Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1117/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 1, art. 7 art. 8
journal: Dz.U. 1945 nr 50 poz 279
law: Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134 i  art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 32 ust. 2
journal: Dz.U. 1950 nr 9 poz 87
law: Ustawa z dnia 20 marca 1950 r. o przejęciu przez Państwo dóbr martwej ręki, poręczeniu proboszczom posiadania gospodarstw rolnych i utworzeniu Funduszu Kościelnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Emilia Lewandowska Protokolant Małgorzata Kulińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2008 r. ze skargi Spółdzielni [...] z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez Spółdzielnię [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2007 r. nr [...].

Zaskarżoną decyzję wydano w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Nieruchomość położona w W. przy ul. [...] (obecnie ul. [...],[...],[...]), nr hip. [...]o pow. [...] m2 stanowiła własność A. i F. małżonków K.

Właściciel nieruchomości złożył wniosek w trybie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) o ustanowienie prawa własności czasowej przedmiotowej nieruchomości.

Orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] czerwca 1953 r. odmówiono byłym właścicielom A. i F. małż. K. prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], nr hip. [...]. Powyższe orzeczenie zostało zatwierdzone decyzją Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] stycznia 1954 r.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 1960 r. Sąd Powiatowy dla W. dokonał wpisu prawa własności nieruchomości [...] Kw [...] położonej przy ul. [...] na rzecz Skarbu Państwa.

Następnie decyzją Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] czerwca 1963 r. nr [...]. przekazano w użytkowanie Spółdzielni [...] w W. teren położony przy ul. [...] o pow. ca [...] m2, którego część stanowiła dawna nieruchomość hip. [...].

Po rozpoznaniu wniosku B. Z. - następcy prawnego dawnych właścicieli hipotecznych - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...] stwierdziło nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] czerwca 1953 r. oraz zatwierdzającej ją decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] stycznia 1954 r. - jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa.

Burmistrz Gminy W. decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...] orzekł o ustanowieniu na rzecz B. Z., M. B. i D. K. prawa użytkowania wieczystego gruntu o pow. [...] m2 oznaczonego jako działka ew. nr [...] z obrębu [...], położonego w W. przy ul. [...], [...], [...] (dawniej [...]) - w zawiązku z czym, aktem notarialnym repertorium [...] oddano powyższy grunt w użytkowanie wieczyste ww. osobom.

W dniu 18 stycznia 2007 r. B. Z. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] czerwca 1963 r. orzekającej o przekazaniu w użytkowanie Spółdzielni [...] w W. przedmiotowego gruntu - jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 7 ust 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, gdyż do czasu rozpoznania wniosku dekretowego nieruchomość nie mogła być przedmiotem użytkowania ustanowionego na rzecz innych osób.

Po rozpoznaniu tego wniosku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...] stwierdziło nieważność decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] czerwca 1963 r. nr [...] orzekającej o przekazaniu w użytkowanie Spółdzielni [...] w W. terenu położonego przy ul. [...] o pow. ca [...] m2 - w części dotyczącej nieruchomości nr hip. [...].

Kolegium podniosło, że stwierdzenie przez niego w dniu [...] grudnia 2000 r. nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] marca 1953 r. oraz zatwierdzającej to orzeczenie decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] stycznia 1954 r. wywiera skutek ex tunc. Oznacza to, że znosi skutki prawne obu orzeczeń, których nieważność stwierdzono - od dnia ich wydania w sprawie.

W związku z powyższym - w chwili rozstrzygania przez Prezydium Rady Narodowej w dniu [...] czerwca 1963 r. o ustanowieniu użytkowania - pozostawał nierozpoznany wniosek dekretowy dawnego właściciela nieruchomości - wobec czego niedopuszczalne było wydanie decyzji ustanawiającej na nieruchomości użytkowanie na rzecz innych osób, gdyż decyzja ta rażąco naruszała art. 7 ust. 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy.

Pismem z dnia 10 października 2007 r. Spółdzielnia [...] w W. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu wniosku odwołująca zarzuciła m.in. naruszenie art. 140 k.c. poprzez przyjęcie, iż w/w decyzja Samorządnego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2000 r. ogranicza uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w ten sposób, że nie był on władny ustanowić użytkowania wieczystego nieruchomości przy ul. [...] na rzecz Spółdzielni [...] oraz obrazę art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy poprzez przyjęcie, iż wniosek byłego właściciela o przyznanie własności czasowej złożony przed datą przejęcia nieruchomości przez Skarb Państwa jest wnioskiem złożonym w terminie.

