Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 991/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do lekarza orzecznika p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji -


UZASADNIENIE

B. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do lekarza orzecznika wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie pozbawieniem go możliwości godnego i uczciwego przejścia na emeryturę oraz nie da mu możliwości leczenia się w Zakładowej Przychodni Lekarskiej NIK.

Organ, w odpowiedzi na skargę - w odniesieniu do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wniósł o jego nieuwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd, rozpoznając wniosek w ww. przedmiocie, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie argumentów wskazanych przez skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2005 r. FZ 59/04, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r. II FZ 452/06).

W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, rozumianych jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, czy też trudniejsze, niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.

Zgodzić się należy z organem, że skarżący już osiągnął wiek emerytalny i ma możliwość skorzystania z prawa wynikającego z tego faktu. Zatem nawet jeśli orzeczenie lekarskie dotyczące stanu zdrowia będzie dla skarżącego niepomyślne, będzie miał on możliwość przejścia na emeryturę. Ponadto, jak zapewnia organ, rozwiązanie stosunku pracy zarówno z uwagi na przejście na emeryturę, jak i rentę nie powoduje braku możliwości korzystania z Zakładowej Przychodni Lekarskiej NIK.

Należy mieć na uwadze, że instytucja ochrony tymczasowej została obwarowana określonymi przesłankami, które osoba ubiegająca się o nią powinna wykazać. Skoro więc przepis art. 61 § 3 cytowanej ustawy zobowiązuje wnioskodawcę do uprawdopodobnienia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to skarżący powinien w sposób logiczny i ciągły te okoliczności wskazać. Skoro zatem skarżący powyższych okoliczności nie wykazał, to wniosek jego nie mógł być uwzględniony.

Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.