Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 308/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1, art. 124 ust. 1a
journal: Dz.U. 2018 poz 121
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 108 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Asesor WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2018 r. sprawy ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2018 r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości; oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., [...] Wojewoda (zwany dalej "Wojewodą"), po rozpoznaniu odwołania E. sp. z o.o., uchylił decyzję Starosty [...] (zwanego dalej "Starostą") z dnia [...] 2017 r., [...] o odmowie udzielania zezwolenia na zajęcie części nieruchomości i w to miejsce orzekł o udzieleniu odwołującej się zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości stanowiącej własność K. sp. z o.o., oznaczonej jako działki [...], obręb [...], [...], ark. [...] – w związku z ograniczeniem sposobu korzystania z części tej nieruchomości zgodnie z decyzją Starosty z dnia [...] 2017 r., [...] Wojewoda orzekł także o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach.

Decyzją z dnia [...] 2017 r., [...] Starosta na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 121, dalej "u.g.n.") orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej działki [...] będące własnością K. sp. z o.o.

Wraz z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z części opisanej wyżej nieruchomości E. dnia 5 grudnia 2016 r. wystąpiła także o wydanie na podstawie art. 124 ust. la u.g.n. decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności.

Dnia 22 czerwca 2017 r. Starosta wystąpił do wnioskodawcy o przedłożenie ekspertyzy dotyczącej awarii linii i jej częstotliwości.

W odpowiedzi (z dnia 10 lipca 2017 r.) pełnomocnik inwestora wskazał, że żądanie takie jest bezprzedmiotowe, wskazując, że inwestor jest przedsiębiorcą o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym, a także posiada koncesję na dystrybucję energii elektrycznej do 1 lipca 2030 r. Wskazał, że realizowana przebudowa ma bardzo ważne, strategiczne znaczenie dla regionu, a bez jej realizacji niemożliwe jest dalsze podłączanie nowych odbiorców energii, jak również istnieje groźba awarii systemu.

Pismem z dnia 31 lipca 2017 r. Starosta ponownie wystąpił do wnioskodawcy o przedłożenie dowodów potwierdzających stanowisko przedstawione w poprzednim piśmie, takich jak ekspertyzy techniczne, opinie biegłych z zakresu elektroenergetyki, wykaz awarii, książka obiektu budowlanego lub innych opisów i analiz.

W piśmie z dnia 11 sierpnia 2017 r. pełnomocnik wnioskodawcy ponownie wskazał, że przedłożenie żądanych dokumentów jest bezprzedmiotowe i wezwał organ do wydania decyzji.

Decyzją z dnia [...] 2017 r., [...] Starosta odmówił [...] sp. z o.o. udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości.

W odwołaniu [...] sp. z o.o. zarzuciła naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej "K.p.a.") poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, co skutkowało odmową wydania zezwolenia. Spółka wskazała też na naruszenie art. 124 ust. 1a u.g.n. poprzez niewłaściwe zastosowanie, co także wyraziło się w decyzji odmownej. Zdaniem odwołującej się za uwzględnieniem jej wniosku przemawia ważny interes społeczny i gospodarczy polegający na zapewnieniu nieprzerwanej dostawy energii oraz wyjątkowo ważny interes strony będącej przedsiębiorcą o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym kraju. Zdaniem [...] sp. z o.o. dopuszczono się także błędnej wykładni wymienionego przepisu poprzez przyjęcie jakoby miał on zastosowanie tylko do sytuacji, w których istnieje konieczność natychmiastowego wykonania prac oraz, że zajęcie nieruchomości wymaga przedłożenia dowodów (podczas gdy przesłanki materialnoprawne art. 124 ust. 1a u.g.n. zostały przez ustawodawcę unormowane w sposób odmienny).

Wskazując na powyższe [...] sp. z o.o. wystąpiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie zgodnie z wnioskiem z dnia 5 grudnia 2016 r. Do odwołania załączono dokument "Ocena stanu technicznego linii 110 kV [...] z odczepem P. [...]" z dnia 15 maja 2015 r. oraz dokumentację fotograficzną istniejącej linii.

