Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1316/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Skarżony organ: Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 5 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisu rozporządzenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Strona skarżąca – [...] z siedzibą w [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisu rozporządzenia.

W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreśliła, że potrzeba wstrzymania wykonalności aktu administracyjnego zachodzi w sytuacji niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a w jej ocenie w niniejszej sprawie niezbędne przesłanki występują łącznie. Podniosła, że wykonanie decyzji oznacza nienależną wpłatę kwoty 6.800 EUR 17-tu osobom. Wskazała, że w przypadku jej uchylenia odzyskanie wypłaconych kwot będzie bardzo utrudnione, w wielu przypadkach może zajść konieczność dochodzenia poszczególnych kwot w postępowaniach sądowych, narażając skarżącą oraz uczestników na dodatkowe koszty. Dodatkowo skarżąca stwierdziła, że orzeczona wobec niej kara wynosząca 17.000 zł negatywnie odbije się na wynikach finansowych [...] oraz, że wskazana kwota powinna być przeznaczona na wypłatę odszkodowań pasażerom, których reklamacje zostały uznane. Ponadto skarżąca powołała się na wniosek Komisji Europejskiej skierowany do Parlamentu Europejskiego dotyczący zmiany Rozporządzenia – 2013/0072 z uwagi na dostrzeżone negatywne skutki ekonomiczne dla przewoźników wynikające z Rozporządzenia, mające wpływ na sytuację na rynku usług przewoźników lotniczych, w tym kosztów usług przewozu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Jak wskazuje art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że wstrzymanie wykonania może nastąpić tylko w przypadku wystąpienia dwóch przesłanek pozytywnych, tj.: jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ.). Z kolei o trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja winna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona zobowiązana wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, lex nr 477258). Oznacza to, że na stronie leży obowiązek wykazania i udowodnienia wystąpienia wskazanych wyżej przesłanek pozytywnych. Twierdzenia strony zawarte we wniosku powinny odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Ponadto argumentacja powinna także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej.

Na marginesie należy podkreślić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r. sygn. akt FZ 163/04, niepubl.). Zgodnie zaś z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Znaczy to, że udzielenie ochrony tymczasowej na etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie wiąże Sądu co do rozstrzygnięcia dotyczącego samej skargi. Wszelkie zarzuty wobec zaskarżonej decyzji będą bowiem podlegały ocenie Sądu na etapie merytorycznego rozpoznania skargi.

W ocenie Sądu argumentacja zawarta we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dała postaw do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa wyżej. Skarżąca wskazała na konieczność wypłaty nienależnych je zdaniem odszkodowań oraz kary pieniężnej, co w przyszłości może skutkować narażeniem strony skarżącej oraz pasażerów na dodatkowe koszty, a w chwili obecnej odbije się negatywnie na wynikach finansowych skarżącej. Jednakże skarżąca nie poparła swoich twierdzeń żadnymi dowodami, a Sądowi nie jest znana z urzędu jej sytuacja finansowa. Należy zaznaczyć, że Sąd nie jest zobowiązany, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania, do przeprowadzania z urzędu postępowania dowodowego w tym zakresie. W oparciu o ogólne sformułowania wniosku Sąd nie może dokonać oceny, czy nałożona kara pieniężna, w kontekście nieznanych Sądowi możliwości finansowych skarżącej, rzeczywiście będzie na tyle dotkliwa, że może doprowadzić do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Przywołane przez skarżącą w treści wniosku okoliczności, tj. trudności i wysokie koszty postępowania cywilnego w odzyskaniu wypłaconych kwot od 17 pasażerów w razie ostatecznej zmiany zaskarżonej decyzji, nie uzasadniają wstrzymania jej wykonania. Należy podkreślić, iż świadczenie pieniężne jest z natury rzeczy odwracalne. Odwracalność ta dotyczy również możliwości domagania się zwrotu wypłaconej kwoty po ewentualnym uchyleniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przedstawione przez stronę skarżącą przesłanki nie wskazują ani nie uprawdopodabniają, że wykonanie zaskarżonego aktu groziłoby wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków, co jest warunkiem koniecznym wstrzymania wykonania decyzji.

Mając na uwadze powyższe, zgodnie z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia