Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 294/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 6 ust. 3, art. 10a, art. 10b, art. 22
journal: Dz.U. 2018 poz 2332
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie: WSA Hanna Knysiak - Sudyka WSA Maria Zawadzka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 września 2020 r. sprawy ze skargi Firmy [...] Sp.j. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 13 stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 13 stycznia 2020 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] 2019 r., nr [...] wymierzającą [...] Spółka Jawna w D (dalej: strona skarżąca) karę pieniężną w wysokości 10.000 zł, za nie wywiązanie się z obowiązku zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem.

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W trakcie czynności podjętych 2 kwietnia 2019 r., w siedzibie Firmy D Sp. z o.o. w Ż, mających na celu zamkniecie procedury przewozu towarów SENT, odbywającym się środkiem przewozowym o nr rej. [...], funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej stwierdzili trwającą dłużej niż godzinę niesprawność lokalizatora wskazanego w zgłoszeniu do systemu SENT. Stwierdzona niesprawność dotyczyła zgłoszenia nr [...], na podstawie którego przewożono rafinowany olej palmowy (kod CN 1511) w ilości 24 920 kg. Towar ten podlega zgłoszeniu na podstawie Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 20 lipca 2018 r. w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz.U. z 2018 r. poz. 1427). Przewoźnikiem była skarżąca spółka. Kontrolujący ustalili, że lokalizator o numerze [...], podany w zgłoszeniu, przez okres 6 godzin, 21 minut i 41 sekund, nie przesyłał danych lokalizacyjnych do Systemu SENT GEO. Zatem w wyniku braku zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem, nie było możliwe prawidłowe śledzenie przesyłki.

W konsekwencji powyższego [...] 2019 r. została wydana decyzja nr [...], którą wymierzono skarżącej spółce karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za niewywiązanie się z obowiązku zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca spółka zarzuciła naruszenie:

1) art. 120, art. 121 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i wyrażonych w tych przepisach zasady legalizmu, zasady zaufania do organu podatkowego oraz zasady oficjalności postępowania dowodowego przy dokonywaniu interpretacji pojęcia "interesu publicznego", którym to pojęciem posługuje się art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, wskazując go, jako podstawę odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, oraz naruszenie przepisów prawa materialnego,

2) art. 22 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez błędną ich wykładnią, w szczególności w zakresie interpretacji pojęcia "interes publiczny", użytego w art. 22 ust. 3 ustawy, którego prawidłowa wykładnia powinna odbyć się z poszanowaniem zasad zawartych w art. 120, art. 121 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej oraz zasady proporcjonalności mającej wymiar konstytucyjny,

3) art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy skarżący spełniał przesłanki do odstąpienia od nałożenia na niego kary pieniężnej, w tym w szczególności mając na uwadze znikomy rozmiar uchybienia, który nie miał wpływu na leżący po jego stronie obowiązek podatkowy,

4) art. 24 ust. 1a ustawy SENT w związku z art. 1 pkt 26 w związku z art. 12 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. ustawy zmieniającej poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy ujawniona nieprawidłowość była wynikiem oczywistego błędu i dotyczyła danych innych niż dotyczące towaru,

5) art. 122, 187 § 1, art. 191 O.p., poprzez nieprzeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego, przez co niemożliwe było ustalenie stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a tym samym prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy,

6) art. 122, 187 § 1 i art. 191 O.p., poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy,

7) art. 191 i art. 121 § 1 O.p., poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób wybiórczy i niebudzący zaufania do organów podatkowych,

8) art. 210 § 4 O.p., poprzez brak w uzasadnieniu decyzji wskazania wszystkich istotnych przesłanek, którymi kierował się organ podatkowy wydający decyzję,

9) art. 6 ust. 3 ustawy SENT,

10) art. 22 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 4 ustawy SENT w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez stosowanie przepisów w sposób naruszający zasadę proporcjonalności. Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie art. 22 ust. 2 i 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ powołał się na treść art. 3 ust. 2a, art. 6 ust. 1i 3, art. 10a ust. 2, art. 10b, art. 10c ust. 3 oraz art. 22 ust. 2a ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 2332 ze zm.), dalej ustawa SENT i nawiązując do ustaleń faktycznych organu pierwszej instancji, które w pełni podtrzymał, stwierdził, że nałożona na skarżącą kara jest prawidłowa.

Odnośnie zarzutów dot. nieodstąpienia od nałożenia kary pieniężnej ze względu na znikomy rodzaj uchybienia powstałego w wyniku oczywistego błędu, wobec braku uszczupleń należności podatkowych Skarbu Państwa, organ odwoławczy stwierdził, że przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. wrażliwych towarów. Stwierdzono, że nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej albowiem nie wskazuje na to ani interes publiczny ani waży interes strony.

