Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1531/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 165a; art. 248 par 1; art. 133 par 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 134 poz 779
law: Ustawa z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2017 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Ministra Finansów (obecnie Ministra Rozwoju i Finansów) z dnia ... kwietnia 2016 r. nr ... w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] sp z o.o. z siedzibą w B. W. (zwana dalej skarżąca spółką) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Ministra Finansów z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie własne z [...] grudnia 2015 r. sygn. [...] odmawiające [...] Sp. z o.o. wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności/wygaśnięcia upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier udzielonego przez Ministra Finansów jednostce badającej Izbie Celnej w [...].

Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym.

W dniu 2 grudnia 2015 r. do Ministerstwa Finansów wpłynął wniosek [...] Sp. z o.o. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Finansów udzielającej jednostce badającej Izbie Celnej w Przemyślu upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Skarżąca wskazała w ww. wniosku, że Minister Finansów udzielił przedmiotowego upoważnienia wskazanej jednostce badającej pomimo niespełniania warunku określonego w art. 23f ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2016 r. poz 471 t.j.) argumentując, że (...) do uzyskania statusu jednostki badającej potrzebne jest spełnienie dodatkowego warunku prawnego (ustawowego) w postaci posiadania ważnej akredytacji łączącej się tematycznie z badaniami technicznymi automatów i urządzeń do gier, której to właściwej akredytacji Izba Celna w [...] nigdy nie posiadała (...).

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. sygn. [...] Minister Finansów odmówił [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B. W. wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier udzielonego jednostce badającej Izbie Celnej w [...].

Zażalenie na ww. postanowienie wniosła skarżąca spółka.

Zaskarżonym do Sądu postanowieniem Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie z [...] grudnia 2015 r.

Zdaniem organu skarżąca spółka nie wykazała w swoim zażaleniu interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, wskazując jedynie na fakt, że przed sądami administracyjnymi toczą się wobec niej postępowania o cofnięcie zezwolenia lub cofnięcie poświadczenia rejestracji automatów do gier, w których dowodem są opinie wydane przez jednostkę badającą Izbę Celną w [...], sporządzone według Skarżącej nieprawidłowo, z uwagi na niespełnianie przez ww. jednostkę wymogu posiadania właściwej akredytacji Polskiego Centrum Akredytacji łączącej się tematycznie z badaniami technicznymi automatów i urządzeń do gier. Skarżąca spółka nie wskazała jednak żadnego konkretnego przepisu prawa, który byłby podstawą do wykazania jej interesu prawnego do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier udzielonego przez Ministra Finansów jednostce badającej Izbie Celnej w [...].

Minister podkreślił, że interes prawny wynikać musi z normy prawa materialnego, dającej się indywidualnie wyodrębnić, dotyczącej sytuacji danego podmiotu w sposób bezpośredni, czego skarżąca spółka nie wykazała. Z faktu, że przed sądami administracyjnymi toczą się wobec niej postępowania o cofnięcie zezwolenia lub cofnięcie poświadczenia rejestracji automatów do gier nie można wywodzić, iż skarżąca spółka staje się stroną postępowania o stwierdzenie nieważności upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier udzielonego przez Ministra Finansów jednostce badającej Izbie Celnej w P..

Organ wskazał, że skarżąca spółka jest co prawda podmiotem zainteresowanym w sprawie, jednak jak wykazano powyżej nie ma w tej sprawie interesu prawnego, a z uwagi, że Minister Finansów nie prowadzi postępowania w sprawie cofnięcia upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier udzielonego jednostce badającej Izbie Celnej w P., również nie zachodzi przesłanka uznania skarżącej spółki za stronę postępowania jako podmiotu, do którego odnosiłaby się czynność organu podatkowego.

