Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 439/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 83 ust. 1 pkt 15
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A z siedzibą w na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 8 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddal skargę.


UZASADNIENIE

"A" S.A. (dalej jako "Skarżąca") wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% do usług przebudowy platformy sklasyfikowanej w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (dalej "PKWiU") 30.11.40, realizowanych w celu włączenia jej do centrum produkcyjnego ropy naftowej i gazu.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe:

Skarżąca wskazała, że jest większościowym akcjonariuszem spółki "B" Sp. k.-.a. (dalej jako "Spółka"). Oba podmioty są zarejestrowanymi czynnymi podatnikami VAT z siedzibą i miejscem zarządu na terytorium Polski oraz są członkami grupy kapitałowej "C". Spółka została utworzona w celu realizacji projektu obejmującego zagospodarowanie oraz eksploatację złoża węglowodorów położonego na Bałtyku, w ramach którego prowadzi wstępne wydobycie ropy naftowej oraz realizuje program inwestycyjny, którego celem jest budowa centrum produkcyjnego wydobycia ropy naftowej gazu. Kluczowym elementem tego centrum produkcyjnego ma być platforma wiertnicza po przeprowadzonym remoncie. Na podstawie umowy z 24 maja 2016 r. Skarżąca realizuje na rzecz Spółki prace związane z remontem i modyfikacją kadłuba i nóg platformy wiertniczej typu jack-up.

Platforma jest obecnie wpisana do Rejestru Statków Morskich prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Morskiego. W "dokumencie rejestracyjnym statku" wydanym dla platformy w dniu 30 września 2014 r. przez Dyrektora Urzędu Morskiego, jako właściciela Platformy wskazano Spółkę, natomiast Skarżąca została wskazana jako armator. Platforma posiada numer identyfikacji jednostek pływających Międzynarodowej Organizacji Morskiej – IMO nr [...].

Skarżąca wskazała, że zgodnie z powszechnie przyjętym poglądem doktryny prawa morskiego, platformy (wiertnicze lub produkcyjne) są uznawane za statki morskie, jeśli mogą być przeznaczone do żeglugi, tzn. do przemieszczania się po wodzie. W szczególności, spełniają te warunki samopodnośne platformy wiertnicze typu jack-up, które mogą być holowane.

Istotna dla klasyfikacji platformy jako statku (a nie innej konstrukcji pływającej) jest więc zdolność do pływania, którą platforma posiada, w związku z tym, zgodnie z prawem morskim, należy ją zakwalifikować jako statek. Według PKWiU, platforma mieści się w grupowaniu PKWiU 30.11 (statki i konstrukcje pływające) w podgrupie PKWiU 30.11.40 - "Platformy wiertnicze lub produkcyjne, pływające lub podwodne". Platforma podlega przepisom odnoszącym się do nadzoru konwencyjnego statków morskich, opracowanym i wydanym przez Polski Rejestr Statków. Dyrektor Urzędu Morskiego dla statku posiadającego wydane przez Polski Rejestr Statków świadectwo klasy, stanowiące potwierdzenie pozytywnie zakończonego przeglądu stoczniowego, wydaje Kartę Bezpieczeństwa upoważniającą do uprawiania żeglugi. Platforma posiadała świadectwo klasy do dnia 15 grudnia 2014 r., które w związku z planowaną przebudową nie było już odnawiane, a w wyniku zrealizowanej przebudowy platforma go już nie uzyska. W okresie po dniu 15 grudnia 2014 r. na platformie wykonywane były prace demontażowe w ramach przygotowań do przebudowy, a począwszy od maja 2016 r. rozpoczęła się realizacja zasadniczego zakresu przebudowy. Skarżąca wskazała, że zgodnie z umową zakres techniczny przebudowy polega na remoncie i modyfikacji kadłuba i nóg platformy oraz obejmuje demontaż wskazanych urządzeń, rurociągów oraz urządzeń elektrycznych; naprawę, malowanie nóg oraz montaż anod; naprawę istniejącej konstrukcji oraz prefabrykację dodatkowej konstrukcji nóg (Spudkanów); prefabrykację i montaż: podpór pod pokład (Spiderdeck), fundamentów pod moduły, w tym moduł mieszkalny; modyfikację kolumn dźwigów, montaż urządzeń elektrycznych oraz modułów, a także zakończenie wszystkich testów pod nadzorem jednostki klasyfikacyjnej, wykonanie próby przechyłów, uzyskanie stosownych protokołów/certyfikatów.

Skarżąca wskazała, że prowadzi ewidencję księgową w formie zleceń kontrolingowych. Ewidencja zdarzeń gospodarczych na tych zleceniach pozwala na potwierdzenie, iż świadczone przez nią usługi i zakupy są realizowane pod konkretne zamówienie i zostały wykonane przy zachowaniu warunków pozwalających na stwierdzenie charakteru usługi oraz przedmiotu, na którego rzecz te usługi są przeznaczone. Skarżąca prowadzi również dokumentację techniczną przebudowy umożliwiającą kontrolę procesu produkcyjnego, w tym również dokumentację projektową, w ramach której rejestrowane są wszelkie zdarzenia dotyczące przebudowy.