Na powyższą decyzję skarżąca spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzuciła naruszenie:

1. art. 120, art. 121 § l i art. 187 § l Ordynacji podatkowej i wyrażonych w tych przepisach zasady legalizmu, zasady zaufania do organu podatkowego oraz zasady oficjalności postępowania dowodowego przy dokonywaniu interpretacji pojęcia "interesu publicznego", którym to pojęciem posługuje się art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, wskazując go jako podstawę odstąpienia od nałożenia kary pieniężne oraz naruszenia przepisów prawa materialnego,

2. art. 22 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 26 ust. 3 ustawy SENT, poprzez błędną ich wykładnią, w szczególności w zakresie interpretacji pojęcia "interes publiczny", użytego w art. 22 ust. 3 ustawy, którego prawidłowa wykładnia powinna odbyć się z poszanowaniem zasad zawartych w art. 120, art. 121 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej oraz zasady proporcjonalności mającej wymiar konstytucyjny,

3. art. 26 ust. 3 ustawy SENT, poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy skarżąca spełniała przesłanki do odstąpienia od nałożenia na niego kary pieniężnej, w szczególności mając na uwadze znikomy rozmiar uchybienia, który nie miał wpływu na leżący po jego stronie obowiązek podatkowy,

4. art. 24 ust. 1 a ustawy SENT w związku z art. 1 pkt 26 w zw. z art. 12 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. ustawy zmieniającej, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy ujawniona nieprawidłowość była wynikiem oczywistego błędu i dotyczyła danych innych niż dotyczące towaru,

5. art. 122, 187 § 1, art. 191 O.p., poprzez nieprzeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego, przez co niemożliwe było ustalenie stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a tym samym prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy,

6. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy,

7. art. 191 i art. 121 § 1 O.p., poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób wybiórczy i niebudzący zaufania do organów podatkowych,

8. art. 210 § 4 O.p., poprzez brak w uzasadnieniu decyzji wskazania wszystkich istotnych przesłanek, którymi kierował się organ podatkowy wydający decyzję.

9. art. 6 ust. 3 ustawy SENT,

10. art. 22 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 4 ustawy SENT w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez stosowanie przepisów w sposób naruszający zasadę proporcjonalności.

Zarzucono także naruszenie art. 22 ust. 2 i 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów przez ich niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie poprzez:

a. pominięcie, że uchybienie formalne (drobne, nieistotne), skutkujące nałożeniem kary pieniężnej, nie spowodowało uszczuplenia należności podatkowych Skarbu Państwa i nie miało żadnego wpływu na możliwość i przebieg kontroli, co winno skutkować nie wszczynaniem - jako zbędnego postępowania i niewymierzeniem kary pieniężnej;

b. pominięcie, że zarówno zasada sprawiedliwości, jak i bezpieczeństwa oraz zaufania do organów państwa, składające się na pojęcie "ważnego interesu publicznego", o którym mowa w art. 22 ust. 3 ustawy, wymagają, aby postępowanie w sprawie zostało umorzone lub zakończyło się odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej,

c. pominięcie, że ustawodawca - przez nowelizację ustawy, niespełna rok po wejściu w życie pierwotnego brzmienia ww. ustawy - jasno dał wyraz swoich intencji oraz dokonał w ten sposób swoistej autentycznej legalnej wykładni przepisów prawa, wskazując wyraźnie, co jest potrzebne do osiągnięcia celu ustawy a co - z punktu widzenia osiągnięcia celu tej ustawy - jest zupełnie niepotrzebne i zbędne; z woli ustawodawcy, zbędne i niepotrzebne do osiągnięcia tego celu jest zaś wszczynanie postępowań w sprawach, w których nie doszło do uszczupleń wynikających z podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług.

Ponadto, zarzucono naruszenie art. 22 ust. 2 ustawy przez jego niewłaściwą wykładnię i wadliwe zastosowanie w sprawie, poprzez wykładnię prowadzącą do absurdu i sytuacji, w której celem przepisu jest kara dla samego karania podatnika a nie piętnowanie czy zapobieganie nadużyciom.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do zagadnienia, czy zgodne z prawem było nałożenie na skarżącą spółkę kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł na podstawie art. 22 ust. 2a ustawy SENT, z powodu niezapewnienia wymaganego przepisami art. 10a ust. 1 tej ustawy przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem, a będącego następstwem realizowania transportu rafinowanego oleju palmowego ( kod CN 1511) trwającej dłużej niż godzinę (6 godz., 21 min., i 41 sekund) na skutek niesprawności lokalizatora wskazanego w zgłoszeniu do systemu SENT.

