Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1131/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono postanowienie II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 218 par. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego l. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu l instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej Firma A kwotę 600 zł (słownie: sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 11 lutego 2020 r. ([...]), na podstawie art. 217 kpa oraz art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy prawo budowlane (Dz. U.

z 2019 r. po z. 1186 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku Firma A z dnia 4 lutego 2020 r. (złożonego 6 lutego 2020 r.) o wydanie zaświadczenia "o zgodności inwestycji (budowy stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] Kraków Azory zlokalizowanej na kościele przy ul. [...] w K., na działce nr [...] obręb [...]) z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa" (zgodnie z postanowieniem Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki z 12 listopada 2019 r. o znaku ROI K [...]) Prezydent Miasta Krakowa odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej, tj. "o zgodności inwestycji (budowy stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] Kraków Azory zlokalizowanej na kościele przy ul. [...] w Krakowie na działce nr [...] obręb [...]) z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta K." z powodu jej niezgodności z ustaleniami obowiązującego na przedmiotowym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Azory - Park".

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że zgodnie

z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Azory - Park" zatwierdzonego Uchwałą Nr LXXXV/2092/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 11 października 2017 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 25 października 2017 r., poz. 6618) ww. obiekt (stacja bazowa telefonii komórkowej nr [...] Kraków Azory) położony na dachu (zach. narożu) kościoła przy ul. [...] w Krakowie znajduje się w terenie zabudowy usługowej (o charakterze sakralnym) oznaczonym symbolem Uks.l. W § 7 ust 10 pkt 2) lit. a) ustaleń planu zapisano: zakaz lokalizacji anten, masztów oraz innych urządzeń technicznych z zakresu łączności na dachach i elewacjach budynków frontowych w miejscach widocznych z poziomu przechodnia od strony dróg publicznych". Zgodnie z analizowanymi widokami (Google Street View) z ulic (dróg publicznych): J. W. (od zachodniej i od wschodniej strony) oraz W. Ł. (od strony północnej) przedmiotowa antena jest dobrze widoczna z poziomu przechodnia, co więcej stanowi także dominantę (konkurencyjną do wieńczącego kościół krzyża), co jest również niezgodne z § 7 ust 10 pkt 2) lit. c) ustaleń planu, gdzie zapisano: "anteny wolnostojące oraz lokalizowane na budynkach nie mogą stanowić dominanty w terenie ani nie mogą przesłaniać osi widokowych wyznaczonych na rysunku planu".

Na powyższe postanowienie zażalenia złożyła Firma A z siedziba w K..

Podniesiono, że "zaświadczenie, o którym mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 pr. bud., oraz jemu podobne zaświadczenia stanowią nowy typ zaświadczeń, których przedmiot wykracza poza reguły określone w przepisach art. 217-220 kpa, dlatego wymagają też wykładni przepisów prawa materialnego (prawa budowlanego) je kreujących. Organ wydający zaświadczenie, o którym mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1, obowiązany jest do samodzielnej oceny, czy występuje zgodność nielegalnej budowy z ustaleniami obowiązującego planu i dokonać w istocie interpretacji (wykładni) postanowień planu w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego" (pkt. 20 komentarza do art. 48 w: Prawo budowlane. Komentarz, Piątek Wojciech, Despot-Mładanowicz Arkadiusz, Gliniecki Andrzej, Ostrowska Anna, Kostka Zdzisław). Skarżonym postanowieniem organ l instancji dokonał wykładni § 7 ust. 10 pkt 2 uchwały nr LXXXV/2092/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 11 października 2017 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Azory-Park", w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Winien to jednak uczynić po należytym zbadaniu stanu faktycznego sprawy, w oparciu o należycie zgromadzony materiał dowodowy, a sformułowane w sprawie orzeczenie winno być należycie uzasadnione zarówno w zakresie faktycznym, jak i prawnym.

Zdaniem strony z uzasadnienia skarżonego postanowienia wynika, że istniejąca instalacja radiokomunikacyjna telefonii komórkowej usytuowana na dachu kościoła parafii pw. Św. K. J. przy ul. [...] w Krakowie, którą stanowi jedynie maszt z antenami uznana została przez organ l instancji za niezgodną z zapisami:

1) § 7 ust. 10 pkt 2 lit. a) "zakaz lokalizacji anten, masztów oraz innych urządzeń technicznych z zakresu łączności na dachach i elewacjach budynków frontowych w miejscach widocznych z poziomu przechodnia od strony dróg publicznych";

2) § 7 ust. 10 pkt 2 lit. c) "anteny wolnostojące oraz lokalizowane na budynkach nie mogą stanowić dominanty w terenie ani nie mogą przesłaniać osi widokowych wyznaczonych na rysunku planu".

