Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 810/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 88 ust. 5
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym
article: § 3 pkt 18
journal: Dz.U. 2007 nr 3 poz 27
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych.
article: art. 37 h ust. 1, art. 37h ust. 2, art. 37j ust. 1, art. 37k ust. 1, art. 37l ust.1
journal: Dz.U. 1994 nr 127 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych.

SENTENCJA

Dnia 2 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek Sędziowie WSA Szymon Widłak WSA Marek Sachajko (spr.) Protokolant: Ref. staż. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] 2014 roku nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty paliwowej za miesiąc marzec 2013 roku oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [..] marca 2013 r. funkcjonariusze Referatu Dozoru Urzędu Celnego w Poznaniu przeprowadzili kontrolę w zakresie obrotu olejami napędowym i opałowym w podmiocie - Gospodarstwo Rolne [...]. W trakcie czynności kontrolnych ujawniono zbiornik na olej opałowy o pojemności [...] litrów. Do zbiornika podłączony był odmierzacz paliw ciekłych, zakończony wężem z zaworem pistoletowym do tankowania pojazdów silnikowych. Odmierzacz posiadał dwa liczniki: licznik główny dokonujący pomiarów z dokładnością jednego litra, którego nie można było skasować oraz licznik litrów dokonujący pomiarów z dokładnością do jednej dziesiątej litra, który można było skasować. Urządzenie nie posiadało liczydła należności, natomiast wskazania odmierzacza paliw nie były możliwe do skasowania podczas pomiaru. Rozpoczęcie nowego pomiaru było możliwe dopiero po skasowaniu ostatniego wskazania.

W dniu [...] lipca 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu po przeprowadzeniu postępowania podatkowego wszczętego postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. wydał decyzję nr [...] i określił wobec A. P. (zwanego dalej skarżącym) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc marzec 2013 r. w wysokości [...] zł.

Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. skarżący odebrał postanowienie nr [...] Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu o wszczęciu postępowania w sprawie określenia opłaty paliwowej za marzec 2013 r.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. skarżący został poinformowany o możliwości wypowiedzenia się w terminie 7 dni w sprawie postępowania podatkowego dotyczącego opłaty paliwowej za miesiąc marzec 2013 r. Skarżący nie skorzystał z tej możliwości.

W dniu [...] sierpnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu wydał decyzję nr [...] i określił wobec skarżącego powstanie obowiązku zapłaty opłaty paliwowej i określił jej wysokość za miesiąc marzec 2013 r. na kwotę [...] zł.

Pismem z dnia [...] września 2013 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji nr [...] Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2013 r. określającej obowiązek zapłaty opłaty paliwowej i określającej jej wysokość za miesiąc marzec 2013 r. na [...] zł.

Skarżący ww. decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 37 h ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym oraz art. 37 j ust. 1 pkt. 4 i wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. w całości i umorzenie postępowania oraz, ewentualnie, o uchylenie decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący zaprzeczył, jakoby zgromadzone paliwo w badanym zbiorniku wprowadzane było do obrotu i sprzedawane osobom trzecim. Skarżący wskazał, że paliwo wykorzystywane było do suszenia nasion zbóż. W tym zakresie wniósł o przesłuchanie świadków: B. P. i W. C. Ponadto, skarżący wniósł o zawieszenie prowadzonego postępowania do momentu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy w zakresie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym.

Pismami z dnia [...] lutego 2014 r. i [...] marca 2014 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu mechaniki, automatyki i inżynierii urządzeń przemysłowych w zakresie ustalenia, czy według przepisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych (Dz. U. z dnia 10.01.2007 r.) odmierzacz paliw zamontowany na terenie gospodarstwa skarżącego spełnia wszystkie warunki przewidziane tymi przepisami, a w szczególności, czy:

1. jego wskazania są możliwe do skasowania podczas pomiaru;

2. rozpoczęcie nowego pomiaru pozostaje wstrzymane do czasu skasowania ostatniego wskazania;

3. jeżeli instalacja pomiarowa wyposażona jest w liczydło należności, to różnica między należnością wskazanej ilości nie powinna być większa, niż należność odpowiadająca Emin; różnica ta nie może być jednak mniejsza, niż wartość najmniejszej jednostki monetarnej używanej do rozliczeń.

