Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 68/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 63 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 28; art. 33; art. 145 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134 § 1; art. 145 § 1 pkt 1 lit. b)
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska (spr.) Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Protokolant St. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2008 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego P. B. kwotę 500 zł tytułem zwrotu wpisu od skargi i kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa w postępowaniu sądowym III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ E. Podrazik /-/ B. Kamieńska /-/ J. Szaniecka


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta P. decyzją nr [...] z dnia [...] – wydaną na wniosek K. F. - ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz garażu podziemnego, z przeznaczeniem na funkcję mieszkalną z usługami (usługi nieuciążliwe typu handel art. niespożywczymi, biura) przewidzianej do realizacji na terenie nieruchomości położonej w P. przy ul. R. (działka nr geod. [...], ark. [...], obręb J.). Warunki w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego uwzględniały, że przedmiotowa działka i analizowany obszar położone są na terenie zespołu urbanistyczno – architektonicznego wpisanego do rejestru zabytków miasta P. pod nr [...] z dnia 6 października 1982r. i objętego ochroną konserwatorską.

Docelowy wskaźnik intensywności zabudowy dla przedmiotowej inwestycji określono w decyzji na 66%, a wyznaczono go na podstawie wskaźnika intensywności zabudowy nieruchomości przy ul. R. (dz. o numerach [...]) dostępnej z tej samej drogi publicznej co wnioskowana nieruchomość.

Jeśli chodzi o wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, to może ona maksymalnie wynosić 5 kondygnacji nadziemnych, przy całkowitej wysokości elewacji - maksymalnie 17m (w nawiązaniu do wysokości zabudowy na działkach sąsiednich w analizowanym obszarze).

Ze względu na położenie terenu inwestycji na obszarze objętym ochroną konserwatorską, planowany zakres inwestycji powinien być dostosowany do architektury zabytkowego budynku; ochronie konserwatorskiej podlegają bryła i elewacje budynku z gzymsem wieńczącym, formą otworów okiennych i drzwiowych oraz stolarki; dla koncepcji architektonicznej planowanej inwestycji należy uzyskać akceptację Miejskiego Konserwatora Zabytków, a przed wystąpieniem z wnioskiem o pozwolenie na budowę – uzyskać pozwolenie na prowadzenie prac w zabytkowym zespole.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji ustalił, po przeprowadzeniu analizy stanu faktycznego i prawnego, że na działce objętej wnioskiem znajduje się trzykondygnacyjny budynek o funkcji mieszkalnej, z oficyną dwukondygnacyjną, usytuowany w głębi nieruchomości. We frontowej części działki, przy granicy z działką nr [...] znajduje się jednokondygnacyjny budynek mieszkalny. Dla działki tej wydano decyzję o warunkach zabudowy polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalem handlowym w parterze i garażem podziemnym, przewidzianej do realizacji we frontowej części działki, jako uzupełnienie pierzei ul. S. (decyzja nr [...] z [...]). Teren działki objętej wnioskiem znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej. Przedmiotowa działka posiada dostęp do drogi publicznej – ulicy S. i pełne możliwości uzbrojenia w niezbędną dla inwestora infrastrukturę techniczną.

Prezydent wskazał, że w toku postępowania przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy w granicach obszaru wyznaczonego zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Stwierdzono, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkalna wielorodzinna z usługami i bez usług oraz zabudowa usługowa, głównie zwarta, pierzejowa, sytuowana w granicach frontowych działek, wzdłuż ulic. Poszczególne działki mają zróżnicowane powierzchnie. W głębi działek, w granicach z nieruchomościami sąsiednimi, sytuowana jest zabudowa w formie oficyn, z zasady niższa niż budynki frontowe. Na odcinku ul. S. objętym analizą istnieją znaczne ubytki w zabytkowym układzie pierzei, częściowo uzupełnione późniejszą zabudową kontynuującą cechy i parametry dawnych pierzei. W ocenie organu przeprowadzona analiza wykazała, że dla planowanej inwestycji spełnione są wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Realizacja na tyłach przedmiotowej działki rozbudowy i przebudowy wnioskowanego budynku pozwoli na uporządkowanie terenu oraz odtworzenie funkcji uzasadnionej historycznie i przestrzennie na tym obszarze, wpłynie pozytywnie na ład przestrzenny.