Odwołująca się podniosła także naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie brak gruntownego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także brak ustaleń co do rzeczywistej powierzchni nieruchomości będącej przedmiotem decyzji z dnia [...] czerwca 1963 r. [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2008 r. [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2007 r. nr [...].

Kolegium stwierdziło, że zgodnie z dyspozycją art. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, wszelkie grunty na obszarze m. st. Warszawy przeszły z dniem wejścia w życie tego dekretu na własność gminy m. st. Warszawy, a następnie Skarbu Państwa. W myśl art. 5 wymienionego dekretu, budynki oraz inne przedmioty, znajdujące się na gruntach, przechodzących na własność gminy [...], pozostawały własnością dotychczasowych właścicieli, zgodnie zaś z art. 8 dekretu, w razie nie przyznania dotychczasowemu właścicielowi gruntu wieczystej dzierżawy lub prawa zabudowy w trybie przewidzianym przez art. 7 dekretu, wszystkie budynki, położone na gruncie, przechodziły na własność gminy.

Dodało, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2000 r. stwierdzająca nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. z dnia 19 czerwca 1953 r. oraz zatwierdzającej ją decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej wywołuje skutek ex tunc, co oznacza, że decyzja taka jest nieważna z mocy samego prawa od początku, czyli od daty jej wydania. Zatem Skarb Państwa nigdy nie stał się właścicielem tejże nieruchomości, a posługiwał się wadliwym tytułem własności, uzyskanym z rażącym naruszeniem prawa. Konsekwencją takiego stanu jest stwierdzenie, iż decyzja Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] czerwca 1963 r. orzekająca o przekazaniu w użytkowanie Spółdzielni [...] w W. terenu położonego przy ul. [...] w części dotyczącej nieruchomości nr hip. [...] - która zapadła przed rozpoznaniem wniosku dekretowego, tj. przed wydaniem decyzji w stosunku do następców prawnych byłych właścicieli - wydana została z rażącym naruszeniem art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.

Kolegium dokonało też wyliczenia powierzchni działki nr hip[...] - objętej decyzją o przekazaniu w użytkowanie Spółdzielni [...] w W. Ustaliło, iż dawna nieruchomość hip. [...] o pow. [...] m2 wchodzi obecnie w skład następujących działek: nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. Działka nr [...] o powierzchni [...] m2 oraz działka nr [...] o powierzchni [...] m2 znajdują się we władaniu Spółdzielni [...] w W. - tak więc stwierdzenie nieważności odnosi się do nieruchomości o powierzchni [...] m².

Stwierdziło również, iż brak jest podstaw do zastosowania art. 156 § 2 k.p.a. – gdyż decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2008 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółdzielnia [...] w W.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] września 2007 r. stwierdzającej nieważność decyzji z dnia [...] czerwca 1963 r. w części dotyczącej nieruchomości nr hip. [...], podczas gdy decyzja ta dotyczy nieruchomości gruntowej i nieruchomości budynkowej - natomiast zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. została oparta na rozstrzygnięciu innej decyzji Kolegium z dnia [...] grudnia 2000 r. dotyczącym jedynie nieruchomości gruntowej, zaś nieruchomość budynkowa nie była przedmiotem postępowania administracyjnego.

Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów dekretu z 26 października 1945 r. poprzez nie rozpatrzenie przez Kolegium praw do odbudowanego budynku oraz przyjęcie, że wniosek byłego właściciela o przyznanie własności czasowej złożony przed datą przejęcia nieruchomości przez Skarb Państwa jest wnioskiem złożonym w terminie.

Spółdzielnia wskazała także na obrazę przepisów postępowania, poprzez pominięcie prawa skarżącej do odbudowanego budynku oraz brak gruntownego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nie poczynienia niezbędnych ustaleń w zakresie rzeczywistego terminu objęcia posiadania spornego budynku oraz gruntu przez gminę, jak również brak wyjaśnienia, czy budynki usytuowane na nieruchomości oznaczonej nr hip. [...] były budynkami nowymi w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. o popieraniu budownictwa (Dz. U. nr 52, poz. 270), co determinuje możliwość zastosowania do nieruchomości art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. nr 50, poz. 279 ze zm.).

Spółdzielnia podniosła też, iż brak jest podstaw do wyliczenia powierzchni nieruchomości gruntowej [...] m2 dotyczącej hip. nr [...], które oparto jedynie na wyjaśnieniach oraz mapie przedstawionej przez Prezydenta W., nadesłanych w dniu [...] marca 2008 r., a nie na dokumentach prawnych sporządzonych przed datą wydania decyzji z dnia [...] czerwca 1963 r. i decyzji Kolegium z dnia [...] grudnia 2000 r.