Decyzją z dnia 5 lutego 2018 r., [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., orzekł jak opisano na wstępie niniejszego uzasadnienia.

Motywując rozstrzygnięcie wyjaśnił, że w odniesieniu do części działek [...] stanowiących własność K. sp. z o.o. Starosta wydał w dniu [...] 2017 r. decyzję ograniczającą sposób korzystania (na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n.). Organ odwoławczy wskazał dalej, że ubieganie się przez podmiot zamierzający realizować cel publiczny o zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości (art. 124 ust. 1a u.g.n.) wymaga uprzedniego wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. - ograniczającej sposób korzystania z tej nieruchomości. Oznacza to, że decyzja umożliwiająca niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest rozstrzygnięciem zależnym od decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Przywołany art. 124 ust. 1a u.g.n. w powiązaniu z art. 108 K.p.a. stanowi, że gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony, jak również w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który zamierza realizować cel publiczny, udziela w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości zaraz po wydaniu decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.

Wojewoda stwierdził, że wobec wydania pierwotnej decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. ocenie w sprawie podlega wyłącznie kwestia wypełnienia przesłanek z art. 124 ust. 1a u.g.n. W toku postępowania przed Starostą [...] sp. z o.o. nie przedłożyła żadnych dokumentów, które mogłyby pomóc organowi w dokonaniu oceny zasadności wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości. W związku z tym Starosta odmówił nadania decyzji z [...] 2017 r. rygoru natychmiastowej wykonalności. Dopiero do odwołania wnioskodawca załączył dokument "Ocena stanu technicznego linii 110 kV [...] z dnia 15 maja 2015 r. oraz fotografie linii. W dokumencie tym (punkt IV) wskazano, że należy w możliwie najkrótszym terminie wykonać kompleksową przebudowę linii w celu uzyskania większej obciążalności oraz wymiany wyeksploatowanych elementów. Z dokumentu tego wynika, iż występuje zaawansowana korozja kątowników od stanowiska numer [...] do stanowiska numer [...] (oprócz stanowiska numer [...]), występują miejscowe naloty rdzy i rdzawe zacieki od połączeń śrubowych od stanowiska numer [...] do stanowiska numer [...]. Ponadto niektóre uziemienia są uszkodzone, a na 8 stanowiskach występują braki elementów uziemienia. Ponadto w punkcie 11 dokumentu przedstawiono listę awarii i usterek, do których doszło w latach 2000-2015, a która wskazuje na dużą awaryjność tej linii (liczne samoczynne wyłączenia linii, uszkodzenia, czy też rozmietlenia elementów linii). Ogólny stan techniczny linii został określony na poziomie drugim w sześciostopniowej skali (punkt III dokumentu). Zdaniem Wojewody zdjęcia załączone do odwołania potwierdzają występującą korozję elementów linii.

Organ odwoławczy stwierdził dalej, że budowa nowej linii elektroenergetycznej, bardziej zaawansowanej technologicznie od starej demontowanej linii elektroenergetycznej, niewątpliwie jest zgodna z ważnym interesem społecznym. Nowa linia przyczyni się do poprawy jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej oraz wzrostu bezpieczeństwa jej dostaw. Zamierzenie inwestycyjne ma zapewnić bezpieczeństwo energetyczne poprzez wykluczenie zagrożenia przerwaniem dostaw energii elektrycznej, na przykład wskutek awarii starej linii energetycznej, czy też wskutek siły wyższej (warunków pogodowych). Wojewoda zauważył, że jak wynika z załączonych do odwołania dokumentów, linia 110 kV [...] jest w znacznym stopniu przestarzała i wyeksploatowana. Istotnym jest więc zabezpieczenie interesu społecznego, gdyż zagrożenia ciągłości dostawy energii mają charakter realny i w przypadku ich zaistnienia spowodują duże straty. Nagłe wyłączenie linii elektroenergetycznej wskutek awarii prowadzi do czasowego wstrzymania produkcji, dystrybucji i sprzedaży dóbr, co powoduje daleko idące straty podmiotów uczestniczących w obrocie gospodarczym. W ocenie organu odwoławczego, przebudowa linii energetycznej ma zapewnić stały dopływ energii do wielu odbiorców, co niewątpliwie stanowi uzasadniony interes społeczności lokalnej.

