Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 667/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 8 § 1, § 2, art. 77 § 1, art. 107 § 1 pkt 6, § 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 15gg ust. 1, ust. 6, ust. 7
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Jacyniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2022 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w L. z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz J. F. kwotę [...]([...]) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 27 października 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, dalej: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu odwołania J. F., dalej: "strona", "skarżąca", utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Lublinie, dalej: "Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy", "organ pierwszej instancji", z dnia 17 września 2021 r., odmawiającą stronie przyznania dofinansowania z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych począwszy od 1 marca 2021 r. dla 18 pracowników, przysługujących za okres jednego miesiąca z przeznaczeniem na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników oraz składek na ubezpieczenie społeczne pracowników, w łącznej wysokości 17.097,60 zł.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 29 marca 2021 r. strona, prowadząca działalność gospodarczą pod firmą PPHU L. , zwróciła się do Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. Decyzją z dnia 23 lipca 2021 r. organ pierwszej instancji odmówił przyznania dofinansowania wskazując, że powodem odmowy jest wcześniejsze uzyskanie przez wnioskodawcę dofinansowania. Na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu pierwszej instancji, uznając wydanie decyzji za przedwczesne i wskazując, że strona zwróciła przyznane dofinansowanie i wycofała uprzednio złożony wniosek, co powoduje że przyznane wcześnie dofinansowanie nie zostało zrealizowane. Brak jest więc podstaw do decyzji odmownej.

Po ponownym przeprowadzeniu postepowania, kolejną decyzją z dnia 17 września 2021 r. organ pierwszej instancji odmówił przyznania stronie dofinansowania z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych począwszy od 1 marca 2021 r. dla 18 pracowników, przysługującego za okres jednego miesiąca z przeznaczeniem na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników oraz składek na ubezpieczenie społeczne pracowników, w łącznej wysokości 17.097,60 zł. W uzasadnieniu te decyzji organ wskazał, że powodem odmowy jest wcześniejsze uzyskanie przez wnioskodawcę dofinansowania. Uzasadniając odmowę organ zaznaczył, że wnioskiem z dnia 12 lutego 2021 r. strona wystąpiła o dofinansowanie wynagrodzeń za luty, w tym także o dofinansowanie pracownika, z którym stosunek pracy ustał 31 stycznia 2021 r., przy czym w toku postepowania, do dnia 24 marca 2021 r. strona nie złożyła pisemnego powiadomienia ani o błędach we wniosku i wykazie pracowników, ani nie złożyła korekty wniosku i go nie wycofała. Natomiast 19 marca 2021 r. złożyła skorygowany wykaz pracowników, nadal uwzględniający zwolnionego pracownika. Organ wskazał też, że strona wycofała wniosek i zwróciła otrzymaną kwotę dzień po jego pozytywnym rozpatrzeniu i otrzymaniu środków, przy czym, jak zaznaczył organ strona nie wskazała przyczyn wycofania wniosku lub złożenia jego korekty przed wypłatą świadczeń.

W związku z powyższym, zdaniem organu pierwszej instancji, strona uzyskała świadczenie nienależne i ma do niej zastosowanie art. 15 gg ust. 23 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COV1D-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), dalej: "ustawa COVID-19", obligujący do zwrotu pomocy. W ocenie organu nie można natomiast przyjąć, że wycofanie wadliwego wniosku po jego realizacji i zwrot nienależnych środków powoduje, że wniosek uważa się za niebyły. Stałoby to też w sprzeczności z treścią art. 15gg ust. 6 i 7 ustawy COVID-19.

Zdaniem organu, świadczenie wypłacone stronie w wyniku realizacji wniosku nr [...] jest w świetle art. 15 gg ust. 23 ww. ustawy świadczeniem nienależnym. Sankcją w tej sytuacji jest zwrot otrzymanej kwoty z odsetkami, zaś pomoc w tym zakresie należy uznać za skonsumowaną.

