Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2022/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Asesor WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2006 r. Nr [...] Komendant Główny Policji (dalej jako: KGP), na podstawie art. 138 § 1 ust 1 k.p.a. oraz art. 31 ust.2 pkt 1 Ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221 (w dalszej części zwaną: UoOM), po rozpatrzeniu odwołania R. M. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. (dalej jako: KWP) z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję KWP cofającą skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem, ponieważ R. M. przestał spełniać warunek niekaralności określony w art. 26 ust.2 pkt 5 UoOM, albowiem został prawomocnie skazany wyrokiem karnym z dnia 23 lutego 2005 r. w sprawie sygn. akt. [...] przez Sąd D. B. za przestępstwo umyślne. Skarżący został uznany za winnego dokonania przestępstwa przemytu ludzi popełnionego we współsprawstwie, przestępstwa fałszerstwa dokumentów publicznych oraz występku fałszerstwa dokumentu prywatnego. Zdaniem organu odwoławczego, ponieważ R. M. nie spełnia przesłanki z art. 27 ust.2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust.2 pkt 5 UoOM, cofnięcie licencji jest uzasadnione. Odpierając zarzuty sformułowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji, KGP stwierdził, iż informacja z Krajowego Rejestru Karnego z której wynika, że skarżący nie jest karany nie ma przesądzającego charakteru wobec dysponowania przez organ uwierzytelnionym odpisem powołanego wyroku karnego sądu w.. W tym stanie rzeczy, zdaniem organu, dokument ten jest wiążący dla ustalenia, czy spełniona została dyspozycja przepisu stanowiącego materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy podniósł ponadto, że istotą powołanego przepisu jest wymóg niekaralności za przestępstwo umyślnie popełnione gdziekolwiek (niekoniecznie w Polsce) a ustawodawca nie postawił również warunku, że skazanie musi być orzeczone prawomocnym wyrokiem sądu polskiego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, R. M. wnosząc o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2006 r zarzucił zaskarżonej decyzji niezgodność z prawem.

Zdaniem R. M., przy wydawaniu decyzji organ winien oprzeć się wyłącznie na informacji z Krajowego Rejestru Karnego z której wynika, że skarżący jest osobą niekaraną. W ocenie strony, zaskarżona decyzja wskazuje na nierówne traktowanie osób ubiegających się o wydanie licencji oraz osób wobec których wydano decyzję cofającą licencje. Zdaniem strony, do obydwu wymienionych kategorii osób powinny mieć zastosowanie wyłącznie przepisy prawa polskiego. R. M. argumentuje, że skoro ubiegając się o licencję wystarczy przedłożyć odpis z Krajowego Rejestru Karnego (nie ma wymogu sprawdzania karalności "w systemie światowym"), to również przy cofaniu uprawnienia organ winien respektować dane zawarte w tym rejestrze. Skarżący podnosi także, iż zakwestionowana decyzja jest krzywdząca nie tylko dla niego, ale również dla wielu pracowników jego firmy, ponieważ z cofnięciem licencji łączy się cofnięcie koncesji na prowadzenie działalności w zakresie ochrony osób i mienia, którą prowadzi od 1994 r.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w p.p.s.a. w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 27 ust.2 Ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221) o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia ubiegać się może osoba, która:

1) spełnia warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5;

2) posiada co najmniej wykształcenie średnie.

W myśl art. 26 ust. 2 w/w ustawy o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia może ubiegać się osoba, która:

1) posiada obywatelstwo polskie lub obywatelstwo innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

2) ukończyła 21 lat;

4) ma pełną zdolność do czynności prawnych, stwierdzoną własnym oświadczeniem;

5) nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne;

Zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 1 UoOM, stanowiącym podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki, o których mowa m.in. w art. 26 ust. 2 pkt 5 tejże ustawy, a zatem jeżeli został skazany prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne.

Kwestią sporną między stronami, wymagającą wyjaśnienia w niniejszej sprawie jest wskazanie: czy odpis prawomocnego wyroku sądu państwa obcego, na mocy którego osoba posiadająca licencję pracownika ochrony fizycznej została skazana za przestępstwo umyślne jest dokumentem wiążącym organy policji dla ustalenia, czy spełniona została dyspozycja przepisu art. 31 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 27 ust2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust.2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia.

Zdaniem Sądu, cofnięcie licencji pracownikowi ochrony na podstawie art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia następuje obligatoryjnie, gdy ten przestanie spełniać warunek niekaralności za przestępstwo umyślne. Przy czym ustawodawca nie uzależnił spełnienia tego warunku od skazania pracownika ochrony przez polski sąd czy też za przestępstwo umyślne popełnione na terenie Polski. Tak jak nie wymaga, by popełnienie przestępstwa było związane z wykonywaniem zadań pracownika ochrony. Decyzja w przedmiocie cofnięcia nie należy do sfery uznania administracyjnego, gdyż ma charakter decyzji związanej.

W rozpatrywanej sprawie, z niekwestionowanych ustaleń organów Policji wynika, że skarżący został prawomocnie skazany za przestępstwo umyślne przez sąd węgierski. Odpisy wyroków Sądu I i II instancji (przetłumaczone na język polski) organ Policji otrzymał drogą oficjalną z Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w B., a więc pozyskał je w sposób legalny. Obowiązek podjęcia przez organ wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia i załatwienia sprawy, bez biernego oczekiwania na zgłoszenie dowodów przez stronę wynika z art. 7, 75 i 77 k.p.a. Ustalenia faktyczne mają zaś odpowiadać prawdzie. Myli się skarżący twierdząc, iż w postępowaniu o udzielenie licencji pracownika ochrony organy Policji przy badaniu przesłanki niekaralności kandydata ograniczają się jedynie do uwzględniania aktualnego zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego. Zgodnie z art. 23 Ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. Nr 50, poz.580 ze zm.) informacja o osobie sporządzona na podstawie danych osobowych zgromadzonych w Rejestrze stanowi zaświadczenie w rozumieniu przepisów działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem zaświadczenie to podlega ocenie organów administracji jako dowód z dokumentu o którym mowa w art. 76 § 1 k.p.a. Nie jest więc wykluczona możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko jego treści, co przewidziane jest wprost w art. 76 § 3 k.p.a.