Wojewoda zauważył wreszcie, że zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa interes społeczny w sytuacji realizacji inwestycji celu publicznego powinien być przedkładany ponad interes właściciela nieruchomości. W interesie społecznym leży zarówno bezawaryjna eksploatacja sieci, jak i niczym niezakłócone dostawy energii elektrycznej. Same już te okoliczności, przesądzają o wypełnieniu ustawowych przesłanek z art. 124 ust. 1a u.g.n., co skutkuje wydaniem decyzji zgodnej z wolą wnioskodawcy.

Skargę od decyzji Wojewody wniosła K. sp. z o.o. zarzucając decyzji naruszenie art. 124 ust. 1a u.s.g. poprzez uznanie, że w sprawie niezbędne było udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oraz, że spełniona została przesłanka interesu społecznego. W ocenie skarżącej naruszono także art. 7, 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia zezwolenia, zwłaszcza w zakresie niezbędności jego udzielenia oraz konieczności przebudowy linii na odcinku graniczącym w nieruchomością K. l sp. z o.o.

Wskazując na powyższe skarżąca wystąpiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W motywach skargi spółka, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, wskazała, że pojęcie niezbędności (w rozumieniu art. 108 § 1 K.p.a. w zw. z art. 124 ust. 1a u.s.g. – uw. Sądu) dotyczy sytuacji, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw i obowiązków, o których rozstrzygnięto w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym określonym w art. 108 § 1 K.p.a.

Skarżąca zwróciła uwagę, że postępowanie dotyczące linii energetycznej toczy się od 2016 r., a dopiero na etapie obecnego postępowania odwoławczego E. sp. z o.o. przedłożyła opinię, z której wynikać ma wadliwość linii. Opinia została sporządzona w 2015 r., a pomimo upływu 3 lat linia działa w sposób niezakłócony. K. sp. z o.o. podkreśliła, że wnioskodawczyni nie wykazała, jakoby w ostatnich latach dochodziło do awarii, zwłaszcza, że samoczynne wyłączenie bez uszkodzeń miało miejsce w 2013 r., a do 2015 r. zdarzenia takie nie wystąpiły. Dodatkowo w odniesieniu do samoczynnych wyłączeń, nie wskazano ich powodu, natomiast zaznaczone zostało, że kilkukrotnie dotyczyło to warunków atmosferycznych. Spółka wyjaśniła, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż warunki pogodowe nie są okolicznością uzasadniającą natychmiastowe ograniczenie prawa własności.

K. sp. z o.o. podkreśliła nadto, że w punkcie III opinii technicznej będącej załącznikiem do odwołania wyjaśniono, iż linia nadaje się do eksploatacji. Oznacza to, że argumenty przedstawiane przez [...] sp. z o.o. mają charakter hipotetyczny i nie mają cechy realności.

Skarżąca wywiodła, że obowiązkiem organu orzekającego na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. jest wykazanie, jaka jest przyczyna wydania zezwolenia i jakie skutki miałoby zaniechanie wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Zezwolenie może być wydane tylko wtedy, gdy bez niezwłocznego rozpoczęcia realizacji celu publicznego, cel ten w ogóle nie mógłby być zrealizowany.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Odpowiedź na skargę w piśmie z dnia 8 czerwca 2018 r. nadesłała też uczestniczka postępowania - [...] sp. z o.o. wnosząc jednocześnie o oddalenie skargi. Zaznaczyła, że K. sp. z o.o. prezentuje wykładnię, wedle której art. 124 ust. 1a u.g.n. ma mieć zastosowanie tylko do sytuacji nagłych i wymagających natychmiastowego działania. Uczestniczka postępowania nie zgodziła się z taką interpretacją wyjaśniając, że jest ona adekwatna w kontekście innej regulacji – art. 126 u.g.n.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 124 ust. 1a u.g.n. w przypadkach określonych w art. 108 K.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Z kolei art. 108 § 1 K.p.a., do którego ustawodawca się odwołał, stanowi, że rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji od której służy odwołanie, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony.

