Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 910/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 151a par. 1 zd. 1, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 138 par. 2, art. 136 par. 1, art. 12 par. 1, art. 15, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 8, art. 28
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 września 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 913/19 w sprawie ze sprzeciwu P. Sp. z o.o. w W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 2 września 2019r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 913/19, oddalił sprzeciw P. Sp. z o.o. w W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z [...] lutego 2016 r. Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 z późn.zm. - dalej w skrócie "ustawa z 2008 r."), § 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, orzekł o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko polegającego na budowie węzła betoniarskiego wraz z zasiekami oraz infrastrukturą techniczną w K. przy ulicy [...], na działce nr [...], k.m [...], obręb: [...].

Pismem z [...] kwietnia 2018 r. L. Sp. z o.o. w K. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem powyższej decyzji, powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Podkreśliła, że przedmiotowy węzeł betoniarski od lat (na zasadzie samowoli budowlanej) zlokalizowany jest w sąsiedztwie nieruchomości spółki L., gdzie znajdują się pomieszczenia biurowe. Bez specjalistycznych badań czy analiz działalność betoniarni powoduje znaczny hałas i wszechobecny pył oddziałujący na działkę wnioskodawców. Spółka L. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bez własnej winy wobec niewskazania jej jako strony tego postępowania. Spółka podała, że o "nielegalności" posadowienie węzła betoniarskiego dowiedziała się z luźnych rozmów [...] kwietnia 2018 r. W dniu [...] kwietnia 2018 r. uczestniczyła w oględzinach nieruchomości objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę węzła betoniarskiego, a [...] kwietnia 2018 r. status tej Spółki jako strony postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę został potwierdzony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.

Postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. Prezydent Miasta K. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] lutego 2016 r. Po rozpatrzeniu zażalenia Spółki, postanowieniem z [...] września 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji.

Postanowieniem z [...] października 2018 r. Prezydent Miasta K., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z [...] lutego 2016 r.

Decyzją z [...] stycznia 2019 r. Prezydent Miasta K., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z [...] lutego 2016 r. argumentując, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez podmiot nie będący stroną postępowania zakończonego wymienioną decyzją środowiskową. Nieruchomość nr ewid. [...], do której Spółka posiada tytuł prawny nie znajduje się w zasięgu oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia.

Po rozpatrzeniu odwołania L. Sp. z o.o. w K., decyzją z [...] maja 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zdaniem Kolegium dla dokonania oceny, czy odwołująca Spółka była stroną w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta K. z [...] lutego 2016 r., organ pierwszej instancji winien zastosować przepisy obowiązujące w tym zakresie w dacie wydawania decyzji, co do której toczy się wznowione postępowanie, a nie art. 74 ust. 3a ustawy z 2008 r. obowiązujący w dacie orzekania przez organ I instancji (18 stycznia 2019 r.). Stąd też organ pierwszej instancji winien odnieść się do art. 28 k.p.a. oraz art. 74 ust. 1 pkt 3 i pkt 3a ustawy z 2008 r. Dla ustalenia stron tego postępowania innych niż wnioskodawca, konieczne jest ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Organ pierwszej instancji powinien jeszcze raz przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w tym zakresie, a następnie wydać jedną z decyzji wskazanych w art. 151 k.p.a.

Sprzeciw od powyższej decyzji złożyło P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 138 § 2 k.p.a., art. 136 § 1 k.p.a., art. 12 § 1 i art. 15 k.p.a., art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 8 k.p.a.

W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego odrzucenie względnie o jego oddalenie.

Oddalając sprzeciw Sąd I instancji stwierdził, że badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w zakresie określonym w art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 z późn.zm. - w skrócie "p.p.s.a.") nakazującym ocenę jedynie przesłanek wskazanych w art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego wykazało, że rozstrzygnięcie to nie jest dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie, a tym samym przedmiotowy sprzeciw, musiał zostać oddalony.

