Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 670/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, 183 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 42 pkt 2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 6 ust. 2 pkt 2, art. 10 ust. 1 pkt 1 i 5, art. 12
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie NSA Wojciech Chróścielewski (spr.) del. NSA Janina Kosowska Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. N. , T. K. , A. Ż. , D. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 830/10 w sprawie ze skargi M. N. , T. K. , A. Ż. , D. C. na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 listopada 2010 r., IV SA/Wa 830/10 oddalił skargę M. N. , T. K. , A. Ż. i D. C. na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

Uchwałą z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] Rada Miejska w G. uchwaliła studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy G.

Na powyższą uchwałę, po uprzednim wezwaniu Rady Miejskiej w G. do usunięcia naruszenia prawa, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły M. N. , A. Ż. , T. K. oraz D. C.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że zarzut degradowania terenu jest subiektywnym poglądem skarżących nie opartym na żadnych racjonalnych przesłankach. Zapisy studium przewidują poszerzenie możliwości sposobu zagospodarowania terenu. Żaden zapis zawarty w studium nie zakazuje skarżącym możliwości korzystania z należących do nich nieruchomości w dotychczasowy sposób. Twierdzenie, iż tak nie jest stanowi dowolną interpretacją zapisów studium prezentowaną przez skarżące. Dowolnym i nieuzasadnionym jest, zdaniem Sądu, twierdzenie skarżących, że studium przewiduje większe dopuszczalne poziomy hałasu. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego tego rodzaju okoliczność bowiem nie wynika. Zarzut, iż "uchwała narusza zasady zachowania proporcjonalności pozwalających na normalne życie, prawidłowe warunki zdrowotne i przyrodnicze" jest ogólnikiem pozbawionym merytorycznej treści. Racjonalne odniesienie się do tego rodzaju zarzutu jest, zdaniem Sądu, niemożliwe. Można jedynie stwierdzić, iż jest to stwierdzenie dowolne i niczym nieuzasadnione.

Z art. 42 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227) wynika, że organ opracowujący projekt dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa, dołącza do przyjętego dokumentu uzasadnienie zawierające informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Dokumenty te nie podlegają uchwaleniu przez radę gminy. Niezałączenie ich do projektu studium stanowi uchybienie, które jednak nie miało istotnego wpływu dla uchwalenia studium i nie może być podstawą wyeliminowania go z obrotu prawnego. Dokumentacja dotycząca oceny oddziaływania na środowisko była dostępna do wglądu i podmioty nią zainteresowane mogły się z nią zapoznać.

Zarzut skarżących, iż bezpodstawnie przyjęto, jako przesłankę ustaleń, że studium nie ma wpływu na środowisko, podczas, gdy grunty wsi T. , K. oraz część wsi K. faktycznie są gruntami rolnymi również jest niezasadny. W prognozie istnieje następujący zapis: "Zasięg terenów już zurbanizowanych, bądź przeznaczonych do inwestycji to tereny zabudowane oraz tereny w granicach obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Obecnie opracowywane studium zasadniczo nie ma wpływu na ustalenia obowiązujące na ich obszarze. Przyjęto, że studium na tych obszarach nie ma wpływu na środowisko". Z zapisu tego nie wynika, by autorzy opracowania przyjęli, jako założenie, że tereny gruntów rolnych, to tereny zurbanizowane. Przyjęto natomiast racjonalne założenie, że pewne tereny aktualnie niezurbanizowane mogą w przyszłości stać się terenami zurbanizowanymi. Autorzy opracowania nie stwierdzają, że studium nie będzie miało wpływu na środowisko, tylko że studium "zasadniczo nie ma wpływu na środowisko". Oczywistym jest, że przeznaczenie terenów pod usługi i mieszkalnictwo powoduje wzrost zanieczyszczeń powierza wody i gleby. Wielkość tych zanieczyszczeń jest jednak przez skarżących wyolbrzymiana. Doświadczenie życiowe wskazuje, że istnieją osiedla mieszkaniowe składające się z kilkudziesięciu, a nawet kilkuset domów i nie powoduje to niemożliwości zamieszkiwania oraz korzystania z nieruchomości sąsiadujących z takimi osiedlami. Nie jest tak, że osoba, która zabudowała swoją nieruchomości może domagać się od właścicieli innych nieruchomości, by zaprzestali na nich jakichkolwiek inwestycji, gdyż pogorszy to komfort jej życia. Zdecydowana większość ludzi żyje w otoczeniu innych ludzi i musi uwzględniać także ich prawo do posiadania domu, pracy, możliwości poruszania się. Tymczasem argumenty skarżących zmierzają, w istocie rzeczy, do tego, by naczelną zasadą w planowaniu przestrzennym było uwzględnianie ich komfortu życia i potrzeb i uzależnianie od tego przeznaczenia nieruchomości znajdujących się w gminie.

