Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 530/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2020-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33, art 92 b i c
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi F sp. z o. o. sp. k. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (określany dalej jako WITD) wydał w dniu [...] września 2019 r., na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm., aktualny t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 – określanej dalej jako u.t.d.), decyzję nr [...], którą nałożył na F sp. z o.o. sp.k. karę pieniężną w wysokości 20 000 zł za naruszenia opisane w załączniku nr 3 do u.t.d., polegające na:

- niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który wydał zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, zmiany danych, o których mowa w art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę;

- niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku;

- skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego;

- przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy;

- niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi;

- naruszeniu obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że powyższe naruszenia zostały wykazane podczas kontroli przeprowadzonej w siedzibie spółki w dniach od [...] maja 2019 r. do [...] lipca 2019 r. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...]. Do kontroli przedsiębiorca okazał zaświadczenie nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne w zakresie przewozu osób, wydane przez Starostę w dniu [...] maja 2014 r. Organ podał, iż w trakcie postępowania ustalił, że spółka posiada ważne zaświadczenie nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne w transporcie międzynarodowym wydane przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego (określanego dalej jako GITD), ważne do dnia 27 lipca 2019 r. Zgodnie z okazanymi dokumentami przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed wszczęciem kontroli zatrudniał średnio 15 kierowców.

F sp. z o.o. sp.k. wniosła odwołanie od decyzji WITD, w którym zarzucono rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisów art. 92 a ust. 1, 3 i 5, art. 7a ust. 2 pkt. 6, art. 8 ust. 3, art. 14 ust. 2, art. 33 ust. 7, art. 87 ust. 1 pkt. 1, art. 92b i 92 c u.t.d. oraz art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 - określanego dalej jako rozporządzenie nr 561/2006) przez ich niewłaściwe zastosowanie, a także rażące naruszenie przepisów postępowania przez brak należytego uzasadnienia decyzji oraz naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasad określonych w przepisach art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 – określanej dalej jako k.p.a.).

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów strona wniosła o uchylenie

w całości decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 92a u.t.d., lp. 1.9, lp. 5.6, lp. 5.7, lp. 5.11, lp. 6.2.1, lp. 6.3.17 zał. nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 6, art. 7, art. 10 rozporządzenia nr 561/2006, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 (Dz. UE L60 z 28.02.2014 r. - określanego dalej jako rozporządzenie nr 165/2014), art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.2010.168.16 - określanego dalej jako rozporządzenie nr 581/2010), art. 3, art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U.UE.L.2009.300.72 – określanego dalej jako rozporządzenie nr 1072/2009), GITD utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko, w pierwszej kolejności organ przytoczył treść art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 5, 6, 7, 9 i 10, art. 92b ust. 1 i 2, art. 92c ust. 1 i 2 u.t.d. oraz art. 189a § 2 k.p.a., a następnie odnosząc się do naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który wydał zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne zmiany danych, o których mowa w art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie, przytoczył przepisy definiujące pojęcie "niezarobkowy przewóz drogowy", w tym również "niezarobkowy krajowy przewóz drogowy" (art. 4 pkt 4 i 5 u.t.d). Ponadto wskazał, iż zgodnie z art. 33 ust. 1 u.t.d., przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej

w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Dalej organ omówił procedurę związaną z uzyskiwaniem powyższego zaświadczenia, podając, jakie elementy powinien zawierać wniosek o jego wydanie oraz jakie dokumenty należy do wniosku dołączyć. Podkreślił też, że zgodnie z art. 14 ust. 1 u.t.d. , który miał stosownie do art. 33 ust. 7 u.t.d. odpowiednie zastosowanie, należy zgłaszać

w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, nie później niż

w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Wskazał też, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 1.9 zał. nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który wydał zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, zmiany danych, o których mowa w art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - karą pieniężną w wysokości 800 zł za każdą zmianę.

W rozpatrywanej sprawie, organ odwoławczy - po przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, wykazu pojazdów będących w prawnym użytkowaniu przedsiębiorcy w okresie objętym kontrolą, kserokopii dowodów rejestracyjnych pojazdów będących w dyspozycji przedsiębiorcy, zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne

w transporcie międzynarodowym rzeczy nr [...], zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne w zakresie krajowego niezarobkowego przewozu drogowego osób nr [...], faktur VAT potwierdzających zbycie posiadanych pojazdów, pisma Biura ds. Transportu Międzynarodowego w Głównym Inspektoracie Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] oraz pisma Starostwa Powiatowego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] - ustalił, iż kontrolowany przedsiębiorca nie dokonał zgłoszenia organom, które wydały zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne zmian w wykazie pojazdów oraz zmiany oznaczenia przedsiębiorcy w wymaganym 28 dniowym terminie. Dotyczyło to niezgłoszenia GITD faktu sprzedaży pojazdów o następujących numerach rejestracyjnych: [...] oraz faktu przerejestrowania pojazdów o następujących numerach rejestracyjnych: [...] (aktualne numery odpowiednio: [...]). Natomiast Staroście nie zgłoszono faktu sprzedaży pojazdów o numerach rejestracyjnych [...], przerejestrowania pojazdu [...] (aktualny numer [...]) oraz nie zgłoszono pojazdu, który faktycznie był użytkowany w transporcie krajowym o numerze rejestracyjnym [...]. Ponadto odwołująca spółka nie zgłosiła wyżej wymienionym organom zmiany oznaczenia przedsiębiorcy, a mianowicie nazwy firmy z "F" sp. z.o.o. sp.k. na "F" sp. z.o.o. sp.k. Reasumując GITD stwierdził, że łączna kara pieniężna za wszystkie 16 stwierdzonych przypadków naruszenia sankcjonowane przez lp. 1.9 zał. nr 3 do u.t.d. wynosi 12.800 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku przez skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego organ w pierwszej kolejności podał definicję "dziennego odpoczynku"

i wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.6.1 zał. nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego

o czas do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100 zł.

W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy - po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego w postaci przedłożonych przez przedsiębiorcę danych cyfrowych - ustalił następujące okoliczności:

1. Kierowca A.O. w dniu [...] grudnia 2018 r. o godzinie 03:53 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać odpoczynek w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej

9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku trwającą jedynie 8 godzin i 54 minuty tj. od godziny 18:59 dnia [...] grudnia 2018 r. do godziny 03:53 dnia [...] grudnia 2018 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku

o 6 minut.

2. Kierowca Z.W. w dniu [...] marca 2019 r. o godzinie 03:45 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać odpoczynek w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin.