W odwołaniu od tej decyzji strona wskazała, że z uwagi na błędne wypełnienie wcześniejszego wniosku zwróciła uzyskane wcześniej dofinansowanie i wniosła do organu o uchylenie uprzednio wydanej decyzji. Nowy, prawidłowy wniosek, złożony w celu uzyskania dofinansowania, powinien być, zdaniem strony, rozpatrzony przez organ tak, jak gdyby ona nigdy nie występowała o przyznanie dofinansowania. Tłumaczyła też, że wniosek o którym wspomina organ składany był w oparciu o kalkulator i zwolniony pracownik znalazł się tam omyłkowo. Strona w związku z pomyłką anulowała wniosek, a organ prawnie nieskutecznie w dniu 13 kwietnia wezwał ją do złożenia wyjaśnień odnośnie do przyczyn anulowania wniosku. Mimo to odpowiedziała terminowo na wystosowane do niej pytania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję w pierwszej kolejności odwołało się do treści art. 15gg ust. 1 ustawy COV1D-19, wskazując, że podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych:

1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub

2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub

3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że stosownie art. 15g ust. 1 cyt. ustawy przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, organizacja pozarządowa w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz.U. z 2020 r. poz. 1057) oraz podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, państwowa lub prowadzona wspólnie z ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego instytucja kultury, w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz.U. z 2020 r. poz. 194), u której wystąpił spadek przychodów w następstwie wystąpienia COVID-19, a także kościelna osoba prawna działająca na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, oraz jej jednostka organizacyjna, może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19, na zasadach określonych w ust. 7 i 10.

Organ wskazał dalej, że stosownie do z art. 15gg ust. 7 przywołanej ustawy podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.

Odwołując się do akt sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że wniosek strony z dnia 12 lutego 2021 r. o przyznanie świadczenia dla 20 pracowników został rozpatrzony pozytywnie, wnioskowane świadczenie przekazano jej w dniu 24 marca 2021 r. Otrzymane środki zostały zaś przez nią zwrócone w dniu 25 marca 2021 r. Zwracając przyznane dofinansowanie strona wycofała uprzednio złożony wniosek, zwracając się o uchylenie decyzji w tym przedmiocie. Zdaniem Kolegium, w świetle przepisów, które warunkowały przyznanie wnioskowanego świadczenia, wycofanie wniosku, jak też żądanie uchylenia decyzji, w wyniku której przyznano stronie przedmiotowe świadczenie nie było jednak możliwe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie strona, wnosząc o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i zasadzenie kosztów wg norm przepisanych, zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie prawa polegające w szczególności na:

- błędnej wykładni art. 15gg §7 ustawy COVID-19 poprzez uznanie, że skutecznie zwrócona pomoc na podstawie wycofanego przez stronę wniosku, stanowi uzyskaną pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy,

- błędnej wykładni art. 15gg §23 ustawy o COVID poprzez przyjęcie, że norma tego przepisu nie pozwala na ponowne ubieganie się o dofinansowanie z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na podstawie art. 15gg §1 tej ustawy w sytuacji, gdy wnioskujący spełnia wszystkie warunki uzyskania tej pomocy,

- błędnej wykładni art. 7a, art. 8, art. 9, art. 11, art. 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735), dalej: "k.p.a.", poprzez nierozpatrzenie wątpliwości na korzyść strony, niedostateczne wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, nie informowanie strony o zapadłych rozstrzygnięciach, zmianę stanowiska przez organ odwoławczy mimo, że stan faktyczny nie uległ zmianie,

- błędnej wykładni art. 77 § 1, art. 80 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego a także nie odniesienie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu.

W uzasadnieniu skargi strona opisała okoliczności złożenia "pierwotnego" wniosku i odwołała się do zapadłych w sprawie rozstrzygnięć. Jej zdaniem brak jest prawnych przeszkód dla skutecznego wycofania wniosku wraz jego wszystkimi konsekwencjami w oparciu o przepisy k.p.a. Skarżąca zaznaczyła również, że cofnięcie wniosku przed rozpatrzeniem sprawy rodzi konieczność umorzenia postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego na zasadzie art. 105 § 2 k.p.a.

Skarżąca podniosła następnie, że organy bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Zatem jeżeli Samorządowe Kolegium Odwoławcze zmieniło swoje stanowisko, mogłoby chociaż uzasadnić taką zmianę, zgodnie z zasadą informowania stron. Poza tym w składzie orzekającym w tych dwóch sprawach brały udział dwie te same osoby, tym bardziej skarżącą dziwi zmiana stanowiska.

Strona podnosiła, że użyty w art. 15gg ust. 7 ustawy o COVID zwrot "uzyskał" jest to zwrot w formie dokonanej, a ustawodawca wprowadzając ten przepis miał na celu zapobiegnięcie sytuacji, w której przedsiębiorcy dwukrotnie otrzymywaliby świadczenia na tych samych pracowników co byłoby nadużyciem. Jednakże w jej sytuacji nie można mówić o dwukrotnym uzyskaniu dofinansowania.

