Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 686/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję i umorzono postępowanie - art. 145 §3 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 46b pkt 2, art. 48a ust. 1 pkt 3 i ust. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1845
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi - t.j.
article: art. 12 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pt 4, art. 10 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 195
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
article: art. 145  par. 1 pkt 1 lit a
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 4 listopada 2022 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] czerwca 2021 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nieprzestrzeganie czasowego ograniczenia działalności przez przedsiębiorców 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] marca 2021 r. nr [...]; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. na rzecz E. G. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie (dalej: MPWIS, organ odwoławczy) z 7 czerwca 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z [...] marca 2021 r. [...] w przedmiocie wymierzenia E. G. (dalej: skarżąca) kary pieniężnej w kwocie 15.000 zł.

Podstawą wydania decyzji były następujące ustalenia:

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. w wyniku kontroli przeprowadzonej wspólnie z funkcjonariuszami Policji, w dniu 02.02.2021 r. wydał decyzję [...]nakazującą E. G., prowadzącej działalność pod nazwą [...], zaprzestania działalności w zakresie prowadzenia dystrybucji potraw i napojów przygotowywanych do konsumpcji na miejscu w lokalu ,, [...]" przy ul. S. [...] w R.. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. E. G. pismem z 02.02.2021 r. poinformowała PPIS w R., że nie zamknie lokalu gastronomicznego przy ul. S. [...] w R., który został otwarty w dniu 01.02.2021r.

Dnia [...].03.2021r. PPIS w R., na podstawie art. 46b, pkt. 2, art. 48a ust. 1, pkt. 3, ust. 3, pkt. 1 i ust. 4 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, wydał decyzję wymierzającą skarżącej karę pieniężną w kwocie 15.000,00 zł za naruszenie w dniach: 01.02.2021 r., 02.02.2021 r., 03.02.2021 r., 04.02.2021 r., 08.02.2021 r., 09.02.2021 r., 10.02.2021 r., 11.02.2021r., 12.04.2021 r., 13.02.2021 r., 25.02.2021 r., 28.02.2021 r., 4.03.2021 r., 03.03.2021r., 04.03.2021 r. ograniczenia prowadzenia działalności gospodarczej tj. – zakazu realizacji usług polegających na przygotowywaniu i podawaniu posiłków i napojów gościom siedzącym przy stolikach lub gościom dokonującym własnego wyboru potraw z wystawionego menu, spożywanych na miejscu oraz związanych z konsumpcją i podawaniem napojów w lokalu pod nazwą "[...]" przy ul. S. [...] w R.. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji uznał wniosek dowodowy skarżącej o przesłuchanie świadka za bezprzedmiotowy, gdyż przedmiotem postępowania było funkcjonowanie lokalu mimo zakazów w związku z trwającym stanem epidemii a nie jak wnosiła strona we wniosku stosowanie procedur bezpieczeństwa, zasad funkcjonowania lokalu, jego obsługi i zachowania klientów.

W odwołaniu skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 48a ust. 1 pkt 3 ustawy z 5 grudnia 2008 o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi poprzez wydanie decyzji na podstawie nieaktualnego (nieistniejącego) brzmienia tego przepisu według stanu prawnego na dzień wydania decyzji, gdyż na podstawie art. 15 pkt 7 ustawy z 28.10.2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanych z wystąpieniem COVID-19 (Dz. U. z 2020r., poz. 2112), treść całego art. 48a została z dniem 29 listopada 2020r. zmieniona, zaś późniejsze próby nowelizacji nie przywróciły pierwotnego brzmienia art. 48a ust. 1 pkt 3, to jest brzmienia dającego podstawę do nakładania kar pieniężnych;

- art. 7a § w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść E. G.wątpliwości dotyczących treści art. 48a ust. 1 pkt. 3 ustawy z 5.12. 2008 r., w związku z nowelizacją ustawy od 29 listopada 2020 r. .2020 r. poz. 2112)

- art. 7 k.p.a. poprzez uznanie, że strona narażała zdrowie i życie osób postronnych podczas gdy w lokalu przebywały wyłącznie osoby, które z własnej woli przebywały w lokalu, nabywały i spożywały posiłki a więc uznały, że nie czują się zagrożone, zwłaszcza bezpośrednio;

- art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez pozorne rozpatrzenie sprawy, uniemożliwiające skarżącej wykazanie, że w jej konkretnym przypadku prowadzenie działalności nie powoduje bezpośredniego niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzi;

- art. 86 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nie przesłuchanie E. G. w charakterze strony postępowania;

- art. 189d pkt. 7 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez wymierzenie kary pieniężnej bez uwzględnienia warunków osobistych E. G.;

- art. 7, 80 k.p.a. poprzez błędną interpretację zachowania skarżącej zarzucając jej świadome lekceważenie wprowadzonych ograniczeń, podczas gdy skarżąca wprowadziła daleko idące ograniczenia i nakazy mające na celu zwiększenie bezpieczeństwa sanitarnego w lokalu który prowadziła korzystając z przysługujących jej zasadniczych i konstytucyjnych praw i wolności;

- art. 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez uzasadnienie decyzji w sposób szablonowy, lakoniczny oderwany od realiów sprawy.

