Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1137/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska, Sędziowie NSA Marek Gorski /spr./, Alicja Plucińska - Filipowicz, Protokolant Magdalena Baduchowska, po rozpoznaniu w dniu 22 września 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 maja 2005 r. sygn. akt II SA/Wr 53/03 w sprawie ze skargi R. C. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu gospodarczego na posesji przy ul. L. we W. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 maja 2005 r. w sprawie II SA/Wr 53/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę R. C. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...]w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu gospodarczego na posesji przy ul. L. we W.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, iż z niekwestionowanych i należycie udokumentowanych ustaleń faktycznych wynika, że R. C. jako współwłaściciel działki budowlanej na terenie miasta nie powiązanej z jakimkolwiek gospodarstwem rolnym, rozpoczął budowę budynku gospodarczego na zapleczu budynku mieszkalnego bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu ustalono, iż przedmiotowy obiekt nie był związany z produkcją rolną i nie uzupełniał zabudowy zagrodowej w ramach istniejącej działki siedliskowej, co oznacza, iż stosownie do art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego jego budowa nie była zwolniona od uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżący nie składał zgłoszenia o jakim mowa w art. 30 ust, 1a Prawa budowlanego bowiem niewątpliwie złożony przez skarżącego wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie jest wnioskiem o jakim mowa w wyżej cytowanym przepisie.

Sąd meriti uznał, iż nie zachodziły żadne szczególne względy, które uzasadniały zastosowanie art. 51 Prawa budowlanego a stwierdzony stan faktyczny jest typowy dla zastosowania art. 48 Prawa budowlanego.

Orzeczony nakaz rozbiórki jest zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu należycie skonkretyzowany, skierowany do właściwego adresata i nie narusza art. 48 ust. 1 lub art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego a zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Wyrok ten zaskarżył skargą kasacyjną pełnomocnik R. C. Wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych skarżący zarzucił wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu naruszenie prawa materialnego polegającego na niezastosowaniu w sprawie przepisu art. 21 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 207 , poz. 2016 ze zm.) (winno być art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a) podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy prowadzi do ustaleń, iż przepis ten ma zastosowanie w sprawie.

Wnoszący skargę kasacyjną wskazał, iż powierzchnia zabudowy jest mniejsza niż 35m 2 zaś rozpiętość konstrukcji nie przekracza 4,80m.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania wskazując na bezzasadność skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej skarżący był świadom, iż budowany przez niego na posesji przy ul. L. we W. budynek nie jest obiektem o jakim mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane a nie jak mylnie wskazano w skardze kasacyjnej art. 21 ust. 1 pkt 1 lit. a tej ustawy. Świadczy o tym okoliczność, iż R. C. występował o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, nadto z protokołu oględzin przeprowadzonych na gruncie w dniu 23 lipca 2002 r. wynika, iż skarżący wykonał już mury do wysokości 2,5m obiektu o wymiarach 7,25m x 5,45m co oznacza, iż powierzchnia tego obiektu była większa od wskazanej w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy; wynosiła bowiem 38,51m2.

Gdyby nawet jak uważa skarżący przyjąć, iż przedmiotowy obiekt przeznaczony miał być do przechowywania narzędzi potrzebnych do uprawniania ogrodu przydomowego (takie przeznaczenie określił skarżący w odwołaniu) to zauważyć należy, iż działka na której wznoszony był obiekt budowlany nie jest działką siedliskową.

Niezależnie od powyższego budowa na którą nie jest wymagana decyzja o pozwoleniu na budowę określona w art. 29 ust. 1 pkt 1, 2, 4, 5a, 9, 10 oraz wykonanie robót budowlanych wymienionych w art. 29 ust. 2 pkt 1-7 i 10 ustawy Prawo budowlane wymaga stosownego zgłoszenia właściwemu organowi. Zgłoszenia takiego stosownie do art. 30 ust. 2 cytowanej ustawy należy dokonać przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. Słusznie zauważa Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, iż czym innym jest wniosek o ustalenie warunków zabudowy a czym innym zgłoszenie o jakim mowa w art. 30 ust. 1a cytowanej ustawy.

Przepis art. 48 Prawa budowlanego w wersji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji jednoznacznie stanowił, iż właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Przepis ten, kategoryczny w swej treści, w przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej, co ma miejsce w niniejszej sprawie, nie dawał organowi nadzoru budowlanego możliwości wydania innej decyzji niż decyzji nakazującej rozbiórkę.

Mając powyższe rozważania na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżony skargą kasacyjną wyrok nie narusza prawa i na mocy art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.