Minister Finansów nie znalazł również powodów uzasadniających wszczęcie postępowania z urzędu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] sp z o.o. z siedzibą w B. W. wnosząc o uchylenie w całości zarówno zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego, jak i postanowienia wydanego w I instancji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Nadto wniosła o zasądzenie od Ministra Finansów na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię art. 133 § 1 w zw. z art. 165 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613), polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu, że Skarżąca nie posiada indywidualnego interesu prawnego w rozpoznaniu przedmiotowej sprawy, co wiąże się z odmową przyznania jej statusu strony postępowania, a w konsekwencji ich niezastosowanie oraz niewłaściwe utrzymanie w mocy postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2015 r., odmawiającego wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności/wygaśnięcia upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier udzielonego przez Ministra Finansów jednostce badającej Izbie Celnej w P., podczas gdy stwierdzić należy, że wobec licznie wszczynanych przez organy celne postępowań o cofnięcie zezwolenia lub cofnięcie poświadczenia rejestracji automatu, rozpoznawanych następnie przez Wojewódzkie Sądy Administracyjne (w tym również przez WSA w Rzeszowie), Skarżąca pozbawiona jest możliwości kwestionowania prawidłowości udzielonego Izbie Celnej w [...] przez Ministra Finansów upoważnienia, albowiem sądy administracyjne wskazują na ich związanie wydaną z naruszeniem prawa decyzją Ministra Finansów, udzielającą tego rodzaju upoważnienia, pomimo nieposiadania przez wspomniana jednostkę badającą właściwej akredytacji Polskiego Centrum Akredytacji do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, co z kolei powoduje szkodę w majątku Spółki oraz narusza jej interes prawny w uzyskaniu zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sądu administracyjnego i zarazem zmusza do poszukiwania ochrony swych praw w ramach postępowania podatkowego (zgodnie ze stanowiskiem Sądów administracyjnych), co jest równoznaczne z posiadaniem przez Skarżącą interesu prawnego w uzyskaniu zgodnego z wnioskiem rozstrzygnięcia, warunkującego przyznanie jej statusu strony, i co oznacza, że Minister Finansów był zobowiązany do uchylenia zaskarżonego postanowienia i do wszczęcia wnioskowanego postępowania;

2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię art. 133 § 1 w zw. z art. 165 § 1 o.p. polegającą na przyjęciu, że czynności organu podatkowego nie odnoszą się do Skarżącej, co wiąże się z odmową przyznania jej statusu strony postępowania, a w konsekwencji ich niezastosowanie oraz niewłaściwe utrzymanie w mocy postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2015 r, odmawiającego wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności/wygaśnięcia upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier udzielonego przez Ministra Finansów jednostce badającej Izbie Celnej w [...], podczas gdy stwierdzić należy, że Skarżąca jako podmiot, do którego odnoszą się czynności Ministra Finansów związane ze stwierdzeniem nieważności/wygaśnięcia upoważnienia do przeprowadzenia badań technicznych automatów lub urządzeń do gier, albowiem mają one bezpośredni wpływ na jej uprawnienia w toczących się przed sądami administracyjnymi postępowaniach, posiada legitymację do bycia stroną takiego postępowania, co oznacza, że Minister Finansów był zobowiązany do uchylenia zaskarżonego postanowienia i do wszczęcia postępowania na wniosek Skarżącej;

3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, a mianowicie art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 239 o.p. oraz art. 165a § 1 o.p, poprzez wadliwe utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Ministra Finansów, odmawiającego wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności/ wygaśnięcia upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier udzielonego przez Ministra Finansów jednostce badającej Izbie Celnej w [...], wynikające z błędnego niezastosowania art. 165 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej, podczas gdy stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie postępowanie powinno zostać wszczęte przed Ministrem Finansów działającym jako organ pierwszej instancji - w dniu doręczenia organowi wydającemu zaskarżone postanowienia wniosku zawierającego żądanie strony wszczęcia takiego postępowania - i jednocześnie nie miały miejsca przesłanki odmowy wszczęcia postępowania określone w art. 165a § 1 o.p.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie należy wyjaśnić należy, iż kontrola sądowa decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Ponadto stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Po rozpoznaniu niniejszej sprawy Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej według, którego gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 165a Ordynacji znajduje zastosowanie w sprawach z wniosków o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej. Na odpowiednie stosowanie tego przepisu wprost wskazuje art. 14h Ordynacji. Z treści art. 165a oraz art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej można wywnioskować, że postępowanie wszczynane na wniosek toczy się w dwóch fazach. Stosownie do art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej, z dniem doręczenia organowi podatkowemu żądania strony następuje wszczęcie postępowania. Jest to faza wstępna postępowania, w którym organ bada czy wniosek - podanie pochodzi od osoby posiadającej legitymację procesową oraz czy nie zachodzą inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania. Następnie po wpłynięciu wniosku organ bada czy istnieje stan faktyczny pozwalający na wszczęcie postępowania, czyli czy nie zachodzą przesłanki wyłączające dopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej. W sytuacji zatem stwierdzenia, że w sprawie zachodzą przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania organ zobowiązany jest odmówić wszczęcia postępowania zgodnie z art. 165a Ordynacji podatkowej. Podkreślenia wymaga, że odmowa wszczęcia postępowania jest obligatoryjnym następstwem stwierdzenia przez organ przesłanek wymienionych w tym przepisie.

W orzecznictwie wyrażono stanowisko, że użyte w art. 165a Ordynacji podatkowej wyrażenie "nie może być wszczęte" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne jego przepisy, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny (por. wyrok NSA z 6 listopada 2008 r. o sygn. akt II FSK 1097/07, lex nr 531085).