W dniu [...] maja 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu wydał postanowienie nr [...] i odmówił zawieszenia postępowania, o co wnioskował skarżący w odwołaniu z dnia [...] września 2013 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r.

W dniu [...] maja 2014 r. po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego z dnia [...] września 2013 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. stwierdzającej powstanie obowiązku zapłaty opłaty paliwowej i określającej jej wysokość za marzec 2013 r., Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu wydał decyzję nr [...] i utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji podkreślił, że powstanie obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym regulują, między innymi, następujące przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym.

Zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 1 lit. a) i lit. b) ww. ustawy przedmiotem opodatkowania akcyzą jest użycie wyrobów akcyzowych objętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie albo określoną stawką akcyzy związaną z ich przeznaczeniem, jeżeli ich użycie było niezgodne z przeznaczeniem uprawniającym do zwolnienia od akcyzy albo zastosowania tej stawki akcyzy lub nastąpiło bez zachowania warunków uprawniających do zwolnienia od akcyzy albo zastosowania tej stawki akcyzy.

W myśl art. 88 ust. 4 przedmiotowej ustawy za użycie olejów opałowych (...) niezgodnie z przeznaczeniem uznaje się również ich posiadanie lub sprzedaż ze zbiornika podłączonego do odmierzacza paliw.

Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. określił wobec strony zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za marzec 2013 r. z tytułu posiadania przez stronę oleju opałowego w zbiorniku podłączonym do odmierzacza paliw.

Organ zaznaczył, że konsekwencją powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym jest obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej.

Organ wskazał, że obowiązek ten wynika z art. 37h ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym, który stanowi, że opłacie paliwowej podlega wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych wykorzystywanych do napędu pojazdów. Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są paliwa silnikowe.

Paliwami silnikowymi w myśl art. 37h ust. 3 pkt 4 są wyroby przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych bez względu na kod CN.

Jednocześnie w myśl art. 37j ust. 1 pkt 1 i 4 ww. ustawy, obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych ciąży na podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym, obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych.

Z kolei obowiązek zapłaty opłaty paliwowej, na podstawie art. 37k ust. 1 tejże ustawy, powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym.

Organ II instancji stwierdził, że skoro skarżącemu określono zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, to w konsekwencji należało określić także obowiązek zapłaty opłaty paliwowej. Obowiązek ten jest bowiem ściśle związany z obowiązkiem podatkowym w akcyzie. Organ zaznaczył, że wynika to z takiej zależności, iż co do zasady obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliwowych ciąży na podmiocie podlegającym na podstawie przepisów ustawy o podatku akcyzowym, obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych.

Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. skarżący wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] maja 2014 r. o sygnaturze [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] stwierdzającą powstanie obowiązku zapłaty opłaty paliwowej i określającej jej wysokość za marzec 2013 r. w wysokości [...] zł. Skarżący zarzucił powyższym decyzjom naruszenie prawa, w szczególności art. 36 ust. 1 w związku z art. 37 ust. 4 i 5 ustawy o służbie celnej, art. 88 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym w związku z pkt. 9 zał. 5 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych. Ponadto, skarżący zarzucił ww. decyzjom naruszenie przepisów art. 37 h ust. 1 oraz ust. 2, art. 37 j ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji w całości, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów procesu według norm przepisanych, przeprowadzenie dowodu uzupełniającego w postaci decyzji Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2004 r. - na okoliczność, iż producentami są M. i A. P. Ponadto, skarżący wniósł względnie o uchylenie decyzji organów I i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. – dalej zwana: p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Bezsporne są w niniejszej sprawie dokonane ustalenia, że podczas kontroli przeprowadzonej na terenie Gospodarstwa Rolnego - [...], należącego do skarżącego, ujawniono zbiornik na olej opałowy o pojemności [...] litrów, do którego podłączone było urządzenie zakończone zaworem pistoletowym do tankowania pojazdów. Urządzenie to wyposażone było w dwa liczniki: licznik główny dokonujący pomiarów z dokładnością do jednego litra, którego nie można skasować oraz licznik litrów dokonujący pomiarów z dokładnością do jednej dziesiątej litra, który można skasować. Urządzenie to nie posiadało liczydła należności. Jego wskazania nie były możliwe do skasowania podczas pomiaru, a rozpoczęcie nowego pomiaru było możliwe dopiero po skasowaniu ostatniego wskazania.