W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku trwającą jedynie 8 godzin i 57 minut tj. od godziny 18:48 dnia [...] marca 2019 r. do godziny 03:45 dnia [...] marca 2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 minuty.

Reasumując organ stwierdził, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone przypadki naruszenia sankcjonowane przez lp. 5.6.1. zał. nr 3 do u.t.d. wynosi 200 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego organ odwoławczy odwołał się do powołanych powyżej art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia nr 561/2006 i wskazał, że na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin. Stosownie zaś do art. 1 lit. o AETR, "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem

i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" oraz "skrócony dzienny okres odpoczynku":

(i) "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin;

(ii)"skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.7 zał. nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas do 1 godziny - karą pieniężna w wysokości 150 zł, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin - karą pieniężna w wysokości 350 zł, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin - karą pieniężna w wysokości 550 zł.

Na podstawie analizy danych cyfrowych zawartych na kartach kierowców GITD ustalił następujące okoliczności:

1. Kierowca Ł.C. w dniu [...] marca 2019 r. o godzinie 14:55 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 34 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 15:28 dnia [...] marca 2019 r. do godziny 00:02 dnia [...] marca 2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 26 minut.

2. Kierowca Z.L. w dniu [...] stycznia 2019 r. o godzinie 15:41 rozpoczął 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 35 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 13:06 dnia [...] stycznia 2019 r. do godziny 21:41 dnia [...] stycznia 2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku "o 11 minut" (Prawidłowo powinno być

o 25 minut).

3. Kierowca J.L. w dniu [...] lutego 2019 r. o godzinie 17:06 rozpoczął 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 41 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 14:25 dnia [...] lutego 2019 r. do godziny 23:06 dnia [...] lutego 2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 19 minut.

4. Kierowca J.L. w dniu [...] marca 2019 r. o godzinie 17:33 rozpoczął 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 37 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 15:56 dnia

[...] marca 2019 r. do godziny 23:33 dnia [...] marca 2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 23 minuty.

5. Kierowca S.Z. w dniu [...] lutego 2019 r. o godzinie 17:06 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 40 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 14:26 dnia [...] lutego 2019 r. do godziny 23:03 dnia [...] lutego 2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 20 minut.

6. Kierowca S.Z., w dniu [...] marca 2019 r. o godzinie 17:33 rozpoczął 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 37 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 15:56 dnia marca 2019 r. do godziny 23:33 dnia [...] marca 2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 23 minuty.

7. Kierowca R.Z. w dniu [...] marca 2019 r. o godzinie 18:02 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 34 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 15:28 dnia [...] marca 2019 r. do godziny 00:02 dnia [...] marca 2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 26 minut.

Reasumując GITD stwierdził, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone przypadki naruszenia sankcjonowane przez lp. 5.7 zał. nr 3 do u.t.d., wynosi 1.750 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy organ przetoczył treść art. 4 lit. j rozporządzenia nr 561/2006, zgodnie z którym "czas prowadzenia pojazdu" oznacza czas trwania czynności prowadzenia pojazdu zarejestrowany:

- automatycznie lub półautomatycznie przez urządzenia rejestrujące określone w załącznikach I i IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 lub

- ręcznie, zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85.

W myśl natomiast art. 7 rozporządzenia nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny, kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożona w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.11.1 zał. nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut - karą pieniężna w wysokości 100 zł.

W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy na podstawie analizy danych cyfrowych ustalił, że kierowca R.S. w dniu [...] lutego 2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godzin i 33 minuty w okresie od godziny 04:22 do godziny 11:37 we wskazanym dniu. W związku z powyższym organ uznał za zasadne wymierzenie spółce kary w wysokości 100 zł.

W odniesieniu do wszystkich powyżej wskazanych naruszeń w zakresie czasu pracy kierowców organ stwierdził, iż przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Odnośnie naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, organ podkreślił, że stosownie do art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Zgodnie zaś z art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy

w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne

z innych powodów.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 6.2.1 zał. nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi karą pieniężną w wysokości 5.000 zł.

W rozpatrywanej sprawie na podstawie zebranego materiału dowodowego

w postaci protokołu kontroli, wyjaśnień strony, okazanych danych cyfrowych z kart kierowców i tachografów cyfrowych, organ odwoławczy ustalił, że :

1. pojazdem o nr rej. [...] wykonywane były przejazdy "bez karty kierowcy" w okresie od godziny 05:39 do godziny 06:15 dnia [...] marca 2019 r., pojazd łącznie w tym okresie przejechał 10 km;

2. pojazdem o nr rej. [...] wykonywane były przejazdy "bez karty kierowcy":

- w okresie od godziny 06:26 do godziny 17:13 dnia [...] marca 2019 r., pojazd łącznie w tym okresie przejechał 3 km,

- w okresie od godziny 06:30 do godziny 07:03 dnia [...] stycznia 2019 r., pojazd łącznie w tym okresie przejechał 11 km,

- w okresie od godziny 06:52 do godziny 10:30 dnia [...] grudnia 2018 r., pojazd łącznie w tym okresie przejechał 11 km;

3. pojazdem o nr rej. [...] wykonywane były przejazdy "bez karty kierowcy" w okresie od godziny 08:33 do godziny 17:09 dnia [...] marca 2019 r., pojazd łącznie w tym okresie przejechał 1 km;

4. pojazdem o nr rej. [...] wykonywane były przejazdy "bez karty kierowcy":

- w okresie od godziny 06:46 do godziny 17:15 dnia [...] marca 2019 r., pojazd łącznie w tym okresie przejechał 2 km,

- w okresie od godziny 06:09 do godziny 17:45 dnia [...] marca 2019 r., pojazd łącznie w tym okresie przejechał 10 km;

- w okresie od godziny 06:12 do godziny 11:13 dnia [...] stycznia 2019 r., pojazd łącznie w tym okresie przejechał 1 km;

- w okresie od godziny 03:44 do godziny 08:34 dnia [...] stycznia 2019 r., pojazd łącznie w tym okresie przejechał 78 km.

5. pojazdem o nr rej. [...] wykonywane były przejazdy "bez karty kierowcy":

- w okresie od godziny 06:30 do godziny 07:03 dnia [...] stycznia 2019 r., pojazd łącznie w tym okresie przejechał 11 km;

- w okresie od godziny 06:52 do godziny 10:30 dnia [...] grudnia 2018 r., pojazd łącznie w tym okresie przejechał 11 km.

