Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 685/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 116
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Inga Gołowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2021r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 10 marca 2021r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014r. z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 10 marca 2021r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania M. G. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 16 października 2020r. nr [...] w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności jako osoby trzeciej wraz z M. Sp. z o.o. z siedzibą w R. za zaległości podatkowe tej Spółki: z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2014r. w wysokości 84.736,00 zł, odsetki za zwłokę od tych zaległości, których wysokość na dzień 16 października 2020r. wynosi 32.111,00 zł, koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości 6.307,36 zł, działając na podstawie art. 233§1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2020r., poz. 1325 ze zm. dalej-O.p.)-utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Spółka M. (zwana dalej: Spółką) w czerwcu 2008r. została wpisana do Rejestru Przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym pod numerem [...] (wpis nr [...]). Siedzibą Spółki był A., ul. [...], natomiast wpisem do KRS nr [...] z lipca 2017r. zmieniono siedzibę Spółki na R..

Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. decyzją nr [...] z dnia 6 listopada 2018r. określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2014r. w kwocie 84.736,00 zł. Decyzja ta została doręczone do Spółki w dniu 23.11.2018r. w trybie art. 150 O.p. Spółka nie złożyła odwołania.

Wobec braku zapłaty ww. zobowiązań podatkowych Naczelnik Urzędu Skarbowego w W., działając jako wierzyciel, celem prowadzenia egzekucji z majątku Spółki wystawił w dniu 16.01.2019r. tytuł wykonawczy nr [...] Z uwagi na zmianę adresu siedziby Spółki w dniu 06.07.2017r. na R. ul. [...], organem egzekucyjnym stał się Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w R..

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego podjęto szereg czynności, skierowanych do majątku Spółki w celu wyegzekwowania zadłużenia, lecz należności objęte ww. tytułem wykonawczym okazały się nieściągalne w trybie egzekucji administracyjnej, w konsekwencji organ postanowieniem nr [...], z dnia 31.08.2020r. umorzył prowadzone wobec Spółki M. Sp. z o.o. postępowanie egzekucyjne z uwagi na jego bezskuteczność.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. stwierdził, iż zaistniały przesłanki pozytywne do orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległość podatkową Spółki i postanowieniem z dnia 03.08.2020r. nr [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie orzeczenia o: odpowiedzialności M. G., jako osoby trzeciej wraz ze Spółką za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2014r. z odsetkami za zwłokę obliczonymi od tych zaległości i kosztami egzekucyjnymi.

Postępowanie zakończono wydaniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. decyzji z dnia 16.10.2020r. nr [...] w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności M. G. jako osoby trzeciej wraz z M. Sp. z o.o. z siedzibą w R. za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych CIT za 2014r. w wysokości 84.736,00 zł, odsetki za zwłokę od tych zaległości, których wysokość na dzień 16.10.2020r. wynosi 32.111,00 zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości 6.307,36 zł

Od decyzji złożono odwołanie, w którym zarzucono, że zaskarżona decyzja bezpodstawnie obciąża M. Górskiego odpowiedzialnością za zaległość podatkową powstałą na podstawie decyzji wydanej w dniu 06.11.2018r., a więc długo po wygaśnięciu mandatu członka zarządu M. Sp. z o.o.; bezpodstawnie obciąża odpowiedzialnością za zaległość podatkową za okres 2014r., podczas gdy w tym okresie podatnik nie wiedział o powołaniu w skład zarządu, nie wyraził zgody na kandydowanie, nie pełnił jeszcze obowiązków członka zarządu spółki i nie znał sytuacji finansowej Spółki a tym bardziej jej zobowiązań; egzekucja w stosunku do Spółki była prowadzona wadliwie, nieskutecznie a wniosek dowodowy podatnika o przesłuchanie na tę okoliczność T. M., osoby najlepiej zorientowanej w sprawach M., został pominięty przez organ I instancji; zawiera nieprawidłowe ustalenie, że nie doszło do złożenia we właściwym momencie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki w oparciu o powierzchowną analizę części danych ze sprawozdań Spółki, bez podstawy w postaci opinii biegłego; wadliwie przyjęto, że podatnik ponosi winę za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki M. podczas gdy nie miał rzeczywistej faktycznej możliwości pełnienia funkcji członka zarządu Spółki; dotyczy zobowiązań przedawnionych, decyzja określająca wysokość zobowiązania Spółki nie została wysłana na prawidłowy adres (po zmianie siedziby przez Spółkę); zawiera nieprawidłowo naliczone odsetki za zwłokę i koszty egzekucyjne.

Mając powyższe na uwadze, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie prowadzonego postępowania w sprawie, a także o "zwrot poniesionych kosztów postępowania".

Podatnik zwrócił się o przesłuchanie świadków T. M. i B. M., przeprowadzenie dowodu z akt rejestrowych Spółki, przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia terminu, w którym wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki powinien zostać złożony przez jej Zarząd.

Organ II instancji w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji odniósł się do kwestii przedawnienia bowiem orzekał o odpowiedzialności podatnika za zaległość podatkową Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2014r., której podstawowy termin przedawnienia - co do zasady, wynikającej z zapisu art. 70§1 O.p. upływałby z dniem 31.12.2020r.

Odnośnie przedmiotowej zaległości został zastosowany skuteczny środek egzekucyjny poprzez zajęcie w dniu 21.01.2019r. rachunków bankowych Spółki w Santander Bank Polska SA oraz w IDEA Bank SA - zajęcie doręczono Zobowiązanemu (fikcja doręczenia) w dniu 06.02.2019r. Bieg terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań został przerwany i biegnie ponownie od dnia 22.01.2019r.

Bieg terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego został również zawieszony z dniem 23.12.2019r. w związku z wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, o którym Spółka została zawiadomiona została pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 15.01.2020r. nr [...]

Organ I instancji wydając swoje orzeczenie działał zgodnie z art. 118§1 O.p. ponieważ wydał przedmiotową decyzję w terminie, o którym mowa w ww. art. tj. w dniu 16.10.2020r., czyli przed końcem 2020 roku. Przedmiotowe zobowiązanie podatkowe Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych CIT za 2014r. nie uległo przedawnieniu.

Organ wskazał, że w dniu 22.09.2020r. wydano decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 18.12.2019r. nr [...] orzekającą o solidarnej odpowiedzialności M. G. jako osoby trzeciej, wraz z M. Sp. z o.o. z siedzibą w R. za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okresy: II, III, IV kwartał 2014r. w łącznej wysokości 235.786,00 zł, odsetki za zwłokę od tych zaległości w wysokości 79.001,00 zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego w łącznej wysokości 17.601,06 zł.

Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a wyrokiem z dnia 26.01.2021r. sygn. akt: I SA/Kr [...] Sąd oddalił skargę M. G..

Bezsporną okolicznością było, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. decyzją z dnia 06.11.2018r. nr [...] określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2014r. Decyzja ta została doręczona w trybie art. 150 O.p. Od ww. decyzji nie zostało wdrożone postępowania odwoławcze.

Spełniona została przesłanka z art. 108§2 pkt 2 lit. a O.p. bowiem wszczęcie z urzędu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z dnia 03.08.2020r. nr [...] postępowania w sprawie orzeczenia o solidarnej ze Spółką odpowiedzialności M. G. jako osoby trzeciej za zaległości Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2014r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz za koszty postępowania egzekucyjnego, nastąpiło po uprzednim doręczeniu w dniu 23.11.2018r. ww. decyzji Spółce.

W przedmiotowej sprawie zaistniały wszystkie pozytywne przesłanki do orzeczenia o Pana solidarnej odpowiedzialności ze Spółką za wskazaną w zaskarżonej decyzji zaległość, natomiast nie wystąpiły negatywne przesłanki, które mogłyby uwolnić podatnika od tej odpowiedzialności. Przesłanka pozytywna to między innymi istnienie zaległości podatkowej.