Podsumowując własną argumentację skarżąca wskazała, że organ odwoławczy nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, nie zakończył postępowania poprzedzającego postępowanie zakończone utrzymaną przez niego decyzją, mimo jasnej dyspozycji zawartej w pierwszej decyzji wydanej w wyniku rozpatrzenia odwołania, organ bezpodstawnie uznaje, że do postępowania dotyczącego uzyskania dofinansowania z art. 15gg ustawy o COVID, stosuje się wyłącznie przepisy tej ustawy w oderwaniu od norm ogólnych zawartych chociażby w k.p.a., bezpodstawnie nie uznał skutecznego wycofania wniosku przez stronę i związku z tym błędnie uznał, że przyznanie dofinansowania stanowiłoby naruszenie art. 15gg §7, błędnie też organ uznaje, iż norma zawarta w art. 15gg §23 uniemożliwia ponowne ubieganie się o przyznanie dofinansowania, co stanowi wykładnię rozszerzającą przepisu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozważył co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: "p.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Jak przewiduje art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję: 1) uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (zob. art. 145-145b k.p.a.), c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach.

Mając na uwadze wyżej zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, który mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz błędną interpretacje przepisów prawa materialnego.

Wskazać trzeba, że stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego obowiązkiem organu administracji publicznej jest zaś jego wszechstronne rozpatrzenie. Zadaniem sądu administracyjnego jest natomiast między innymi ustalenie, czy prawidłowo w postępowaniu administracyjnym został zebrany materiał dowodowy, a następnie czy został on oceniony przez organy administracji zgodnie z przepisami. W związku z tym sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracyjne wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2021 r. w sprawie II OSK 1339/18).

W okolicznościach omawianej sprawy nie można mówić ustaleniu wszystkich istotnych okoliczności stanu faktycznego na podstawie zebranego w pełni materiału dowodowego, w sposób logiczny ocenionego. Po pierwsze, trzeba bowiem zauważyć, że stan sprawy nie jest też bezsporny. Skarżąca twierdzi o wcześniejszym anulowaniu błędnego wniosku i na tej podstawie dokonaniu zwrotu wypłaconych środków. Po drugie, mimo że kwestia uprzedniego zrealizowania, wykorzystania przez skarżącą dofinansowania jest podstawą odmowy jego przyznania, to z akt sprawy nie wynika w sposób jednoznaczny kiedy skarżąca nadała do organu wniosek nr [...], nie wynika także kiedy strona go faktycznie anulowała (cofnęła) i w jakiej formie, kiedy wreszcie o anulowaniu wniosku dowiedział się organ i jaka była bezpośrednia przyczyna jego anulowania (cofnięcia) przez skarżącą. Informacja o anulowanym wniosku o wymienionym numerze pojawia się w aktach sprawy dopiero w postaci wezwania z dnia 9 kwietnia 2021 r. do złożenia wyjaśnień w sprawie anulowanego wniosku (k.7). Sąd nie ma zatem możliwość weryfikacji poprawności twierdzeń organu w tym względzie w zakresie okoliczności złożenia takiego wniosku i anulowania go przez skarżącą. Sprzeczne ze zgromadzonym materiałem zaś są kolejne twierdzenia organu, że skarżąca na wezwanie do złożenia wyjaśnień nie odpowiedziała w terminie, w sytuacji gdy w aktach sprawy znajduje się pismo skarżącej z dnia 20 kwietnia 2021 r. zawierające, zwięzłe wprawdzie, wyjaśnienia, do czego organ nie odnosi się.

Brak wniosku z dnia 12 lutego 2021 r. w aktach sprawy uniemożliwia też weryfikację jego zakresu, miesięcy jakich miałby dotyczyć oraz załączników do niego.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o COVID. Ustawa ta przewiduje różne formy łagodzenia skutków wywołanych epidemią związaną z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Dofinansowanie z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, jakie ustanowione zostało w art. 15gg tej ustawy, przewidziane jest na ochronę miejsc pracy, poprzez dofinansowanie wynagrodzeń pracowników i należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenie społeczne.

Zgodnie z art. 15gg ust. 1 ustawy COVID, podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1 tej ustawy (więc m.in. przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców), u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15 g ust. 5. Podmiotom, o którym mowa w ust. 1, o czym stanowi już art. 15gg ust. 2 ustawy COVID, przysługują środki z Funduszu na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1.

Świadczenia, o których mowa w art. 15gg ust. 1, oraz środki, o których mowa w jego ust. 2, zgodnie z art. 15gg ust. 6 ustawy COVID, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Jak wynika zaś z art. 15gg ust. 7 ustawy o COVID, podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Stosownie do art. 15gg ust. 14 ustawy o COVID wypłata dofinansowania następuje w transzach odpowiadających ilości miesięcy wskazanych we wniosku.

