Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2154/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6174 Sędziowie i asesorzy sądowi
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] o powołaniu G. K. na stanowisko komornika rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym w [...] i odmowie powołania na to stanowisko A. J., P. F., M. J., V. K., J. P. i M. K.

Decyzja została wydana na skutek wniosków A. J., skarżącego w niniejszej sprawie, V. K. i P. F. o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Jako podstawę prawną decyzji Minister wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 ust 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 133, poz. 882 ze zm.).

Decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym:

G. K., A. J., P. F., M. J., V. K., J. P. i M. K. złożyli do Ministra Sprawiedliwości wnioski o powołanie na stanowisko komornika sądowego nowo utworzonego rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym w [...].

Minister ustalił, że wszyscy kandydaci spełniają wymagania formalne wymienione w art. 10 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o komornikach sądowych i egzekucji, niezbędne do powołania ich na stanowisko komornika sądowego.

Powołując na to stanowisko G. K. wskazał, iż prezentuje on wysokie walory do sprawowania funkcji komornika i decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. powołał go na stanowisko komornika sądowego rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym w [...].

G. K. ukończył wyższe studia z wynikiem bardzo dobrym uzyskując tytuł magistra prawa. Od [...] czerwca 2000 r. pracuje w kancelarii komornika sądowego rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym w [...]. Po odbyciu aplikacji komorniczej w dniach 24 października i 29 listopada 2002 r. zdał egzamin komorniczy na ocenę dobrą. Decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego we [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. został powołany na stanowisko asesora komorniczego.

Pozostali kandydaci otrzymali decyzje odmowne.

A. J. na Uniwersytecie [...] ukończył wyższe studia prawnicze z wynikiem dobrym uzyskując tytuł magistra. Podczas pracy w Urzędzie Wojewódzkim w [...] odbył roczną aplikację administracyjną. W dniach 1, 2 i 22 września 1998 r. zdał egzamin sędziowski na ocenę dostateczną. Był inspektorem UM w [...], referentem ds. technicznych w [...], zastępcą kierownika Zakładu w [...] [...] we [...], p.o. Dyrektora GOK w [...], Kierownikiem Wydziału Organizacyjnego w ZW w [...], głównym specjalistą w [...], starszym inspektorem w Urzędzie Wojewódzkim w [...], specjalistą ds. handlu zagranicznego w [...], głównym specjalistą ds. prawnych Oddziału ZUS w [...], kierownikiem działu w WZPS w [...], zawodowym kuratorem sądowym w Wydziale Karnym Sądu Rejonowego w [...], wykładowcą prawa pracy oraz doradcą prawnym rożnych podmiotów. Obecnie jest zatrudniony na samodzielnym stanowisku ds. prawnych w Zakładzie Obsługi Komunalnej w Gminie [...].

P. F. na Uniwersytecie im. [...] w [...] odbył wyższe studia prawnicze z wynikiem dobrym uzyskując tytuł magistra. W latach 1996 - 2000 był pełnomocnikiem do spraw organizacyjno-prawnych w V. Spółce z o. o. we [...]. W 2000 r. był specjalistą do spraw windykacji i obrotu wierzytelnościami w "I." Spółce z o. o. w [...]. Od 4 grudnia 2000 r. do 31 stycznia 2002 r. pracował na 3/5 etatu w B. w [...] jako specjalista do spraw windykacji - pracownik handlowy. Od 2002 r. jest Prezesem Zarządu w L. Spółce z o. o. Po odbyciu aplikacji w dniach 1 – 11 kwietnia 2003 r. zdał egzamin prokuratorski z wynikiem dobrym.

