Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1284/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 5a, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant : St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi M.Z. na zarządzenie Burmistrza Miasta z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zakazu organizowania na terenach stanowiących własność gminy miejskiej objazdowych przedstawień cyrkowych z udziałem zwierząt postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

W dniu 29 czerwca 2016 r. Burmistrz Miasta "[...]" wydał zarządzenie

Nr "[...]"sprawie zakazu organizowania na terenach stanowiących własność gminy miasta "[...]"objazdowych przedstawień cyrkowych z udziałem zwierząt. W § 1 zarządzenia zobowiązano kierowników wydziałów Urzędu Miasta "[...]"oraz kierowników jednostek organizacyjnych Miasta "[...]", dysponujących nieruchomościami stanowiącymi mienie lub pozostającymi w zarządzie Miasta "[...]"i zawierających umowy dzierżawy, najmu lub inne dające prawo do dysponowania nieruchomością, do ich nieudostępniania na cele związane z organizowaniem i przeprowadzaniem objazdowych przedstawień cyrkowych z udziałem zwierząt. W § 2 zakazano dystrybucji biletów na przedmiotowe wydarzenia w biurach Urzędu Miasta Braniewa oraz w jednostkach organizacyjnych Miasta "[...]", a także ich promocji z wykorzystaniem majątku Miasta "[...]".

Pismem z dnia 1 sierpnia 2016 r. "[...]" wezwał Burmistrza Miasta "[...]"do usunięcia naruszenia prawa przez uchylenie powyższego zarządzenia.

Odpowiadając na wezwanie usunięcia naruszenia prawa, organ stwierdził, że nie doszło do jakiegokolwiek naruszenia prawa. Kwestionowane zarządzenie nie stało

w sprzeczności z ustawą o gospodarce nieruchomościami. Nie doszło także do naruszenia ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, o ochronie zwierząt i o działach administracji rządowej. Akt ten został wydany w ramach kompetencji burmistrza określonych w art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 poz. 446).

W skardze, złożonej do tut. Sądu na zarządzenie Burmistrza Miasta "[...]"z dnia 29 czerwca 2016 r., "[...]"oraz uczestnik postępowania "[...]"zarzucili, że powyższe zarządzenie "[...]"narusza:

1) art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez przeprowadzenie procesu prawodawczego bez umożliwienia stronie skarżącej wypowiedzenia się w kwestiach dotyczących ich praw podstawowych, mimo że istniała konieczność zastosowania przez Burmistrza Miasta "[...]"procedury wskazanej w § 1 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej". Brak stanowiska przedsiębiorców cyrkowych oraz nieustalenie stanu faktycznego w zakresie metod treningu, utrzymania i transportu zwierząt cyrkowych miało istotny wpływ na wynik sprawy przez wydanie zaskarżonego zarządzenia, ingerującego bezpośrednio w przyznane przedsiębiorcom wcześniej prawa, z pominięciem stanowiska strony skarżącej i jakiegokolwiek przedsiębiorcy organizującego przedstawienia cyrkowe z udziałem zwierząt oraz bez zasięgnięcia opinii powiatowych lekarzy weterynarii;

2) naruszenie przez niezastosowanie per analogiam legis art. 7, 8, 9, 10, 19, 20 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), dalej powoływanej jako K.p.a., w związku z brakiem właściwości w obszarze nadzoru weterynaryjnego, oraz art. 28, art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. z uwagi na brak uzasadnienia,

3) przepisów ustawy o samorządzie gminnym, w szczególności art. 5a - przez nieprzeprowadzenie konsultacji z mieszkańcami gminy, art. 6 - w związku z brakiem właściwości Burmistrza Miasta "[...]"w obszarze nadzoru weterynaryjnego;

4) niezastosowanie art. 7, art. 8 ust. 2, art. 2 oraz art. 31 ust. 3 w zw. z art. 16,

art. 22, art. 32, art. 65 ust. 1 oraz art. 73 Konstytucji RP, przez przyjęcie przepisy te nie obowiązują Burmistrza Miasta "[...]"w przypadku doboru kryteriów gospodarowania nieruchomościami miejskimi;

