Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1293/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 i 3 pkt 13
journal: Dz.U. 2010 nr 185 poz 1243
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity.
article: art. 141 par. 4 art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 14 października 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia NSA Anna Łuczaj /spr./ sędzia NSA Zdzisław Kostka Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 14 października 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. Sp. z o.o. Spółka komandytowa w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 893/13 w sprawie ze skargi L. Sp. z o.o. Spółka komandytowa w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 893/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę L. Spółka z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 37 ust. 1 i 3, art. 79c ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.) utrzymano w mocy decyzję Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 500 zł za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 37 ust. 3 ustawy o odpadach, tj. nie przekazanie zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów za rok 2011. Postępowanie przed organem I instancji zainicjowane zostało przekazaniem przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Szczecinie zarządzenia pokontrolnego z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...], z którego wynika, że kontrolowany podmiot nie prowadzi ilościowej i jakościowej ewidencji odpadów w oparciu o karty ewidencji przekazania odpadów, zgodnie z obowiązującymi wzorami dokumentów oraz nie przekazał Marszałkowi Województwa Zachodniopomorskiego zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów.

W odwołaniu od powyższej decyzji L. Spółka z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w T. zarzuciła naruszenie przepisów art. 3, art. 17, art. 36 i art. 37 ustawy o odpadach oraz art. 8 k.p.a. Uzasadniając swoje stanowisko Spółka przywołała definicje "posiadacza odpadów" i "wytwórcy odpadów" zawarte w art. 3 ust. 3 pkt 13 i 22 ustawy o odpadach oraz przytoczyła art. 3 ust. 1 tego aktu. Spółka podniosła, iż w kontekście powyższych unormowań posiadaczem odpadów jest Spółka, nie zaś poszczególne jednostki handlowe ( sklepy). Błędnie również organ uznał, że miejscem wytwarzania odpadów są poszczególne sklepy.

Rozpatrując wniesione odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie przywołało treść art. 36 oraz art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy o odpadach i stwierdziło, że z analizy przytoczonych przepisów wynika, iż każdy posiadacz odpadów, jeżeli nie należy do podmiotów wymienionych w art. 36 ust. 2 i 3 tej ustawy zobowiązany jest prowadzić ilościową i jakościową ewidencję odpadów. Prowadzący sprzedaż detaliczną sklep nie należy do podmiotów, o których mowa w art. 36 ust. 2 i 3 ustawy o odpadach, bowiem nie jest wytwórcą odpadów komunalnych w rozumieniu tego przepisu, ani wytwórcą odpadów w postaci pojazdów wycofanych z eksploatacji, ani też nie należy do jednostek organizacyjnych, które wykorzystują odpady na własne potrzeby. A zatem skoro sklep spożywczy L. jest wytwórcą odpadów, to mimo że przekazuje te odpady do zagospodarowania nadrzędnej jednostce organizacyjnej w postaci centrum dystrybucyjnego, nie jest zwolniony z obowiązku prowadzenia ilościowej i jakościowej ewidencji wytwarzanych i następnie przekazywanych odpadów. Zbiorcze zestawienia danych posiadacz odpadów, w tym wytwórca komunalnych osadów ściekowych, jest obowiązany przekazać marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania, odbierania odpadów komunalnych, zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w terminie do dnia 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy. Sankcję za niewywiązanie się z tego obowiązku ustawodawca przewidział w art. 79c ust. 3 w/w ustawy stanowiąc, że jeżeli posiadacz odpadów, wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 37 ust. 3, nie przekazuje zbiorczego zestawienia danych podlega karze pieniężnej w wysokości 500 zł.

Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie L. Spółka z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w T., wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zdaniem Spółki organy obu instancji dokonały błędnej wykładni przepisów art. 3 ust. 3 pkt 13 oraz art. 3 ust. 1 dotychczasowej ustawy o odpadach uznając, że posiadaczem odpadu jest sklep spożywczy, w sytuacji, gdy posłużenie się dowolną dyrektywą interpretacyjną prowadzi do wniosku, że posiadaczem odpadu może być wyłącznie Spółka. Zarówno literalna, jak i celowościowa wykładnia art. 3 ust. 3 pkt 13 oraz art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach prowadzi do wniosku, że sklepy pozbawione są podmiotowości prawnej i jako takie nie mogą być uznane za "posiadaczy" czy "wytwórców" odpadów. Podmiotem, który zobowiązany jest do wykonywania obowiązków jest wyłącznie Spółka, która poprzez swoją strukturę organizacyjną w postaci 5 centrów dystrybucyjnych, w taki sposób zorganizowała gospodarowanie odpadami, że system ten jako spójny i przede wszystkim zgodny z obowiązującymi przepisami pozwalał na prowadzenie sprawozdawczości według właściwości danego centrum dystrybucyjnego. Skarżąca podkreśliła, że spełniła obowiązek sprawozdawczości, bowiem przesłała zestawienia danych o odpadach za lata 2007- 2011 do Marszałków Województw: Wielkopolskiego i Pomorskiego, właściwych dla centrów dystrybucyjnych Spółki zlokalizowanych na terenie odpowiednio: Gminy Tarnowo Podgórne i Gminy Pruszcz Gdański.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podkreślił, że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 79c ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.) – dalej ustawa, zgodnie z którym jeżeli posiadacz odpadów, wbrew obowiązkowi, o którym mowa wart. 37 ust. 3, nie przekazuje zbiorczego zestawienia danych, podlega karze pieniężnej w wysokości 500 zł. Przepis art. 37 ust. 1 ustawy stanowi, że posiadacz odpadów prowadzący ewidencję odpadów jest obowiązany sporządzić na formularzu zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów, z zastrzeżeniem ust. 2 (zastrzeżenie dotyczy wytwórcy komunalnych osadów ściekowych). Stosownie do art. 37 ust. 3 zbiorcze zestawienia danych, o których mowa w ust. 1 i 2, posiadacz odpadów, w tym wytwórca komunalnych osadów ściekowych, jest obowiązany przekazać marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania, odbierania odpadów komunalnych, zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w terminie do 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy. Zastosowanie sankcji z art. 79c ust. 3 ustawy musi poprzedzać ustalenie, że posiadacz odpadów jest zobowiązany do sporządzania i przekazywania zbiorczego zestawienia danych. Drugą przesłanką zastosowania sankcji z art. 79c ust. 3 ustawy jest ustalenie, że posiadacz odpadów nie wykonuje tego obowiązku. Sąd podniósł, że skarżąca przyznała, że w podległych jej sklepach nie jest prowadzona ewidencja odpadów, w związku z tym nie przekazuje właściwym organom informacji o wytwarzanych odpadach w poszczególnych sklepach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, ani zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów. Powyższe potwierdzają również wyniki kontroli przeprowadzonej przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Szczecinie oraz wydane zarządzenie pokontrolne z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...]. Zdaniem skarżącej obowiązki dotyczące gospodarowania odpadami wykonywane są na poziomie centrum dystrybucyjnego, do którego przekazywane są odpady z poszczególnych sklepów.

W ocenie Sądu stanowisko to nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy. Sąd przytoczył art. 3 ust. 3 pkt 13 oraz art. 36 ust. 1,2 i 3 ustawy i stwierdził, iż z przepisów tych wynika, że każdy posiadacz odpadów, jeżeli nie należy do podmiotów wymienionych w ust. 2 i 3 art. 36 tej ustawy, zobowiązany jest prowadzić ilościową i jakościową ewidencję odpadów. Prowadzący sprzedaż detaliczną sklep nie należy do podmiotów, o których mowa we wskazanych ust. 2 i 3 art. 36 ustawy o odpadach. Każdy sklep znajdujący się w strukturze organizacyjnej skarżącej jest zatem wytwórcą odpadów i ich posiadaczem w rozumieniu art. 36 ust.1 ustawy, co oznacza, że zobowiązany jest prowadzić ilościową i jakościową ewidencję wytwarzanych i następnie przekazywanych odpadów. Fakt przekazywania odpadów do zagospodarowania nadrzędnej jednostce organizacyjnej w postaci centrum dystrybucyjnego, nie zwalnia podległych skarżącej sklepów z obowiązku prowadzenia ilościowej i jakościowej ewidencji wytwarzanych i następnie przekazywanych odpadów. Z przytoczonych przepisów wynika również, że każdy posiadacz odpadów prowadzący ewidencję odpadów jest obowiązany sporządzić na formularzu zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilości odpadów oraz o sposobach gospodarowania nimi i przekazać to zestawienie właściwemu marszałkowi województwa w terminie do dnia 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy. Skoro zatem sklepy znajdujące się w strukturze organizacyjnej skarżącej są posiadaczami wytwarzanych odpadów, a skarżąca nie przedłożyła Marszałkowi Województwa Zachodniopomorskiego zestawienia o rodzajach i ilości odpadów oraz o sposobach gospodarowania nimi w poszczególnych sklepach, to zasadnym było nałożenie kary określonej w art. 79c ustawy. Sąd podkreślił, że prowadzenie prawidłowej gospodarki odpadami na poziomie centrum dystrybucyjnego nie zwalnia skarżącej z takiego samego obowiązku na poziomie poszczególnych sklepów, a spełnienie tego obowiązku powinno znaleźć odzwierciedlenie w dokumentacji prowadzonej zgodnie z wymogami ustawy o odpadach oraz przepisami wykonawczymi wydanymi na jej podstawie. Żądanie od skarżącej rocznego zastawienia, o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy, odnoszącego się do podległych skarżącej sklepów, nie oznacza nadanie poszczególnym sklepom odrębnej od skarżącej podmiotowości prawnej.