M. J. ukończyła na Uniwersytecie [...] wyższe studia z wynikiem bardzo dobrym uzyskując tytuł magistra prawa. Od lutego 1997 r. do czerwca 1997 r. pracowała w A. jako sekretarka. Od lutego 1999 r. do grudnia 1999 r. jako pełnomocnik funduszu emerytalnego [...]. W czerwcu 2000 r. rozpoczęła pracę w kancelarii komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. Po odbyciu aplikacji komorniczej w dniach 24 października i 29 listopada 2002 r. zdała egzamin komorniczy z wynikiem dobrym. Decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego we [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. została powołana na stanowisko asesora komorniczego.

V. K. w Wyższej Szkole Zarządzania i Bankowości w [...] Jednostce Uczelnianej we [...] odbyła wyższe studia zawodowe na kierunku administracja w zakresie prawa i administracji publicznej z wynikiem dobrym uzyskując tytuł licencjata. Następnie w Wyższej Szkole Zarządzania i Bankowości w [...] z wynikiem dobrym ukończyła studia wyższe magisterskie uzupełniające na kierunku administracja w zakresie prawa i administracji publicznej uzyskując tytuł magistra. Od [...].02.1985 roku pracuje w kancelarii komornika, początkowo rewiru [...], następnie [...] a obecnie znowu [...] przy Sądzie Rejonowym w [...]. W dniach 9 i 13 stycznia 1997 r. zdała egzamin komorniczy z wynikiem dostatecznym. Na swój wniosek decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 1998 r. została powołana na stanowisko asesora komorniczego.

J. P. na Uniwersytecie [...] ukończyła wyższe studia z wynikiem dobrym uzyskując tytuł magistra prawa. Od marca do kwietnia 2000 r. była pracownikiem ds. windykacji Z. w [...]. W dniu [...] kwietnia 2000 r. rozpoczęła pracę w kancelarii komornika sądowego rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym w [...]. Po odbyciu aplikacji komorniczej w dniach 24 października i 29 listopada 2002 r. zdała egzamin komorniczy na ocenę dostateczną. Decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego we [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. została powołana na stanowisko asesora komorniczego. Ukończyła Pomaturalne Studium Języków Obcych na kierunku język angielski oraz kursy dla specjalistów ds. kadr i płac a także księgowej i marketingowej obsługi przedsiębiorstwa.

M. K. ukończył na Uniwersytecie im. [...] w [...] wyższe studia prawnicze z wynikiem bardzo dobrym uzyskując tytuł magistra. W dniach 1, 2 i 17 kwietnia 2003 r. zdał egzamin sędziowski z wynikiem dostatecznym. W latach 1999-2000 pracował w Biurze Porad Prawnych. Od 4 grudnia 2000 r. do 12 października 2001 r. pracował w B. w [...] na 3/5 etatu jako specjalista ds. windykacji. Od 2 października do 1 grudnia 2000 r. pracował w "I." Sp. z o. o. w [...] na 3/5 etatu jako specjalista ds. windykacji i obrotu wierzytelnościami a od 2002 r. w "L." Sp. z o. o. we [...] jako wiceprezes Zarządu.

Wszyscy kandydaci, poza M. K. przedstawili dokumenty m.in. z dotychczasowych miejsc pracy z których wynika, iż dysponują dużą wiedzą prawniczą, doświadczeniem zawodowym i posiadają dobre opinie.

Rada Izby Komorniczej w okręgu Sądu Apelacyjnego we [...] i Krajowa Rada Komornicza wydały pozytywne opinie o kandydatach i na rewir [...] przy Sądzie Rejonowym w [...] poparły kandydaturę G. K. podkreślając, że ma on największą wiedzę i doświadczenie zawodowe.

Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli A. J., V. K. i P. F.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie z dnia 5 maja 2005 r. A. J. przedstawił swoje walory do wykonywania zawodu komornika. Stwierdził, że ma najwyższe kwalifikacje spośród kandydatów, najdłużej zajmuje się praktycznym rozwiązywaniem problemów prawnych, na jego wiedzę składa się nie tylko znajomość prawa, w tym egzekucyjnego ale i innych dziedzin takich jak: ekonomia z rachunkowością, pedagogika, psychologia ogólna, psychopatologia, resocjalizacja, antropotechnika, psychotechnika, socjotechnika, zna teren [...] i jej okolic. Według niego decyzja Ministra Sprawiedliwości została oparta na nieobiektywnej opinii samorządu komorniczego tym bardziej, że G. K. nie składał w ogóle wniosku o powołanie na stanowisko komornika sądowego przedmiotowego rewiru, nie prezentuje on żadnej wiedzy. Wniósł o uchylenie decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2005 r. oraz o powołanie właśnie jego na przedmiotowe stanowisko.

We wniosku z dnia 10 maja 2005 r. V. K. ponownie podkreśliła, że posiada wiedzę i bogate doświadczenie zawodowe zdobyte podczas wieloletniej pracy w kancelarii komorniczej, w tym na stanowisku asesora komorniczego.

We wniosku z dnia 11 maja 2005 r. P. F. zarzucił, że decyzja została oparta na nierzetelnych opiniach samorządu komorniczego. Podniósł także, iż kryteria ustawowe wyliczone w art. 10 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji nie obejmują w ogóle przygotowania praktycznego kandydatów, a Minister Sprawiedliwości tę okoliczność pominął.

Minister Sprawiedliwości w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r. stwierdził, że stosownie do art. 11 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji dobór kandydatów do zawodu komornika sądowego należy do uprawnień Ministra Sprawiedliwości, który przy powołaniu G. K. na stanowisko komornika sądowego przedmiotowego rewiru kierował się interesem społecznym i słusznym interesem strony.

Postępowanie o powołanie na stanowisko komornika sądowego, z uwagi na udział wielu stron ubiegających się o powołanie w jednym rewirze komorniczym, prowadzone jest w trybie art. 62 Kodeksu postępowania administracyjnego i ma na celu wyłonienie kandydata spełniającego ustawowe wymogi oraz posiadającego kwalifikacje stwarzające prognozy najlepszego wykonywania tej funkcji.

Opinie samorządu komorniczego - wobec treści art. 11 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji nie mają dla Ministra Sprawiedliwości charakteru wiążącego, stanowią natomiast podlegający ocenie dowód przydatności kandydata do wykonywania zawodu komornika sądowego.

G. K. legitymuje się bardzo wysoko ocenioną wiedzą prawniczą. Skarżący natomiast nie legitymują się bardzo dobrymi wynikami ze studiów prawniczych i jednocześnie dobrymi wynikami z aplikacji. Ponadto ma on - w przeciwieństwie do A. J. i P. F. - wieloletnią praktykę w dziedzinie egzekucji i prowadzenia kancelarii komorniczej. Pozwoli to na właściwe zorganizowanie nowej kancelarii komorniczej i sprawne oraz skuteczne prowadzenie postępowań egzekucyjnych. Znajomość terenu dla kandydata posiadającego doświadczenie w pracy komorniczej ma znaczenie marginalne.

Minister Sprawiedliwości podniósł przy tym, iż opinie samorządu komorniczego są tylko dodatkowym argumentem, przemawiającym za powołaniem G. K. na stanowisko komornika sądowego.

Minister Sprawiedliwości uznał za bezzasadny zarzut, że na stanowisko komornika sądowego została powołana osoba nie składająca takiego wniosku. Z prezentat na wniosku G. K. o powołanie na stanowisko komornika sądowego przedmiotowego rewiru wynika bowiem, że został on złożony w dniu 16 września 2004 r. - zgodnie z treścią art. 12 ust. 2 cyt. ustawy do Prezesa Sądu Apelacyjnego we [...] za pośrednictwem Izby Komorniczej we [...] a następnie 8 października 2004 r. wraz z wnioskami innych kandydatów wpłynął on do Ministerstwa Sprawiedliwości.

