Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA 4009/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 603  Utrzymanie i ochrona dróg publicznych i innych dróg ogólnodostępnych, ruch na tych drogach, koleje, lotnictwo cywilne, p
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Hanna Raszkowska Asesor WSA Irena Szczepkowska (Spr.) Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi H.- K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]"- w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

Dyrektor Zarządu Dróg Wojewódzkich decyzją z dnia 7 sierpnia 2002 r. nr "[...]", na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b, art. 19 ust. 2 pkt 2 i art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 71, póz. 838 z późn. zm) w związku z art. 64 ust. l ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - prawo o ruchu drogowym 9Dz. U. Nr 98, póz. 602 z późn. zm. ) oraz § 5.1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia l kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 44, póz. 432 ), obciążył H. K., karą pieniężną w kwocie 17.640 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż stosownie do art. 64 ust. l ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602, z późn. zm.) przejazd pojazdem nienormatywnym jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia, którego strona nie okazała. Ponadto organ stwiedził, iż przedstawione przez stronę wyjaśnienia w świetle obowiązujących przepisów w tym zakresie, nie mogą być podstawą do umorzenia postępowania. Miejsce ważenia (wyznaczone stanowisko) odpowiada surowym warunkom zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie prowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu, a co za tym idzie posiada świadectwo legalizacji (metrykę spadków podłużnych i poprzecznych). Wskazano nadto, iż wymienioną wyżej karę ustalono za stwierdzony w dniu 9 lipca 2002 r. przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia po drodze wojewódzkiej Nr 542, co zostało wykazane w protokole z dnia 9 lipca 2002 r. z zatrzymania i kontroli pojazdu.

W wyniku rozpatrzenia odwołania H. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 23 września 2003r. nr "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził między innymi, iż w toku kontroli pojazdu bezspornie ustalono, że naciski czterech osi przekraczały dopuszczalne w tym zakresie normy, jak również przekroczona została dopuszczalna masa całkowita zespołu. Brak jest przy tym, zdaniem organu, jakichkolwiek podstaw do kwestionowania wyników dokonanych pomiarów. Przeprowadziły je bowiem wyspecjalizowane służby drogowe, w obecności kierowcy kontrolowanego pojazdu, który nie zgłosił żadnych zastrzeżeń ani do sposobu dokonanych pomiarów ani do ustawienia pojazdu w czasie tych pomiarów, czy też do odczytu przyrządów pomiarowych i stwierdzonych w protokole przekroczeń dopuszczalnych parametrów. Kolegium odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu kwestii nie wskazania przyrządów użytych do pomiaru długości wskazało, że okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia dla wysokości kary naliczonej w niniejszej sprawie, albowiem kontrolowany pojazd nie przekraczał wymaganych norm w tym zakresie.

Powyższa decyzja doręczona została stronie w dniu 26 września 2003 r., natomiast w dniu 3 października 2003 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) H. K. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z żądaniem uzupełnienia tej decyzji co do rozstrzygnięcia, na podstawie art. 111 § l kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadniając swoje żądanie wskazał, że organ II instancji nie rozstrzygnął całkowicie sprawy, a mianowicie nie uwzględnił w wydanej decyzji poruszonej w odwołaniu sprawy podłoża, na którym była ustawiona waga. Z tego względu wniesienie niniejszego żądania uznał za konieczne i zasadne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 27 października 2003 r. nr "[...]" odmówiło uzupełnienia rozstrzygnięcia własnej decyzji z dnia 23 września 2003 r., nr "[...]". W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, iż przedmiotowa decyzja załatwia sprawę w całości i rozstrzyga w przedmiocie całości żądania odwołującego się. Zdaniem Kolegium podnoszona we wniosku kwestia nierównego podłoża, na którym ustawiona była waga, w istocie stanowi powtórzenie zarzutu odwoławczego. Zwrócono także uwagę, iż argumentacja w tej części faktycznie stanowi część uzasadnienia decyzji, a nie samego rozstrzygnięcia podjętego w granicach wskazanych w art. 138 kpa. Organ pouczył stronę, iż od niniejszego postanowienia nie służy zażalenie, natomiast stosownie do postanowień art. 111 § 2 kpa, w przypadkach określonych w § l termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi. Wskazano także, że strona może jedynie wnieść skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, lecz tylko z powodu niezgodności decyzji Kolegium objętej niniejszym postanowieniem z prawem. Pouczono stronę, że skargę wnosi się bezpośrednio do NSA w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie.

Powyższe postanowienie doręczone zostało H. K. w dniu 25 listopada 2003 r.

