Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1904/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 3
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędziowie sędzia NSA Krystyna Borkowska sędzia del. WSA Bogusław Cieśla (spr.) Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Łd 473/08 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

II OSK 1904/08

U Z A S A D N I E N I E

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2008 r. sygn. akt II S.A./Łd 473/08, po rozpoznaniu skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] maja 2006 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy - skargę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., wydaną na podstawie przepisu art. 157 § 3 w związku z art. 28 , art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a), art. 41 ust. 1, art. 46 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi odmówiło wszczęcia na wniosek M. J., S. J. i H. O. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] grudnia 1999 r. ustalającej na wniosek Spółki z o. o. "[...]" z siedzibą w Poznaniu, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji położonej w Łodzi przy ul. Nad Jasieniem/Cieszyńskiej i Al. Politechniki.

W motywach rozstrzygnięcia organ podniósł, że odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 31 grudnia 1999 r. podyktowana była ustaleniem, iż wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

M. J., S. J. i H. O. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podkreślając, że decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] grudnia 1999r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania, jest wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskodawcy wskazali, iż przysługuje im przymiot strony, co wynika z art. 3 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jak również z art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Osobami, którym przysługuje prawo do ochrony własnego interesu prawnego są bowiem nie tylko bezpośredni sąsiedzi inwestycji, ale i te osoby które w związku z działalnością inwestycyjną lub w jej następstwie doznają lub mogą doznać uciążliwości.

Decyzją z dnia [...] marca 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2003r.

Na powyższe rozstrzygnięcie M. J., S. J. i H. O. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 617/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] marca 2004 r.

Po kolejnym rozpatrzeniu wniosku M. J., S. J. i H. O. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2003r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z dnia [...] maja 2006r. ( zaskarżoną w sprawie niniejszej ) na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 Kpa, art. 1 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, art. 41 ust. 1, art. 46 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2003r., odmawiającą wszczęcia na wniosek M. J., S. J., H. O. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] grudnia 1999r.

Uzasadniając rozstrzygniecie organ podkreślił, iż wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej nie powoduje automatycznie wszczęcia postępowania nadzwyczajnego. Odnosząc się do argumentacji skarżących, wyrażonej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ podniósł, iż norma zawarta w art. 3 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie może być podstawą określenia interesu prawnego wnioskodawców, albowiem posiadają oni wyłącznie interes faktyczny, a planowana inwestycja nie oddziałuje na działki położone w najbliższym otoczeniu.

Organ odwoławczy powołał się również na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 lipca 2004r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 638/02 wydany po rozpoznaniu skargi odwołujących się, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydaną w wyniku wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 31 grudnia 1999 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych.

Wskazał, że w uzasadnieniu powołanego wyroku Sąd stwierdził, iż wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i nie zachodziła przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa.

Uwzględniając powołany wyrok Kolegium Odwoławcze uznało, iż nie ma podstaw do przyjęcia, że w obecnym stanie faktycznym i prawnym wnioskodawcom przysługuje przymiot strony postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] maja 2006r. , M. J. zarzuciła naruszenie art. 157 § 3 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., art. 3 pkt 2 i art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] grudnia 2003r.

Skarżąca wskazała, że posiada interes prawny w rozumieniu art. 28 Kpa. Argumentowała, że organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego zmierzającego do sprawdzenia czy wnioskodawcy posiadają interes prawny. Podniosła nadto, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie było związane wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 lipca 2004r. gdyż są to dwie różne sprawy i dwa różne tryby postępowania nadzwyczajnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uzasadniając wyrok oddalający skargę wskazał, że z uwagi na treść przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm., zwanej dalej p.p.s.a), zobowiązany był uwzględnić treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 lipca 2004r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 638/02 , wraz z jego uzasadnieniem.

Przywołanym orzeczeniem Sąd oddalił skargę M. J. i L. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] lutego 2002r., wydaną w trybie wznowienia postępowania - odmawiającą uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] grudnia 1999 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych, na nieruchomości przy ul. [...] i Al. [...] w Ł..

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Wskazania zawarte w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sądu mają na celu zapobieżenie w przyszłości popełnieniu błędów, stwierdzonych w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dlatego orzeczenie Sądu wywiera skutki również w odniesieniu do przyszłych postępowań administracyjnych i sądowych w danej sprawie.

Na tej podstawie Sąd I instancji uznał, że ocena prawna wyrażona we wskazanym wyroku wiąże go w niniejszej sprawie i nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem.

