Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 580/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: par. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 89 poz 844
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Sędzia NSA Krzysztof Stanik, Sędzia NSA Ryszard Pęk (sprawozdawca), Protokolant Dariusz Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Po 695/10 w sprawie ze skargi B. P. R., B. i T. Sp. z o. o. w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 16 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. na rzecz B. P. R., B. i T. Sp. z o. o. w J. kwotę 1200 zł (słownie: jeden tysiąc dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej przez B. z o.o. w J. (dalej – skarżąca spółka) jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 grudnia 2010 r. (sygn. akt I SA/Po 695/10), którym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylono decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 16 lipca 2010r. (nr [...]) i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. z dnia 15 marca 2010r. (nr [...]) w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2008 r.

Z przedstawionego przez Sąd I instancji stanu sprawy wynikało, że skarżąca spółka prowadziła działalność gospodarczą w zakresie wynajmu rusztowań budowlanych wraz z ich montażem i demontażem. W wyniku postępowania kontrolnego w zakresie podatku od towarów i usług za maj 2008 r. stwierdzono między innymi, że w przypadku, gdy świadczone usługi wynajmu rusztowań związane były z budownictwem mieszkaniowym, skarżąca spółka stosowała obniżoną stawkę 7% w podatku od towarów i usług, podając w treści wystawionych z tego tytułu faktur symbol PKOB 1122 lub PKOB 1130, zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych. Ustalono, że zgodnie z umowami skarżąca spółka przekazywała protokolarnie zleceniodawcy zmontowane we wskazanym miejscu rusztowania. Zleceniodawca mógł je użytkować zgodnie z przeznaczeniem, zobowiązując się do przestrzegania określonych zasad, w tym nie dokonywania we własnym zakresie jakichkolwiek zmian i ich przebudowy. Wobec powyższych ustaleń organ I instancji zwrócił się pismem z dnia 20 sierpnia 2009 r. do Urzędu Statystycznego Ośrodek Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych w Łodzi o wydanie opinii interpretacyjnej w zakresie ich klasyfikowania przez skarżącą spółkę. W odpowiedzi Główny Urząd Statystyczny Departament Metodologii, Standardów i Rejestrów w Warszawie, wydał opinię w której stwierdził, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004r. (Dz.U. nr 89, poz. 844 ze zm.), według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), usługi opisane w zapytaniu mieszczą się w grupowaniu: PKWiU 45.25.10-00.00 "Roboty związane ze stawianiem rusztowań". Jednocześnie w opinii wskazano na § 3 rozporządzenia, zgodnie z którym do celów podatkowych nadal stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997r. (Dz. U. nr 42, poz. 264 ze zm.), stwierdzając, że świadczone usługi mieszczą się w grupowaniu: PKWiU 45.25.10.-00.00 "Roboty związane ze stawianiem rusztowań". Organ I instancji w tej sytuacji przyjął, że skarżąca spółka nieprawidłowo opodatkowała podatkiem od towarów i usług sprzedaż usług według stawki 7%. Stwierdził, że przedmiotem usługi był wynajem rusztowań budowlanych, a nie wykonanie robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego i wobec tego winna ona być opodatkowana stawką 22%.

Dyrektor Izby Skarbowej w P., po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez skarżącą spółką, decyzją z dnia 16 lipca 2010 r. (nr [...]) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji podtrzymał argumentację przedstawioną przez organ I instancji.

2. Skarga do Sądu I instancji.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca spółka wniosła o uchylenie powyższej decyzji i jej uchylenie oraz o umorzenie postępowania wskazując, że narusza ona:

- art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez błędną interpretację identyfikowania usług stawiania rusztowań na podstawie klasyfikacji statystycznych,

- art. 146 ust. 2 ustawy o VAT poprzez nieprawidłową interpretację pojęcia "roboty związane z budownictwem mieszkaniowym",

- § 5 ust.1a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 97, poz. 970 ze zm.; dalej – rozporządzenie VAT z 2004 r.) poprzez nieuznanie, że 7% stawka podatku VAT ma zastosowanie dla robót związanych ze stawianiem rusztowań przy realizacji budownictwa mieszkaniowego,

- art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia istotnego dowodu w postaci opinii statystycznej wydanej przez Główny Urząd Statystyczny Departament Metodologii, Standardów i Rejestrów w Warszawie oraz brak wnikliwego i rzetelnego ustosunkowania się do innych dowodów przedłożonych w sprawie,

- art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez brak ustosunkowania się do istotnego dowodu, jakim jest opinia statystyczna, wydana na żądanie organu, co poważnie narusza zasadę zaufania do organów podatkowych,

- art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nie przedstawienie w decyzji uzasadnień faktycznych i prawnych stawianych zarzutów, a jedynie przytoczenie przepisów prawnych.

3. Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję wydaną przez organ I instancji, przyjął w uzasadnieniu wyroku, że wydano je z naruszeniem art. 41 ust. 12 ustawy z dnia z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.; dalej – ustawa o VAT) oraz § 5 ust. 1a rozporządzenia VAT z 2004 r. Podkreślił, że w stanie faktycznym ustalonym przez organy podatkowe oraz stanie prawnym obowiązującym w 2008 r., skarżąca spółka świadcząc swoje usługi miała prawo do zastosowania stawki preferencyjnej podatku VAT w wysokości 7%.

Sąd I instancji, przedstawiając stan prawny sprawy, wyjaśnił, że zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy o VAT dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do tej ustawy, stawka podatku wynosi 7 %, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. Jednocześnie art. 41 ust. 12 ustawy stanowi, że stawkę podatku, o której mowa w ust. 2 (7%) stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Podkreślił, że z dniem 1 stycznia 2008 r. dokonano także zmian w rozporządzeniu VAT z 2004 r., dodając do niego przepis § 5 ust. 1a, zgodnie z którym stawkę podatku w okresie do końca 2010 r. obniża się do wysokości 7% również w odniesieniu do robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego w zakresie, w jakim wymienione roboty i remonty, obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte tą stawką na podstawie art. 41 ust. 12-12c ustawy o VAT. Wedle art. 2 pkt 12 ustawy o VAT przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11.

W tym stanie prawnym Sąd I instancji przyjął, że na podstawie przepisów rozporządzenia VAT można stosować stawkę 7% do wszelkich robót budowlanych i budowlano-montażowych dotyczących wymienionych obiektów budownictwa mieszkaniowego. Podkreślił, że wobec braku szczegółowych regulacji w ustawie, dla zastosowania stawki 7% względem całości usługi wystarczające jest, aby wykonywane prace były choć w części związane z budownictwem mieszkaniowym. Następnie Sąd I instancji, zwracając uwagę na treść art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, który stanowił, że w okresie od dnia przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej do dnia 31 grudnia 2007 r. stosowało się stawkę w wysokości 7 % w odniesieniu do robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych związanych z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą, zaakcentował, że podziela w niniejszej sprawie stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku wydanym w składzie 7 sędziów z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt I FPS 8/08, zapadłym w analogicznej kwestii klasyfikowania robót drogowych związanych z budownictwem mieszkaniowym.

W dalszej części uzasadnienia Sąd I instancji przyjął, że zaskarżona decyzja naruszała także art. 8 ust. 3 ustawy o VAT, poprzez jego niezastosowanie i niedokonanie identyfikacji wykonywanych przez skarżącą spółkę usług na podstawie klasyfikacji statystycznych. Wyjaśnił, że zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 207, poz. 1293 z późn. zm.) usługi wynajmu rusztowań z ich montażem i demontażem wraz z oprzyrządowaniem mieszczą się w grupowaniu PKWiU 43.99.20.0 – "Roboty związane z montowaniem i demontowaniem rusztowań". Wniosek ten wynikał ze znajdującej się w aktach opinii Głównego Urzędu Statystycznego Departament Standardów i Rejestracji w Warszawie. W tej sytuacji – według Sądu I instancji – błędem było zakwalifikowanie tych usług przez organy podatkowe obu instancji jako najem rusztowań.