Organ drugiej instancji uzasadniając konieczność uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej wskazał, że wydając tę decyzję organ pierwszej instancji orzekał w oparciu o przepisy, które w sprawie nie miały zastosowania, a mianowicie przy uwzględnieniu art. 74 ust. 3a ustawy z 2008 r. w brzmieniu nadanym art. 509 pkt 8 lit. c ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. zmieniającej ustawę od dnia 1 stycznia 2018 r. Zatem przepis ten, przywołany w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta K. nie obowiązywał w dacie wydania decyzji kończącej postępowanie, o wznowienie którego wniesiono i ma on zastosowanie do stanów faktycznych powstałych po 1 stycznia 2018r. Prawidłowo zatem organ drugiej instancji przyjął, że dokonując we wznowionym postępowaniu oceny, czy wnioskująca o wznowienie Spółka była stroną w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta K. z [...] lutego 2016r. podstawą analizy winny być obowiązujące wówczas przepisy.

Prezydent Miasta K. w swojej decyzji z [...] stycznia 2019 r. odmawiając uchylenia własnej decyzji ostatecznej z [...] lutego 2016 r. stwierdził, że wniosek o wznowienie tego postępowania złożył podmiot nie będący stroną zakończonego wymienioną decyzją środowiskową postępowania, ale nie odniósł się w ogóle, co było przecież istotą tego postępowania, czy podmiot ten nie powinien być stroną tego zakończonego postępowania. Dla ustalenia stron postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, innych niż wnioskodawca, konieczne jest ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Zasadnie Kolegium w uzasadnieniu swojej decyzji podniosło, że z treści art. 72 ust. 2 pkt 1, art. 74 ust. 1 pkt 1 i art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z 2008 r. wynika, iż chodzi o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza odkreślone normy. Normy i ich ewentualne przekroczenie mają znaczenie dla treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie dla posiadania przymiotu strony tego postępowania. Zatem stroną postępowania jest właściciel nieruchomości położonej na terenie objętym tak rozumianym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia. Sam fakt możliwości oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość Spółki L. może świadczyć o interesie prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. Przymiot strony daje przy tym możliwość uczestniczenia podmiotowi w postępowaniu i wpływu na kształt rozstrzygnięcia w ramach posiadanego interesu prawnego, który nie powinien być mniej chroniony niż interes inwestora. Tym samym, skoro jak stwierdził organ odwoławczy w odpowiedzi na sprzeciw wymieniona powyżej Spółka skutecznie złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] lutego 2016 r., to zasadnym było uchylenie decyzji organu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Zasadnie organ przy tym uznał, że w sprawie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zatem w tych okolicznościach, wobec spełnienia przesłanek wskazanych w art. 138 § 2 k.p.a. uchylenie decyzji organu pierwszej instancji było w pełni zasadne i prawidłowe. Nie może przy tym umknąć uwadze fakt, iż decyzja organu pierwszej instancji była decyzją wydaną w toku postępowania wznowieniowego. Organ drugiej instancji nie mógł zatem w tych okolicznościach i na tym etapie postępowania wydać rozstrzygnięcia merytorycznego, rozstrzygającego co do istoty sprawy, bez narażenia się na zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.).

Uwzględniając powyższe Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 138 § 2, art. 136 § 1, a także art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 8 k.p.a. W zakresie gromadzenia materiału dowodowego to organ pierwszej instancji powinien uzupełnić swoje postępowanie i to jak wskazało Samorządowe Kolegium nie tylko w zakresie ustalenia kręgu stron w oparciu o przepisy wskazane przez ten organ, ale nadto z uwagi na uczestniczenie w postępowaniu organu pierwszej instancji niejako w podwójnej roli (organu orzekającego oraz reprezentującego interesy Skarbu Państwa winien rozważyć ewentualne wystąpienie przesłanek wyłączenia organu i podjęcie w związku z tym odpowiednich czynności).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. reprezentowane przez pełnomocnika będącego adwokatem, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę wyroku Sądu I instancji poprzez uwzględnienie sprzeciwu i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Wyrokowi Sądu I instancji skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie:

1. art 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie sprzeciwu mimo rażącego naruszenia przez organ art. 138 § 2 k.p.a. z uwagi na błędne zastosowanie poprzez uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w I instancji, podczas gdy nie wykazano istnienia przesłanek takiego rozstrzygnięcia;

