Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 969/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Referent stażysta Urszula Sieradz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w części decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Wójt Gminy O. (dalej także jako "organ I instancji"), działając na podstawie art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, poz. 717 z późn. zm., zwanej dalej "ustawą

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej "K.p.a."), zgodnie z rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie: sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) oraz oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] lipca 2010 r., złożonego przez T. C., ustalił sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na: budowie budynku mieszkalno-usługowo-handlowego (biura, sklep przemysłowy), budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, dwóch budynków gospodarczo -garażowych, jednego zjazdu z drogi gminnej - numer ewidencyjny działki [...] i jednego zjazdu z drogi wewnętrznej - numer ewidencyjny działki [...], dwóch szamb oraz infrastruktury technicznej na działce numer [...], położonej przy ulicy O. w O..

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przeprowadził analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wskazał, że łączne spełnienie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ww. ustawy pozwala orzec o ustaleniu warunków zabudowy.

Odwołania od powyższej decyzji złożyli inwestor T. C. i M. K., działająca przez pełnomocnika, swoją córkę M.T. – Z..

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w R. (dalej także jako "Kolegium", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia warunku dla inwestora dotyczącego wykonania do projektu budowlanego tzw. "linijki słońca" i w tym zakresie umorzyło postępowanie organu I instancji. W pozostałej części decyzję pozostawiono bez zmian.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję administracyjną złożyła - w imieniu M.K. – M.T. –Z.. Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 143/12 ww. Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] grudnia 2011 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organ odwoławczy rozpoznał jedynie odwołanie inwestora, nie rozpoznając odwołania M. K., naruszając tym samym art. 127 § 1 w związku z art. 15 K.p.a. Nadto, Kolegium naruszyło art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., bowiem w swoim rozstrzygnięciu uchylając w części i umarzając postępowanie pierwszej instancji, w pozostałym zakresie winno utrzymać w mocy decyzję organu I instancji. Tymczasem Kolegium użyło zwrotu "w pozostałej części decyzja pozostaje bez zmian", co wykracza poza ramy ustawowe ww. przepisu, który to przewiduje.

Rozpoznając ponownie sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w R. decyzją z dnia [...] września 2012 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchyliło decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] października 2011 r. w części dotyczącej ustalenia warunku dla inwestora dotyczącego wykonania do projektu budowlanego tzw. "linijki słońca", celem wykluczenia wątpliwości sąsiadów od strony północno-wschodniej (dz. nr [...]) dotyczącego ewentualnego zacieniania budynku, umarzając w tym zakresie postępowanie pierwszej instancji,

w pozostałej zaś części na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] października 2011 r. Wójt Gminy O. ustalił sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla ww. inwestycji. Od decyzji tej odwołali się T. C. i pełnomocnik M.K., M.T. – Z.. T.C. wniósł o zmianę decyzji w części dotyczącej nakazu wykonania "linijki słońca" oraz ustalenie warunków zabudowy dopuszczających zbliżenie budynku gospodarczo - garażowego od granicy z działką [...] na odległość do [...] m. Z kolei pełnomocnik M. K. w swoim odwołaniu zarzuciła, że organ I instancji nie usunął wad decyzji, na które wskazywał organ odwoławczy uchylając poprzednią decyzję. W ocenie odwołującej mimo pewnych poprawek analiza urbanistyczna nie jest prawidłowa. W sposób wybiórczy sporządzający analizę odwołuje się do wartości zainwestowania w obszarze analizowanym. Dotyczy to ustalenia wskaźnika powierzchni nowej zabudowy. Również przy ustalaniu pozostałych wskaźników - szerokości i wysokości nowej zabudowy

