Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3120/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1, art. 29 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

|Przewodniczący | |sędzia WSA Honorata Łopianowska (sprawozdawca) | Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Waldemar Śledzik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 lipca 2018 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. [dalej "Naczelnik", "NUS" albo "Organ egzekucyjny"] prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec O.S.A. ["Spółka", "Skarżąca"] na podstawie tytułu wykonawczego z [...] nr [...], wystawionego przez Burmistrza Miasta T., którym wierzyciel objął należności z tytułu podatku od nieruchomości za okres styczeń – lipiec 2010 w łącznej kwocie należności głównej 68 665,00 zł.

W celu wyegzekwowania należności organ egzekucyjny na podstawie zawiadomienia z [...] nr [...] dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] S.A.

2. Pismem z dnia [...] Skarżąca zgłosiła zarzuty wobec prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6, i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji [t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 599, dalej "u.p.e.a."], podnosząc, że egzekucja została podjęta w zakresie nieistniejącego obowiązku w odniesieniu do odsetek, których wielkość została zawyżona. Odnośnie zarzutu braku wymagalności dochodzonego obowiązku wskazano, że decyzji pierwszoinstancyjnej Burmistrza Miasta T. z [...] wrzenia 2015 r. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności [przede wszystkim – do dnia wszczęcia egzekucji nie doręczono postanowienia w tej sprawie], decyzja ta nie była zatem wykonalna, zaś określony w niej obowiązek nie był wymagalny [art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.].

Skarżąca podkreśliła także, że w sytuacji, w której Burmistrz Miasta T. nie nadał swojej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, egzekucja ustalonej w tej decyzji należności była niedopuszczalna, a skoro w przedmiotowej sprawie egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna, to uzasadniony jest również zarzut, którego podstawę stanowi art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.

Odnośnie zarzutu na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Skarżąca podniosła, że błędne określenie, że egzekwowany obowiązek jest wymagalny powoduje, że wymóg określony w tym przepisie nie został zrealizowany.

3. Burmistrz Miasta T. postanowieniem z [...] lutego 2016 r. nr [...] uznał zarzuty Spółki za nieuzasadnione.

4. Na ww. postanowienie wierzyciela Skarżąca wniosła zażalenie.

5. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem nr [...] z [...] uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Burmistrzowi Miasta T.

6. Po ponownym rozpatrzeniu zgłoszonych przez Spółkę zarzutów Burmistrz Miasta T. postanowieniem nr [...] z [...] września 2016 r. uznał za nieuzasadnione zarzuty.

7. Postanowieniem z [...] marca 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta T. nr [...] z [...] września 2016 r.

8. Postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2017 r. organ egzekucyjny tj. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W., postanowił uznać zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 u.p.e.a. za nieuzasadnione.

9. Pismem z 25 maja 2017 r. Skarżąca złożyła zażalenie na ww. postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W.

10. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. [dalej też "Dyrektor", "DIAS" albo "Organ odwoławczy"] postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. prawidłowo uznał zarzuty zgłoszone w trybie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. za nieuzasadnione, akcentując, że organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela

Jednocześnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. nie podzielił zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z niedoręczeniem Spółce decyzji oraz postanowienia o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ podkreślił, że że podstawy wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne, określone w art. 33 u.p.e.a., są w stosunku do siebie niekonkurencyjne, tzn. nie mogą być stosowane zamiennie, ponieważ każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości toczącego się postępowania egzekucyjnego. W związku z tym nie można kwestionować skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji [art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.]. Brak wymagalności obowiązku, nie może więc być utożsamiany – zdaniem organu – z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej.

Zdaniem organu, Skarżąca nie wskazała jakichkolwiek okoliczności uzasadniających stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji, podnosząc wyłącznie nienadanie decyzji Prezydenta Miasta T. rygoru natychmiastowej wykonalności, co stanowiło podstawę zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., uznane przez wierzyciela za niedopuszczalne.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wskazał, że na gruncie rozpatrywanej sprawy postępowanie egzekucyjne prowadzone było w oparciu o tytuł wykonawczy z 23 grudnia 2015 r. nr [...] wystawiony przez właściwy organ, a obejmujące zaległości w podatku od nieruchomości za 2010 rok. Obowiązek ten podlegał więc egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

Ustosunkowując się do zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., tj. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. podał, że w zarzucie tym mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., w ww. tytule wykonawczym w części E wskazano wszystkie elementy wymienione w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.

