Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 2428/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 215
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.) Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2016 r. sprawy ze skargi H. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji) z dnia [...]r. nr [...], którym organ ten po rozpatrzeniu zażalenia H. S. (dalej: Strona, Skarżąca, Podatnik) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (dalej: organ I instancji) z dnia [...]r. znak: [...] w sprawie sprostowania z urzędu treści uzasadnienia postanowienia z dnia [...]r., nr [...] utrzymał w mocy ww. postanowienie.

2. Postępowanie przed organami podatkowymi.

2.1 Z przedstawionego przez organ odwoławczy stanu sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...]r. znak: [...] organ I instancji w oparciu o art. 76 a, art. 76 § 1, art. 53, art. 55 i art. 62 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749, dalej: O.p.) zaliczył wpłatę z dnia 11.01.2012r. w kwocie [...] zł, na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za maj 2004r. Postanowienie zostało doręczone Stronie w dniu 27.05.2015r.

W uzasadnieniu postanowienia organ, wskazując wielkość nieuregulowanych Stronę zaległości w podatku od towarów i usług podał, iż wynikają one m.in. z decyzji organu odwoławczego nr [...] do [...] z dnia [...]r.

Postanowieniem z dnia [...]r. znak: [...], na podstawie art. 215 § 1 w związku z art. 219 O.p. ww. organ dokonał sprostowania z urzędu treści uzasadnienia ww. postanowienia, poprzez zmianę treści w miejscu cyt. "z decyzji Nr [...] do [...] z dnia [...] r.", na treść "[...] do [...] z dnia [...]r." Powyższe uzasadniono oczywistą omyłką.

2.2. W zażaleniu Skarżąca zarzucając rażące naruszenie prawa w toku rozpoznania wszelkich spraw, tzw. "wpadkowych" - związanych z prowadzeniem bezprawnego postępowania egzekucyjnego w oparciu o 15 tytułów wykonawczych z [...]r. [...] do [...], zawierających wady je dyskwalifikujące, z uwagi na brak w tytułach wykonawczych prawomocnych "tytułów roszczeniowych", tj. decyzji podatkowych organu I instancji wskazujących wymiar podatku VAT oraz w zupełności błędne naliczenie odsetek, w szczególności za okres 614 dni, za który z mocy prawa odsetek się nie pobiera się, wniosła o:

1. rozpoznanie niniejszych 7 spraw wraz z poprzedzającymi w tej sprawie zażaleniami strony złożonymi przy pismach z dnia 2.06.2015r.,

2. uchylenie 7 ww. postanowień z dnia [...]r. oraz poprzedzających je postanowień z dnia [...]r. tegoż organu - jak w pismach z dnia 2.09.2015r.,

3. zwrócenie spraw do organu wierzycielskiego, celem ponownego pełnego rozpoznania, z uwzględnieniem całokształtu w sprawie. W szczególności faktu bezprawności prowadzenia egzekucji w oparciu o 15-cie tytułów wykonawczych z [...]r. ([...] do [...]), z uwagi na brak w tytułach wykonawczych tzw. "tytułów roszczeniowych" - decyzji podatkowych organu I instancji, obejmujących wymiar egzekwowanego podatku za lata 2004/2005.

W uzasadnieniu Podatnik wskazał, że:

1. przy pismach zażaleniowych z dnia 2.06.2015r. na postanowienia z dnia [...]r. powołał przesłanki prawne i faktyczne jako podstawy uwzględnienia zażaleń i uchylenia postanowień przez organ nadzoru instancyjnego.

2. W toku postępowania międzyinstancyjnego organ I instancji wydając postanowienia o sprostowaniu z "urzędu" zaskarżonych postanowień z dnia [...]r. "popełnił bezprawie i zafałszowanie stanu sprawy".

W zażaleniach z dnia 2.06.2015r. - wskazując organowi odwoławczemu rażące uchybienia w wydanych przez organ I instancji postanowieniach z dnia [...]r. Podatnik oczekiwał rozpoznania sprawy w ramach i kontekście wszystkich okoliczności dotyczących wniesionych zażaleń.

