz.598 z późn. zm.).

Odwołując się do ustawy Prawo o miarach oraz wydanych do nich aktów wykonawczych, a mianowicie rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. nr 183, poz. 1791) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 4 lutego 2004r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi wagonowe do ważenia w ruchu wagonów spiętych (Dz. U. nr 27, poz. 235), strona wywodziła, iż w aktach tych mowa jest o dopuszczalnych błędach wagi podczas pomiaru. Granice dopuszczalnych błędów wagowych są ściśle wyznaczone w odpowiednich tabelach stanowiących załączniki do rozporządzeń. W jej ocenie, ustawodawca zdając sobie sprawę z tego, że istnieją czynniki, które zawsze wpływają na pomiar, dopuścił możliwość uwzględniania błędów wagi w ściśle określonych granicach, które obliczane są zgodnie z powyższymi przepisami. Z nich też właśnie skarżąca spółka wyprowadziła wniosek, że nietrafne jest stanowisko Dyrektora Izby Celnej, że przepisy prawa nie dają podstaw do tego, aby organ podatkowy kwestionował wyniki pomiarów zalegalizowanych przyrządów pomiarowych oraz, że obowiązujący stan prawny nie daje podstaw organowi podatkowemu do uwzględniania i odliczania ewentualnych błędów wag przy określaniu podatnikowi zobowiązania podatkowego z tytułu wystąpienia nadmiernych ubytków.

Końcowo podniosła, że skoro zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia akcyzowego należy określić wysokość powstałego we wskazanych w tym przepisie sytuacjach ubytku (straty), to należy również uwzględniać, zgodnie z przepisami prawa probierczego dopuszczalne normatywne błędy wagi. Powyższą tezę udowadnia bowiem wykładnia systemowa mająca charakter zewnętrzny tj. uwzględniająca przepisy prawa podatkowego dotyczące podatku akcyzowego oraz przepisy ustawy - Prawo o miarach i przepisów wykonawczych do tej ustawy. Spółka podniosła, iż wbrew temu, co uważa organ II instancji udowodniła istnienie takich błędów, dostarczając na poparcie swoich racji opinię rzeczoznawcy W. M. oraz pismo z Obwodowego Urzędu Miar w S.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U.Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) – stwierdzić na wstępie należy, iż spór pomiędzy stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia zasadności opodatkowania nadmiernych ubytków naturalnych wyrobów akcyzowych zharmonizowanych / gazów płynnych /.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym /Dz.U.Nr 29, poz. 257 ze zm., zwanej dalej ustawą akcyzową / - akcyzie podlegają ubytki lub niedobory wyrobów akcyzowych zharmonizowanych powstałe w czasie produkcji, magazynowania, przerobu, zużycia lub przewozu. Stosownie do ust.2 tego przepisu, zwalnia się od akcyzy ubytki lub niedobory powstające podczas wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1, do wysokości ustalonej przez właściwego naczelnika urzędu celnego dla danego podatnika akcyzy.

W sytuacji, gdy ustawodawca nie zdefiniował pojęć ubytków i niedoborów, którymi posłużył się w powołanym przepisie, należy odwołać się do ich językowego znaczenia zawartego w słowniku języka polskiego. Otóż przez "ubytek" rozumie się "zmniejszenie się ilości albo liczby", albo ubytkiem jest "to, co ubyło, różnica ilościowa pomiędzy tym co było przed ubyciem, i co jest po ubyciu, luka", natomiast przez "niedobór" należy rozumieć "zbyt małą, niedostateczną ilość czegoś, nie pokrywającą zapotrzebowania, brak, niedostatek czegoś, stwierdzony przez porównanie stanu rzeczywistego ze stanem księgowym" / por. Leksykon podatku akcyzowego 2007r., UNIMEX 2007, str. 41-42 /.

W rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 25 marca 2004r. w sprawie wysokości maksymalnych norm dopuszczalnych ubytków niektórych wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, a także szczegółowych zasad i terminów ogłaszania norm dopuszczalnych ubytków oraz norm zużycia takich wyrobów (Dz.U. 2004r. Nr 63, poz. 585), wydanym z delegacji zawartej w przepisie art. 5 ust. 6 i ust. 7 ustawy akcyzowej precyzyjnie określono, w zależności od rodzaju wyrobu, sytuacje, w których powstają ubytki i niedobory, a mianowicie w §5 ust. 2 za ubytki dla paliw ciekłych uznano straty, które powstają w czasie produkcji, magazynowania lub przewozu, a także wykonywania niezbędnych czynności i operacji technologicznych, oraz straty powstałe podczas wydawania i przyjęcia tych wyrobów. Załącznik nr 4 do tego rozporządzenia zawiera maksymalne normy dopuszczalnych ubytków powstających w czasie produkcji, magazynowania lub przewozu paliw ciekłych.

Wykładania powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że akcyzie podlegają jedynie ubytki nadmierne, bowiem ubytki naturalne korzystają ze zwolnienia zgodnie z art. 5 ust.2 ustawy akcyzowej. Normy dopuszczalnych ubytków wyrobów akcyzowych zharmonizowanych powstających w czasie wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1, w wysokości nie wyższej niż określone w rozporządzeniu wydanym na podstawie ust. 6 ustawy akcyzowej ustala dla poszczególnych podatników akcyzy, z urzędu lub na wniosek podatnika właściwy naczelnik urzędu celnego / art. 5 ust.3 ustawy akcyzowej /, uwzględniając: 1) rodzaj produkowanych wyrobów, 2) specyfikę poszczególnych etapów produkcji i pozostałych czynności, o których mowa w ust. 1, 3) technologię produkcji wyrobów / art. 5 ust. 4 ustawy akcyzowej /.

Jak wynika z akt sprawy, skarżąca spółka zwróciła się wnioskiem z dnia 17 lipca 2006r. do Naczelnika Urzędu Celnego o ustalenie dopuszczalnych norm ubytków wyrobów powstałych w czasie przeładunku i przewozu paliw ciekłych dla składu podatkowego "C.", zlokalizowanego przy Terminalu Przeładunkowym P. W rozpoznaniu tego wniosku, organ podatkowy I instancji wydał w dniu 3 sierpnia 2006r. decyzję nr [...] w tym przedmiocie, która w wyniku wniesionego odwołania została utrzymana w mocy decyzją organu odwoławczego nr [...] z dnia 25 października 2006r. / k – 96-99 akt podatkowych T.I/, od której strona skarżąca skargi do sądu nie wniosła.

Rację ma organ odwoławczy podkreślając, że już w postępowaniu dotyczącym kwestii związanej z ustaleniem ponadnormatywnych ubytków naturalnych skarżąca spółka stawiała zarzut granicznych błędów wskazań wag oraz, że organy obu instancji do tych zagadnień odniosły się w swoich decyzjach, wskazując, iż nie mają one kompetencji do ustalania tego typu błędów.

W postępowaniu, którego dotyczy skarga, strona skarżąca ponownie próbuje doprowadzić do uwzględnienia oprócz norm ubytków naturalnych granicznych błędów wskazań wag.

Odnosząc się do powyższego, Sąd w pierwszej kolejności wyraża pogląd, iż w niniejszym postępowaniu badanie tej kwestii nie znajduje ani podstaw ani uzasadnienia.

Na aprobatę zasługuje pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, iż przepisy rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 25 marca 2004r. w §5 ust 2 definiują pojęcie ubytków paliw ciekłych jako straty powstające w czasie produkcji, magazynowania lub przewozu, a także wykonywania niezbędnych czynności i operacji technologicznych oraz straty powstałe podczas wydawania i przyjęcia tych wyrobów, co oznacza, że kwestie związane z błędami granicznymi wag są poza jego regulacją.

