Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 731/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz (spr.) Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek Joanna Runge-Lissowska Protokolant Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 26 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Ke 330/05 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. przyznaje radcy prawnemu T. G. kwotę 219,60 zł (dwieście dziewiętnaście złotych sześćdziesiąt groszy) – w tym 39,60 zł (trzydzieści dziewięć złotych sześćdziesiąt groszy) stanowiącą 22% podatku od towarów i usług - tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ponoszonych przez Skarb Państwa.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 26 stycznia 2006 r. II SA/Ke 330/05 oddalił skargę W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kielce z dnia [...] [...], którą odmówiono skarżącej dodatku z tytułu samotnego wychowania dziecka.

Sąd podzielił stanowisko orzekających w sprawie organów, że – w świetle art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.) – nie jest samotnym wychowywanie dziecka przez osobę pozostającą w związku małżeńskim, jak skarżąca, i dlatego nie przysługuje jej dodatek, o którym mowa w art. 12 powołanej ustawy, i nie znajduje też zastosowania art. 60 tej ustawy - przyznający prawo do dodatku również osobie pozostającej w związku małżeńskim, jeżeli do dnia wejścia w życie ustawy otrzymywała na dzieci świadczenia z funduszu alimentacyjnego – gdyż skarżąca nie otrzymywała świadczeń z funduszu, lecz alimenty od ojca dziecka.

Sąd wyjaśnił również, że – chociaż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 18 maja 2005 r. K 16/04 (Dz. U. Nr 95, poz. 806) orzekł o niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej m.in. art. 3 pkt 17 i art. 12 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz o utracie ich mocy z dniem 31 grudnia 2005 r. – nie ma to wpływu na wynik sprawy, gdyż kontrola sądu ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami obowiązującymi w chwili jego wydania.

Wnosząca skargę kasacyjną W. S., reprezentowana przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, jako jej podstawę przytoczyła naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to art. 3 pkt 17 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, polegające na zastosowaniu niekonstytucyjnych przepisów ustawowych jako podstawy materialnoprawnej zaskarżonego orzeczenia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zaskarżony wyrok został wydany po dniu 31 grudnia 2005 r., kiedy już utraciły moc uznane za niezgodne z Konstytucją przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, jednak został na tych przepisach oparty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.

Okoliczność, iż przed wydaniem wyroku będące podstawą zaskarżonych do sądu decyzji przepisy utraciły moc, niezależnie od przyczyn utraty mocy, nie ma wpływu na ocenę legalności tych decyzji.

Stosownie do art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, sądowa kontrola działalności administracji publicznej jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jak zaś stanowi art. 6 kpa, organy administracji publicznej działają na podstawie prawa, i orzekające w tej sprawie organy działały zgodnie z przepisami ustawy o świadczeniach rodzinnych, obowiązującymi w chwili wydawania decyzji, nie można więc oceniać ich działania w świetle stanu prawnego, który powstał po wydaniu przez nie decyzji.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 i art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.