Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 846/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 128, art. 138 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 138, art. 139, art. 141 § 4, art. 144, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Renata Kantecka Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 14 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Rz 118/09 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności do gruntów rolnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. wyrokiem z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Rz 118/09, po rozpoznaniu skargi J. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], w przedmiocie płatności do gruntów rolnych na rok 2007 – uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], określił, że decyzje te nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego, z następującym uzasadnieniem.

W dniu 20 kwietnia 2007 r. J. K. złożył do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych za rok 2007. Do przyznania jednolitej płatności obszarowej zadeklarował 15 działek o łącznej powierzchni 9,51 ha. Wniósł ponadto o przyznanie płatności uzupełniającej do powierzchni upraw podstawowych (płatność roślinna) do 7 działek rolnych o pow. 5,26 ha oraz płatności uzupełniającej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę (płatność zwierzęca do 6 działek rolnych o pow. 3,81 ha). Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. przyznał J. K. jednolitą płatność obszarową w wysokości 2867,65 zł oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (płatności roślinne) oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatności zwierzęce) i nałożył sankcję w wysokości 1430,36 zł, potrącaną z płatności, do której rolnik jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu 3 lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności.

Ze względu na stwierdzone różnice pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną, odmówiono przyznania wszystkich uzupełniających płatności obszarowych i nałożono sankcję. Powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności na rok 2007 do wszystkich płatności uzupełniających wynosiła 9,07 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w czasie kontroli administracyjnej wynosiła 5,81 ha. Procentowa różnica pomiędzy powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku do uzupełniającej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosiła 56,11%. Zgodnie z art. 51 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianej w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiające wspólne zasady dla systemu pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE L 141 z 30 kwietnia 2004 r., s. 18) w zw. z § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. Nr 46, poz. 309 ze zm.), jeżeli różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną przekracza 50% rolnikowi odmawia się przyznania płatności i nakłada sankcje wieloletnie w wysokości przypadającej na różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną.

Po rozpatrzeniu odwołania strony Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Po rozpoznaniu skargi J. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. wyrokiem z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt I SA/Rz 535/08, uchylił powyższą decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] kwietnia 2008 r., ponieważ z akt sprawy nie wynikało czy odwołanie od decyzji organu I instancji zostało wniesione w terminie.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. ponownie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując że odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2008 r. zostało wniesione w terminie. Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji, a także prawidłowość zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego. Organ odwoławczy przedstawiając treść art. 51 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiający wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, w ślad za organem I instancji uznał powyższy przepis za podstawę prawną do odmowy przyznania płatności uzupełniających: tj. uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni upraw gruntów podstawowych oraz uzupełniających płatności obszarowych do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę oraz nałożenia sankcji. Ponadto organ wskazał, że rośliny, do których rolnikowi przysługuje płatność uzupełniająca określone są w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności przytaczając jego treść. Organ II instancji stwierdził, że skarżący zadeklarował na działkach A i E o łącznej pow. 0,83 ha lucernę z trawami oraz na działkach G, H i K o łącznej pow. 2,43 ha koniczynę z trawami, do których jako grupa upraw podstawowych przyznawana jest płatność uzupełniająca, a nie jak zadeklarował rolnik płatność zwierzęca. Organ odwoławczy powołał się również na treść § 4 ust. 2 tego rozporządzenia, według którego płatność zwierzęca przysługuje tylko do powierzchni trwałych użytków zielonych. Do takich użytków rolnik zadeklarował tylko jedną działkę o pow. 0,55 ha – jako łąkę trwałą.

Po rozpoznaniu skargi J. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając decyzje zarówno I jak i II instancji stwierdził, że art. 107 § 1 k.p.a. określa istotne elementy, które musi zawierać decyzja administracyjna. W szczególności do obowiązkowych elementów decyzji administracyjnej należy zaliczyć podanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Podstawa prawna decyzji administracyjnej musi być powołana dokładnie, a więc ze wskazaniem mających zastosowanie w sprawie przepisów określonego aktu prawnego, a także podawać zmiany tego aktu mające miejsce do dnia wydania decyzji, ponieważ powinna być oparta o stan prawny obowiązujący w czasie orzekania.

W ocenie Sądu na uwzględnienie zasługuje zarzut strony, że organ odwoławczy zastosował przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzaju roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności w wersji obowiązującej do 18 kwietnia 2007 r. Przepisy powyższego rozporządzenia zostały zmienione rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. Nr 69, poz. 462), która to nowelizacja weszła w życie od dnia 18 kwietnia 2007 r., a w szczególności nowe brzmienie otrzymał § 4 ust. 1 pkt 2 oraz § 4 ust. 2.

Sąd stwierdził, że tak na dzień złożenia wniosku, jak i wydania decyzji obowiązywał nowy stan prawny, który powinien być uwzględniony przez organy, czemu nie zaprzeczono w odpowiedzi na skargę. Nastąpiło więc naruszenie prawa materialnego poprzez zastosowanie w dniu wydania decyzji § 4 wyżej cyt. rozporządzenia z 13 marca 2007 r. w jego pierwotnej (nieobowiązującej) wersji. Sąd wskazał również, że w decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2007 r. orzeczono o odmowie przyznania płatności uzupełniających zarówno roślinnej jak i zwierzęcej, ale też przyznano jednolitą płatność obszarową w kwocie 2867,65 zł. We wniesionym odwołaniu od tej decyzji J. K. nie zgodził się tylko z odmową przyznania mu płatności uzupełniających oraz nałożonej w decyzji sankcji. Taki też zakres odwołania stwierdził organ I instancji w piśmie z dnia [...] marca 2008 r. będącym stanowiskiem Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. W pozostałym zakresie, a więc odnośnie przyznanej jednolitej płatności obszarowej decyzja organu I instancji stała się ostateczna.

Tymczasem organ odwoławczy w decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. utrzymał w mocy całą decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2008 r., co wynika zarówno z osnowy decyzji jak i z uzasadnienia, a zatem wyszedł poza granice odwołania, przez co doszło do naruszenia prawa procesowego. Z uwagi na powyższe rozpoznanie pozostałych zarzutów zawartych w skardze odnośnie niezastosowania przez organy art. 51 ust. 2a i art. 68 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 786/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. stało się przedwczesne.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R., domagając się jego uchylenia w całości oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wyrokowi zarzucił naruszenie przez Sąd I instancji:

– przepisów prawa materialnego, a to § 1 oraz § 4 znowelizowanego rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzaju roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. Nr 46, poz. 309 ze zm. Dz. U. Nr 69, poz. 462) poprzez niewłaściwe przyjęcie, że organ zastosował przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w wersji obowiązującej do 18 kwietnia 2007 r., a w szczególności § 1 ust. 1 powyższego rozporządzenia oraz § 4 rozporządzenia, gdy w rzeczywistości z całokształtu sprawy oraz treści zaskarżonej decyzji wynika, że organ zastosował przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r., a w szczególności § 1 ust. 1 oraz § 4 powyższego rozporządzenia ze zmianami wprowadzonymi przez rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie w rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. Nr 69, poz. 462)

– przepisów postępowania przed sądem administracyjnym wynikające z art. 138, art. 139 art. 144 oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez zaistnienie sprzeczności pomiędzy sentencją wyroku, jej ustnym ogłoszeniem i ustnym uzasadnieniem, a następnie jej pisemnym uzasadnieniem. Sąd ogłosił w sentencji wyroku, że "uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. z dnia [...] luty 2008 r. Nr [...]" bez dodania, że decyzja organu I instancji jest uchylona tylko w części, co wynikło dopiero z uzasadnienia pisemnego wyroku WSA. Natomiast podczas ustnego ogłoszenia sentencji wyroku sąd precyzując sentencje o uchyleniu decyzji dał wyraz, że decyzje obydwie zarówno organu I jak i II instancji są uchylone w całości – a uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy poprzez to, że sprzeczność sentencji wyroku z jego uzasadnieniem pisemnym niesie za sobą konsekwencje w postaci niepewności sytuacji prawnej zarówno dla organu jak i strony postępowania, co do tego w jakiej części decyzja organu I instancji została uchylona.

– przepisów postępowania przed sądem administracyjnym wynikające z art. 141 § 4 oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez dokonanie przez sąd błędnej oceny ustaleń faktycznych i uznanie, że organ II instancji wyszedł poza granice odwołania – a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci uchylenia decyzji organu II instancji.

W ocenie organu, Sąd I instancji niewłaściwie przyjął, że organ odwoławczy zastosował przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w wersji obowiązującej do 18 kwietnia 2007 r. Z treści zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. jednoznacznie bowiem wynika, że organ w podstawie prawnej decyzji jak i jej uzasadnieniu podał znowelizowany akt prawny. Ponadto organ w uzasadnieniu decyzji zacytował w całości § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju wsi z dnia 13 marca 2007 r., którego brzmienie nie uległo zmianie przy nowelizacji ww. rozporządzenia, skąd też Sąd powziął nieuzasadnione podejrzenie o braku uwzględnienia nowelizacji. Organ zacytował także § 4 ust. 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 13 marca 2007r., ale w części, na której oparł swoje rozstrzygnięcie i uzasadnienie, które również nie uległo zmianie podczas nowelizacji.

Organ wskazał, że Sąd I instancji w sentencji wyroku orzekł, że uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. z dnia [...] luty 2008 r., określając jednocześnie, że decyzje wymienione w punkcie 1 nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, co zdaniem organu wnoszącego skargę kasacyjną pozwala na uznanie, że decyzje będące przedmiotem orzekania Sądu są uchylone w całości, w sytuacji gdy z uzasadnienia wyroku wynika, że decyzja organu I instancji została uchylona w części dotyczącej odmowy przyznania płatności uzupełniających, gdyż w pozostałej części przyznającej jednolitą płatność obszarową z powodu braku odwołania stała się ostateczna. W ocenie organu, Sąd tym samym naruszył art. 138 i art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ uzasadnienie wyroku ma być niejako wyjaśnieniem sentencji i dokonywanie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wychodzącego poza sentencję jest naruszeniem prawa przez sąd, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez niepewność stron co do stopnia uchylenia decyzji.