Niezasadny jest, zdaniem Sądu, zarzut nienależytego uwzględnienia uwag nr 182 i 190. Na terenach MU.1 ustala się priorytet lokalizowania usług, których profil zostanie przesądzony w planach miejscowych (s. 70 studium). Nie zawarcie w treści studium stwierdzenia, że usługi winny być "nieuciążliwe" nie może skutkować wyeliminowaniem studium z obrotu prawnego. Studium jest dokumentem o charakterze bardziej ogólnym niż plan miejscowy i naturalnym jest, że uszczegółowienie zapisów studium następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Stawiając zarzut, iż studium nie analizuje, czy istniejące źródła wody pitnej będą pokrywały zapotrzebowanie, skarżące nie wskazują żadnego dowodu, który chociażby uprawdopodabniał konieczność dokonywania tego rodzaju analiz. Wielkość zasobów wód podziemnych jest oczywiście ograniczona. Z faktu tego nie wynika jednak, że na terenach objętych studium może zabraknąć wody pitnej dla mieszkańców tych terenów. Jest to kolejne dowolne i niczym nieuzasadnione twierdzenie skarżących.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.- dalej – p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

M. N., T. K. , A. Ż. i D. C. wniosły skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie jego zmiany i uwzględnienia skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciły naruszenie art. 1, art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a, 7, 8, 9 k.p.a., "art. 156 § 1 ust. 2 i 7 k.p.a.", art. 140 k.c. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U nr 80, poz. 717 ze zm.)., poprzez błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, zgodnie z którą ochrona interesu prawnego właściciela przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych sprowadza się do przeciwdziałania bezpośredniej ingerencji w granice należącej do niego nieruchomości, art. 12 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 ust. 1 pkt 4 w zw. z § 9 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz.U. z 2004 r. nr 118, poz. 1233,), a także art. 42 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej jako: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku) poprzez wadliwe przyjęcie, że niewłaściwe rozpatrzenie uwag dotyczących projektu studium oraz niezałączenie do projektu uzasadnienia zawierającego informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, nie stanowi podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie studium, 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 57 § 1 k.p.a., art. 28 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 11 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, art. 39 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko art. 72 ustawy Prawo ochrony środowiska, 10 ust. 1 ustawy o u.p.z.p "w związku z art. § 4.1.1)" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że analizując treść orzeczenia nie sposób zauważyć, że z jednej strony sąd dostrzegając uchybienia organu w zakresie przeprowadzonej procedury np. fakt, że po stronie organu nastąpiło uchybienie związane z naruszeniem art. 42 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którym organ opracowujący projekt dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa, dołącza do przyjętego dokumentu uzasadnienie zawierające informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim stopniu i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, czy też w zakresie nierozpoznania uwag dotyczących projektu prognozy oddziaływania na środowisko, czy mimo obowiązku publikacji braku załączników graficznych w publikacji dokonanej przez internet, z drugiej jednak zdecydowanie opowiada się "po stronie" organu, uznając, ze popełnione braki, czy uchybienia nie są na tyle istotne, by wyeliminować uchwałę z obrotu prawnego, nie wskazując jednocześnie z jakich względów uznaje, ze uchybienia formalne nie maja znaczenia w sprawie.