W skardze kasacyjnej L. Spółka z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w J., reprezentowana przez r.pr. E. W. – K. zaskarżyła powyższy wyrok w całości.

Wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co mogło mieć istotny wpływ na niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu art. 36 ust. 1 i 37 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach ( t.j. Dz. U. z 2010r., Nr 185, poz. 1243) dalej u.o.o.;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 3 ust. 3 pkt 13 w zw. z art. 3 ust. 1 u.o.o. poprzez ich błędną wykładnię sprowadzającą się do uznania przez Sąd, że sklep spożywczy posiada podmiotowość, a tym samym jest podmiotem obowiązków sprawozdawczych wskazanych w art. 37 ust. 1 u.o.o.;

2. art. 36 ust. 1 i 37 ust. 1 i 3 u.o.o. poprzez ich błędną wykładnię sprowadzającą się do uznania przez Sąd, że Skarżąca zobowiązana jest do składania zbiorczych zestawień danych o odpadach według miejsca położenia sklepu jako "miejsca wytworzenia odpadu".

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie albo w przypadku spełnienia warunków określonych w art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również uchylenie decyzji Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu tym, poza ogólnym przywołaniem stanowiska skarżącej, Sąd nie dokonał żadnej analizy podniesionych przez stronę zarzutów. Skarżąca wielokrotnie podkreślała, że punktem wyjścia w przedmiotowej sprawie jest konieczność dokonania wykładni pojęć "odpad", "posiadacz odpadu" czy "wytwórca odpadu". Z treści uzasadnienia Sądu można wywnioskować, że Sąd ten w pierwszej kolejności przyjął założenie, że sklep spożywczy jest posiadaczem i wytwórcą odpadu, a następnie dostosował treść swego uzasadnienia do tego założenia, bez dokładnego wskazania, dlaczego pominął wykładnię językową i celowościową wskazywaną przez stronę i jakie dyrektywy interpretacyjne zastosował w procesie wykładni wskazanych przepisów.

Zdaniem strony skarżącej, zarówno literalna, jak i celowościowa wykładnia art. 3 ust. 3 pkt 13 oraz art. 3 ust. 1 ustawy prowadzi do wniosku, że sklepy pozbawione są podmiotowości prawnej jako takie nie mogą być uznane za "posiadaczy" czy "wytwórców" odpadów. Istotne znaczenie ma pojęcie "odpadu" - art. 3 ust. 1 u.o.o., a o istocie odpadu rozstrzyga termin "pozbywanie się", które może być działaniem faktycznym, zamierzonym lub nakazanym. Zdaniem strony skarżącej wola posiadacza danego przedmiotu ma istotne, decydujące znaczenie dla uznania, czy przedmiot znajdzie jeszcze gospodarcze zastosowanie (z uwzględnieniem stosownych przepisów nakazujących zakwalifikowanie danego przedmiotu jako odpad), czy też będzie odpadem. Skoro zatem to skarżąca Spółka jako posiadacz przedmiotu lub substancji decyduje na terenie danego centrum dystrybucyjnego, że dane przedmioty czy substancje przywiezione z terenu poszczególnych sklepów podlegają dalszemu wykorzystaniu (np. palety), a inne należy uznać jako odpady, to Spółka ta ma zatem pełne prawo przyjąć, że miejscem powstania (wytworzenia) tych odpadów będzie właśnie centrum dystrybucyjne, albowiem to tam nadano mu (przedmiotowi, substancji) status odpadu. W ocenie strony skarżącej dokonanie nieprawidłowej wykładni pojęcia "odpadu" oraz "posiadacza odpadu" przez Sąd prowadzi w konsekwencji do błędnego przyjęcia, że w świetle art. 37 ust. 1 i 3 Spółka, a właściwie poszczególny sklep zobowiązany jest do prowadzenia ewidencji i sprawozdawczości według miejsca jego położenia, albowiem jest to miejsce wytworzenia odpadu. Spółka podniosła, iż jako że miejscem wytworzenia (powstania) odpadu było centrum, a nie sklep – zbiorcze zestawienie danych o odpadach złożone zostało do właściwego marszałka województwa, tj. Marszałka Województwa Wielkopolskiego i Pomorskiego. Spółka zatem nie mogła składać zbiorczych zestawień danych według miejsca położenia sklepu, albowiem nie było to miejsce wytworzenia odpadu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Nie można podzielić zarzutu skargi kasacyjnej o dokonaniu przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 3 ust. 3 pkt 13 w związku z art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach przez uznanie, że sklep spożywczy posiada podmiotowość, a tym samym jest podmiotem obowiązków sprawozdawczych wskazanych w art. 37 ust. 1 tej ustawy.

Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2010r., Nr 185, poz. 1243 ze zm.) odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Jak zaś stanowi art. 3 ust. 3 pkt 13 tej ustawy przez posiadacza odpadów rozumie się każdego, kto faktycznie włada odpadami (wytwórcę odpadów, inną osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną), z wyłączeniem prowadzącego działalność w zakresie transportu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości.

Skarżąca Spółka nie kwestionuje, że jest posiadaczem odpadów i że w związku z tym ciążą na niej obowiązki sprawozdawcze i ewidencyjne. Jednak uważa, że skoro na terenie danego centrum dystrybucyjnego decyduje, że dane przedmioty czy substancje przywiezione z terenu poszczególnych sklepów podlegają dalszemu wykorzystaniu, a inne należy uznać za odpady, to miejscem powstania (wytworzenia) odpadów jest centrum dystrybucyjne i powyższe obowiązki należy wykonywać na poziomie 5 centrów dystrybucyjnych, a nie na poziomie sklepów.

Zgodzić się należy ze skarżącą Spółką, że podstawowymi elementami, które determinują właściwość miejscową organu przyjmującego sprawozdania i ewidencje jest po pierwsze status prawny podmiotu, na który nałożono obowiązek, a po drugie miejsce wytworzenia odpadów. Podmiotem wytwarzającym odpady i ich posiadaczem jest Spółka, a nie sklep należący do Spółki. W konsekwencji tylko Spółka, a nie sklep, może być podmiotem zobowiązanym do wypełniania obowiązków sprawozdawczych i ewidencyjnych.

Żadne bowiem obowiązujące przepisy prawa, w tym ustawy o odpadach i ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej, takiej podmiotowości sklepom skarżącej Spółki nie nadaje. Podmiotem tym jest spółka komandytowa, która na podstawie przepisów Kodeksu spółek handlowych w związku z art. 33¹ Kodeksu cywilnego stanowi wyodrębnioną jednostkę organizacyjną, stanowiącą odrębny podmiot obowiązków publicznoprawnych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji takiej podmiotowości sklepowi należącemu do skarżącej Spółki nie nadał. Wprawdzie Sąd pierwszej instancji w motywach wyroku użył sformułowań: "skoro sklepy spożywcze znajdujące się w strukturze organizacyjnej skarżącej są posiadaczami wytworzonych odpadów" i "sklep spożywczy znajdujący się w strukturze organizacyjnej skarżącej jest wytwórcą odpadów", to jednak sformułowania te należy odczytywać w kontekście całego wywodu zawartego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Podkreślić też należy, iż Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] maja 2013 r., nałożył karę pieniężną za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 37 ust. 3 ustawy o odpadach, na skarżącą Spółkę. Adresatem decyzji organów obu instancji jest skarżąca Spółka, a nie sklep spożywczy. Przyjąć zatem należy, iż użycie przez Sąd pierwszej instancji powyższych sformułowań oznacza, że wytworzenie odpadów zdaniem Sądu ma miejsce w sklepie spożywczym w Darłowie, znajdującym się w strukturze organizacyjnej skarżącej Spółki, przy czym posiadaczem odpadów jest podmiot prowadzący ten sklep czyli L. Sp. z o.o. Spółka komandytowa w J. Sąd pierwszej instancji wyraźnie podkreślił, że żądanie od skarżącej rocznego zastawienia, o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy, odnoszącego się do podległych skarżącej sklepów, nie oznacza nadanie poszczególnym sklepom odrębnej od skarżącej podmiotowości prawnej. Jednoznacznie też Sąd pierwszej instancji stwierdził, że prowadzenie prawidłowej gospodarki odpadami na poziomie centrum dystrybucyjnego nie zwalnia skarżącej z takiego samego obowiązku na poziomie poszczególnych sklepów, a spełnienie tego obowiązku powinno znaleźć odzwierciedlenie w dokumentacji prowadzonej zgodnie z wymogami ustawy o odpadach oraz przepisami wykonawczymi wydanymi na jej podstawie. Sąd uznał, że skoro skarżąca nie przedłożyła Marszałkowi Województwa Zachodniopomorskiego zestawienia o rodzajach i ilości odpadów oraz o sposobach gospodarowania nimi w poszczególnych sklepach, to zasadne było nałożenie na Spółkę kary pieniężnej.