6. pojazdem o nr rej. [...] wykonywane były przejazdy "bez karty kierowcy" w okresie od godziny 09:53 do godziny 10:06 dnia [...] grudnia 2018 r., pojazd łącznie w tym okresie przejechał 9 km.

Mając powyższe na uwadze, GITD stwierdził, że kara pieniężna w kwocie 5.000 zł z tytułu wyżej wymienionego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.2.1 zał. nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z zasadami prawa.

Odnośnie naruszenia polegającego na naruszeniu obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy organ podkreślił, że zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:

i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;

ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Zgodnie natomiast z art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 581/2010 maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza:

a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej;

b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy.

Sankcją za naruszenie z lp. 6.3.17 zał. nr 3 do u.t.d., jest kara pieniężna

w wysokości 500 zł sankcjonująca naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę.

W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy ustalił na podstawie analizy przekazanych do kontroli danych cyfrowych z kart kierowców oraz danych dotyczących ewidencji czasu pracy kierowców, że przedsiębiorca uchybił terminu pobierania danych z kart kierowców w następujących przypadkach:

1. Ł.C., odczyty między:

- [...] grudnia 2018 r. – [...] stycznia 2019 r. - 34 dni (wszystkie dni kalendarzowe w tym okresie zarejestrowano na karcie w sposób automatyczny, oraz za pomocą wpisów manualnych);

2. R.K., odczyty między:

- [...] stycznia 2019 r. – [...] lutego 2019 r. - 29 dni (29 dni zarejestrowane na karcie w sposób automatyczny oraz za pomocą wpisów manualnych, natomiast [...].01., [...].01. i [...].01. 2019 r. nie zostały na karcie zarejestrowane),

- [...] lutego 2019 r. – [...] kwietnia 2019 r. - 41 dni (wszystkie dni kalendarzowe, w tym okresie zarejestrowano na karcie w sposób automatyczny oraz za pomocą wpisów manualnych);

3. Z.L., odczyt między:

- [...] stycznia 2019 r. – [...] marca 2019 r. - 32 dni, (wszystkie dni kalendarzowe w tym okresie zarejestrowano na karcie w sposób automatyczny oraz za pomocą wpisów manualnych);

4. R.S., odczyty między:

- [...] listopada 2018 r. – [...] grudnia 2018 r. - 32 dni (wszystkie dni kalendarzowe w tym okresie zarejestrowano na karcie w sposób automatyczny oraz za pomocą wpisów manualnych),

- [...] stycznia 2019 r. – [...] marca 2019 r. - 47 dni - 8 dni = 34 dni (wszystkie dni kalendarzowe w tym okresie zarejestrowano na karcie w sposób automatyczny oraz za pomocą wpisów manualnych odliczono 8 dni urlopu/zwolnienia chorobowego ),

- [...] marca 2019 r. – [...] kwietnia 2019 r. - 34 dni (wszystkie dni kalendarzowe w tym okresie zarejestrowano na karcie w sposób automatyczny oraz za pomocą wpisów manualnych z wyjątkiem dni [...].03.2019 r., w tych dniach brak zapisów na karcie);

5. J.S., odczyty między:

- [...] marca 2019 r. – [...] maja 2019 r. - 56 dni (od [...].03.2019 - rozpoczęcie pracy - wszystkie dni kalendarzowe zarejestrowane na karcie w sposób automatyczny oraz za pomocą wpisów manualnych z wyjątkiem dnia [...].03.2019 r. - brak danych z tego dnia);

6. Z.W., odczyty między:

- [...] października 2018 r. – [...] grudnia 2018 r. - 35 dni (wszystkie dni kalendarzowe w tym okresie zarejestrowano w sposób automatyczny oraz za pomocą wpisów manualnych),

- [...] grudnia 2018 r. – [...] stycznia 2019 r. - 30 dni (wszystkie dni kalendarzowe w tym okresie zarejestrowano w sposób automatyczny oraz za pomocą wpisów manualnych),

- [...] lutego 2019 r. – [...] maja 2019 r. - 70 dni (70 dni zarejestrowane na karcie w sposób automatyczny oraz za pomocą wpisów manualnych, nie uwzględniono dni [...].05.2019 r., [...].03.2019 r. w których nie dokonano żadnej rejestracji);

7. R.Z., odczyty między:

- [...] października 2018 r. – [...] grudnia 2018 r. - 71 dni (wszystkie dni kalendarzowe w tym okresie zarejestrowano na karcie w sposób automatyczny oraz za pomocą wpisów manualnych z wyjątkiem dni [...].11 i [...].11.2018 r., w których nie dokonano żadnej rejestracji),

- [...] grudnia 2018 r. – [...] stycznia 2019 r. - 29 dni (wszystkie dni kalendarzowe w tym okresie zarejestrowano na karcie w sposób automatyczny oraz za pomocą wpisów manualnych),

- [...] marca 2019 r. – [...] kwietnia 2019 r. - 33 dni (wszystkie dni kalendarzowe w tym okresie zarejestrowano na karcie w sposób automatyczny oraz za pomocą wpisów manualnych, nie uwzględniono dni [...].04.2019 r. w których nie dokonano żadnej rejestracji).

Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ II instancji uznał za zasadne nałożenie na spółkę karę pieniężną w wysokości 3.500 zł za wskazane naruszenia.

Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, GITD stwierdził, iż są one niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Uznał, że

w zaskarżonej decyzji organu I instancji prawidłowo został ustalony stan faktyczny i prawny, na podstawie zgromadzonych w aktach sprawy dowodach, które były niezbędne i wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia badanej sprawy oraz tenże organ dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Zaskarżona decyzja zawierała wszystkie niezbędne elementy wymagane przez art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.

W szczególności zawierała uzasadnienie faktyczne oraz wskazanie dowodów, na których organ oparł skarżone rozstrzygnięcie. Decyzja zawierała również stosowne uzasadnienie prawne, w którym w niezbędnym zakresie przywołano podstawy prawne decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na stronę wraz z przytoczeniem właściwych przepisów prawa. W zaskarżonej decyzji jednoznacznie została wskazana podstawa prawna, jak również dowody i motywy, którymi kierował się organ, wydając skarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy stwierdził, iż brak jest podstaw do twierdzenia, że skarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa, które wpływałoby na rozstrzygnięcie badanej przez organ I instancji sprawy, a tym samym brak jest podstaw do jej uchylenia.