w dalszym ciągu brak jest wskazania jaka jest średnia wielkość w obszarze, które działki uznano za sąsiednie. W decyzji nie wskazano, czy wymagania dla nowej zabudowy ustalono jako wynikające z analizy, czy też jako odstępstwa. Organ nie ustalił też, na jakich konkretnie działkach występują funkcje, do których będzie nawiązywać nowa zabudowa. Z analizy wynika też, że brak jest niezbędnego uzbrojenia terenu dla nowej inwestycji. Skoro istnieje możliwość przyłączenia się do istniejącej kanalizacji, ustalenie warunków zabudowy wraz z szambami wybieralnymi narusza przepis odrębny - ustawę o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Niezrozumiałym jest też wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy zamiast linii obowiązującej, nadto brak jest wskazania gdzie jest front działki. Dlatego też odwołująca wnosi o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu jest decyzja Wójta Gminy O. z dnia [...] października 2011 r., która jest kolejną decyzją w sprawie, bowiem wcześniejsza decyzja organu I instancji z [...] kwietnia 2010 r. została w całości uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w swojej decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. zawarło wskazania co do uzupełnienia materiału dowodowego - uzupełnienie wniosku przez inwestora, prawidłowe ustalenie stron postępowania oraz prawidłowe opracowanie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zdaniem organu odwoławczego, oceniając zebrany materiał dowodowy stwierdzić należy, że zalecenia zawarte w jego wcześniejszej decyzji zostały wykonane. Organ pierwszej instancji pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. wezwał inwestora w trybie art. 64 § 2 K.p.a. do uzupełnienia wniosku zgodnie z wymaganiami art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestor uzupełnił wniosek zgodnie

z żądaniem organu I instancji poprzez wskazanie: charakterystyki zabudowy, planowanego sposobu zagospodarowaniu terenu, parametrów technicznych poszczególnych budynków i obiektów (w formie opisowej i graficznej) oraz danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko. Obecnie wniosek spełnia więc wymagania przepisu art. 52 ust. 2 ww. ustawy i mógł stanowić podstawę do przeprowadzenia postępowania i wydania decyzji organu I instancji z dnia [...] października 2011 r. Ponadto organ I instancji opracował wykaz stron i w uzasadnieniu swojej decyzji wyjaśnił, że za strony postępowania uznał właścicieli wszystkich działek sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji.

Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 61 ust. 1 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wymienionych w tym przepisie przesłanek. Uzupełnieniem regulacji zawartej w art. 61 powoływanej ustawy są zaś przepisy rozporządzenia wykonawczego Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 - zwanego dalej "rozporządzeniem"). Rozporządzenie określa sposób ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących ustalania: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Przepisy tego rozporządzenia wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ

w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Następnie organ odwoławczy podniósł, że w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia,

w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z kolei według ust. 2 tego przepisu granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Aby zatem sprostać powyższym wymaganiom, ustawodawca w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, ustanowił w przepisie art. 53 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 ww. ustawy, obowiązek dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Na potrzeby niniejszej sprawy organ I instancji opracował nową analizę funkcji oraz cech zabudowy

i zagospodarowania terenu zarówno w formie tekstowej i graficznej. Analiza ta spełnia wymogi § 3 rozporządzenia. Część graficzna analizy opracowana została na kserokopii mapy zasadniczej w skali [...] potwierdzonej za zgodność z oryginałem tej mapy przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co spełnia wymóg przepisu art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na mapie tej organ wskazał granice terenu objętego wnioskiem oraz określił granice obszaru analizowanego w odległości - [...] m z każdej strony działki objętej wnioskiem

o ustalenie warunków zabudowy. Nadto w części tekstowej analizy organ I instancji podał szerokości frontu działki od strony dróg: gminnej i wewnętrznej oraz wyjaśnił, że wyznaczony obszar analizowany w odległości [...] m z każdej strony działki jest wystarczający do określenia wskaźników wykorzystania terenu oraz parametrów budynków. Zawarł także informacje jakie numery działek położone są w granicach wyznaczonego obszaru analizowanego oraz jakiego rodzaju zabudowa istnieje w tym obszarze i wskazał jej cechy oraz parametry na podstawie, których ustalił wymagania dla planowanej inwestycji, co przesądziło o spełnieniu warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tzw. kontynuacji funkcji.

Z ustaleń analizy wynika także, że spełnione zostały pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ww. ustawy.