Zgodzić się też należy ze stwierdzeniem, że w niniejszym postępowaniu nie ma podstaw do kwestionowania wyników pomiarów zalegalizowanych urządzeń mierniczych i odliczania ewentualnych błędów wag przy określaniu podatnikowi zobowiązania podatkowego z tytułu wystąpienia nadmiernych ubytków. Jak wynika z pisma Obwodowego Urzędu Miar w S. z dnia 16 maja 2007r. / k – 316 akt podatkowych, T.II. /, Urząd ten wskazał jedynie techniczne informacje odnośnie błędów granicznych dla wagi nieautomatycznej elektronicznej samochodowej - zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. Nr 183 poz. 1791) oraz błędy graniczne dla wagi wagonowej do ważenia w ruchu wagonów spiętych - zgodnie z Zarządzeniem Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 14 marca1995r. (Dz.U. Miar i Probiernictwa Nr 5 poz. 30 z dnia 15 marca 1995r.), co w żadnym razie nie uzasadnia tezy skarżącej spółki, że błędy graniczne wag powinny być uwzględniane w ubytkach naturalnych, a tym samym zwolnione z opodatkowania podatkiem akcyzowym. Zauważyć zresztą należy, iż wskazane w przepisach metrologicznych błędy graniczne zawsze są podawane +/ -, co jedynie może mieć znaczenie dla oceny prawidłowości wskazań przyrządów mierniczych, co do których sama spółka nie ma wątpliwości, iż działały prawidłowo podając w uzasadnieniu skargi, że "waga wagonowa PKP CARGO stacji K., waga wagonowa PKP CARGO stacji C. w oraz waga samochodowa Terminala P. posiadają wszystkie ważne świadectwa legalizacji". Podobną ocenę należy odnieść także do opinii sporządzonej na zlecenie skarżącej spółki przez rzeczoznawcę W. M.

W ocenie Sądu, gdyby ustawodawca uznał za stosowne uwzględnianie oprócz ubytków naturalnych także błędów granicznych wag, zapewne kwestii tej nadałby znaczenie prawne w przepisach prawa podatkowego. Wobec zaś jego braku, trudno czynić organom podatkowym zarzut, że nie wzięły tego pod uwagę, tym bardziej, że przepis §5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego do ustawy akcyzowej, za ubytki dla paliw ciekłych uznaje jedynie straty, które powstają w czasie produkcji, magazynowania lub przewozu, a także wykonywania niezbędnych czynności i operacji technologicznych, oraz straty powstałe podczas wydawania i przyjęcia tych wyrobów, zaś Załącznik nr 4, stanowiący jego integralną część zawiera maksymalne normy dopuszczalnych ubytków, bez możliwości jakiejkolwiek ich modyfikacji.

Jak wynika z przepisu art. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001r. Prawo o miarach /tekst jednolity – Dz.U. Nr 243, poz. 2441 ze zm. / jej celem jest zapewnienie jednolitości miar i wymaganej dokładności pomiarów wielkości fizycznych w Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei przepis art. 8 tej ustawy w ust.1 pkt. 4 stanowi, iż przyrządy pomiarowe, które mogą być stosowane przy pobieraniu opłat, podatków i innych należności budżetowych oraz ustalaniu opustów, kar umownych, wynagrodzeń i odszkodowań, a także przy pobieraniu i ustalaniu podobnych należności i świadczeń i są określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 podlegają prawnej kontroli metrologicznej, zaś prawna kontrola metrologiczna przyrządów pomiarowych jest wykonywana przez ich legalizację, która oznacza zespół czynności obejmujących sprawdzenie, stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania / art. 8a oraz art. 4 pkt.13 tej ustawy /. Przepis §1 pkt.17 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki społecznej z dnia 4 lutego 2004r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi wagonowe do ważenia w ruchu wagonów spiętych /Dz.U. Nr 27, poz. 235 / błędy graniczne dopuszczalne wagi definiuje jako określone wartości skrajne błędów wagi, zaś klasę dokładności wag – jako klasę wag spełniających określone wymagania metrologiczne i których błędy zawarte są w określonych granicach ( pkt.18).

Rację ma zatem organ odwoławczy wskazując w odpowiedzi na skargę, że instytucja błędów granicznych wag jest ściśle związana z prawem o miarach, albowiem jest konsekwencją regulacji prawnych związanych z przyrządami pomiarowymi, natomiast kwestia ubytków naturalnych związana jest ze sferą prawa podatkowego.

Wobec powyższego, nie znajdując podstaw, które w rozumieniu art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniałyby ocenę o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.