Skarżąca podniosła także inne zarzuty dotyczące decyzji z dnia 12 grudnia 2000 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało swoje stanowisko zawarte w treści zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2008 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2007 r.

Podstawę prawną wydania kwestionowanej decyzji stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. "Rażące naruszenie prawa" rozumiane jest w doktrynie prawa administracyjnego jako zarówno naruszenie norm prawa materialnego jak i procesowego. Wada decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie odnosi się do przepisów stanowiących jej podstawę prawną i jako takich wymienionych w niej, lecz do stanu prawnego sprawy. Rażące naruszenie prawa występuje zatem w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona, stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub części, a co z tego wynika, ma miejsce wówczas, gdy skutki decyzji nie dają się pogodzić z wymaganiami praworządności, które to wymagania należy chronić kosztem trwałości tej decyzji.

W doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że organ administracji orzekający w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, wszczyna postępowanie w nowej sprawie, a nie rozstrzyga co do istoty sprawy, która została już rozstrzygnięta wadliwą decyzją Jak z powyższego wynika, organ w tym przypadku rozstrzyga wyłącznie co do nieważności tej decyzji lub jej niezgodności z prawem (por. J. Borowski, B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydanie 9, s. 711 i nast.).

Stosownie do art. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy grunty na obszarze m. st. Warszawy przeszły z dniem wejścia w życie dekretu na własność gminy m. st. Warszawy, a następnie na mocy art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. nr 14, po. 130) stały się własnością Skarbu Państwa.

Art. 7 ust. 1 ww. dekretu sankcjonował prawo dotychczasowego właściciela lub jego prawnych następców, będących w posiadaniu gruntu, do złożenia w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę wniosku o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy (obecnie użytkowania a wieczystego) z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. Zgodnie z ust. 2 tego art. gmina uwzględniała wniosek, gdy korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania.

Budynki oraz inne przedmioty, znajdujące się na gruntach podlegających działaniu dekretu, przechodzących na własność gminy W., pozostawały własnością dotychczasowych właścicieli, o ile przepisy szczególne nie stanowiły inaczej (art. 5 ww. dekretu). Natomiast art. 8 przewidywał, że w razie nie przyznania dotychczasowemu właścicielowi gruntu wieczystej dzierżawy lub prawa zabudowy wszystkie budynki, położone na gruncie, przechodziły na własność gminy.

W rozpoznawanej sprawie kwestią o znaczeniu podstawowym jest fakt wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w dniu [...] grudnia 2000 r. decyzji stwierdzającej nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] czerwca 1953 r. oraz decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] stycznia 1954 r. w przedmiocie odmowy byłym właścicielom A. i F. małż. K. prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], nr hip. [...]. Decyzja ta wywołuje skutek ex tunc, co oznacza, iż orzeczenie, którego nieważność stwierdzono nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Zatem wniosek dekretowy złożony przez byłych właścicieli nieruchomości [...] musiał podlegać ponownemu rozpoznaniu.

Postępowanie administracyjne w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku zakończyła decyzja Burmistrza Gminy W. z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...], zgodnie z którą ustanowiono na 99 lat użytkowanie wieczyste gruntu o pow. [...] m2, oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], położonego w W. przy ul. [...], [...], [...] (dawniej ul. [...]) oraz stwierdzono, że na gruncie znajduje się budynek wybudowany przed 1945 r. Zgodnie z art. 5 dekretu stanowi on odrębną od gruntu nieruchomość pozostająca współwłasnością dotychczasowych współwłaścicieli.

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organu administracji, że stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] czerwca 1963 r. nr [...], orzekającej o przekazaniu w użytkowanie Spółdzielni [...] w W. terenu położonego przy ul. [...] o pow. ca [...] m2 - w części dotyczącej nieruchomości nr hip. [...] - jest uzasadnione. Oddanie bowiem gruntu w użytkowanie wieczyste, przed rozpatrzeniem wniosku dekretowego stanowi rażące naruszenie prawa tj. art. 7 ust. 2 tego dekretu. Jeśli stwierdzenie nieważności dotyczy decyzji, na mocy której Skarb Państwa stał się właścicielem określonej nieruchomości, to konsekwencją takiego stwierdzenia jest uznanie, że państwo nigdy nie było właścicielem tej nieruchomości (por. wyrok z dnia 31 marca 1998 r. sygn. akt I SA 1547/97, niepubl.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, iż do czasu rozstrzygnięcia o prawach wynikających z przepisu art. 7 dekretu nieruchomość nie mogła być przedmiotem użytkowania wieczystego, a ustanowienie tego prawa na rzecz innych osób, możliwe jest dopiero po negatywnym rozpoznaniu wniosku dekretowego.