Należności, wynikające z ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 06.11.2018r. wydanej w przedmiocie określenia Spółce zobowiązania podatkowego tej Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2014r. nie zostały przez Spółkę uiszczone w terminie. Kwota ta stała się zaległością podatkową, zgodnie bowiem z art. 51§1 O.p. zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Także odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych Spółki w podatku dochodowego od osób prawnych za 2014r. zostały naliczone prawidłowo (w myśl art. 53§4 O.p.) od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku do dnia wydania zaskarżonej decyzji, tj. do dnia 16.10.2020r.

Prawidłowo orzeczono zatem o odpowiedzialności podatnika za zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę i koszty postępowania egzekucyjnego, za które odpowiada na mocy art. 107§1, art. 107§2 pkt 2 i pkt 4 O.p.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji w decyzji prawidłowo wskazał, że kwota zaległości podatkowej Spółki, za która podatnik odpowiada jako osoba trzecia, wynika z ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 06.11.2018r. wydanej w przedmiocie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014r. Termin płatności podatku dochodowego od osób prawnych za 2014r. przypadał na dzień 31.03.2015r. Odsetki za zwłokę od ww. zaległości zostały naliczone licząc od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku - w myśl art. 53§4 O.p. do dnia wydania zaskarżonej decyzji, tj. do dnia 16.10.2020r. Jak potwierdzają akta sprawy, przy obliczaniu odsetek została uwzględniona przerwa w ich naliczaniu na podstawie przepisu art. 54§1 pkt 7 O.p. zgodnie z którym odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli ta decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (w niniejszej sprawie: od 31.01.2018r. do 23.11.2018r.).

Odpowiadając do kwestii kosztów egzekucyjnych, organ wskazał, że zgodnie z art. 107§2 pkt 4 O.p. jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za koszty postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 64§1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 poz. 1428 ze zm.) organ egzekucyjny, z zastrzeżeniem §2, w egzekucji należności pieniężnych pobiera za dokonane czynności egzekucyjne opłaty w następującej wysokości, z zastrzeżeniem art. 64d, za zajęcie innych niż wymienione w pkt 2 i 3 wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych - 5% kwoty egzekwowanej należności, nie mniej jednak niż 4 zł 20 gr. Zgodnie z art. 64 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny pobiera opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych. Opłata wynosi 1% kwoty egzekwowanych należności pieniężnych objętych każdym tytułem wykonawczym, nie mniej jednak niż 1 zł 40 gr. W podstawie obliczenia opłaty uwzględnia się również odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie przypadające w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy dot. naliczania kosztów egzekucyjnych.

Termin płatności podatku dochodowego od osób prawnych za 2014r. przypadał na dzień 31.03.2015r. W terminach płatności zobowiązania podatkowego podatnik pełnił funkcję Wiceprezesa zarządu Spółki. W dniu 01.07.2014r. B. M. złożyła rezygnację z funkcji Wiceprezesa Zarządu, a w dniu 25.07.2014r. uchwałą Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki powołano podatnika na stanowisko Wiceprezesa Zarządu Spółki. Został wpisany do KRS wpisem nr [...] z dnia 30.10.2015r. W dniu 18.07.2016r., w trakcie Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Wspólników Spółki podatnik złożył rezygnację z pełnienia funkcji Wiceprezesa Zarządu, co zostało odnotowane w protokole (do KRS - wpis nr [...] z dnia 06.07.2017r.). W dniu 02.03.2017r. postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w K. XII Wydział KRS sygn. akt KR XII NS Rej. KRS [...] powołany został kurator sądowy B. Ł.. W dniu 19.05.2017r. zwołał on Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Wspólników Spółki, które uchwałą nr [...] powołało na stanowisko Prezesa Zarządu Y. S. (obywatela Ukrainy, do KRS - wpis nr [...] z dnia 06.07.2017r.). Podatnik pełnił funkcję Wiceprezesa Zarządu Spółki od dnia 25.07.2014r. do dnia 18.07.2016r.

Wydając decyzję Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. prawidłowo ustalił, iż w terminie płatności przedmiotowego zobowiązania podatkowego skład zarządu Spółki był jednoosobowy (podatnik był Wiceprezesem Spółki, nie było osoby powołanej na stanowisko Prezesa Zarządu) oraz prawidłowo orzekł o solidarnej ze Spółką odpowiedzialności za ww. zaległość podatkową.

Postępowaniem objęto pełen krąg osób zobowiązanych do poniesienia takiej odpowiedzialności. Tym samym przesłanka z art. 116§2 O.p. podatkowa została spełniona.

Kwestie dotyczące członkostwa w zarządzie spółki z o.o. uregulowane zostały przepisami ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (tekst jedn. Dz. U z 2020r. poz. 1526). W świetle unormowań w nim zawartych, za członka zarządu można uznawać tylko osobę, która w przewidzianym prawem trybie powołana została na tę funkcję i której mandat nie wygasł. W celu ustalenia osoby odpowiedzialnej za zaległości Spółki jako osoby trzeciej, decydujące znaczenie ma prawidłowo powzięta uchwała o odwołaniu członka zarządu i powołaniu w jego miejsce innej osoby. Przy czym odwołanie i powołanie nowego członka zarządu staje się skuteczne niezależnie od tego, czy zmiana taka zostaje ujawniona w rejestrze. W orzecznictwie sądowym i doktrynie utrwalone jest stanowisko, że wpis do rejestru lub jego brak nie tworzy nowego stanu prawnego, ma tylko i wyłącznie charakter deklaratoryjny, bowiem postanowienie sądu rejestrowego stwierdza jedynie fakt powołania danej osoby do zarządu, które jest ważne już w momencie podjęcia takiej uchwały.

Z akt sprawy i treści zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że podatnik został powołany w skład zarządu w dniu 25.07.2014r. uchwałą nr [...] Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 25.07.2014r. Z funkcji tej zrezygnował w dniu 18.07.2016r., co potwierdza zapis w Protokole z posiedzenia Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Wspólników M. Sp. z o.o. z dnia 18.07.2016r. Powyższe nie zostało obalone żadnym kontrdowodem, a twierdzenia podniesione w odwołaniu, że organ I instancji nie weryfikował treści uchwały o powołaniu - były gołosłowne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje stanowisko, że art. 116§2 O.p. stanowi jedynie o pełnieniu funkcji członka zarządu, a nie o faktycznym, czy też o rzeczywistym prowadzeniu spraw spółki. Norma art. 116§2 O.p. odwołuje się bowiem do przesłanki "pełnienia obowiązków członka zarządu" rozumianej formalnie, tj. posiadania formalnych uprawnień członka zarządu za konkretny okres, niezależnie od tego czy obciążony odpowiedzialnością członek zarządu faktycznie zajmował się interesami podmiotu, w którym był członkiem zarządu. Jak zgodnie przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych, uregulowana w art. 116§1 i §2 O.p. odpowiedzialność członka zarządu uzależniona jest od kryterium formalnego, jakim jest pełnienie funkcji członka zarządu. Przepis ten nie uzależnia pełnienia tej funkcji od zakresu faktycznie wykonywanych czynności. Użyte w art. 116§2 O.p. sformułowanie "pełnienie" obowiązków członka zarządu, a nie ich "wykonywanie" oznacza więc, że odpowiedzialność członka zarządu uzależniona jest od pełnienia tej funkcji, a nie jedynie faktycznego wykonywania obowiązków członka zarządu. Przesłanka ta, z racji wykładni systemowej, winna być ustalana w oparciu o obiektywnie istniejące kryteria - spełnienie formalnych warunków pełnienia funkcji członka zarządu.