W ocenie GITD również pozostały zarzuty spółki podniesione w odwołaniu są niesłuszne. Przepis art. 33 ust. 7 u.t.d. oraz art. 14 u.t.d. jednoznacznie wprowadzają obowiązek zgłaszania każdej zmiany, w tym wypadku pojazdów oraz zmiany nazwy do zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne. Organ wskazał również, iż wypisy zaświadczenia przydziela się przedsiębiorcy stosownie do ilości pojazdów,

w celu ich okazania podczas kontroli danego pojazdu. Jeśli chodzi słuszność nałożenia kary z tytułu naruszeń określonych w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organ podniósł, iż odwołująca spółka nie przedstawił dowodów na wykonywanie przewozów poza zakresem rozporządzenia nr 561/2006. Wyjaśnienia bowiem strony nie są środkiem dowodowym i nie zastępują dowodów na wykazanie zaistnienia okoliczności w nich zawartych.

Nie zasługuje również na uwzględnienie – zdaniem GITD - stanowisko strony w zakresie naruszeń czasu pracy. Błędna interpretacja przez kierowców przepisów dotyczących czasu pracy bądź komunikatów tachografów, oczekiwanie na kolejki przy załadunkach to okoliczności świadczące o organizacji pracy

w przedsiębiorstwie. Oznacza to, że art. 92b u.t.d. nie może zostać zastosowany. Stanowisko strony zawarte w odwołaniu wskazuje, że nie zna ona metod ani sposobów, które mogłyby zapewnić organizację pracy kierowców nie powodującą występowania naruszeń czasu pracy, gdyż na swoją obronę przytacza argumenty dowodzące nieumiejętności w organizacji pracy kierowców.

Organ odwoławczy nie stwierdził okoliczności egzoneracyjnych uzasadniających zastosowanie art. 92b oraz 92c u.t.d. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjny GITD podkreślił, że ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 u.t.d. skutki prawne prowadzące do zwolnienia się z odpowiedzialności za zaistniałe naruszenie przepisów prawa, a skarżąca takich okoliczności nie wykazała.

Reasumując organ II instancji wskazał, iż łączny wymiar kary pieniężnej

w przedmiotowej sprawie wyniósł 95.950 zł (prawidłowo powinno być 23 350 zł). Stosownie jednak do dyspozycji zawartej w art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorcy nie może przekroczyć 20.000 zł, gdyż podmiot zatrudniał średnio powyżej 10 do 50 kierowców w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.

F sp. z o. o. sp.k. złożyła skargę na powyższą decyzję GITD do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając rażące naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 4 pkt. 22, art. 7a ust. 2 pkt. 6, art. 8 ust. 3, art. 14 ust. 1 i 2, art. 33 ust. 7, art. 87 ust. 1 pkt. 1, art. 92 a, art. 92b i 92 c u.t.d. w zw. z l.p. 1.9, l.p 5.6, l.p 5.7, l.p 5.11. l.p. 6.2.1, l.p 6.3.17 zał. nr 3 do u.t.d. oraz art. 3, art 4, art. 6, art. 7 i art. 10 rozporządzenia nr 561/2006, art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 , art. 1 rozporządzenia nr 581/2010, art. 3 i art. 5 rozporządzenia nr 1072/2009 przez ich niewłaściwą interpretację i niewłaściwe zastosowanie oraz bezpodstawne wymierzenie kary pieniężnej;

2. przepisów postępowania, tj.:

- art. 107 § 3 k.p.a. przez zbyt lakoniczne i nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, w szczególności przez nie odniesienie się do zarzutów i okoliczności opisanych w odwołaniu do decyzji;

- podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasad określonych w przepisach art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu na rzecz strony kosztów postępowania wywołanych wniesieniem skargi.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przepis art. 33 ust. 7 u.t.d. stanowi, że w stosunku do przedsiębiorcy, który uzyskał zaświadczenie potwierdzające zgłoszenie prowadzenia przewozów drogowych na potrzeby własne, przepis art. 14 ust. 1 stosuje się odpowiednio. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ zastosował przepis art. 14 ust. 1 u.t.d. wprost. Przepis ten dotyczy przewoźnika drogowego, którym strona nie jest, gdyż wykorzystuje pojazdy wyłącznie na potrzeby własne a nie w celach zarobkowych. Odpowiednie stosowanie przepisów oznacza ich stosowanie z odpowiednimi, adekwatnymi do wymogów jakie ustawa stawia przedsiębiorcy prowadzącemu działalność transportową wyłącznie jako pomocniczą w stosunku do działalności podstawowej. W związku z tym, że udzielenie licencji transportowej wymaga spełnienia bardziej rygorystycznych wymogów niż prowadzenie działalności transportowej na potrzeby własne, właściwa interpretacja "odpowiedniego stosowania" przepisu art. 14 ust. 1 u.t.d., winna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca powinien zgłaszać wyłącznie zmiany, które dotyczą danych zawartych w treści wydanego zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, a nie wszelkie zmiany jakie zobligowany jest zgłaszać przewoźnik drogowy. Zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne nie obejmuje bowiem danych pojazdów, którymi jest wykonywany przewóz. Zatem wymóg organu jakoby przedsiębiorca miał obowiązek zgłaszać każdą zmianę

w zakresie pojazdów, tj. marki, numerów rejestracyjnych itp. jest nadinterpretacją przepisów u.t.d. Brak jest podstaw aby karać przedsiębiorcę za nie zgłoszenie danych, które w żaden sposób nie wpływają na treść otrzymanego zaświadczenia

o przewozie na potrzeby własne. Stawianie takiego wymogu przez organy inspekcji transportu drogowego jest ewidentnym nadużyciem prawa. Nie można bowiem od nikogo żądać spełnienia określonych wymagań, jeżeli takowe nie wynikają wprost

z przepisu prawa i nie są tym przepisem w sposób precyzyjny określone.