2. art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie sprzeciwu mimo rażącego naruszenia przez organ przepisów art. 136 § 1 k.p.a. polegające na jego niezastosowaniu, w sytuacji gdy zaistniały podstawy do jego zastosowania;

3. nadużycie wyjątku od zasady merytorycznego rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy i naruszenie art. 12 § 1 i art. 15 k.p.a. tj. wynikających z tych przepisów zasad szybkości postępowania i dwuinstancyjności;

4. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 8 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że organ I instancji nie przeprowadził wszystkich dowodów koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Jak wynika z lektury skargi kasacyjnej osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy Sąd I instancji prawidłowo oddalił sprzeciw skarżącej kasacyjnie Spółki od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., wydanej w trybie art. 138 § 2 k.p.a., orzekającej o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji z [...] stycznia 2019 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Rozważania w tym zakresie rozpocząć należy od wskazania, że po myśli art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przywołany wyżej przepis normuje dwie przesłanki wydania decyzji kasacyjnej, które powinny zostać spełnione łącznie. Mianowicie, pierwszą z nich jest ustalenie przez organ odwoławczy, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania. Drugą zaś jest stwierdzenie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co jest równoznaczne z tym, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Wydanie decyzji kasacyjnej, co trafnie zauważył Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, stanowi wyjątek od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Niedopuszczalna jest zatem wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 k.p.a. Wskazać przy tym trzeba, że ocena zastosowania przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. powinna odbywać się z uwzględnieniem brzmienia art. 136 § 1 k.p.a., który zakreśla granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym. Organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego nie może jednak godzić w zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, zdefiniowaną w art. 15 k.p.a., której istotą jest prawo strony do dwukrotnego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administracji. Innymi słowy, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną tylko wówczas, gdy wykaże, że przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach zakreślonych art. 136 k.p.a., nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Sądowa kontrola legalności wydanej przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, co jasno wynika z art. 64e p.p.s.a., ograniczona jest wyłącznie do ustalenia, czy na gruncie konkretnej sprawy spełnione zostały warunki uzasadniające wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Analiza akt sprawy oraz wydanej na ich podstawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. uzasadnia trafność stanowiska Sądu I instancji, że w sprawie zaistniały podstawy do wydania decyzji kasacyjnej, a co za tym idzie oddalenie sprzeciwu było w pełni uzasadnione. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji, dokonując we wznowionym postępowaniu oceny, czy podmiot, z inicjatywy którego wznowiono postępowanie zakończone ostateczną decyzją z [...] lutego 2016 r. był stroną tego postępowania, która bez własnej winy nie brała w nim udziału (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), winien uwzględnić przepisy, które obowiązywały w tym zakresie w dacie wydawania decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym. Tymczasem organ pierwszej instancji orzekając, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., o odmowie uchylenia decyzji z 11 lutego 2016 r., stwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od podmiotu nie będącego stroną postępowania zakończonego decyzją środowiskową, wadliwie stosując obowiązujący w dacie orzekania art. 74 ust. 3a ustawy z 2008 r. Przepis ten, jak trafnie zauważył Sąd I instancji w ślad za organem odwoławczym, został wprowadzony do polskiego porządku prawnego z dniem 1 stycznia 2018 r., na mocy art. 509 pkt 8 lit. c ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1566 z późn.zm.), nowelizującego art. 74 wspomnianej wyżej ustawy z 2008 r. Definiuje on pojęcie strony postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie mniej jednak ma zastosowanie do stanów faktycznych powstałych po 1 stycznia 2018 r. A zatem, ustalając czy dany podmiot był stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją z [...] lutego 2016 r., która bez własnej winny została w nim pominięta, organ pierwszej instancji powinien przede wszystkim uwzględnić obowiązujące w tym zakresie reguły ogólne, a mianowicie brzmienie