Projektowana nadbudowa do wysokości pięciu kondygnacji nadziemnych nie przewyższy pierzei frontowej wzdłuż ulicy, a proponowany zarys obiektu, po ewentualnej przebudowie, nie ograniczy możliwości zagospodarowania frontu działki obiektem stanowiącym uzupełnienie pierzei na tym odcinku.

Ustosunkowując się do zarzutów uczestnika postępowania P. B. – właściciela działki nr [...] przylegającej bezpośrednio do terenu inwestycji – organ orzekający wyjaśnił, że kwestie dotyczące działania ciągów kominowych i spalinowych oraz przesłaniania i zacieniania będą badane na etapie ubiegania się inwestora o pozwolenia na budowę.

P. B. wniósł odwołanie od tej decyzji, zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "ponieważ na sąsiednich działkach nie ma pięciokondygnacyjnych oficyn". Budynek objęty planowaną nadbudową znajduje się w ciągu oficyn trójkondygnacyjnych (działki nr [...]) w tylnej części działki i ma typowy charakter XIX/XX wiecznej oficyny, tak samo jak budynki na działkach przyległych. Skoro zgodnie z inną decyzją o warunkach zabudowy o numerze [...] w części frontowej powstanie nowy budynek, to przedmiotowy, objęty nadbudową budynek na działce [...] "już bezsprzecznie będzie oficyną, czyli powróci do swojej pierwotnie przeznaczonej funkcji". Zdaniem odwołującego się, różnica dwóch kondygnacji w ciągu budynków spowoduje nieład i brak harmonii przestrzennej oraz nieestetyczne wrażenie. Przeszkodzi to odtworzeniu funkcji historycznie i przestrzennie uzasadnionej na tym obszarze.

Odwołujący wytknął też, że w uzasadnieniu decyzji błędnie opisano trójkondygnacyjną oficynę na działce nr [...] jako oficynę dwukondygnacyjną.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, popełniając błąd przy wskazaniu jej daty ([...] zamiast [...]).

Kolegium podkreśliło, że do wnioskodawcy należy wyłączne prawo kształtowania treści wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a organ orzekający dokonuje oceny jego zasadności "w odniesieniu do zastanego ładu przestrzennego w analizowanym obszarze". Stosowną analizę urbanistyczną wraz z projektem decyzji przygotowała osoba uprawniona, a wszystkie wyniki i parametry wynikające z analizy zawarte zostały w decyzji organu I instancji. Wielkość proponowanej zabudowy uzyskała akceptację Miejskiego Konserwatora Zabytków w P., który to organ czuwa nad utrzymaniem zabytkowego charakteru tego rejonu miasta.

Powyższa decyzja jest przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu przez uczestnika postępowania P. B. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając, iż "jest ona niespójna, a wręcz sprzeczna z wcześniej wydaną decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] nr [...] o warunkach zabudowy dla tej samej nieruchomości z uwzględnieniem późniejszych zmian tej decyzji, między innymi z dnia [...] Skarżący wskazał, że z zaskarżonej i powołanych wyżej decyzji wynika, że trzykondygnacyjna wielorodzinna kamienica mieszkalna usytuowana w odległości 23 m od frontu jest budynkiem frontowym. Ustalona w warunkach zabudowy dla przebudowy tego obiektu wysokość dla tego budynku została uwzględniona, tak jakby ów budynek był budynkiem frontowym, zanim zaplanowano budowę obiektu we frontowej części działki nr [...]. Jednakże po wydaniu wyżej opisanej decyzji o budowie budynku wielorodzinnego we frontowej części działki objęta przedmiotową zabudową kamienica przestaje mieć charakter "frontowy" i jako 3-kondygnacyjny budynek w tylnej części działki nie może być nadbudowana o dalsze dwie kondygnacje. Skarżący zaznaczył, że istniejąca na działce nr [...] trzypiętrowa kamienica przylega do należącej do niego, posadowionej na działce nr [...] również trzypiętrowej kamienicy. Nadbudowanie przedmiotowego budynku do pięciu kondygnacji, znacznie ponad wysokość budynku skarżącego, spowoduje obniżenie wartości jego budynku, bowiem budynek skarżącego znajdzie się w "kominie" nadbudowanego, co spowoduje umniejszenie walorów estetycznych i mieszkalnych. Poza tym konieczne będzie przebudowanie lub nadbudowanie kominów, co spowoduje dodatkowe niepotrzebne koszty.

