Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 576/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2007-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 103 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Jerzy Solarski AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 6 lutego 2007 r. sprawy ze skargi M. i E.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nr[...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektów budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nr[...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 576/05

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania M. i E.S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. Nr [...] nakazującej rozbiórkę czterech domków letniskowych o konstrukcji drewnianej i wymiarach 6,27 m x 3,60 m usytuowanych na działce nr 625/1 w miejscowości B. wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Jako podstawę prawną powołano przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane /t.j. Dz. U. Nr 38, poz. 229, z 1974 r./ w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. nr 207, poz. 2016, z 2003 r./.

W motywach rozstrzygnięcia organ naprowadził iż E.S. w latach 1992 – 1993 wybudował bez wymaganego prawem pozwolenia na działce nr 625/1 w miejscowości B. cztery wolno stojące domki letniskowe, wykorzystywane do działalności agroturystycznej.

Zastosowanie zatem przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane jest w pełni uzasadnione. Jak wynika z jego treści "przymusowej rozbiórce podlegają obiekty budowlane wybudowane bez wymaganego prawem pozwolenia wyłącznie w przypadku, gdy teren na którym zlokalizowano obiekt budowlany nie jest przeznaczony pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub obiekt powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych otoczenia."

Ponieważ działka nr ew. 625/1 w miejscowości B. wg ustaleń Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy S. obowiązującego w czasie budowy przedmiotowych domków letniskowych oznaczona jest symbolem 9MRj – a w części opisowej czytamy "istniejąca zabudowa zagrodowa i jednorodzinna, dopuszcza się lokalizację budynków mieszkalnych z wbudowanymi usługami rzemieślniczymi i handlowymi dla obsługi ludności." Wobec tego organ nadzoru budowlanego zobowiązany był wydać nakaz rozbiórki przedmiotowych domków letniskowych, na budowę których wg brzmienia planu nie ma przyzwolenia.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji M. i E.S. wnosząc o uchylenie decyzji nakazującej rozbiórkę podkreślili iż przedmiotowy obiekt budowlany to domki rekreacyjne do obsługi turystów w ramach prowadzonego przez nich gospodarstwa agroturystycznego.

Wg nich żaden zapis Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nie przewiduje zakazu budowy domków usługowych związanych z obsługą ruchu turystycznego na terenach oznaczonych w planie symbolami MRj. Organ odwoławczy rozpoznając ich odwołanie i odnosząc się do argumentów odwołania podkreślił iż istotnym jest fakt wybudowania obiektu budowlanego bez wymaganego przez prawo pozwolenia na budowę na działce, na której MPZP przewidywał jedynie zabudowę zagrodową i jednorodzinną.

Domków letniskowych nie można zakwalifikować do żadnej z wymienionych kategorii zabudowy wymienionej w MPZP.

W skardze na decyzję organu II instancji skarżący podnieśli okoliczności z odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w motywach zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Wskazany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane /Dz. U. nr 38, poz. 229/ nakazuje wydanie decyzji o rozbiórce gdy obiekty budowlane /.../ wzniesione zostały niezgodnie z przepisami prawa budowlanego obowiązującymi w dacie ich budowy oraz gdy organ administracji stwierdza, że wzniesiony obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę.

Oceniając zaskarżoną decyzję w aspekcie zgodności z przepisami obowiązującego prawa stwierdzić wypada, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala przyjąć iż spełnione zostały wszystkie wymogi uzasadniające orzeczenie rozbiórki przedmiotowych domków letniskowych.

Jest poza sporem, iż inwestorzy cztery budynki letniskowe wznieśli w latach 1992-1993 r., bez pozwolenia na ich budowę, naruszając tym samym prawo budowlane.

Wykładnia przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. /Dz. U. nr 38, poz. 229/ uzasadnia wydanie decyzji o przymusowej rozbiórce wyłącznie w sytuacji, gdy obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, mającym charakter prawa miejscowego, nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod zabudowę innego rodzaju, a wykładnia rozszerzająca jest niedopuszczalna.

W rozpoznawanej sprawie przyczyną, z powodu której nakazano rozbiórkę obiektów budowlanych jest niezgodność realizowanej inwestycji z postanowieniami obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S.

