Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 310/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 78 ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Maria Zawadzka (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant st. ref. Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody z dnia 4 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 4 lutego 2015 r. Nr [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), na podstawie art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), dalej zwanej ustawą, po rozpatrzeniu odwołania K. K. (dalej: skarżącego), od decyzji z [...] 2014 roku, znak: [...] Starosty, orzekającej o pozbawieniu statusu bezrobotnego za okres od 21 listopada 2013 roku do 24 maja 2014 roku oraz prawa do zasiłku za okres od 29 listopada 2013 roku do 24 maja 2014 roku z powodu pobierania przez skarżącego świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 27 października 2013 roku do 24 maja 2014 roku – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie prawnym mi faktycznym:

W dniu 21 listopada 2013 r. skarżący zarejestrował się w Urzędzie Pracy i został uznany za osobę bezrobotną (decyzja z [...] 2013 r. znak: [...]) z prawem do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120 % kwoty zasiłku od 29 listopada 2013 r. (decyzja z [...] 2013 r. znak: [...]). W dniu 27 listopada 2014 r., Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Inspektorat zwrócił się do Urzędu Pracy o podanie informacji za jaki okres i w jakiej kwocie skarżący pobrał zasiłek dla bezrobotnych z uwagi na ustalenie dla skarżącego uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 27 października 2013 r. do 24 maja 2014 r.

Decyzją z [...] 2014 r. Starosta orzekł o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego za okres od dnia 21 listopada 2013 r. do 24 maja 2014 r. oraz prawa do zasiłku za okres od 29 listopada 2013 r. do 24 maja 2014 r. z powodu pobierania przez skarżącego świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 27 października 2013 r. do 24 maja 2014 r.

W odwołaniu K. K. zarzucił, że w wyniku tej decyzji poniósł stratę finansową i dlatego domaga się przedłużenia zasiłku o 7 miesięcy lub zwrotu kwoty 5105,30 zł przekazanej do ZUS.

Decyzją z dnia 4 lutego 2015 r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżona decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji powołał art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz wskazał, że decyzja o przyznaniu świadczenia z ubezpieczeń społecznych jest podejmowana przez organ rentowy po przeprowadzeniu stosownego postępowania wymagającego pewnego czasu. Może się zatem zdarzyć, że do czasu jej podjęcia były wypłacane zasiłki dla bezrobotnych. Jeśli za ten okres zostało przyznane bezrobotnemu prawo do świadczenia rehabilitacyjnego, to otrzymane świadczenia (w kwocie brutto) z tytułu bezrobocia i pozostawania bez pracy są zaliczane na poczet świadczenia przyznanego przez organ rentowy i traktowane jak świadczenia wypłacane w kwocie zaliczkowej (wtedy powstaje kwestia wzajemnych rozliczeń między tym organem a Funduszem Pracy). Kwota zaliczona w poczet przyznanego świadczenia ubezpieczeniowego powinna być przekazana na rachunek bankowy Funduszu Pracy Powiatowego Urzędu Pracy, który wypłacił zasiłek dla bezrobotnych lub inne wskazane w przepisie świadczenie. Przyznanie świadczenia w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę jest równoznaczne z niespełnianiem przesłanki warunkującej posiadanie statusu bezrobotnego. Statusu bezrobotnego nie może posiadać osoba, która nabyła prawo do świadczenia rehabilitacyjnego. Skutkuje to w efekcie pozbawieniem tego statusu, a co za tym idzie również prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ale tylko za okres, za który przyznano owe świadczenia w wysokości przekraczającej próg połowy minimalnego wynagrodzenia.

W wyniku rejestracji z 21 listopada 2013 r. skarżący uzyskał status osoby bezrobotnej od 21 listopada 2013 r. z prawem do zasiłku od 29 listopada 2013 r. Natomiast prawo do świadczenia rehabilitacyjnego zostało skarżącemu przyznane na okres od 27 października 2013 r. do 24 maja 2014 r. W wyniku przyznania świadczenia rehabilitacyjnego skarżący nie mógł posiadać statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy. Dlatego też zasiłek dla bezrobotnych nie jest skarżącemu przyznany od dnia przyznania statusu (w oparciu o art. 71 ustawy), ale tylko na pozostały okres po upływie okresu na jaki było przyznane świadczenie rehabilitacyjne (zgodnie z art. 78 ust. 4 ustawy).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. K. zaproponował organowi przedłużenie zasiłku dla bezrobotnych na 7 miesięcy albo zwrot kwoty 5105,30 zł przez ZUS.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie. W przypadku zaskarżenia decyzji Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., do jej uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy – lub do stwierdzenia nieważności takiej decyzji, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Kontrola sądowoadministracyjna, przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013 r., poz. 674 ze zm., zwanej dalej: ustawą), zgodnie z którym, w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do (...) świadczenia rehabilitacyjnego (...) na okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano (...) świadczenie rehabilitacyjne (...). Należy zatem wskazać, że organy orzekające w niniejszej sprawie słusznie przyjęły, iż statusem osoby bezrobotnej nie może legitymować się osoba, która nabyła prawo do świadczenia rehabilitacyjnego.

Bezspornym jest, że skarżący decyzją Starosty z dnia [...] 2013 r. znak [...] został uznany za osobę bezrobotną z dniem 21 listopada 2013 r. z prawem do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120 % kwoty zasiłku od 29 listopada 2013 r. Natomiast zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 1 października 2014 r. przyznano skarżącemu świadczenie rehabilitacyjne w okresie od 27 października 2013 r. na okres 7 miesięcy. Organy prawidłowo zatem wykazały, w oparciu o informacje uzyskane z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, że skarżący pobierał świadczenie rehabilitacyjne od 27 października 2013 r. do 24 maja 2014 r., w konsekwencji skarżący w tym okresie nie spełniał przesłanek do posiadania statusu osoby bezrobotnej, a zatem nie przysługiwał mu zasiłek dla bezrobotnych.

Rozstrzygnięcie organów jest wynikiem powołanej powyżej regulacji zawartej w art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Powyższy przepis reguluje między innymi sytuację osób, którym organ rentowy, bądź sąd, wstecznie przyznał świadczenie rehabilitacyjne. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia wypłacanego z Funduszu Pracy oraz świadczenia wypłacanego przez organ rentowy, zasiłek dla bezrobotnych za okres pokrywający się z okresem pobierania świadczenia rehabilitacyjnego jest zwracany przez organ rentowy na rachunek powiatowego urzędu pracy. W konsekwencji zastosowania tego przepisu, status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku przysługuje skarżącemu od momentu upływu okresu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, czyli od dnia 25 maja 2014 r.

Powołana regulacja nakazując traktowanie wypłaconych z Funduszu Pracy świadczeń jako świadczeń wypłaconych w kwocie zaliczkowej w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, nie daje podstaw do przesunięcia okresu zasiłkowego, a jedynie wyklucza możliwość równoczesnego pobierania dwóch świadczeń. Jednocześnie ust. 4 powołanego przepisu nakazuje pozbawienie statusu bezrobotnego za okres, za który wypłacono świadczenie z FUS. W konsekwencji organy prawidłowo przyjęły że uprawnienie do zasiłku skarżący zachował jedynie za okres pozostający po rozliczeniu świadczeń do końca okresu zasiłkowego liczonego od dnia rejestracji.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Dlatego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.