Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 537/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 4 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 17 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Związku [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2020 r., sygn. akt II SO/Wa 59/19 z wniosku Fundacji [...] o wymierzenie Związkowi [...] grzywny za nieprzekazanie skargi Fundacji [...] na bezczynność w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 13 maja 2020 r., sygn. akt II SO/Wa 59/19, po rozpoznaniu wniosku Fundacji [...] (dalej: "Fundacja") o wymierzenie Związkowi [...] grzywny, w pkt: 1. wymierzył Związkowi [...] grzywnę w wysokości 500 zł; 2. zasądził od Związku [...] na rzecz Fundacji 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że Fundacja pismem z 26 listopada 2019 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o ukaranie Zarządu Związku [...] grzywną w wysokości 3000 zł, na podstawie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), ze względu na nieprzekazanie Sądowi skargi Fundacji na bezczynności wskazanego organu w sprawie udostępniania informacji publicznej na wniosek z 25 września 2019 r.

W uzasadnieniu skargi Fundacja wskazała, iż za pośrednictwem organu Związku [...] w Warszawie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność tego podmiotu, z uwagi na nieudostępnienie informacji publicznej. Organ nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydał decyzji odmownej w tej sprawie. Pismem z 6 listopada 2019 r. poinformował jedynie, iż skarga nie zostanie przekazana do Sądu bowiem nie znajduje podstawy prawnej do takiego działania. Zdaniem Fundacji nie przekazując skargi Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w terminie 15 dni, podmiot obowiązany naruszył art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm., dalej: u.d.i.p.) oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji. Tym samym zasadne jest zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 55 § 1 p.p.s.a.

W odpowiedzi na wniosek Związek [...] wniósł o: 1. odrzucenie wniosku w całości jako niedopuszczalnego, ewentualnie z ostrożności procesowej o jego oddalenie, 2. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach WSA w Warszawie o sygn. akt VI SO/Wa 3/19 na okoliczność, iż Sąd orzekł już w analogicznej sprawie o ukaranie grzywną za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i przyznał rację Zarządowi, iż działa on zgodnie z prawem, 3. obciążenie Fundacji kosztami postępowania.

W uzasadnieniu Związek [...] podkreślił, iż jego Zarząd nie ma legitymacji biernej do występowania w niniejszym postępowaniu i z tego powodu wniosek o ukaranie grzywną powinien zostać odrzucony. Zarówno Zarząd [...], jak i sam Związek nie są organami władzy publicznej, a zatem nie rozstrzygają sprawy w formie podlegającej kontroli sądowoadministracyjnej. To z kolei czyni wniosek o ukaranie grzywną za nieprzekazanie skargi na bezczynność w sprawie takiego rozstrzygnięcia niedopuszczalnym, o czym przesądził prawomocnym postanowieniem WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt VI SO/Wa 3/19.

