Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1306/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi I. O. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] marca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji wskazując, że zwracając licencję nie będzie mógł prowadzić działalności gospodarczej. W ocenie strony, powyższe nie pozostanie bez wpływu na zatrudnionych przez niego pracowników, bowiem utracą pracę, będąc niejednokrotnie jedynymi żywicielami rodzin. Skarżący podnosi, że w przypadku uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji i wcześniejszego zaprzestania prowadzenia działalności, powrót do branży, odnowienie kontraktów z klientami oraz kontrahentami korporacyjnymi będzie praktycznie niemożliwy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc, odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze, niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.

Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do niego.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może znaleźć zastosowanie jedynie w stosunku do takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania.

Mają powyższe na uwadze rozpoznając ww. wniosek Sąd obowiązany był zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, ocenić czy skarżący w sposób przekonujący i pełny wykazał przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania ww. decyzji. Po trzecie czy ww. przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a.

Jak wskazano na wstępie, żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja, którą cofnięto skarżącemu licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką. Decyzją ta powoduje, że zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm., dalej u.t.d.) skarżący jako przedsiębiorca jest obowiązany zwrócić licencję organowi, który jej udzielił niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o cofnięciu licencji stała się ostateczna. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że zaskarżony akt jest rozstrzygnięciem posiadającym przymiot wykonalności, gdyż po pierwsze powoduje, że skarżący utraciwszy możliwości wykonywania reglamentowanej działalności gospodarczej musi się powstrzymać od jej prowadzenia, a poza tym powoduje, że musi on fizycznie zwrócić dokument licencji, na podstawie której ową działalność wykonywał. Wobec tego Sąd przyjął, że przedmiot wniosku o wstrzymanie nadaje się do wykonania, a zatem skarżący mógł wnieść o wstrzymanie jego wykonania.

Przechodząc do samego wniosku Sąd wskazuje, że skarżący upatruje jako przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji po pierwsze niemożność prowadzenia działalności gospodarczej i utratę źródła utrzymania dla siebie i swoich pracowników, a po wtóre trudne do odwrócenia skutki, gdyż utraci on pozycję na rynku i powrót do branży będzie praktycznie niemożliwy, a poza tym zerwanie kontraktów może doprowadzić do zadłużenia.

Zdaniem Sądu powyższe okoliczności nie przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Samo pogorszenie sytuacji finansowej skarżącego, czy jego pracowników (zatrudnienia których w żaden sposób nie uprawdopodobnił), nie świadczy jeszcze o wywołaniu przez zaskarżony akt niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Sąd zauważa, że ani z uzasadnienia wniosku, ani z dokumentów zgromadzonych w sprawie nie wynika jaka jest sytuacja majątkowa skarżącego oraz jego rodziny. Nie jest zatem wiadomym, czy skarżący oraz ewentualnie pozostające z nim w gospodarstwie domowym osoby posiadają inne źródła utrzymania, oraz czy na skarżącym ciążą jakieś zobowiązania finansowe. Bez tego typu informacji nie można ocenić czy powyższe okoliczności mogą stanowić podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Sąd zauważa, że konieczność zwrotu licencji także nie jest trudnym do odwrócenia skutkiem w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem w przypadku uwzględnienia skargi możliwy jest jej zwrot skarżącemu i tym samym przywrócenie stanu pierwotnego.

Odnosząc się do kwestii utraty kontaktów z klientami i kontrahentami oraz możliwości powstania zadłużenia w związku z zerwanymi kontraktami Sąd stwierdza, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na te okoliczności. Są to hipotetyczne zdarzenia, które mogą zaistnieć, przy czym nie muszą wiązać się z zaistnieniem przesłanek wtrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Reasumując Sąd stwierdza, że w rozpoznawanym przypadku nie był w stanie zbadać czy ww. przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a. Skarżący poprzestał bowiem jedynie na oświadczeniach zawartych w uzasadnieniu rozpoznawanego wniosku nie załączając do niego żadnych dowodów na potwierdzenie ich ziszczenia się. Poza tym Sąd nie stwierdził istnienia takich dokumentów także w aktach sprawy.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.