Wewnętrzny podział obowiązków w Spółce czy mniej lub bardziej aktywne uczestnictwo danej osoby w kierowaniu daną Spółką jest bez znaczenia w świetle art. 116 O.p. tj. w świetle odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Pogląd o tym, że podział obowiązków w zarządzie nie może uwolnić członka zarządu od odpowiedzialności, gdyż przepisy nie przewidują takiej sytuacji, stanowiąc jednoznacznie, iż odpowiedzialność ta rozciąga się na każdego członka organu zarządzającego.

Konieczność ustalenia bezskuteczności egzekucji wynika z faktu, iż wydanie decyzji zostało przez ustawodawcę uzależnione od zaistnienia i stwierdzenia przesłanki bezskuteczności egzekucji przeprowadzonej z majątku podatnika.

Jak wynika z akt sprawy, w związku z nieuregulowaniem przez Spółkę ww. kwoty wynikającej z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 06.11.2018r. - w celu jej wyegzekwowania - Urząd Skarbowy w W., działając jako wierzyciel, wystawił tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 16.01.2019r. Z uwagi na zmianę adresu siedziby Spółki w dniu 06.07.2017r. na R. organem egzekucyjnym stał się Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w R..

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny dokonał szeregu czynności egzekucyjnych, które nie doprowadziły do zaspokojenia zaległości Spółki. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego stwierdzono, że Spółka nie prowadzi działalności ani w siedzibie Spółki tj. w R. pomimo, że nie została formalnie zlikwidowana, ani w innych zgłoszonych miejscach prowadzenia działalności gospodarczej tj. w S. Ś. ul. [...] oraz w A. ul. [...] (brak jest w tych miejscach jakichkolwiek oznak prowadzenia działalności oraz posiadania mienia). Nie stwierdzono również innych miejsc prowadzenia działalności jak również innych miejsc posiadania mienia.

W związku z powyższym Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w R. decyzją nr [...] z dnia 11.04.2019r, uchylił numer identyfikacji podatkowej NIP z powodu posługiwania się fałszywymi lub fikcyjnymi danymi adresowymi siedziby Spółki tj. R.. Ustalono ponadto, że Spółka nie składa deklaracji podatkowych, nie figuruje w bazie danych JPK. Za pośrednictwem elektronicznego dostępu do systemu CEPiK ustalono, że Spółka posiada dwa środki transportowe ze statusem archiwalny tj. Opel Omega nr rej. [...] (1998r.) i Opel Astra nr rej. [...] (1993r.), posiadające nieaktualne badania techniczne, bez znacznej wartości rynkowej z uwagi na wiek, jednak brak jest możliwości zlokalizowania tych środków transportu. Spółka nie składa deklaracji podatkowych, z dniem 29.12.2016r. została wykreślona z rejestru jako podatnik VAT. Zgodnie z informacją z elektronicznego Rejestru Ksiąg Wieczystych, Spółka nie posiada nieruchomości, brak jest informacji o wymagalnych bezspornych wierzytelnościach, otwartych rachunkach bankowych, ruchomościach oraz nieruchomościach, a także o innym majątku, z którego można prowadzić skuteczną windykację. Brak również kontaktu z prezesem zarządu Y. S. - obywatelem Ukrainy. Zgodnie z informacją Komisariatu Policji w K. osoba ta nie zamieszkuje pod wskazanym adresem, a obecne miejsce pobytu nie jest znane. W dniu 14.05.2019r. organ egzekucyjny złożył do Sądu Rejonowego w R. wniosek o nakazanie wyjawienia majątku Spółki. Z uwagi na miejsce pobytu prezesa zarządu w K., Sąd skierował odezwę do Sądu Rejonowego w K. celem odebrania od osoby reprezentującej Spółkę wykazu majątku. W dniu 09.01.2020r. Sąd Rejonowy w K. zwrócił odezwę bez wykonania z uwagi na niestawiennictwo organu uprawnionego do reprezentacji Spółki, co skutkuje brakiem możliwości przeprowadzenia sądowego postępowania o wyjawienie majątku Spółki.

Działania ukierunkowane ku zastosowaniu środków egzekucyjnych przewidzianych przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przyniosły zamierzonego rezultatu, a wnikliwie przeprowadzona analiza stanu majątkowego Spółki potwierdziła bezskuteczność postępowania egzekucyjnego i dała podstawę do jego umorzenia.

Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w R. postanowieniem nr [...] z dnia 31.08.2020r. umorzył prowadzone wobec Spółki M. Sp. z o.o. postępowanie egzekucyjne z uwagi na jego bezskuteczność.

Wydanie w niniejszej sprawie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wprost potwierdza, że zaistniała jedna z pozytywnych przesłanek przeniesienia odpowiedzialności określona w art. 116§1 O.p. w postaci stwierdzenia bezskuteczności egzekucji.

W okresie prowadzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. postępowania egzekucyjnego wobec Spółki M. Sp. z o.o. dot. m.in. zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych od wynagrodzeń pracowniczych za lata 2013-2015, w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2013, 2015, podatku VAT za lata 2012 - 2015 i w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2015r., zakończonego postanowieniem o umorzeniu egzekucji z dnia 17.02.2017r., podatnik pełnił funkcję Wiceprezesa zarządu Spółki (od 25.07.2014r. do 18.07.2016r.), a zatem miał świadomość, że Spółka nie wywiązywała się ze swoich zobowiązań podatkowych, mimo wszczętego i prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego. Ponadto, wbrew zarzutom podniesionym w odwołaniu, organ egzekucyjny podjął działania odnośnie poszukiwania wierzytelności przysługujących Spółce, jednakże nie przyniosły one rezultatu, co znajduje potwierdzenie w ww. postanowieniu o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z dnia 31.08.2020r. Z uzasadnienia ww. postanowienia wynika również, iż nie udało się nawiązać kontaktu z prezesem Zarządu Spółki (Yevgen Sumalinskyy), a zatem nie było możliwe spisanie protokołu o stanie majątkowym Spółki, nie powiodło się również przeprowadzenie sądowego postępowania o wyjawienie jej majątku.

Do Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia VIII Wydział Gospodarczy dla

spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych złożony został pismem z dnia 09.12.2015r. wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki M. Sp. z o.o. Wniosek ten złożył K. T. - Syndyk Masy Upadłości Wierzyciela (wnioskodawcy) T. M., prowadzącego działalność gospodarczą "M. T. M. w upadłości likwidacyjnej". Wniosek został oddalony postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia VIII Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i . restrukturyzacyjnych z. dnia 18.04.2016 r. sygn. akt VIII GU 503/15 na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy p.u.i.n. tj. w sytuacji, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów.

Skoro właściwy Sąd dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości na podstawie art. 13 ust. 1 p.u.i.n., tzn. z powodu braku majątku na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego, nie mówiąc o zaspokojeniu w jakimkolwiek zakresie jego wierzycieli, to tym samym zgłoszony przez wierzyciela pismem z dnia 09.12.2015r. wniosek o upadłość należało uznać za spóźniony w stosunku do "właściwego czasu", o którym mowa w art. 116§1 pkt 1 lit. a O.p.

Spółka generowała zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za okres VII, X - XII 2012r., I i XII 2013r., I, II, III i IV kwartał 2014r., I, II, III, IV kwartał 2015r., I kwartał 2016r.; w podatku dochodowym od osób prawnych CIT za lata 2013 - 2016; w zryczałtowanym podatku dochodowym za okresy 02, 03, 05-12/2015r., 01-05/2016r. oraz w podatku dochodowym od wypłaconych pracownikom wynagrodzeń za lata 2013-2016 (m.in. wydruk "Lista zaległości z wszystkich podatków wraz z odsetkami obliczonymi na dzień 23.09.2019r." w aktach sprawy). Spółka zaprzestała wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań wobec Skarbu Państwa już od sierpnia 2012r. Jak potwierdzają akta sprawy Spółka nie zapłaciła zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2012r., którego termin płatności upłynął w dniu 27.08.2012r. A zatem niewypłacalna stała się już w dniu 28.08.2012r. (dzień po terminie płatności ww. zobowiązania podatkowego), co oznacza, że ziściła się przesłanka z art. 11 ust l ustawy p.u.i.n. Ponadto Spółka generowała dalsze zaległości podatkowe.