W tym stanie rzeczy organ uznał, że G. K. daje najpełniejszą gwarancję prawidłowego wypełniania obowiązków funkcjonariusza publicznego jakim jest komornik sądowy, tym bardziej, że z dotychczasowej pracy posiada jak najlepsze opinie.

Decyzja o obsadzie rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym w [...] została zatem podjęta zgodnie z przepisami prawa, po wyczerpującym rozpatrzeniu całego zebranego w sprawie materiału dowodowego i rozważeniu wszystkich okoliczności.

W skardze na tę decyzję A. J. wniósł o jej uchylenie i uznanie jego uprawnienia do powołania go na stanowisko komornika sądowego rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym w [...].

Skarżący zarzucił, że rozstrzygnięcia są rezultatem naruszenia przepisów prawa proceduralnego, materialnego oraz niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego.

Wydane w niniejszej sprawie przez Ministra Sprawiedliwości decyzje w istotny sposób wykraczają poza granice tzw. swobodnego uznania administracyjnego.

Decyzje te ze względu na całokształt sprawy są niezgodne z prawem, gdyż skłaniają się do uznawania, że w praktyce funkcje komorników sądowych są zawarowane wyłącznie dla kandydatów z aplikacją komorniczą.

Motywacja tych decyzji jest dowolna, niesłuszna i niezgodna z obowiązującym prawem - art. 107 § 3 k.p.a.

Decyzje pomijają nieprawidłowe zaniechania organów samorządu komorniczego (art. 106 k.p.a. w zw. z art. 123 - 126 k.p.a.), które pozostając w ścisłym związku z zaskarżonymi decyzjami są jednocześnie na tyle istotne, iż przeważają o sposobie nieprawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Zaskarżone decyzje nie zawierają ustalenia, że jego wniosek o powołanie na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] z dnia 6 lipca 2004 r. został zaopiniowany przez organ samorządu komorniczego we [...] w dniu 10 września 2004 r. i pomijają, że wniosek ten wpłynął w dniu 7 lipca 2004 r., a wniosek o objęcie rewiru [...] w [...] złożony przez kandydata G. K. został przez niego złożony dopiero 16 września 2004 r., a organ samorządu zaopiniował kandydata już w dniu 10 września 2005 r.

Wynika z tego, że kandydat już przed dniem lub w dniu 10 września 2004 r. został przez organ samorządu komorniczego, w zakulisowy sposób, wyznaczony do objęcia rewiru [...] w [...], mimo, że do dnia 10 września 2004 r. nie miał takiego zamiaru, gdyż dopiero w dniu 16 września 2004 r. złożył do Rady Izby Komorniczej we [...] wniosek o objęcie tego rewiru i nawet nie raczył cofnąć swych wcześniejszych wniosków o objęcie innych wolnych rewirów (i to w sytuacji, gdy nie ma zarówno tzw. "największej wiedzy, jak i największego doświadczenia" pomimo aż tak niezmiernie gorącego pragnienia organu samorządu komorniczego, który posługując się tym nie budującym frazesem wymógł bezkrytyczne jego zaaprobowanie przez Ministra Sprawiedliwości).

Decyzje te pomijają, że ten przeciętny kandydat w ocenie organów samorządu komorniczego, jeśli chodzi akurat o inne wolne rewiry, nie ma już "największej wiedzy i największego doświadczenia" ("tj. takiej, że już większej mieć nie może i takiego, że już większego również nie może mieć"). Naruszają one art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a.

Decyzje te w ocenie skarżącego pomijają także, że w ogóle kandydat ten nie ma największej wiedzy i tym samym w rzeczywistości nie ma wysokich walorów i nie może objąć w [...] wolnego rewiru [...], a przy tym z zaskarżonych decyzji nie wynika ile w sumie wniosków kandydat złożył na inne wolne rewiry.

Skarżący podniósł nadto, że zarówno opinie organów samorządu komorniczego naruszają przepisy art. 106 k.p.a. Opinie tych organów nie mają bowiem prawem wymaganej formy postanowienia.