Utrzymując w mocy w/w decyzję organ odwoławczy wskazał, że art. 46 ust. 2 cyt. ustawy z 5.12.2008 r. stanowi, że jeżeli zagrożenie epidemiczne lub epidemia występuje na obszarze więcej niż jednego województwa stan zagrożenia epidemicznego lub stan epidemii ogłasza i odwołuje w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji publicznej, na wniosek Głównego Inspektora Sanitarnego. Podniósł, że w oparciu o powyższe Minister Zdrowia z dniem 20 marca 2020 r. wprowadził na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stan epidemii (rozporządzenie Ministra Zdrowia z 20.03.2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii Dz. U. poz. 491 ze zm.). 21.12.2020 r. Rada Ministrów wydała rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, stanowiąc w § 10 ust. 9 rozporządzenia, iż do dnia 9 kwietnia 2021 r. prowadzenie przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców oraz przez inne podmioty działalności polegającej na przygotowywaniu i podawaniu posiłków i napojów gościom siedzącym przy stołach lub gościom dokonującym własnego wyboru potraw z wystawionego menu, spożywanych na miejscu (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w podklasie 56.10.A) oraz związanej z konsumpcją i podawaniem napojów (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w podklasie 56.30.Z) jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku realizacji usług polegających na przygotowywaniu i podawaniu żywności na wynos lub jej przygotowywaniu i dostarczaniu oraz w przypadku działalności polegającej na przygotowywaniu i podawaniu posiłków lub napojów przeznaczonych do spożycia przez pasażerów po zajęciu miejsca siedzącego w pociągach objętych obowiązkowa rezerwacją miejsc

Organ podniósł, że wprowadzone ograniczenia, nakazy i zakazy, w związku z ogłoszonym stanem epidemii miały na celu ochronę najistotniejszej wartości jaką jest ludzkie zdrowie i życie, poprzez ograniczenie liczby kontaktów międzyludzkich do niezbędnych, a co za tym idzie minimalizację ryzyka zakażenia klientów i pracowników, a także osób postronnych. Wskazał też, że jedynie działania całego społeczeństwa, w tym również, osób prowadzących działalność gospodarczą, mogą doprowadzić do wyciszenia sytuacji epidemicznej w kraju i dać możliwość powrotu do stanu zbliżonego do tego przed epidemią.

Łagodzenie obostrzeń związanych z wprowadzeniem stanu epidemii jest możliwe jedynie w sytuacji, jeśli utrzyma się niski wskaźnik zakażeń. W związku z powyższym, w ocenie organu II instancji, prowadzenie działalności mogącej powodować wzrost transmisji zakażeń między ludźmi było niedopuszczalne i należało jej zaprzestać do czasu oficjalnego zdjęcia lub złagodzenia przewidzianych prawem nakazów, zakazów i ograniczeń.

Odnosząc się do zarzutów odwołania MPWIS wskazał, że zarzut wydania decyzji na podstawie nieistniejącego przepisu art. 48a ustawy z 5 grudnia 2008 r. jest niezasadny. Organ wskazał, że zgodzić się należy z tezą skarżącego, że wprowadzony art. 15 pkt 7 ustawy z 28 października 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanym z wystąpieniem COVID-19 (Dz.U. z 2020 r. poz.2112), pojawił się nowy przepis art.48a ww. ustawy, ale nie zastąpił on dotychczas istniejącego. Niepełne są wywody w tym przedmiocie, bowiem faktycznie przepis art. 15 pkt 7 ustawy z 28 października 2020 r. wprowadził nowy przepis o jednostce redakcyjnej tożsamej do już istniejącej - art. 48a, ale wyraźnie reguluje on kwestię pobierania materiału przez ratowników medycznych. Co więcej, nowelizacja do ww. ustawy nie uchyla dotychczasowej treści art. 48a, zatem w błędzie pozostaje skarżący twierdząc, iż treść całego art. 48a została zmieniona. Prawidłowa, zdaniem organu II instancji, ocena jest taka, iż funkcjonowały dwie normy w dwóch przepisach o tej samej jednostce redakcyjnej. Organ wskazał, że skarżący pomija, iż w nowelizacji ustawy w przepisie art. 15 pkt 7 znajduje się zapis: ,,po art. 48 dodaje się art. 48a w brzmieniu:". A zatem stosując wykładnię literalną nie można wywodzić z tego zapisu, że uchylony został dotychczasowy art. 48a ww. ustawy dotyczący kar pieniężnych w rozdziale 8a. Gdyby ustawodawca zdecydował się na inny zapis, np.: ,,art. 48a otrzymuje brzmienie" albo "zastępuje się brzmieniem", wówczas sytuacja byłaby inna. A zatem po art. 48 dodano nowy art. 48a, a nie uchylono poprzedniego art. 48a, co jasno wynika z treści art. 15 pkt. 7 ustawy z 28 października 2020 r. Nadto, w nowelizacji do ustawy z 8 grudnia 2008 r. nie ma przepisów przejściowych i końcowych w których ustawodawca miałby uchylać dotychczasowy art. 48a. Dlatego w ocenie MPWIS, za niezasadny należy uznać zarzut, jakoby zastosowany art. 48a jest nieprawidłowy, tj., że decyzja organu I instancji wydana jest bez podstawy prawnej, ponieważ oba przepisy funkcjonowały razem, a kolejna nowelizacja - art. 12 pkt. 3 ustawy z 21 stycznia 2021 r. (Dz. U. 2021, poz. 2401) prostuje tę omyłkę, wprowadzając do ww. ustawy z 5 grudnia 2008 r. nową jednostkę - przepis art. 47c, (zamiast art. 48a) dla treści dotyczących pobierania materiału do badan w kierunku SARS-CoV-2 przez ratowników medycznych. Spowodowało to, że dotychczasowy art. 48a dot. nakładania kar samodzielnie już obowiązuje i znajduje się po art.48, co tym samym wyeliminowało wątpliwości dotyczące treści art. 48a ustawy z 5 grudnia 2008 r. Wobec powyższego zarzut dotyczący naruszenia art. 7a § w zw. z art. 6 k.p.a. jest bezpodstawny.