W ocenie Strony cyt. "przebiegłe zachowanie wierzyciela ukierunkowane na "sprostowanie" ww. postanowień objętych zażaleniami i pozaprawne "usunięcie" powołanych przez Skarżącego uchybień tegoż organu, zawiera nieetyczny podwójnie fałsz, bowiem rażąco wadliwym postanowieniem związane są strony postępowania (w tym organ wydający zaskarżone akty), zaś usiłowanie sprostowania uchybień z tzw. "urzędu" w zaistniałych okolicznościach (po wskazaniu przez stronę nieprawidłowości) urąga powadze organu państwa oraz osobie skarżącego. Zachowanie takie jest w dwójnasób niegodziwe i nieetyczne".

3. Kwestionuje wszystkie czynności wierzyciela i egzekutora zarazem, bowiem prowadzone postępowanie egzekucyjne jest z mocy prawa nieważne. Wprowadzone do obiegu 15 tytułów wykonawczych z dnia [...]r. przez tegoż "wierzyciela" nie zawierają "tytułów roszczeniowych" - decyzji organu I instancji obejmujących wymiar egzekwowanego przez wierzyciela podatku VAT za lata 2004/2005.

Na koniec wnoszący zażalenie zażądał dodatkowo wycofania z obiegu 15-u zakwestionowanych tytułów wykonawczych z dnia [...]r. - wydanych przez ww. "wierzyciela" oraz umorzenia wszystkich wynikających z tego faktu postępowań na tle nieważności prowadzonej windykacji.

2.3. Weryfikując niniejszą sprawę w postępowaniu w drugiej instancji, organ odwoławczy stwierdził, iż postępowanie odwoławcze jest uregulowane w art. 220-235 Ordynacji podatkowej. Jednakże, przepisy dotyczące odwołań, na podstawie art. 239 ww. ustawy, w sprawach nieuregulowanych w Rozdziale 16 - "Zażalenia", mają odpowiednie zastosowanie do zażaleń.

Zgodnie z treścią art. 215 § 1 O.p. organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Przepis ten na mocy art. 219 ww. ustawy stosuje odpowiednio się do postanowień. Ordynacja podatkowa nie zawiera definicji ww. pojęć, zatem należy mieć na względzie potoczne ich znaczenie. Pod pojęciem oczywistej omyłki należy rozumieć m.in. taki błąd słowny, który nie budzi najmniejszej wątpliwości. Do oczywistych omyłek zalicza się błędy pisarskie. Sprostowanie oczywistej omyłki nie może prowadzić do merytorycznej zmiany postanowienia. Postanowienie, jakie przewiduje art. 215 ww. ustawy, prowadzi do wyeliminowania z postanowienia najdrobniejszych błędów i nieistotnych wadliwości, które mogą być usunięte bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Służy więc swojego rodzaju kosmetycznemu skorygowaniu formy postanowienia, bez wnikania w jego treść merytoryczną.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez Podatnika w uzasadnieniu zażalenia organ odwoławczy wskazał, że tylko jeden z nich dotyczy stricte postanowienia z dnia [...]r. znak: [...] w sprawie sprostowania z urzędu treści uzasadnienia postanowienia z dnia [...]r. nr [...].

Wnoszący zażalenie twierdzi, że organ podatkowy wydając postanowienia o sprostowaniu z "urzędu" zaskarżonych postanowień z dnia [...]r. "usunął" powołane przez Niego uchybienia tegoż organu, czym "popełnił bezprawie i zafałszowanie stanu sprawy". W ocenie Strony usiłowanie sprostowania uchybień z tzw. "urzędu" w zaistniałych okolicznościach (po wskazaniu przez Stronę nieprawidłowości) urąga powadze organu państwa oraz Jej osobie.

Wobec tej kwestii stwierdził organ, iż analizując treść zarówno postanowienia z dnia [...]r. znak: [...], jak i zaskarżonego postanowienia prostującego jego treść, tj. postanowienia [...]r. znak: [...] nie dopatrzył się - wbrew zarzutowi zażalenia - usunięcia wskazanych przez Stronę uchybień - przez organ pierwszej instancji.

Z materiału dowodowego wynika, że powodem sprostowania ww. postanowienia była konieczność uzupełnienia wymienionych w uzasadnieniu ilości (numerów) decyzji organu odwoławczego z dnia [...]r. o decyzje oznaczone jako: [...] i [...] (2 decyzje), gdyż uprzednio mimo wskazania przez organ, że podatnik nie uregulował zaległości w podatku od towarów i usług za: 05,06,07,08,09,10,11,12/2004r., 01,03,04,05,06,07,08/2005r., tj. za 15 okresów rozliczeniowych, organ wskazał jedynie w tym zakresie 13 decyzji, z których te należności wynikały.

