Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1051/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
article: art. 110,  art.  44
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 52  par. 1 i 2 ,  art.  53  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), WSA Andrzej Kołodziej, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. J. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 30 sierpnia 2008 r. P. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] zmieniającą rozkaz personalny Dyrektora Departamentu Kadr MON z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej a w pozostałej części utrzymującą w mocy ten rozkaz.

W skardze P. J. podkreślił, że Minister Obrony Narodowej nie może wskazywać, że zaskarżona decyzja została doręczona mu zgodnie z treścią art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - zwanej dalej kpa.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej, uznając, że skarga została wniesiona w ustawowym terminie, wniósł o jej oddalenie i dodał, że zwolnienie P. J. ze służby nastąpiło zgodnie z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Stosownie natomiast do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 ppsa). Termin ten uważa się za zachowany wyłącznie w przypadku skutecznego doręczenia decyzji, ponieważ organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej (art. 110 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm. - zwanej dalej kpa). Wyjaśnić należy, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się do odwołań wnoszonych do organów wyższego stopnia na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 20023 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892).

Procedurę doręczania pism w postępowaniu administracyjnym reguluje rozdział 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zasadniczo doręczenia pisma osobom fizycznym dokonuje się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 42 § 1 kpa). W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania (art. 43 kpa). W razie niemożności doręczenia pisma w powyższy sposób, przepis art. 44 § 1 pkt 1 i § 2 kpa przewiduje możliwość zastosowania tzw. doręczenia zastępczego. W przypadku doręczenia przez pocztę poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 kpa). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 kpa). W takiej sytuacji doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 kpa).

Konieczne jest podkreślenie, iż instytucja doręczenia zastępczego stwarza domniemanie doręczenia, dlatego też zasady jej stosowania muszą być ściśle przestrzegane, a jakiekolwiek uchybienia w tym zakresie powodują, że strona korzystająca z takiego domniemania nie będzie mogła się na nie skutecznie powołać.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej Sąd stwierdza, że decyzja [...] czerwca 2008 r. nr [...] nie została skutecznie doręczona skarżącemu, a zatem nie weszła do obrotu prawnego. Taka ocena wynika z braku umieszczenia na przesyłce zawierającej zaskarżoną decyzję lub też na zwrotnym potwierdzeniu jej odbioru informacji o sposobie zawiadomienia adresata o przesyłce. Brak takiej informacji uznany jest w orzecznictwie sądów administracyjnych za uchybienie powodujące nieskuteczność doręczenia zastępczego.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarga P. J., jako wniesiona na niedoręczoną, a więc nie wywołującą skutków prawnych decyzję, jest niedopuszczalna i podlega obligatoryjnemu odrzuceniu.

Niniejsze orzeczenie nie zamyka skarżącemu możliwości wniesienia w przyszłości skargi po jej skutecznym doręczeniu.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.