Odnosząc się do opinii pełnomocnika w sprawie "przeniesienia ciężaru" orzekania o merytorycznej ocenie zarzutów egzekucyjnych z wierzyciela na organ egzekucyjny Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. stwierdził, iż organ egzekucyjny nie był uprawniony, na co wskazuje Skarżąca, do samodzielnego rozpatrzenia zarzutów i przedstawienia własnej oceny w wydanym postanowieniu odnośnie zarzutów wniesionych w trybie art. 33 § 1 pkt 1, 2 u.p.e.a. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. również dodał, iż u.p.e.a. w art. 34 § 4 mówi o ostatecznym, a nie o prawomocnym stanowisku wierzyciela. Przymiot ostateczności, w myśl art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego [Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej "k.p.a."], mają te rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie [zażalenie] w administracyjnym toku instancji. Zatem zmiana przepisu art. 3 § 2 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma wpływu na wydawane przez organ egzekucyjny rozstrzygnięcie w sprawie zarzutów.

11. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Skarżąca zarzuciła Dyrektorowi naruszenie art. 34 § 1 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy poprzez przyjęcie, że w zakresie zarzutu podniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 jest on związany stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...], nr [...]. W ocenie Spółki Organ odwoławczy nie uwzględnił, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. stanowisko wierzyciela nie może być uznane za wiążące organ egzekucyjny, co też powoduje, że powołanie się na powyższe postanowienie nie stanowi wystarczającego uzasadnienia dla odstąpienia przez ten organ od samodzielnej oceny zarzutów wobec egzekucji oraz dla "automatycznego" powielenia stanowiska wierzyciela.

Zdaniem Skarżącej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. nie uwzględnił także, że z dniem 15 sierpnia 2015 r. postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela zostały wyłączone z kognicji sądów administracyjnych, co wynika z nowego brzmienia artykułu 3 § 2 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pozostające obecnie poza kontrolą sądową postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela nie może zatem wiązać organu egzekucyjnego, gdyż w tym zakresie oznaczałoby to pozbawienie zobowiązanego prawa do sądu. Zatem kwestie, w których zakresie organ egzekucyjny był przed 15 sierpnia 2015 r. związany stanowiskiem wierzyciela, wymagają obecnie merytorycznej oceny ze strony organu egzekucyjnego, co potwierdzają liczne orzeczenia sądów administracyjnych. Skoro zatem w niniejszej sprawie znajdował zastosowanie nowy stan prawny, to przy rozpatrywaniu zarzutu podniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy ani Naczelnik, ani Dyrektor nie mogli ograniczyć się do przywołania brzmienia art. 34 § 1 u.p.e.a. i powołania się na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...], ale powinny rozpatrzyć te zarzuty samodzielnie, czego zaniechano i co stanowiło naruszenie art. 124 k.p.a.

Skarżąca podniosła również, że zasadne pozostają zarzuty braku wymagalności, niedopuszczalności egzekucji oraz wadliwego tytułu wykonawczego. Zarzuty te odnosiły się do nienadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Burmistrza Miasta T., które Skarżąca podtrzymała. Zdaniem Skarżącej, argumentacja Wierzyciela odnosząca się do faktu wydania decyzji ostatecznej nie uzasadnia stanowiska o bezzasadności zarzutów ze względu na to, że – po pierwsze – w tytule wykonawczym powołano decyzję pierwszoinstancyjną, nie zaś decyzję ostateczną. Po drugie zaś, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano jedynie datę wydania decyzji ostatecznej, pominięto zaś datę jej doręczenia. Tymczasem doręczenie decyzji ostatecznej nastąpiło dopiero w dniu [...] Do doręczenia decyzji ostatecznej nie doszło zatem przed dniem wszczęcia egzekucji [co nastąpiło w dniu [...]. Zatem w momencie zastosowania środka egzekucyjnego, tj. w dniu 29 grudnia 2015 r., egzekwowana należność wynikała z decyzji nieostatecznej, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności; w tym dniu decyzja ostateczna nie została jeszcze doręczona, zatem nie wywoływała jeszcze skutków prawnych. Z tego względu egzekucja dotyczyła obowiązku nie wymagalnego.