W treści zażalenia, obok ww. lakonicznego stwierdzenia dotyczącego "usunięcia uchybień", brak jest wskazania w czym konkretnie Skarżąca upatruje "nieetyczny podwójnie fałsz i zafałszowanie stanu sprawy" przez organ pierwszej instancji. Jak wykazano organ ten jedynie naprawił swoją oczywistą omyłkę poprzez uzupełnienie treści postanowienia o wskazanie ilości (numerów) decyzji organu II instancji, co nie miało wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu z dnia [...]r., tj. postanowieniu o zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za maj 2004r. nadpłaty z dnia 12.01.2012r.

W takich okolicznościach zarzut Skarżącej, iż doszło do usunięcia wskazanych przez niego uchybień jest nieuzasadniony.

Pozostałe natomiast zarzuty dotyczą - w ocenie organu - postępowania egzekucyjnego oraz błędnie wystawionych zdaniem Skarżącej tytułów wykonawczych. Zarzuty te - w części pokrywające się z zarzutami zawartymi w zażaleniu złożonym na postanowienie z dnia [...]r. wydane w sprawie zaliczenia nadpłaty z dnia 12.01.2012r. - nie mogą być przedmiotem rozpatrzenia w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest sprostowanie oczywistej omyłki w akcie administracyjnym. Niemniej jednak organ odnośnie podnoszonej kwestii dotyczącej prowadzenia bezprawnego postępowania egzekucyjnego w oparciu o 15 tytułów wykonawczych z [...]r. [...] do [...], zawierających wady je dyskwalifikujące, z uwagi na brak w tytułach wykonawczych prawomocnych tytułów roszczeniowych, tj. decyzji podatkowych organu pierwszej instancji wskazujących wymiar egzekwowanego podatku za lata 2004/2005, wskazał, że w myśl art. 239a ww. ustawy, decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Oznacza to, że jest niewykonalna, a przymiot wykonalności uzyskuje dopiero z chwilą uostatecznienia się. Decyzją ostateczną - od razu od dnia jej wydania - jest decyzja wydana przez organ odwoławczy w wyniku rozpatrzenia odwołania. Zatem, dopiero ta decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji) staje się decyzją ostateczna podlegająca wykonaniu. Mając na uwadze tę zasadę, na tytule wykonawczym (w stanie prawnym w 2012r.) jako podstawę prowadzenia egzekucji wskazywać należy m.in. datę i numer orzeczenia organu drugiej instancji.

Zatem żądanie wycofania z obiegu 15-u zakwestionowanych tytułów wykonawczych z dnia [...]r. - wydanych przez "wierzyciela" oraz umorzenia wszystkich wynikających z tego faktu postępowań na tle "nieważności" prowadzonej windykacji, nie znajduje w świetle przedstawionej argumentacji tut. organu racjonalnych podstaw.

Mając na uwadze przedmiot niniejszej sprawy bezzasadne w ocenie tut. organu jest podniesienie przez Stronę w uzasadnieniu przedmiotowego zażalenia, iż w zażaleniach z dnia 02.06.2015r. na postanowienia z dnia [...]r., powołał przesłanki prawne i faktyczne jako podstawy uwzględnienia zażaleń i uchylenia tych postanowień przez organ nadzoru instancyjnego i oczekiwał od organu odwoławczego rozpoznania sprawy w ramach i kontekście wszystkich okoliczności dotyczących wniesionych zażaleń. Nie można jednak tych przesłanek, podobnie jak zarzutu błędnego naliczenia odsetek za okres 614 dni, rozpatrzyć w toku rozpoznania zażalenia na postanowienie, którego przedmiotem jest jedynie sprostowanie oczywistej omyłki, czyli stricte technicznej poprawki (zarzuty odnoszące się do sprostowywanych postanowień z [...]r., o ile są zawarte w zażaleniach na te postanowienia, stanowią przedmiot rozpoznania w toku postępowań organu drugiej instancji dotyczących ww. postanowień).

Tym samym bezzasadne jest w tym postępowaniu także żądanie Skarżącego "zwrócenia sprawy do organu wierzycielskiego", celem ponownego pełnego rozpoznania, z uwzględnieniem całokształtu w sprawie, a już tym bardziej uchylenie 7-u postanowień organu I instancji z dnia [...]r. będących przedmiotem odrębnego rozpoznania.