Nadto Sąd wywiódł ze zwrot normatywny "w sprawie" użyty w powołanym art. 153 p.p.s.a. oznacza konkretną sytuację faktyczną, w której wzajemne uprawnienia i obowiązki określonego podmiotu oraz administracji publicznej podlegają prawnej kwalifikacji na podstawie obowiązujących przepisów materialnego prawa administracyjnego.

Sąd Wojewódzki podkreślił, że skarżąca, występowała z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] grudnia 1999r. wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji. Organy administracji, obu instancji, po wznowieniu postępowania odmówiły uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] grudnia 1999r. wskazując na brak, po stronie wnioskodawców, interesu prawnego i przymiotu strony uprawniającego do skutecznego wnioskowania o uchylenie przedmiotowej decyzji.

W uzasadnieniu wyroku z dnia 6 lipca 2004r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi za prawidłowe uznał stwierdzenie organów administracji, że wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony postępowania zakończonym wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Potwierdził, że wnioskodawcy nie wykazali, iż legitymują się interesem prawnym, który uzasadniałby przyznanie im statusu strony (art. 28 k.p.a.) zwłaszcza, że oddziaływanie planowanej inwestycji ogranicza się wyłącznie do obszaru działki inwestycyjnej.

Podnoszone przez skarżących ogólne dolegliwości dla otoczenia pogarszające standard bytu nie mogły być potraktowane jako oparte na prawie materialnym uzasadnione interesy osób trzecich. Interes skarżących nie ma charakteru interesu prawnego a wyłącznie faktycznego.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało w odniesieniu do tego samego przedmiotu, zmierzało bowiem do wzruszenia tej samej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 31 grudnia 1999r.

Skarżąca nie wykazała, iż legitymuje się interesem prawnym, argumentacja zaprezentowana w skardze nie zasługiwała zdaniem Sądu na uwzględnienie. Zarówno przepis art. 28 Kpa jak i przepis art. 45 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wymagają naruszenia interesu prawnego, popartego konkretnym przepisem prawa materialnego. Okoliczność, iż pierwotnie decyzja w sprawie warunków zabudowy była skarżącym doręczona, a przy kolejnym rozpoznaniu sprawy, gdy po podziale działki, skarżący nie sąsiadowali już z terenem inwestycji i kwestionowana decyzja nie została im już doręczona - nie ma wpływu na wynik sprawy i nie przesądza, iż krąg osób został źle określony.

Sąd uznał, że stan faktyczny sprawy był tożsamym z ustalonym na etapie postępowania wznowieniowego i brak było podstaw do przyznania skarżącej przymiotu strony.

M. J. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 sierpnia 2008 r. sygn. akt II S.A./Łd 473/08.

Zaskarżanemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi:

- art. 151 przez jego zastosowanie (oddalenie skargi) zamiast zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy, zgodnie z którym skargę należało uwzględnić,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 157 § 3 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. przez niezastosowanie pierwszego z wymienionych przepisów na skutek błędnego przyjęcia, że skarżąca nie jest stroną postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

- art. 153 przez jego błędną wykładnię, polegającą na mylnym przyjęciu, że sprawa ze skargi na odmowę uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania i sprawa w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji są tożsame.

Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisie art. 153 p.p.s.a., dokonując nieprawidłowej jego interpretacji.

W ocenie skarżącej sformułowanie "w sprawie" zawarte we wskazanym przepisie, musi oznaczać tożsamość spraw rozpatrywanych przez organ administracyjny lub sąd. Tylko w razie tożsamości sprawy, ocena prawna sądu wyrażona w tej sprawie jest wiążąca.

Skoro istnieją różne podstawy prawne orzekania co do wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji, to nie można mówić o tożsamości tych spraw. Sąd dokonał wykładni "danej sprawy" w aspekcie art. 153 p.p.s.a. bez odniesienia się do znaczenia tego zwrotu przyjętego w ramach innych przepisów to jest 134 i art. 135 p.p.s.a.

Przyjęcie przez Sąd niewłaściwej wykładni art. 153 p.p.s.a., spowodowało w konsekwencji, że Sąd nie rozważył należycie istnienia po stronie skarżącej przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Tymczasem jest to inwestycja uciążliwa, nie tylko potencjalnie powodująca degradację środowiska, wzmożony hałas ale również pogarszająca walory estetyczne środowiska. Interes prawny skarżącej wynikał z tego, iż jest właścicielką nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji mogącej pogorszyć stan środowiska.