Niezależnie od powyższego organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji

w zaskarżonej decyzji nie mógł przesądzać ostatecznie o konkretnym usytuowaniu poszczególnych budynków na działce nr [...]. Mógł zaś ewentualnie informacyjnie, jak to zresztą uczynił w stosunku do budynku mieszkalno-usługowo-handlowego względem działki nr [...], wskazać jedynie, że dopuszcza się ich konkretne usytuowanie. Natomiast szczegółowe badanie, na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), możliwości usytuowania tej inwestycji w ściśle określonym miejscu dokonywane będzie

w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, gdzie organ architektoniczno - budowlany będzie dysponował projektem budowlanym, w którym zawarte zostaną szczegółowe rozwiązania techniczne projektowanej inwestycji. Na potwierdzenie powyższego stanowiska organ odwoławczy powołał się na kilka orzeczeń sądów administracyjnych.

Organ wskazał, że zawarty w odwołaniu wniosek T. C. o ustalenie warunków zabudowy dopuszczających zbliżenie budynku gospodarczo-garażowego do granicy z działką [...] na odległość do [...] m nie może być załatwiony pozytywnie w tym postępowaniu, gdyż konkretne usytuowanie budynku względem granicy działki sąsiedniej może być przesądzone jedynie na etapie pozwolenia na budowę, a w decyzji o ustalenie warunków zabudowy może być podane jedynie informacyjnie i brak w niej takiego warunku nie przesądza o jej wadliwości.

Za uzasadniony uznał zaś organ odwoławczy zarzut podniesiony w odwołaniu T. C., że organ I instancji przekroczył swoje kompetencje poprzez nakazanie wykonania tzw. "linijki słońca". Kwestie te nie należą bowiem do oceny

w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Celem decyzji o warunkach zabudowy jest jedynie wytyczenie podstawowych, ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej, której uszczegółowienie następuje na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Ochrona interesów osób trzecich uzasadniona wymaganiami prawa budowlanego poprzez m.in. zbadanie, czy planowana inwestycja nie spowoduje uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich, np. poprzez ograniczenie dopływu światła do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, wymagana jest dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W konsekwencji dopiero na tym etapie zostaną rozstrzygnięte szczegółowe kwestie dotyczące sposobu zagospodarowania działki inwestora i wpływu planowanej przez niego inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiednich. W związku z tym, w ocenie Kolegium należało uchylić w tej części decyzję Wójta Gminy w O.

i umorzyć w tym zakresie postępowanie pierwszej instancji.

W dalszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do zarzutów odwołania M. T.-Z. występującej jako pełnomocnik M.K., nie podzielając ich zasadności. Organ wskazał, że odwołująca podniosła, iż do analizy wybiórczo przyjęto niektóre tylko działki zabudowane, co jednakże nie znajduje potwierdzenia w sporządzonej analizie, która wskazuje wszystkie działki jakie wchodzą w obszar analizowany. Nie można też zgodzić się, że w analizie jedynie przykładowo posłużono się przy wyliczaniu wskaźnika powierzchni nowej zabudowy czterema działkami. W analizie wskazano, która z działek jest zabudowana w największym procencie, a która w najmniejszym. Wskaźnik ten kształtuje się od [...]% do [...]%, a więc ustalony wskaźnik powierzchni nowej zabudowy - [...] % należy uznać za prawidłowy i zgodny z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku planu miejscowego. W analizie podano również, że szerokość elewacji frontowych budynków wynosi od [...] do [...] m. Ustalona szerokość dla budynków mieszkalnych na [...] m stanowi więc średnią wielkość i jest zgodna z § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia. Analiza podaje, że w obszarze analizowanym istnieją budynki parterowe, parterowe z poddaszem użytkowym, które posiadają dachy dwu

i wielospadowe i różnorodne gzymsy. Ustalono, że podane we wniosku parametry budynków odnośnie ich wysokości nawiązują do istniejącej zabudowy i wymagania co do ich wysokości są spełnione i zgodne z wnioskiem. Ustalenia takie mieszczą się

w dyspozycji § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia. Wprawdzie w analizie nie wskazano wprost, który ze sposobów wymienionych w § 4 do 8 zastosowano, to jednak ustalenia analizy mieszczą się w dyspozycjach wymienionych przepisów. W analizie wskazano

także, wbrew twierdzeniu odwołującej, że w granicach obszaru analizowanego istnieje m.in. zabudowa usługowa, co potwierdza analiza graficzna wskazując jej istnienie na działce [...]. Jest to budynek usługowy, zatem budynek mieszkalno-usługowo-handlowy będzie stanowił kontynuację funkcji. W analizie, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ ma obowiązek ustalenia, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla planowanej inwestycji. Analiza wskazuje, że niezbędne uzbrojenie znajduje się w drodze gminnej

i na działkach sąsiednich, zatem istnieje możliwość przyłączenia nowej inwestycji do istniejących urządzeń. Nadto, techniczne rozwiązania odnoszące się do projektowanej inwestycji rozstrzygane są na etapie pozwolenia na budowę.