Zgodnie z definicją zawartą w art. 88 ust. 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm.) za odmierzacz paliw określony w odrębnych przepisach uznaje się instalację pomiarową przeznaczoną do tankowania pojazdów silnikowych, małych łodzi i małych samolotów. W myśl § 3 pkt 18 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 18 grudnia 2006 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych instalacją pomiarową jest przyrząd pomiarowy przeznaczony do ciągłego i dynamicznego pomiaru ilości (objętości lub masy) cieczy innych niż woda, składający się z licznika oraz innych urządzeń niezbędnych do zapewnienia poprawnego pomiaru lub ułatwiających czynności pomiarowe.

Urządzenie, którego obecność stwierdzono na terenie gospodarstwa należącego do skarżącego, spełniało wymogi przytoczonej wyżej definicji odmierzacza paliw. Z poczynionych ustaleń, nie kwestionowanych przez skarżącego wynika, że urządzenie to podłączone było do zbiornika oleju opałowego. Wyposażone zostało w wąż z zaworem pistoletowym, który umożliwiał tankowanie pojazdów silnikowych oraz opisane wyżej liczniki, które zapewniały poprawność pomiaru. Brak liczydła należności nie pozbawiał tego urządzenia cech odmierzacza paliw. "Dla uznania urządzenia służącego do dystrybucji paliw za odmierzacz paliw – w rozumieniu pkt. 9 załącznika nr 5 do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 3, poz. 27 ze zm.) – nie jest konieczne, aby to urządzenie wyposażone było we wskaźnik ceny jednostkowej oraz wskaźnik należności "(wyrok NSA 9.05.2013 r. w sprawie I GSK 247/12).

Zarzuty skargi zmierzające do zakwestionowania kwalifikacji urządzenia znajdującego się na terenie należącym do skarżącego jako odmierzacza paliw nie znajdują uzasadnienia. Stanowią one w zasadzie polemikę z ustaleniami organów podatkowych. Przedstawiana argumentacja nie wykazuje wadliwości poczynionych ustaleń ani też nie wskazuje, które przepisy zostały naruszone w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Nie może bowiem prowadzić do uwzględnienia skargi zarzut, że "stwierdzenie, że był to odmierzacz paliw jest chybione i opiera się na potocznym poglądzie, iż urządzenie podłączone do zbiornika z olejem posiadające wąż zakończony pistoletem jest zawsze odmierzaczem paliw" i że "podatnik nie zgadza się z przyjętą przez organ definicją odmierzacza paliw płynnych wywiedzioną z załącznika nr 5 ust. 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 18 grudnia 2006 r.".

Zgodnie z art. 37h ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 931 z późn. zm.) opłacie paliwowej podlega wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, wykorzystywanych do napędu silników spalinowych.

Zgodnie z art. 37h ust. 3 pkt 4 są wyroby przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych bez względu na kod CN.

Jednocześnie w myśl art. 37j ust. 1 pkt 1 i 4 ww. ustawy, obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych ciąży na podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym, obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych.

Z kolei obowiązek zapłaty opłaty paliwowej, na podstawie art. 37k ust. 1 ww. ustawy, powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37 h ww. ustawy.

Zgodnie z art. 37 l ust. 1 ww. ustawy podstawą do obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych, od której podmioty o których mowa w art. 37j ust. 1 ww. ustawy, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy.

Zgodnie z obwieszczeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 listopada 2012 r. w sprawie wysokości stawki opłaty paliwowej na rok 2013 (M.P. z 2012 r., poz. 891) stawka opłaty paliwowej wynosiła w roku 2013 - 133,10 zł za 1.000,00 kg wyrobów, o których mowa w art. 37 h ust. 4 pkt 4 i 5 ww. ustawy.