3. Postępowanie przed Sądem I instancji.

3.1.W skardze do WSA Skarżąca stawia organowi zarzut matactwa, w tym i nieuwzględnienie przesłanek zaskarżenia zawartych w zażaleniu Strony z dnia 2.06.2015r., a przez to naruszenie zasad postępowania oraz słusznego interesu prawnego strony skarżącej, w szczególności:

1. pominięcie w sprawie istotnego faktu, iż w przedmiocie "rozliczeń" nadpłaty w podatku VAT od 2012r. toczy się pod sygnaturą [...] postępowanie egzekucyjne w zakresie przymusowej windykacji tegoż podatku przez Komornika Sądowego w ramach tzw. zbiegu egzekucji sądowej z wniosku wierzyciela.

Zaskarżone postanowienie zdaniem strony pomija obowiązek jednoczesnego dokonania wymaganej korekty kwot podatku VAT przekazanych przez wierzyciela (organ I instancji) do windykacji w trybie egzekucji komorniczej, w odniesieniu do których Komornik Sądowy dokonał już wadliwych kwotowo naliczeń, w tym i wadliwych naliczeń, tzw. kosztów egzekucyjnych. Zatem, aby dokonana zaskarżonym postanowieniem korekta w zakresie nadpłaty podatku wywołała również prawny skutek w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym dot. tego samego podatku - organ wierzycielski obowiązany był w zaskarżonym postanowieniu zamieścić: wzmiankę o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym w tej sprawie określić wpływ nadpłaty (korekty) na aktualny stan zobowiązań w podatku, zakreślić postanowieniem aktualną kwotę podatku do wyegzekwowania, zakreślić konieczność zweryfikowania naliczeń kosztów egzekucyjnych przez egzekutora (komornika sądowego), wskazać równorzędnie egzekutora jako adresata tego postanowienia Kancelarię Komornika Sądowego – P. S., [...] K., ul. [...], sprawa sygn. Akt: [...].

Wydane postanowienie uwzględniające kwotę nadpłaty winno obejmować każdego z uczestników postępowania, w tym i aktualnego egzekutora, tj. ww. Komornika Sądowego w K., bowiem egzekutor nie bada aktualności kwot zamieszczonych w tytule egzekucyjnym jak i jego zasadności, zaś korekta tytułów egzekucyjnych jest możliwa wyłącznie przy zachowaniu warunków prawa. Wierzyciel z mocy prawa miał zatem obowiązek zamieścić w postanowieniu ww. dane, w szczególności informację o obowiązku dokonania korekty w zakresie naliczeń kosztów egzekucyjnych przez egzekutora, czego jednak ze szkodą dla strony wierzyciel nie uczynił,

2. uprawianie matactwa w sprawie, bowiem tytuły wykonawcze wierzyciela (organu I instancji), skierowane do egzekucji nie zawierają tzw. tytułów roszczeniowych, tj. numerów prawomocnych decyzji pierwszej instancji. Zatem tytuły wykonawcze są nieważne od daty ich wystawienia, tj. [...]r. Stąd Skarżąca przyjmuje, że wierzyciel (organ I instancji) uruchomił postępowanie egzekucyjne bezprawnie, zaś wszelkie czynności egzekutora wykonane z wniosku ww. wierzyciela (przy kwestionowanej skali wad) nie mają uzasadnienia prawnego. W tym zakresie złożona jest odrębnie skarga Strony przed WSA w Gliwicach i figuruje ona pod wstępną sygn. akt I KO/G1 39/15.

Na tle prezentowanej od lat bezczynności organu i uchylania się od obowiązku wyeliminowania wad wskazujących na bezprawność działań w zakresie "likwidacji zaległości" w podatku VAT za lata 2004 i 2005 - wszelkie czynności następcze tego organu stają się nieważne lub nie mogą pozostać bez zaskarżenia, gdyż obliczone są wyłącznie na "zamazanie faktów" i pośrednia aprobatę karygodnych błędów w kwestii rozliczeń popełnionych przez służby skarbowe i służby egzekucyjne w kwestionowanym przez Stronę zakresie. Ich nieusunięcie przez wierzyciela, w następstwie rodzi ujemne konsekwencje majątkowe w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez komornika sądowego.

3.2. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

4.1. Skarga okazała się niezasadna, bowiem sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a) wykazała, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania go z obrotu prawnego.

4.2. Zakresem kontroli jest postanowienie organu II instancji utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...]r. znak: [...] którym to organ I instancji dokonał sprostowania z urzędu treści uzasadnienia ww. postanowienia, poprzez zmianę treści cyt. "z decyzji Nr [...] do [...] z dnia [...] r.", na treść "[...] do [...] z dnia [...]r."