Skarżący zwrócił również uwagę na fakt, że w decyzjach dotyczących tej samej działki przyjęto różny wskaźnik zabudowy – 55 % i 66 %.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi, z uwagi na wniesienie jej po upływie ustawowego terminu.

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o odrzuceniu skargi, jako spóźnionej, uchylił Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że skarga została wniesiona w terminie.

Inwestor K. F. wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił, dokumentując to materiałem fotograficznym, że "projektowany budynek, objęty zaskarżoną decyzją o warunkach zabudowy nie jest budynkiem szczególnie wysokim w porównaniu z budynkami już istniejącymi usytuowanymi w tej samej linii zabudowy, a więc w tyłach działek położonych przy ul. R. i ul. Ż. Budynki te są tej samej wysokości, a nawet często wyższe".

Spółdzielnia Mieszkaniowa "J." zawiadomiona przez Sąd o terminie rozprawy z racji brania udziału w postępowaniu administracyjnym przed organem I instancji (art. 33 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) w postępowaniu sądowym nie zajęła stanowiska, jedynie wyjaśniła, że od grudnia 1995r. toczy się z jej wniosku postępowanie o ustanowieniu na rzecz Spółdzielni użytkowania wieczystego gruntów położonych przy ul. R. oznaczonych jako działki nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazano.

Zgodnie z art. 134 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Rozstrzyganie "w granicach danej sprawy" oznacza związanie Sądu granicami tej sprawy, w której została wzniesiona skarga. Skarżący zatem nie może skutecznie domagać się, aby Sąd w ramach badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji zajmował się sprawdzeniem, czy zamierzona inwestycja, dla której ustalono warunki zabudowy zaskarżoną decyzją jest spójna z inną planowaną na tej samej działce – i jeszcze niezrealizowaną – inwestycją objętą ostateczną decyzją Prezydenta Miasta P. nr [...]z dnia [...] zmienioną decyzją z dnia [...], wydaną na wniosek innej osoby (załączniki skargi k. 5 – 9 akt sądowych). Zgodnie z przepisem art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy.

O tym, że zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy oraz powołana wyżej ostateczna decyzja nr [...] z dnia [...], następnie zmieniona, dotyczą różnych zamierzeń inwestycyjnych na działce nr geod. [...] wyraźnie wynika z załącznika graficznego do wniosku K. F. o ustalenie warunków zabudowy, wszczynającego postępowanie administracyjne zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji (k. 2 akt administ. I instancji). Budynek mieszkalny objęty warunkami zabudowy z dnia [...], oznaczony symbolem VII, położony ma być od frontu ul. R., natomiast przedmiotowa decyzja ustala warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i nadbudowie istniejącego budynku w oficynie oraz jego rozbudowie na powierzchni 20 m² (dobudowa klatki schodowej i łącznika) oznaczonych symbolem V.

Wyrażając obawę, że zwiększenie budynku oficynowego trzykondygnacyjnego o dwie kondygnacje "spowoduje zachwianie odtworzenia funkcji historycznych i przestrzennych" skarżący przeoczył, że Miejski Konserwator Zabytków postanowieniem nr [...] z dnia [...] uzgodnił projekt przedmiotowej decyzji wyjaśniając, że planowana inwestycja "nie ingeruje w zabytkowy charakter w.w. terenu". (k. 29 akt administ. I instancji). Ochronie konserwatorskiej podlegają m. in. bryła i elewacja budynku (pismo konserwatora z dnia 31.01.2007r. – k. 18 akt. administ. I Instancji). To uzgodnienie wiązało organ orzekający o warunkach zabudowy w niniejszej sprawie.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że podnoszone przez skarżącego zastrzeżenia co do działania przewodów kominowych na nadbudowanym obiekcie oraz obiekcie budowlanym skarżącego mogą być rozważane dopiero na etapie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę.