Takie stanowisko prezentuje także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2003 r. I CKN 58/01 stwierdzający, iż nieważna jest umowa o oddaniu na rzecz innych osób gruntu w użytkowanie wieczyste, zawarta przed rozpoznaniem wniosku poprzedniego właściciela o przyznanie użytkowania wieczystego tego gruntu.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, iż budynek znajdujący się na gruncie pozostawał własnością dotychczasowych właścicieli - do czasu negatywnego rozpatrzenia wniosku dekretowego, dopiero wówczas przechodził na własność Skarbu Państwa. W związku z faktem przyznania użytkowania wieczystego do ww. gruntu, wspomniana wyżej decyzja Burmistrza Gminy W. z dnia [...] lipca 2001 r. orzekła, że budynek ten pozostaje współwłasnością osób na rzecz których ustanowiono użytkowanie wieczyste, gdyż został wybudowany przed 1945 r. Zatem w sprawie tej nie miał zastosowania art. 8 dekretu.

Sąd zwraca uwagę, że między stronami niniejszego postępowania toczyło się postępowanie przed Sądem Okręgowym o stwierdzenie, że umowa notarialna zawarta przez Gminę W. z następcami prawnymi byłych właścicieli - w wyniku której nastąpiło ustanowienie użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu - jest nieważna. Powództwo to Sąd oddalił, w uzasadnieniu wyroku stwierdzając - z czym zgadza się Sąd orzekający w niniejszej sprawie, a co zostało zanegowane przez skarżącą - że zbędne jest ustalenie stopnia zniszczenia budynku znajdującego się na nieruchomości, ponieważ dekret z 26 października 1945 r. nie uzależniał przyznania prawa użytkowania wieczystego od stanu obiektu, a jedynie od przesłanek wymienionych w art. 7 tego aktu.

Spółdzielnia zarzuciła też brak właściwego wyliczenia powierzchni nieruchomości gruntowej stwierdzając, że określenie powierzchni oparte jest jedynie na wyjaśnieniach oraz mapie nadesłanej w dniu 3 marca 2008 r. przez Prezydenta W., a nie na dokumentach prawnych sporządzonych przed datą wydania decyzji z dnia [...] czerwca 1963 r. i decyzji Kolegium z dnia [...] grudnia 2000 r.

Zarzut ten także nie jest uzasadniony z uwagi na fakt, iż organ w zaskarżonej decyzji precyzyjnie rozliczył przedmiotową powierzchnię wyjaśniając, że stwierdzenie nieważności odnosi się do nieruchomości o powierzchni [...] m². z dawnej nieruchomości nr hip. [...], na którą składa się działka nr [...] o powierzchni [...] m2 oraz działka nr [...] o powierzchni [...] m2

Ustanowienie użytkowania wieczystego na rzecz następców prawnych byłego właściciela, na nieruchomości o powierzchni [...] m2 , świadczy tylko o tym, że prawem tym nie objęto całej nieruchomości, która została oddana w użytkowanie spółdzielni.

Również nie jest zasadny zarzut rozpoznania wniosku dekretowego, który miałby zostać złożony przed terminem. Z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraźnie wynika, że należy rozpatrzeć wniosek złożony przed terminem objęcia nieruchomości w posiadanie przez gminę, a poza tym przedmiotowy wniosek został złożony w terminie.

Także zarzut dotyczący faktu różnej numeracji decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] czerwca 1963 r. nr [...] - przekazującej w użytkowanie Spółdzielni [...] w W. teren położony przy ul. [...] - nie jest zasadny, a ponadto w ogóle nie ma znaczenia w sprawie, gdyż w żaden sposób nie wpłynął na treść tejże decyzji.

Pozostałe zarzuty podniesione w skardze nawiązujące, zdaniem skarżącego, do nieprawidłowości ostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2000 r. stwierdzającej nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] czerwca 1953 r. oraz zatwierdzającej ją decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] stycznia 1954 r. - jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, a także do postępowania z wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji zakończonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. oraz wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...] września 2008 r. są albo niezasadne, albo nie podlegały rozpoznaniu w niniejszym postępowaniu zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.

Podsumowując, Sąd uznał, że obie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. są zgodne z prawem. Stwierdzić też należy, że organy orzekające w sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.