Strona skarżąca zarzuciła też, że organ nie wziął pod uwagę okoliczności, że kierowcy stosowali przerwę 9 godzin, lecz nie pilnowali zamknięcia w 30-godzinnym cyklu pracy. Kierowcy działali w zaufaniu, że jeśli urządzenie rejestrujące sygnalizuje, że minęło 9 godzin odpoczynku, to kończyli przerwę. Wynikało to również z tego, że

u klientów, którym dostarczane są produkty pojazdami wykorzystywanymi przez stronę na potrzeby własne często są kolejki pod dokiem do rozładunku. Kierowcy zmuszeni są czekać w tych kolejkach, a przewożone produkty to świeże sałatki owocowe z bardzo krótkim terminem przydatności. Każda zwłoka w dostawie towaru, w tym przypadku po wykonaniu 9-godzinnej przerwy, wpływa na zasady współpracy

z odbiorcami produktów, którym zależy by towar otrzymać jak najszybciej. Kierowcy wiedząc o tym sami podejmowali decyzję w tym przedmiocie. Specyfika działalności wymusza konieczność szybkiej dostawy towaru.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej pod względem legalności

w niniejszej sprawie jest decyzja GITD utrzymująca w mocy decyzję WITD nakładającą na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za naruszenie obowiązków i warunków przewozu drogowego określonych w lp. 1.9, lp. 5.6.1, lp. 5.7.1 i 2, l.p.5.11.1 , lp. 6.2.1 oraz l.p. 6.3.17 zał. nr 3 do u.t.d.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12000 złotych za każde naruszenie. Co stanowi "naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego" definiuje art. 4 pkt 22 u.t.d., stanowiący, iż są to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz wskazanych w tym przepisie rozporządzeń, decyzji, ustaw i umów międzynarodowych. W myśl art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli

w podmiocie wykonującym przewóz nie może przekroczyć 20.000 zł dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej arytmetycznej liczbie do 11 do 50 w okresie

6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Stosownie natomiast do art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a

w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,

2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10

- załącznika nr 3 do ustawy.

Niesporne jest, że w toku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż skarżąca spółka nie zgłosiła organowi wydającemu zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne w transporcie międzynarodowym tj. GITD, zmian dotyczących ilości posiadanych w dyspozycji pojazdów oraz danych dotyczących pojazdów

w wymaganym przez u.t.d. terminie. Dotyczyło to faktu sprzedaży pojazdów

o następujących numerach rejestracyjnych: [...] oraz faktu przerejestrowania pojazdów o następujących numerach rejestracyjnych: [...] (aktualne numery odpowiednio: [...]). Ponadto powyższemu organowi skarżąca spółka nie zgłosiła zmiany oznaczenia przedsiębiorcy, a mianowicie nazwy firmy z "F" sp. z.o.o. sp.k. na "F" sp. z.o.o. sp.k.

Nie ulega również wątpliwości, iż skarżąca spółka nie zgłosiła organowi wydającemu zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne w transporcie krajowym, tj. Staroście, zmiany ilości posiadanych w jej dyspozycji pojazdów oraz danych dotyczących tych pojazdów w wymaganym przez u.t.d. terminie. Odnosiło się to do sprzedaży pojazdów o numerach rejestracyjnych [...], przerejestrowania pojazdu [...] (aktualny numer [...]), niezgłoszenia pojazdu, który był użytkowany do powyższych przewozów o numerze rejestracyjnym [...]. Ponadto skarżąca spółka nie dokonała zgłoszenia wspomnianemu organowi opisanej powyżej zmiany nazwy firmy.

Dokonując analizy prawidłowości nałożenia kary za powyższe naruszenia, należy wskazać, że przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej (art. 33 ust. 1 u.t.d.). Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera: oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę (miejsce zamieszkania) i adres, numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile przedsiębiorca taki numer posiada, albo numer identyfikacji podatkowej (NIP), rodzaj i zakres wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne oraz rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych (art. 33 ust. 3 u.t.d.). Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania przewozów wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 33 ust. 4 u.t.d.). Zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania przewozów z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Zaświadczenie to uprawnia również do wykonywania niezarobkowego przewozu drogowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z rodzajem przewozów w nim określonych (art. 33 ust. 5). Wniosek o wydanie zaświadczenia,

o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje i dokumenty określone w art. 8 ust. 2 pkt 1- 4 i 6 oraz ust. 3 pkt 4 i 5 ( art. 33 ust. 6 u.t.d.), a mianowicie m.in. "oznaczenie przedsiębiorcy" (art. 8 ust. 2 pkt 1 u.t.d.) oraz "wykaz pojazdów zawierających informacje: a. markę, typ b. rodzaj/przeznaczenie, c. numer rejestracyjny, d. numer VIN, e. wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem" (art. 8 ust. 3 pkt 5 u.t.d.). Przepis art. 14 ust. 1 u.t.d. stosuje się odpowiednio (art. 33 ust. 7 u.t.d.). Wspomniany natomiast art. 14 ust. 1 u.t.d. stanowi, iż przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił: 1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, 2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

W świetle przytoczonych powyżej przepisów nie nasuwa żadnych wątpliwości interpretacyjnych, iż wynikający z nich obowiązek zgłoszenia zmiany danych dotyczy nie tylko tych ujawnionych w treści zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, ale również tych zawartych we wniosku o jego wydanie oraz w załączonej do wniosku dokumentacji (por. R. Stachowska, U.t.d. Komentarz, LEX 2012, t. do art. 33, wyrok WSA w Łodzi z 20 października 2020 r., III SA/ Łd 491/20). Posłużenie się w art. 33 ust. 7 u.t.d. przez ustawodawcę sformułowaniem, iż przepis art. 14 ust. 1 u.t.d. ma odpowiednie zastosowanie, wynika stąd, iż nie całość art. 8 u.t.d., o którym mowa w art. 14 ust. 1 u.t.d. ma zastosowanie do podmiotów wykonujących przewozy drogowe na potrzeby własne, a jedynie przepisy art. 8 ust. 2 pkt 1-4 i 6 oraz ust. 3 pkt 4 i 5 u.t.d., stosownie do przywołanego art. 33 ust. 6 u.t.d. Wobec tego ze sformułowania "odpowiednio" nie sposób w żaden sposób wywodzić przy wykorzystaniu wszystkich metod wykładni, iż skarżąca spółka nie miała obowiązku zgłaszania zmian danych, które zostały stwierdzone w toku kontroli. Zwłaszcza, iż odnosiły się one do tak istotnych kwestii jak oznaczenie przewoźnika, które ma podstawowe znaczenie dla identyfikacji podmiotu wykonującego przewozy, czy informacji dotyczących pojazdów, którym posługuje się przy przewozach na potrzeby własne (ich ilości oraz oznaczenia w zakresie numerów rejestracyjnych). Przewoźnik drogowy ma bowiem obowiązek wykonywać transport tylko tymi pojazdami, które zgłoszone zostały przez przedsiębiorcę organom wydającym zaświadczenia. Wobec tego zgłoszenie zmiany dotyczy każdego pojazdu, którym dysponował przedsiębiorca, ponieważ zmiana liczby pojazdów wpływa bezpośrednio na jego prawa i obowiązki (por. m.in. art. 87 ust. 1 i 2 u.t.d.). Celem nałożenia obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 1 u.t.d. w zw. z art. 33 ust. 7 u.t.d. jest między innymi zapewnienie aktualności danych związanych z wykonywaniem przewozów na potrzeby własne. Natomiast przymuszenie przedsiębiorców do wykonywania tego obowiązku przez zagrożenie wymierzenia kary pieniężnej za brak jego wykonania

w określonym terminie ma zapewnić realizację tego celu. Sankcja za powyższe naruszenie przewidziana jest w lp. 1.9 zał. nr 3 do u.t.d., zgodnie z którym kara za niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który wydał zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, zmiany danych, o których mowa w art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie, wynosi 800 zł za każdą zmianę. W związku z tym, że organ stwierdził 16 przypadków niezgłoszenia wymaganych zmian zasadnie wymierzył skarżącej spółce karę za te naruszenia w kwocie 12800 zł.