Natomiast zgodnie z art. 248 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się z urzędu lub na żądnie strony.

Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest odpowiedzi na pytanie, czy skarżąca spółka jest w rozumieniu art. 133 Ordynacji stroną postępowania w sprawie cofnięcia upoważnienia do przeprowadzania badań automatów. W art. 133 § 1 Ordynacji wskazano podmioty, które są stronami postępowania podatkowego. Z treści powyższego przepisu wynika zatem, że dla przyjęcia, iż dany podmiot jest stroną postępowania podatkowego nie wystarczy wykazanie, że jest on jednym z podmiotów prawa podatkowego (podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoby trzecie w rozumieniu art. 110-117a), lecz niezbędne jest spełnienie drugiego kryterium, tj. posiadanie interesu prawnego, przy czym musi to być własny interes prawny danego podmiotu.

Interes prawny natomiast, to interes wynikający z prawa materialnego, zgodny z nim i chroniony przez to prawo. Interes prawny winien przy tym opierać się na konkretnej normie prawa materialnego ustanawiającego prawa i obowiązki. Stroną w postępowaniu podatkowym jest więc tylko ten podmiot, którego własny interes prawny (uprawnienie, obowiązek) podlega konkretyzacji w postępowaniu podatkowym (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2013 r. o sygn. akt I FSK 742/12 oraz I FSK 1126/12 (...). Tylko te podmioty, wobec których możliwa jest taka konkretyzacja, nabywają status strony i związane z tym uprawnienia o charakterze procesowym (zob. wyrok NSA z 3 lutego 2006 r. o sygn. akt I FSK 504/05). Oznacza to, że osoba, której interes prawny nie wynika z przepisu materialnego prawa podatkowego, nie ma statusu strony. (...) interes prawny każdorazowo winien wynikać z konkretnej normy prawa materialnego i odnosić się do określonego stanu faktycznego (zob. wyrok NSA z 17 października 2008 r., sygn. akt IGSK1141/0 7).

Stwierdzić należy, że skarżąca spółka nie wykazała interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, wskazując jedynie na fakt, że przed sądami administracyjnymi toczą się wobec niej postępowania o cofnięcie zezwolenia lub cofnięcie poświadczenia rejestracji automatów do gier, w których dowodem są opinie wydane przez jednostkę badającą Izbę Celną w [...], sporządzone według Skarżącej nieprawidłowo, z uwagi na niespełnianie przez ww. jednostkę wymogu posiadania właściwej akredytacji Polskiego Centrum Akredytacji łączącej się tematycznie z badaniami technicznymi automatów i urządzeń do gier. Skarżąca nie wskazała jednak żadnego konkretnego przepisu prawa, który byłby podstawą do wykazania jej interesu prawnego do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier udzielonego przez Ministra Finansów jednostce badającej Izbie Celnej w [...].

W tym miejscu należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. nr 134 poz. 779) że podmioty będące w dniu wejścia w życie ustawy jednostkami badającymi upoważnionymi przez Ministra Finansów do wydawania opinii będących podstawą dopuszczenia do eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier., uznane zostały za jednostki badające upoważnione do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. zgodnie z art. 23f ustawy o grach hazardowych. Niemniej jednak przepisem art. 12 ust. 2 ww. ustawy zmieniającej, na podmioty te został nałożony obowiązek złożenia Ministrowi Finansów, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ww. ustawy, dokumentu określonego w art. 23f ust. 2 pkt 1 ustawy zmienianej oraz w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ww. ustawy, dokumentów, o których mowa w art. 23f ust. 2 pkt 2-4 ustawy zmienianej, pod rygorem wygaśnięcia udzielonego upoważnienia. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia I instancji Jednostka badająca Izba Celna w [...] zrealizowała ww. obowiązek w terminie ustawowym.

W dalszej kolejności należy wyjaśnić, że interes prawny wynikać musi z normy prawa materialnego, dającej się indywidualnie wyodrębnić, dotyczącej sytuacji danego podmiotu w sposób bezpośredni, czego skarżąca spółka nie wykazała. Z faktu, że przed sądami administracyjnymi toczą się wobec niej postępowania o cofnięcie zezwolenia lub cofnięcie poświadczenia rejestracji automatów do gier nie można wywodzić, iż skarżąca spółka staje się stroną postępowania o stwierdzenie nieważności upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier udzielonego przez Ministra Finansów jednostce badającej Izbie Celnej w [...].