Po zakończeniu przebudowy, platforma zostanie wyposażona w urządzenia procesowe umożliwiające wydobycie płynu złożowego, tj. ropy naftowej wraz z kopaliną towarzyszącą w postaci gazu odpadowego, następnie ich separację oraz przesył ropy naftowej na tankowiec, a także na sprężanie gazu odpadowego i jego późniejszy przesył gazociągiem do instalacji odbiorczych na lądzie. Następnie, platforma zostanie odholowana na docelową lokalizację. Holowanie zostanie zrealizowane na podstawie "Zaświadczenia o zdatności do jednorazowej podróży" wydanego przez Polski Rejestr Statków, które wydawane jest dla jednostek pływających nieposiadających świadectwa klasy, ale zachowujących zdolność do żeglugi. W lokalizacji na złożu platforma zostanie posadowiona z wykorzystaniem trzech nóg wbitych w dno morskie, stanowiących konstrukcję nośną dla kadłuba platformy w czasie jej postoju. W momencie uruchomienia wydobycia ropy naftowej ze złoża, platforma stanie się częścią centrum produkcyjnego. Postój platformy planowany jest do końca okresu wydobycia ropy naftowej ze złoża, tj. zgodnie z posiadaną koncesją do 2031 r. W czasie postoju platformy na złożu zostanie zainicjowany proces zmiany statusu prawnego platformy w ramach odrębnego postępowania administracyjno-budowlanego (w trybie uzyskania pozwolenia na budowę), w wyniku którego platforma zostanie wykreślona z Rejestru Statków Morskich prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Morskiego, a następnie będzie kwalifikowana jako stała morska budowla hydrotechniczna. Platforma po zmianie statusu prawnego będzie nie będzie podlegała przepisom odnoszącym się do nadzoru konwencyjnego statków morskich. Nadzór techniczny platformy po przebudowie i zmianie statusu prawnego realizowany będzie przez Polski Rejestr Statków, zgodnie z warunkami określonymi dla morskich stacjonarnych platform produkcyjnych.

Następnie Skarżąca szeroko przytoczyła szczegółowe zasady rozliczeń ustanowione między nią a Spółką na podstawie umowy. W związku z realizacją części umowy Skarżąca wskazała, iż wystawiła już na rzecz Spółki fakturę VAT opiewającą na 15% ceny netto zwiększając tę kwotę (z braku interpretacji podatkowej potwierdzającej prawo do stosowania stawki 0% VAT) o 23% VAT.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy prawidłowe jest stanowisko, że Skarżąca dla wskazanych usług przebudowy platformy sklasyfikowanej w PKWiU 30.11.40 realizowanych w celu włączenia jej do centrum produkcyjnego ropy naftowej i gazu ma prawo do zastosowania, na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 15 w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 710 ze zm. – dalej jako "ustawa o VAT"), stawki VAT w wysokości 0%?

Zdaniem Skarżącej, przysługuje jej prawo do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0%.

W pierwszej kolejności Skarżąca wskazała, że usługa przebudowy platformy świadczona na rzecz Spółki stanowi jedną usługę kompleksową, przy czym świadczeniem głównym jest przebudowa platformy. Na poparcie swojego stanowiska Skarżąca przytoczyła treść wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 i z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06, formułujące kryteria przesądzające o tym, kiedy występuje świadczenie złożone.

Zdaniem Skarżącej, z ekonomicznego punktu widzenia świadczy na rzecz Spółki kompleksową usługę remontu, przebudowy i konserwacji platformy, na którą składa się szereg wskazanych we wniosku czynności, określonych zbiorczo jako przebudowa (usługa zasadnicza). Celem gospodarczym Spółki jest uzyskanie przebudowanej platformy, która będzie mogła stanowić podstawę funkcjonowania centrum produkcyjnego. Inne elementy składające się na usługę przebudowy należy traktować, zdaniem Skarżącej, jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługi pomocnicze nie stanowią bowiem dla Skarżącej celu samego w sobie, lecz są środkiem do kompleksowego zrealizowania usługi zasadniczej – przebudowy platformy. W związku z powyższym, wszystkie świadczenia składające się na usługę kompleksową będą dzieliły na gruncie podatku VAT los świadczenia zasadniczego, tj. przebudowy platformy.

Skarżąca przytaczając treść art. 83 ust. 1 pkt 15 oraz art. 83 ust. 2 ustawy o VAT wskazała, że ustanawiają one następujące przesłanki skorzystania ze stawki 0% VAT: a) wykonywane usługi muszą polegać na remoncie, przebudowie lub konserwacji,

b) w/w usługi muszą dotyczyć statków wymienionych w klasie PKWiU ex 30.11 oraz ich części składowych,

c) podatnik musi prowadzić dokumentację, z której jednoznacznie wynika, że czynności te (w/w usługi) zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych w pkt a) i b).

Zdaniem Skarżącej, wykonywana na rzecz Spółki w ramach umowy usługa przebudowy platformy spełnia te kryteria.

W ocenie Skarżącej, w kontekście opisu usług przebudowy platformy przedstawionego w stanie faktycznym, zakres tych usług niewątpliwie spełnia kryteria uznania tych czynności, według definicji słownikowych, za "przebudowę", a także za "remont" i "konserwację" w rozumieniu art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT. Tytułem przykładu Skarżąca stwierdziła, że zgodnie z przywołanymi definicjami, czynności polegające na demontażu urządzeń, rurociągów oraz urządzeń elektrycznych, montażu anod, prefabrykacji dodatkowej konstrukcji nóg (Spudkanów), czy też prefabrykacji i montażu podpór pod pokład (Spiderdeck) należy uznać za przebudowę. Z kolei usługi polegające na naprawie nóg, czy też naprawie istniejącej konstrukcji stanowią remont, a malowanie nóg – konserwację. W związku z powyższym, czynności składające się na kompleksową usługę przebudowy platformy spełniają niewątpliwie kryterium stosowania stawki 0% VAT wskazane w lit. a) powyżej.