5) niezastosowanie art. 49 oraz art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

6) art. 7 ust. 1 pkt. 1, 30 ust. 2 pkt 3 i art. 33 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 12, art. 23 ust. 1 i art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r., poz. 1774) oraz w zw. z art. 6 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i art. 17 ust. 1 oraz art. 18 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, z uwagi na naruszenie zasad prawidłowej gospodarki nieruchomościami i błędną ich wykładnię przez przyjęcie, że Burmistrz Miasta "[...]"jest uprawniony do kierowania się przy gospodarowaniu mieniem komunalnym kryterium, czy najemca nieruchomości gminnej prezentuje w swoich legalnych przedstawieniach cyrkowych zwierzęta, podczas gdy art. 6 ust. 2 ustawy

o swobodzie działalności gospodarczej stanowi, że nawet właściwy organ nie może żądać ani uzależniać swojej decyzji w sprawie podjęcia, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej przez zainteresowaną osobę od spełnienia przez nią dodatkowych warunków, w szczególności od przedłożenia dokumentów lub ujawnienia danych, nieprzewidzianych przepisami prawa;

7) błędną wykładnię i niezastosowanie art. 10 Konstytucji RP przez przyjęcie, że Burmistrz Miasta "[...]"posiada władzę ustawodawczą w zakresie rozstrzygania

o działalności gospodarczej przedsiębiorców cyrkowych i ponadto jest właściwy

w sprawach objętych właściwością administracji rządowej, to jest art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 1 pkt 4 i art. 28 ust. 1 pkt 1 oraz 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej, a w wyniku tego naruszenie w szczególności art. 5, art. 8 oraz art. 9, a także art. 24i oraz art. 24j, to znaczy Rozdziału 4b Wymagania weterynaryjne przy przemieszczaniu w celach niehandlowych zwierząt cyrkowych ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, oraz

art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej.

Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego zarządzenia, wstrzymanie jego wykonania, dopuszczenie w charakterze uczestnika "[...]", przeprowadzenie dowodu z dokumentów powołanych w skardze i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę, organ administracji wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej. Burmistrz stwierdził, że zarządzenie nie narusza żadnych z przepisów Konstytucji RP i jest zgodnie z art. 10 i art. 16 ustawy zasadniczej. Kompetencje do wydania tego aktu wynikają z art. 30 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy

o samorządzie gminnym. Wydając zaskarżone zarządzenie, Burmistrz nie naruszył także przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, gdyż akt ten dotyczył jedynie nieruchomości gminnych, do których gospodarowania organ posiada umocowanie, zagwarantowane w przepisach ustawy o samorządzie gminnym. Rozporządzenie nie doprowadziło do uchylenia koncesji, czy do innych sankcji w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej przez określonego przedsiębiorcę. Przedsiębiorca może prowadzić swoją działalność gospodarczą na każdej innej nieruchomości, poza stanowiącą własność gminy. W ocenie organu, wydane zarządzenie nie naruszyło również przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż zostało wydane na podstawie kompetencji ustawowych zawartych w art. 25 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który to przepis stanowi, że gminnym zasobem nieruchomości gospodaruje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Organ podkreślił, że wydanie przedmiotowego zarządzenia w żaden sposób nie naruszyło postanowień Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej czy Rezolucji Parlamentu Europejskiego (2004/22660), skoro miało ono charakter lokalny

i dotyczyło ograniczonego kręgu nieruchomości.

Postanowieniem z dnia 9 listopada 2016 r., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego zaradzenia, zaś postanowieniem z dnia 21 grudnia 2016 r. dopuścił do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestnika postępowania "[...]".

W piśmie procesowym z dnia 23 stycznia 2017 r., strona skarżąca podniosła m.in., że zaskarżone zarządzenie stanowi normę abstrakcyjną i generalną i jest przejawem władzy publicznej. Wywiodła, że działania Burmistrza także w sferze dominium są ograniczone prawami przedsiębiorców. Zarzuciła ponadto, że zarządzenie narusza prawo europejskie, w szczególności swobodę przedsiębiorczości, gwarantowaną obywatelom państw członkowskich przez Traktat o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 787 z późn. zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., kognicja sądów administracyjnych obejmuje kontrolę działalności administracji, między innymi, w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz na inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach

z zakresu administracji publicznej.

Z powyższego wynika, że zaskarżone do sądu administracyjnego mogą być akty które stanowią akty prawa miejscowego, albo akty nie mające takiego charakteru, jeżeli zostały podjęte "w sprawach z zakresu administracji publicznej".

W orzecznictwie wykształcił się pogląd o dopuszczalność zaskarżenia zarządzeń, stanowiących akty z zakresu administracji publicznej dotyczące gospodarowania mieniem gminnym, uznający, iż pojęcie "sprawa z zakresu administracji publicznej", w rozumieniu p.p.s.a., należy interpretować w sposób szeroki (por. uchwała NSA z dnia 1 czerwca

1998 r., sygn. akt OPS 3/98, uchwała NSA z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OPS 11/00, wyrok NSA z dnia 17 maja 1999 r., sygn. akt OSA 1/99, wyrok NSA z dnia

6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 2/00; http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA").

Działania i akty prawne podejmowane przez organy samorządu terytorialnego mogą być kwalifikowane jako działania z zakresu wykonywania administracji publicznej, mimo że zmierzają do wywołania w przyszłości skutków cywilnoprawnych. Akt organu z zakresu administracji publicznej może zatem pozostawać w związku ze sprawą cywilną i nie wyklucza to administracyjnego charakteru sprawy. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2009 r., sygn. akt I OPS 1/09 (CBOSA) stwierdzono, że "unormowania ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U.

z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, z późn. zm.), w zakresie dotyczącym obrotu nieruchomościami Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego, regulują czynności cywilnoprawne w sposób szczególny w stosunku do ogólnych zasad określonych w Kodeksie cywilnym. Wynika to stąd, że działalność Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do mienia stanowiącego ich własność nie opiera się wyłącznie na przepisach prawa cywilnego, ale ze względu na publicznoprawny status Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego oraz przysługującego im mienia, obrót ten regulowany jest także przepisami prawa publicznego. Publicznoprawny charakter tych podmiotów oraz przeznaczenie mienia, którym dysponują na zaspokojenie potrzeb wspólnoty stanowi uzasadnienie wprowadzenia ograniczeń

w zakresie swobody dysponowania mieniem i swobody zawierania umów oraz samodzielności jednostek samorządu terytorialnego".

Biorąc powyższe pod uwagę, skargę na zarządzenie Burmistrza Miasta "[...]"

w przedmiocie zakazu zawierania umów dzierżawy, najmu lub inne dające prawo do dysponowania nieruchomościami stanowiącymi mienie lub pozostających w zarządzie Miasta "[...]", na cele związane z organizacją i przeprowadzaniem objazdowych przedstawień cyrkowych z udziałem zwierząt, należało uznać za dopuszczalną.

W odniesieniu do zarządzeń organów gmin, przesłanki podmiotowe wniesienia skargi określa art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1515, z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Jak zaś stanowi art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5

i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).

Zestawienie art. 101 u.s.g. oraz art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. prowadzi więc do wniosku, że naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę jest warunkiem wstępnym merytorycznego rozpoznania skargi na akty wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. Z kolei, niewykazanie przez skarżącego takiego naruszenia stanowi podstawę odrzucenia skargi.