Mając na uwadze powyższą regulację oczywistym jest, że decyzja wydana w oparciu o art. 124 ust. 1a u.g.n. jest decyzją ściśle związaną z decyzją, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., to jest decyzją ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości. Z brzmienia powołanych przepisów wynika bowiem, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może zostać udzielone tylko po uprzednim wydaniu decyzji o zobowiązaniu do udostępnienia nieruchomości.

Zaznaczyć też trzeba, że decyzja ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości nie musi być ostateczna w dacie, gdy organ orzeka o niezwłocznym jej zajęciu. Istotą bowiem swoistej regulacji z art. 124 ust. 1a u.g.n. jest nadanie inwestorowi administracyjnego tytułu wykonawczego do faktycznego wejścia na teren nieruchomości w razie wystąpienia ku temu przesłanek określonych w ustawie (por. S. Kalus, Ustawa o gospodarce nieruchomościami, Komentarz, Warszawa 2012, wyd. el., pkt 77 i 78 komentarza do art. 124).

W odniesieniu do działek [...] należących do K. sp. z o.o. została w dniu [...] 2017 r. wydana decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości ([...]).

Wobec powyższego w niniejszym postępowaniu ocenić należało jedynie, czy spełnione zostały przesłanki wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości (art. 124 ust. 1a u.g.n.). Zwrócić przy tym należy uwagę, że sam ustawodawca konstruując art. 124 ust. 1 a u.g.n. przesądził o obligatoryjnym wydaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w razie zaistnienia przesłanek określonych w art. 124 ust. 1a u.g.n. i art. 108 K.p.a. Decyzja wydawana na podstawie art.124 ust. 1a u.g.n. nie ma charakteru decyzji uznaniowej. Organ w razie stwierdzenia istnienia wymienionych w przepisach przesłanek ma obowiązek wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.

Jak wskazano, organ zobowiązany jest do wydania decyzji na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny "w przypadkach określonych w art. 108 K.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym". Sąd nie miał wątpliwości – zresztą pozostawało to poza sporem – że wnioskodawca w sprawie wystąpił o ograniczenie, a następnie zajęcie nieruchomości K. sp. z o. o. w związku z realizacją celu publicznego. Nadmienić można, że linia energetyczna 110 kV, której dotyczy postępowanie, mieści się w pojęciu celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n.

W ocenie Sądu inwestycja niewątpliwie ma służyć zaspokajaniu potrzeb społecznych i gospodarczych regionu. Spośród przypadków określonych w art. 108 K.p.a. rozważyć w niniejszej sprawie należało przede wszystkim przesłankę "interesu społecznego". Nadto uzasadnieniem dla zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest również "ważny interes gospodarczy", o którym mowa wprost w art. 124 ust. 1a u.g.n.

W niniejszej sprawie organy trafnie przyjęły, że w zaistniałym stanie faktycznym wydanie zaskarżonych decyzji było uzasadnione interesem społecznym (po części także ważnym interesem gospodarczym).

W ocenie Sądu należy dać wiarę opracowaniu "Ocena stanu technicznego linii 110 kV [...] z dnia 15 maja 2015 r. dołączonemu do odwołania. Opracowanie to zawiera analizę stanu technicznego elementów linii, której dotyczy sprawa. Pochodzi ono co prawda od inwestora, jednakże nie ma powodów, aby twierdzić, że jest nieobiektywne. Zaznaczyć trzeba, że opracowanie zostało podpisane przez trzech różnych pracowników wyższych szczebli w strukturze E. sp. z o.o.

