Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 20/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 13
journal: Dz.U. 2008 nr 44 poz 265
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI z dnia 14 marca 2008 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością  uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego
article: art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Cezary Kosterna (spr.), , Protokolant - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2010 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARIMR w W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie: uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz odmowy przyznania tych płatności. skargę oddala


UZASADNIENIE

I. Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest skarga R. P.

na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: organ drugiej instancji lub Dyrektor ARiMR) z [...] października 2009 r. nr [...], którą to decyzją po rozpoznaniu odwołania skarżącego została utrzymana w mocy decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. (dalej: organ pierwszej instancji lub Kierownik Biura Powiatowego ARiMR) z [...] czerwca 2009 r. uchylająca wcześniejszą decyzję w sprawie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za 2008 r. i odmawiającej przyznania skarżącemu płatności z tytułu: jednolitej płatności obszarowej, uzupełniającej płatności obszarowej grupy upraw podstawowych i nakładającej sankcje w wysokości [...] zł, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych.

II. Organ pierwszej instancji wydał decyzję z [...] czerwca 2009 r. w następujących okolicznościach:

Decyzją z [...] lutego 2009 r Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał skarżącemu płatności na rok 2008 w łącznej kwocie [...] zł z tytułu: jednolitej płatności obszarowej (JPO) – [...] zł, uzupełniającej płatności obszarowej grupy upraw podstawowych (UPO – [...] zł i uzupełniającej płatności obszarowej

do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych (TUZ) – [...] zł. Do dopłat JPO zakwalifikowano działki o łącznej powierzchni [...] ha (o [...] ha mniej niż we wniosku), do dopłat UPO działki

o powierzchni [...] ha (zgodnie z wnioskiem), do dopłat TUZ – [...] ha. Podstawą przyznania płatności były przepisy art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170 poz. 1051 ze zmianami) oraz art. 59 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz WE Nr L 141 z 30.04.2004 r. , str. 18 ze zmianami).

W trakcie kontroli administracyjnej, w postępowaniu dotyczącym przyznania płatności dla małżonków S., stwierdzono błędy kontroli krzyżowej pomiędzy skarżącym a J. S. w odniesieniu do działek ewidencyjnych

o numerach [...],[...],[...],[...],[...] i [...] położonych w obrębie ewidencyjnym S., gmina C. powiat [...]. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w tym rozprawy administracyjnej, na której przesłuchano świadków, skarżącego i J. S. oraz A. S., organ ustalił, że użytkownikiem wyżej wskazanych działek objętych wnioskiem skarżącego w roku 2008 był J. S. Ustalenia organu zostały też oparte na innych dowodach, to jest: umowie dzierżawy

z [...] kwietnia 2008 r. pomiędzy skarżącym a właścicielką działek o numerach [...],[...],[...],[...] i [...], oświadczeniu skarżącego dotyczącym użytkowania działek nr [...] i [...], wypisach z rejestru gruntów, postanowieniu Sądu Rejonowego

w O. sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po S. G. (wcześniejszym właścicielu spornych działek), umowie dzierżawy z [...] stycznia 1992 r. pomiędzy J. i A. S. jako dzierżawcami a S. G., oświadczeniu własnym A. i J. S. dotyczącym użytkowania działek [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz wyroku Sądu Rejonowego

w O. sygn. akt [...] przywracającym J. i A. S. posiadanie działki nr [...].

W związku z błędami kontroli krzyżowej dotyczącymi działek [...],[...],[...],[...],[...] i [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O. postanowieniem z [...] czerwca 2009 r. wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją ostateczną z [...] lutego 2009 r. o przyznaniu skarżącemu dopłat, a następnie w dniu [...] czerwca 2009 r. w oparciu o wyżej opisane ustalenia wydał decyzję pierwszoinstancyjna będącą przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej.

Za podstawę prawną tej decyzji organ przyjął przepisy art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zmianami- dalej: k.p.a.), art., 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r.

o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170 poz. 1051 ze zmianami) oraz art. 51 ust.2 i art. 71 a rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz WE Nr L 141 z 30.04.2004 r. , str. 18 ze zmianami). w związku z § 13 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 14 marca 2008 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 44 poz. 265 ze zmianami), art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IV a tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20.11.2004 r. str. 1 ze zmianami).Wskazano, że:

• odnośnie JPO skarżący we wniosku wskazywał [...] ha, zaś w trakcie kontroli stwierdzono powierzchnię uprawniającą do JPO wielkości [...] ha, zatem różnica między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną (wynikająca z nieuznania posiadania przez skarżącego działek [...],[...],[...],[...],[...] i [...]) zawiera się w przedziale 30%-50%, co powoduje nie przyznanie płatności w danym roku,