Interes prawny podmiotu przejawia się tym, że wnosi on żądanie we własnym imieniu i ma roszczenie (o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku) wynikające z konkretnego przepisu prawa materialnego. Od tak pojmowanego interesu prawnego, należy odróżnić interes faktyczny, to znaczy sytuację, w której dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany wydaniem zaświadczenia, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowania żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.

Natomiast istnienie interesu faktycznego (ekonomicznego) nie nadaje skarżącej spółce przymiotu strony w rozumieniu art. 133 Ordynacji podatkowej

Należy wskazać, że Naczelnego Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 listopada 2015 r., (sygn. akt II GSK 297/14), który rozpatrując skargę kasacyjną w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia upoważnienia do przeprowadzania badań automatów uznał, że (...) stroną postępowania podatkowego jest zarówno podmiot żądający czynności organu podatkowego ze względu na swój interes prawny lub podmiot, którego interesu prawnego postępowanie dotyczy, ale również podmiot, do którego odnosi się czynność organu podatkowego. Ten ostatni przypadek — niezależny od interesu prawnego danego podmiotu — może mieć miejsce tylko wówczas, gdy to organ podatkowy prowadzący postępowanie z urzędu podejmie jakąś czynność w stosunku do danego podmiotu. W niniejszej sprawie nie było potrzeby rozważania, czy skarżąca spółka spełnia tę przesłanką uznania jej za stronę postępowania. Konieczność taka występowałaby tylko w przypadku gdyby - w ramach prowadzonego już postępowania w sprawie cofnięcia jednostce badającej upoważnienia do badań - Minister Finansów podjął jakąś czynność adresowaną do skarżącej spółki. Tymczasem takie postępowanie nie toczyło się, zaś to skarżąca spółka wystąpiła z określonym żądaniem do tego organu administracji publicznej (...).

W niniejszej sprawie skarżąca spółka jest co prawda podmiotem zainteresowanym, jednak jak wykazano powyżej nie ma w tej sprawie interesu prawnego, a z uwagi, że Minister Finansów nie prowadzi postępowania w sprawie cofnięcia upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier udzielonego jednostce badającej Izbie Celnej w [...], również nie zachodzi przesłanka uznania skarżącej spółki za stronę postępowania jako podmiotu, do którego odnosiłaby się czynność organu podatkowego.

Wyjaśnić należy, iż udzielenie przez Ministra Finansów upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier konkretnej jednostce badającej odbywa się w postępowaniu, w którym uczestniczą dwa podmioty - jednostka badająca pełniąca funkcję wnioskodawcy oraz Minister Finansów, który takiego upoważnienia może udzielić, po wykazaniu przez jednostkę badającą, iż spełnia wszystkie wymienione w przepisach ustawy o grach hazardowych wymagania i warunki do udzielenia upoważnienia.

Upoważnienie do prowadzenia badań przez jednostkę badającą stanowi w istocie rodzaj przekazania części władztwa administracyjnego przez Ministra Finansów w zakresie procedury dopuszczającej automaty i urządzenia do gier do eksploatacji i przewidzianego prawem użytkowania.

Zarówno samo udzielenie upoważnienia, jak i wybór jednostki badającej wynikają z samodzielnych uprawnień Ministra Finansów i mieszczą się w zakresie wykonywanych przez ten organ zadań i jego bieżącej działalności. Jest on w istocie rzeczy aktem wewnętrznym stanowiącym przekazanie części swoich uprawnień na rzecz innego podmiotu. Nie tworzy on na rzecz innych podmiotów, w tym skarżącej, żadnych praw i obowiązków, bowiem adresatem tego upoważnienia jest jednostka badająca, która uzyskała w ten sposób umocowanie organu państwowego do prowadzenia odpowiednich badań (por. postanowienie WSA w Warszawie z 6 marca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 113/12).

Podkreślenia również wymaga, że z żadnych przepisów ustawy o grach hazardowych nie wynika bowiem jakiekolwiek uprawnienie dla podmiotu eksploatującego automaty do zainicjowania postępowania w sprawie upoważnienia dla określonej jednostki badającej, udziału w takim postępowaniu czy złożenia wniosku o cofnięcie jednostce badającej takiego upoważnienia. Byłoby to bowiem - w płaszczyźnie wykładni celowościowej - oddanie podmiotowi eksploatującemu automaty uprawnień do wyznaczania podmiotów, których opinia przesądza o możliwości eksploatacji takich urządzeń.

Reasumując ponieważ skarżąca spółka nie mogła być stroną w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, gdyż nie wskazała żadnego konkretnego przepisu prawa, który byłby podstawą do wykazania jej interesu prawnego do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie takiego postępowania organ zasadnie odmówił wszczęcia postępowania, a następnie w wyniku rozpoznania wniesionego zażalenia utrzymał w mocy swoje postanowienie.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.