art. 28 k.p.a. oraz ugruntowany w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż stronami w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach są właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych zasięgiem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Zazwyczaj dotyczyć to będzie nieruchomości bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji. Jednakże w każdym przypadku organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach winien należycie ustalić obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, biorąc pod uwagę nie tylko dane wynikające z dokumentów dostarczonych przez inwestora. Uwzględniając zatem specyfikę inwestycji, krąg stron postępowania w sprawie winien być wyznaczony w oparciu o jej środowiskowy i technologiczny charakter, a nadto inne czynniki, które wpływać mogą na zakres przestrzenny oddziaływania, w szczególności oddziaływania szkodliwego bądź uciążliwego. Nie chodzi przy tym o wykazanie istnienia szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren nieruchomości osoby trzeciej, lecz o możliwość spowodowania takiego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamiarem realizacji inwestycji. Ustalając krąg stron postępowania organ administracji powinien mieć na uwadze to, że o przyznaniu przymiotu strony w postępowaniu decyduje już sam fakt oddziaływania inwestycji na sąsiednie nieruchomości, natomiast ocena czy oddziaływanie to mieści się w granicach określonych przepisami szczególnymi, czy też przekracza ustalone normy będzie miała wpływ na decyzję środowiskową. Innymi słowy, mieszczące się w granicach obowiązujących norm oddziaływanie inwestycji na sąsiednie nieruchomości nie może wykluczać udziału właścicieli tych nieruchomości w toczącym się w tym przedmiocie postępowaniu (np. wyroki NSA z 5 października 2012 r. II OSK 1063/11, 15 lipca 2015 r. II OSK 3020/13, 6 lutego 2018 r. II OSK 1085/16, 29 stycznia 2016 r. II OSK 1340/14, 15 maja 2013 r. II OSK 108/12, 28 lutego 2018 r. II OSK 1748/17 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpatrywanej sprawie, jak poprawnie oceniły Kolegium oraz Sąd I instancji, ustaleń w tym zakresie ewidentnie zabrakło, co jasno wynika z lektury uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, wydanej z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 8, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. rzutującym w istotnym stopniu na rozstrzygnięcie sprawy. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej niewystarczające jest w tym wypadku samo przywołanie przez organ pierwszej instancji treści art. 28 k.p.a., bez odniesienia powyższej regulacji do okoliczności rozpatrywanej sprawy, zebranego materiału dowodowego oraz podnoszonej przez Spółkę L. argumentacji (zarówno w treści wniosku o wznowienie jak i odwołaniu od decyzji). Nie zasługuje przy tym na aprobatę, zwłaszcza w świetle poczynionych wyżej rozważań, pogląd skarżącej kasacyjnie Spółki, jakoby o posiadaniu przymiotu strony w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konieczne było wykazanie, że oddziaływanie przedsięwzięcia na własną nieruchomość jest ponadprzeciętne. Jak trafnie wywiódł Sąd I instancji, sam fakt oddziaływania inwestycji na nieruchomość Spółki L., nawet mieszczący się w granicach dopuszczalnych norm, może świadczyć posiadaniu interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Przymiot strony daje bowiem konkretnemu podmiotowi możliwość uczestniczenia w postępowaniu i wpływania na kształt rozstrzygnięcia w ramach posiadanego interesu prawnego, który nie powinien być mniej chroniony aniżeli interes inwestora. Wskazać w tym miejscu trzeba, że kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja organu odwoławczego została wydana w toku postępowania wznowieniowego, którego istotą jest przeprowadzenie przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia (w okolicznościach rozpatrywanej sprawy co do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W zależności od poczynionych przez organ ustaleń powinno się ono zakończyć wydaniem jednego z rozstrzygnięć określonych w art. 151 k.p.a. Z tych więc względów, na obecnym etapie postępowania, jak trafnie wywiódł Sąd I instancji, organ odwoławczy nie mógł rozstrzygnąć merytorycznie co do istoty sprawy, albowiem czyniąc to naruszyłby wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania. W tym stanie rzeczy zarzuty naruszenia art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. i art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. nie mogły odnieść zamierzonego skutku i należało ocenić je jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.

Nieskuteczne, z uwagi na brak jakiegokolwiek ich rozwinięcia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, okazały się także dwa pozostałe zarzuty naruszenia przepisów procedury administracyjnej.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.