Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 391/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-06-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki K. w K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - w zakresie wniosku Spółki K. w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 stycznia 2008 r., II OW 3/08, wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie do rozpoznania skargi Spółki K. w K., zwanej dalej "Spółką", na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie uchylenia pozwolenia na budowę oraz odmowy udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr 416/7 przy ul. L. w K.

Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2008 r., II SA/Lu 683/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę w rozpoznawanej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2010 r., II OSK 676/09, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Spółki od powyższego wyroku, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2010 r., II SA/Lu 392/10, zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie ze skargi Spółki na decyzję SKO z dnia [...]r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy dla wskazanej wyżej inwestycji (II SA/Kr 1379/09).

W dniu 11 czerwca 2013 r. (data nadania) Spółka złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające udzielenie jej ochrony tymczasowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.).

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne.

W świetle art. 127 § 3 P.p.s.a. podczas zawieszenia sąd nie podejmuje żadnych czynności z wyjątkiem tych, które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności.

W rozpoznawanej sprawie, pomimo stanu zawisłości sprawy, dopuszczalne jest więc orzekanie w przedmiocie wniosku skarżącej Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] r., nr [...].

Wniosek ten nie zasługuje jednak na uwzględnienie.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], wydaną w trybie wznowieniowym, którą:

I. uchylono decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego, z wewnętrznymi instalacjami i zjazdem, na działce nr ewid. 416/7 i na części pasa drogowego ul. L. w K.,

II. odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda wskazał, iż powodem wydania takiego rozstrzygnięcia było stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], o warunkach zabudowy dla inwestycji objętej pozwoleniem na budowę (decyzje SKO z dnia [...] r., nr [...] i z dnia [...] r., nr [...]).

Sądowi jest wiadome z urzędu, że WSA w Rzeszowie prawomocnym wyrokiem z dnia 26 lutego 2008 r., II SA/Rz 496/07, uchylił powołane wyżej decyzje SKO: z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. Po wydaniu wyroku przez WSA w Rzeszowie sprawę rozpatrywało SKO, które decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] r. nr [...], stwierdzającą nieważność omawianej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., ustalającej warunki zabudowy.

Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2012 r., II SA/Kr 1433/12, WSA w Krakowie, uchylił wskazane decyzje SKO z dnia [...] r. i z dnia [...] r. Jednocześnie Sąd ten wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji SKO z dnia [...] r. do czasu uprawomocnienia się wyroku.

W sprawie budynku mieszkalno-usługowego, wybudowanego przez Spółkę na podstawie opisanej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 19 maja 2006 r., toczyło się również postępowanie naprawcze, prowadzone w trybie art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). W toku tego postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r., nr [...], odmówił przeprowadzenia postępowania naprawczego w sprawie doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem przedmiotowego budynku mieszkalno-usługowego. Decyzją z dnia [...] r., nr [...],Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił powyższą decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w tej sprawie.

Wyrokiem z dnia 25 marca 2013 r., II SA/Gl 1390/12, WSA w Gliwicach, uchylił wskazane decyzje organów nadzoru budowlanego z dnia [...] r. i z dnia [...] r. oraz orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji do czasu uprawomocnienia się wyroku.

W uzasadnieniu tego wyroku WSA w Gliwicach wskazał, że postępowanie naprawcze przewidziane art. 51 Prawa budowlanego powinno być zawsze prowadzone w sytuacji, w której pozwolenie na budowę wydane dla obiektu zostało usunięte z obrotu prawnego. Jednakże, jak podkreślił ten Sąd, prowadzenie postępowania naprawczego dotyczącego wskazanego budynku zrealizowanego przez Spółkę uzależnione jest od uprzedniego usunięcia z obrotu prawnego ostatecznej decyzji PINB z dnia [...] r., nr [...], udzielającej Spółce pozwolenia na użytkowanie tego budynku.