4. Skarga kasacyjna.

W skardze kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając za pośrednictwem pełnomocnika – radcy prawnego, zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Jako podstawy kasacyjne Dyrektor Izby Skarbowej powołał:

1. art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), tj. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, w szczególności art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 41 ust. 2 ustawy VAT,

2. art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na to, że powyższe uchybienie miało wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, po przedstawieniu przebiegu toczącego się postępowania i dokonanych w jego trakcie ustaleń, Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał prezentowane dotychczas stanowisko, że usługi świadczone przez skarżącą spółkę nie stanowiły usług remontowych, budowlanych czy też budowlano-montażowych dotyczących budownictwa mieszkaniowego. Polegały one bowiem – jak podkreślił – tylko i wyłącznie na wynajmie rusztowań wraz z ich montażem i demontażem oraz transporcie do innych firm, umożliwiając im wykonywanie różnych prac konserwacyjnych, umieszczenia reklam, czyszczenia obiektów, remontowych, budowlanych czy też budowlano-montażowych. Powyższe oznaczało, że skarżąca spółka opodatkowując w maju 2008 r. te usługi stawką 7% zaniżyła sprzedaż opodatkowaną według stawki 22%. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że nie kwestionowano w toku postępowania podatkowego klasyfikacji dokonanej w tej sprawie przez organ statystyczny, według której usługi wynajmu rusztowań wraz z ich montażem i demontażem mieszczą się w grupowaniu PKWiU 45.25.10-00.00 "Roboty związane ze stawianiem rusztowań", jednakże to nie oznaczało, że skarżąca spółka świadczyła usługi opodatkowane stawką 7%. Wskazał, że usługi świadczone przez skarżącą spółkę można co najwyżej uznać za usługi służące świadczeniu usług związanych z budownictwem mieszkaniowym i że wobec tego brak jest podstaw do stosowania obniżonej stawki podatku, gdyż nie były to "typowe usługi remontowe, budowlane czy też budowlano – montażowe, które odpowiadałyby definicji zawartej w art. 146 ust. 2 ustawy VAT.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Przystępując do rozpoznania zarzutów zawartych we wniesionej w niniejszej sprawie skardze kasacyjnej podkreślenia na wstępie wymaga to, że stosownie do art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poza niewystępującymi w tej sprawie wypadkami nieważności postępowania sądowego, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i dlatego niezbędne jest wskazanie przez wnoszącego skargę kasacyjną podstaw prawnych, o których mowa w art. 174 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny – będąc związany wymienionymi w skardze podstawami kasacyjnymi – nie może badać zgodności zaskarżonego wyroku z przepisami niewymienionymi w skardze kasacyjnej.

Przypomnienie powyższych uwag o charakterze ogólnym i porządkującym stało się potrzebne, gdyż wprawdzie wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jednak z uwagi na sposób zredagowania zarzutu naruszenia przepisów postępowania, w którym podano, że polegał on na tym, że "naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 41 ust. 2 ustawy VAT" miało wpływ na wynik sprawy, w istocie jedynym, poddającym się ocenie był właśnie zarzut naruszenia prawa materialnego. Innymi słowy: wprawdzie skarga kasacyjna w tej sprawie oparta została na obu podstawach wymienionych w art. 174 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jednak sposób sformułowania zawartych w niej zarzutów wskazuje, że naruszenie przepisów postępowania łączy ona z naruszeniem przepisów prawa materialnego. W tej sytuacji istotna jest ocena zasadności zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów prawa materialnego.

Przechodząc w tych warunkach do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 41 ust. 2 ustawy VAT, nie można zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodzić się z zarzutem skargi kasacyjnej, by dokonana w zaskarżonym wyroku wykładnia tych przepisów była nieprawidłowa. Ta postać naruszenia prawa materialnego polega na mylnym rozumieniu treści lub znaczenia przepisu prawnego. Wskazany w skardze kasacyjnej art. 8 ust. 1 ustawy VAT zawiera definicję usługi. Natomiast art. 41 ust. 1 ustawy VAT, w brzmieniu obowiązującym w maju 2008r., stanowił, że "Stawka podatku wynosi 22 %, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1", natomiast ust. 2 tego przepisu przewidywał, że "Dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7 %, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1".

Nie sposób w tym miejscu zauważyć, że wykładnia wskazanych wyżej przepisów nie stanowiła zasadniczo kwestii spornej w rozpoznawanej sprawie. Organy podatkowe oraz Sąd I instancji mogły co najwyżej dokonać niewłaściwego zastosowania (błędnej subsumbcji) art. 41 ust. 2 ustawy VAT poprzez zastosowanie do usług świadczonych przez skarżącą spółkę stawki 7% podatku, mimo, że (według organów podatkowych) do usług tych należało zastosować stawkę podatku z art. 41 ust. 1 ustawy VAT, tj. 22%.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji, uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję wydaną przez organ I instancji, wskazał jednak, że wydano je z naruszeniem art. 41 ust. 12 ustawy VAT oraz § 5 ust. 1a rozporządzenia VAT z 2004 r. Art. 41 ust. 12 ustawy VAT stanowił, że stawkę podatku, o której mowa w ust. 2 (tj. 7%), stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Wykładnia tego przepisu nie budziła w rozpoznawanej sprawie wątpliwości.