Wyposażenie rady gminy w kompetencje do wiążącego określania treści prawa własności nieruchomości jest głównym atrybutem władztwa planistycznego gminy. Wysoce doniosłe prawnie konsekwencje uchwalenia studiu uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy czynią radę gminy zobowiązaną do ustawicznego czuwania nad zasadnością i prawidłowością realizacji planistycznych i zarazem prawotwórczych kompetencji oraz przeciwdziałania nadużyciom wspomnianego wyżej władztwa planistycznego (T. Bączkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz., Zakamycze, 2004). W ocenie skarżących Rada Miejska w G. podejmując zaskarżoną uchwałę nie dopełniła powyższego obowiązku i nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego.

Zgodnie z przepisem art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Przy czym źródłem interesu prawnego jest tu niewątpliwie przepis art. 140 k.c. W skardze do Sądu I instancji skarżące podniosły, że Rada Miejska w G. naruszyła ich interes prawny poprzez nieproporcjonalne ograniczenia prawa do korzystania z należących do nich nieruchomości. W uzasadnieniu podniesionego zarzutu skarżące wskazały, że dotychczasowe wykorzystanie terenu, to w głównej mierze zabudowa domami jednorodzinnymi. Tymczasem, w okolicach spornych terenów w najbliższym czasie planuje się usytuowanie obwodnicy, a także zmianę charakteru okolicznych gruntów i przeznaczenie ich pod usługi, co niewątpliwie wiąże się z dynamicznym wzrostem ruchu samochodowego, zagęszczeniem zabudowań, istotnym wzrostem poziomu hałasu i zanieczyszczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym orzeczeniu, oceniając powyższy zarzut ograniczył się do stwierdzenia, iż "żaden zapis zawarty w studium nie zakazuje skarżącym możliwości korzystania z należących do nich nieruchomości w dotychczasowy sposób. Twierdzenie, iż tak nie jest stanowi dowolną interpretację zapisów studium prezentowaną przez skarżące". Tymczasem w ocenie skarżących takie stanowisko stanowi poważne zawężenie zakresu ochrony przysługującego właścicielom nieruchomości na mocy art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Regulacje studium istotnie nie zawierają bezpośredniego zakazu korzystania przez skarżące z należących do nich nieruchomości w dotychczasowy sposób. Jednak zakres przedmiotowy cytowanego przepisu obejmuje również, ochronę interesu prawnego przed naruszeniem spowodowanym poprzez sposób zagospodarowania nieruchomości sąsiednich - należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

Uchwalone przez Radę Miejską studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego przewiduje zmianę sposobu zagospodarowania terenów sąsiadujących z nieruchomościami stanowiącymi własność skarżących. Efektem projektowanej zmiany będzie kumulacja w jednej okolicy wielu różnych ośrodków aktywności gospodarczej i przemysłowej. Na działkach sąsiednich nie wykluczono lokalizacji zakładów emitujących odpady, wyziewy i inne. Nie można zgodzić się z poglądem wyrażonym przez Sąd I instancji, jakoby argumenty skarżących zmierzały wyłącznie do uwzględnienia ich potrzeb oraz komfortu życia oraz uzależniały od tego przeznaczenie nieruchomości znajdujących się w gminie. Jest sprawa oczywistą, że studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy, uchwalone na zasadach i w trybie określonym przepisami rozporządzenia oraz zgodnie z przepisami powszechnie obowiązującego prawa, mimo niosących w swej treści ograniczeń w wykonywaniu prawa własności nieruchomości, nie narusza istoty konstytucyjnej zasady ochrony własności. Trzeba jednak pamiętać, że każde ograniczenie prawa własności, w tym także to uzasadnione ochroną praw osób trzecich lub interesem publicznym, musi odpowiadać zasadzie proporcjonalności (por. wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 1999 r., II SA/Ka 1842/97). Tym samym organy gminy działając w ramach władztwa planistycznego nie mają pełnej swobody w podejmowaniu decyzji o planowaniu i przeznaczeniu gruntów mieszkańców danej gminy. Władztwo planistyczne nie może być wytłumaczeniem dla podejmowania przez gminę działań w sposób dowolny. Przeznaczenie spornych terenów, położonych w bezpośrednim sąsiedztwie budynków jednorodzinnych na aktywność gospodarczą jest przekroczenie władztwa planistycznego i nieproporcjonalnym naruszeniem prawa własności skarżących.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podniesiono zarzut nienależytego uwzględnienia uwag nr 182 i 190 zgłoszonych w toku konsultacji, a odnoszących się do terenów oznaczonych jako MU.1 z priorytetem lokalizowania usług, których profil zostanie przesądzony w planach miejscowych. Intencją osób zgłaszających uwagi było podkreślenie, że mają to być usługi "nieuciążliwe". Wniesione zastrzeżenia są uzasadnione treścią przepisu art. 10 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl których w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności z dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu oraz warunków i jakości życia mieszkańców, w tym ochrony ich zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że zlokalizowanie na spornych terenach usług uciążliwych stałoby w sprzeczności z przywołanymi wyżej przesłankami. Stąd niewłaściwe uwzględnienie uwag nr 182 i 190 poprzez pominięcie słowa "nieuciążliwe" stanowi istotne naruszenie i kłóci się z intencją autorów wniesionych zastrzeżeń.

