Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 159/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-02-26 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

A. S. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie "rygoru natychmiastowej wykonalności" decyzji do czasu rozpoznania sprawy przez sąd, z uwagi na charakter wykonywanej przez niego pracy, do której niezbędne jest posiadanie uprawnień do kierowania pojazdami (prowadzi gospodarstwo rolne), jak również z uwagi na liczne uchybienia organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zgodnie z poglądami sądownictwa administracyjnego, możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie ww. przepisu nie oznacza, iż sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. postanowienie NSA z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn.. akt II OZ 19/15, opubl. w Lex nr 1640577).

Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14 opubl. w Lex nr 1624317).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawie Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, że zaskarżona decyzja w razie jej wykonania spowodowałaby skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać też z oceną legalności wydanej decyzji, celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd, stąd uwagi skarżącego na temat licznych uchybień organu I instancji, nie mogły stanowić skutecznej argumentacji przedmiotowego wniosku.

Niezależnie od powyższego Sąd wyjaśnia, że ocena przesłanek wskazanych

w art. 61 § 3 P.p.s.a. następuje z uwzględnieniem okoliczności indywidualnej sprawy

i tylko w tych granicach możliwe jest ich badanie. Kontrolowana decyzja utrzymująca

w mocy decyzję organu I instancji o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne sama w sobie nie oznacza pozbawienia skarżącego uprawnienia do kierowania pojazdami. Wykonanie tej decyzji, czyli sam fakt poddania się badaniom psychologicznym, nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Badania takie mają bowiem na celu jedynie ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Ewentualną konsekwencją poddania się badaniom w sytuacji stwierdzenia, na podstawie orzeczenia psychologicznego, istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem jest decyzja o cofnięciu uprawnień

do kierowania pojazdami, jednak sprawa w tym przedmiocie podlega załatwieniu

w odrębnym postępowaniu (por. postanowienia NSA: z dnia 21 maja 2015 r., sygn. akt I OZ 477/15; z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt I OZ 1581/15, 8 stycznia 2016 r., sygn. I OZ 1777/15; opubl. w internetowej bazie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tego względu w ocenie Sądu wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, o czym Sąd orzekł jak na wstępie, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.