H. K. przed otrzymaniem powyższego postanowienia, wniósł w dniu 22 października 2003 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr "[...]" z dnia 23 września 2003 r. domagając się stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji. Zarzucił, że decyzje te wydane zostały w oparciu o sprzeczne z prawem ustalenia faktyczne związane ze sposobem przeprowadzania ważenia nacisków osi należącego do niego pojazdu. Skarżący poinformował, iż w dniu 12 października 2003r. udał się do miejscowości B. celem oględzin stanowiska kontrolnego oraz dokonania pomiarów jego spadku. Pomiary zostały wykonane przez uprawnionego geodetę, przy użyciu specjalistycznego sprzętu. W opinii skarżącego stanowisko kontrolne w miejscowości B. nie odpowiada, wbrew zapewnieniom Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich, wymogom zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie. W uzasadnieniu podkreśliło, iż przepis art. 111 § 2 kpa wyraża zasadę, że dopiero od daty doręczenia decyzji zawierającej uzupełniające rozstrzygnięcie albo postanowienia odmawiającego rozstrzygnięcia, będzie biegł dla strony termin do wniesienia środka zaskarżenia od decyzji zawierającej całość załatwienia sprawy, a więc. od decyzji uzupełnianej co do rozstrzygnięcia wraz rozstrzygnięciem co do kwestii uzupełnienia. Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie, skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego na przedmiotową decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego mogła być wniesiona najwcześniej w dniu otrzymania postanowienia o odmowie uzupełnienia rozstrzygnięcia, czyli w dniu 25 listopada 2003r. Pan H. K. skargę na tę decyzję wniósł natomiast już w dniu 22 października 2003r. Organ II instancji skonkludował, że skarga na przedmiotową decyzję Kolegium jest przedwczesna, bowiem skarżący w chwili składania skargi na tę decyzję, na skutek złożonego wcześniej wniosku o uzupełnienie rozstrzygnięcia tej decyzji, nie wiedział jaki ostateczny kształt będą miały uprawnienia i obowiązki nałożone tą decyzją. W ocenie Kolegium skarżący zaskarżył powyższą decyzję z naruszeniem art. 111 § 2 kpa i z tych względów wniosło jak na wstępie.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

W związku z postanowieniami art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271, z późn. zm.) właściwym obecnie do rozpoznania sprawy ze skargi H. K. jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie.

Przed dokonaniem oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należało wyjaśnić czy dopuszczalna jest skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr "[...]" z dnia 23 września 2003 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w sytuacji, gdy skarżący wniósł ją przed rozpatrzeniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosku o uzupełnienie tejże decyzji.

Z materiału dokumentacyjnego niniejszej sprawy wynika, iż skarżący po otrzymaniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 września 2003 r. uruchomił dwa wykluczające się środki procesowe tj., złożył wniosek o uzupełnienie przedmiotowej decyzji co do rozstrzygnięcia w oparciu o art. 111 § l Kpa, a następnie, jeszcze przed otrzymaniem orzeczenia co do uzupełnienia rozstrzygnięcia, wniósł w dniu 22 października 2003 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W ocenie Sądu skarżący występując do Kolegium z żądaniem uzupełnienia decyzji wydanej w trybie odwoławczym nie mógł przed wydaniem rozstrzygnięcia w żądanym przez niego zakresie, wnieść skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do wniosku takiego prowadzi analiza unormowań zawartych w art. 30 ust.l ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) obowiązującej w dacie wniesienia przedmiotowej skargi, oraz unormowań art. 111 kodeksu postępowania administracyjnego.

Przepis art. 30 ust. l wskazanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym stanowił, iż skargę wnosi się bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia. Natomiast art. 111 § l kpa stanowi, iż strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Zgodnie z § 2 tego przepisu, w przypadkach określonych w § l termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jej doręczenia.

Z przytoczonego przepisu niezbicie wynika, co trafnie wskazało Kolegium, iż dopiero od daty doręczenia decyzji zawierającej uzupełniające rozstrzygnięcie albo postanowienia odmawiającego uzupełnienia rozstrzygnięcia, będzie biegł dla strony termin do wniesienia środka zaskarżenia od decyzji zawierającej całość załatwienia sprawy. To z kolei oznacza, iż w rozpoznawanej sprawie skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 września 2003 r. mogła być wniesiona przez H. K. najwcześniej w dniu otrzymania postanowienia o odmowie uzupełnienia rozstrzygnięcia, czyli w dniu 25 listopada 2003 r. Tymczasem skargę wniesiono już w dniu w dniu 22 października 2003 r., a więc przedwcześnie.

Reasumując stwierdzić należy, iż H. K. występując z żądaniem uzupełnienia decyzji organu II instancji uruchomił procedurę przewidzianą w art. 111 kodeksu postępowania administracyjnego, co z kolei spowodowało, że do dnia otrzymania odpowiedzi w przedmiocie uzupełnienia decyzji nie mógł wnieść na tę decyzję skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Z powyższych względów Sąd uznał, iż wniesienie skargi było niedopuszczalne i z mocy art. 58 ust. l pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm) skargę odrzucił.