Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 549/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: par. 13 ust. 1 pkt 20
journal: Dz.U. 2011 nr 73 poz 392
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 549/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 czerwca 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012 r., sprawy ze skargi Ośrodka "C" Sp. z o.o.w K., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 19 grudnia 2011 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług, I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) .


UZASADNIENIE

We wniosku z dnia 30 sierpnia 2011r. Ośrodek "C". spółka z o. o. w K. zwróciła się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczących podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku świadczonych przez wnioskodawcę usług.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca, Ośrodek "C." w K. spółka z o.o. powstał w wyniku komercjalizacji jednostki badawczo-rozwojowej pod nazwą: Ośrodek "C." z siedzibą w K., co nastąpiło zgodnie z aktem komercjalizacji dnia 28 lutego 2008r. Do tego momentu wnioskodawca posiadał status jednostki badawczo-rozwojowej w rozumieniu ustawy z dnia 25 lipca 1985r. o jednostkach badawczo-rozwojowych. Wnioskodawca znajduje się w zatwierdzonym przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w dniu 15 grudnia 2010r. wykazie jednostek, jako jednostka naukowa kategorii 4. Ustawa z dnia 30 kwietnia 2010r. o zasadach finansowania nauki definiuje jako jednostki naukowe - jednostki organizacyjne, posiadające osobowość prawną i siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, prowadzące w sposób ciągły badania naukowe lub prace rozwojowe (art. 2 pkt 9 lit. f. ww. ustawy).

Przedmiotem działalności wnioskodawcy, zgodnie z wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego są m. in. :

- badania naukowe i prace rozwojowe w dziedzinie pozostałych nauk przyrodniczych i technicznych (PKD 72.19.Z), oraz

- pozostałe formy edukacji szkolnej, gdzie indziej nie sklasyfikowane (PKD 85.59.B). PKD podano zgodnie z treścią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2007r. Polska Klasyfikacja Działalności. Wnioskodawca (czynny podatnik VAT) zawarł z Polską Agencją Przedsiębiorczości w dniu 29 kwietnia 2011 r. umowę nr UDA-POKL.02.01.01-00-B57/10 o dofinansowanie projektu: Szkolenia techniczne dla pracownic i pracowników branży chłodnictwa w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego Kapitał Ludzki. Beneficjentami pomocy będzie 300 mikro, małych i średnich przedsiębiorstw z całej Polski działających w branży szeroko pojętego chłodnictwa.

Dalej wskazano, co zawarte zostało we wniosku o dofinansowanie w/w projektu, który ma być zrealizowany w okresie od dnia 28 lutego 2011r. do dnia 27 lutego 2013r. , m.in. , że przez beneficjenta pomocy, należy rozumieć, przedsiębiorcę, który otrzymał pomoc publiczną (§ 1 pkt 1 lit. a ww. umowy). W preambule umowy wnioskodawca określony jest jako beneficjent pomocy.

We wniosku zadano pytanie:

czy beneficjent winien wykazać na fakturze wystawionej dla przedsiębiorcy, że świadczone przez niego usługi kształcenia zawodowego oraz usługi ściśle z tymi usługami związane podlegają zwolnieniu w podatku od towarów i usług, zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług?

Zdaniem wnioskodawcy prowadzone przez niego szkolenia, w ramach umowy z dnia 29 kwietnia 2011 r. o dofinansowanie projektu są co najmniej w 70% finansowane ze środków publicznych. Zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych środkami publicznymi są środki pochodzące z funduszy strukturalnych WE, a także wydatki publiczne (art. 6 ust. 1 pkt 1 w/w. ustawy), a za takie uznać należy dotację celową z budżetu krajowego, którą wnioskodawca otrzymał na realizację projektu. W związku z tym świadczone przez wnioskodawcę na rzecz przedsiębiorców usługi kształcenia zawodowego oraz usługi ściśle z tymi usługami związane podlegają zwolnieniu w podatku od towarów i usług, zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Interpretacją indywidualną z dnia 19 grudnia 2011r. znak:[...], Minister Finansów, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 Ordynacji podatkowej (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) uznał, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ podał w szczególności, że wnioskodawca nie jest jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Wnioskodawca usług szkoleniowych wykonywanych w ramach w/w. projektu nie świadczy zatem jako jednostka systemu oświaty. Wnioskodawca nie jest jednostką badawczo-rozwojową, chociaż jest jednostką naukową, znajdującą się w zatwierdzonym przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w dniu 15 grudnia 2010r. wykazie jednostek, jako jednostka naukowa kategorii 4.

