Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2351/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6299 Inne o symbolu podstawowym 629
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.), asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2007 r. sprawy ze skargi B. i Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania B. i Z. Z. od decyzji Starosty P. z dnia [...] czerwca 2006 r. umarzającej postępowanie w sprawie " o nadanie klauzuli ostateczności aktowi własności ziemi nr [...] z dnia [...] października 1980 r. dotyczącego uregulowania własności nieruchomości położonej we wsi K. gmina P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 105 § 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, iż przepisy regulujące postępowanie administracyjne, w tym kodeks postępowania administracyjnego, nie przewidują procedury nadawania klauzuli ostateczności decyzjom administracyjnym; w szczególności klauzula taka nie jest nadawana w drodze decyzji lub postanowienia a tylko w celu wydania któregokolwiek z tych orzeczeń zasadne byłoby prowadzenie postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 105 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzje o umorzeniu postępowania. Dodatkowo wyjaśnił, iż z akt sprawy nie wynika by przedmiotowy akt własności ziemi został doręczony lub ogłoszony zainteresowanym stronom. Tak więc nie trafił on do obrotu prawnego co oznacza, iż postępowanie którego przedmiotem było wydanie w/w aktu nie zostało de facto zakończone nie tylko decyzją ostateczną ale nawet jakąkolwiek inną decyzją a jak wynika z treści art. 110 kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. i Z. małżonkowie Z., zwani dalej skarżącymi, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz zobowiązanie organu I instancji do wydania oryginału przedmiotowego aktu własności ziemi zawierającego klauzulę ostateczności oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podnieśli zarzut naruszenia art. 109 kpa poprzez odmowę doręczenia oryginału decyzji oraz art. 14 kpa, art. 12 kpa i 35 kpa- skarżący otrzymali przedmiotową decyzję jedynie w kserokopii, decyzję doręczono skarżącym przez ogłoszenie w dniu 19 stycznia 2005 r. a postępowanie trwa już 16 rok. Brak doręczenia oryginału decyzji

oznacza również pozbawienie skarżących prawa zaskarżenia decyzji organu I instancji co narusza art. 15 kpa. Dodali, iż Starosta P. jest związany przedmiotową decyzją, która na skutek niezaskarżenia stała się ostateczna.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreśliło, iż skarżący w swoim piśmie z dnia 24 kwietnia 2006 r. zwracali się do Starosty P. o wydanie decyzji w przedmiocie wydania klauzuli ostateczności aktowi własności ziemi z dnia [...] października 1980 r. i rozstrzygnięcia organów obu instancji dotyczyły tego wniosku. Kwestia oceny prawidłowości doręczenia lub nie aktu własności ziemi wykraczała poza granice postępowania odwoławczego co oznacza, iż w zasadzie zarzuty skargi dotyczą działań albo zaniechań Starosty związanych z tym aktem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś według kryteriów słusznościowych. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270- dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 105 kpa gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe organ administracji publicznej umarza postępowanie. Umorzenie postępowania nie jest zależne od woli organu administracji ani tym bardziej, pozostawione do uznania organu-organ jest zobowiązany do umorzenia postępowania w

przypadku stwierdzenia jego bezprzedmiotowości. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego jest refleksem bezprzedmiotowości sprawy administracyjnej, która miała być rozstrzygnięta w danym postępowaniu (W. Dawidowicz; Zarys procesu... str. 134 ). Oznacza zatem, iż brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty ( wyrok NSA OZ w Łodzi z dnia 27 stycznia 1998 r., I S.A./Łd 1025/96 niepubl. ). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, wskazać należy, iż jak wynika z akt, skarżący zarówno w piśmie z dnia 24 kwietnia 2006 r., odwołującym się do wniosku złożonego w dniu 18 stycznia 2006 r., jak i w odwołaniu od decyzji organu I instancji wnoszą o wydanie decyzji w przedmiocie wydania klauzuli ostateczności aktowi nadania ziemi z dnia [...] października 1980 r. Sąd podzielił stanowisko organów administracji, iż postępowanie mające na celu nadanie klauzuli ostateczności aktowi własności ziemi jest bezprzedmiotowe. Wskazać należy, iż uprawomocnienie decyzji jest czynnością materialno-techniczną i nie wydaje się orzeczenia w takiej sprawie. Tak więc trafnie Kolegium wskazało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że obowiązujące przepisy postępowania administracyjnego nie przewidują procedury nadawania klauzuli ostateczności decyzjom administracyjnym a w szczególności klauzula taka nie jest nadawana w drodze decyzji lub postanowienia.

Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, iż wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ) orzekł jak w sentencji.