Ponadto Związek [...], powołując art. 1 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. podkreślił, iż nie jest podmiotem dysponującym majątkiem publicznym, nie realizuje zadań publicznych, a także nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego też nie jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Jednocześnie zwrócił uwagę, że nawet gdyby wniosek Fundacji o udostępnienie informacji publicznej był skierowany do organu władzy publicznej, to z uwagi na swoją treść musiałby zostać odrzucony. Trenerzy [...] prowadzący szkolenia nie pełnią bowiem funkcji publicznych i choćby z tego względu nie podlega ujawnieniu ich wynagrodzenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym postanowieniu wyjaśnił, że kwestię zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadniczo reguluje art. 25 § 1-4 p.p.s.a. Przepis ten określając katalog podmiotów mających zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona i wymieniając w tym katalogu "organ administracji publicznej" nie odnosi się do szerszego pojęcia "organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi", a który to organ jest – zgodnie z art. 32 p.p.s.a. - stroną w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej obok skarżącego i ewentualnych uczestników postępowania (art. 12 p.p.s.a.). Oznacza to, że art. 25 § 1-4 p.p.s.a. dotyczy adresatów działań organów "których działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi", a nie tych organów. Chociaż organy administracji publicznej zasadniczo nie występują w postępowaniu sądowoadministracyjnym w roli skarżących, to wyjątkowo, w sytuacjach wyraźnie wskazanych w przepisach szczególnych ustawodawca przypisuje im zdolność do występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym jako skarżącym. Zdolność organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi do występowania przed sądem administracyjnym jako strona wynika z art. 32 p.p.s.a. Zatem każdy podmiot, przeciwko którego aktowi, czynności, bezczynności, przewlekłości podlegających kontroli sądowoadministracyjnej sformułowana jest skarga, z tego faktu uzyskuje przymiot zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przyjmując w świetle ustawy status skarżonego "organu". Sąd pierwszej instancji wskazał, że w sprawie inicjowanej wnioskiem o udzielenie informacji publicznej nie można pominąć regulacji zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, która jest ustawą szczególną w stosunku m.in. do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, przy czym katalog podmiotów wyliczonych w art. 4 ust. 1 pkt 1-5 nie jest katalogiem zamkniętym skoro ustawodawca posłużył się w określeniu tego katalogu zwrotem "w szczególności". Przepis art. 4 ust. 3 u.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż Związek [...] (zgodnie z nr KRS [...]) reprezentowany przez swój Zarząd, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej i któremu zarzuca się bezczynność w tym przedmiocie jest stroną postępowania sądowego. Natomiast kwestia, czy jest on podmiotem obowiązanym (organem w znaczeniu funkcjonalnym) w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, z uwagi na przedmiot postępowania z wniosku o ukaranie karą grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., może zostać rozstrzygnięta dopiero w momencie rozpoznania skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Tym bardzie takiej oceny nie może dokonywać podmiot, do którego skarga jest kierowana. Przekazanie sądowi administracyjnemu skargi jest zaś bezwzględne i obligatoryjne, niezależne od tego, czy dany podmiot uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy uważa, że nie jest organem w rozumieniu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albo nie jest dysponentem żądanych informacji, bądź stwierdzi że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Już tylko samo złożenie skargi stanowi żądanie strony nadania skardze określonego biegu i obliguje podmiot, do którego skarga ta została skierowana do uczynienia zadość temu żądaniu. Nie jest on uprawniony do dokonywania ocen zasadności skargi i żądania jej przekazania. To dopiero bowiem sąd administracyjny w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać tych ocen i ustalić, czy skarga, będąca pismem kierowanym do sądu, mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem żadna okoliczność nie zwalnia tego podmiotu od obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego.

Przechodząc do oceny zasadności wniosku o wymierzenie stronie skarżonej grzywny Sąd pierwszej instancji wskazał, że Związek [...] nie kwestionuje faktu wpłynięcia do niego skargi Fundacji na bezczynność Związku [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z 25 września 2019 r. Związek pismem z 6 listopada 2019 r. poinformował, iż nie znajduje podstawy prawnej do przekazania sądowi przedmiotowej skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy oraz przedstawił stanowisko zbieżne z zaprezentowanym w piśmie procesowym z 27 stycznia 2020 r. Zdaniem Sądu, mając powyższe na uwadze, uznać należy, że Związek [...] zobowiązany był do przekazania skargi do Sądu w terminie 15 dni od jej otrzymania. Podniósł, że pismo organu z 27 stycznia 2020 r. może być uznane wyłącznie za odpowiedź na wniosek o wymierzenie grzywny zgodnie z jego tytułem oznaczonym w piśmie procesowym. Dlatego też, w ocenie Sądu, należy stwierdzić, że Związek [...] nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 54 § 1 p.p.s.a., ponieważ nie przekazał skargi do Sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Wskazany Związek udzielił odpowiedzi jedynie na wniosek o wymierzenie grzywny, jednak nie wyczerpuje on obowiązków wynikających z przywołanej regulacji.

Jednocześnie Sąd pierwszej instancji odnosząc się do powołanego w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny postanowienia WSA w Warszawie z 10 czerwca 2019 r. sygn. akt VI SO/Wa 3/19 zwrócił uwagę, że dotyczyło ono innego stanu faktycznego i prawnego. W realiach tamtej sprawy Sąd rozstrzygnął, iż Zarząd Związku [...] nie jest organem administracji publicznej na gruncie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, co nie budzi jakiejkolwiek wątpliwości. W niniejszej sprawie natomiast kwestią otwartą do rozstrzygnięcia w sprawie głównej (ze skargi na bezczynność) pozostaje, czy skarżony podmiot jest na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązany do udostępniania informacji publicznej, czy też nie. Inaczej mówiąc będzie wymagało przesądzenia, czy Związek [...] jest organem administracji w sensie funkcjonalnym, tj. czy na podstawie przepisów ustawy wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. Dlatego też Sąd orzekł w punkcie 1 sentencji postanowienia o wymierzeniu organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art.154 § 6 i art. 64 § 3 p.p.s.a., uznając, że wysokość wymierzonej grzywny osiąga cel przewidziany w przywołanej normie. O zwrocie kosztów postępowania w punkcie 2 sentencji postanowienia, orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Związek [...] na powyższe postanowienie złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wniósł o:

1. jego uchylnie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji,

2. wstrzymanie jego wykonania do czasu rozpoznania zażalenia,

3. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach VI SO/Wa 3/19 na okoliczność, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał już w analogicznej sprawie i przyznał rację Zarządowi [...],

4. zasądzenie od Fundacji na jego rzecz kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

- art. 3 § 1-3 p.p.s.a., przez przyjęcie, że sprawa objęta skargą, która nie została przekazana, jest sprawą podlegającą kognicji sądów administracyjnych, w sytuacji gdy tak nie jest, co miało istotny wpływ na wynik tej sprawy;

- art. 32 p.p.s.a., przez jego błędną wykładnię i uznanie przez Sąd, iż Związek [...] był zobowiązany do przekazania skargi na bezczynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 15 dni, mimo iż nie jest “organem" w rozumieniu art. 32 p.p.s.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 55 § 1 i 2 w zw. z art. 54 § 2 i art. 1 i 3 p.p.s.a., przez wymierzenie Związkowi [...] grzywny za uchybienie obowiązkowi przekazania skargi Fundacji na bezczynność organu do właściwego sądu administracyjnego, pomimo iż Związek [...] nie jest organem administracji publicznej ani innym organem właściwym do podejmowania aktów lub czynności z zakresu tej administracji, w związku z czym nie jest on adresatem obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a oraz w art. 21 pkt 1 u.d.i.p., co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 55 § 1 p.p.s.a., przez przyjęcie, że w każdej sytuacji nieprzekazania skargi do WSA sąd może wymierzyć grzywnę, chociaż z treści postanowienia WSA w Warszawie z 10 czerwca 2019 r. VI SO/Wa 3/19 wynika, że tak nie jest, co miało istotny wpływ na warnik tej sprawą;

- art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., przez nieodrzucenie skargi złożonej w sprawie, która nie jest objęta właściwością sądów administracyjnych albowiem zarząd Związku [...] nie jest organem administracji publicznej, także w znaczeniu funkcjonalnym, kursy i szkolenia nie są zadaniem publicznym oraz nie są finansowane ze środków publicznych, w konsekwencji informacje ich dotyczące nie są objęte reżimem ustawy o dostępie do informacji publicznej;

- art. 141 § 4 p.p.s.a., przez niedokonanie przez Sąd pierwszej instancji analizy, czy skarżąca była w ogóle zobligowana do wykonania obowiązku przesłania otrzymanego pisma nazwanego przez stronę "skargą na bezczynność, co miało istotny wpływ na wynik tej sprawy;

- art. 184 Konstytucji RP, przez przyjęcie, że sądy administracyjne mogą sprawować kontrolę nad działalnością stowarzyszeń i związków stowarzyszeń, w sytuacji gdy nie sprawują kontroli nad działalnością innych organów niż organy administracji publicznej;

Gdyby Naczelny Sąd Administracyjny nie przychylił się do powyższych zarzutów i uznał, że Zarząd Związku [...] naruszył art. 54 § p.p.s.a., wskazał, że podnosi zarzut naruszenia art. 55 § 1 p.p.s.a., przez wymierzenie grzywny w sytuacji gdy wniosek strony o wymierzenie grzywny został złożony w sprawie nieobjętej właściwością sądu administracyjnego, co powinno stanowić podstawę do odstąpienia od stosowania wnioskowanej sankcji, a gdyby i tej argumentacji Sąd nie podzielił, to z ostrożności podniósł zarzut nieadekwatności grzywny.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych w niej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2).

Natomiast w myśl art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy.

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, taką ustawą jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), która w art. 21 stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym w ust. 1 tego przepisu ta ustawa określa, że przekazanie sądowi akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania przez organ skargi. Jest to przepis szczególny w stosunku do ogólnego unormowania z art. 54 § 2 p.p.s.a., zakreślający inny, krótszy termin do wykonania obowiązku ciążącego na organie.