Organ wskazał też, że wniosek dowodowy E. G. był bezprzedmiotowy, gdyż odnosił się do stosowanych w lokalu środków zapobiegawczych, procedur bezpieczeństwa oraz zasad funkcjonowania lokalu, a przedmiotem postępowania jest zakaz funkcjonowania lokalu w określonym okresie, w związku z ogłoszonym stanem epidemii, a nie stosowanych procedur reżimu sanitarnego. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. art. 189d pkt. 7 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. Organ wskazał m. in., że o wysokości kary w przedmiotowej sprawie zadecydował głównie stopień zagrożenia dla zdrowia i życia innych ludzi jaki był wywołany działaniem strony postepowania administracyjnego. Z racji wielokrotnego - trwającego przez szereg dni mimo zakazu, stwarzania bezpośredniego zagrożenia dla najważniejszych dóbr prawnie chronionych, tj. zdrowia i życia obywateli, organ administracji publicznej zmuszony był uznać, że żadne warunki osobiste strony nie mogły mieć wpływu na wysokość kary administracyjnej. Zdaniem organu niepodobna uznać że w tym przypadku trudna sytuacja osobista (rodzinna, zarobkowa) powinna powodować obniżenie kary lub całkowite wyłączenie odpowiedzialności skoro sprawca działał w pełnej świadomości, notorycznie lekceważąc zagrożenie jakie wywołał dla zdrowia i życia innych ludzi.

Organ odwoławczy nie zgodził się też z zarzutem naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez uzasadnienie decyzji w sposób szablonowy, lakoniczny oderwany od realiów niniejszej sprawy wskazując, że uzasadnienie decyzji jest wystarczające, jest zgodne z zasadą proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, ponieważ organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.

W skardze wniesionej na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła naruszenie § 9 ust. 10 rozporządzenia Rady Ministrów z 19.03.2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii przez jego bezpodstawne zastosowanie podczas gdy rozporządzenie zostało uchylone z dniem 8 maja 2021 r. tj. przed wydaniem decyzji przez organ II instancji, a w konsekwencji przepis ten nie obowiązywał czego nie uwzględnił organ odwoławczy; § 9 ust. 15 rozporządzenia Rady Ministrów z 6.05.2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii przez jego niezastosowanie, który to akt uchylił ww. rozporządzenie.

Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 92 ust. 1 w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez zastosowanie przez organy obu instancji § 9 ust. 10 rozporządzenia Rady Ministrów z 19.03.2021 r., podczas gdy wprowadzony w/w rozporządzeniem zakaz wykroczył poza upoważnienie zawarte w art. 46b pkt 2ustawy z 5 grudnia 2008 r. oraz naruszenie art. 31 ust. 3 w zw. z art. 20, 22, 233 ust. 3 Konstytucji RP poprzez zastosowanie przez organy obu instancji w/cyt. § 9 ust. 10, który to zakaz naruszył istotę konstytucyjnej wolności prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP, a który to zakaz zarządzono pomimo niewprowadzenia stanu klęski żywiołowej na terenie RP.

Skarżąca powtórzyła też wszystkie zarzuty zawarte w odwołaniu nadto wskazał dodatkowo na naruszenie art. 105 § 1 w zw. z art. 189c kpa poprzez nieumorzenie postępowania w sytuacji, gdy było ono bezprzedmiotowe na skutek wejścia w życie rozporządzenia z 6.05.2021 r.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów wniosła o uchylenie obu decyzji, umorzenie postepowania w sprawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu rozwinęła poszczególne zarzuty.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wyrokiem z 4 listopada 2021 r. sygn. akt VIII SA/Wa 751/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, Sąd I instancji) orzekł w punkcie 1 wyroku o uchyleniu zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji (odpowiednio z 7 czerwca 2021 r. i 24 marca 2021 r.), umorzył postępowanie administracyjne (punkt 2 wyroku) oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał m.in. na przepisy prawa stanowiące podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji tj. art. 48a ust. 1 pkt 3 i ust. 4, art. 46b pkt 2 cyt. ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w związku z § 9 ust. 10 rozporządzenia Rady Ministrów z 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 512), cytując ich treść oraz na dodane art. 46a i art. 46b. WSA zauważył, że sądy administracyjne posiadają kompetencję do kontroli zgodności przepisów rozporządzeń z przepisami zawartymi w aktach hierarchicznie nadrzędnych. Ustalenie przez sąd, że decyzja administracyjna została wydana na podstawie przepisu rozporządzenia, które jest niezgodne z Konstytucją lub ustawowym upoważnieniem do jego wydania, obliguje sąd do uchylenia takiej decyzji (wyrok NSA z 16 stycznia 2006 r., I OPS 4/05; wyrok NSA z 18 czerwca 2014 r., II GSK 633/13).