We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Spółka wskazała, że w opisanym wyżej stanie sprawy należy uznać, iż zaistniały przesłanki określone w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadniające udzielenie jej ochrony tymczasowej na podstawie tego przepisu. W ocenie Spółki istnieje bowiem poważne zagrożenie interesów Spółki oraz właścicieli lokali w przedmiotowym budynku poprzez realną możliwość uchylenia pozwolenia na użytkowanie. W takim zaś przypadku zostanie wszczęte postępowanie naprawcze w trybie art. 50 i art. 51 prawa budowlanego dotyczące przedmiotowego budynku, które "na pewno spowoduje powstanie kosztów trudnych dziś do oszacowania i nie można wykluczyć także innych strat po stronie właścicieli lokali w tym budynku". Zdaniem strony skarżącej prowadzenie postępowania naprawczego nie leży w interesie publicznym, gdyż zostało uprawdopodobnione, że "uchylenie pozwolenia na użytkowanie i w konsekwencji tego postępowanie naprawcze mogą okazać się nieprzydatne, a ich skutki – podlegające odwróceniu, co miałoby negatywny wymiar ekonomiczny i społeczny". Z tego powodu konieczne jest "doprowadzenie do sytuacji, w której organ nie będzie podejmował decyzji z pominięciem skutecznej decyzji o warunkach zabudowy mającej istotne znaczenie dla bytu prawnego pozostałych decyzji wydanych w celu realizacji przedmiotowej inwestycji". Taki pożądany z punktu widzenia społecznego skutek zapewni, zdaniem Spółki, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu, skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a.

Okoliczność, iż przepis ten nie nakłada na stronę obowiązku udowodnienia podnoszonych we wniosku okoliczności nie oznacza, że strona uzasadniając ten wniosek może poprzestać jedynie na wskazaniu bliżej nie określonych "kosztów trudnych dziś do oszacowania" oraz "innych strat po stronie właścicieli lokali w tym budynku", jakich "nie można wykluczyć" (k. 246 akt sąd.). Skarżąca nie wskazała, jakie to koszty ponosić będą właściciele lokali mieszkalnych w przedmiotowym budynku w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wiadomo również, co miała Spółka na myśli wskazując "inne straty" właścicieli lokali, które to straty zresztą sama strona uznała za hipotetyczne (we wniosku wskazano, że strat tych "nie można wykluczyć").

Samo ogóle stwierdzenie strony skarżącej, że przyszłe i niepewne rozstrzygnięcia organów administracji, jakie zapaść mogą w odrębnych postępowaniach wywołać mogą "koszty trudne do oszacowania" bądź "inne straty po stronie właścicieli lokali w tym budynku", których "nie można wykluczyć", w żadnym razie nie może świadczyć o uprawdopodobnieniu przez skarżącą Spółkę, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji powstałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody i to szkody znacznych rozmiarów.

Skarżąca nie uprawdopodobniła również zaistnienia w niniejszej sprawie drugiej przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej z art. 61 § 3 P.p.s.a., jaką jest niebezpieczeństwo spowodowania – w wyniku wykonania zaskarżonego aktu – "trudnych do odwrócenia skutków". Sama Spółka przyznała bowiem we wniosku, że ewentualne przyszłe uchylenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalno-usługowego, jakie najprawdopodobniej spowoduje kontynuację już wszczętego postępowania naprawczego dotyczącego tego obiektu, jedynie "może okazać się nieprzydatne", zaś jego skutki "podlegają odwróceniu" (k. 246 akt sąd.).

Podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie dają także pozostałe podniesione we wniosku okoliczności. Przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie może stanowić okoliczność, że w ocenie skarżącej wykonanie tej decyzji spowoduje negatywne skutki "ekonomiczne" i "społeczne". Powołany przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. nie wprowadza tego rodzaju przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej.

Należy również podkreślić, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. Katalog przesłanek wstrzymania zaskarżonego do Sądu aktu jest katalogiem zamkniętym.

Z powyższych względów należało orzec, jak w postanowieniu.