Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2150/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6290 Reforma rolna
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie asesor WSA Danuta Szydłowska, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego2006 r. sprawy ze skargi J. B., M. A., S. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie przejęcia nieruchomości na podstawie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] lipca 2005 r.; 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Prezydent W. decyzją z dnia [...] lutego 2005 r., na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z dnia 10 kwietnia 1974 r., po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego orzekł na wniosek Spółdzielni [...] o wymeldowaniu M. W. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.

Odwołanie od tej decyzji wniósł do Wojewody [...] M. W. W uzasadnieniu podniósł, iż decyzja o wymeldowaniu go z tego lokalu jest bezzasadna, tendencyjna i oparta na szkalujących wywodach. Dodał, że lokal został wybudowany wyłącznie przez jego żonę, gdyż wcześniej w tym miejscu znajdował się korytarz. Od roku 1956 w kosztach przebudowy i modernizacji skarżący uczestniczył osobiście. Również córka skarżącego, M. S. partycypowała w dalszym ponoszeniu nakładów na ten lokal.

Rozpoznając powyższe odwołanie M. W, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad dwa miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Wojewoda [...] podkreślił, iż na podstawie zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego stwierdzono, iż M. W. od kilku lat nie zamieszkuje w spornym lokalu. Na podkreślenie zasługują zwłaszcza ustalenia Policji z Dzielnicy T., z których wynika, że skarżący faktycznie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w W. u swojej córki M. S. Ponadto stwierdzono również, że w spornym lokalu brak jest prądu i gazu, a rzeczy tam znajdujące się i ich stan nie wskazywały, by ktokolwiek w lokalu tym na stałe przebywał. Wobec powyższego, zdaniem organu, opisany stan faktyczny nie jest zgodny z zapisem w ewidencji ludności, wobec czego należało dokonać wymeldowania M. W.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wskazał, iż poniósł znaczne koszty na remonty i użytkowanie spornego lokalu. W lokalu znajdują się jego rzeczy osobiste. Podkreślił, że opłaca czynsz i inne świadczenia związane z tym lokalem.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania procesowego. W obszernym uzasadnieniu podtrzymał swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, iż córka skarżącego M. S. czasami pojawia się w tym lokalu lecz w nim nie mieszka.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem

Skarga M. W. ozpatrywana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie. Nie stwierdzono bowiem, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

W toku postępowania administracyjnego, stosownie do wymagań przewidzianych w art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa, w dostateczny sposób wyjaśniono stan faktyczny sprawy, opierając się na wyczerpująco zebranym i rozpatrzonym materiale dowodowym.

W oparciu o powyższe organy orzekające w sprawie w sposób uzasadniony przyjęły, iż zachodzą podstawy do wymeldowania skarżącego z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] W.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 o dowodach osobistych i ewidencji ludności (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad dwa miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż przesłanką wydania decyzji o wymeldowaniu było stwierdzenie opuszczenia miejsca stałego pobytu przez M. W. Podstawowe znaczenie w sprawie miało w tej sytuacji ustalenie, czy skarżący opuścił lokal nr [...] przy ul [...] w W. Okoliczność ta została wielokrotnie potwierdzona w trakcie postępowania administracyjnego. Znajduje to potwierdzenie w protokołach z przesłuchań świadków, jak również z ustaleń Policji.

Wskazać należy, że choć budynek przy ul. [...] w W. jest w złym stanie technicznym, do spornego lokalu nie dochodzi ani energia elektryczna, ani gaz, to zauważyć należy, iż nie został on przeznaczony do rozbiórki. Jest wręcz przeciwnie. Jak bowiem wynika z pisma stanowiącego kartę 27J akt administracyjnych, budynek ten stanowi część historycznego kompleksu budynków Hali Targowej [...] i objęty jest szczególną ochroną Konserwatora Zabytków. Tym samym opuszczenie spornego lokalu przez skarżącego, w sytuacji gdy nie stara się on wyegzekwować od właściciela budynku nakładów koniecznych na remont budynku, świadczyć może jedynie o tym, że skarżący pogodził się z powyższą sytuacją i zrezygnował z zamieszkiwania w lokalu. Skarżący w żaden sposób nie próbował wykazać, iż zależy mu na tym lokalu. W szczególności skarżący nie skorzystał z postępowania na drodze cywilnej i nie dochodził swoich praw przed sądem powszechnym. Wszystkie powyższe okoliczności świadczą o dobrowolnym opuszczeniu lokalu. Dodać jedynie należy, iż w budynku przy ul. [...] w lokalu nr [...] zamieszkuje K. W. wraz z mężem S., którzy nie zrezygnowali z zamieszkiwania pomimo złych warunków technicznych i w swoim lokalu posiadają energię elektryczną i gaz.

Powyższe uprawnia do stwierdzenia, iż skarżący opuścił miejsce stałego pobytu dobrowolnie. Bez znaczenia pozostają w tym przypadku sporadyczne wizyty w spornym lokalu córki skarżącego, mające stworzyć wrażenie, że lokal jest zamieszkały.

Zameldowanie w określonym miejscu lub z niego wymeldowanie ma odzwierciedlać stan rzeczywisty. Urzędowe czynności meldunkowe służą zapewnieniu zgodności ewidencji ludności ze stanem faktycznym. Ewidencja ta nie służy odzwierciedlaniu subiektywnej woli przebywania w lokalu lecz stanu rzeczywistego (art. 1 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 2002 r. sygn. akt V SA 1496/00, publ. Lex nr 54454, pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych).

W toku postępowania administracyjnego zasadnie przyjęto, iż lokal nr [...] przy ul. [...] w W. nie jest miejscem stałego pobytu skarżącego M. W.. W lokalu tym przebywa jedynie okazjonalnie córka skarżącego, stwarzając pozory przebywania na stałe.

W tej sytuacji decyzje organu I i II instancji o wymeldowaniu skarżącego z lokalu były prawidłowe.

Z tych wszystkich przyczyn zarzuty skargi nie mogły odnieść oczekiwanego skutku i skargę należało oddalić. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.