Zdaniem skarżącego decyzje nie uwzględniają, że osoby po aplikacji komorniczej nie mają lepszej, obszerniejszej i wszechstronniejszej wiedzy prawnej od osób po aplikacji sądowej oraz, że z tego powodu osoby po aplikacji komorniczej nie są nawet w minimalnym stopniu lepszymi kandydatami od osób po aplikacji sądowej, a wręcz przeciwnie i niedopuszczalne jest dyskryminowanie przez organy samorządu komorniczego osób po aplikacji sądowej.

Skarżący zarzucił przy tym, że zaskarżone decyzje nie zajmują się tak samo oceną zdolności kandydatów do zawodu, jak też, czy gwarantują gorliwe wypełnianie swoich obowiązków. Opinia psychologiczna przedłożona przez niego została bezpodstawnie pominięta gdyż omawiany kandydat takiej opinii nie posiada i nie poddał się tego rodzaju obiektywnym badaniom, które to obowiązują sędziów, a których kwalifikacje nie są gorsze od tych, które ma omawiany kandydat pomimo, że w opinii samorządu komorniczego ma największą wiedzę.

Zaskarżone decyzje całkowicie także bezpodstawnie pomijają wyjaśnienie, dlaczego omawianemu kandydatowi (bez aplikacji sądowej) nie zostało przyznane, w ramach tzw. nie dowolnego, lecz swobodnego uznania administracyjnego prawo do objęcia innego wolnego rewiru, na który prawidłowo złożył swój wniosek z dokumentacją personalną.

Tym samym jako dowolne naruszają swobodę uznania administracyjnego.

Skarżący zarzucił również, że Minister Sprawiedliwości nie uwzględnił, że jest on po dwuletnim seminarium magisterskim z prawa pracy i że ma wieloletnie doświadczenie związane z praktycznym stosowaniem prawa pracy oraz, że był na różnych kursach wykładowcą prawa pracy i że posiada umiejętność swobodnego poruszania się nie tylko w prawie egzekucyjnym, ale także i w innych obszarach prawa niezbędnego do należytego wypełniania obowiązków komornika sądowego.

Skutkiem takiego stanu rzeczy jest, zdaniem skarżącego, dokonanie przez Ministra Sprawiedliwości nietrafnego wyboru – niezgodnego z obowiązującym prawem i szkodliwego społecznie.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie. W jej uzasadnieniu podniósł, że G. K. w przeciwieństwie do skarżącego złożył wniosek o powołanie na stanowisko komornika sądowego przedmiotowego rewiru za pośrednictwem Rady Izby Komorniczej we [...], co było zgodne z art. 12 ust 2 cyt. ustawy w brzmieniu wówczas obowiązującym.

Przepisy ustawy nie ograniczały ilości wniosków o powołanie i nie zakreślały terminu ich składania. Opinie samorządu komorniczego nie są dla Ministra wiążące, stanowią natomiast podlegający ocenie dowód przydatności kandydata na stanowisko komornika sądowego. Zarzut braku opinii psychologa o kandydacie nie może stanowić przesłanki rozstrzygnięcia, gdyż przy powołaniu na stanowisko komornika wymaganie takiej opinii od kandydata nie jest prawem dozwolone. G. K. ukończył z wynikiem bardzo dobrym studia prawnicze, z egzaminu komorniczego otrzymał ocenę dobrą, a także posiada ponad 5-letni staż pracy w kancelarii komorniczej, w tym prawie trzyletni na stanowisku asesora komorniczego i związaną z tym praktykę. Z tego względu jako najlepszy kandydat został powołany na stanowisko komornika w w/w rewirze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości dokonuje zatem oceny zaskarżonej decyzji administracyjnej z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś wg kryterium słuszności, czy celowości.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem naruszenia prawa. Art. 11 ust 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 133, poz. 882 ze zm.) stanowi, że komornika powołuje Minister Sprawiedliwości na wniosek zainteresowanego. Dobór kandydatów do zawodu komornika sądowego należy zatem do uprawnień Ministra Sprawiedliwości. Decyzja podejmowana w tym przedmiocie, co w rozpatrywanej sprawie wymaga podkreślenia, jest decyzją, którą Minister Sprawiedliwości podejmuje w ramach uznania administracyjnego.