Oceniając legitymację Skarżącego wyjaśnić należy, że kryterium "naruszenia interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi na zarządzenie organu gminy oznacza, że akt ten musi naruszać interes prawny skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96, ONSA 1997, z. 2, poz. 89). Przypomnieć trzeba, iż w orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83). Przyjmuje się, że w postępowaniu administracyjnym interes ten musi być wywodzony przede wszystkim

z przepisów prawa materialnego, natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym, może być on oparty także o przepisy prawa procesowego lub ustrojowego. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej (zob. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 424). W przypadku zatem skargi na zarządzenie burmistrza należy wykazać związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a podjęciem przez organ gminy uchwały w sprawie z zakresu administracji publicznej.

Interes prawny musi być "własny", czyli nie można go wywodzić z sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie związki pomiędzy tymi podmiotami byłyby związkami o charakterze prawnym (zob. J. Zimmermann, glosa do wyroku NSA

z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt IV SA 846/95, OSP z 1997 r., nr 4, poz. 83A). A zatem, szczególną cechą interesu prawnego w prawie administracyjnym jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny.

Przechodząc do oceny przesłanki naruszenia interesu prawnego Skarżącego, Sąd stwierdził, że Skarżący nie wykazał, aby jego interes prawny został naruszony.

Skarżący podnosi, że naruszenie jego interesu prawnego wynika z naruszenia przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Wskazuje, że zaskarżone zarządzenie prowadzi do ograniczenia swobody prowadzenia działalności gospodarczej, pozbawiając go dostępu do terenów dotychczas mu wynajmowanych i odpowiadających jego potrzebom, także z uwagi na potrzeby samych zwierząt. Ponadto twierdzi,

że zarządzenia narusza zakaz wynikający z art. 17 i art. 18 ustawy o ochronie zwierząt w związku z art. 34a oraz 37 ustawy o ochronie zwierząt, gdyż zakazuje na terenach miejskich przedstawień cyrkowych z udziałem zwierzą, pomimo, że Skarżący przestrzega art. 17 i 18 ustawy o ochronie zwierząt.

W ocenie Sądu, przedstawiona przez Skarżącego argumentacja nie może świadczyć o naruszeniu jego interesu prawnego. Przede wszystkim podnieść należy, że zaskarżone zarządzenie nie narusza jakiegokolwiek uprawnienia Skarżącego oraz nie ogranicza ono swobodnego prowadzenia działalności cyrkowej na terenie miasta "[...]". Zaskarżone zarządzenie nie zakazuje bowiem prowadzenia działalności cyrkowej z udziałem zwierząt na terenie miasta, a jedynie wyłącza możliwość wynajmu lub dzierżawy nieruchomości stanowiących mienie lub pozostających w zarządzie Miasta "[...]", którymi dysponują kierownicy wydziałów Urzędu Miasta oraz kierownicy gminnych jednostek organizacyjnych Miasta "[...]" - na cele związane z prowadzeniem takiej działalności. Zaskarżone zarządzenie stanowi swoistą dyspozycję kierowaną do jednostek podległych Burmistrzowi Miasta "[...]", dysponujących nieruchomościami stanowiącymi mienie lub pozostającymi w zarządzie Miasta "[...]", do nieudostępniania na cele związane z organizowaniem i prowadzeniem objazdowych przedstawień cyrkowych z udziałem zwierząt. W zaskarżonym zarządzeniu zakazano również dystrybucji biletów na takie wydarzenia w biurach Urzędu Miasta "[...]" oraz jednostkach organizacyjnych Miasta "[...]", a także ich promocji z wykorzystaniem majątku Miasta "[...]". Zwrócić jednak trzeba uwagę, że zaskarżone zarządzenie ani nie zakazuje prowadzenia działalności cyrkowej z udziałem zwierząt na terenie Miasta "[...]" w ogóle, ani też nie zakazuje promocji takich wydarzeń. Dotyczy ono bowiem wewnętrznej sfery wykorzystania mienia komunalnego.

Jak zasadnie uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia

6 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 422/16 (CBOSA) żaden przepis prawa materialnego nie przyznaje skarżącym prowadzącym działalność cyrkową uprawnienia do wystąpienia

o najem nieruchomości należącej do gminy (w tej sprawie do Miasta "[...]"), jak również żaden przepis nie nakłada na gminę obowiązku wynajęcia komunalnego gruntu

z przeznaczeniem na określoną działalność, czy też w konkretnie określonym celu, w tym w celu organizacji przedstawienia z udziałem zwierząt.