Przepisy art. 15gg ust. 6 i 7 ustawy o COVID uniemożliwiają przyznanie dofinansowania ze środków publicznych w przypadku, gdy dany przedsiębiorca otrzymał już pomoc finansową do tych samych pracowników i w zakresie takich samych tytułów na łączny okres 3 miesięcy. Przepisy te uniemożliwiają zatem przedsiębiorcy otrzymanie pomocy publicznej kilka razy na podstawie tych samych przesłanek.

Skoro natomiast wniosek skarżącej o przyznanie dofinansowania został przez nią anulowany (cofnięty), a przyznana pomoc – co nie jest sporne - została przez skarżącą zwrócona - jak podnosi ona - w związku z cofnięciem wniosku, nie można w tej sytuacji w sposób zasadny twierdzić o "wykorzystaniu" już tej pomocy, w sposób w jakim mowa w przytoczonym wyżej przepisie, tj. wyłączający przyznanie pomocy ze względu na już wcześniej przyznaną pomoc w stosunku do tych samych pracowników i w zakresie takich samych tytułów.

Słusznie przy tym zauważa skarżąca, że organ nie wskazuje dlaczego cofnięcie wniosku z dnia 12 lutego 2021 r. nie spowodowało umorzenia postępowania tym wnioskiem wszczętego, skoro cofnięcie wniosku spowodowało bezprzedmiotowość postępowania, a wiedzę o cofnięciu wniosku i natychmiastowym zwrocie świadczenia organ powziął w toku procedowania w przedmiocie dofinansowania.

W konsekwencji Sąd stwierdził, że zasługiwał na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut błędnej wykładni przepisów prawa materialnego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy.

Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd miał również na uwadze, iż organ w niniejszej sprawie naruszył art. 8 § 1 i 2 k.p.a. Zgodnie z powołanymi przepisami, organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a także bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.

Analiza akt niniejszej sprawy, a przede wszystkim dwóch wydanych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (z dnia 23 lipca 2021 r. uchylającej zaskarżoną decyzję oraz decyzji z dnia 27 października 2021 r.) prowadzi do wniosku, że organ w pierwszej z nich, kwestionując stanowisko organu pierwszej instancji stwierdził, że, aby móc skutecznie procedować w zakresie wniosku z dnia 29 marca 2021 r., powinno być w pierwszej kolejności zakończone w sposób prawem przewidziany postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia 12 lutego 2021 r. Następnie organ w zaskarżonej decyzji zajął diametralnie odmienne stanowisko, aprobując merytoryczne stanowisko organu pierwszej instancji, pomimo niezakończenia w żaden prawem przewidziany sposób postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 12 lutego 2021 r.

Sąd zaznacza także, iż stosownie do art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Jak z kolei stanowi art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne i prawne jest ważnym elementem decyzji, bowiem przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia. Ponadto odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady przekonywania wynikającej z art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Prawidłowe uzasadnienie decyzji stanowi również jedną z gwarancji właściwej realizacji zasady pogłębiania zaufania wynikającej z art. 8 § 1 k.p.a. Uzasadnienie decyzji winno też spełniać rolę edukacyjną w stosunku do adresatów decyzji oraz innych podmiotów, a także powinno umożliwiać kontrolę poprawności decyzji, w tym również przez sąd, który nie zastępuje organu w podaniu motywów uzasadnienia decyzji o oznaczonej treści. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga zatem logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska, co umożliwia jego kontrolę nie tylko przez stronę będącą adresatem wydanego rozstrzygnięcia, lecz również przez sąd.

W przekonaniu Sądu zaskarżona decyzja wykazuje w powyższym zakresie istotne braki, albowiem nie zawiera logicznego uzasadnienia, nie odnosi się, lub odnosi się w lakoniczny sposób, do poszczególnych argumentów podnoszonych przez skarżącą, w tym bezpośrednich przyczyn anulowania (cofnięcia) przez skarżącą wniosku o dofinansowanie. Nie wyjaśnia także zmiany stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z czego wynika odmienna ocena stanu sprawy.

Ponownie rozpatrując sprawę, organy uwzględnią ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a. Sąd w pkt 1. sentencji uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego, zawarte w pkt 2. uzasadnia przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Zasądzone koszty w łącznej kwocie 4.130 zł obejmują: wpis sądowy od skargi - 513 zł, koszty zastępstwa procesowego wynoszące 3.600 zł stosownie do § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.