Podniesiono, że organ I instancji błędnie zlokalizował inne urządzenia na kościele nie będące własnością operatora Firma A . Anteny umieszczone na elewacji kościoła widoczne na Fot. 1, 2, 3, 4, 7, 8, 9 o 10 nie należą do Firma A Nadto, zdaniem strony wnoszącej zażalenie przedmiotowa instalacja telefonii komórkowej, składająca się z jednego masztu o wysokości 8,3 m zlokalizowanego obok dużo wyższej konstrukcji krzyża nie stanowi dominaty, ponieważ krzyż jest o wysokości ok. 20 m, a jego górna krawędź znajduje się na wysokości ok. 45 m n.p.t.

Postanowieniem z dnia 15 maja 2020 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 219 w zw. z art. 138 §1 pkt 1

w zw. z art. 144 kpa utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Organ odwoławczy podał, co następuje:

Wydawanie zaświadczeń uregulowane zostało w dziale VII kpa w art. 217-220 kpa. Postępowanie w sprawach zaświadczeń ma charakter uproszczony

i odformalizowany. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na wniosek osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia (art. 217 § 1 kpa). Zgodnie z art. 217 § 2 pkt 1 kpa zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się wydaniem zaświadczenia, które potwierdza określone fakty lub stan prawny, a także postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia, bądź postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treśc,i co wynika z art. 219 kpa.

W rozpoznawanej sprawie Firma A zwróciła się do Prezydenta Miasta Krakowa o wydanie zaświadczenia na potrzeby toczącego się postępowania legalizacyjnego wszczętego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki znak: ROIK [...] z dnia 12 listopada 2019 r. nakładającego obowiązek przedłożenia zaświadczenia. W postanowieniu tym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wstrzymał roboty budowlane związane z budową stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] Kraków Azory, zlokalizowanej na kościele przy ul. [...] w Krakowie, zrealizowanej bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej i nakazał Firma A przedłożyć w PINB w Krakowie - Powiat Grodzki zaświadczenie Prezydenta Miasta Krakowa o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Azory - Park", zatwierdzonego uchwałą nr LXXXV/2092/17 Rady Miasta Krakowa. Wydanie zaświadczenia Prezydenta Miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymaga przepis art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy prawo budowlane.

Stacja bazowa telefonii komórkowej nr [...] Kraków Azory zlokalizowana jest na kościele przy ul. [...] w Krakowie (działka nr [...] obręb [...]). Na terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Azory - Park" (Uchwała Nr LXXXV/2092/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 11 października 2017 r.). Działka nr [...] znajduje się w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem Uks.1 - Teren zabudowy usługowej (o charakterze sakralnym), o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi o charakterze sakralnym. Zgodnie z § 9 ust. 4 miejscowego planu "W terenie Uks.1 oznacza się na rysunku planu istniejące dobro kultury współczesnej (budynek kościoła św. Jadwigi), dla którego zasady ochrony zawarto w ustaleniach szczegółowych.

Ustalenia szczegółowe zawarto w § 23 miejscowego planu: "§ 23.

Wyznacza się Teren zabudowy usługowej (o charakterze sakralnym), oznaczony symbolem Uks.1, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi o charakterze sakralnym.

Dopuszcza się wykorzystanie istniejących obiektów pod usługi oświaty, nauki, kultury.

W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustala się:

minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 10%;

wskaźnik intensywności zabudowy: 0,4-0,6;

maksymalną wysokość zabudowy -16,0 m.

4. Dla budynku [...] (dobro kultury współczesnej) ustala się ochronę bryły, kolorystyki, podziałów i faktury elewacji."

Przepisy te nie zawierają żadnych regulacji odnośnie anten, masztów oraz innych urządzeń technicznych z zakresu łączności. Takie regulacje zawarte są w Rozdziale II określającym zasady zagospodarowania terenów obowiązujące na całym obszarze planu, w tym zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego i tak:

§ 7 ust. 10 pkt 2) lit. a) wprowadza "zakaz lokalizacji anten, masztów oraz innych urządzeń technicznych z zakresu łączności na dachach i elewacjach budynków frontowych w miejscach widocznych z poziomu przechodnia od strony dróg publicznych",

§ 7 ust. 10 pkt 2) lit. c) stanowi, że "anteny wolnostojące oraz lokalizowane na budynkach nie mogą stanowić dominanty w terenie nie mogą przesłaniać osi widokowych wyznaczonych na rysunku planu".