Zdaniem Sądu I instancji, cyt. rozporządzenie RM wykraczało poza zakres ustawowego upoważnienia, bowiem nie mieściło się w ramach podmiotowych i przedmiotach delegacji ustawowej, która nie zawiera jakichkolwiek wytycznych. W upoważnieniu zawartym w art. 46a i 46b pkt 1-6 i 8-13 ustawy brak jest wytycznych w zakresie regulowania nakazów, zakazów, ograniczeń i obowiązków. Ogólne i nieprecyzyjne sformułowania wskazujące na to, że wydając rozporządzenie Rada Ministrów powinna mieć "na względzie zakres stosowanych rozwiązań" i "bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego" nie spełniają wymogu konstytucyjnego wynikającego z art. 92 ust.1 Konstytucji. Upoważnienie, o którym mowa w art. 46a zawiera wyłącznie odesłanie do ograniczeń, obowiązków i nakazów określonych w art. 46 ust. 4, a więc jedynie do określonego zakresu tego przepisu i nie obejmuje warunków wprowadzenia tych ograniczeń, obowiązków i nakazów (wyrok NSA z 8 września 2021 r., II GSK 602/21, wyrok WSA w Warszawie z 26 stycznia 2021 r., VII SA/Wa 1479/20, wyrok WSA w Szczecinie z 11 grudnia 2020 r., II SA/Sz 765/20, wyrok WSA w Opolu z 27 października 2020 r., II SA/Op 219/20, CBOSA).

WSA uznał, że rozporządzenie nie wykonuje ustawowego upoważnienia, ale w istocie uzupełnia treść o postanowienia, których w ustawie nie ma i tym samym ingeruje w istotę konstytucyjnych praw i wolności. WSA stwierdził zatem, że w konsekwencji podejmowana w tym zakresie samoistna działalność prawotwórcza doprowadziła do objęcia regulacjami rozporządzenia materii ustawowej i naruszenia szeregu podstawowych wolności i praw jednostki, w tym wolności działalności gospodarczej - art. 22 Konstytucji. Zgodnie z tym artykułem ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Niewątpliwie konieczność zwalczania epidemii mieści się w kategorii ważnego interesu publicznego, uzasadniającego w drodze ustawy ograniczenie wolności działalności gospodarczej. Można przyjąć, że takie ograniczenie jest dopuszczalne do wprowadzenia przy zastosowaniu odpowiednich upoważnień ustawowych, których nie zawiera ustawa o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

W ocenie WSA, przepis ustawowy, do którego odwoływało się rozporządzenie RM z 21 grudnia 2020 r., w art. 46b pkt 2 przewiduje jedynie ogólną możliwość ustanawiania w rozporządzeniu czasowego ograniczenie określonych zakresów działalności przedsiębiorców i nie zawiera jakichkolwiek wytycznych co do zakresu - w jakich okolicznościach, takie ograniczenie mogłoby być wprowadzone w rozporządzeniu wykonawczym (por. wyrok WSA w Krakowie z 12 kwietnia 2021 r., III SA/Kr 1306/20). Analogiczna sytuacja dotyczy możliwości ustanowienia w rozporządzeniu czasowego ograniczenia funkcjonowania określonych instytucji lub zakładów pracy (art. 46b pkt 1 ustawy). Z § 10 ust. 9 rozporządzenia Rady Ministrów wynika, że prowadzenie przez przedsiębiorców oraz przez inne podmioty działalności polegającej na przygotowywaniu i podawaniu posiłków i napojów gościom siedzącym przy stołach lub gościom dokonującym własnego wyboru potraw z wystawionego menu, spożywanych na miejscu (PKD 56.10. A) oraz związanej z konsumpcją i podawaniem napojów (PKD 56.30.Z) jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku realizacji usług polegających na przygotowywaniu i podawaniu żywności na wynos lub jej przygotowywaniu i dostarczaniu oraz w przypadku działalności polegającej na przygotowywaniu i podawaniu posiłków lub napojów przeznaczonych do spożycia przez pasażerów po zajęciu miejsca siedzącego w pociągach objętych obowiązkową rezerwacją miejsc.

Zdaniem WSA, nie może budzić wątpliwości, że wprowadzona regulacja w analizowanym przypadku sprowadza się do istotnego ograniczenia prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż dopuszczalny w świetle § 9 ust. 10 rozporządzenia wąski zakres działalności gospodarczej związanej z konsumpcją i podawaniem napojów, uniemożliwiał de facto skarżącej prowadzenie dotychczasowej działalności gospodarczej w postaci lokalu gastronomicznego. WSA stwierdził, że świetle powyższych wywodów § 9 ust. 10 w/w rozporządzenia został wprowadzony z przekroczeniem upoważnienia ustawowego, a ponadto wprowadzona regulacja uniemożliwiła w zasadzie skarżącej prowadzenie działalności gospodarczej, co stanowi o naruszeniu istoty wolności i praw w rozumieniu art. 31 ust. 3 zdanie drugie w zw. z art. 22 Konstytucji.

Zdaniem WSA, żadne względy praktyczne albo pragmatyczne, jak też celowość wprowadzanych rozwiązań, nie uzasadniają wykroczenia poza granice upoważnienia ustawowego.

WSA stwierdził, że regulacja zawarta w § 9 ust. 10 rozporządzenia RM doprowadziła do naruszenia podstawowych standardów konstytucyjnych i praw w zakresie wolności działalności gospodarczej. Naruszenie w rozporządzeniu wykonawczym delegacji ustawowej jest równoznaczne z jego wydaniem w tej części bez podstawy ustawowej, z kolei akt administracyjny wydany na podstawie takiego rozporządzenia i nakładający sankcję administracyjną w postaci kary pieniężnej musi być uznany za wydany z naruszeniem prawa.