Powyższe dane wskazują na fakt trwałego zaprzestania regulowania przez Spółkę jej zobowiązań pieniężnych, co tylko potwierdza, iż stan niewypłacalności, rozumiany jako utrata zdolności do wykonywania przez dłużnika jego wymagalnych zobowiązań pieniężnych, który zaistniał już od sierpnia 2012r., nie był stanem przemijającym, wynikającym z chwilowego finansowego załamania. Brak regulowania zobowiązań nie miał charakteru incydentalnego, ponieważ ww. Spółka nadal generowała zaległości w spłacie zobowiązań, co również w sposób niebudzący wątpliwości wynika z akt sprawy.

Biorąc pod uwagę dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, a także definicję niewypłacalności, przyjętą w przepisie art. 11 ust. ustawy p.u.i.n. należało uznać, iż stan niewypłacalności rozumiany jako utrata zdolności do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, przypadał na dzień 28.08.2012r. Zatem biorąc pod uwagę ww. zaległość, terminem do zgłoszenia upadłości Spółki lub wszczęcia postępowania układowego, był co najmniej dzień 11.09.2012r. (tj. 28.08.2012r.+2 tygodnie).

Podatnik objął funkcję Wiceprezesa zarządu Spółki w dniu 25.07.2014r. Jeśli podstawa do ogłoszenia upadłości nastąpi za kadencji poprzedniego zarządu, należy przyjąć, że nowy członek zarządu powinien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości w terminie dwóch tygodni od dnia objęcia stanowiska. Właściwym czasem dla podatnika na zgłoszenie wniosku o upadłość ze względu na objęcie funkcji Wiceprezesa Zarządu Spółki w dniu 25.07.2014r., był okres 14 dni po jej objęciu. Tym samym termin na zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości przypadał na początek sierpnia 2014r. co zostało prawidłowo wyrzeczone w zaskarżonej decyzji.

Wniosku o ogłoszenie upadłości w tym czasie nie złożono. Zatem, jako osoba reprezentująca dłużnika, podatnik ponosi odpowiedzialność za zaległości Spółki, a niezgłoszenie takiego wniosku uniemożliwia uwolnienie się od tej odpowiedzialności.

Do podobnych wniosków, jak opisane powyżej, doprowadza analiza sytuacji finansowej Spółki przeprowadzona w oparciu o dane, zawarte w sprawozdaniach finansowych za lata 2012 i 2013, 2014.

Na przestrzeni badanych lat sytuacja finansowa Spółki była zła. Spółka była zadłużona, traciła kapitał i płynność finansową. Na dzień 31.12.2013r. kapitał własny Spółki stanowił wartość ujemną (-69.018,80 zł.), a wysokość zobowiązań przekroczyła wartość majątku o kwotę 69.018,80 zł. Natomiast dane zawarte w zeznaniach rocznych CIT-8, złożonych za lata 2011, 2012, 2013 i 2014 wskazują, że na przestrzeni lat 2011 - 2013 osiągany był niewielki dochód, zaś w 2014r. Spółka poniosła stratę znacznie przekraczającą uzyskane przychody.

Kondycja finansowa Spółki jak i fakt nieuregulowania przez Spółkę przedmiotowego zobowiązania podatkowego określonego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 06.11.2018r. dobitnie świadczy o złej sytuacji finansowej Spółki.

Nie bez znaczenia był również fakt, iż z informacji będących w posiadaniu organu wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. decyzjami z dnia 21.11.2018r. określił Spółce zobowiązania w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2014r. w łącznej wysokości 235.786,00zł., które również nie zostały przez Spółkę uiszczone, a kwoty tej, jak również kwoty podatku dochodowego od osób prawnych za 2014r. określonej decyzją z dnia 06.11.2018r. nie uwzględniają ww. bilanse Spółki.

Organ wskazał, że pełnienie funkcji członka zarządu jest dobrowolne i wymaga zgody osoby powołanej na to stanowisko. W związku z tym osoba pełniąca funkcję członka zarządu winna liczyć się nie tylko z pozytywnymi aspektami sprawowania takiej funkcji, ale też z ewentualną odpowiedzialnością i ryzykiem. Jednym z obowiązków członka zarządu jest monitorowanie zadłużenia pozwalające na zgłoszenie w odpowiednim czasie wniosku o zgłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego. Zatem niezgłoszenie we właściwym czasie stosownego wniosku jest wynikiem zaniechania obowiązków członka zarządu.

Podkreślono, że jak wynika z akt sprawy, aktem notarialnym Repertorium A numer [...] z dnia 25.05.2017r. Uchwałą nr [...] Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólnika Spółka M. Sp. z o.o. zmieniła adres siedziby z A. ul. [...] na R. ul. [...], co potwierdza postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie XII Wydział Gospodarczy KRS sygn. nr KR.XII NS- [...] z dnia 05.07.2017r. (wpis nr [...], pełny odpis z rejestru przedsiębiorców z dnia 11.02.2021r.).

Decyzja nr [...] wydana została w dniu 06.11.2018r. i wysłana na prawidłowy adres tj. ul. [...], [...]. Doręczenie decyzji nastąpiło w trybie art. 150 O.p.

Organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie brak było możliwości uwolnienia podatnika jako Wiceprezesa Zarządu Spółki od odpowiedzialności na podstawie cytowanego wyżej art. 116§1 pkt 1 lit. b O.p. W zaistniałym stanie faktycznym nie udowodnił podatnik żadnej okoliczności, która wskazywałaby na fakt, iż niezgłoszenie wniosku o upadłość Spółki nastąpiło bez Jego winy.

Uwolnienie się członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki kapitałowej na podstawie ww. przesłanki jest możliwe wówczas, gdy osoba taka wskaże na istnienie takiego majątku spółki, który pozwoli na faktyczne i skuteczne zaspokojenie należności Skarbu Państwa. Aby ochronić od odpowiedzialności członka zarządu spółki, mienie musi istnieć i być wskazane w momencie, w którym toczy się postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki i przedstawiać realną wartość finansową, co jest niezbędne dla oceny, czy egzekucja z danego mienia umożliwi zaspokojenie długów, m.in. zaległości podatkowych spółki, egzekucja będzie skuteczna i doprowadzi do wyegzekwowania należności, a jej wysokość będzie miała wartość stanowiącą znaczny (duży) odsetek porównując ją z wysokością zaległości podatkowych spółki.

W toku prowadzonego postępowania organ skierował do podatnika pismem nr [...] z dnia 03.08.2020r. wezwanie w celu wskazania majątku Spółki, z którego możliwa byłaby egzekucja administracyjna prowadząca do uregulowania zaległych zobowiązań podatkowych. W odpowiedzi na powyższe, nie wskazano majątku Spółki, z którego możliwa byłaby egzekucja administracyjna.

W sprawie nie zaistniały przesłanki wymienione w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a, b i pkt 2 O.p. Nie wykazano bowiem, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości bądź wszczęto postępowanie układowe ani, że podatnik nie ponosi winy za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającemu ogłoszeniu upadłości. Nie wskazał również mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części.