Stacja bazowej telefonii komórkowej nr [...] Kraków Azory zlokalizowana na kościele przy ul. [...] w Krakowie - jest widoczna z poziomu przechodnia od strony dróg publicznych, tj. ul. [...] i W. Ł., co oznacza, że umiejscowienie jej tam jest niezgodne z miejscowym planem, tj. zakazem wynikającym z § 7 ust. 10 pkt 2) lit. a) miejscowego planu.

Ponadto umiejscowiona na kościele antena stanowi dominantę w terenie, a zgodnie z § 7 ust. 10 pkt 2) lit. c) "anteny wolnostojące oraz lokalizowane na budynkach nie mogą stanowić dominanty w terenie nie mogą przesłaniać osi widokowych wyznaczonych na rysunku planu". Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 29 miejscowego planu ilekroć w uchwale mowa o dominancie - należy przez to rozumieć obiekt budowlany, który ze względu na gabaryty lub formę architektoniczną wyróżnia się w stosunku do otaczającej przestrzeni. Umiejscowiona na obiekcie sakralnym antena wyróżnia się formą architektoniczną w stosunku do otaczającej przestrzeni, w szczególności w stosunku do krzyża i w związku z tym umiejscowienie jej tam jest niezgodne z miejscowym planem.

Na powyższe postanowienie Firma A złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

- art. 217 § 2 pkt 1 kpa w zw. z art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy — Prawo budowlane oraz w zw. z § 7 ust. 10 pkt 2 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 29 uchwały nr LXXXV/2092/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 11 października 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Azory-Park" poprzez jego niezastosowanie i odmowę wydania zaświadczenia o zgodności inwestycji z MPZP, pomimo, że postanowienia MPZP nakazują stwierdzenie, że jest ona zgodna z MPZP;

- art. 219 kpa poprzez zastosowanie, pomimo obowiązku wydania zaświadczenia niezbędnego skarżącej na potrzeby toczącego się postępowania legalizacyjnego;

- art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 kpa poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie postanowienia wydanego w sprawie przez organ I instancji, podczas gdy argumenty przedstawione w zażaleniu czyniły takie działanie koniecznym;

- art. 7 oraz 77 § 1 kpa poprzez zaniechanie należytego zbadania materiału zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, a w szczególności: poprzez zaniechanie dogłębnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności złożonego przez Skarżącą wraz z zażaleniem na postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa;

- art. 128 § 2 kpa w zw. z art. 11 i art. 107 § 3 kpa poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności brak odniesienia się do argumentów podniesionych w zażaleniu odnośnie definicji "dominanty" na potrzeby wykładni postanowień MPZP, jak również niewyjaśnienie w uzasadnieniu postanowienia SKO, z jakich konkretnie przyczyn będąca przedmiotem postępowania stacja bazowa Skarżącej ma stanowić "dominantę" zakazaną MPZP oraz jest widoczna z poziomu przechodnia od strony dróg publicznych, podczas gdy z argumentacji skarżącej i złożonego materiału dowodowego wynika wniosek przeciwny, co więcej — uzasadnione jest twierdzenie, iż organy obu instancji przyjęły do rozstrzygnięcia anteny usytuowane na przedmiotowym kościele, które nie należą do skarżącej;

- art. 2 i 7 ustawy zasadniczej z dnia 2 kwietnia 1997 roku Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ("Konstytucja RP") w zw. art. 6, 7, 8 kpa poprzez niedziałanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nieprowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, by budziło to zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej;

- § 7 ust. 10 pkt 2 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 29 MPZP w związku z art. 46 ust. 1 i 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ("Ustawa o wspieraniu") poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oparciu skarżonego postanowienia na przepisie aktu prawa miejscowego, który przy jego wyłożeniu dokonanym przez organ — winien być pominięty i nie może stanowić podstawy do odmowy wydania wnioskowanego przez skarżącą zaświadczenia;

- § 7 ust. 10 pkt 2 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 29 MPZP poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że objęta wnioskiem inwestycja stanowi zakazaną MPZP "dominantę" oraz jest widoczna z poziomu przechodnia od strony dróg publicznych, podczas gdy wniosek taki nie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ani racjonalnej językowej wykładni postanowień MPZP.

W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentacje zawarta w treści zażalenia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu.

W wyniku przeprowadzonej według powyższych reguł kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził konieczność jego uchylenia.

Zgodnie z art. 217 § 2 kpa organ wydaje zaświadczenie, jeżeli:

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Twierdzenie, że organ administracji może zaświadczyć tylko o tym, co w bezpośredni sposób wynika z dokumentów będących w jego dyspozycji, które wiążą się z zakresem wykonywanych przez niego ustawowych kompetencji co do zasady odzwierciedla prezentowane w orzecznictwie i doktrynie poglądy. Zresztą w art. 218 § 1 ustawodawca sam ustala, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosownie do art. 218 § 2 kpa organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Postępowanie to ma jedynie charakter pomocniczy, uproszczony i odformalizowany (zob. wyrok WSA w Krakowie z 16.11.2017 r., III SA/Kr 620/17) i nie podlega rygorom pełnego postępowania dowodowego określonych treścią (art. 75, art. 7 kpa).