Podstawą do określenia kwoty opłaty paliwowej była ilość paliwa ustalona w decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. stwierdzającej powstanie w miesiącu marcu 2013 r. obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych, tj. [...] litrów. Organ określił ilość oleju opałowego użytego niezgodnie z przeznaczeniem w litrach, a w celu przeliczenia ilości na tony wykorzystał średnią gęstość lekkiego oleju opałowego w temperaturze 15 stopni Celsjusza, która wynosi 0,830 g/cm3.

W ocenie Sądu Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu dokonał właściwej interpretacji powyższych przepisów i prawidłowo wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] stwierdzającą powstanie obowiązku zapłaty opłaty paliwowej i określającą wysokość opłaty paliwowej za miesiąc marzec 2013 r. w wysokości [...] zł.

Organ I instancji słusznie przyjął, że skoro decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. określił wobec skarżącego zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc marzec 2013 r. z tytułu posiadania oleju opałowego w zbiorniku podłączonym do odmierzacza paliw, to zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami w konsekwencji należało określić także obowiązek zapłaty opłaty paliwowej, który jest ściśle związany z podatkiem w akcyzie. Organ prawidłowo wskazał, że wynika to z zależności, iż co do zasady obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych ciąży na podmiocie podlegającym na podstawie przepisów ustawy o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych.

W ocenie Sądu organ dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego, dokonując także prawidłowej interpretacji przepisów prawnych w aspekcie ustalonego stanu faktycznego. Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przez organ art. 37h ust. 1 i ust. 2 ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 931 z późn. zm.) poprzez błędne ustalenie, że skarżący prowadził obrót paliwami płynnymi. Organ odnosząc się do tego zarzutu prawidłowo dokonał interpretacji przepisów prawnych, powołując się na argumentację wskazaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2009 r., (sygn. akt I FSK 124/08), zgodnie z którą opłacie paliwowej podlega wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych, które mogą być, jako samoistne paliwa, potencjalnie wykorzystane do napędu pojazdów.

Sąd podziela stanowisko organu, że w niniejszym postępowaniu nie zachodziła konieczność wykazywania w kategoriach dowodowych rzeczywistego zużycia przez skarżącego oleju opałowego do celów napędowych, a jedynie możliwość potencjalnego jego wykorzystania do takich celów. Ta okoliczność została wykazana w toku postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem decyzji określającej skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc marzec 2013 r. stanowiącej także podstawę do określenia wobec skarżącego obowiązku zapłaty opłaty paliwowej.

Nie mogą prowadzić do uwzględnienia skargi również pozostałe zarzuty w niej sformułowane.

Zdaniem skarżącego wadą zaskarżonej decyzji jest skierowanie jej wyłącznie do skarżącego z pominięciem M.P.

Podkreślić należy, że protokół kontroli wskazuje, że kontrolę przeprowadzono w podmiocie - Gospodarstwo Rolne – [...]. Na odpisie ww. protokołu, znajdującego się w aktach administracyjnych widnieje także pieczątka podmiotu "Gospodarstwo Rolne [...] oraz numer REGON" (k.2 i 4 akt adm.). Ponadto decyzja nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. stwierdzającej powstanie w miesiącu marcu 2013 r. obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych, jako jej adresata, wskazała skarżącego.

Także postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego dotyczyło i skierowane zostało do A. P. Ponadto, pieczątka takiej samej treści jak na protokole z kontroli widnieje na dowodzie doręczenia tego postanowienia (k. 10 akt adm.).

Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł A. P. i nie podniósł w nim zarzutu wskazującego na pominięcie M.P. jako uczestnika postępowania.