W skardze do Sądu na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. złożył M. G. zarzucając

naruszenia wynikające z nieprawidłowego zastosowania przepisów prawa:

1. organy bezzasadnie pominęły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy wnioski dowodowe o przesłuchanie T. M., B. M. i powołanie biegłego do oceny chwili ziszczenia się przesłanek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki M. ;

2. bezpodstawnie obciążyły odpowiedzialnością za powołane wyżej zaległości podatkowe spółki M. powstałe na podstawie decyzji wydanych w dniu 6 listopada 2018r., a więc długo po wygaśnięciu mojego mandatu członka zarządu;

3. bezpodstawnie obciążyły odpowiedzialnością za zaległość podatkową za okres

2014r., podczas gdy w tym okresie nie wiedziałem o powołaniu mnie w skład zarządu, nie wyraziłem zgody na kandydowanie, nie pełniłem jeszcze obowiązków członka zarządu spółki i nie znałem sytuacji finansowej spółki a tym bardziej jej zobowiązań;

4. egzekucja w stosunku do spółki była prowadzona zbyt późno, wadliwie,

nieskutecznie a mój wniosek dowodowy o przesłuchanie na tę okoliczność T. M., osoby najlepiej zorientowanej w sprawach spółki M., został pominięty;

5. zawiera nieprawidłowe ustalenie, że nie doszło do złożenia we właściwym momencie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, w oparciu o powierzchowną analizę części danych ze sprawozdań spółki, bez podstawy w postaci opinii biegłego;

6. wadliwie przyjęto, że skarżący ponosi winę za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki M. podczas gdy nie miał rzeczywistej faktycznej, możliwości pełnienia funkcji członka zarządu Spółki;

7. decyzja dotyczy zobowiązań przedawnionych, bieg okresu przedawnienia nie został przerwany poprzez zastosowanie skutecznego środka egzekucyjnego;

8. zawiera nieprawidłowo naliczone odsetki za zwłokę i koszty egzekucyjne;

Z uwagi na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji; nakazane organom uzupełnienia postępowania dowodowego poprzez przesłuchanie T. M. i powołanie biegłego do oceny chwili ziszczenia się przesłanek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości i zasądzenie od organu kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę jej autor wskazał, że organ II instancji w zaskarżonej decyzji nieprawidłowo ocenił zarzuty sformułowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W sprawie nie zostały spełnione konieczne przesłanki do orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zobowiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Przedmiotowe zaległości powstały zatem długo po zakończeniu przeze skarżącego pełnienia funkcji wiceprezesa zarządu spółki. Nie miał wiedzy o tych decyzjach ani o okolicznościach wpływających na ich ostateczną treść. Nie miał też możliwości zakwestionowania tych decyzji. Nie zgodził się również na obciążanie Jego odpowiedzialnością za zaległości dotyczące 2014 r. Organ podatkowy podaje datę 25 lipca 2014r. Skarżący nie rozpoczął wówczas pełnienia obowiązków członka zarządu. W dniu 25 lipca 2014r. nie wyraził zgody na kandydowanie do zarządu spółki M. i wyboru nie przyjmował i nie wiedział, że zostałem w ogóle wybrany. Nie miał wówczas również wiedzy o zobowiązaniach spółki, ich podstawach czy ewentualnych zaległościach.

Faktycznie nie pełnił obowiązków członka zarządu spółki, nie prowadził jej spraw, a z całą pewnością nie miało to miejsca w roku 2014. Sprawy Spółki w tym czasie w rzeczywistości faktycznie prowadził wyłącznie T. M. (Dyrektor Generalny). Skarżący nie miał nawet faktycznej możliwości zapoznania się z bieżącymi dokumentami Spółki.

Egzekucja w stosunku do Spółki M. była prowadzona w sposób niewłaściwy, zbyt późno/długo po tym jak siedziba spółki została przeniesiona do R.. Organ podatkowy niezasadnie przyjmuje, że nie został zgłoszony w terminie wniosek o ogłoszenie upadłości.

Skarżący podtrzymał zarzut przedawnienia wszystkich zobowiązań, których dotyczy sprawa a także nieprawidłowego naliczenia odsetek i kosztów egzekucyjnych.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 w zw. z ust. 2 ustawy o COVID-19 oraz zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I, sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do art. 3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej- p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zarządzeniem z dnia 3 grudnia 2021r. Przewodniczący Wydziału I wyznaczył w rozpatrywanej sprawie posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów na dzień 16 grudnia 2021r.

Zdaniem Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji stron, bowiem podnoszone przez nie argumenty, są wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę i inne pisma procesowe.

Dokonana przez tut. Sąd analiza akt sprawy i decyzji w niej wydanych nie dostarczyły podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi bowiem Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością jej uchylenia.

Zdaniem Sądu, organy przeprowadziły postępowanie administracyjne zgodnie z obowiązującymi przepisami, w sposób rzetelny ustaliły stan faktyczny sprawy, a zgromadzone dowody oceniły w sposób prawidłowy.

Podkreślić również należy, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (p. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt: II FPS 8/09). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.

W pierwszej kolejności, odnosząc się do wniosków dowodowych skarżącego sformułowanych w toku postępowania przed organami tj wniosku dowodowego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań T. M. oraz z opinii biegłego, który sporządziłby opinię dotyczącą kondycji finansowej Spółki z okresu objętego przedmiotową decyzją i wskazania, czy istniały podstawy do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Spółki, organ zasadnie nie uwzględnił tego wniosku. Fakt niewypłacalności Spółki został potwierdzony bowiem dokumentami zgromadzonymi w aktach sprawy, gdzie wykazano, że już zanim powołano Skarżącego na stanowisko wiceprezesa zarządu, Spółka była niewypłacalna, a on sam nie zgłosił w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki oraz nie wykazał braku winy w niedopełnienia tego obowiązku.

W ocenie Sądu, do ustalenia, kiedy Skarżący powinien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości nie był konieczny dowód z opinii biegłego, który zgodnie z art. 197§1 O.p. może być przeprowadzony, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Z uwagi na istnienie niewypłacalności Spółki opieranej na treści art. 11 ust. 1 p.u.i.n. nie były konieczne zeznania świadków i Strony w temacie sytuacji finansowej Spółki i poszukiwanie oraz analiza dokumentacji finansowo-księgowej Spółki. Nie ma znaczenia, z jakich powodów Spółka uchylała się od terminowego i rzetelnego wywiązywania się ze swoich wymagalnych zobowiązań. Spółka nie uiszczała wymagalnych zobowiązań dobrowolnie. Twierdzenia o "dobrej sytuacji" Spółki nie potwierdza też bezskuteczność prób przymusowego zaspokojenia tych zobowiązań w postępowaniu egzekucyjnym. Do powyższej kwestii Sąd odniesie się jeszcze w dalszej części uzasadnienia.

Stwierdzając, że orzekające w niniejszej sprawie organy podatkowe wypełniły obowiązek wyczerpującego zebrania, rozważenia i zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą co znalazło odzwierciedlenie w poprawnie skonstruowanym uzasadnieniu decyzji, Sąd przystąpił do oceny trafności zastosowania w wydanych rozstrzygnięciach norm prawa materialnego wywiedzionych z przepisów art. 116 O.p.

Istota kontrowersji w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe, przyjmując konstrukcję odpowiedzialności solidarnej w rozumieniu art. 116§1 O.p., zasadnie obciążyły Skarżącego, jako członka zarządu Spółki M. Sp. z o.o. z/s w R., odpowiedzialnością za zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014r. z odsetkami oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

Podkreślenia wymaga, że podstawowy termin przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych za 2014r., upłynąłby z dniem 31 grudnia 2020r. jednakże jak potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, odnośnie przedmiotowych zaległości został zastosowany środek egzekucyjny poprzez zajęcie w dniu 21.01.2019r. rachunków bankowych Spółki w Santander Bank Polska SA oraz w IDEA Bank SA - zajęcie doręczono Zobowiązanemu (fikcja doręczenia) w dniu 06.02.2019r. Bieg terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań został przerwany i biegnie ponownie od dnia 22.01.2019r.