W ocenie Sądu nie budzą wątpliwości - w świetle zgromadzonego materiału dowodowego - poczynione przez organy ustalenia w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców polegające na:

1. skróceniu dzielonego dziennego okresu odpoczynku przez kierowców A.O. w dniu [...] grudnia 2018 r. oraz Z.W. w dniu [...] marca 2019 r., odpowiednio o 6 minut i 3 minuty, co stanowiło naruszenia art. 8 ust. 2 w zw. z art. 4 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 i uzasadniało - zgodnie z lp. 5.6.1 załącznika nr 3 do u.t.d. - wymierzenie kary w łącznej kwocie 200 zł (2 x 100 zł);

2. skróceniu wymaganego dziennego skróconego okresu odpoczynku przez kierowców:

- Ł.C. w dniu [...] marca 2019 r. o 26 minut,

- Z.L. w dniu [...] stycznia 2019 r. o 25 minut,

- J.L. w dniu [...] lutego 2019 r. o 19 minut oraz w dniu [...] marca 2019 r. o 1 godz. i 23 minuty,

- S.Z. w dniu [...] lutego 2019 r. o 20 minut oraz w dniu

[...] marca 2019 r. o 1 godzinę i 23 minuty,

- R.Z. w dniu [...] marca 2019 r. o 26 minut,

co stanowiło naruszenie art. 8 ust. 2 - 5 w zw. z art. 4 g rozporządzenia nr 561/2006 i uzasadniało - zgodnie z lp. 5.7.1 i 5.7.2 zał. nr 3 do u.t.d. - wymierzenie kary w łącznej wysokości 1750 zł (l.p. 5.7.1 o czas do 1 godz. - 7x 150 zł oraz l.p. 5.7.2 o czas powyżej 1 godz. do 2 godzin 2 x 350 zł);

3. przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przez kierowcę R.S. w dniu [...] lutego 2019 r. o 3 minuty, co stanowiło naruszenie art. 7 rozporządzenie nr 561/2006 i uzasadniło - zgodnie z l.p. 5.11.1 zał. nr 3 do u.t.d. - wymierzenie kary 100 zł.

Strona skarżąca w toku postępowania zarówno przed organami administracji, jak i przed sądem administracyjnym, nie kwestionowała zaistnienia powyższych naruszeń, wskazując jedynie na okoliczności, której jej zdaniem usprawiedliwiały opisane skrócenia czasu odpoczynku oraz przekroczenia czasu pracy powołując się na to, iż kierowcy działali w zaufaniu do urządzenia rejestrującego, które sygnalizowało, że minęło 9 godzin odpoczynku. Wynikało to również z kolejek do rozładunku u klientów, a przewożone przez stronę towary to sałatki owocowe

z krótkim terminem przydatności, co wymusza konieczność szybkiej dostawy. Strona skarżąca podkreśliła ponadto, iż zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy oraz nie miała świadomości, że kierowcy dopuszczają się naruszeń i nie miała wpływu na obsługę urządzeń rejestrujących. Spółka podniosła również, że część przekroczeń jest minimalna, na granicy błędu pomiaru urządzenia.

Odnosząc się do wskazanych powyżej okoliczności należy podkreślić, iż zgodnie z art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe:

- organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 (aktualnie rozporządzenia nr 165/2014) oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia i wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia (ust. 2),

- odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim (ust. 3).

Stosownie natomiast do art. 32 ust. 1 i 33 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie

i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy, a ponadto przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów, zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów. Mając na uwadze powyższe przepisy należy stwierdzić, że obowiązek nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem czasu pracy kierowców i właściwym użytkowaniem tachografów nie jest ograniczony tylko do tych przypadków, kiedy możliwe jest sprawowanie bezpośredniej kontroli nad kierowcą. Odmienne rozumienie wspomnianego obowiązku w istocie powodowałoby, że podmiot wykonujący przewozy mógłby powołać się na okoliczność "brak wpływu" czy "okoliczności, których nie mógł przewidzieć" w każdej sytuacji naruszenia przepisów przez kierowcę. Jednak taka interpretacja prowadziłaby w rezultacie do niepożądanego rozumienie przepisów, co w konsekwencji czyniłoby regulację dotyczącą odpowiedzialności przedsiębiorcy martwą. Podkreślić trzeba, że przedsiębiorca korzysta z pełnej swobody w wyborze osób, które na jej rzecz wykonują przewozy oraz ma możliwość doboru formy zatrudnienia, która umożliwi mu zabezpieczenie swoich interesów i kontrolę nad należytym wykonywaniem ciążących na pracownikach obowiązków. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową (kierowca sam prowadzi pojazd), godziłoby

w specyfikę danego obowiązku przedsiębiorcy nad przestrzeganiem czasu pracy,

z którego to obowiązku przedsiębiorca winien się wywiązywać (por. wyrok WSA

w Gliwicach z 26 kwietnia 2017 r., II SA/Gl 275/17).