Skarżąca podnosiła, że zgodnie z obowiązującym ówcześnie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przez Radę Miejską w Łodzi (ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego z 21 czerwca 1993 r. Nr 6, poz. 71) miała zagwarantowane, że w otoczeniu jej nieruchomości istnieje zakaz działalności produkcyjnej, magazynowej i usługowej mogącej powodować szkodliwe oddziaływanie na środowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie dokonał analizy posiadania przez skarżącą interesu prawnego w domaganiu się stwierdzenia nieważności decyzji, która w rażący sposób narusza prawo. Brak tej analizy spowodował, że Sąd naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a w związku z art. 157 § 3 k.p.a i art. 28 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. J., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wnosiło o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, będąc związany jej zarzutami. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w myśl przesłanek z art. 183 § 2 p.p.s.a., której nie stwierdzono w niniejszej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw.

Przede wszystkim stwierdzić należy, że zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 157 § 3 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. przez niezastosowanie pierwszego z wymienionych przepisów na skutek błędnego przyjęcia, że skarżąca nie jest stroną postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz bezzasadne oddalenie skargi, jest ściśle powiązany z zarzutem naruszenia art. 153 p.p.s.a.

W zarzucie tym podniesiono bowiem dokonanie niewłaściwej wykładni tego przepisu i błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że rozpoznając przedmiotową skargę zobowiązany był uwzględnić treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 lipca 2004r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 638/02.

Gdyby bowiem zasadne okazało się stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym wyroku, iż rozpoznając niniejszą skargę związany był prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 lipca 2004r., co do braku po stronie skarżącej przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, to automatycznie pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły by mieć znaczenia prawnego i odnieść zamierzonego skutku.

Oceniając podniesione zarzuty Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż prawidłowe było ustalenie Sądu I instancji rozpoznającego skargę M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] maja 2006 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, iż związany był wcześniej zapadłym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 lipca 2004r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 638/02, stwierdzającym brak po stronie skarżącej przymiotu strony w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym tej samej decyzji.

Jednocześnie wskazać należy, iż podstawa prawna tego związania została przez Sąd I instancji wadliwe powiązana z treścią art. 153 p.p.s.a., zamiast z art. 170 p.p.s.a.

Wadliwość ta nie miała jednak znaczenia wobec faktu, iż samo związanie kwestią prawną ukształtowaną tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu nie budziło wątpliwości Sądu I instancji.

W tym kontekście przypomnieć należy, że przepis art. 153 p.p.s.a. stanowi, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.

Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie.

Z kolei moc wiążąca wyroku określona w art. 170 p.p.s.a. oznacza, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu.

Dlatego ocena prawna wiąże w danej sprawie, natomiast związanie prawomocnym wyrokiem może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim rozstrzyga określoną kwestię prawną, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie.

Jeżeli prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na decyzję wydaną w postępowaniu wznowieniowym rozstrzygnięto, że określona osoba nie jest stroną w tej sprawie, to związanie takim wyrokiem oznacza, że nie można w innym postępowaniu nadzwyczajnym, dotyczącym tej samej decyzji wbrew temu wyrokowi twierdzić, że ta osoba jest stroną (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2005 r., sygn. akt II GSK 104/05, LEX nr 183637).

Skutkiem zasady mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w postępowaniu późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana. Zachodzi tu zatem ograniczenie dowodzenia faktów objętych prejudycjalnym orzeczeniem, a nie tylko ograniczenie poszczególnego środka dowodowego (por. wyrok SN z dnia 12 lipca 2002 r., sygn. akt V CKN 1110/00, LEX nr 74492).

Wskazany przepis dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, jego ratio legis polega na tym, że gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów państwa. W praktyce oznacza to, że sąd obowiązany jest uznać, że kwestia prawna, która była już przedmiotem rozstrzygnięcia w innej sprawie, a która ma znaczenie prejudycjalne w sprawie przez niego rozpoznawanej, kształtuje się tak, jak to przyjęto w prawomocnym wcześniejszym wyroku. W przeciwnym razie wyroki sądowe miałyby walor jedynie opiniujący.

Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do Sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu.

Skoro zatem w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 lipca 2004r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 638/02, wydanym po rozpoznaniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zapadłą w wyniku wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 31 grudnia 1999 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania, przesądzone zostało, że brak jest po stronie skarżącej, interesu prawnego, a co za tym idzie przymiotu strony uprawniającego do skutecznego wnioskowania o uchylenie przedmiotowej decyzji, to rozpoznając skargę M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] maja 2006 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej samej decyzji, Sąd I instancji związany był wcześniej zapadłym wyrokiem.

W kontekście powyższych uwag nie sposób zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, który twierdzi, że Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, błędnie ocenił stan faktyczny sprawy, pomijając szereg wskazanych w niej okoliczności.

Konsekwencją braku trafności wyżej omówionego zarzutu jest to, że również kolejne zarzuty skargi kasacyjnej nie miały usprawiedliwionych podstaw.

Z wymienionych powodów skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.