Bieg terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego został również zawieszony z dniem 23.12.2019r. w związku z wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, o którym Spółka została zawiadomiona została pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 15.01.2020r. nr [...]

Organ I instancji, działając zgodnie z art. 118§1 O.p., wydał przedmiotową decyzję w terminie, o którym mowa w ww. przepisie tj. w dniu 16 października 2020r., czyli przed końcem 2020r. Zatem prawidłowo stwierdzono, iż przedmiotowe zobowiązania podatkowe Spółki za 2014r. nie uległy przedawnieniu.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w prawie podatkowym obowiązek zapłaty podatku, a co za tym idzie towarzysząca mu odpowiedzialność, ciąży co do zasady na podatniku. Zasada ta jednak doznaje istotnego wyjątku, ponieważ przepisy rozdziału 15 działu III Ordynacji podatkowej przyznają organom podatkowym prawo do orzekania o odpowiedzialności osób trzecich. Odpowiedzialność osób trzecich za zaległości podatkowe ma miejsce w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania podatkowego przez podatnika (płatnika) lub jego następcę prawnego. Odpowiedzialność osób trzecich ma charakter akcesoryjny, gdyż nie może powstać bez uprzedniego powstania obowiązku wobec pierwotnego dłużnika. Jest to także odpowiedzialność subsydiarna, ponieważ wierzyciel podatkowy nie ma swobody w kolejności zgłaszania roszczenia do podatnika lub osoby trzeciej, lecz kolejność ta jest ściśle określona przez przepisy prawa podatkowego. Możliwość orzekania o odpowiedzialności osoby trzeciej warunkowana jest wcześniejszym niewykonaniem zobowiązania przez podatnika, a prowadzenie wobec niej egzekucji dopuszczalne jest jedynie w przypadku, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2011r., sygn. akt: III SA/Wa 2635/10). Osoby trzecie odpowiadają za należności podatnika całym swoim majątkiem, co oznacza, że ich odpowiedzialność ma charakter osobisty. Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich ukształtowana została jako solidarna z podatnikiem (por. R. Dowgier [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2006, s. 443).

Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich uzależniona jest od spełnienia wymogów ogólnych wskazanych w przepisach art. 107-109 O.p., natomiast krąg podmiotów, które ponoszą odpowiedzialność z tytułu cudzych zaległości podatkowych został określony w art. 110-117 O.p.

Zgodnie z art. 107§1 O.p. w przypadkach i w zakresie przewidzianych w niniejszym rozdziale za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Z kolei rozszerzenie zakresu przedmiotowego odpowiedzialności przewiduje § 2 art. 107 O.p., gdyż osoby trzecie odpowiadają (o ile dalsze przepisy nie stanowią inaczej) również za podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów, odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie tych zaliczek i koszty postępowania egzekucyjnego.

Zaległości podatkowe mogą być następstwem braku zapłaty podatku wynikającego albo z deklaracji albo z wydanych decyzji podatkowych określających lub ustalających wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie innej niż wskazana w deklaracji. W przypadku zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa, decyzja określająca ich wysokość tylko potwierdza ten fakt. Strona, będąca osobą trzecią, w zakresie istnienia tej przesłanki nie może zgłaszać zarzutów merytorycznych związanych z wykazaniem lub określeniem samego zobowiązania podatkowego, które powinny być podnoszone przez podatnika w innym postępowaniu (wymiarowym).

W myśl art. 108§1 O.p. o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji.

Zgodnie z przepisem art. 116§1 O.p., za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Stosownie do przepisu art. 116§2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Zgodnie z art. 116§4 O.p. przepisy te stosuje się również do byłego członka zarządu.

Konstrukcja przywołanych przepisów wskazuje, że przesłanki odpowiedzialności członków zarządu (osób zarządzających) podzielić można na pozytywne i negatywne, zwane także egzoneracyjnymi. Pozytywne przesłanki to takie, których spełnienie rodzi odpowiedzialność członka zarządu. Natomiast przesłankami negatywnymi (egzoneracyjnymi) są okoliczności, których brak zaistnienia, w powiązaniu ze spełnieniem przesłanek pozytywnych, stanowi podstawę wydania decyzji o odpowiedzialności osoby zarządzającej. Zadaniem organu podatkowego zamierzającego obciążyć członków zarządu spółki kapitałowej jej zaległościami podatkowymi jest zarówno wykazanie, że spełnione zostały w konkretnym przypadku przesłanki pozytywne jak i ustalenie, czy nie wystąpiły przesłanki negatywne, przy czym w odniesieniu do tych ostatnich (egzoneracyjnych) - poprzez użyty zwrot legislacyjny "a członek zarządu nie wykazał" - przepis wyraźnie przesuwa ciężar ich wykazania na podatnika. Organ podatkowy ma jedynie obowiązek umożliwienia stronie wykazania zaistnienia jednej z negatywnych przesłanek odpowiedzialności osoby trzeciej.

Przytoczone wyżej przepisy wskazują jak rozłożony jest ciężar dowodzenia powyższych przesłanek. Na organie podatkowym spoczywał zatem obowiązek wykazania bezskuteczności egzekucji wobec Spółki M. Sp. z o.o. z/s w R. oraz okoliczności pozostawania przez Skarżącego członkiem zarządu Spółki w czasie, w którym upływał termin płatności danego zobowiązania podatkowego, natomiast Skarżącego obciążało wykazanie okoliczności wyłączających tę odpowiedzialność.

W sprawie niniejszej bezspornym jest, iż Spółka M. w dniu 13 czerwca 2008r. została wpisana do Rejestru Przedsiębiorców w KRS pod numerem [...] Siedzibą Spółki był A. a wpisem do KRS nr [...] z dnia 6 lipca 2017r. zmieniono siedzibę Spółki na R. ul. [...].

Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. decyzją nr [...] z dnia 6 listopada 2018r. określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2014r. w kwocie 84.736,00 zł. Decyzja ta została doręczone Spółce, która nie złożyła odwołania.

Wobec braku zapłaty ww. zobowiązań podatkowych Naczelnik Urzędu Skarbowego w W., działając jako wierzyciel, celem prowadzenia egzekucji z majątku Spółki wystawił w dniu 16.01.2019r. tytuł wykonawczy nr [...] Z uwagi na zmianę adresu siedziby Spółki w dniu 06.07.2017r. na R. ul. [...], organem egzekucyjnym stał się Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w R..

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego podjęto szereg czynności, skierowanych do majątku Spółki w celu wyegzekwowania zadłużenia, lecz należności objęte ww. tytułem wykonawczym okazały się nieściągalne w trybie egzekucji administracyjnej, w konsekwencji organ umorzył prowadzone wobec Spółki M. Sp. z o.o. postępowanie egzekucyjne z uwagi na jego bezskuteczność.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. stwierdził, iż zaistniały przesłanki pozytywne do orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległość podatkową Spółki i postanowieniem z dnia 03.08.2020r. nr [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie orzeczenia o: odpowiedzialności M. G., jako osoby trzeciej wraz ze Spółką za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2014r. z odsetkami za zwłokę obliczonymi od tych zaległości i kosztami egzekucyjnymi.

Z niekwestionowanych ustaleń organów wynikało bowiem, iż M. G. został powołany w skład zarządu w dniu 25 lipca 2014r. uchwałą nr [...] Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 25 lipca 2014r. Z funkcji tej zrezygnował w dniu 18 lipca 2016r., co potwierdza zapis w Protokole z posiedzenia Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Wspólników Sp. M. z dnia 18 lipca 2016r. Pełnił funkcję wiceprezesa zarządu, przy czym prezes zarządu nie był w tym czasie powołany. Powyższe nie zostało obalone żadnym kontrdowodem.