Podkreślić też należy, że A. P. w trakcie postępowania zarówno administracyjnego, jak i sądowego reprezentowany był przez pełnomocnika – radcę prawnego. Pełnomocnik na etapie całego postępowania administracyjnego wskazywał jako stronę postępowania wyłącznie A. P. Okoliczność ta wynika m.in. z treści pism składanych w toku postępowania, jak również z jednoznacznego określenia strony postępowania. Obecnie podnoszony przez skarżącego zarzut wskazujący, że wadą zaskarżonej decyzji jest skierowanie jej wyłącznie do skarżącego - z pominięciem M. P. - nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Ponadto, wskazać należy, że jako uzasadnienie powyższej okoliczności skarżący wskazuje na dokument w postaci wpisu do ewidencji producentów rolnych. Jednakże dokumentu tego skarżący nie przedłożył. Nadmienić też należy, że wnioskowany - dopiero na etapie postępowanie sądowego – ww. dokument pochodzi z dnia [...] marca 2004 r., a więc został sporządzony w terminie 9 lat przed rozpoczęciem niniejszej sprawy.

W świetle powyższego brak jest podstaw do stwierdzenia, że M. P. została bezzasadnie pominięta jako uczestnik niniejszego postępowania z naruszeniem art. 36 ust. 1 w zw. z art. 37 ust. 4 i 5 ustawy o Służbie Celnej.

Zgodnie z art. 36 ust. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o służbie celnej kontrola w siedzibie, w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej oraz w miejscu zamieszkania podmiotu podlegającego kontroli jest wykonywana po doręczeniu upoważnienia organu Służby Celnej do przeprowadzenia kontroli oraz okazaniu legitymacji służbowej, z zastrzeżeniem ust. 2-5. Zgodnie zaś z art. 37 ust. 4 i 5 ww. aktu prawnego w przypadku nieobecności osób wymienionych w ust. 3, czynności kontrolne są wykonywane w obecności przywołanego świadka, chyba że uniemożliwiałoby to lub znacznie utrudniało wykonywanie czynności kontrolnych. Z czynności kontrolnych wykonywanych podczas nieobecności osób upoważnionych przez podmiot podlegający kontroli lub osób wymienionych w ust. 3 i 4 sporządza się protokół, który niezwłocznie doręcza się podmiotowi podlegającemu kontroli.

Zarzut, że skarżący nie jest przedsiębiorcą nie został sformułowany precyzyjnie. Jeśli intencją skarżącego było wykazywanie, że skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej to zarzut ten nie znajduje uzasadnienia. Już bowiem treść pieczątki wskazuje, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "GOSPODARSTWO ROLNE [...]", a potwierdza tę okoliczność wpisany w niej numer REGON.

Podkreślić należy, że działalność rolnicza jest kwalifikowana jako działalność gospodarcza. W konsekwencji powyższego A. P. jest osobą prowadzącą działalność gospodarczą. Działalność w rolnictwie mieści się bowiem w definicji działalności gospodarczej, określonej jako zarobkową oraz wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły. Cechy te wypełnia prowadzenie gospodarstwa rolnego. (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 1/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1618/06).

Wskazać należy, że przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) nie stosuje się do działalności wytwórczej w rolnictwie (art. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Dlatego też ewidencja tego typu dzielności nie była prowadzona na podstawie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a na podstawie ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (tj. Dz. U. 2012, poz. 86).

Kontrola, która jest także przedmiotem oceny w niniejszej sprawie była kontrolą, o której mowa w art. 30 ust. 3 pkt, 1 cyt. Ustawy o Służbie Celnej.

Bezsporne jest, że skarżący przy czynnościach kontrolnych nie uczestniczył, natomiast uczestniczył przy nich syn skarżącego B. P. B. P. podpisał też protokół z kontroli, zaopatrując go w pieczątkę należącą do skarżącego, a nadto okazał się dowodem osobistym, który kontrolerzy opisali w tym protokole. W świetle powyższego stwierdzić należy, że spełniony został, co najmniej, warunek zawarty w art. 37 ust. 4 cyt. ustawy o Służbie Celnej a B. P. pełnił rolę świadka.

Nieuzasadnione jest też stanowisko, że kontrola winna była być przeprowadzona w miejscu zamieszkania kontrolowanego. Była to kontrola przeprowadzona w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej, a więc zgodnie z postanowieniami cyt. art. 36 ustawy o Służbie Celnej.

Wobec tego, że z powyższego wynika iż zarzuty skargi nie mogły prowadzić do jej uwzględnienia, skarga podlegała oddaleniu z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270).