Ponadto wbrew stanowisku wierzyciela, organu egzekucyjnego i następnie organu nadzoru nad organem egzekucyjnym, wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia okoliczności nie wskazują na konieczność prowadzenia postępowania przez okres wykraczający poza ustawowe terminy. Zasadny był zatem również zarzut nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek za zwłokę. Zaskarżone postanowienie narusza zatem, zdaniem Skarżącej, art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

12. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:

1. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych [tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.] sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. [w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r.] stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania [art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.].

Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. [art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.]. Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Należy przy tym podkreślić [mając na uwadze stanowisko Skarżącej i jej wnioski zawarte w skardze], że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie [wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1665/06, opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl], zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej [organy podatkowe] albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.

Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od 15 sierpnia 2015r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej "p.p.s.a."]. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

2. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa.

Przedmiotem sporu między stronami są trzy kwestie, to jest, po pierwsze, związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., po drugie – zasadność zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 c, po trzecie zaś – prawidłowość przyjęcia w tytule wykonawczym wysokości odsetek za zwłokę, w związku z czasem trwania postępowania podatkowego przez okres wykraczający poza ustawowe terminy [zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.].

Zdaniem organu egzekucyjnego i organu nadzoru stanowisko wierzyciela w odniesieniu do zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. jest wiążące dla organu egzekucyjnego. Skarżąca twierdzi natomiast, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że wobec wyłączenia z dniem 15 sierpnia 2015 r. spod kognicji sądów administracyjnych postanowień w sprawie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów zobowiązanego, co wynika z nowego brzmienia art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela nie może wiązać organu egzekucyjnego, gdyż w tym zakresie oznaczałoby to pozbawienie zobowiązanego prawa do sądu. Zatem kwestie, w których zakresie organ egzekucyjny był przed 15 sierpnia 2015 r. związany stanowiskiem wierzyciela, wymagają obecnie merytorycznej oceny ze strony organu egzekucyjnego. Organ egzekucyjny nie może zatem odstąpić od dokonania takiej oceny powołując się na związanie stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutów.

Wbrew stanowisku Skarżącej, wyłączenie spod kognicji sądów administracyjnych postanowień wierzyciela w sprawie zarzutów nie oznacza, że zobowiązany został pozbawiony prawa do sądu w tego rodzaju sprawach. Wskazać należy, że zobowiązany nadal może wnieść skargę na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów i w ramach takiej skargi może kwestionować prawidłowość stanowiska wierzyciela, które dla organu egzekucyjnego stanowi rozstrzygnięcie kwestii wstępnej. Z kolei Sąd rozpoznając skargę na postanowienie w sprawie zarzutów jest uprawniony do dokonania kontroli prawidłowości stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a.

Dokonując kontroli zasadności stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. należy podkreślić, że Skarżąca zarzuty te opiera przede wszystkim na tezie, że decyzja, która stanowiła podstawę egzekucji, jak też postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie zostały prawidłowo doręczone.

Z art. 29 § 1 u.p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny nie bada ani merytorycznej trafności [zasadności] decyzji wymiarowej, ani też wymagalności zobowiązania podatkowego w niej określonego. Przepis ten stanowi, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Ta ostatnia przesłanka wiąże się natomiast m.in. z kwestią prawidłowego doręczenia decyzji. Niewątpliwie bowiem dopiero z datą doręczenia decyzji zaczyna ona wywierać skutki prawne względem strony postępowania [por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2006 r., II FSK 701/05].

W tym stanie rzeczy analizowanie prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej, stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego, oznacza w konsekwencji badanie tego, czy weszła ona skutecznie do obrotu prawnego, a tym samym, czy zobowiązanie w kwocie nią określonej stało się wymagalne. Badanie zatem tej okoliczności w ramach zarzutu opartego na twierdzeniu o "nieistnieniu obowiązku" stanowiłoby więc w istocie kontrolę "wymagalności obowiązku" objętego tytułem wykonawczym. Tego zabrania jednakże art. 29 § 1 u.p.e.a.