W zaistniałym sporze rację należy przyznać organowi.

W pierwszej kolejności Sąd zaznacza, że przyjął za podstawę orzekania ustalenia faktyczne poczynione przez organy, albowiem zebrały one wystarczający materiał dowodowy niezbędny dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, który następnie prawidłowo oceniły w oparciu o właściwy stan prawny. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Przepisy te stanowią, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), organy podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.). Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.). Zgodnie zaś z art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Zdaniem Sądu ustalenia poczynione w sprawie znajdują swoje uzasadnienie i podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym oraz - wbrew argumentacji skarżącej spółki - zostały dokonane w granicach wyznaczonych zasadami prowadzonego postępowania, o których mowa w art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Materiał dowodowy jest zupełny dla rozstrzygnięcia sprawy i nie zachodziła – wbrew skardze – konieczność dalszego prowadzenia postępowania dowodowego. Ustalona przez organy podstawa faktyczna rozstrzygnięcia została oparta na dowodach, których ocena nie była sprzeczna z zasadami wyrażonymi w art. 191 O.p. Przepis ten nakazuje organowi dokonanie oceny wszystkich zebranych dowodów z rozważeniem wiarygodności i mocy dowodowej każdego z nich, a następnie ich uporządkowanie i powiązanie w spójną i logiczną całość. Podkreślić należy, że do naruszenia tego przepisu może dojść wówczas, gdy zostanie wykazane uchybienie podstawowym kryteriom oceny, tj. zasadom doświadczenia życiowego i innym źródłom wiedzy, regułom poprawności logicznej, właściwemu kojarzeniu faktów. Analizując sprawę Sąd nie dopatrzył się takich uchybień i nie zostały one także skutecznie wywiedzione w skardze.

W ocenie Sądu sformułowanym przez organy wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny został należycie przedstawiony i oceniony w uzasadnieniu decyzji, co dyskwalifikuje również zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 O.p. Ustalony stan sprawy stał się w związku z tym stanem faktycznym przyjętym przez Sąd przy dokonywaniu oceny legalności zaskarżonej decyzji. Organy administracyjne uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, a przeprowadzona zgodnie z normami prawa procesowego ocena materiału dowodowego, mimo że niezgodna z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może stanowić o naruszeniu zasady prawdy obiektywnej, ani zasady swobodnej oceny dowodów, czy też zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W ocenie Sądu, skarżąca Spółka skutecznie nie wykazała, aby w sprawie doszło do naruszenia któregokolwiek z przywołanych przepisów regulujących postępowanie przed organem, zwłaszcza przepisów regulujących postępowanie dowodowe, a naruszenie to miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sporządzone zaś uzasadnienie wydanej decyzji organu odwoławczego zawiera wyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia i poddaje się kontroli instancyjnej.

Odnosząc się do zarzutów w kontekście zebranych dowodów wskazać należy, że z protokołu z dnia 2 kwietnia 2019 r. wynika, że w trakcie czynności podjętych w siedzibie Firmy D Sp. z o.o., mających na celu zamkniecie procedury przewozu towarów SENT, odbywającym się środkiem przewozowym o nr rej. [...], funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej stwierdzili trwającą dłużej niż godzinę niesprawność lokalizatora wskazanego w zgłoszeniu do systemu SENT. Stwierdzona niesprawność dotyczyła zgłoszenia nr [...], na podstawie którego przewożono rafinowany olej palmowy. Kontrolujący ustalili, że lokalizator o numerze [...], podany w zgłoszeniu, przez okres 6 godzin, 21 minut i 41 sekund, nie przesyłał danych lokalizacyjnych do Systemu SENT GEO. Zatem w wyniku braku zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem, nie było możliwe prawidłowe śledzenie przesyłki.

Mając na uwadze ustalenia faktyczne co do przewozu paliwa podać należy, że przewóz towaru objętego pozycją CN 1511 podlega zgłoszeniu na podstawie Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 20 lipca 2018 r. w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz.U. z 2018 r. poz. 1427). W przypadku przewozu takiego towaru, w myśl art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 2332 ze zm., ustawa SENT, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju:

1) po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o:

a) dane przewoźnika obejmujące:

- imię i nazwisko albo nazwę,

- adres zamieszkania albo siedziby,

b) numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej,

c) numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a,

d) miejsce i datę rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju,

e) planowaną datę zakończenia przewozu towaru,

f) numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, o ile są wymagane,

g) numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi,

h) numer lokalizatora albo numer urządzenia;

Zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy, przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem.