Zdaniem Skarżącej, platforma jest "statkiem" sklasyfikowanym w klasie PKWiU ex 30.11. Zgodnie z art. 2 pkt 30 ustawy o VAT, przez PKWiU ex rozumie się zakres wyrobów lub usług węższy niż określony w danym grupowaniu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Umieszczenie w/w oznaczenia przy konkretnym symbolu statystycznym ma na celu zawężenie stosowania 0% stawki podatku VAT tylko do towarów lub usług należących do wymienionego grupowania statystycznego, spełniających określone warunki sprecyzowane przez ustawodawcę w rubryce "nazwa towaru lub usługi (grupy towarów lub usług). Zatem, wynikająca z konkretnego załącznika stawka lub zwolnienie dotyczy wyłącznie danego wyrobu z danego grupowania. Grupowanie PKWiU 30.11 odnosi się do statków i konstrukcji pływających, a zawężenie określone w art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT odnosi się wyłącznie do statków, a więc – w ocenie Skarżącej – do jednostek pływających posiadających status prawny statku.

W ocenie Skarżącej, sytuacja w której podmiot będący armatorem jednostki (Skarżąca) wykonuje jednocześnie na zlecenie jej właściciela (Spółki) remont tej jednostki, jej konserwację lub przebudowę pozostaje bez wpływu na możliwość zastosowania stawki 0% VAT. Przepis art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT nie warunkuje bowiem zastosowania stawki VAT w wysokości 0% od szczególnego statusu prawnego zlecającego remont, konserwację lub przebudowę statku oraz wykonawcy tych prac.

Skarżąca twierdzi, że dla zastosowania stawki VAT w wysokości 0% nie ma znaczenia również cel przebudowy statku, ani uwarunkowania formalne dotyczące nadzoru klasyfikacyjnego nad jednostką. Według stawki 0% podatku VAT może być opodatkowana usługa przebudowy statku, której celem jest zarówno uzyskanie świadectwa klasy w celu kontynuacji żeglugi, jak również przebudowa, której celem jest przyszła zmiana przeznaczenia użytkowego statku, w tym również wykorzystanie platformy w ramach budowy centrum produkcyjnego wydobycia ropy naftowej i gazu. Zdaniem Skarżącej, istotna jest jedynie jej klasyfikacja na gruncie PKWiU.

Na poparcie swojego stanowiska Skarżąca przywołała interpretacje indywidualne Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 7 września 2010 r. nr ITPP2/443-585/10/RS oraz Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 24 września 2014 r. nr IBPP4/443-319/14/PK.

W ocenie Skarżącej, platforma w czasie przebudowy spełnia kryteria klasyfikacyjne uznania jej za statek wymieniony w klasie PKWiU ex 30.11. Ponieważ ustawa o VAT nie zawiera definicji "statku" dla potrzeb podatku VAT, status ten wynika z odrębnych regulacji. Zgodnie z art. 2 § 1 Kodeksu morskiego, statkiem morskim jest każde urządzenie pływające przeznaczone lub używane do żeglugi morskiej. Zatem, aby urządzenie pływające miało cechy statku morskiego konieczne jest, by było przeznaczone lub używane do żeglugi morskiej, bez znaczenia przy tym jest czy posiada własny napęd. Art. 3 § 2 Kodeksu morskiego stanowi, że morskim statkiem handlowym jest statek przeznaczony lub używany do prowadzenia działalności gospodarczej, a w szczególności do: przewozu ładunku lub pasażerów, rybołówstwa morskiego lub pozyskiwania innych zasobów morza, holowania, ratownictwa morskiego, wydobywania mienia zatopionego w morzu, pozyskiwania zasobów mineralnych dna morza oraz zasobów znajdującego się pod nim wnętrza Ziemi. Według doktryny także pływające platformy wiertnicze są uznawane za statki morskie. Katalog czynności składających się na pojęcie "żeglugi" jest katalogiem otwartym, zatem przyjąć należy, że objęte tym pojęciem są również czynności umożliwiające przygotowanie np. do pozyskiwania zasobów znajdującego się pod dnem morza wnętrza Ziemi (wiercenia itp.). Zdaniem Skarżącej, konstytutywny dla uznania statusu platformy jako "statku" jest wpis do rejestru administracyjnego polskich statków żeglugi morskiej. Analogiczna argumentacja znalazła uznanie w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który w wyroku z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 1175/14, zgodził się z uznaniem platformy, jako statku sklasyfikowanego w klasie PKWiU 30.11. W związku z tym, w ocenie Skarżącej, platforma stanowi statek wymieniony w klasie PKWiU ex 30.11, a zatem warunek stosowania stawki 0% VAT wskazany w lit. b) powyżej również należy uznać za spełniony.

Zdaniem Skarżącej dokumentacja opisana we wniosku stanowi źródło, z którego jednoznacznie wynika, że przebudowa zostanie wykonana przy zachowaniu warunków określonych w art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT, a zatem jest spełniony wymóg prowadzenia dokumentacji przewidziany w art. 83 ust. 2 tej ustawy. Zakres dokumentacji technicznej, kontraktowej oraz księgowej umożliwi Skarżącej identyfikację wszelkich aspektów dotyczących przebudowy. Proces dokumentowania Przebudowy jest realizowany m.in. pod nadzorem technicznym Polskiego Rejestru Statków.

