Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 22/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienia
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka – Kuligowska Sędziowie: Sędzia NSA Stefan Kłosowski /spr./ Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant st. sekr. sąd. Maria Rosochacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2006r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego I. u c h y l a zaskarżone postanowienie II. z a s ą d z a od Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącej kwotę [...] /[...]/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] znak [...], wydanym na podstawie art. 53 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.Nr 80 poz. 717 z póź. zm.) oraz art. 106 § 5 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez Burmistrza, w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie linii kablowej nn 0,4 kV, przebiegającej przez działki nr [...], zasilającej w energię elektryczną stację paliw [...] przy ul. [...] w [...] oraz wymianę przyłącza napowietrznego na przyłącze izolowane na działce nr [...] - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowił nie uzgodnić wyżej wymienionego projektu decyzji.

W uzasadnieniu postanowienia organ ten stwierdził, iż z przedstawionego załącznika graficznego do projektu decyzji wynika, że projektowana linia kablowa nn 0,4 kV prowadzona jest w wykonanym w ostatnich latach dużym nakładem finansowym chodniku w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] (ul. [...]), na co [...] nie wyraża zgody. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. Nr 204 z 2004r., poz. 2086 z póź. zm.) zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się: lokalizowania obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, niszczenia rowów, skarp, nasypów i wykopów; usuwania, niszczenia i uszkadzania zadrzewień przydrożnych.

Ubiegający się o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji celu publicznego [...] złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad niewłaściwie rozpoznał istotę sprawy albowiem w swoich rozważaniach nie uwzględnił treści ust.3 art.39 ustawy z dnia 21 marca 1985r.o drogach publicznych ( t.j. Dz.U. Nr 204 z 2004r. poz.2086 z póź. zm.).

Dla zasilania energią elektryczną stacji paliw znajdującej się w [...] przy drodze krajowej nr [...] konieczne jest ułożenie w chodniku ul. [...] linii energetycznej 0,4 kV.

Jest to obszar intensywnej zabudowy miejskiej i zmiana lokalizacji linii nie jest możliwa.

Będący powodem odmowy chodnik jest typowym chodnikiem wykonanym z kostki brukowej typu "Polbruk", który powszechnie układany jest na placach i chodnikach dróg powiatowych, gminnych itp.

Technologia jego układania w pełni pozwala na odtworzenie stanu pierwotnego, bez jakichkolwiek zniszczeń lub uszkodzeń, co zostało potwierdzone w wielu inwestycjach liniowych prowadzonych w pasach drogowych całego kraju.

Z powodu braku kanałów technologicznych oraz wzrastającej liczby chodników wykonanych z kostki "Polbruk" zajęcie takiego stanowiska przez zarządcę drogi spowoduje zablokowanie inwestycji liniowych mających istotne znaczenie dla rozwoju gospodarczego.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] utrzymała w mocy swe postanowienie z dnia [...] wskazując, iż art. 39 ust. 1 o drogach publicznych zabrania umieszczania w pasie drogowym urządzeń nie związanych z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu drogowego, a do takich należy w/w linii kablowa nn 0,4 kV. W myśl ust. 3 tego artykułu w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wyłącznie za zezwoleniem zarządcy drogi, możliwe jest zlokalizowanie takich urządzeń w pasie drogowym.

Zasadą jest lokalizowanie urządzeń nie związanych z gospodarką drogową lub obsługą ruchu poza pasem drogowym. Umieszczenie w/w urządzeń w pasie drogowym jest sytuacją szczególną i wyjątkową.

W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie zachodzi taka sytuacja.

Skarżąca nie poparła żadnymi dowodami swojego zdania, że zmiana lokalizacji linii nie jest możliwa. Zdaniem organu taka zmiana jest możliwa, choć niewątpliwie związana jest z koniecznością poniesienia przez inwestora podwyższonych kosztów.

Chodnik w ciągu ulicy [...] w [...] wykonany jest z typowej kostki brukowej typu Polbruk.

Fakt ten w żaden sposób nie zezwala jednak na przyjęcie, że jest to sytuacja uzasadniająca umieszczenia urządzenia w pasie drogowym. Każdorazowe przekładanie tego chodnika wpływa na jego trwałość i powoduje utrudnienia w ruchu tak pieszych jak i ruchu drogowym.

W tym stanie rzeczy, w ocenie organu zarządzającego drogą, brak jest podstaw dla uznania, że spełnione zostały przesłanki art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych.