4.3. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do oceny czy, wystąpiły przesłanki z art. 215 § 1 O.p. umożliwiające organowi podatkowemu sprostowanie z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w uzasadnieniu postanowienia nr [...] z dnia [...] r.

4.4. Podkreślić przy tym należy nawiązując do zarzutów skargowych, iż zakresem kontroli Sądu mogły być jedynie kwestie związane z zasadnością sprostowania z urzędu oczywistej omyłki, albowiem sporne postanowienie zostało wydane w tym przedmiocie. Zatem zakresem kontroli nie mogły być objęte zarzuty dot. matactwa przez organ w zakresie wystawiania tytułów wykonawczych, wskazywania podmiotu który winien umorzyć postępowanie egzekucyjne albowiem pozostają one poza granicami danej sprawy stąd Sąd pozostawił je bez komentarza. Zgodnie bowiem z art. 134. § 1. p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona.

4.5. Stosownie do treści art. 215 § 1 O.p. organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Regulacja ta ma zastosowanie do postanowień na zasadzie art. 219 O.p.

Wymienione w powyższym przepisie błędy i omyłki muszą być oczywiste. Oczywistość ta może wynikać z treści decyzji, sentencji i uzasadnienia lub akt sprawy, stanowi ona zarazem granicę przedmiotowej dopuszczalności sprostowania. Wskazuje też jednoznacznie, że w tym trybie można naprawić jedynie oczywiste przeoczenia, czy zastosowanie niewłaściwego słowa, litery, czy cyfry lub też inną omyłkę pisarską o charakterze elementarnym, która co do zasady nie wpływa na treść i znaczenie prostowanego postanowienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się rozumienie pojęcia oczywistej omyłki, jako błąd, który nie wpływa na znaczenie merytoryczne aktu administracyjnego i jego charakter nie budzi wątpliwości w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy lub stanu prawnego. Przykładem oczywistej omyłki jest przestawienie liter w wyrazie lub dodanie zbędnej litery. Stanowisko takie znalazło odzwierciedlenie w wyroku NSA z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK1830/10, w którym podkreślono, że tryb określony w art. 215 § 1 O.p. przewiduje jedynie prostowanie błędów i omyłek, które stanowią wady nieistotne a sprostowanie decyzji nie może prowadzić do zmiany jej treści. Podobnie orzekł NSA w wyroku z tego samego dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt II FSK 1829/10), stwierdzając, że w trybie z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej można naprawić jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłkę pisarską o charakterze elementarnym, nie wpływające na treść i znaczenie prostowanej decyzji. Podobnie w wyrokach wskazanych przez organ w wydanych postanowieniach czy wyroku z dnia 13 czerwca 2014 r. sygn. akt I FSK 1046/13, w którym NSA stwierdził, że art. 215 § 1 O.p. odnosi się do takich wad decyzji, które charakteryzują się cechą oczywistości. Oznacza to, że owa cecha stanowi granicę dopuszczalności sprostowania w trybie art. 215 § 1 O.p.

4.6. Analiza akt rozpoznawanej sprawy dowodzi, że zakwalifikowanie przez organ podatkowy, jako oczywistej omyłki "zmiany treści uzasadnienia poprzez dopisanie numerów decyzji w postaci "z decyzji Nr [...] do [...] z dnia [...] r.", na treść "[...] do [...] z dnia [...]r."- w ocenie Sądu - w żadnym razie nie zmieniło istoty rozstrzygnięcia i nie miało żadnego wpływu na prawa i obowiązki skarżącego. Organ nie przekroczył przy tym granicy dopuszczalności sprostowania a więc "oczywistości" błędu. Oczywistość błędu wynika chociażby z uzasadnienie postanowienia w przedmiocie zaliczenia gdzie wskazano, iż podatnik nie uregulował zaległości w podatku od towarów i usług za: 05,06,07,08,09,10,11,12/2004r., 01,03,04,05,06,07,08/2005r., tj. za 15 okresów rozliczeniowych, podczas gdy organ wskazał jedynie w tym zakresie 13 decyzji, z których te należności wynikały. Powyższe stanowiło w ocenie Sądu oczywistą omyłkę a zatem mogło podlegać sprostowaniu w trybie art. 215 O.p.

4.7. Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności sprawy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.