Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 184/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-06-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 par. 1, art. 33 par. 1 i 2, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Sobolewska - Nazarczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2013 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. M. i J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2013 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej p o s t a n a w i a odrzucić skargę J. M.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Cz. z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] ustalającą H. M. opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej przy ul. G. w Cz. o nr geod. [...]. Wzrost wartości nieruchomości nastąpił wskutek podłączenia do urządzeń infrastruktury technicznej.

Skargę na decyzję SKO złożyli do sądu administracyjnego w jednym piśmie procesowym J. M. i H. M. jako współwłaściciele działki nr [...].

Wyrokiem z dnia [...] czerwca 2013 r. wydanym w sprawie niniejszej tutejszy sąd uwzględnił skargę H. M. stwierdzając nieważność decyzji zaskarżonej i pierwszoinstancyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga J. M. podlegała odrzuceniu w sprawie niniejszej.

Zgodnie z przepisem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna, w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Z kolei zgodnie z art. 33 § 1 i § 2 p.p.s.a. osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie.

Z przywołanych przepisów wynika, że istnieją dwie kategorie podmiotów uprawnionych do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego (złożenia skargi): podmioty mające własny (subiektywny) interes prawny w poddaniu kontroli określonego aktu administracyjnego (występujące w sprawie dotyczącej ich interesów lub obowiązków opartych o przepisy prawa materialnego i z tego tytułu posiadające legitymację materialną) oraz podmioty występujące na rzecz innych osób, dla ochrony porządku obiektywnego, a więc nie będące stronami stosunku opartego na przepisach prawa materialnego (posiadające legitymację procesową).

Zdaniem sądu z powołanych przepisów wynika także, że nie może wnieść skargi do sądu administracyjnego i nie może posiadać statusu strony skarżącej podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym (nie były do niego kierowane rozstrzygnięcia) i nie zgłaszał w nim chęci wzięcia udziału jako strona, a swój udział w sprawie zgłasza dopiero na etapie sądowym poprzez wniesienie skargi (za wyjątkiem np. prokuratora – art. 52 § 1 p.p.s.a.). Taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej.

Burmistrz Cz. prowadził z urzędu dwa odrębne postępowania o ustalenie opłaty adiacenckiej: nr [...] dotyczące H. M. i nr [...] dotyczące J. M. Wydano odrębne decyzje w obydwu tych sprawach, wniesiono od każdej z tych decyzji odrębne odwołania (jedno J. M. w swojej sprawie, drugie H. M. w swojej sprawie). W każdej z tych spraw doręczano rozstrzygnięcia wyłącznie stronie tej konkretnej sprawy: tzn. w sprawie J. M. wyłącznie jemu, w sprawie H. M. – wyłącznie jej.

Sprawa rozpoznawana przez sąd (niniejsza [...]) dotyczy decyzji SKO z dnia [...] stycznia 2013 r. znak [...], którą rozpoznano odwołanie od decyzji Burmistrza wydanej wobec H. M. Zatem uprawnionym do zaskarżenia decyzji SKO do sądu była wyłącznie H. M., a nie J. M. Okoliczność, że J. M. również podpisał skargę na decyzję dotyczącą wyłącznie jego siostry - czyniło go skarżącym tylko formalnie. Jego skargę należało jednak ocenić jako złożoną przez podmiot nieuprawniony (niemający legitymacji skargowej) – właśnie z uwagi na brak udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie, która dotyczyła wyłącznie H. M.

J. M. był uprawniony do złożenia skargi na decyzję SKO wyłącznie jego dotyczącą, o numerze [...]. Tak też uczynił w sprawie [...], w której jego skargę uwzględniono.

Niniejsze postanowienie o odrzuceniu stanowi formalne załatwienie skargi J. M. złożonej w sprawie niniejszej dotyczącej innego podmiotu. W żaden sposób postanowienie to nie dotyczy jego uprawnień procesowych w sprawie [...], w której jest skarżącym.

Na marginesie jedynie wskazać należy, co jest istotne z punktu widzenia treści art. 33 § 2 p.p.s.a. (wyżej cytowanego), że interesu prawnego J. M. dotyczy wyłącznie sprawa [...], w której zaskarżona jest decyzja do niego bezpośrednio skierowana.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.