Z kolei zarzut, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne może spowodować obniżenie wartości budynku mieszkalnego zlokalizowanego na przyległej działce należącej do skarżącego, jest związany z interesem faktycznym, a nie prawnym.

Zakres podmiotowy niniejszego postępowania, wobec braku odmiennego uregulowania w cytowanej wyżej ustawie z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustala się na podstawie art. 28 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek (uchwały składu 5 sędziów NSA z dnia 25 września 1995r., sygn. akt VI SA 13/95, ONSA 1995r., z. 4, poz. 154 i z dnia 04 grudnia 1990r., sygn. akt VI SA/20/95, ONSA 1996r., z 2 poz. 54), przy czym mogą to być nawet działki nie pozostające w bezpośredniej styczności z terenem planowanej inwestycji.

Jednak właściciele lub wieczyści użytkownicy działek sąsiadujących z nieruchomością, której dotyczy postępowanie, mogą być jego stroną po wykazaniu w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach tej sprawy przesłanek z art. 28 k.p.a., a więc wpływu wyniku tego postępowania na własny interes prawny lub obowiązek, oparty na przepisach prawa materialnego.

Skarżący swój przymiot strony wywodzi nie tylko z faktu, że planowana inwestycja spowoduje obniżenie wartości jego nieruchomości, ale z tego, że z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo jego zabudowanej budynkiem wielomieszkaniowym działki nr [...] z działką nr [...], objętą podmiotową decyzją o warunkach zabudowy, może zachodzić oddziaływanie ujemne planowanej inwestycji na jego nieruchomość. (patrz wyrok NSA z dnia 17 maja 1999r. sygn. akt IV SA 858/97 – Lex nr 47313).

Organ odwoławczy nie tylko ograniczył krąg uczestników postępowania w przedmiotowej sprawie w porównaniu z liczbą osób, które uczestniczyły w postępowaniu przed organem pierwszej instancji - nie wyjaśniając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego uznał, że nie posiadają one przymiotu strony, ale i przeszedł do porządku nad faktem, że K. D., która w bazach danych zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym figuruje jako właścicielka działki nr [...], także bezpośrednio przylegającej do terenu inwestycji czyli działki nr [...], nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym. Każdorazowo kierowane do niej pod konkretny adres przesyłki urzędowe wracały z adnotacją, że adresat jest nieznany i brak wskazania numeru lokalu.

Zaniechanie usunięcia w postępowaniu odwoławczym tej kwalifikowanej wady oznacza, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, wymagających czynnego udziału wszystkich stron w postępowaniu administracyjnym. Tej oceny nie zmienia fakt zawiadomienia o podejmowanych czynnościach administracyjnych Zrzeszenia, figurującego w bazie ksiąg wieczystych ZGiKM GEOPOZ jako władający działką nr [...], bowiem nie zostało ustalone, na podstawie jakich czynności prawnych właściciel powierzył Zrzeszeniu działkę we władanie ani nie rozważono, czy w myśl przepisów art. 33 k.p.a. Zrzeszenie reprezentuje stronę w postępowaniu administracyjnym.

Skoro zaskarżona decyzja ostateczna narusza prawo, a to kwalifikowane naruszenie daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to zachodzi podstawa do uchylenia takiego aktu w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1b prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) bowiem dyspozycja tego przepisu ma na celu przede wszystkim ochronę obiektywnego porządku prawnego (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) – patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006r. sygn. akt II OSK 1321/2005r., Lex 317405.

Naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest przesłanką wznowienia postępowania administracyjnego, uzasadniającą uchylenie decyzji przez Sąd Administracyjny bez względu na to czy miało ono, czy nie miało wpływu na wynik sprawy. Dla zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. nie ma przy tym znaczenia to, że zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 02 lutego 2006r. sygn. akt OSK 496/05, Lex nr 196 700).

Przystępując do ponownego rozpatrzenia sprawy na skutek odwołania wniesionego przez P. B. organ II Instancji powinien mieć też na względzie, że jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 07 grudnia 2006r. sygn. akt II OSK 1440/05 opubl. w ONSA/WSA 2007r. z. 6, poz. 143, pojęcie działki dostępnej z tej samej drogi publicznej użyte w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie oznacza zawężenia dokonywania oceny na podstawie zabudowy działek położonych przy tej samej drodze publicznej przy której położony jest teren inwestycji. Ze wskazań art. 2 pkt 14 ustawy wynika bowiem, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. "Działka sąsiednia zatem musi mieć dostęp do konkretnej, tej samej drogi publicznej, co jednak zapewnia nie tylko bezpośrednie połączenie, ale również pośrednie".

Z kolei z przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) wynika, że analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadza się, biorąc pod uwagę zagospodarowanie wszystkich działek znajdujących się w granicach obszaru analizowanego, a nie wyłącznie działek, które mają dostęp do tej samej drogi publicznej, do której dostęp ma działka objęta wnioskiem. W przeciwnym razie obszar analizowany musiałby obejmować pas ciągnący się wzdłuż drogi publicznej dostępnej z działki objętej wnioskiem, a nie obszar wokół działki budowlanej wskazanej we wniosku wyznaczony ściśle określonymi granicami, o których mowa w § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia (patrz wyrok NSA z 15 listopada 2007r. sygn. akt II OSK 1508/06).

W wynikach analizy z dnia 02 kwietnia 2007r. (k. 120 akt administracyjnych I instancji) wskazano, że powierzchnię zabudowy wyznaczono z naruszeniem powyższych zasad, czyli tylko "na podstawie wskaźnika intensywności zabudowy nieruchomości przy ul. S.(dz. urz. geod. [...]), dostępnej z tej samej drogi publicznej, co wnioskowana nieruchomość", ale oceniając, czy stanowi to w konkretnej sprawie istotne naruszenie wskazanych przepisów prawa organ odwoławczy nie może pominąć, iż planowana inwestycja polega przede wszystkim na przebudowie i nadbudowie legalnie istniejącego budynku o powierzchni zabudowy 355 m², a rozbudowa ma zająć przestrzeń zaledwie około 20m² (łącznik i klatka wejściowa – k. 3 akt administracyjnych). Z akt administracyjnych nie wynika, aby wnioskodawca później zmienił objęty wnioskiem zamiar inwestycyjny.

Podobnie, ocena wagi zaniechania w postępowaniu administracyjnym obowiązku zaznaczenia na aktualnej mapie granic obszaru analizowanego nie może pomijać ustalonego w analizie (k. 80 akt. administ.) istnienia budynków mieszkalnych o takiej wysokości, do jakiej ma sięgnąć zamierzona nadbudowa, już nawet na działkach sąsiednich, położonych wzdłuż tej samej drogi publicznej.

Jak wyżej wyjaśniono, w postępowaniu odwoławczym powinny brać czynny udział wszystkie osoby posiadające interes prawny, w tym aktualny właściciel działki nr [...] bezpośrednio przylegającej do terenu planowanej inwestycji. Inwestycja ta bowiem polega między innymi na nadbudowie o dwie kondygnacje – budynku przylegającego do działki nr [...]. Wymaga to ustalenia, kto jest aktualnym właścicielem działki nr [...] i skutecznego zawiadomienia go o toczącym się postępowaniu administracyjnym oraz o stanie sprawy. Jeśli organ odwoławczy dojdzie do wniosku, iż któryś z uczestników postępowania administracyjnego pierwszoinstancyjnego nie ma przymiotu strony, powinien dać temu wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji.

Dlatego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b, c, art. 152 i art. 200 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.

/-/ E. Podrazik /-/ B. Kamieńska /-/J. Szaniecka

MP