Sąd I instancji nie podzielił natomiast zarzutów dotyczących wydania decyzji w oparciu o nieistniejące brzmienie art. 48a ust. 1 pkt 3 ustawy z 5 grudnia 2008 r., podzielając w całości w tej części stanowisko organu odwoławczego.

Wyrokiem z 9 czerwca 2022 r. sygn. akt II GSK 340/22 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie, orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku w całości i przekazaniu sprawy WSA do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny (zwany także: NSA) uznał, iż WSA pominął w swoich rozważaniach kwestię związku kwestionowanego rozstrzygnięcia o nałożeniu kary pieniężnej z nieprzestrzeganiem przez skarżącą nakazu wynikającego z decyzji wydanej na podstawie przepisu art. 27 ust. 2 cyt. ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Pominięcie tego zagadnienia prawnego powiązane zostało z kolejnym zarzutem, a mianowicie błędnego uznania przez sąd pierwszej instancji, że podstawą nałożenia kary był przepis § 9 ust. 10 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów.

NSA zauważył, iż postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej wszczęte zostało 10 lutego 2021 r. w związku z naruszeniem obowiązków wynikających z rozporządzenia Rady Ministrów z 21 grudnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 2316). Wskazał, jakie przepisy stanowiły podstawę wydanie spornej decyzji z 24 marca 2021r., jednocześnie uznając, iż wymagają uprządkowania w odniesieniu do stosownego kontekstu normatywnego.

Dalej podniósł, iż pomiędzy twierdzeniami skarżącego kasacyjnie organu, a stanowiskiem wyrażonym przez sąd I instancji, występuje rozbieżność w zakresie rzeczywistej podstawy prawnej działania organów administracji w spornej sprawie. Wobec określonej przez organy administracji podstawy prawnej kwestionowanych decyzji administracyjnych organów obu instancji, uwzględniając przy tym przedmiot postępowania wskazany w podstawie prawnej czynności wszczęcia postępowania, jak też mając na uwadze cel czynności dowodowych podejmowanych w toku postępowania, NSA uznał, iż nie budzi wątpliwości że sąd I instancji miał obowiązek wyjaśnić sprzeczności wynikające z tych okoliczności, dając temu stosowny wyraz w uzasadnieniu wyroku, czego jednak WSA nie przeprowadził. Zauważył, że wszechstronne rozważenie zagadnienia normatywnych podstaw działania organów w rozpoznawanej sprawie było uzasadnione nie tylko z uwagi na niekonsekwentne stanowisko organu odwoławczego, który w treści zaskarżonej decyzji powołał się m.in. na przepis art. 48a ust. 1 pkt 3 cyt. i ust. 4 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, a nadto § 9 ust. 10 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z 19 marca 2021 r., czemu następnie - na etapie postępowania kasacyjnego - zaprzeczył, odwołując się do art. 27 ust. 1 i 2 cyt. ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Jak wskazał NSA, istotne jest bowiem, czy przepisy cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z 19 marca 2021 r., w ogóle mogły mieć zastosowania w sprawie, wobec ich nieobowiązywania w dacie stwierdzonych naruszeń ustanowionych ograniczeń. Okoliczności tej, zdaniem NSA, nie wzięły pod uwagę strony postępowania, jak i pominął ją sąd I instancji.

NSA zauważył także, iż wymagała rozważenia kwestia dopuszczalności zastosowania normy prawnej zawartej w art. 189c k.p.a., czego WSA nie dokonał. Wskazał zatem, że wskazane kwestie wymagały wyjaśnienia przed przejściem przez sąd pierwszej instancji do dalszego etapu kontroli sądowej, w tym obejmującego zagadnienie, "czy przepis rozporządzenia, który został zastosowany przez organ administracji", jest zgodny z Konstytucją i z przepisem upoważniającym do wydania tego rozporządzenia.

NSA nakazał Sądowi I instancji przeprowadzenie kontroli postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, biorąc pod uwagę przedstawione w wyroku wskazania. Ponadto zobowiązał do ustalenia granic sprawy administracyjnej, w ramach których wydane zostały sporne decyzje, stosując - w zależności od rezultatu tego ustalenia - właściwe wzorce kontroli, zarówno z zakresu przepisów postępowania, jak i prawa materialnego.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a., jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Niniejsza sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie wyrokiem NSA z dn. 9 czerwca 2022r. sygn. akt II GSK 340/22, wydanym na skutek skargi kasacyjnej skarżącego od wyroku tutejszego Sądu sygn. akt VIIISA/Wa751/21.

Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Artykuł ten znajduje zastosowanie, gdy doszło do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Ta sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. II GSK 808/09). Związanie wykładnią prawną dotyczy zarówno sądu rozpoznającego sprawę ponownie, jak również organu administracyjnego, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego, powodująca, że pogląd prawny NSA staje się nieaktualny. Oznacza to, że orzeczenie NSA wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. W tej sytuacji Sąd nie mógł rozpoznawać sprawy z pominięciem oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu NSA.

Przechodząc do merytorycznych wywodów, przede wszystkim Sąd ponownie rozpoznający niniejszą sprawę, zgodnie ze wskazaniami zawartymi ww. wyroku NSA, dokonał ustalenia granic sprawy administracyjnej w ramach których wydane zostały sporne decyzje. Dla porządku przedmiotem skargi i kontroli sądowej jest decyzja Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie (dalej: MPWIS, organ odwoławczy) z 7 czerwca 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z [...] marca 2021r. [...]w przedmiocie wymierzenia E. G. (dalej: skarżąca) kary pieniężnej w kwocie 15000 zł.