W myśl art. 10a ust. 2 ustawy, przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu, o którym mowa w ust. l, w lokalizator. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji (ust.3 ).

Zgodnie z art. 10b ustawy, w przypadku gdy środek transportu jest wyposażony w lokalizator, kierujący jest obowiązany:

1) włączyć lokalizator:

a) przed rozpoczęciem przewozu towaru - w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a w przypadku kilku miejsc załadunku na terytorium kraju z chwilą rozpoczęcia przewozu towaru z pierwszego miejsca załadunku na terytorium kraju,

b) z chwilą rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju - w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1;

2) wyłączyć lokalizator nie wcześniej niż z chwilą:

a) dostarczenia towaru do miejsca dostarczenia towaru na terytorium kraju, a w przypadku kilku miejsc dostarczenia towaru na terytorium kraju z chwilą dostarczenia towaru do ostatniego miejsca dostarczenia towaru na terytorium kraju,

b) zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju.

Zgodnie natomiast z art. 10c ust. 1 ustawy, w przypadku stwierdzenia trwającej dłużej niż godzinę niesprawności lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji, kierujący, o którym mowa w art. 2 pkt 2 lit. a, jest obowiązany do niezwłocznego zatrzymania się na najbliższym parkingu samochodowym lub w najbliższej zatoce postojowej. Przewóz towaru środkiem transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, może być kontynuowany po:

1) przywróceniu sprawności lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji albo

2) przeładunku towaru na środek transportu wyposażony w sprawny lokalizator albo którego dane geolokalizacyjne są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji, albo

3) wyposażeniu środka transportu w sprawny lokalizator, albo

4) nałożeniu zamknięć urzędowych na środek transportu lub towar albo zarządzeniu konwoju, o którym mowa w art. 67 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018r. poz. 508, ze zm.). (art. 10c ust. 3)

Zgodnie z art. 22 ust. 2a cyt. ustawy, w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10 a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.

Zdaniem Sądu w świetle przywołanych wyżej regulacji przewoźnik powinien zapewnić przekazywanie danych geolokalizacyjnych środka transportu przez całą trasę przewozu, a w przypadku niesprawności geolokalizatora trwającej dłużej niż godzinę, kierujący jest zobowiązany do niezwłocznego zatrzymania pojazdu na najbliższym parkingu. Tymczasem z ustaleń dokonanych przez kontrolujących, bezsprzecznie ustalono, że podczas transportu przewoźnik nie zapewnił ciągłego przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu z powodu ponad 6 godzinnej przerwy w przesyłaniu danych lokalizacyjnych do Systemu SENT podczas trasy przejazdu. Według ustaleń kontrolujących, lokalizator o numerze [...], podany w zgłoszeniu, rozpoczął pracę po przekroczeniu granicy w Ś dnia 30.03.2019 r. od godz. 10.56.33 w lokalizacji [...]. O godz. 11.14.24 pojazd zatrzymał się w lokalizacji [...] (terminal Ś). O godz. 12.26.00 tego samego dnia przestał "nadawać" w lokalizacji [...] (OC Ś). Następny start lokalizatora zanotowany został we W dnia 30.03.2019 r. o godz. 18.46.41, lok: [...]. Od tego czasu do chwili kontroli w miejscowości Ż lokalizator działał bez przerw. Informacje te zostały potwierdzone przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W, pełniącego funkcję Centrum Kompetencyjnego w zakresie prawidłowości działania systemu PUESC (SENT), który poinformował jednocześnie, że 30 marca 2019 r. nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT GEO, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych od Operatorów ZSL oraz Mobilnych Aplikacji Kierowcy.

Powyższe w ocenie Sądu jednoznacznie wskazuje na prawidłowość zastosowania przez organ art. 22 ust. 2a ustawy stanowiący iż w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10 a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.

Przechodząc do kwestii prawidłowości zaskarżonej decyzji w kontekście normy wynikającej z art. 22 ust. 3 ww. ustawy, Sąd nie dopatrzył się w decyzji organów obu instancji nieprawidłowości wskazujących na dowolność rozstrzygnięcia.

Stosownie zatem do art. 22 ust. 3 ww. ustawy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

W myśl art. 26 ust. 3 organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie:

1. nie stanowi pomocy publicznej;

2. stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie,

udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej;

3. stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.