Skarżący nie wykazał, aby przysługiwało mu jakiekolwiek prawo podmiotowe do nieruchomości stanowiących własność Miasta "[...]" lub pozostających z zarządzie miasta "[...]". Sam fakt przyszłego zamiaru dzierżawy lub najmu takich nieruchomości nie może świadczyć o naruszeniu interesu prawnego. Skarżący nie wskazał również na jakikolwiek przepis prawa, który przyznawałby mu prawo do żądania dzierżawy lub najmu takich nieruchomości. Takich okoliczności Sąd nie dostrzega również z urzędu.

Ponadto, jak zasadnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w przywołanym powyżej wyroku, gmina jako dysponent nieruchomości, a więc występując w obrocie prawnym jako równorzędny podmiot obrotu prywatnego, ma zagwarantowaną na gruncie kodeksu cywilnego swobodę korzystania ze swojego władztwa właścicielskiego nad nieruchomością bez ingerencji osób trzecich, a w konsekwencji i kształtowania treści stosunku cywilnoprawnego w tym zakresie, co obejmuje również najem komunalnych nieruchomości, w szczególności przez wskazanie czy dana nieruchomość w ogóle zostanie komukolwiek wynajęta, w jakim celu (z jakim przeznaczeniem), na jaki okres i na jakich warunkach. W stosunkach prywatnoprawnych żaden podmiot prywatnoprawny nie może zatem skutecznie domagać się (żądać) od Gminy nawiązania z nią stosunku cywilnoprawnego. Zakładając hipotetycznie, nawet gdyby Gmina podjęła decyzję o najmie określonych nieruchomości, to i tak okoliczność ta, z uwagi na równorzędność stron stosunku prywatnoprawnego, nie rodziłaby po stronie Skarżącego roszczenia w postaci zawarcia z nim właśnie umowy najmu.

Biorąc powyższe pod uwagę, nie można podzielić stanowiska Skarżącego, że zaskarżone zarządzenie ograniczało mu swobodę prowadzenia działalności gospodarczej, skoro żaden przepis prawa nie gwarantuje mu prawa do dzierżawy lub najmu gruntów komunalnych w celu prowadzenia działalności w zakresie organizowania przedstawień cyrkowych z udziałem zwierząt. Ponadto, zaskarżone zarządzenie nie wyklucza możliwości dzierżawy lub najmu przez Skarżących nieruchomości należących do Miasta "[...]" lub pozostających w zarządzie miasta "[...]", którymi gospodaruje Burmistrz Miasta "[...]", wyklucza jedynie dzierżawę lub najem tych nieruchomości na cele związane z organizacją przedstawień cyrkowych z udziałem zwierząt. Zaskarżone zarządzenie nie stanowi też jakiejkolwiek przeszkody, aby Skarżący organizował przedstawienia cyrkowe z udziałem zwierząt na terenie Miasta Braniewa dzierżawiąc lub wynajmując nieruchomości od podmiotów prywatnych.

Należy też wskazać, że nie sposób uznać, aby zaskarżone zarządzenie naruszało interes prawny wywodzony z przepisów art. 17 i art. 18 ustawy o ochronie zwierząt, bowiem kwestia przestrzegania przez Skarżącego wymagań określonych w tych przepisach nie daje podstawy prawnej do żądania umożliwienia dzierżawy lub najmu nieruchomości będących własnością Miasta "[...]". Podstawy takiej nie może też stanowić art. 34a i art. 37 ustawy o ochronie zwierząt.

Z uwagi na stwierdzone podstawy do odrzucenia skargi, Sąd nie ustosunkowywał się do zarzutów merytorycznych zawartych w skardze.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., Sąd orzekł

w pkt. 1 o odrzuceniu skargi. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono w pkt. 2, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.