Co więcej, skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki także faktycznie, podpisując dokumenty związane z funkcjonowaniem Spółki. Organ wszczął więc postępowanie w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu w stosownym, określonym w ustawie czasie oraz w stosunku do osoby, która w dacie gdy powstały zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych 2014r. była jedynym wówczas członkiem zarządu Spółki M..

Przechodząc do analizy kolejnej z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności osób trzecich, tj. całkowitej bądź częściowej bezskuteczności egzekucji, w pierwszej kolejności wypada zaznaczyć, że pojęcie bezskuteczności egzekucji nie zostało zdefiniowane w przepisach prawa podatkowego, przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i przepisach o egzekucji sądowej, a zatem należy je rozumieć stosownie do reguł języka potocznego, jako działanie nieprzynoszące pożądanych rezultatów. Innymi słowy, bezskuteczność egzekucji w całości lub w części, o której mowa w art. 116§1 O.p., oznacza - zgodnie z wykładnią językową - stan, gdy wierzyciel podatkowy nie uzyskał zaspokojenia mimo przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego. Będzie to więc działanie nie przynoszące pożądanych rezultatów.

Tym samym, bezskuteczność egzekucji będzie miała miejsce, gdy skierowanie egzekucji do całego majątku podatnika i zastosowanie różnych sposobów egzekucji nie dało wyniku w postaci zaspokojenia roszczenia podatkowego. Warunkiem uznania bezskuteczności egzekucji jest jej formalne przeprowadzenie, a także stwierdzenie bezskuteczności egzekucji na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 8 grudnia 2008r., sygn. akt: II FPS 6/08). Dla stwierdzenia bezskuteczności egzekucji niezbędne jest więc wykazanie przez wierzyciela (organ) zastosowania środków egzekucyjnych skierowanych do całego majątku dłużnika.

Skoro celem egzekucji jest doprowadzenie do zaspokojenia roszczeń wierzyciela to o skuteczności egzekucji można mówić wówczas, gdy zostanie osiągnięty oczekiwany rezultat, a więc zostanie wyegzekwowana kwota długu. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji odnosi się bowiem do ustalenia faktów istniejących w momencie orzekania o odpowiedzialności członka zarządu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 maja 2010r., sygn. akt: III SA/Wa 2236/09). Egzekucja jest zatem bezskuteczna, kiedy pomimo wykorzystania wszystkich możliwości spieniężenia majątku spółki (innej osoby prawnej) nie dochodzi do zaspokojenia wierzyciela. Dla stwierdzenia zaistnienia przesłanki bezskuteczności egzekucji na gruncie odpowiedzialności członków (byłych członków) zarządu spółki (innych osób prawnych) konieczne jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec pierwotnego dłużnika.

Analiza zgromadzonego w tym zakresie materiału dowodowego potwierdza słuszność sformułowanych na jego tle wniosków organów. Zdaniem Sądu, w sprawie jednoznacznie wykazano bezskuteczność egzekucji prowadzonej z majątku Spółki, co zostało szczegółowo opisane w zaskarżonej decyzji.

W związku z nieuregulowaniem przez Spółkę kwot, wynikających z decyzji organu I instancji, wystawiono tytuły wykonawcze. Z uwagi na zmianę adresu siedziby Spółki w dniu 6 lipca 2017r. na R. ul. [...] organem egzekucyjnym stał się Naczelnik P. US w R.. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, ww. organ egzekucyjny dokonał szeregu czynności egzekucyjnych, które nie doprowadziły do zaspokojenia zaległości ww. Spółki. Zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, organ egzekucyjny wezwał Idea Bank S.A. w W. do przekazania zajętych kwot na poczet należności objętych, m.in. ww. tytułami wykonawczymi. Jednakże w wyniku zajęcia nie uzyskano żadnych środków (bank poinformował, że na rachunkach bieżących Spółki ustanowiono blokady środków oraz że saldo wynosi zero). Ponadto, skierowano do SR w Rzeszowie wniosek o nakazanie Spółce wyjawienia majątku jednakże postępowanie nie przyniosło skutku.

Ustalono, że już w 2013r. NUS w W. prowadził wobec Spółki postępowania egzekucyjne na podstawie wielu tytułów wykonawczych, jednak pomimo podjęcia szeregu czynności, nie doprowadził do wykonania przez Spółkę obowiązku zapłaty ww. zobowiązań i postępowanie egzekucyjne zostało umorzone. Jak bowiem wynika z akt sprawy, w trakcie postępowania egzekucyjnego nie ustalono majątku, z którego można by skutecznie zaspokoić zaległości podatkowe Spółki wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy potwierdza, że organ egzekucyjny podejmował wszechstronne działania, mające na celu ustalenie i wyegzekwowanie składników majątku Spółki, przy tym w trakcie prowadzonej egzekucji nie ograniczał się do jednego sposobu egzekucji, lecz poszukiwał składników majątkowych mogących stanowić źródło środków pieniężnych na zaspokojenie należności podatkowych.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, organ II instancji zasadnie ocenił, że organ egzekucyjny wyczerpał wszystkie możliwości ustalenia majątku Spółki. Organy podatkowe obu instancji zasadnie przyjęły, że w sprawie wykazano spełnienie drugiego z pozytywnych kryteriów orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu, tj. bezskuteczność egzekucji.

Jak zatem wynika z powyższej analizy wszystkie przesłanki pozytywne orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu zostały spełnione.

Oceniając z kolei, czy w przedmiotowej sprawie zaistniały wskazane w art. 116§1 pkt 1 i pkt 2 O.p. przesłanki egzoneracyjne, ponownie należy przypomnieć, że okolicznościami, których zaistnienie zwalnia z tej odpowiedzialności, są zgłoszenie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego we właściwym czasie lub niezgłoszenie wniosków o wszczęcie tych postępowań bez winy członka zarządu lub wskazanie mienia osoby prawnej, z którego egzekucja może być prowadzona.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że wbrew twierdzeniom Skarżącego nie została spełniona negatywna przesłanka uregulowana w art. 116§1 pkt 2 O.p., dotycząca wskazania mienia Spółki umożliwiającego zaspokojenie jej zaległości w znacznej części. Podkreślenia wymaga fakt, że omawiany przepis dotyczy wskazania takiego mienia, z którego możliwość zaspokojenia zaległości podatkowych Spółki będzie rzeczywista, a nie tylko teoretyczna. Skarżący mienia takiego nie wskazał.

Zaakceptować należy także stanowisko organów, że w wypadku niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, brak jest możliwości uwolnienia się członka zarządu na podstawie cytowanego wyżej art. 116§1 pkt 1 lit. a O.p.

Organy podatkowe szeroko omówiły kwestię pojęcia "właściwy czas" i przeanalizowały sytuację finansową Spółki w okresie, kiedy Skarżący był członkiem jej zarządu. Wskazały na przepis art. 21 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego (dalej; P.u.n.), stosownie do którego dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Co prawda, w świetle orzecznictwa uznać trzeba, że przy ustalaniu właściwego czasu na zgłoszenie wniosku o upadłość w rozumieniu tego przepisu nie należy mechanicznie przenosić terminu wskazanego w p.u.i.n., ale w warunkach konkretnej sprawy należy oceniać samo zaistnienie przesłanek zgłoszenia wniosku o upadłość, jak i to, że z punktu widzenia realizacji celu postępowania upadłościowego i art. 116 O.p., wniosek o upadłość powinien być zgłoszony w takim czasie, żeby wszyscy wierzyciele mieli możliwość uzyskania równomiernego, chociażby częściowego, zaspokojenia z majątku spółki (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2015r., sygn. akt: II FSK 1383/13).