Zwrócić również należy uwagę, iż stosownie do treści art. 12 zd. 1 rozporządzenia nr 561/2006 pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6–9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. W świetle treści powołanego przepisu za odstępstwo od przepisów o czasie pracy kierowców możliwe jest w szczególnych okolicznościach i nie może być interpretowany w sposób usprawiedliwiający każde odstępstwo od przepisów regulujących czas pracy kierowcy. Przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie transportu drogowego ma obowiązek takiego organizowania pracy kierowców, aby wykluczyć możliwość naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Bez wątpienia podstawowe warunki organizacyjne obejmują takie zdarzenia, jak konieczny czas dojazdu do kontrahenta

w celu załadunku czy rozładunku towaru, czy też konieczność przewidzenia miejsca postoju, przerwy i okresu odpoczynku (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2013 r., II GSK 79/13). Regulacja ta została wprowadzona, aby umożliwić kierowcom prawidłową reakcję w sytuacjach niemożliwych do spełnienia wymogów rozporządzenia w trakcie przejazdu. Przy czym chodzi o sytuacje nadzwyczajnych trudności niezależnych od woli kierowcy, a także nieuniknionych i niedających się przewidzieć, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności (por. wyrok NSA

z 7 marca 2017 r, II GSK 4972/16). Dlatego przedsiębiorca układając plan pracy powinien uwzględnić potrzebę odebrania przez kierowcę odpoczynku oraz założyć pewien margines błędu na wypadek wystąpienia dodatkowych okoliczności – brak miejsc na parkingu, korek, konieczność oczekiwania na rozładunek lub załadunek itp. Są to bowiem okoliczności typowe występujące w działalności przedsiębiorstw wykonujących przewozy. Stąd też okoliczności wskazywane przez skarżącą spółką nie mogą stanowić podstawy do uwolnienie jej od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców.

Ponadto jak wynika z art. 12 zd. 2 rozporządzenia nr 561/2006 kierowca

w przypadku zaistnienia okoliczności uzasadniających odstępstwo wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Skoro w tym przepisie wyraźnie określono sposób dokumentowania odstępstw od czasu pracy kierowców, to posłużenie się przez organy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym innymi środkami dowodowymi na te okoliczności, byłoby sprzeczne z obowiązującym prawem

i naruszałoby dyspozycję art. 75 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2014 r.,

II GSK 1398/12). W kontrolowanej sprawie skarżąca spółka nie przedstawiła wymaganych tym przepisem dokumentów.

Jeśli chodzi o wspomniany margines błędu pomiaru czasu to należy wskazać, iż jedynie w odniesieniu do urządzeń analogowych we wspominanym rozporządzeniu nr 165/2014 przewidziano błąd graniczy w odniesieniu do czasu wynoszący +/- 2 min. na dobę i +/- 10 min. na 7 dni ( por. załącznik nr I pkt III.f.3.c). W związku z tym zarzuty podniesione przez skarżącą, używającą tachografów cyfrowych, dotyczące niezasadnego obciążenia karą za przekroczenia maksymalnego czasu pracy bez przerwy i skrócenie dzielonego dziennego czasu odpoczynku, które wynosiły

3 minuty i 6 minut nie mogły zostać uwzględnione.

W toku kontrolowanego postępowania stwierdzono również przypadki przejazdów pojazdami bez włożonej do tachografu karty kierowcy wbrew obowiązkowi wynikającemu z powołanego art. 32 ust. 1 oraz 34 ust. 1 rozporządzenie nr 165/2014, stanowiącego, że kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu; nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Powyższe naruszenia dotyczyły przejazdów pojazdów

o następujących numerach rejestracyjnych:

1. [...] w dniu [...] marca 2019 r. na trasie o długości 10 km,

2. [...] w dniach [...] marca 2019 r., [...] stycznia 2019 r. i [...] grudnia 2018 r. na trasie o długości odpowiednio 3 km i po 11 km,

3. [...] w dniu [...] marca 2019 r. na trasie o długości 1 km,

4. [...] w dniach [...] marca 2019 r., [...] marca 2019 r., [...] stycznia 2019 r. i [...] stycznia 2019 r. na trasie o długości odpowiednio 2, 10, 1 i 78 km,

5. [...] w dniach [...] stycznia 2019 r. i [...] grudnia 2018 r . na trasie

o długości po 11 km,

6. [...] w dniu [...] grudnia 2018 r. na trasie o długości 9 km.

Strona w odniesieniu do przejazdów określonych powyżej pod numerem 1 i 5 wskazywała, że były one związane z tankowaniem pojazdów. Natomiast co do przejazdu wskazanego pod numerem 3, iż w ogóle nie zaistniał. Co do pozostałych przejazdów strona się nie wypowiedziała się w sposób szczegółowy, przy czym jeśli chodzi o przejazd w dniu [...] marca 2019 r., przypisała go do innego pojazdu jako jazdę po placu manewrowym. Podkreśliła ponadto, że zgodnie z art. 3 rozporządzenia nr 561/2006 przejazdy związane z czynnościami serwisowymi oraz wykonywane wyłącznie na drogach wewnętrznych są zwolnione z obowiązku rejestracji przy użyciu tachografu.

Odnosząc się do tych naruszeń podkreślić należy, iż zgodnie z art. 3 ust.1 rozporządzenia nr 165/2014 tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie nr 561/2006. Rozporządzenie nr 561/2006 ma zastosowanie wyłącznie do "przewozu drogowego". Według art. 4 lit. a tego rozporządzenia przewóz drogowy to "każda podróż odbywana w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używany do przewozu osób lub rzeczy". Stąd też wykonywanie przewozów drogowych po drodze niepublicznej nie będzie wliczać się do czasu prowadzenia pojazdu. Ponadto zgodnie z art. 3 lit. g rozporządzenie nr 561/2006 nie ma ono zastosowanie do przejazdów pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. Przy czym

w orzecznictwie podkreśla się, iż nie kwalifikują się do powyższego wyłączenia przejazdy w celu zatankowania paliwa, na co powoływała się skarżąca w niniejszej sprawie (por. wyrok NSA z 13 października 2016 r., II GSK 675/15).

Racje ma natomiast skarżąca spółka, że organy nie odniosły się w sposób szczegółowy do zarzutu, iż pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w ogóle w dniu [...] marca 2019 r. nie był aktywny, naruszając tym samym art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107§ 3 k.p.a. Jednakże uchybienie to nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia. W przypadku bowiem nawet przyjęcia, iż rzeczywiście w ustalonym przez organy czasie wyżej wskazanym pojazdem nie wykonywano żadnych przejazdów, nie wypłynęłoby to na wysokość nałożonej kary, gdyż za wszystkie zdarzenia polegające na przejeździe pojazdem z niewłożoną kartą kierowcy w tachografie wymierzono jedną karę w kwocie 5000 zł, a trafności jej nałożenia w odniesieniu do pozostałych przypadków tego naruszenia nie sposób zakwestionować.

Niezależnie bowiem od powyższego stanowiska, iż przejazdu w celu tankowania pojazdu nie można traktować jako przejazdu w ramach napraw lub konserwacji, należy podzielić stanowisko organów obu instancji co do niewykazania przez skarżącą spółkę okoliczności wyłączających obowiązek rejestracji czasu pracy kierowców za pomocą tachografu, co było wystarczającą przesłanką do przypisania opisanych w zaskarżonej decyzji naruszeń w tym zakresie.