Zatem zwolnienie określone w art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy o VAT w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania.

Należy w dalszej kolejności zbadać zaistnienie przesłanek przewidzianych w art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy o VAT. Usługi szkoleniowe w zakresie:

a) techniki chłodniczej, potwierdzone certyfikatami kompetencji B,

b) F-gazów urządzenia stacjonarne, potwierdzone zaświadczeniami o uczestnictwie i zdanym egzaminie,

c) obsługi systemów klimatyzacyjnych w pojazdach . silnikowych, potwierdzone zaświadczeniami,

d) obsługi agregatów wody lodowej, potwierdzone zaświadczeniami,

e) postępowania z substancjami kontrolowanymi w urodzeniach i instalacjach chłodniczych, potwierdzone świadectwami kwalifikacji, których beneficjentami pomocy będzie 300 mikro, małych i średnich przedsiębiorstw z całej Polski działających w branży szeroko pojętego chłodnictwa, które:

a) produkują lub instalują urządzenia chłodnicze, klimatyzacyjne, agregaty i pompy ciepła,

b) dokonuj ą konserwacji, serwisu i kontroli ww. urządzeń,

c) dokonują odzysku fluorowanych gazów cieplarnianych z urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła - spełniają definicję usług kształcenia zawodowego, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 znowelizowanej ustawy o podatku od towarów i usług.

Osoby zajmujące się w przedsiębiorstwach w/w. zagadnieniami objętymi wskazanymi przez wnioskodawcę szkoleniami obowiązane są posiadać kwalifikacje w tym zakresie. Szkolenia te mają zatem na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy niezbędnej do celów zawodowych wskazanych we wniosku odbiorców prowadzonych przez wnioskodawcę szkoleń.

We wniosku z dnia 25 sierpnia 2011 r. Wnioskodawca stwierdził, że wkład prywatny dotyczy podmiotów, które są jednostkami sektora finansów publicznych w rozumieniu ustawy o finansach publicznych.

Tymczasem w uzupełnieniu z dnia 30 listopada 2011 r. stwierdzone zostało, że nie wszyscy uczestnicy szkoleń odbywających się w ramach Projektu są jednostkami sektora finansów publicznych. Wnioskodawca nie świadczy usług, objętych projektem wyłącznie na rzecz podmiotów, które dysponują środkami publicznymi. Wnioskodawca nie ma wiedzy, jakie jest źródło sfinansowania kosztu udziału przedsiębiorcy w szkoleniu (czy pochodzi ono ze środków publicznych).

W świetle powyższego w sytuacji gdy przedmiotowe usługi będą finansowane w całości ze środków publicznych (tj. uczestnikami szkoleń będą pracownicy jednostek, które są jednostkami sektora finansów publicznych w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, tj. ich wkład własny zostanie pokryty środkami publicznymi jakimi dysponują jednostki sektora finansów publicznych) zastosowanie znajdzie zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c) ustawy o VAT zgodnie z którym zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26 oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane finansowane w całości ze środków publicznych.

W przypadku natomiast, gdy podmiot będący uczestnikiem szkolenia wniesie wkład własny (zapłatę), który pokryje w co najmniej 70% z ewentualnych środków publicznych, a w pozostałe części ze środków niepublicznych, tj. wypracowanych przez siebie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to zastosowanie znajdzie zwolnienie określone w§ 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o VAT.