W tym stanie rzeczy nie można zgodzić się z zarzutem skargi kasacyjnej, iż Sąd pierwszej instancji przyjął, że sklep spożywczy posiada podmiotowość.

Chybiony jest także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 36 ust. 1 i art. 37 ust. 1 i 3 ustawy o odpadach poprzez uznanie, że strona skarżąca zobowiązana jest do składania zbiorczych zestawień danych o odpadach według miejsca położenia sklepu jako "miejsca wytworzenia odpadu".

Przepis art. 37 ust. 1 ustawy o odpadach nakłada na posiadacza odpadów prowadzącego ewidencję odpadów obowiązek sporządzenia na formularzu zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów, z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodnie z art. 37 ust. 3 tej ustawy zbiorcze zestawienia danych, o których mowa w ust. 1 i 2, posiadacz odpadów jest obowiązany przekazać marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania (...) odpadów w terminie określonym w tym przepisie.

Zgodzić należy się ze stroną skarżącą, że dla przyjęcia, iż dany przedmiot lub substancja jest odpadem konieczne jest zbadanie zamiaru jego posiadacza. Ustawodawca daje pierwszeństwo kryterium subiektywnemu, gdyż zamiar posiadacza odpadu ma decydujące znaczenie dla uznania danej substancji lub przedmiotu za odpad ( art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach) i co się z tym wiąże dla ustalenia miejsca jego wytworzenia. Nie sposób jednak zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej Spółki, że przedmioty lub substancje stają się odpadami dopiero w centrach dystrybucyjnych. Nie można bowiem uznać, że odpady z działalności Spółki powstają wtedy kiedy Spółka sama o tym zadecyduje. Jak już wcześniej wskazano istotnym jest zamiar Spółki, przy czym przy jego badaniu należy brać pod uwagę nie tylko subiektywne twierdzenia strony skarżącej, ale także okoliczności obiektywne wskazujące ewidentnie na zamiar pozbycia się powstających podczas działalności sklepów skarżącej Spółki, zbędnych przedmiotów jeszcze jak znajdują się na terenie sklepu, w którym strona prowadzi działalność. Oczywistym jest, że już na terenie sklepu pracownicy skarżącej decydują, których substancji i przedmiotów wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy o odpadach Spółka się pozbywa jako odpadów w rozumieniu art. 3 ust 1 tej ustawy, a które będą służyły do dalszej działalności. Jeśliby uznać, że odpady powstają dopiero w centrum dystrybucyjnym, to rodzi się pytanie, co jest przewożone ze sklepów Spółki z terenu kraju do centrów dystrybucyjnych, towary na sprzedaż ? Nie ulega wątpliwości, że co do zasady skarżąca Spółka wytwarza odpady w sklepie, a nie w centrum dystrybucyjnym, które może także wytwarzać własne odpady. Ta okoliczność tj. miejsce wytwarzania odpadów miała decydujące znaczenie dla właściwości organu, wobec którego należy wypełniać obowiązki sprawozdawcze i ewidencyjne w zakresie gospodarki odpadami. Obowiązek z art. 37 ust. 3 ustawy o odpadach skarżąca Spółka winna spełnić poprzez przekazanie zbiorczego zestawienia danych, o których mowa w art. 37 ust. 1 i 2 tej ustawy, marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania odpadów, którym jest w okolicznościach niniejszej sprawy sklep spożywczy w Darłowie.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się także naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Zawarte w sentencji wyroku sądu administracyjnego rozstrzygnięcie, ujęte w odpowiedniej formule procesowej jest rezultatem przeprowadzenia przez ten sąd kontroli administracji publicznej. Treść uzasadnienia wyroku winna potwierdzać proces badania przez Sąd zgodności z prawem zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia organu. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez co należy rozumieć możliwość takiego oddziaływania naruszeń przepisów postępowania na treść zaskarżonego aktu, że gdyby ich nie było to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie uzasadnienie Sądu pierwszej instancji odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie Sądu pierwszej instancji, wskazuje, że sprawa została szczegółowo przeanalizowana przez Sąd pierwszej instancji i Sąd dokonał należytej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji wypowiedział się we wszystkich kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy odwołując się do materiału dowodowego sprawy.

W tym stanie rzeczy zarzuty kasacyjne nie mogą odnieść zamierzonego skutku.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.