• odnośnie TUZ stwierdzono, że odmowa przyznania JPO skutkuje odmową płatności TUZ na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego,

• odnośnie UPO skarżący we wniosku wskazywał [...] ha, zaś w trakcie kontroli stwierdzono powierzchnię uprawniającą do UPO wielkości [...] ha, zatem różnica między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną (wynikająca z nieuznania posiadania przez skarżącego działek nr [...] i [...] ) przekracza 50%, co powoduje nie przyznanie płatności i nałożenie wieloletniej sankcji w wysokości [...] zł

na podstawie § 13 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 14 marca 2008 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 44 poz. 265 ze zmianami) oraz zgodnie z art. 51 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r.

III. Odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wniosła A. R. – córka skarżącego, której przekazał on gospodarstwo w grudniu 2008 r. i której udzielił też pełnomocnictwa w sprawie. W odwołaniu tym podniesione zostały zarzuty sprowadzające się przede wszystkim do tego, że pomiędzy skarżącym a małżonkami S. toczą się spory co do użytkowania sąsiadujących działek o numerach [...] i [...]. Działka [...] była własnością skarżącego, a działka nr [...] własnością małżonków S. – jednak część każdej z tych działek była użytkowana przez właścicieli, a część przez właścicieli działek sąsiadujących. Dla uregulowania tych spraw miało dojść do podziału tych dwóch działek i ich wymiany tak, by stan własności był zgodny ze stanem użytkowania, jednak mimo wyrysowania stosownej mapy przez geodetę do wymiany nie doszło. Natomiast co do działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] skarżący wskazywał, że wydzierżawił je na podstawie umowy z [...] kwietnia 2008 r. zawartej z D. K. spadkobierczynią S. G. Jego zdaniem wcześniejsi dzierżawcy – małżonkowie S. - nie gospodarowali na tych działkach, a traktowali je tylko jako źródło dochodu z dopłat. Zarzucił też, że S. skosili zasianą przez skarżącego na tych działkach [...]. Wskazał, że toczy się postępowanie o usunięcie małżonków S. z działek należących do D. K., a także o zasiedzenie przez skarżącego działki [...]. Skarżący podniósł, że zeznania świadków będące podstawą wydania zaskarżonej decyzji są niewiarygodne.

IV. Rozpoznając odwołanie organ drugiej instancji dokonał ponownie analizy materiału dowodowego. Wskazał, że J. S. użytkował sporne działki

na podstawie umowy dzierżawy zawartej w [...]r., przy czym mimo że umowa ta została zawarta na 10 lat, to po upływie tego terminu działki nadal dzierżawił. J. S. mimo wezwania go do tego przez D. K. w [...]r., odmówił opuszczenia działek, bo poczynił już nakłady na uprawy. Organ wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu

z dniu 31 maja grunty rolne, jeśli wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie

z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek. Organ zaznaczył przy tym, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przez posiadanie należy rozumieć efektywne, rzeczywiste w sensie gospodarczym korzystanie z rzeczy, czyli faktyczne użytkowanie gruntów rolnych, a za takie posiadanie nie można uznać władztwa chwilowego, a tylko trwały, ciągły związek

z przedmiotem posiadania. Organ podniósł też, że organy administracji nie mogą brać udziału w sporze cywilnym prowadzonym pomiędzy właścicielami, dzierżawcami czy użytkownikami gruntów rolnych, które to spory rozstrzygać mogą tylko sądy powszechne. Biorąc pod uwagę taką jak wskazana wykładnię pojęcia posiadania gospodarstwa rolnego zawartego w przepisach ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego organ uznał, że skarżący nie wykazał, mimo spoczywającego na nim na podstawie art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego obowiązku, że posiadał w 2008 roku sporne działki w sposób trwały i ciągły, że faktycznie je użytkował zgodnie z normami,

że ponosił nakłady, decydował o prowadzonej na tych działkach działalności rolniczej i że czerpał z tego zyski.

Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów co do braku wiarygodności świadków, organ wskazał, że brak było podstaw do podważenia tych zeznań, zwłaszcza że współwłaścicielka spornych gruntów D. K. wskazała, że pomimo prośby o opuszczenie gruntów dotychczasowy ich dzierżawca J. S. nie uczynił tego.

V. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił decyzji organu drugiej instancji wadliwość w zakresie dotyczącym uznania,

że działki nr [...], część działki nr [...] o powierzchni [...] ha oraz działka nr [...] nie były w 2008 roku w posiadaniu skarżącego w rozumieniu art. 7 ust, 1 ustawy

o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zarzucił też naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. przez jednostronna ocenę dowodów w zakresie ustalenia posiadania opisanych wyżej działek, a także naruszenie przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez błędną interpretację stanu posiadania i użytkowania gruntów. Rozwijając te zarzuty skarżący wskazał, że z pisma A. i J. S. złożonego w toku postępowania o zasiedzenie działki nr [...] i części działki [...] przyznali, że te działki są w posiadaniu skarżącego i jego żony od [...] lat i były w jego posiadaniu w [...]r. Poza tym skarżący podniósł, że o posiadaniu przezeń działki nr [...] w 2008 r. świadczy posianie przez niego na tej działce [...], która została skradziona przez J. S., a przywrócenie posiadania tej działki przez sąd S. nie ma znaczenia, bo nastąpiło dopiero w 2009 r.

Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie zaskarżenia.

VI. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału ARiMR wniósł

o jej oddalenie. Powtórzył dotychczasową argumentację organu co do interpretacji posiadania gruntów rolnych i prawidłowości ustaleń faktycznych. Podniósł, że sam skarżący w oświadczeniu z [...].11.2008 r. wskazał, że użytkuje działkę [...] oraz działkę o pow. [...] ha, zaś pozostałe grunty użytkuje ktoś inny. Organ zaznaczył też, że złożona przez skarżącego umowa dzierżawy z [...] kwietnia 2008 r. nie mogła stanowić rozstrzygającego dowodu, bowiem nie wskazano w niej zakresu przedmiotowego, to jest nie określono działek ewidencyjnych objętych umową. Odnośnie wskazywanego w skardze pisma państwa S. dotyczącego działek nr [...] i [...] organ stwierdził, że pismo to nie może stanowić dowodu

w przedmiotowej sprawie, bowiem dotyczy toczącego się przed sądem powszechnym postępowania o zasiedzenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

VII. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności

z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd każdorazowo obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy postępowanie administracyjne zostało prawidłowo przeprowadzone w sprawie przez właściwe organy administracji publicznej. Obowiązany jest przy tym ocenić, czy w sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, czy stronie skarżącej organy zapewniły możliwość uczestniczenia w postępowaniu, a także czy organy dokonały prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnoprawnych. Dopiero ustalenie prawidłowości w zakresie postępowania i dokonania ustaleń faktycznych może być podstawą dokonania oceny prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania w takim stopniu, by to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów podniesionych w skardze. Należy tu zauważyć, że zarzut dotyczący nieuwzględnienia działki nr [...] jako posiadanej w 2008 r. przez skarżącego jest oczywiście bezzasadny, bo analiza uzasadnień zaskarżonej decyzji

i poprzedzającej jej decyzji pierwszoinstenacyjnej pozwala na jednoznaczne ustalenie, że organy przyjmując niekwestionowany obszar gruntów będących w 2008 r. w posiadaniu skarżącego, uwzględniły w tym obszarze działkę nr [...].

Wskazywana przez skarżącego w skardze działka nr [...] była uznana przez organy (podobnie jak inne działki o numerach [...], [...], [...], [...], [...])

za działki, co do których posiadanie przez skarżącego nie było wykazane, gdyż były one przedmiotem dzierżawy przez małżonków S., a zarazem przedmiotem sporu co do ich posiadania w 2008 r. Sąd w odniesieniu do ustaleń co do posiadania tych działek w 2008 r. (z wyjątkiem działki nr [...] – co będzie omówione niżej) nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania. Organy dokonały ustaleń na podstawie obszernego materiału dowodowego – dokumentów, oświadczeń i zeznań zainteresowanych (skarżącego i małżonków S.), zeznań świadków, w tym przede wszystkim właścicielki spornych między skarżącym i małżonkami gruntów – D. K. Przesłuchano świadków wskazanych przez skarżącego, zapewniono skarżącemu udział w postępowaniu. Tym samym nie sposób doszukać się naruszeń zasad postępowania, w tym zawartych w art. 7 k.p.a. wskazywanym przez skarżącego. Należy też postępowanie dowodowe w tym zakresie uznać za zgodne z art. 77 §1 i art. 78 §1 k.p.a. Sąd nie będąc przy tym związany zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie znalazł też innych naruszeń przepisów prawa postępowania określonych w art. 3 ustawy o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego ani przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, które mogły by mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodzić się należy ze skarżącym, że nie było podstaw do ustalenia, że nie był on w posiadaniu działki nr [...] o powierzchni [...] ha. Działka ta nie była wśród działek wskazanych w umowie dzierżawy zawartej przez małżonków S. w [...]. ani też wskazywana przez nich wśród będących w ich posiadaniu działek