Sąd orzekający podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie, że zestawienie art. 29 § 1 in fine z art. 33 § pkt 1 u.p.e.a. prowadzi do wniosku, że zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazujący na nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym, dotyczyć może wyłącznie sytuacji, kiedy owo nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, które nastąpiły po wydaniu tego tytułu.

Sąd zauważa, że należałoby rozważyć możliwość dopuszczenia do stwierdzenia przez wierzyciela oraz organ egzekucyjny braku doręczenia decyzji, jeśli w czasie orzekania w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, w innym postępowaniu nastąpiłoby już ostateczne lub prawomocne stwierdzenie niedoręczenia decyzji wymiarowej. Wówczas organ egzekucyjny byłby związany stanem wynikającym z innego rozstrzygnięcia. W tej wyjątkowej sytuacji prawnej można byłoby przyjąć, że prawidłowość doręczenia decyzji wymiarowej, a co za tym idzie istnienie lub wymagalność obowiązku, mogą być przedmiotem weryfikacji organów i ewentualnie sądu administracyjnego, w postępowaniu wszczętym zarzutami w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Konkludując, wobec niedopuszczalności badania kwestii prawidłowości doręczenia decyzji stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, nie było możliwe uznanie egzekwowanego obowiązku za nieistniejący czy niewymagalny. Zarzuty wniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. zasadnie zostały zatem uznane za niezasadne.

Niezależnie od tego, dostrzeżenia wymaga, że w rozpoznawanej sprawie – jak wynika ze stanowiska wierzyciela – została wobec Skarżącej wydana w dniu [...] września 2015 r. przez organ pierwszej instancji [Burmistrza Miasta T.] decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2010 r., która została doręczona pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 24 września 2015 r. Ponadto, wierzyciel w swoim stanowisku wyjaśnił, że – wbrew argumentacji Skarżącej odnośnie nienadania decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności [niedoręczenia przed wszczęciem egzekucji postanowienia w tym przedmiocie] – przed wszczęciem egzekucji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozpatrzyło odwołanie Skarżącej wydając w dniu [...] grudnia 2015 r. decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Miasta T. z [...] września 2015 r.

Także to czyni bezpodstawnymi te zastrzeżenia Skarżącej, które wskazują na niedoręczenie przed terminem wszczęcia egzekucji postanowienia o nadaniu decyzji pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, jak i zawarte w skardze zarzuty wskazujące na powołanie się w tytule wykonawczym na decyzję pierwszoinstancyjną, nie zaś decyzję ostateczną.

3. Poddając ocenie stanowisko wierzyciela [postanowienie Burmistrza Miasta T. z [...] września 2016 r., utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] marca 2017 r.] dostrzeżenia wymaga, że wierzyciel szczegółowo się w nim ustosunkował do podniesionych w zarzutach Skarżącej kwestii.

W pierwszym rzędzie wierzyciel wykazał, że zarzuty Skarżącej bazują na nieprawidłowym założeniu, że decyzji Burmistrza Miasta T. z [...] września 2015 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2010 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Wierzyciel wyjaśnił, że taki fakt nie miał miejsca a decyzja stała się ostateczna w związku z tym, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] grudnia 2015 r. rozpatrzyło odwołanie Skarżącej utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wierzyciel odniósł się też do zarzutu podjęcia egzekucji w zakresie nieistniejącego obowiązku, który dotyczył odsetek. Burmistrz Miasta T., jako wierzyciel zaprezentował okoliczności związane z prowadzonym wobec Skarżącej postępowaniem, eksponując, że postępowanie w sprawie określenia Skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. zostało wszczęte postanowieniem z [...] marca 2015 r., doręczonym [...], po uprzednim awizowaniu, co miało miejsce w dniu [...]. Następnie, postanowieniem z [...] maja 2015 r. wezwano Skarżącą do złożenia na piśmie dokumentów oraz wyjaśnień i informacji będących w posiadaniu Skarżącej w terminie 14 dni od doręczenia wezwania, przy czym wezwanie – po jego awizowaniu w dniu [...] zostało odebrane przez pełnomocnika Skarżącej [...] a termin na wykonanie tych czynności upłynął [...] Pismem z [...] [doręczonym do urzędu [...] pełnomocnik Skarżącej zwrócił się o wyznaczenie dodatkowego terminu na przekazanie zestawienia budowli oraz wykazu gruntów i budynków. Organ uczynił zadość tej prośbie i pismem z [...] wyraził zgodę na przedłużenie terminu do udzielenia wyjaśnień do [...] Powyższe pismo, awizowane [...], zostało Skarżącej doręczone [...] Następnie pełnomocnik Skarżącej pismem datowanym na [...], nadanym [...] [tj. po wyznaczonym terminie], które dotarło do organu [...] wskazał wartość uwzględnionych w deklaracji za 2010 r. obiektów i przekazał wykaz budowli uwzględnionych w deklaracji a położonych na terenie miasta T.