Odnosząc się z kolei do zarzutu odwołującej dotyczącego linii zabudowy, organ odwoławczy wyjaśnił, że użycie w analizie i decyzji określenia "obowiązująca lub nieprzekraczalna linia zabudowy" nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji, bowiem ustalony w analizie i decyzji sposób wyznaczenia linii zabudowy jest zgodny z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia. Organ I instancji ustalił też szerokość frontu działki, zarówno od drogi gminnej - ul. O., jak i od drogi wewnętrznej, bowiem obsługa komunikacyjna odbywać się będzie z obydwu tych dróg.

Na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] września 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. K. reprezentowana przez pełnomocnika w osobie M. T. – Z.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz naruszenie przepisów procedury co miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., a także poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy O. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że w decyzji Kolegium naruszono cały szereg norm prawa materialnego regulującego kwestie związane z wydaniem decyzji

o warunkach zabudowy. Kolegium nie podzieliło zasadności zarzutów odwołującej się

i bezkrytycznie przyjęło za prawidłowe ustalenia organu I instancji, podczas gdy ustalenia te w sposób oczywisty są sprzeczne z przepisami ustawy. Argumentacja organu sprowadza się do stwierdzenia, że choć w istocie widzi on wskazane przez odwołującą się uchybienia, to nie mają one wpływu na treść rozstrzygnięcia . Zdaniem strony skarżącej ma to miejsce z uwagi na fakt, że przedmiotowa decyzja jest po raz kolejny przedmiotem rozpatrywania przez organ odwoławczy. Choć nie odbiega ona właściwie od decyzji wydanej w sprawie poprzednio i uchylonej przez Kolegium, to

z uwagi na fakt kolejnego rozpatrywania uznano, że decyzja ta jest prawidłowa.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. uchylającą decyzję Wójta Gminy O. ustalającą sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowo-handlowego (biura, sklep przemysłowy), budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, dwóch budynków gospodarczo-garażowych, jednego zjazdu z drogi gminnej - nr ewid. dz. [...] i jednego zjazdu z drogi wewnętrznej - nr ewid. dz. [...], dwóch szamb oraz infrastruktury technicznej na działce nr [...] położonej przy ul. O. w miejscowości O. w części dotyczącej ustalenia warunku dla inwestora dotyczącego wykonania do projektu budowlanego tzw. "linijki słońca", celem wykluczenia wątpliwości sąsiadów od strony północno-wschodniej (dz. nr [...]) dotyczącego ewentualnego zacieniania budynku i w tym zakresie umarzająca postępowanie pierwszej instancji, w pozostałej zaś części utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższa decyzja organu odwoławczego została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Zdaniem Sądu organ prawidłowo wydał swoje rozstrzygnięcie na podstawie ww. przepisu.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że organ odwoławczy rozpoznając po raz kolejny sprawę zastosował się do wskazań Sądu zawartych w wyroku z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 143/12. Organ rozpoznał bowiem zarówno odwołanie inwestora T. C., jak również odwołanie M. K., odnosząc się do zarzutów w nich zawartych w swojej decyzji. Wydał również rozstrzygnięcie zgodne z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., bowiem uchylając w części i umarzając postępowanie pierwszej instancji, w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie organ odwoławczy rozpoznając ponownie sprawę po wyroku uchylającym poprzednie rozstrzygnięcie Kolegium słusznie uchylił decyzję organu I instancji jedynie w części dotyczącej ustalenia warunku dla inwestora dotyczącego wykonania do projektu budowlanego tzw. "linijki słońca", celem wykluczenia wątpliwości sąsiadów od strony północno-wschodniej (dz. nr [...]) dotyczącego ewentualnego zacieniania budynku. Zasadnie również umorzył w tym zakresie postępowanie pierwszej instancji, a w pozostałej części na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Należy podzielić pogląd Kolegium, że organ I instancji przekroczył swoje kompetencje poprzez nakazanie inwestorowi w swojej decyzji wykonania tzw. "linijki słońca". Przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy nie jest bowiem możliwe badanie stopnia nasłonecznienia i tzw. "linijki słońca". Kwestie te nie należą do oceny