Jednocześnie w sytuacji gdy wskazane przez wnioskodawcę usługi nie będą finansowane w całości lub przynajmniej w 70% ze środków publicznych tj. uczestnik nie będzie pracownikiem jednostki sektora finansów publicznych, ani też pracodawca nie opłaci szkolenia w co najmniej 70% ze środków publicznych, lecz będą finansowane ze środków niepublicznych przedsiębiorstw, świadczone przez wnioskodawcę usługi podlegać będą opodatkowaniu stawką podatku VAT w wysokości 23%, bowiem wnioskodawca nie posiada akredytacji w rozumieniu przepisów o systemie oświaty jak również świadczone przez wnioskodawcę usługi szkoleniowe nie są prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach. Brak jest zatem podstaw do zastosowania w takim przypadku zwolnienia z opodatkowania.

W analizowanej sprawie nie można zatem stwierdzić, aby warunek finansowania w 100% lub w co najmniej 70% ze środków publicznych został spełniony w każdym przypadku. Jak zostało stwierdzone w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej, działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2011r.[...], otrzymana przez wnioskodawcę dotacja ze środków publicznych nie stanowi obrotu w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, a tym samym nie podlega opodatkowaniu. Tak więc nie można uznać iż kryterium finansowania ze środków publicznych przewidziane wart. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy o VAT oraz w § 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia, zostanie spełnione. Obrotem z tytułu świadczonych przez wnioskodawcę usług jest tylko i wyłącznie otrzymany przez wnioskodawcę od przedsiębiorców wkład pieniężny.

W konsekwencji kryterium finansowania szkoleń powinno się odnosić tylko i wyłącznie do analizy źródeł finansowania ponoszonych przez przedsiębiorców wkładów pieniężnych (odpłatności uczestników) za uczestnictwo w szkoleniach.

Reasumując, przedmiotowe usługi w przypadku braku spełnienia wymogów dotyczących finansowania ze środków publicznych nie mogą korzystać ze zwolnienia przewidzianego w w/w. przepisach. Zastosowanie znajdzie zatem - w odniesieniu do wpłat gotówkowych beneficjentów ostatecznych szkolenia - podstawowa stawka podatku VAT tj. 23%. Natomiast w przypadku gdy przedmiotowe wymogi dotyczące finansowania ze środków publicznych zostaną spełnione w sprawie znajdzie zastosowanie - w odniesieniu do wpłat gotówkowych beneficjentów ostatecznych szkolenia - zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c) ustawy o VAT (w sytuacji gdy szkolenia będą finansowane w całości ze środków publicznych) lub zwolnienie wynikające z § 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (wyłącznie w przypadku, jeżeli szkolenia te będą finansowane co najmniej w 70% ze środków publicznych).

Pismem z dnia 11 stycznia 2012r. wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.

Organ podatkowy pismem z dnia 16 lutego 2012r. udzielił odpowiedzi na w/w wezwanie, stwierdzając brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

Ośrodek C. spółka z o. o. w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego polegające na nieprawidłowej wykładni: art. 43 ust. 1 pkt 29 lit c) ustawy o podatku VAT , § 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług , jak i art. 132 ust.1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE Wspólny system podatku od wartości dodanej (Dz. UEL 2006.347.1) w zw. z art. 44 rozporządzenia Rady (UE) z dnia 15 marca 2011r. ustanawiającym środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano w szczególności, iż organ nie może, samoistnie i bezpodstawnie, ustalać stanu faktycznego w danej sprawie.

W stanie faktycznym, wystąpiła wątpliwość, czy otrzymane w ramach umowy zawartej z PAP wsparcie na realizację projektu w formie płatności ze środków europejskich (1.248.773,09 zł) oraz dotacja celowa z budżetu krajowego (220.371,73 zł) przeznaczone są na pokrycie poniesionych przez spółkę kosztów realizowanego przez nią Projektu, czy też stanowią dopłatę do ceny sprzedaży usługi szkoleniowej. Spółka uznała, że w/w środki są przeznaczone na pokrycie przez "C." kosztów Projektu. Z umowy zawartej z Polską Agencją Przedsiębiorczości dnia 29 kwietnia 2011 r. oraz wzoru umowy zawieranej przez spółkę z przedsiębiorcami, wobec których spółka świadczy szkolenia, nie wynika, że otrzymane przez "C." środki nie stanowią pomocy publicznej. Zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27.08.2009 r. o finansach publicznych środkami publicznymi są środki pochodzące z funduszy strukturalnych WE, a także wydatki publiczne (art. 6 ust. 1 pkt l w/w ustawy). Za takie uznać należy dotację celową z budżetu krajowego, którą "C." otrzymała na realizację Projektu.