Wierzyciel podał, że [...] wysłane zostało do Skarżącej postanowienie o wyznaczeniu Skarżącej siedmiodniowego terminu do zapoznania się z zebranym materiałem, awizowane [...], które zostało odebrane przez pełnomocnika Skarżącej [...], a następnie w dniu [...] wydano wobec Skarżącej decyzję [...] określającej Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2010 r., zaś decyzja ta została odebrana przez pełnomocnika Skarżącej – po uprzednim awizowaniu w dniu [...] – w dacie [...]

Organ tym samym wyjaśnił powody, dla których nastąpiło wydłużenie terminu załatwienia sprawy i wykazał, że spowodowane to zostało przyczynami niezależnymi od organu. W konsekwencji, ocena stanowiska wierzyciela w tej mierze, wyrażonego w postanowieniu z [...] września 2016 r. prowadzi do wniosku, że organ wyjaśnił powody ujęcia w tytule wykonawczym odsetek w pełnej wysokości i trafnie uznał, że w sprawie nie wystąpiły okresy nienaliczania odsetek.

4. Przechodząc do drugiej kwestii spornej, to jest zasadności zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., wskazać należy, że w przepisie tym mowa jest o niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. Skarżąca w rozpoznawanej sprawie wskazała na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej uzasadniając ten zarzut tym, że przed terminem wszczęcia egzekucji nie doręczono jej postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności ani decyzji ostatecznej. Organ egzekucyjny i organ nadzoru uznały, że przez niedopuszczalność egzekucji rozumie się sytuację, gdy prowadzenie egzekucji jest niedopuszczalne ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Rację w sporze co do powyższej kwestii należy przyznać organom podatkowym. Przypomnieć należy, że kwestia prawidłowego doręczenia decyzji stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego nie może być weryfikowana w postępowaniu egzekucyjnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych niejednokrotnie wskazywano, że w postępowaniu egzekucyjnym nie bada się kwestii prawidłowości doręczenia decyzji stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego [patrz np. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lipca 2016r., II FSK 1887/14; z 6 maja 2016 r., sygn. akt dnia II FSK 1032/14; z 6 grudnia 2013r., sygn. akt II OSK 1576/12; z 14 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK1378/08; z 10 września 2013r., sygn. akt II FSK 2383/11; z 27 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1221/11; z 20 marca 2008r., sygn. akt II FSK 172/07, orzeczenia dostępne: http://.orzeczenia.nsa.gov.pl].

Podniesione w zarzutach twierdzenie Skarżącej o niedoręczeniu postanowienia o nadaniu decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności a następnie wobec wyartykułowania przez wierzyciela, że w sprawie w ogóle nie wydawano takiego postanowienia, zmodyfikowane w zażaleniu na postanowienie Naczelnika [...] w W. a następnie w skardze, że Skarżącej nie doręczono decyzji ostatecznej może być weryfikowane przez właściwy organ podatkowy [wierzyciela] w ramach przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. [por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 868/13; z 27 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1221/11; z dnia 3 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 946/10, orzeczenia dostępne: http://.orzeczenia.nsa.gov.pl].

5. Konkludując, wszystkie zarzuty skargi okazały się niezasadne, zaś Sąd nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałyby konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia organu nadzoru oraz poprzedzającego je postanowienia organu egzekucyjnego.

6. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.