W ocenie Skarżącej, planowana zmiana statusu prawnego platformy nie ma wpływu na kwalifikację prawną przebudowy w okresie jej realizacji, kiedy to platforma zachowuje status "statku". Zmiana statusu prawnego ze "statku" na budowlę hydrotechniczną nastąpi dopiero po zakończeniu procedury przekształcenia, która zostanie wszczęta po zakończeniu przebudowy. Zastosowanie stawki 0% VAT jest natomiast uwarunkowane wyłącznie zakresem przedmiotowym określonym w art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT, tj. kwalifikacją statystyczną statku oraz, zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy o VAT, prowadzeniem przez podatnika dokumentacji, z której jednoznacznie wynika, że czynności zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych w art. 83 ust. 1 pkt 15 tej ustawy, a wszystkie te elementy są spełnione w okresie przebudowy.

Skarżąca reasumując stwierdziła, że w odniesieniu do przebudowy platformy spełnione są kryteria określone w art. 83 ust. 1 pkt 15 w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy o VAT, które umożliwiają zastosowanie stawki 0% VAT do usług przebudowy platformy realizowanych przez nią na rzecz Spółki, tj.:

a) zakres przebudowy platformy mieści się w dyspozycji art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT,

b) platforma jest "statkiem" sklasyfikowanym w klasie PKWiU ex 30.11,

c) dokumentacja przebudowy jednoznacznie potwierdza, że czynności składające się na przebudowę zostaną wykonane przy zachowaniu warunków określonych w art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT, a zatem jest spełniony warunek z art. 83 ust. 2 tej ustawy.

W świetle przedstawionego stanu faktycznego i prawnego, zdaniem Skarżącej, zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 15 w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy o VAT, prawidłowe jest zastosowanie dla usług przebudowy platformy (skutkującej zmianą przeznaczenia użytkowego statku) stawki 0% VAT.

2. W interpretacji indywidualnej z dnia 8 listopada 2016 r. Minister Rozwoju i Finansów, uznał za nieprawidłowe stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 29 lipca 2016 r.

Organ interpretacyjny, przywołując treść art. 2 pkt 30, art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 83 ust. 1 pkt 15 i ust. 2, art. 146a ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 148 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, stanął na stanowisku, że ustawodawca określając w art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT 0% stawkę podatku do usług polegających na remoncie, przebudowie lub konserwacji, ograniczył jej stosowanie wyłącznie do statków z klasy ex 30.11 PKWiU. W ustawie nie zawarto definicji pojęcia "statek". W potocznym rozumieniem, "statek" to obiekt pływający, przeznaczony do przewozu ludzi i ładunków. Organ wskazał, że poprzez dodanie symbolu "ex", sam fakt sklasyfikowania obiektu w klasie 30.11 nie jest przesłanką wystarczającą do uznania go za objęty preferencyjną stawką podatku. Jak wynika z zasad klasyfikacji, w grupie PKWiU 30.1 sklasyfikowane są "statki i łodzie", natomiast w klasie 30.11 "statki i konstrukcje pływające". Oznacza to, że już sama PKWiU w ramach klasy 30.11 rozgranicza statki i inne obiekty. Tezę tą potwierdza analiza dalszych zapisów PKWiU, przykładowo w podkategorii 30.11.91 PKWiU wymieniono "usługi związane z przebudową i odbudową statków, platform i konstrukcji pływających". W tym kontekście organ stwierdził, że platforma wiertnicza sklasyfikowana w kategorii PKWiU 30.11.4, mimo że znajduje się w klasie PKWiU 30.11 nie jest statkiem, lecz innym obiektem.

Niezależnie od powyższego organ wskazał, że art. 148 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, którego odzwierciedleniem w ustawie o VAT są zapisy art. 83, przewiduje zwolnienie określonych transakcji związanych z jednostkami pływającymi wykorzystywanymi do żeglugi na pełnym morzu. Organ interpretacyjny wskazując, że choć Dyrektywa 2006/112/WE Rady nie zawiera definicji pojęcia "środki transportu", definicję taką można znaleźć w art. 38 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu od wartości dodanej. Statki uwzględniono w ust. 2 lit. d) tego artykułu, jako przykład "środków transportu" zdefiniowanych w ust. 1 jako pojazdy, mechaniczne lub inne, a także innego rodzaju wyposażenie i urządzenia służące do przewozu osób lub rzeczy z miejsca na miejsce, w tym przeznaczone do ciągnięcia, przesuwania lub pchania przez pojazdy, zasadniczo zaprojektowane oraz faktycznie nadające się do wykorzystania w celu transportu. Przy czym, jak stanowi art. 38 ust. 3 Rozporządzenia, środkami transportu, o których mowa w ust. 1, nie są pojazdy trwale unieruchomione ani kontenery. Organ podkreślił, że art. 148 Dyrektywy 2006/112/WE Rady należy do przepisów dotyczących zwolnień odnoszących się do transportu międzynarodowego. Analiza tego uregulowania w związku z art. 38 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 pozwala stwierdzić, że aby uznać dany obiekt za jednostkę pływającą, obiekt ten musi być zaprojektowany do wykorzystania w celu transportu oraz jego główną funkcją musi być transport osób lub rzeczy (por. TSUE w wyroku z dnia 15 listopada 2012 r. w sprawie C-532 Leichenich).