Kontrola legalności decyzji uznaniowych sprowadza się w istocie do ustalenia, czy decyzja podjęta została przez uprawniony organ, czy przepisy prawa materialnego pozwalały na podjęcie decyzji oraz czy rozstrzygnięcie nie nosi cech dowolności.

Mając na względzie taki zakres kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, iż decyzja nie nosi znamion wadliwości, które mogłyby w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkować uwzględnieniem skargi.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż wnioski o powołanie na stanowisko komornika sądowego rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym w [...] złożyło 5 osób. Bezsporne jest również, że wszyscy kandydaci w tym skarżący A. J. jaki i powołany na to stanowisko G. K. odpowiadali wymogom formalnym przewidzianym w art. 10 cyt. ustawy posiadając kwalifikacje niezbędne do powołania ich na stanowisko komornika sądowego.

Minister Sprawiedliwości dokonał oceny wszystkich kandydatów w ramach uznania administracyjnego, którzy zgodnie z możliwością przewidzianą w art. 12 zd 2 cyt. ustawy mogli przedstawiać opinie, świadectwa i zaświadczenia stanowiące o poziomie posiadanych kwalifikacji. Kandydaci z tej możliwości skorzystali składając stosowne dokumenty na powyższą okoliczność. Minister Sprawiedliwości dokonał powyższej oceny biorąc pod uwagę potwierdzone złożonymi dokumentami kwalifikacje. Skarżący zresztą nie podważa ustaleń poczynionych przez organ co do jego wykształcenia, przebiegu pracy zawodowej i wynikającego z tej pracy doświadczenia zawodowego.

Skarżący prezentuje jedynie odmienną niż przyjęta przez organ ocenę jego kandydatury w porównaniu z oceną kandydata G. K.

Minister Sprawiedliwości dokonując oceny kandydatów spośród posiadających ustawowe kwalifikacje mógł wziąć pod uwagę zarówno uzyskanie stopnia z egzaminów zdawanych przy uzyskiwaniu kwalifikacji zawodowych ale także rodzaj dotychczas posiadanej praktyki w stosowaniu prawa.

Zdaniem Sądu organ poczynił prawidłowe ustalenia co do faktów dotyczących powołanego na stanowisko komornika sądowego G. K., który studia prawnicze ukończył z wynikiem bardzo dobrym i odbył aplikację komorniczą zakończoną egzaminem komorniczym z oceną dobrą i posiada praktykę w kancelarii komorniczej w tym asesora komorniczego natomiast skarżący, który także ukończył studia prawnicze z wynikiem dobrym zdał egzamin sędziowski z wynikiem dostatecznym i zajmował wskazane przez niego stanowisko w kolejnych (wymienionych) zakładach pracy, w tym był m.in. referentem ds. technicznych, starszym inspektorem, głównym specjalistą m.in. ds. prawnych, kierownikiem działu, wykładowcą prawa pracy, doradcą prawnym, a ostatnio był zatrudniony na stanowisku ds. prawnych.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż kryterium doboru nie był rodzaj odbytej aplikacji, tylko kwalifikacje z uwzględnieniem doświadczenia i praktyki zawodowej.

Wszelkie zatem zarzuty, które skarżący wiąże ze swoim przekonaniem co do bezkrytycznego preferowania przez uprawniony organ osób, które ukończyły aplikację komorniczą są, w świetle przedstawionego przez organ uzasadnienia zawierającego ocenę kwalifikacji kandydatów, całkowicie nieuzasadnione.