Działka nr ew. 625/1 w miejscowości B. wg ustaleń Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy S. obowiązującego w czasie budowy przedmiotowych domków letniskowych oznaczona jest symbolem 9MRj. Wg jego zapisu: "istniejąca zabudowa zagrodowa i jednorodzinna /.../ dopuszcza się lokalizację budynków mieszkalnych z wbudowanymi usługami /.../.

Na terenie gminy występują następujące formy budownictwa mieszkaniowego:

- budownictwo wielorodzinne,

- budownictwo jednorodzinne,

- budownictwo zagrodowe,

- budownictwo pensjonatowe,

- budownictwo letniskowe indywidualne."

Analizując brzmienie obowiązującego wówczas miejscowego planu zauważyć wypada, iż pozwala na budownictwo letniskowe indywidualne "na gruntach Kl VI", dopuszcza również "budownictwo zagrodowe".

Zagrodą jest "dom wiejski z podwórzem i zabudowaniami gospodarskimi" – patrz Słownik języka polskiego PWN, W-wa 1978, T. III, str. 907.

Zagrodą jest "ogół budynków gospodarskich, dom mieszkalny i podwórze gospodarstwa wiejskiego" – Słownik współczesnego języka polskiego, Wydawnictwo Wilga, W-wa 1998, str. 1311.

Obecnie zagroda może pełnić nie tylko funkcję zaplecza do prowadzenia gospodarstwa rolnego.

Występują bowiem gospodarstwa agroturystyczne, które niewątpliwie zaliczyć należy do budownictwa zagrodowego, przy czym zamiast budynków gospodarczych służących do przechowywania zbiorów, czy też do przetrzymywania inwentarza występują obiekty służące agroturystyce, mogą to być domki campingowe, wiaty, zadaszenia i inne obiekty, które powodują, że zagroda spełnia tak określoną funkcję.

Taka wykładnia zapisu planu jest dopuszczalna i konieczna i nie pozostaje w sprzeczności z zapisami planu.

Wykładnia językowa przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie pozwala uznać, iż spełnione zostały przesłanki do orzeczenia rozbiórki z art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974 roku, a to że "spełniona została przesłanka, iż obiekty znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę".

Podkreślić wypada, iż plan miejscowy upoważnia jedynie do takiego rozstrzygnięcia jakie wyraźnie wynika z jego treści graficznej i tekstowej.

Wszelka rozszerzająca wykładnia ustaleń planu miejscowego na niekorzyść właścicieli nieruchomości byłaby sprzeczna z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności i stanowiłaby rażące naruszenie ustaleń tego planu oraz art. 37 prawa budowlanego /patrz wyrok NSA 11.VI.1999, IV SA 295/96 Lex nr 47787/.

W postępowaniu dotyczącym rozstrzygnięć, które mogłyby wpłynąć na treść własności osobistej, organy administracji nie mogą pomijać zasady całkowitej ochrony tej własności /wyrok NSA z 25.XI.1988, IV SA 549/88/.

Zatem organy prowadząc postępowanie ponownie przeanalizują zapisy miejscowego planu, a mianowicie iż w jego zapisie tekstowym teren oznaczony symbolem 9MRj o pow. 19,30 ha zawiera zapis "pozostałe ustalenia jak w rozdziale III pkt 2.4 Mieszkalnictwo" a tam widnieje zapis "budownictwo letniskowe indywidualne" oraz budownictwo zagrodowe są dopuszczalne.

Uwzględnić należy również okoliczność iż zapisy planu miejscowego, jeżeli nie zabraniają czegoś wprost, to w ich interpretacji uwzględnić wypada również konstytucyjną zasadę ochrony prawa własności.

Z tych względów na zasadzie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ w związku z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane /Dz. U. nr 38, poz. 229/ i art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. nr 207, poz. 2016/ Sąd uchylił decyzje organów obu instancji.

Na zasadzie przepisów art. 210 § 1 cyt. ustawy nie orzeczono o kosztach.

Na zasadzie art. 152 cyt. ustawy orzeczono, iż do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia decyzje nie podlegają wykonaniu.