Ustalono, że Spółka generowała zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2013 – 2016. W związku z powyższym, zasadnie uznano, że Spółka zaprzestała wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań wobec Skarbu Niewypłacalna stała się już na początku sierpnia 2014r.co oznacza, że ziściła się przesłanka z art. 11 ust 1 p.u.i.n. Ponadto Spółka generowała dalsze zaległości podatkowe a zatem stan ten nie był stanem przemijającym, wynikającym z chwilowego finansowego załamania. Brak regulowania zobowiązań nie miał charakteru incydentalnego, ponieważ ww. Spółka nadal w generowała dalsze zaległości w spłacie zobowiązań. Uznano prawidłowo zatem, że stan niewypłacalności rozumiany, jako utrata zdolności do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, przypadał na sierpień 2014r.

Powyższych ustaleń organ poczynił także w oparciu o analizę sytuacji finansowej Spółki przeprowadzoną w oparciu o dane, zawarte w sprawozdaniach finansowych za lata 2012 i 2013, 2014. Analiza powyższych danych wskazuje, że na przestrzeni badanych lat, sytuacja finansowa Spółki była zła. Spółka była zadłużona, traciła kapitał i płynność finansową. Na dzień 31 grudnia 2013r. kapitał własny Spółki stanowił wartość ujemną (-69.018,80 zł.), a wysokość zobowiązań przekroczyła wartość majątku o kwotę 69.018,80 zł. Natomiast dane zawarte w zeznaniach rocznych CIT-8, złożonych za lata 2011, 2012, 2013 i 2014 wskazują, że na przestrzeni lat 2011-2013 osiągany był niewielki dochód, zaś w 2014r. Spółka poniosła stratę znacznie przekraczającą uzyskane przychody. W ocenie DIAS, zarówno omówiona powyżej kondycja finansowa Spółki, jak i fakt nieuregulowania przez Spółkę zobowiązań podatkowych w podatku VAT za II, III i IV kwartał 2014r. w łącznej wysokości 235.786,00zł., określonych w decyzjach NUS w W., dobitnie świadczy o złej sytuacji finansowej Spółki.

Powyższe okoliczności potwierdzają prawidłowość poczynionego przez DIAS ustalenia, że wniosek o upadłość Spółki nie został złożony we właściwym czasie.

Do rozważenia pod kątem odpowiedzialności Skarżącego pozostała jedynie przesłanka braku jego winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości zmierzającego do zawarcia układu.

W ocenie Sądu treść przepisu art. 116§1 pkt 1 lit. b O.p. wskazuje, że w zamiarze ustawodawcy, od odpowiedzialności za zaległości podatkowe uwalnia członka zarządu obiektywna niezawiniona niemożność podjęcia działań wymienionych w tym przepisie, a nie świadome ich niepodjęcie, nawet jeśli w ocenie danego członka zarządu były racjonalne przyczyny takiej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2011r., sygn. akt: I FSK 1251/10). Rozważając kryterium braku winy jako przesłanki zwalniającej od odpowiedzialności za zaległości podatkowe należy zatem przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Członek zarządu winien wykazać brak winy, czyli udowodnić swoją staranność oraz fakt, że uchybienie określonemu obowiązkowi było od niego niezależne. Nie można odmówić członkowi zarządu podjęcia ryzyka i niezgłoszenia wniosku o upadłość mimo wystąpienia stosownych ku temu przesłanek ustawowych w sytuacji, gdy według jego oceny uda się opanować sytuację finansową i w konsekwencji spłacić całość zobowiązań. Jeśli jednak członek zarządu takie ryzyko podejmie, to musi to czynić ze świadomością odpowiedzialności z tym związanej i liczyć się z tym, że w przypadku dokonania błędnej oceny sytuacji rodzącej w konsekwencji choćby częściową niemożność zaspokojenia długów, to sam będzie musiał ponieść subsydiarną odpowiedzialność finansową (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 marca 2012r., sygn. akt: I SA/Kr 127/12).

Należy również podkreślić, że charakter prawny funkcji członka zarządu wiąże się ze zwiększonym zakresem odpowiedzialności, w tym odpowiedzialności za skutki działań kierowanej osoby prawnej. Stąd członkowie zarządu są uprawnieni i zobowiązani do kontrolowania stanu finansów i majątku Spółki. W sytuacji, gdy Spółka nie jest w stanie zaspokoić wszystkich swych zobowiązań mają obowiązek zgłoszenia wniosku o upadłość lub otwarcie postępowania układowego (obecnie restrukturyzacyjnego). Jeżeli członek zarządu nie wykona tego obowiązku, aby uwolnić się od odpowiedzialności za zobowiązania spółki, powinien wykazać, że pomimo zachowania należytej staranności, obiektywnie zaistniały przyczyny, które uniemożliwiły mu podjęcie działań zmierzających do wszczęcia postępowania upadłościowego lub układowego. Taką okolicznością może być np. obłożna choroba uniemożliwiająca złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości (zob. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2012r., sygn. akt: I FSK 385/11).

Zasadnie organ II instancji wskazał, iż Skarz?a?cy powinien monitorowac? stan zaległos?ci Spółki i podja?c? działania zmierzaja?ce do ogłoszenia jej upadłos?ci lub do wszcze?cia poste?powania układowego. Ponadto z racji pełnionej funkcji Skarz?a?cy powinien miec? pełna? s?wiadomos?c? sytuacji finansowej podmiotu, którym zarza?dzał.

W tym kontekście nie mogą zostać uwzględnione twierdzenia Skarżącego, jakoby na funkcjonowanie Spółki i stan jej finansów miały wpływ innych podmiotów w tym przykładowo T. M., czyli osoby która – według twierdzeń Skarżącego była "lepiej zorientowana w sprawach Spółki". Tymczasem to do podstawowych obowiązków członka zarządu – a nie innych osób – należy bowiem bieżące monitorowanie sytuacji finansowej Spółki, analiza ryzyka wynikającego z poszczególnych działań podejmowanych w ramach jej działalności i adekwatne reagowanie na ewentualne nieprawidłowości. Z tych względów za prawidłowe uznać należy zaniechanie przez organy prowadzenia dowodu z zeznań "osoby zorientowanej w sprawach Spółki" (T. M.) w charakterze świadka, skoro tą osobą zorientowaną winien być sam Skarżący.

Skarz?a?cy miał prawo i obowia?zek zabezpieczyc? prawa wierzycieli na odzyskanie swoich nalez?nos?ci i to juz? w momencie wysta?pienia przesłanek wskazanych w art. 11 ust. 1 p.u.i.n mimo to nie dokonał we właściwym czasie zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłos?ci, nie nasta?piło również wszcze?cie poste?powania układowego w okresie, gdy Skarz?a?cy pełnił funkcje? prezesa zarza?du Spółki.

W tym stanie rzeczy DIAS prawidłowo przyjął, iż nie zachodzą podstawy do uwolnienia się przez Skarżącego jako członka zarządu od odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe Spółki. Zarzuty Skarżącego również i w tym zakresie okazały się niezasadne.

W analizowanej sprawie zaistniały wszystkie przesłanki pozytywne warunkujące odpowiedzialność Skarżącego jako członka zarządu za zaległości Spółki. Terminy płatności zobowiązań podatkowych, które wobec ich nieuregulowania przekształciły się w zaległości podatkowe, przypadały na okres, kiedy Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki. Prowadzona wobec Spółki egzekucja okazała się bezskuteczna. Jednocześnie Skarżący nie wykazał, aby wystąpiła którakolwiek z przesłanek warunkujących wyłączenie Jego odpowiedzialności, tym samym zarzucane w skardze naruszenia art. 116 O.p. okazały się niezasadne.

Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie prawidłowo i wyczerpująco zebranego materiału dowodowego, a przy jego ocenie nie doszło do przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów. Podjęte działania, dokonane ustalenia oraz przeprowadzone procesy myślowe znalazły zaś odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, spełniającej wymogi wnikające z przepisów Ordynacji podatkowej.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134§1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.