Z niekwestionowanych ustaleń, wynikających z akt administracyjnych sprawy, wynika, że postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej wszczęte zostało 10 lutego 2021 r. (zob. zawiadomienie PPIS w R., znak [...]) w związku z naruszeniem obowiązków wynikających z rozporządzenia Rady Ministrów z 21 grudnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 2316). W tym postępowaniu wydano sporną decyzję PPIS w R. z [...] marca 2021 r. - na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, jak też art. 46b pkt. 2, art. 48a ust. 1 pkt. 3, ust. 3 pkt. 1 i ust. 4 cyt. ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. W podstawie prawnej tego rozstrzygnięcia wskazano także § 9 ust. 10 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii. Mazowiecki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Warszawie, utrzymując w mocy powyższą decyzję, jako podstawę prawną wydanej przez siebie decyzji wskazał ww. przepisy ustawowe i wykonawcze powołane w decyzji organu I instancji. Jednocześnie w uzasadnieniu swojej decyzji MWIS odnosząc się do zarzutów odwołania, szeroko uzasadnił niezasadność zarzutu wydania decyzji na podstawie nieistniejącego przepisu art. 48a ustawy z dn. 5 grudnia 2008r. o zwalczaniu zakażeń.

Jednocześnie, w ramach rozważanego zagadnienia granic sprawy administracyjnej w ramach której wydane zostały kwestionowane decyzje, NSA zalecił rozważyć kwestię związku kontrolowanych decyzji o nałożeniu kary pieniężnej z nieprzestrzeganiem przez skarżącą nakazu wynikającego z decyzji PPIS w R. z dn. [...] lutego 2021r. nakazującą E. G.(prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...]), zaprzestania działalności w zakresie dystrybucji potraw i napojów przygotowywanych do konsumpcji na miejscu w lokalu "[...]" przy ul. S. [...] w R.. Podstawą prawną ww. decyzji jest m.in. przepis art. 27 ust.2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Jak to stwierdził NSA w uzasadnieniu swojego orzeczenia, w sprawie występuje rozbieżność w zakresie rzeczywistej podstawy prawnej działania organów inspekcji sanitarnej w sprawie, w związku ze wskazaniem w skardze kasacyjnej jako podstawy prawnej decyzji cyt. przepisu art. 27 ust.2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej i błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że podstawa prawną nałożenia kary pieniężnej był przepis &9 ust.10 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 19 marca 2021r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów, do czego Sąd I instancji w swoich wywodach się nie odniósł.

Mając powyższe na względzie i dokonując ponownej kontroli sądowej kwestionowanych decyzji organów inspekcji sanitarnej, Sąd ponownie rozpoznając skargę, przeprowadził ponowne ustalenie ram prawnych kontrolowanej sprawy i mających zastosowanie przepisów prawa materialnego.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (§ 1). Stan ten zastąpił wcześniej wprowadzony stan zagrożenia epidemicznego (zob.: rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r.; Dz. U. z 2020 r., poz. 433).

W związku z zagrożeniem zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 ustawodawca podjął działania legislacyjne polegające na nowelizacji ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, poczynając od ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).

Zgodnie z dodanym, z dniem 8 marca 2020 r. do ww. ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. art. 46a, w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów:

1) zagrożony obszar wraz ze wskazaniem rodzaju strefy, na którym wystąpił stan epidemii lub stan zagrożenia epidemicznego;

2) rodzaj stosowanych rozwiązań – w zakresie określonym w art. 46b

– mając na względzie zakres stosowanych rozwiązań oraz uwzględniając bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego.

Zgodnie zaś z dodanym, również z dniem 8 marca 2020 r., do ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi art. 46b, w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 46a Rada Ministrów może ustanowić:

1) ograniczenia, obowiązki i nakazy, o których mowa w art. 46 ust. 4 (czasowe ograniczenie określonego sposobu przemieszczania się; czasowe ograniczenie lub zakaz obrotu i używania określonych przedmiotów lub produktów spożywczych; czasowe ograniczenie funkcjonowania określonych instytucji lub zakładów pracy; zakaz organizowania widowisk i innych zgromadzeń ludności; obowiązek wykonywania określonych zabiegów sanitarnych, jeżeli wykonanie ich wiąże się z funkcjonowaniem określonych obiektów produkcyjnych, usługowych, handlowych lub innych obiektów; nakaz udostępnienia nieruchomości, lokali, terenów i dostarczenia środków transportu do działań przeciwepidemicznych przewidzianych planami przeciwepidemicznymi; obowiązek przeprowadzenia szczepień ochronnych oraz grupy osób podlegające tym szczepieniom, rodzaj przeprowadzanych szczepień ochronnych);

2) czasowe ograniczenie określonych zakresów działalności przedsiębiorców;

3) czasową reglamentację zaopatrzenia w określonego rodzaju artykuły;

4) obowiązek poddania się badaniom lekarskim oraz stosowaniu innych środków profilaktycznych i zabiegów przez osoby chore i podejrzane o zachorowanie;

5) obowiązek poddania się kwarantannie;

6) miejsce kwarantanny;

7) zakaz opuszczania miejsca kwarantanny;

8) czasowe ograniczenie korzystania z lokali lub terenów oraz obowiązek ich zabezpieczenia;

9) nakaz ewakuacji w ustalonym czasie z określonych miejsc, terenów i obiektów;

10) nakaz lub zakaz przebywania w określonych miejscach i obiektach oraz na określonych obszarach;

11) zakaz opuszczania strefy zero przez osoby chore i podejrzane o zachorowanie;

12) nakaz określonego sposobu przemieszczania się.

