Wyrok NSA oz. w Katowicach, sygn. akt II SA/Ka 2996/01
NSA oz. w Katowicach
Data orzeczenia: 2003-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 stycznia 1999 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Teza: Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tego samego obszaru, ale w innych postępowaniach nie stanowi przesłanki do przyjęcia zgodności inwestycji z zapisem planu.

TEZY

Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tego samego obszaru, ale w innych postępowaniach nie stanowi przesłanki do przyjęcia zgodności inwestycji z zapisem planu.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wojciecha K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 września 2001 r. (...) w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta B. decyzją z dnia 9 lipca 2003 r.; odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla "budowy targowiska" przewidzianego do realizacji przy ulicy Pszczyńskiej w B.

U podstaw materialnoprawnych rozstrzygnięcia powołano art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./.

Natomiast w uzasadnieniu stwierdzono, że zamierzenie inwestycyjne Wojciecha K. pozostaje w niezgodności z zapisem miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Bytomia, w którym teren objęty wnioskiem jest "ujęty w strefie KK tj. kolei normalnotorowej".

W odwołaniu Wojciech K. uznał, iż rozstrzygnięcie organu I instancji pozostaje w sprzeczności z poprzednimi jego decyzjami ustalającymi warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tego obszaru. Wyjaśnił, że na podstawie zapisów tego samego przepisu gminnego w przeszłości uzyskano pozytywne decyzje w sprawie lokalizacji parkingu czy też targowiska.

To ostatnie rozstrzygnięcie wydane w dniu 31 grudnia 1998 r. utraciło ważność, stąd odwołujący wystąpił o wydanie "nowej" decyzji.

Ponadto Wojciech K. uznał iż zapis planu "jest co najmniej fikcją", a "władze kolejowe nie przewidują tam żadnych inwestycji kolei normalnotorowej".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 17 września 2001 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, w pełni aprobując tezę o niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do treści odwołania organ II instancji, wyjaśnił, iż wydane decyzje w innych postępowaniach nie mogą stanowić decydującej przesłanki do przyjęcia zgodności inwestycji z zapisem planu.

W skardze Wojciech K. z argumentacją taką samą jak w odwołaniu zarzucił rozstrzygnięciu naruszenie art. 8 i art. 9 Kpa.

Do skargi dołączył m.in. decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia 29 września 1997 r. ustalającą dla tego samego terenu warunki zabudowy i zagospodarowania inwestycji określonej jako parking samochodowy i autosalon i decyzję tegoż organu z dnia 31 grudnia 1998 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla placu targowego, mogącego być zrealizowanym w strefie "KK".

W odpowiedzi na skargę organ, którego działanie zaskarżono postulował jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a właśnie w tym zakresie Sąd wykonuje kontrolę /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

Skarżący co wynika z wniosku inicjującego postępowanie administracyjne, zamierzał na nieruchomości położonej w B. przy ulicy P., utworzyć targowisko składające się z "około 30 kiosków handlowych i kopert".

Tak sprecyzowany zamiar inwestycyjny wymagał ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a to zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ w brzmieniu wówczas obowiązującym, zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym.

W myśl art. 40 ust. 1 tej ustawy w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczegółowych.

W czasie, kiedy toczyło się postępowanie administracyjne na terenie B. obowiązywał miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta B. zatwierdzony uchwałą nr XLVII/358/93 Rady Miejskiej w B. z dnia 28 czerwca 1993 r. ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa K. nr 12 poz. 97.

Z tej to przyczyny, stosownie do zacytowanego art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji odbyło się na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W stanie prawnym wtedy obowiązującym, aby inwestor mógł uzyskać pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jego zamierzenie musiało być zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym a contrario/.

W sprawie poddanej kognicji Sądu teren objęty wnioskiem skarżącego usytuowany był w jednostce miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznaczonej symbolem KK - teren kolei normalnotorowej.

Budowa targowiska na tym terenie nie była zatem zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stąd też w sposób zgodny z przepisami prawa materialnego /przytoczonymi powyżej/ organ właściwy w sprawie odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Nie ma znaczenia przy tym tak eksponowany przez skarżącego fakt uzyskania w przeszłości pozytywnych ustaleń warunków zabudowy i zagospodarowania terenu decyzjami dołączonymi do skargi.

Sąd badał bowiem zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia i uznał je za legalne.

Nie jest natomiast uprawniony do oceny tamtych decyzji, skoro nie zostały poddane jego kognicji.

Racją ma przy tym organ odwoławczy podając, iż ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tego samego obszaru, ale w innych postępowaniach nie stanowi przesłanki do przyjęcia zgodności inwestycji z zapisem planu.

Natomiast argument utraty rzeczywistej aktualności zapisu planu nie może być brany pod uwagę w postępowaniu opartym o przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym a dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, którego celem było wszak ustalenie relacji pomiędzy zapisem planu a zamierzeniem inwestycyjnym.

Na marginesie jedynie należy zauważyć, że na terenie B. obowiązuje już inny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Zgodność kontrolowanej decyzji z prawem czyni skargę niezasadną i podlegającą oddaleniu w oparciu o art. 27 ust. 1 ustawy o NSA.