To bowiem na przedsiębiorcy spoczywa ciężar wykazania, co "działo się" z pojazdem w okresach, w których wykonywano nim przejazdy znajdujące potwierdzenie w stanie licznika, a nie znajdujące potwierdzenia w wykresówkach lub na kartach kierowców (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2016 r., II GSK 711/15). Na organie administracji orzekającym w sprawie ciąży obowiązek przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego, w ramach którego podjęte zostaną wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.), w tym zwłaszcza poczynienia ustaleń odnoszących się do podmiotu podlegającego odpowiedzialności oraz przypisywanego mu deliktu administracyjnego. Regułą jest więc, że na organie spoczywa ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Jednakże i na stronie ciąży obowiązek współdziałania z organem i przedstawienia konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń zwłaszcza, gdy postępowanie zmierza do nałożenia na nią obowiązków, a nieudowodnienie konkretnego faktu może prowadzić do wydania niekorzystnej decyzji. W kontrolowanej sprawie skarżąca, pomimo wezwania ze strony organu, nie wykazała, a więc nie przedstawiła środków dowodowych, które pozwoliłyby przyjąć w sposób niebudzący wątpliwości, że wobec realizowanego przez nią przewozu, co do którego organy wykazały stosowne naruszenia, zachodziły przesłanki zwalniające ją z odpowiedzialności.

W powyższym zakresie ciężar dowodu spoczywał na stronie i to ona powinna przedstawić, w odpowiedzi na wezwanie organu, wyjaśnienia i środki dowodowe na poparcie swoich twierdzeń, aby uwolnić się od odpowiedzialności administracyjnej (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2020 r., II GSK 3727/17). Strona nie może oczekiwać od organu poszukiwania dowodów na okoliczności wyłączenia wykonywanych przez kierowców przedsiębiorcy przejazdów spod rygorów stosowania norm prowadzenia pojazdów, wymaganych przerw i odpoczynków oraz ich rejestracji. Oczywistym jest, że wiedzę o tych okolicznościach, jak i dowody potwierdzające te okoliczności posiada przedsiębiorca. Wobec tego to przedsiębiorca, który we własnym interesie powinien współdziałać z organami w celu wyjaśnienia korzystnych dla niego okoliczności, winien powołać te okoliczności, jak i przedstawić dowody je potwierdzające. Strona, która zachowuje bierność w tym zakresie, ograniczając się jedynie do powołania się na okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność, a nie wykazując ich, nie może oczekiwać uwzględnienia ich na jej korzyść (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2019 r., II GSK 1095/17).

W związku z powyższym Sąd uznał, że zasadnie nałożono na skarżącą karę w wysokości 5000 zł przewidzianą w l.p. 6.2.1 zał. nr 3 do u.t.d. Przepis ten sankcjonuje niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowanie na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy , prędkości przejazdu lub przebytej drogi.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego i niesformułowania w tym zakresie zarzutów przez skarżącą spółkę, niesporne jest, iż nieterminowo zostały wczytane dane z kart kierowców. Nastąpiło to z naruszeniem 10 ust. 5 pkt a) ppkt i) rozporządzenia nr 561/2006 w zw. z art. 1 ust. 3 pkt b rozporządzenia nr 581/2010 . Zgodnie z tym pierwszym przepisem przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych

w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy

z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. Natomiast w myśl tego drugiego przepisu maksymalny okres na wczytywanie odpowiednich danych nie przekracza 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy.

Uchybienie terminu dotyczyło wczytania danych z kart następujących kierowców: Ł.C., R.K., Z.L., R.S., J.S., Z.W. i R.Z. w okresie objętym kontrolą.

Przy czym organy przy obliczaniu terminu wczytywania danych uwzględniły prawidłowo powszechnie akceptowany w orzecznictwie pogląd, iż dniami zarejestrowanej działalności w świetle punktu 3 preambuły rozporządzenia nr 581/2010 są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni,

w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2015 r., II GSK 2396/14, wyrok NSA z dnia 5 maja 2016 r., II GSK 2719/14, wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2016 r., II GSK 2677/14).

Powyższe naruszenia uzasadniały wymierzenia skarżącej spółce kary

w wysokości po 500 zł za każdego kierowcę, przewidzianej w lp. 6.3.17 zał. nr 3 do u.t.d. (łącznie 3500 zł). Przepis ten sankcjonuje naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę.

Mając na uwadze powyższą analizę stanu faktycznego oraz bierność dowodową strony skarżącej, Sąd nie doszukał się w działaniach organu naruszeń wskazanych w skardze przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik postępowania.

Jako, iż suma wszystkich wskazanych powyżej kar wyniosła 23350 zł, wymierzona ostatecznie kara podlegała ograniczeniu do kwoty 20000 zł stosownie do powołanego art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d

Końcowo należy zauważyć, iż organy obu instancji zasadnie uznały, iż skarżąca spółka nie wykazała zaistnienie okoliczności wyłączających jej odpowiedzialność, a przewidzianych w art. 92c i 92b u.t.d. Ciężar dowodu w tym zakresie obciążał skarżącą (por. wyrok NSA z 20 lipca 2016 r., II GSK 399/15, wyrok NSA z 2 czerwca 2009 r., II GSK 989/08). Przy czym podkreślić należy, iż przedsiębiorca chcąc wykazać, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, musi wskazać na konkretne okoliczności, które będą w tym zakresie rozważone przez organ. Okoliczności te muszą być wsparte dowodami. Dowody te powinny być zaś dostarczone lub przynajmniej wskazane przez przedsiębiorcę (por. wyrok WSA w Łodzi z 4 lipca 2018 r., III SA/Łd 400/18). W ocenie Sądu sam fakt licznych stwierdzonych naruszeń oraz ich charakter dowodzi o braku skutecznych działań nadzorczych i kontrolnych wobec kierowców, co daje podstawy do twierdzenia, że do wskazanych naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Jednocześnie nie zachodziły

w kontrolowanej sprawie okoliczności wskazane w art. 92c ust. 1 pkt 2 i 3 u.t.d. uzasadniające umorzenie wszczętego postępowania, a mianowicie za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy nie została nałożona kara przez inny uprawniony organ oraz od dnia ujawnienia naruszenia nie upłynął okres ponad 2 lat.

Mając na uwadze powyższe Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - oddalił skargę.