Kluczowe znaczenie miał natomiast § 5 ust. 1a rozporządzenia VAT z 2004 r Przepis ten – w brzmieniu obowiązującym w maju 2008 r. – umożliwiał obniżenie stawki podatku 22%, tj. wymienionej w art. 41 ust. 1 ustawy, do wysokości 7 % w odniesieniu do:

1) robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiektów sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych,

2) obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12

- w zakresie, w jakim wymienione roboty i remonty, obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte tą stawką na podstawie art. 41 ust. 12-12c ustawy.

Do treści tego przepisu nawiązuje także autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu nie wskazując jednak jasno na czym polegało jego naruszenie. Stawia jednak tezę, że usługi świadczone przez skarżącą spółkę można co najwyżej uznać za "usługi służące świadczeniu usług związanych z budownictwem mieszkaniowym i że wobec tego brak jest podstaw do stosowania obniżonej stawki podatku, gdyż nie były to typowe usługi remontowe, budowlane czy też budowlano – montażowe, które odpowiadałyby definicji zawartej w art. 146 ust. 2 ustawy VAT". Można zatem mniemać, że opowiada się on za wąskim rozumieniem normy zawartej w § 5 ust. 1a pkt 1 rozporządzenia VAT z 2004 r.

Nie sposób jednak w tym miejscu pominąć, że w pkt. 1 powołanego wyżej przepisu mowa jest nie tylko o remontach i robotach konserwacyjnych obiektów budownictwa mieszkaniowego, ale także o robotach budowlano-montażowych oraz remontach i robotach konserwacyjnych dotyczących (podkr. Sądu) obiektów budownictwa mieszkaniowego.

Z treści § 5 ust. 1a pkt 1 rozporządzenia VAT z 2004 r. wynika bowiem wyraźnie, że do zastosowania stawki 7% VAT konieczne jest wykonanie:

1) robót budowlano-montażowych, bądź

2) remontów i robót konserwacyjnych

dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem, które nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

Trafnie w tej sytuacji Sąd I instancji opowiedział się za szeroką wykładnią § 5 ust. 1a pkt 1 rozporządzenia VAT z 2004 r. i przyjął, że błędne było zakwalifikowanie spornych usług tylko jako najem rusztowań, skoro – czego nie podważono w skardze kasacyjnej –polegały one także na montażu i demontażu rusztowań. Nie ma żadnego uzasadnienia stanowisko, że stawka 7 % podatku dotyczy jedynie remontów i robót konserwacyjnych, skoro w powołanym przepisie mowa jest także o "robotach budowlano-montażowych", do których zaliczyć trzeba także montaż i demontaż rusztowań służących do budowy obiektów budownictwa mieszkaniowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną trafnie zauważono, że nie jest możliwe wykonanie obiektu budowlanego bez postawienia rusztowania i że trudno znaleźć ściślejszy związek montażu rusztowań z budową budynku. Określając w tym przepisie, jak należy rozumieć związanie robót z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą, wskazano, że chodzi także o "roboty budowlano-montażowe (...) dotyczące obiektów budownictwa mieszkaniowego". "Dotyczyć" według potocznego rozumienia to: "odnosić się do kogoś, czegoś, mieć z czymś związek" (vide: Słownik Języka Polskiego pod redakcją M. Szymczaka, PWN 1995, Tom 1). Jeśli zatem najem połączony z montażem i demontażem rusztowań budowlanych "dotyczy" obiektów budownictwa mieszkaniowego, to usługa taka – jako mająca ścisły związek z budową takiego obiektu – mogła być opodatkowana stawką podatku 7% na podstawie § 5 ust. 1a pkt 1 rozporządzenia VAT z 2004 r.

Skoro w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie związku pomiędzy najmem, montażem i demontażem rusztowań z budową obiektów budownictwa mieszkaniowego a zarzut naruszenia prawa materialnego nie zawierał uzasadnionych podstaw, to skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określając ich wysokość na podstawie § 14 ust. 2 pkt. 2 lit. b w związku z § 6 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).