Organ wskazał, że zasadą jest, iż odwołanie można złożyć od każdej decyzji zarówno przyznającej płatności, jak i odmawiającej płatności. Odwołanie J. K. organ zakwalifikował jako odwołanie od całej decyzji, bowiem z tego pisma nie wynika, żeby było to odwołanie tylko od części decyzji, nie wnika to także ze skargi na decyzję złożoną do WSA. Dlatego też sąd kwalifikując, że odwołanie zostało złożone tylko od części decyzji, dokonał błędnej oceny stanu faktycznego w sprawie, przez co naruszył przepisy postępowania przed sądami administracyjnymi a uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy poprzez uchylenie decyzji w wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach kasacyjnych, o których mowa w art. 174 p.p.s.a., a zatem obowiązkiem jej autora było wykazanie, że naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) polegało na błędnej wykładni (mylne zrozumienie treści przepisu) lub niewłaściwym zastosowaniu, jak również niezastosowaniu danego przepisu prawa.

Formułując zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) należy wykazać, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przypomnienie tych reguł jest uzasadnione, bowiem z mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej poza nieważnością postępowania, którą bierze pod rozwagę z urzędu, a która w niniejszej sprawie nie zachodzi.

W pierwszym rzędzie należy rozpoznać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, bowiem od wyniku oceny ich zasadności zależy ocena zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Naruszenie przepisów postępowania wskazanych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w sposób określony w skardze kasacyjnej jest zarzutem uzasadnionym.

Pomiędzy treścią sentencji zaskarżonego wyroku a jego uzasadnieniem powstała zasadnicza rozbieżność. Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2008 r. Błędne jest stanowisko Sądu, gdy twierdzi, że decyzja organu I instancji w części dotyczącej przyznania jednolitej płatności obszarowej stała się ostateczna, a organ wyszedł poza granice odwołania "przez co doszło do naruszenia prawa procesowego".

Przede wszystkim podkreślić należy, że Sąd I instancji nie wskazał jakie to "prawo procesowe" zostało naruszone, a ponadto nie uchylił decyzji organu I instancji z [...] lutego 2008 r. w części jak podał w uzasadnieniu wyroku, a w całości.

Złożenie odwołania, które może ograniczać się do wyrażenia niezadowolenia z treści decyzji (art. 128 k.p.a.) uruchamia postępowanie odwoławcze i zobowiązuje organ odwoławczy do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w całości.

Organ odwoławczy nie jest związany ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez organ I instancji i dokonaną oceną dowodów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 2473/05, Lex nr 196286).

Wyjątek od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy stanowi decyzja o charakterze kasatoryjnym (art. 138 § 2 k.p.a.), jednak szersze omawianie tej kwestii w okolicznościach niniejszej sprawy staje się zbędne, jako że ten sposób rozstrzygnięcia nie miał zastosowania.

Przepisy k.p.a. nie przewidują granic odwołania, a zatem nie można było ich przekroczyć, jak przyjął Sąd.

Art. 138 § 1 k.p.a. zawiera katalog rozstrzygnięć jakie mogą być wydane przez organ odwoławczy. Organ ten nie może wydać decyzji o innej sentencji niż wynika to z przytoczonego przepisu.

Mając na uwadze art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy mógł wyłącznie utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję, co też uczynił. Przepis ten nie przewiduje częściowego utrzymania w mocy decyzji organu I instancji.

Uzasadnienie wyroku w tej części, aczkolwiek błędne, to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, gdyż zasadne stało się uchylenie decyzji organów obu instancji wobec zastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzaju roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. Nr 46, poz. 309) nieobowiązującego w dacie orzekania.

Z dniem 18 kwietnia 2007 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. zmieniające ww. rozporządzenie (Dz. U. Nr 69, poz. 462) przez wprowadzenie nowego brzmienia m.in. § 1 ust. 1 i § 4, którego organy nie zastosowały, aczkolwiek miały taki obowiązek.

W tej sytuacji bezzasadny staje się zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. przepisów rozporządzenia z dnia 13 marca 2007 r. w wersji nieobowiązującej w dacie orzekania.

Zasadnie Sąd I instancji zalecił rozpoznanie wniosku o przyznanie płatności rolnych za 2007 r., na podstawie nowego stanu prawnego.

Z uwagi na powyższe – jak słusznie podkreślił Sąd I instancji – przedwczesna stała się ocena podniesionych w skardze do WSA zarzutów dotyczących niezastosowania art. 51 ust. 2a i art. 68 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 786/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., czego kasator nie kwestionuje.

Wskazać wypada, że tzw. płatność zwierzęca za 2007 r. była przedmiotem rozstrzygnięć przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II GSK 1036/08 – wyrok z dnia 23 września 2009 r. oraz sygn. akt II GSK 1057/08 – wyrok z dnia 30 czerwca 2009 r. i wobec tego zaprezentowane tam poglądy prawne być może okażą się pomocne przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiadał prawu i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.