Organ interpretacyjny stwierdził, że Skarżąca nie ma prawa do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% do usług przebudowy platformy sklasyfikowanej w PKWiU 30.11.40 realizowanych w celu włączenia jej do centrum produkcyjnego ropy naftowej i gazu. Platforma wiertnicza sklasyfikowana w kategorii PKWiU 30.11.4, mimo że znajduje się w klasie PKWiU 30.11 nie jest statkiem, lecz innym obiektem. Główną funkcją platformy wiertniczej, mimo iż jest konstrukcją pływającą, nie jest transport osób lub rzeczy, lecz wykonywanie odwiertów pod dnem akwenu wodnego.

Organ uznał, że przedmiotowa platforma wiertnicza, pomimo sklasyfikowania jej w Nomenklaturze Scalonej w rozdziale statki, łodzie oraz konstrukcje pływające, nie spełnia kryteriów do uznania jej za jednostkę pływającą w rozumieniu ustawy o VAT, Dyrektywy 2006/112/WE Rady i Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011, której remont, przebudowa lub konserwacja uprawniałaby do stosowania preferencyjnej, 0% stawki podatku na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT.

Organ wskazał, iż znamienne jest, że efektem przebudowy platformy będzie zmiana jej statusu prawnego – zostanie wykreślona z Rejestru Statków Morskich prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Morskiego, a następnie zakwalifikowana jako morska budowla hydrotechniczna. Okoliczność ta, niezależnie od faktu, że platforma wiertnicza co do istoty nie jest jednostką pływającą, wyklucza funkcje i wykorzystywanie tego obiektu do transportu lub żeglugi.

W konsekwencji organ uznał, że na odmienne rozstrzygniecie przedmiotowej kwestii nie mogą wpłynąć powołane przez Skarżącą interpretacje indywidualne, które uznają platformy wiertnicze za statki dla potrzeb stosowania art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT. Z kolei orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 1175/14, jakkolwiek dotyczy zastosowania art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT, merytorycznie przesądza jedynie o miejscu świadczenia i opodatkowania usług oraz o ich charakterze (istocie), nie zaś o kategorii obiektu, którego usługi dotyczą.

3. Skarżąca pismem z dnia 28 listopada 2016 r. wezwała Ministra Rozwoju i Finansów do usunięcia naruszenia prawa polegającego na:

- błędnej wykładni art. 83 ust. 1 pkt 15 w zw. z art. 2 pkt 30 ustawy o VAT poprzez ograniczenie przez organ kręgu podatników uprawnionych do zastosowania stawki VAT w wysokości 0% do tych podmiotów, które realizują usługi przebudowy, remontu i konserwacji statków przeznaczonych do przewozu ludzi i ładunków;

- błędnej ocenie, co do braku możliwości zastosowania przez Skarżącą przepisu prawa materialnego, tj. art. 83 ust. 1 pkt 15 w zw. z art. 2 pkt 30 ustawy o VAT do sytuacji przedstawionej w opisie stanu faktycznego.

4. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Rozwoju i Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany w/w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

5. Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości oraz zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych, zarzucając jej naruszenie art. 83 ust. 1 pkt 15 w zw. z art. 2 pkt 30 ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię skutkującą niewłaściwą oceną, co do braku możliwości zastosowania w/w przepisu prawa materialnego, tj. art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT, do sytuacji przedstawionej w opisie zaistniałego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego na skutek błędnego ograniczenia przez organ kręgu podatników uprawnionych do zastosowania stawki VAT w wysokości 0% do tych podmiotów, które realizują usługi przebudowy, remontu i konserwacji statków przeznaczonych wyłącznie do przewozu ludzi i ładunków, podczas gdy usługi przebudowy platformy zakwalifikowanej jako statek wymieniony w klasie PKWiU ex 30.11 powinny podlegać stawce VAT 0%.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wykorzystanie przez organ podatkowy potocznej definicji statku stoi w sprzeczności z utrwaloną zasadą wykładni pojęć nie zdefiniowanych w ustawach podatkowych, a mających swoje normatywne umocowanie w innych aktach prawnych. Zdaniem Skarżącej, organ winien się odnieść do przepisów Kodeksu morskiego oraz ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych, bowiem wynika z nich status prawny platformy wiertniczej jako statku. W ocenie Skarżącej przyjęcie przez organ tezy, że art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT odnosi się wyłącznie do statków przeznaczonych do transportu morskiego (przewóz ludzi i ładunków) stoi w sprzeczności z wolą ustawodawcy opodatkowania usług przebudowy, remontu i konserwacji wszystkich statków z grupowania PKWiU 30.11. Skarżąca podniosła ponadto, że brzmienie w/w przepisu dotyczy wyłącznie czynności technicznych przebudowy, remontu i konserwacji statków bez względu na dalszy sposób eksploatacji tych jednostek zarówno w dotychczasowym statusie prawnym, jak i po ewentualnej zmianie tego statusu. Skarżąca podkreśliła, że pływalność platformy jest przesłanką konstytutywną dla zdefiniowania jej statusu prawnego jako statku podlegającego wpisowi do właściwego rejestru. Skarżąca wskazała, iż organ powołując się w błędny sposób na Dyrektywę oraz Rozporządzenie Wykonawcze naruszył również przyjęte powszechnie zasady oceny skutków implementacji przepisów wspólnotowych do krajowego porządku prawnego.

6. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

7. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

8. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających.

Zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W świetle powołanego przepisu, granice rozpoznania przez Sąd sprawy dotyczącej skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie wyznaczają zatem zarzuty skargi.

Zarzuty te w niniejszej sprawie koncentrowały się na kwestionowaniu stanowiska organu interpretacyjnego, który ocenił, iż Skarżąca w sposób nieprawidłowy przyjęła, że przysługuje jej prawo do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% do usług przebudowy platformy sklasyfikowanej w PKWiU 30.11.40, realizowanych w celu włączenia jej do centrum produkcyjnego ropy naftowej i gazu.

Będąc związany granicami skargi, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

9. Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest możliwość uznania platformy wiertniczej za statek w rozumieniu art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT, tj. statek wymieniony w klasie PKWiU ex 30.11, a w związku z tym zastosowania do usług polegających na przebudowie tej platformy preferencyjnej stawki VAT w wysokości 0%.

Zdaniem Skarżącej, platforma wiertnicza jest statkiem sklasyfikowanym w klasie PKWiU ex 30.11.

W ocenie Ministra Rozwoju i Finansów, platforma wiertnicza sklasyfikowana w kategorii PKWiU 30.11.4, mimo że znajduje się w klasie PKWiU 30.11 nie jest statkiem, lecz innym obiektem.

Sąd w niniejszym sporze przyznał rację Ministrowi Rozwoju i Finansów.

Zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się do usług polegających na remoncie, przebudowie lub konserwacji statków wymienionych w klasie PKWiU ex 30.11 oraz ich części składowych. Natomiast w art. 2 pkt 30 ustawy o VAT wskazano, iż przez określenie "PKWiU ex" rozumie się zakres wyrobów lub usług węższy niż określony w danym grupowaniu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług.

Na wstępie Sąd podkreśla, iż nie stanowiło kwestii spornej pomiędzy organem interpretacyjnym a Skarżącą uznanie usług wymienionych przez nią we wniosku, a przytoczonych w części historycznej niniejszego wyroku, wykonywanych na podstawie umowy na rzecz Spółki, jako określonych w art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT remontu, przebudowy i konserwacji (dalej jako "przebudowa").

Dokonując oceny możliwości zastosowania przez Skarżącą, określonej w art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT, preferencyjnej stawki VAT w wysokości 0% w stosunku do tak określonej usługi przebudowy, konieczne jest ustalenie, czy platforma wiertnicza samopodnośna typu jack-up, która zostanie poddania przedmiotowej przebudowie, mieści się w zakresie wskazanego w w/w przepisie pojęcia "statek wymieniony w klasie PKWiU ex 30.11".

Sąd zauważa, iż ustawodawca określając w art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT 0% stawkę podatku do usług polegających na remoncie, przebudowie lub konserwacji, ograniczył jej stosowanie wyłącznie do statków z klasy ex 30.11 PKWiU. Mając na uwadze art. 2 pkt 30 ustawy o VAT, umieszczenie oznaczenia "ex" przy konkretnym symbolu statystycznym ma na celu zawężenie stosowania stawki preferencyjnej tylko do towarów lub usług należących do wymienionego grupowania statystycznego, spełniających określone warunki sprecyzowane przez ustawodawcę (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2013 r. sygn. akt I FSK 79/13, LEX nr 1329569). Zatem, wynikająca z konkretnego przepisu stawka lub zwolnienie dotyczy wyłącznie danego wyrobu z danego grupowania. Co za tym idzie, nie wszystkie obiekty objęte wskazaną klasą w PKWiU spełnią dodatkowy warunek podany przez ustawodawcę w dyspozycji tego przepisu, w przedmiotowej sprawie – warunek ujęcia w grupie "statki". Poprzez dodanie symbolu "ex", sam fakt sklasyfikowania obiektu w klasie 30.11 nie jest przesłanką wystarczającą do uznania go za objęty preferencyjną stawką podatku, bowiem w klasie tej ujęto nie tylko statki.

Sąd wskazuje, iż co prawda ustawodawca nie zawarł w ustawie o VAT definicji legalnej statku ani platformy, nie określił również w rozważanym przepisie, jakich konkretnie statków miałyby dotyczyć wykonywane usługi remontu, przebudowy i konserwacji, natomiast istotne jest, że wskazał aby były to statki z klasy 30.11 PKWiU.

Sąd podkreśla w tym miejscu, iż dla rozstrzygnięcia przedmiotowego sporu irrelewantne pozostają definicje statku, zarówno te wskazane przez organ, zrekonstruowane na gruncie prawa wspólnotowego, jak i te podnoszone przez Skarżącą, przywołane za ustawodawstwem krajowym. Wystarczające jest bowiem odniesienie się do PKWiU 2008 oraz jej zasad metodycznych. Zgodnie bowiem z § 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie PKWiU (Dz. U. z 2015 r. poz. 1676) do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług – do dnia 31 grudnia 2017 r. stosuje się PKWiU wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie PKWiU (Dz. U. z 2008 r. nr 207 poz. 1293 ze zm. – dalej jako "PKWiU 2008").