Niezależnie od powyższego w studium wskazano, ze zaopatrzenie terenów objętych studium w wodę odbywać się ma z wód wgłębnych czwartorzędowych z głównego zbiornika wód podziemnych nr 222. Jednocześnie zaznaczono, ze z uwagi na niewielkie zasoby wód, w związku z prognozowanym wzrostem ilości zużycia i ludności, konieczne może być czerpanie wód do celów bytowo gospodarczych ze starszych, trzeciorzędowych (oligoceńskich) pokładów. W polityce państwa, ochrony środowiska i obowiązujących przepisach wskazano, iż wody oligoceńskie podlegają ochronie. W takiej sytuacji, w przypadku ochrony wód oligoceńskich, a jednocześnie przeznaczenia spornych terenów m.in. pod usługi oraz obiekty wielko powierzchniowe, jak również w dalszej perspektywie planowany park rozrywki, jak również obiekty przemysłowe, uchwalone studium marginalizuje kwestię zapewnienia ochrony wodom oligoceńskim, a także nie analizuje w wystarczający sposób, źródeł zaopatrzenia w wodę oraz skutków dla środowiska zwiększonego zużycia wód, w tym oligoceńskich. Nie można tracić z pola widzenia, ze w okresie realizacji powołanych inwestycji, pobór wód będzie zasadniczo zwiększony. W okresie eksploatacji pozostanie na wyższym poziomie, niż obecnie. Wobec tego w sytuacji, kiedy rejon G. obecnie już staje się obszarem deficytowym w zakresie źródeł wody, co przejawia się rozwojem i pogłębianiem lokalnego leja depresji, skutki zwiększonego poboru wody będą znacząco wpływać na środowisko i życie ludzi oraz zwierząt, a także lokalny ekosystem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga kasacyjną wniesiona w sprawie niniejszej nie do końca spełnia wskazane wyżej wymogi przewidziane dla takiego środka zaskarżenia. Nie wszystkie bowiem zarzuty naruszenia przepisów prawa zostały uzasadnione. Z drugiej strony również część podniesionych w skardze kasacyjnej argumentów nie została powiązana z zarzutami naruszenia konkretnych przepisów prawa. W takiej sytuacji Sąd odniósł się jedynie do tych zarzutów naruszenia konkretnych przepisów, które zostały uzasadnione.

Zgodnie z art. 42 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - organ opracowujący projekt dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa dołącza do przyjętego dokumentu uzasadnienie zawierające informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku niezałączenie tych dokumentów do projektu studium nie miało istotnego wpływu dla jego uchwalenia i nie może być podstawę do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Należy stwierdzić, że stanowisko Sądu w tym zakresie jest trafne. Jednocześnie należy zauważyć, że wnoszące skargę kasacyjną podnosząc brak wskazania przez Sąd, dlaczego uznał, że uchybienie to nie miało znaczenia w sprawie, pominęły uwagę Sądu I instancji, że przedmiotowa dokumentacja dotycząca oceny oddziaływania na środowisko była dostępna do wglądu i osoby nią zainteresowane mogły się z nią zapoznać. Z drugie strony nie można również nie zauważyć, że skarżące podnosząc ten zarzut same nie wskazały, w jaki sposób, ich zdaniem, uchybienie art. 42 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., mogło mieć wpływ na treść uchwalonego projektu studium. Zarzut naruszenia tego przepisu należało zatem uznać za nieuzasadniony.