Zdaniem Sądu Minister Sprawiedliwości dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i w sposób właściwy zastosował przepisy prawa należycie uzasadniając treść rozstrzygnięcia. Swoją ocenę uzasadnił w sposób prawidłowy wskazując, iż postępowanie z udziałem kilku zainteresowanych powołaniem na stanowisko komornika – spośród osób spełniających kryteria ustawowe miało na celu wyłonienie kandydata posiadającego kwalifikacje stwarzające prognozy najlepszego wykonywania tej funkcji i za takiego kandydata Minister uznał G. K. i powołał go na stanowisko komornika przedmiotowego rewiru. Podnieść przy tym należy, iż opinie samorządu komorniczego, co do których skarżący zgłasza zastrzeżenia, nie wskazując jednak dowodów na potwierdzenie swych wątpliwości w tym zakresie, są jednym z dowodów oceny przydatności kandydata do wykonywania zawodu komornika sądowego, nie są jednak dla Ministra wiążące.

W powyższym rozstrzygnięciu nie ma cech dowolności i zarzut przekroczenia granic uznania administracyjnego jest również zarzutem chybionym. Nie ma też, jak z powyższego wynika podstaw, by przypisywać organowi naruszenie reguł procedury administracyjnej w tym art. 6, 7, 75 § 1, 77 § 1, 80, 107 k.p.a.

W materiale dowodowym sprawy nie znajduje także uzasadnienia zarzut, wielokrotnie podkreślany przez skarżącego w uzasadnieniu skargi, iż G. K. został "samowolnie wystawiony" na stanowisko komornika w/w rewiru przez organ samorządu komorniczego i oceniony przez organ w sposób zakulisowy już w dacie 10 września 2004 r., podczas gdy wniosek został złożony przez niego dopiero w dacie 16 września 2004 r.

Z akt sprawy w szczególności z wniosku złożonego przez G. K. jednoznacznie wynika, iż wniosek ten został przez niego złożony również za pośrednictwem Rady Izby Komorniczej we [...] w dniu 2 września 2004 r.

Taka bowiem data figuruje na prezentacie znajdującej się na wniosku. Tryb przewidziany w art. 12 ust 2 powołanej ustawy w brzmieniu wówczas obowiązującym takiej możliwości nie wykluczał i w wydaniu opinii przez organ samorządu komorniczego w dacie 10 września 2005 r. nie można dopatrzeć się naruszenia prawa.

Należy przy tym podkreślić, iż organ nie miał obowiązku wydania opinii w formie postanowienia. Przepis art. 11 powołanej ustawy statuujący obowiązek opiniowania kandydatów przez samorząd komorniczy nie daje bowiem podstaw do przyjęcia, iż taki tryb winien być przez organ samorządu zachowany.

Podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż G. K. złożył wnioski o powołanie na stanowisko komornika sądowego w innych wskazanych rewirach, nie może uzasadniać jego zarzutu co do niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem. W obowiązującym w sprawie stanie prawnym takie działanie było dopuszczalne, a w każdej ze spraw Minister Sprawiedliwości dokonuje oceny kandydatów i powołuje tego, który ze wszystkich zgłoszonych (w danym rewirze) kandydatów jest w jego ocenie kandydatem najlepszym. Ocena kandydata dokonywana jest odrębnie w każdej ze spraw i jest przydatna jedynie w określonej sprawie. Nie może zatem rzutować na ocenę kandydatów dokonaną w sprawie innej.

Sąd podzielił przy tym stanowisko organu, iż w świetle obowiązującego prawa opinia psychologa nie jest wymagana od kandydata na stanowisko komornika sądowego. Zatem zarzut, iż G. K. nie przedstawił tej opinii pozostaje dla oceny jego kwalifikacji bez znaczenia.

W świetle powyższego nie ma podstaw, by uznać, iż zaskarżona decyzja nosi znamiona wadliwości w rozumieniu art. 145 p.p.s.a.

Z tych względów Sąd stosownie do art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.