Z analizy technicznej linii [...] wynika, że jest ona w znaczącym stopniu wyeksploatowana i wymaga modernizacji. Doszło między innymi do zaawansowanej korozji kątowników słupów, co zresztą stwierdzić można bez specjalistycznej wiedzy na podstawie dołączonych do odwołania fotografii. Autorzy opinii technicznej stwierdzili uszkodzone uziemienie na czterech stanowiskach, a braki jego elementów na ośmiu. Wskazano także, że linia (pochodząca z 1968 r. i modernizowana w latach 1986 oraz 1999) wielokrotnie od 2000 r. ulegała awarii. Zespół oceniający linię określił jej stan w skali 1-6 jako poziom 2, a w konkluzji stwierdził, że należy w jak najkrótszym terminie wykonać jej kompleksową przebudowę. Należy zwiększyć obciążalność oraz dokonać wymiany wyeksploatowanych elementów.

Mając na uwadze powyższe Sąd nie miał wątpliwości, że linia energetyczna, ze względu na którą doszło do ograniczenia sposobu użytkowania działek [...] oraz orzeczono o niezwłocznym zajęciu nieruchomości, jest w stanie technicznym zwiększającym prawdopodobieństwo wystąpienia awarii i wystąpienia przerw w dostawach energii elektrycznej odbiorców.

W tym miejscu wskazać należy, że realizacja czy modernizacja inwestycji liniowej – a w omawianym przypadku sprawa dotyczy linii energetycznej wysokiego napięcia – ma znaczenie dla wspólnoty państwowej lub samorządowej. Jej sprawne działanie pozostaje bezdyskusyjnie w związku z bezpieczeństwem energetycznym, a to z kolei jest niezbędne dla rozwoju ekonomicznego regionu. Przy inwestycjach liniowych wysokiego napięcia występuje więc niewątpliwie czynnik interesu społecznego jaki i gospodarczego, bowiem budowa sieci elektroenergetycznej służy zapewnieniu stałego dopływu energii do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2015 r., I OSK 1244/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedsięwzięcie omawianego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z przedmiotu własności. Z tego względu zachowany jest wymóg proporcjonalności z art. 31 ust. 3 Konstytucji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt I OSK 3417/15, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 124 ust. 1a u.g.n. Sąd wskazuje, że przesłanek z tego przepisu (oraz z powiązanego z nim art. 108 § 1 K.p.a.) nie można przy tym ograniczać jedynie do działań typu post factum, czyli na przykład do modernizacji linii energetycznej dopiero po wystąpieniu realnych poważnych awarii. W ocenie Sądu dopuszczalne, a nawet wymagane w świetle przesłanek interesu społecznego jest stosowanie – gdy to uzasadnione – działań wyprzedzających i przyszłościowych. To znaczy jeżeli, jak w rozpatrywanym przypadku, przewidywana jest możliwość wystąpienia awarii wynikającej ze złego stanu technicznego, to dopuszczalne, a nawet niezbędne, jest wcześniejsze wykonanie prac mających na celu modernizację linii.

W ocenie Sądu nie naruszono też art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. Ze względu na ogólne przesłanki z art. 124 ust. 1a u.g.n. i art. 108 § 1 K.p.a. w okolicznościach sprawy nie było konieczne, aby czynić szczegółowe ustalenia, gdzie konkretnie i z jakich powodów na linii wystąpiły awarie. Jak już wyżej wskazano, Sąd dał wiarę opracowaniu zespołu powołanego w ramach E. sp. z o.o., który ocenił całą linię energetyczną 110 kV jako wymagającą niezwłocznej modernizacji.

Dodać można, iż trudno zakładać, że przedsiębiorstwo energetyczne podejmować się będzie z całą pewnością kosztownych i pilnych prac przy inwestycjach liniowych w sytuacji, gdy nie jest to wymagane.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że organy zasadnie przyjęły, że w sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 124 ust. 1a u.g.n. Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).