Zgodnie z pkt 5.1.1 Zasad tworzenia grupowań PKWiU 2008, rozróżnia się trzy rodzaje grupowań: macierzyste (podlegające podziałowi na niższych szczeblach), pochodne (te, na które dzielą się grupowania macierzyste) i końcowe (niepodlegające podziałowi). Przy tworzeniu PKWiU 2008 przyjęto zasadę kompletności podziału grupowań macierzystych, zgodnie z którą suma zakresów grupowań pochodnych musi być równa zakresowi bezpośrednio nadrzędnego grupowania macierzystego (pkt 5.1.2 w/w zasad) oraz zasadę jednoznaczności grupowań, zgodnie z którą zakresy poszczególnych grupowań pochodnych określonego grupowania macierzystego w żadnym przypadku nie mogą zachodzić na siebie (pkt 5.1.4 w/w zasad).

Sąd stwierdza, iż w klasie 30.11 PKWiU sklasyfikowano "statki i konstrukcje pływające" oraz podzielono ją na sześć kategorii. W kategorii 30.11.1 PKWiU ujęto "okręty wojenne", w kategorii 30.11.2 PKWiU ujęto "statki i podobne jednostki pływające, do przewozu osób lub towarów", w kategorii 30.11.3 PKWiU ujęto "statki rybackie oraz pozostałe statki specjalnego przeznaczenia", w kategorii 30.11.4 PKWiU ujęto "platformy wiertnicze lub produkcyjne, pływające lub podwodne", w kategorii 30.11.5 PKWiU ujęto "pozostałe konstrukcje pływające (włączając tratwy, zbiorniki, koferdamy, przystanie, boje i znaki nawigacyjne)", natomiast w kategorii 30.11.9 ujęto "usługi związane z przebudową, odbudową i wyposażaniem statków, platform i konstrukcji pływających; usługi podwykonawców związane z produkcją statków i konstrukcji pływających".

Słusznie zauważył organ interpretacyjny, iż już sama PKWiU w ramach klasy 30.11 rozgranicza statki i inne obiekty (konstrukcje pływające). Wskazać również należy, iż platformy zostały ujęte w odrębnym od statków grupowaniu pochodnym. Skoro zatem, zgodnie z przedstawionymi powyżej zasadami, grupowania PKWiU są rozłączne i zupełne, zaś platformy nie zostały wskazane jako grupowanie pochodne statków, lecz jako odrębne grupowanie, nie znajduje uzasadnienia teoria, jakoby platformy posiadały w klasie 30.11 PKWiU status statku.

Przyjmując koncepcję racjonalnego ustawodawcy, wskazać należy, iż w treści przepisu art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT wskazano "statki wymienione w klasie PKWiU ex 30.11", nie zaś pełną nazwę tej klasy, czyli "statki i konstrukcje pływające", co oznacza, że wolą ustawodawcy nie było objęcie preferencyjną stawką w wysokości 0% konstrukcji pływających innych niż statki. Jak ustalono powyżej platformy wiertnicze należą do kategorii obiektów "konstrukcje pływające", ponieważ nie są statkami. To zaś oznacza, iż platformy wiertnicze nie zostały objęte dyspozycją normy art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT, a zatem nie przysługuje podmiotowi dokonującemu ich przebudowy, remontu lub konserwacji prawo objęcia tychże usług stawką podatku w wysokości 0%.

Sąd wskazuje, iż gdyby wolą ustawodawcy było objęcie preferencyjną stawką w wysokości 0% przebudowy nie tylko statków, ale i platform, wówczas w przedmiotowym przepisie dokonałby tego poprzez wskazanie wprost podkategorii 30.11.91 PKWiU, w której ujęto "usługi związane z przebudową i odbudową statków, platform i konstrukcji pływających". Co więcej, jak słusznie zauważył organ interpretacyjny, takie skonstruowanie tej podkategorii wskazuje na wolę ustawodawcy rozdzielenia obiektów, takich jak statki, od obiektów, takich jak platformy. W świetle powyższych rozważań, zasadne jest podsumowanie, iż należy rozróżnić te dwie grupy obiektów: statki oraz platformy.

Analizując treść art. 83 tej ustawy, statuującego możliwość skorzystania z preferencyjnej stawki podatku stwierdzić należy, przy założeniu racjonalności ustawodawcy, że zawarł on w tym przepisie wyłącznie te przypadki, co do których uznaje za celowe zastosowanie stawki preferencyjnej. Stąd rozszerzająca interpretacja tego przepisu nie jest dopuszczalna, wyszczególnienie zaś okoliczności, które warunkują zastosowanie stawki 0 % jest zupełne, co znaczy, że żaden z wymienionych w przepisie przypadków nie jest zbędny oraz że sytuacje nieopisane w nim wprost nie mogą być uznane za objęte dyspozycją normy prawnej zawartej w omawianej jednostce redakcyjnej.

W orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie aprobowane jest stanowisko, że regulacje dotyczące ulg podatkowych, zwolnień i stawek preferencyjnych, a więc stanowiących wyjątek od zasady powszechności i równości opodatkowania, należy interpretować w sposób ścisły. Postuluje się nawet zakaz wykładni rozszerzającej wyjątków – exceptiones non sunt extendendae (por. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 193). Zgodnie z tą zasadą, nie można wykorzystywać systemowych i funkcjonalnych reguł interpretacyjnych do przełamania – przez rozszerzenie zakresu modyfikatora – jednoznacznie językowego przepisu modyfikującego przepis centralny (M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, Warszawa 2017, s. 302).