Z powyżej przytoczonych regulacji wynika, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. sąd bada jedynie, czy organ, do którego skarga została skierowana wykonał obowiązki określone w art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 1 u.d.i.p. Przekazanie sądowi administracyjnemu skargi jest zaś bezwzględne i obligatoryjne, niezależne od tego, czy dany podmiot uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy też uważa, że nie jest organem w rozumieniu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albo nie jest dysponentem żądanych informacji, bądź stwierdzi że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Już tylko samo złożenie skargi stanowi żądanie strony nadania skardze określonego biegu i obliguje podmiot, do którego skarga ta została skierowana do uczynienia zadość temu żądaniu. Nie jest on uprawniony do dokonywania ocen dopuszczalności skargi i żądania jej przekazania a także zasadności skargi. Zwłaszcza w sprawach z zakresu informacji publicznej, bowiem ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 4 § 1 bardzo szeroko określa podmioty obowiązane do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie z tą ustawą przedmiotowym obowiązkiem zostały objęte władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Podkreślenia wymaga, że jakkolwiek katalog podmiotów objęty art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest stosunkowo rozbudowany i szczegółowy, to ma on charakter jedynie przykładowy, na co wskazuje zwrot "obowiązane są (...) w szczególności (...)". Pomimo, że katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji określony w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. nie jest enumeratywny, to jego zakres koresponduje z zakresem pojęcia informacji publicznej. W szczególności przez wskazanie kategorii innych niż publiczne "osób lub jednostek organizacyjnych, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym" zakres ten obejmuje podmioty prywatne (przedsiębiorców, organizacje społeczne, stowarzyszenia, fundacje itd.), które dysponują środkami publicznymi w zakresie realizacji powierzonych im zadań. W konsekwencji, o tym czy dany podmiot obowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej, ustalenia wymaga, czy wykonuje on zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. Okoliczności tej nie można jednak przesądzić bez merytorycznej oceny samej skargi (por. postanowienie NSA z 16 maja 2017 r. I OZ 873/17).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że to sąd administracyjny w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny i ustalenia, czy skarga, będąca pismem kierowanym do sądu, mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żadna okoliczność nie zwalnia tego podmiotu od obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. Taka wykładania powołanych przepisów jest następstwem przyjęcia, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny, wymieniony w art. 55 § 1 zd. 1 p.p.s.a., jest pismem wszczynającym odrębne postępowanie w rozumieniu art. 63 p.p.s.a., od którego na podstawie art. 230 § 1 i 2 pobiera się wpis sądowy (zob. uchwała NSA z 7 kwietnia 2008 r., II FPS 1/08). Skoro bowiem postępowanie z wniosku o wymierzenie organowi grzywny (55 § 1 p.p.s.a.) jest prowadzone w odrębnej sprawie sądowoadministracyjnej (określonej w art. 54 § 2 p.p.s.a.) niż sprawa sądowoadministracyjna zainicjowana wniesieniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, to w postępowaniu z wniosku o wymierzenie organowi grzywny sąd administracyjny nie jest uprawniony do ustalania, czy podmiot, któremu – zdaniem wnioskodawcy – należy wymierzyć grzywnę, jest organem podlegającym sądowej kontroli administracji w rozumieniu art. 1 p.p.s.a., ponieważ okoliczność ta nie jest przesłanką warunkującą wymierzenie grzywny. Kryterium decydującym o zaliczeniu do grupy podmiotów objętych działaniem ustawy o dostępie do informacji publicznej, poza organami władzy publicznej, jest wykonywanie zadań publicznych. Zatem objęte działaniem tej ustawy są nie tylko organy w znaczeniu ustrojowym, ale także organy w znaczeniu funkcjonalnym.

Ustosunkowując się do powoływanego przez Związek [...] postanowienia WSA w Warszawie z 10 czerwca 2019 r. sygn. akt VI SO/Wa 3/19 zauważenia wymaga, że zostało ono wydane w odmiennym stanie faktycznym oraz prawnym. W ww. postanowieniu Sąd zobowiązany był do zbadania, czy Zarząd Związku [...] jest organem administracji publicznej na gruncie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miały natomiast zastosowanie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto ww. postanowienie zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 11 września 2020 r., sygn. akt II GSK 633/20.

Odnosząc się natomiast do zarzutu nieadekwatności wysokości wymierzonej grzywny wskazać należy, że ustalenie jej kwoty następuje w ramach powierzonej sądowi dyskrecjonalnej władzy. W niniejszej sprawie uznać należy, że wymierzając grzywnę Sąd pierwszej instancji wziął pod uwagę okoliczności sprawy i przyczyny pozostawania przez organ w zwłoce. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia odpowiada wymogom określonym w 141 § 4 p.p.s.a., gdyż w sposób jasny i precyzyjny wskazuje podstawy faktyczne i prawne, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wysokość grzywny ustalona przez Sąd pierwszej instancji jest odpowiednia do stopnia niewypełnienia ciążącego na organie obowiązku i nie wykracza poza ramy uznania sądowego.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.