w oświadczeniu z [...] września 2008 r. Nie sposób też doszukać się innych podstaw do przyjęcia przez organy, że działka ta nie była w 2008 r. w posiadaniu skarżącego. Nie można się też zgodzić z organami, że powołanie się w tym zakresie przez skarżącego na oświadczenie małżonków S. z pisma procesowego w postępowaniu przed sądem powszechnym nie może stanowić dowodu w postępowaniu administracyjnym. Jednak te naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na błędne ustalenie, że działka nr [...] nie była w posiadaniu skarżącego w 2008 r. nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem nawet gdyby przyjąć, że ta działka była w posiadaniu skarżącego, to i tak nie wpływałoby to na istnienie rozbieżności pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną działek będących w posiadaniu skarżącego mieszczącej się w granicach pomiędzy 30% a 50% skutkujących odmową przyznania płatności JPO i TUZ. Kwestia tej działki nie miała żadnego wpływu na rozbieżności pomiędzy powierzchniami deklarowanymi i stwierdzonymi, których dotyczą płatności UPO. Zatem takie naruszenia przepisów postępowania, które nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, nie mogą stanowić podstawy do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obiegu prawnego.

Sąd wziął też pod uwagę zasadność wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w celu wzruszenia ostatecznej decyzji organu pierwszej instancji z [...].02.2009 r. przyznającej dopłaty. Ujawniły się bowiem istniejące w dniu wydania tej pierwotnej decyzji nowe istotne okoliczności faktyczne i dowody wskazujące, że podawane we wniosku skarżącego działki mogły nie być w jego posiadaniu. Okoliczności te ujawniły się w postępowaniu dotyczącym małżonków S., którzy w w odpowiedzi na wezwanie organu z [...].03.2009 r. złożyli oświadczenia i dowody wskazujące na posiadanie przez nich spornych działek.

Uznając, że stan faktyczny (z zastrzeżeniem działki [...]) został właściwie ustalony, za prawidłową Sąd uznał wykładnię i zastosowanie przepisów prawa materialnego. Za trafne należy uznać wywody organu dotyczące tego, co należy rozumieć za posiadanie gruntów rolnych w rozumieniu przepisów prawa krajowego

i wspólnotowego dotyczących dopłat przedmiotowych w sprawie. Takie posiadanie musi polegać na faktycznym posiadaniu i efektywnym użytkowaniu gruntów rolnych, to jest efektywnym gospodarowaniu rolnym na tych gruntach. Skoro przedmiotowe działki, będące własnością spadkobierców S. G. posiadali dotychczasowi dzierżawcy małżonkowie S., to przez obsianie części z nich przez skarżącego w [...]r. w sytuacji gdy dotychczasowi dzierżawcy tego nie akceptowali i sami dokonali zbioru zasianej przez skarżącego [...], skarżący nie stał się posiadaczem w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach bezpośredniego wsparcia. W takiej bowiem sytuacji nie może być mowy o efektywnym gospodarowaniu przezeń na tych gruntach.

Skoro słuszne były ustalenia organów, że w odniesieniu do działek

o numerach [...], [...],[...],[...] i [...] skarżący nie spełniał wymogów posiadania ich w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach

w ramach bezpośredniego wsparcia, to słuszne było ustalenie, że powierzchnia zadeklarowana we wniosku o JPO była większa o ponad 30% i mniej niż 50%

od powierzchni stwierdzonej w czasie kontroli, co nakazywało zgodnie

z zastosowanymi przez organy przepisami art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 odmowę przyznania pomocy w zakresie płatności JPO,

a w konsekwencji i uzupełniających płatności obszarowych do powierzchni roślin przeznaczonych na pasze uprawianych na trwałych użytkach zielonych (TUZ).

Podobnie zasadne było nieuwzględnienie przez organy wskazywanych

we wniosku działek nr [...] i [...] , z zatem i stwierdzenie, że różnica między powierzchnią stwierdzoną a deklarowaną przekroczyła 100%. Nakazywało

to odmowę przyznania płatności UPO i nałożenie sankcji w wysokości [...] zł zgodnie ze wskazywanymi przepisami § 13 rozporządzenia Ministra Rolnictwa

i Rozwoju Wsi z 14 marca 2008 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności

w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 44 poz. 265 ze zmianami oraz art. 51 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r.

Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało skargę oddalić.