Faktem jest, że skarżący dysponuje zaświadczeniem z Krajowego Rejestru Karnego z którego wynika, że w kartotece karnej nie figuruje. Niemniej jednak uszło uwadze strony, że informacja o jego skazaniu w sytuacji kiedy kara lub środek karny orzeczony przez sąd państwa obcego nie są wykonywane w Rzeczypospolitej Polskiej (a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie) nie może zostać umieszczona w Rejestrze. W odniesieniu bowiem do osób prawomocnie skazanych przez sądy państw obcych w Rejestrze gromadzi dane jedynie w przypadku, gdy kara lub środek karny są wykonywane w Polsce (art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym). Taki obowiązek dla Polski nie wynika również z uregulowań prawa wspólnotowego. Dotychczasowe mechanizmy wymiany informacji dotyczących skazań oparte są na art. 13 i 22 Europejskiej Konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych z 1959 r. Na podstawie tej Konwencji, państwa-strony Konwencji obowiązane są jedynie do przekazywania informacji o orzeczeniach skazujących i później podjętych środkach do państwa zainteresowanego jedynie odnośnie obywateli tego państwa. Należy również zaakcentować, że Decyzja Rady [...] z dnia [...] listopada 2005 r. w sprawie wymiany informacji pochodzących z rejestru karnego (Dz. Urz. UE L 322, 9 grudnia 2005r. tom 48) pozostawia do uznania państw członkowskich fakultatywność rejestracji skazań cudzoziemców we własnych rejestrach karnych.

Skoro skarżący w toku prowadzonego postępowania nie przedstawił dowodu, że kara orzeczona wyrokiem z dnia 23 lutego 2005 r. wydanym w sprawie sygn. akt. [...] uległa zatarciu stwierdzić należy, że organy Policji prawidłowo uznały za przesądzający o popełnieniu przez skarżącego przestępstwa umyślnego dowód w postaci odpisu prawomocnego wyroku skazującego, który został wydany przez sąd państwa obcego. Wyrok z dnia 23 lutego 2005 r. w sprawie sygn. akt [...] wydany w stosunku do skarżącego przez Sąd D. B., uprawomocnił się w dniu 22 listopada 2005 r. wobec czego organ Policji wydając decyzję w dniu [...] lipca 2006 r. ( I instancja) był zobowiązany na mocy art. 31 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy o ochronie osób i mienia do cofnięcia stronie licencji pracownika ochrony drugiego stopnia.

Mając na uwadze powyższe, wobec zaistnienia w rozpatrywanej sprawie przesłanki do obligatoryjnego cofnięcia R. M. licencji pracownika ochrony drugiego stopnia, zaskarżoną decyzję uznać należy za zgodną z prawem.

Odniesienie się do pozostałych zarzutów sformułowanych w skardze, w szczególności do argumentu odwołującego się do skutku jaki w istocie wywoła zaskarżona decyzja (cofnięcie koncesji na prowadzenie działalności w zakresie ochrony osób i mienia prowadzonej przez skarżącego od 1994 r., co w konsekwencji prowadzić będzie do zwolnienia zatrudnionych w niej pracowników) należy poprzedzić kilkoma uwagami natury ogólnej, związanymi z problematyką wykonywania reglamentowanej działalności gospodarczej.

Stworzenie możliwości prowadzenia komercyjnej działalności gospodarczej w branży detektywistyczno – ochroniarskiej wynikało ze zmiany zasady funkcjonowania państwa w obszarze ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego stąd obowiązkiem ustawodawcy było określenie warunków prawnych podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej w tym zakresie w taki sposób, aby stworzony stan prawny nie był przyczyną nieprawidłowości w tym sektorze. Wiele przepisów szczególnych przewiduje, iż dopuszczenie do określonych zawodów wymaga przedstawienia dokumentów poświadczających brak konfliktów z prawem. Takie wymagania są stawiane zazwyczaj tam, gdzie obok kwalifikacji niebagatelne znaczenie ma nieposzlakowana opinia i zaufanie. Do takich zawodów zalicza się wykonywanie usług związanych z ochroną osób i mienia. Usługi te dotyczą bowiem działalności szczególnego zaufania, ponieważ dotyczą dóbr osobistych. Uzasadnieniem rozszerzenia wymagań w odniesieniu do kandydatów na pracownika ochrony jest potrzeba zwiększenia bezpieczeństwa obywateli i nienaruszalności dóbr chronionych. Jest to kwestia nie podlegająca dyskusji. Pomijając więc, że powyższa argumentacja skarżącego nie może odnieść pożądanego przez stronę skutku z racji tego, że sąd administracyjny nie bada zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności z zasadami współżycia społecznego, Sąd wyraża przekonanie, że przedstawione przez stronę motywy nie zasługują na akceptację również z powodów wyżej wskazanych.

Podsumowując: z uwagi na to, że decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2006 r. Nr [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja O. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2006 r. nie naruszają prawa materialnego a w toku postępowania administracyjnego nie zostały naruszone przepisy prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 c) p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę R. M. oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako nie znajdującą usprawiedliwionych podstaw.