W ocenie wnoszących skargę kasacyjną Rada Miejska w G. podejmując uchwałę z dnia 3 marca 2010 r. w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy G. nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego. Skarżące upatrują naruszenia tego władztwa w przeznaczeniu terenów położonych w bezpośrednim sąsiedztwie budynków jednorodzinnych na usytuowanie obwodnicy i zmianę charakteru okolicznych gruntów i przeznaczenie ich pod usługi. W tym zakresie również należy podzielić pogląd Sądu I instancji, że skarżący w istocie zmierzają do zapewnienia sobie komfortu mieszkania w spokojnej okolicy, z czego nie można im czynić zarzutu, jednak nie może to prowadzić do przyjęcia, że zmiana przeznaczenia terenów sąsiednich pod inwestycje o charakterze publicznym (planowana obwodnica) a wiec także uzasadniona interesem publicznym oraz pod usługi i mieszkalnictwo stanowi naruszenie władztwa planistycznego i naruszenie art. 140 k.c. (prawa własności) czy art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Każda gmina musi mieć możliwość rozwoju także poprzez systematyczne powiększanie strefy zabudowy mieszkaniowej czy usługowej, z której będą korzystać jej przyszli mieszkańcy, co oczywiście wiąże się ze w jakimś stopniu ze wzrostem ruchu samochodowego, hałasu i zanieczyszczeń ale co stanowi normalną konsekwencją rozwoju cywilizacyjnego. Nie można też pomijać okoliczności, iż jak wynika ze złożonej przez Radę Miejską w G. odpowiedzi na skargę, zmiany w przeznaczeniu przedmiotowych terenów wynikają z lokalizacji inwestycji publicznych o znaczeniu regionalnym i krajowym (autostrada i obwodnica – droga wojewódzka) i są niezależne od organów gminy, która ma obowiązek uwzględnić zmiany związane z usytuowaniem wymienionych inwestycji, które z oczywistych względów determinują przyszłe zagospodarowanie przyległego terenu w tym jego zintensyfikowanie. Nieuzasadniony zatem jest podniesiony w skardze kasacyjnej argument, jakoby gmina podejmowała swoje działania w sposób dowolny nie uwzględniając zasady proporcjonalności. Trzeba też zauważyć, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest aktem o dużym stopniu ogólności i nie przesądza, że na terenach nim objętych w sąsiedztwie nieruchomości skarżących powstaną zakłady emitujące odpady czy wyziewy – jak podnoszą skarżący.

Odnosząc się do zarzutu nienależytego uwzględnienia uwag nr 180 i 190 należy zgodzić się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, że brak stwierdzenia w postanowieniach studium, że na terenie oznaczonym symbolem MU.1 usługi powinny być "nieuciążliwe" nie stanowi jeszcze o wadliwości tego aktu. Jak bowiem wynika z treści studium odnoszącej się do obszaru oznaczonego MU.1. profil usług w nim zlokalizowanych zostanie określony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Trzeba bowiem pamiętać, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest aktem o stopniu większej ogólności niż uchwalany na jego podstawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 1 i 5 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należało zatem uznać również za nieuzasadniony.

Sąd nie odniósł się do podniesionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentów dotyczących planowanego, zdaniem skarżących, na spornym terenie parku rozrywki, kwestii zaopatrzenia w wodę, ochrony wód oligoceńskich czy kwestii uniemożliwienia skarżącym zapoznania się z pełną dokumentacją dotyczącą studium związanej z wadliwym, zdaniem skarżących, ogłoszeniem dotyczącym wyłożenia studium do publicznego wglądu, gdyż te części uzasadnienia nie zostały, jak już wyżej wskazano, powiązane z zarzutem naruszenia konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego a sąd nie może domniemywać, która z części uzasadnienia skargi kasacyjnej odnosi się do wskazanych w podstawach skargi kasacyjnej naruszeniach przepisów prawa, w sytuacji, gdy z treści skargi kasacyjnej wprost to nie wynika.

Z powyższych względów skoro skarga kasacyjna okazała się być oparta na nieusprawiedliwionych podstawach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.