W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że w postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ może i powinien wykorzystać wszystkie dane zawarte w posiadanej dokumentacji. Zadanie organu sprowadza się więc do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do wnioskodawcy, faktów lub stanu prawnego, którego poświadczenia się domaga, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane oraz ustalenia ewentualnych dysponentów tych danych, powinno być przeprowadzone w sposób rzetelny i kompletny. Powinno obejmować całość zasobów posiadanych przez urząd danego organu, w tym także archiwalnych, które mogłyby wskazywać na fakty bądź stany prawne, których potwierdzenia żąda. Prowadzenie tego postępowania może się wiązać z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych danych (por. Komentarz do kpa, wyd. II pod redakcją Hanny Knysiak-Molczyk).

Powyższe reguły obowiązują przy wydawaniu obu rodzajów wymienionych w art. 217 § 1 kpa, zaświadczeń. Zastrzec jednak należy, że zakres koniecznego postępowania, w przypadku zaświadczeń przewidzianych prawem, zakreślać może przepis szczególny.

Taką szczególną regulację zawiera ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (DZ.U. Dz.U.2019.1186 t.j). Stosownie do przepisu art. 48 tej ustawy organ nadzoru budowlanego, w razie stwierdzenia realizacji budowy bez wymaganego pozwolenia, zmierzając do zalegalizowania tej budowy, nakazuje inwestorowi przedłożenie m.in. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W razie niewykonania tego obowiązku przez inwestora, organ wydaje nakaz rozbiórki. Jest zatem niewątpliwe, że wydanie stosownego zaświadczenia potwierdzającego zgodność inwestycji z ustaleniami planu, bądź odmowa wyrażenia takiego potwierdzenia poprzedzone być muszą postępowaniem wyjaśniającym. Zakresu tego postępowania nie można sztywno ograniczyć do ram, które powyżej opisano. Skoro ustawodawca zdecydował, że dla legalizacji inwestycji konieczne jest przedłożenie zaświadczenia innego organu o jej zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to o tym, czy i jakie czynności winien podjąć tenże organ w celu wydania zaświadczenia, decydować muszą ustalenia planu. Przyjąć należy, że, właśnie z uwagi na charakter tych ustaleń, stwierdzenie faktu zgodności lub niezgodności inwestycji z planem, może wymagać podjęcia także innych czynności, a nie tylko "zwykłej" analizy dokumentów. Organ I instancji dostrzegł taką konieczność i dla oceny, czy przedmiotowa stacja jest widoczna "z poziomu przechodnia od strony dróg publicznych", posłużył się programem Google Street View. W ocenie Sądu jednak ogląd rzeczywistości za pomocą tego programu nie może stanowić jedynej podstawy odmowy potwierdzenia zgodności z cytowanymi wymogami planu, nie jest to bowiem ogląd rzeczywisty z "poziomu przechodnia". Program pozwala na ogląd z różnych poziomów, perspektyw i kierunków. Jak się wydaje, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, potwierdzając tezę organu I instancji, a dodatkowo formułując własną o tym, że "umiejscowiona na obiekcie sakralnym antena wyróżnia się formą architektoniczną w stosunku do otaczającej przestrzeni, w szczególności w stosunku do krzyża" i w związku z tym stanowi niedozwoloną planem dominantę, także innych czynności sprawdzających nie podjęło i wydało zaskarżone postanowienie wyłącznie na podstawie materiału zgromadzonego przez organ I instancji. Żaden też z organów nie odniósł się do przedłożonych przez inwestora licznych fotografii, wykonanych – jak zapewnia skarżący – właśnie "z poziomu przechodnia", które przedstawiają stan odmienny niż wynika to z załączonych do akt wydruków z programu Google Street View.

Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że organy prawidłowo zidentyfikowały umiejscowienie przedmiotowej stacji (zostało ono oznaczone na karcie 22). Wbrew zarzutowi skargi, ocena organów nie dotyczyła innego obiektu – wskazanego na fotografii dołączonej do skargi.

Ostatecznie stwierdzić trzeba, że postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia wydane zostało bez należytego, koniecznego wyjaśnienia sprawy, a więc z naruszeniem art. 218 § 2 kpa.

Dlatego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c w zw. z art. 135 ppsa uchylono zaskarżone, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.