W myśl art. 46 ust. 4 ustawy w rozporządzeniach, o których mowa w ust.1 i 2, można ustanowić:

1) czasowe ograniczenie określonego sposobu przemieszczania się,

2) czasowe ograniczenie lub zakaz obrotu i używania określonych przedmiotów lub produktów spożywczych,

3) czasowe ograniczenie funkcjonowania określonych instytucji lub zakładów pracy,

4) zakaz organizowania widowisk i innych zgromadzeń ludności,

5) obowiązek wykonywania określonych zabiegów sanitarnych, jeżeli wykonanie ich wiąże się z funkcjonowaniem określonych obiektów produkcyjnych, usługowych, handlowych lub innych obiektów,

6) nakaz udostępnienia nieruchomości, lokali, terenów i dostarczenia środków transportu do działań przeciwepidemicznych przewidzianych planami przeciwepidemicznymi,

7) obowiązek przeprowadzenia szczepień ochronnych, o których mowa w ust. 3 oraz grupy osób podlegające tym szczepieniom, rodzaj przeprowadzanych szczepień ochronnych,

- uwzględniając drogi szerzenia się zakażeń i chorób zakaźnych oraz sytuację epidemiczną na obszarze, na którym ogłoszono stan zagrożenia epidemicznego lub stan epidemii.

Administracyjną karę pieniężną nałożono na stronę skarżącą na podstawie art. 48a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Zgodnie z tym przepisem, kto w stanie zagrożenia epidemicznego lub w stanie epidemii nie stosuje się do ustanowionych na podstawie art. 46 lub art. 46b nakazów, zakazów lub ograniczeń, o których mowa w art. 46 ust. 4 pkt 3-5 lub w art. 46b pkt 2 i 8, podlega karze pieniężnej w wysokości od 10.000 zł do 30.000 zł.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, wymierza w drodze decyzji administracyjnej państwowy powiatowy inspektor sanitarny i państwowy graniczny inspektor sanitarny (art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy).

Na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-12 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 czerwca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U z 2020 r. poz. 1066), które w § 6 ust. 1 pkt 2 ustanowiło - do odwołania - zakaz prowadzenia przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 424 i 1086) oraz przez inne podmioty działalności polegającej na prowadzeniu dyskotek i klubów nocnych, zaś w § 16 ust. 9 ustanowiło – do odwołania – zakaz organizowania innych niż określone w ust. 1 imprez, spotkań i zebrań niezależnie od ich rodzaju, z wyłączeniem imprez, spotkań i zebrań do 150 osób.

Zdaniem organów orzekających zakazy ustanowione w cytowanym rozporządzeniu zostały przez skarżącą naruszone, a okoliczność ta determinowała nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 48a ust. 1 pkt 3 ustawy. Strona skarżąca ustalenia te kwestionuje, zarzuty skarżącej opierają się głównie na twierdzeniach naruszenia § 9 ust. 10 rozporządzenia Rady Ministrów z 19.03.2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii przez jego bezpodstawne zastosowanie podczas gdy rozporządzenie zostało uchylone z dniem 8 maja 2021 r. tj. przed wydaniem decyzji przez organ II instancji, a w konsekwencji przepis ten nie obowiązywał czego nie uwzględnił organ odwoławczy; § 9 ust. 15 rozporządzenia Rady Ministrów z 6.05.2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii przez jego niezastosowanie, który to akt uchylił w/w rozporządzenie.

Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 92 ust. 1 w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez zastosowanie przez organy obu instancji § 9 ust. 10 rozporządzenia Rady Ministrów z 19.03.2021 r., podczas gdy wprowadzony w/w rozporządzeniem zakaz wykroczył poza upoważnienie zawarte w art. 46b pkt 2ustawy z 5 grudnia 2008 r. oraz naruszenie art. 31 ust. 3 w zw. z art. 20, 22, 233 ust. 3 Konstytucji RP poprzez zastosowanie przez organy obu instancji w/cyt. § 9 ust. 10, który to zakaz naruszył istotę konstytucyjnej wolności prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP, a który to zakaz zarządzono pomimo niewprowadzenia stanu klęski żywiołowej na terenie RP. Finalnie skarżąca wnosiła o umorzenie postępowania w sytuacji, gdy było ono bezprzedmiotowe na skutek wejścia w życie cyt. rozporządzenia z dn. 6.05.2021r.

W tym miejscu należy wskazać, że organy administracji sanitarnej, oponując powyższemu stanowisku skarżącej, podniosły, mi.in w skardze kasacyjnej, że podstawą prawną działania organów i wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej było nieprzestrzeganie przez skarżącą nakazu wynikającego z decyzji z dn. [...] lutego 2021r. nakazującą E. G. (prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...]), zaprzestania działalności w zakresie dystrybucji potraw i napojów przygotowywanych do konsumpcji na miejscu w lokalu "[...]" przy ul. S. [...] w R..