w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Celem decyzji o warunkach zabudowy jest jedynie wytyczenie podstawowych, ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej, której uszczegółowienie następuje dopiero na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Ochrona interesów osób trzecich uzasadniona wymaganiami prawa budowlanego poprzez m.in. zbadanie, czy planowana inwestycja nie spowoduje uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich, np. poprzez ograniczenie dopływu światła do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, wymagana jest na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dopiero bowiem na tym etapie zostaną rozstrzygnięte szczegółowe kwestie dotyczące sposobu zagospodarowania działki inwestora i wpływu planowanej przez niego inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiednich.

Zdaniem Sądu decyzja organu I instancji w pozostałym zakresie, poza ww. kwestią dotyczącą nakazania inwestorowi wykonania tzw. "linijki słońca" odpowiada prawu bowiem nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Dlatego też organ odwoławczy słusznie utrzymał ją w tej części w mocy.

Inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy pod rządami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższy akt normatywny przewiduje wydanie decyzji o warunkach zabudowy

w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Poza sporem pozostaje zaś okoliczność, że w dacie rozstrzygania przez organy obydwu instancji na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W takiej sytuacji wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych

w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W ocenie Sądu organ I instancji przeprowadził w tym zakresie w wystarczający sposób postępowanie wyjaśniające, a w uzasadnieniu znalazło się stwierdzenie, że wymagane warunki zostały spełnione. Decyzja organu I instancji w wyczerpujący sposób, dość szczegółowo opisuje zamierzenie inwestycyjne i nie powinien budzić wątpliwości zakres tego projektu. Wbrew zarzutom skarżącej dokonana przez organ I instancji analiza urbanistyczna nie narusza zaś prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Istotnym w niniejszej sprawie jest również, że techniczne rozwiązania odnoszące się do projektowanej inwestycji rozstrzygane są dopiero na etapie pozwolenia na budowę. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie określa bowiem lokalizacji planowanego obiektu na działce. Inwestor uzyskując decyzję o warunkach zabudowy uzyskuje tylko ogólną informację, że możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na jego działce. Nie oznacza to jednak, że otrzyma on pozwolenie na budowę co do konkretnej, określonej w projekcie budowlanym inwestycji. W przypadku złożenia przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę możliwość realizacji konkretnej inwestycji będzie oceniana w świetle przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) i wydanych na jego podstawie aktów wykonawczych. Na tym etapie organy są obowiązane orzekać co do dopuszczalności realizacji konkretnej inwestycji w określonej odległości od granicy sąsiedniej działki, a także dostępności światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych. W decyzji o warunkach zabudowy organ orzekający powinien jedynie

w możliwie najszerszy sposób ustalić warunki inwestowania, a ich konkretyzacja następuje natomiast dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę,

w którym rozstrzygane są szczegółowe kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej oraz jej zgodności

z warunkami wynikającymi z odpowiednich przepisów prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych. W konsekwencji czynności zmierzające do odstępstwa od warunków technicznych, w tym regulujących kwestie odległości wznoszonych obiektów od granicy działki, istniejących już obiektów budowlanych oraz uzyskania zgody na ewentualne odstępstwa prowadzone są dopiero na etapie pozwolenia na budowę.

Podniesione natomiast w skardze zarzuty kierowane w stosunku do decyzji organu odwoławczego są bardzo ogólnikowe i zdaniem Sądu nie zasługują na uwzględnienie. Skarżąca zarzucając naruszenie przez organ odwoławczy norm prawa materialnego regulującego kwestie związane z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy oraz uznając za sprzeczne z prawem ustalenia organu I instancji w żaden sposób nie skonkretyzowała swoich zarzutów. Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się zaś w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Uznając zatem, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.