Powyższe postanowienie [...] zaskarżyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając mu naruszenie:

1) art. 39 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 204. poz. 2086 z 2000 r.) poprzez jego błędną wykładnię, wyrażającą się w stwierdzeniu, iż inwestycja polegająca na budowie linii kablowej, zasilającej w energię elektryczną stację paliw oraz wymianie przyłącza napowietrznego na przyłącze izolowane stanowi umieszczenie urządzenia niezwiązanego z potrzebami ruchu drogowego, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu uzasadnia wniosek, iż opisana inwestycja jest związana z gospodarką drogową i obsługą ruchu drogowego co pozwala na umieszczenie wyżej wymienionych urządzeń w pasie drogowym,

2) art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 204 poz. 2086 z 2000 r) poprzez błędne uznanie, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania wskazanego przepisu,

3) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia tj. art. 107 § 3 kpa, w zw. z art.53 ust.3 ustawy z dnia 27.03 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717

z 2003r.).

Zdaniem skarżącej analiza art. 39 ustawy o drogach publicznych (a contrario) uzasadnia wniosek, iż dopuszczalnym jest umieszczanie w pasie drogowym urządzeń, związanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Ustawa o drogach publicznych nie precyzuje określeń: "potrzeby zarządzania drogami" i "potrzeby ruchu drogowego". Inwestycja polegająca na budowie linii kablowej, zasilającej w energię elektryczną stację paliw oraz wymianie przyłącza napowietrznego na przyłącze izolowane jest związana z potrzebami zarządzania drogami i ruchu drogowego, gdyż stacja paliw jest integralnie związana z ruchem drogowym, już chociażby z tego względu, że umożliwia jego funkcjonowanie.

Jest to więc inwestycja związana z gospodarką drogową lub obsługą ruchu drogowego.

Wyżej przedstawione okoliczności uzasadniają twierdzenie, iż organ administracyjny wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepis art. 56 ustawy z dnia 28.03.2003 o planowaniu oraz zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem zgodnie z tym przepisem nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjnego jest zgodnie z przepisami odrębnymi, w tym przypadku przepisami ustawy o drogach publicznych.

Organ administracyjny, wydając zaskarżoną decyzję, błędnie uznał, iż inwestycja polegająca na budowie linii kablowej zasilającej w energię elektryczną stacje paliw oraz na wymianie przyłącza napowietrznego na przyłącze izolowane nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku w rozumieniu przepisu art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych.

O tym, że w przedmiotowej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, pozwalający na lokalizowanie urządzeń w pasie drogowym świadczy to, że obiekt stacji benzynowej jest otoczony [...] nieruchomościami, stanowiącymi własność osób fizycznych. Nadto stacja nie posiada dostępu do innej drogi publicznej a obszar na której ma być wykonywana inwestycja stanowi zabudowa miejska. Dodatkowo wskazać należy, iż w pasie drogowym, o którym mowa w zaskarżonej decyzji, skarżąca posiada setki metrów sieci energetycznej, złączy itp. urządzeń, które we wcześniejszym okresie czasu zostały tam umieszczone. Wskazać także należy, iż brak jest kanałów technologicznych, które powinny być wykonane przez zarządcę drogi, co uniemożliwia umieszczenie elementów uzbrojenia terenu.

Odpowiadając na skargę Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu choć z innych przyczyn niż zarzuty w niej podniesione.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało – jak wynika z jej treści – na podstawie art. 53 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 106 § 5 kpa.

Powołany przepis – w odniesieniu do niniejszej sprawy – stanowi, iż decyzje o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do prasa drogowego .

Przepis ten nie ma zastosowania do inwestycji mającej przebiegać w pasie drogowym – na co wskazuje treść wniosku jak i skargi. Do takiej inwestycji - zastosowanie mają przepisy ustawy o drogach publicznych, nie zachodzi zaś konieczność uzgodnień w trybie art. 53 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie odwoływanie się w treści zaskarżonego postanowienia jak i w skardze do treści art. 39 ustawy o drogach publicznych jest więc całkowicie chybione.

W treści postanowienia nie zostało jednak jednoznacznie wskazane, iż lokalizacja inwestycji celu publicznego w niniejszej sprawie dotyczyć ma obszarów przyległych do pasa drogowego, wobec czego niemożliwa jest sądowo-administracyjna kontrola postanowienia.

Niewyjaśnienie tej kwestii stanowi naruszenie art. 7 i 9 Kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.