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej niejednokrotnie uznawał, że wszelkie zwolnienia (tj. m.in. zwolnienie z opodatkowania z prawem do odliczenia podatku naliczonego, co jest równoznaczne ze stosowaniem w Polsce stawki 0%) należy interpretować ściśle jako wyjątek od powszechnego opodatkowania (por. opinia rzecznika Generalnego Christine Stix-Hacl z dnia 1 grudnia 2005 r. do spraw od C-181/04 do 183/04 Elmeka NE przeciwko Ypourgos Oikonomikon, gdzie zawarto odesłanie do orzeczeń, w których wyrażono podobny pogląd). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, pojęcia używane do opisania zwolnień powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ stanowią one odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest każda dostawa towarów i każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika (por. wyrok TSUE z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV).

W kontekście powyższych rozważań, Sąd przyznał słuszność stanowisku organu, który stwierdził, że platforma wiertnicza sklasyfikowana w kategorii PKWiU 30.11.4, mimo że znajduje się w klasie PKWiU 30.11 nie jest statkiem, lecz inną konstrukcją pływającą.

W związku z tym, zasadnie uznał organ, że nieprawidłowe jest stanowisko Skarżącej, iż przysługuje jej na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT prawo do opodatkowania stawką VAT w wysokości 0% usługi kompleksowej jaką jest przebudowa platformy, bowiem usługa ta nie dotyczyła statku wymienionego w klasie PKWiU ex 30.11.

Ustosunkowując się do podnoszonych przez Skarżącą zarzutów, Sąd stwierdza, iż nie znajdują one uzasadnienia. Nie mogą bowiem przesądzić o przyznaniu platformie statusu statku, na gruncie omawianego przepisu ustawy o VAT, wbrew twierdzeniom Skarżącej, okoliczności takie jak: wpis platformy do Rejestru Statków Morskich, jej pływalność czy fakt posiadania świadectwa klasy. Uregulowania przepisów prawa morskiego nie mogą modyfikować norm prawnych wynikających z ustawy o VAT.

Nie jest słuszne stanowisko Skarżącej, jakoby art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT odnosił się wyłącznie do statków definiowanych jako jednostki pływające posiadające status prawny statku. Sąd wskazuje, iż przywołany przepis nie definiuje pojęcia statku, nie uzależnia go od statusu prawnego jednostki pływającej, a jedynie odwołuje się do PKWiU. Jak wyjaśniono powyżej, odniesienie się do PKWiU jest wystarczające dla rozstrzygnięcia sporu w niniejszej sprawie i eliminuje konieczność ustalania definicji legalnej statku na gruncie przepisu art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT. Sąd stwierdza, iż odtworzenie przez organ interpretacyjny definicji statku na gruncie przepisów art. 38 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu od wartości dodanej, nie ma wpływu na prawidłowość podjętego przez organ rozstrzygnięcia, bowiem odniósł się on wprost do PKWiU. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisu art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT poprzez sformułowanie przez organ zawężającej definicji statku, bowiem nie była ona niezbędna dla prawidłowego ustalenia zakresu normy prawnej wskazanej w w/w przepisie. W związku z tym, iż formułowanie na gruncie niniejszej sprawy definicji statku jest irrelewantne, Sąd uznał, iż nie znajduje również zastosowania definicja zaproponowana przez Skarżącą, zrekonstruowana na gruncie Kodeksu morskiego i innych ustaw.

Prawidłowo wskazał organ interpretacyjny, iż art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT został ustanowiony w celu implementacji art. 148 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Niemniej jednak, wbrew zarzutom skargi, podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawodawstwa krajowego, nie zaś unijnego, co skutkuje niemożnością uwzględnienia podnoszonego przez Skarżącą zarzutu naruszenia przez organ powszechnych zasad oceny skutków implementacji przepisów wspólnotowych do krajowego porządku prawnego.

Sąd ponownie wskazuje, iż dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie było potrzeby odtwarzania definicji legalnej statku, ani na gruncie prawa krajowego, ani na gruncie prawa wspólnotowego.

Ma natomiast rację Skarżąca wskazując, że na gruncie przepisu art. 83 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT nie ma znaczenia przyszła zmiana statusu prawnego platformy oraz, że istotna w przedmiotowej sprawie jest jedynie klasyfikacja na gruncie PKWiU. Sąd wskazuje jednakże, iż nie może to przesądzać o uwzględnieniu skargi, bowiem z tak prawidłowo sformułowanych tez, Skarżąca wyciągnęła błędne wnioski. Niezależnie od powyższego w ocenie Sądu, przywołanie przez organ interpretacyjny okoliczności zmiany statusu prawnego platformy po zakończeniu jej przebudowy nie miało wpływu na prawidłowość podjętego przez ten organ rozstrzygnięcia, a jedynie służyło podkreśleniu niespełnienia, nawet w przyszłości, warunku bycia statkiem przez tę platformę. Nie mogą również stanowić skutecznej podstawy dla podważenia prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia interpretacje indywidualne zapadłe w stosunku do innych podmiotów, bowiem dotyczą one tam skonkretyzowanych stanów faktycznych i zdarzeń przyszłych, odmiennych, choćby tylko w szczegółach, od sytuacji Skarżącej.

Reasumując, Minister Rozwoju i Finansów prawidłowo zinterpretował treść przywołanych w zaskarżonej interpretacji indywidualnej przepisów i odniósł do wskazanego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Tym samym zarzuty podniesione przez Skarżącą są bezzasadne, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.