Ostatecznym beneficjentem pomocy publicznej nie jest spółka z o.o. "C.", lecz przedsiębiorca, dla którego są wykonywane usługi szkoleniowe. Fakt, że pomoc publiczna jest udzielana w taki sposób, że środki pieniężne nią będące nie stanowią wprost i bezpośrednio dopłaty do ceny sprzedaży usługi szkoleniowej, a przeznaczone są na pokrycie przez "C." kosztów Projektu ( i nie stanowią obrotu podlegającego opodatkowaniu podatkiem VAT) nie ma w sprawie żadnego znaczenia. Jest to wyłącznie, jeden z technicznych sposobów udzielania pomocy publicznej.

Ponadto sformułowanie "finansowane" w § 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, nie wskazuje, że usługi te są zobowiązane opłacać wyłącznie podmioty, wobec których usługi te są bezpośrednio wykonywane. Sytuacja w której spółka "C." poprzez środki pieniężne (stanowiące pomoc publiczną) otrzymane w ramach umowy zawartej z PAP, finansuje w części udział przedsiębiorców w szkoleniach, zawiera się również w normie prawnej z § 13 ust. 1 pkt 20 w/w rozporządzenia. Powołany przepis nie stanowi wprost, że dotyczy wyłącznie sytuacji, w której środki publiczne stanowią dopłatę do ceny usługi wykonywanej dla przedsiębiorcy.

Okoliczność czy środki publiczne są przeznaczone na dopłatę do ceny usługi czy też przeznaczone są na pokrycie kosztów realizacji projektu, ma charakter wyłącznie techniczny.

Zatem brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że sformułowanie "finansowane" dotyczy wyłącznie sytuacji w której przedsiębiorca wobec którego jest wykonywana usługa sam, bezpośrednio finansuje udział w szkoleniu (i otrzymuje dopłatę do ceny usługi). Ponadto organ podatkowy pominął w/w przepisy UE, które zdaniem strony skarżącej mają bezpośrednie zastosowanie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd , uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala.

Skarga jest uzasadniona. Wedle treści art. 14a. § 1 Ordynacji podatkowej Minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Z kolei z art.14h powołanej wyżej ustawy wynika , że w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio jej przepisy zawarte w art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Zatem odpowiedź organu, działającego w trybie art. 14a-14e Ordynacji podatkowej ma być tak sformułowana, ażeby podatnik uzyskał informację co do trafności jego stanowiska, a ewentualna interpretacja organów ma wyjaśnić, jaki przepis (przepisy) znajdzie zastosowanie w jego indywidualnej sprawie. W przypadku zatem nie podzielenia stanowiska strony organy winny w sposób jasny wyjaśnić, dlaczego go nie aprobują. ( wyrok WSA w Warszawie z 22.04.2009r. , III SA/Wa 3129/08 ) Uzasadnienie prawne, o którym mowa w art. 14c § 2 o.p., musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w opisanym stanie faktycznym te, a nie inne przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Powyższą argumentację wzmacnia treść art. 14h o.p. przez odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisu art. 121 § 1 o.p., w którym ustanowiono zasadę zaufania do organów podatkowych. ( wyrok WSA w Warszawie z 2.12.2009r. , III SA/Wa 1004/09 ) Uzasadnienie interpretacji jest szczególnie istotne w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy. Uzasadnienie prawne musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie określone przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. O ile sądowa kontrola interpretacji sprowadza się do oceny pod względem zgodności z prawem w trzech płaszczyznach (procesowej, ustrojowej i materialnoprawnej), to jednak kontrola ta nie może polegać na zastępowaniu organów przez sąd w procesie wykładni przepisów, których dotyczy interpretacja, w sytuacji gdy organy uchylą się od obowiązku wyczerpującego rozważenia w interpretacji podstawowych kwestii prawnych występujących w sprawie. ( wyrok WSA w Krakowie z 15.01.2009r. ,III SA/Kr 1544/08 ) Zarówno we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej , jak i w piśmie stanowiącym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wnioskująca sformułowała dodatkowe argumenty , mające w jej ocenie potwierdzić słuszność przedstawionego przez nią stanowiska. Powołała się mianowicie na rozporządzenie Rady (UE) z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej podnosząc , że jest ono częścią porządku prawnego obowiązującego na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej , bez konieczności implementacji w drodze ustawy. W szczególności zwróciła uwagę na treść art. 44 rozporządzenia wywodząc , że usługi w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania świadczone na warunkach określonych art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112/WE obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, jak również nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych. Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania nie ma w tym przypadku znaczenia. Akcentowała także , iż art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej stanowi, że państwa członkowskie zobowiązane są zwolnić z podatku VAT transakcje kształcenia dzieci lub młodzieży, kształcenie powszechne lub wyższe, kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie, łącznie ze świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych, prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucie działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie. Wnioskująca twierdziła , że szkolenia organizowane przez "C." w ramach opisanego powyżej projektu mają charakter szkoleń zawodowych, powinny zatem podlegać zwolnieniu z opodatkowania w podatku VAT , a organ dokonując wykładni treści § 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. powinien okoliczność tę wziąć pod uwagę. Tymczasem dokonana interpretacja nie zawiera żadnej analizy prawnej w zakresie wykładni stosowania § 13 ust. 1 pkt 20 w/w rozporządzenia w powiązaniu z art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112/WE Wspólny system podatku od wartości dodanej w zw. z art. 44 rozporządzenia Rady (UE) z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE. W ocenie spółki wnioskującej o wydanie interpretacji powyższe wskazuje , że tak dla stron w/w umowy, jak i dla podmiotu udzielającego dotacji - w ramach projektu - zostaje przedsiębiorcy biorącemu udział w szkoleniu udzielona pomoc publiczna. Odpowiada ona dotacji przeznaczonej dla beneficjenta służącej pokryciu kosztów poniesionego projektu. Fakt, że dotacja ta nie stanowi obrotu w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o podatku VAT nie skutkuje tym, że nie jest ona finansowana ze środków publicznych i nie powinna zostać jako taka uwzględniona dla celu zastosowania w opisanym stanie faktycznym sprawy § 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. Przedstawione argumenty nie zostały w ogóle poddane ocenie przez organ wydający interpretację . Tymczasem Minister Finansów przedstawiając urzędową wykładnię prawa, w szczególności przepisów ustawy o podatku od towarów i usług powinien mieć także na względzie to, iż jednym ze skutków przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Wspólnoty Europejskiej było uczynienie prawa wspólnotowego częścią krajowego porządku prawnego. ( wyrok WSA w Warszawie z 18.04.2008r. , III SA/Wa 196/08 )

W tym stanie rzeczy – abstrahując , co oczywiste od kwestii zasadności przywołanych wyżej argumentów – uzasadniony jest zarzut skargi, iż organ pomijając w swych rozważaniach rzeczone wyżej kwestie naruszył przepisy prawa , co sąd orzekający zakwalifikować musi do naruszenia art. 14 c § 1 i 2 oraz art. 14 h w związku z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Orzeczono zatem jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 146 § 1 ustawy o p.p.s.a . O zwrocie kosztów postępowania sądowego rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ustawy o p. p.s.a.

W ponownie udzielonej interpretacji indywidualnej Minister Finansów odniesie się do przedstawionych wyżej argumentów wnioskującej spółki.