Zdaniem Sądu w analizowanej sprawie nie można było przyjąć, że ustalone nieprawidłowości stanowią drobne, nieistotne błędy wobec – jak podnosi skarżąca Spółka - legalnego transportu opłaconego akcyzą, nie działającego w szarej strefie, które nie powinny wiązać się z nałożeniem ww. kary pieniężnej. Podkreślić należy, że stwierdzenie niedopełnienia obowiązków z art. 10a ust. 1 skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł i organ nie działa tu w ramach uznania administracyjnego, nie może wymierzyć kary w niższej wysokości, ponieważ ustawodawca nie wyposażył organu w prawo do jej miarkowania. Niemniej jednak ustawodawca w art. 22 ust. 3 postanowił, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

W ocenie tut. Sądu nie budzi zastrzeżeń stanowisko Dyrektora dotyczące braku podstaw do odstąpienia od nałożenia na Skarżącą Spółkę kary pieniężnej. Zgodzić się należy ze stanowiskiem, że zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach szczególnych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawiającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Przy czym użycie słowa "ważny" podkreśla raczej wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes (por. wyrok WSA z dnia 8 listopada 2018, sygn. akt I SA/Ol 572/18).

Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości dokonana przez organ ocena sytuacji majątkowej, ekonomicznej Skarżącego przedstawiona na s. 7 i 8 zaskarżonej decyzji. Organ trafnie podał, że wystąpienie przesłanki ważnego interesu przewoźnika wiąże się z istnieniem po jego stronie szczególnych powodów, w konsekwencji których żądanie pełnej i terminowej zapłaty kary może zachwiać podstawami jego egzystencji i osób od niego zależnych. Jest to zatem całokształt okoliczności dotyczącej sytuacji przewoźnika, w szczególności sytuacji materialnej, finansowej.

Powyższe dane – nie podważone skutecznie przez stronę skarżącą – uprawniały organ do wniosku o jej dobrej kondycji finansowej i braku pogorszenia stanu majątkowego na dzień orzekania przez organ odwoławczy. Sąd natomiast ocenia decyzję na dzień jej wydania. W związku z tym jednorazowe wywiązanie się z ciążącego obowiązku zapłaty kar pieniężnych nałożonych zaskarżoną decyzją leży w możliwościach finansowych skarżącej spółki i nie zagrozi jego płynności finansowej. Odstąpienie w takich okolicznościach od wymierzenia ww. kary pieniężnej kolidowałoby także z interesem Skarbu Państwa i zasadą równości. W tym kontekście organ odniósł się do tego zagadnienia na s. 7-9 zaskarżonej decyzji. Podał jak rozumie pojęcie "interes publiczny", odwołał się do celu ustawy. Nie znalazł takich wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, które przemawiałyby w niniejszej sprawie za odstąpieniem od nałożenia kary. W konsekwencji powyższego nie narusza prawa zawarta w decyzji ocena, co do braku także tej przesłanki. Okoliczność, że skarżąca spółka dokonuje legalnego obrotu olejem palmowym, a charakter naruszenia był znikomy nie oznacza automatycznie wystąpienia przesłanki interesu publicznego przemawiającego za odstąpieniem od nałożenia kary. Również niedziałanie geolokalizatora przez okres ponad 6 godzin i związanego z tym braku przez ten czas kontroli - nad przemieszczanym pojazdem z olejem palmowym - przez właściwe organy, trudno uznać za uchybienie nieistotne dające podstawę do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, jako wyczerpującą przesłankę ważnego interesu strony lub interesu publicznego.

Odnosząc się do treści wyroku NSA z dnia 18 maja 2020 r., sygn. akt II GSK 220/20 przywołanego przez skarżącego w piśmie procesowym z 30 czerwca 2020 r. Sąd stwierdza, że znana mu jest wykładnia interesu publicznego przeprowadzona w uzasadnieniu ww. wyroku NSA wskazująca na potrzebę analizowania, czy przy popełnianym naruszeniu zachodziła obawa uszczuplenia dochodów budżetowych Skarbu Państwa, nie mniej jednak w sprawie objętej wyrokiem stan faktyczny był odmienny od stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. Tam bowiem kara 10 000 zł została wymierzona za oczywistą omyłkę w zgłoszeniu SENT co do miejsca załadunku towaru, (co zostało później skorygowane), a dodatkowo omyłka ta dotyczyła 4 jednocześnie realizowanych transportów, co spowodowało, że kara osiągnęła ostatecznie kwotę 40 000 zł. Rozważanie istnienia interesu publicznego należy zawsze dokonywać w odniesieniu do konkretnych okoliczności sprawy i nie można stosować żadnych uogólnień. W ocenie orzekającego Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy organy – biorąc pod uwagę m.in. cel ustawy oraz charakter dokonanego naruszenia - słusznie oceniły że brak było podstaw do zastosowania art. 22 ust. 3 ustawy o SENT.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.