Jednocześnie, w kontekście tego zagadnienia, NSA w swoim orzeczeniu z dn.09.06.2022r. uchylającym zaskarżony wyrok Sądu i instancji, wskazał, że WSA pominął w swoich rozważaniach kwestię związku kwestionowanego rozstrzygnięcia o nałożeniu kary pieniężnej z nieprzestrzeganiem przez skarżącą nakazu wynikającego z decyzji wydanej na podstawie przepisu art. 27 ust. 2 cyt. ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Pominięcie tego zagadnienia prawnego zostało w skardze kasacyjnej powiązane z kolejnym zarzutem, a mianowicie błędnego uznania przez sąd pierwszej instancji, że podstawą nałożenia kary był przepis § 9 ust. 10 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów. NSA ww. wyroku, zalecił Sądowi I instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, ustalić właściwe, mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa, także ze względu na okoliczność niekonsekwentnego stanowiska organu odwoławczego, który w treści zaskarżonej decyzji powołał się m.in. na przepis art. 48a ust. 1 pkt 3 cyt. i ust. 4 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, a nadto § 9 ust. 10 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z 19 marca 2021 r., czemu następnie - na etapie postępowania kasacyjnego - zaprzeczył, odwołując się do art. 27 ust. 1 i 2 cyt. ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Dokonując, stosownie do wytycznych zawartych ww. orzeczeniu NSA, rekonstrukcji wzorca kontroli postępowania administracyjnego przeprowadzonego w rozpoznawanej sprawie, należy stwierdzić, że wymierzając sankcje grożące za naruszenie obowiązujących w okresie epidemii zasad zachowania i postępowania organ powołał się na art. 48a ust. 1 pkt 3 ustawy o zwalczaniu zakażeń.

Art. 48a został zamieszczony w rozdziale 8a dodanym do ustawy o zwalczaniu zakażeń przez art. 8 pkt 22 ustawy z 31 marca 2020 r. (Dz.U. z 2020r., poz. 567) zmieniającej tę ustawę z dniem 1 kwietnia 2020 r. Dotyczył on kar pieniężnych, a jego ust. 1 i 2 posiadały brzmienie:

1. Kto w stanie zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii nie stosuje się do ustanowionych na podstawie art. 46 lub art. 46b nakazów, zakazów lub ograniczeń, o których mowa w:

1) art. 46 ust. 4 pkt 1 lub w art. 46b pkt 5 i 9-12, podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 zł do 30 000 zł;

2) art. 46 ust. 4 pkt 2 lub w art. 46b pkt 3, podlega karze pieniężnej w wysokości od 10 000 zł do 30 000 zł;

3) art. 46 ust. 4 pkt 3-5 lub w art. 46b pkt 2 i 8, podlega karze pieniężnej w wysokości od 10 000 zł do 30 000 zł;

4) art. 46 ust. 4 pkt 6, podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 zł do 10 000 zł;

5) art. 46 ust. 4 pkt 7 lub w art. 46b pkt 4, podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 zł do 10 000 zł.

2. Kto w stanie zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii nie wykonuje decyzji, o których mowa w art. 47 ust. 4, podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 zł do 30 000 zł.

Następnie art. 15 pkt 7 ustawy z 28 października 2020 r. (Dz.U. z 2020r., poz. 2112) zmieniającej ustawę o zwalczaniu zakażeń, z dniem 29 listopada 2020r. wprowadził zmianę art. 48a. Po owej zmianie stanowił on, że w przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ratownik, o którym mowa w art. 13 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, jednostki:

1) współpracującej z systemem Państwowe Ratownictwo Medyczne, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy,

2) podległej Ministrowi Obrony Narodowej

- może pobierać materiał z górnych dróg oddechowych w celu wykonania testu diagnostycznego w kierunku SARS-CoV-2 po odbyciu w tej jednostce przeszkolenia obejmującego procedurę pobrania materiału i jego zabezpieczenia oraz bezpieczeństwa osób pobierających, potwierdzonego zaświadczeniem.

Zmiana oznaczenia ww. przepisu została dokonana dopiero przez art. 12 pkt 3 ustawy z 21 stycznia 2021 r. (Dz.U. z 2021r., poz. 159) zmieniającej ustawę o zwalczaniu zakażeń z dniem 26 stycznia 2021 r. Powołany art. 12 pkt 3 ww. ustawy stanowił, że art. 48a dodany przez art. 15 pkt 7 ustawy z dnia 28 października 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanym z wystąpieniem COVID-19 (Dz. U. poz. 2112 i 2113) oznacza się jako art. 47c.

Z powyższego wynika, że w okresie od 29 listopada 2020r. do 25 stycznia 2021r. w ustawie o zwalczaniu zakażeń istniał art. 48a w brzmieniu regulującym uprawnienia ratowników medycznych. Powyższe zmiany legislacyjne są przez Sąd powoływane porządkowo, dla zobrazowania stanu "inflacji" legislacyjnej w tym obszarze, ale nie mają one dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenia, gdyż zarzucone skarżącej naruszenia miały miejsce w okresie 01.02.2O21 r., 02.02.2021 r., 03.02.2021 r., 04.02.2021 r., 08.02.2021 r., 09.02.2021 r., 10.02.2021 r., 11.02.2021r., 12.04.2021 r., 13.02.2021 r., 25.02.2021 r., 28.02.2021 r., 4.03.2021 r., 03.03.2021r., 04.03.2021 r. a polegały na naruszeniu ograniczenia prowadzenia działalności gospodarczej, tj. zakazu realizacji usług polegających na przygotowywaniu i podawaniu posiłków i napojów gościom siedzącym przy stolikach lub gościom dokonującym własnego wyboru potraw z wystawionego menu, spożywanych na miejscu oraz związanych z konsumpcją i podawaniem napojów w lokalu pod nazwą "[...]" przy ul. S. [...] w R..

Oceniając tak zrekonstruowany przebieg i zakres kontrolowanego postępowania administracyjnego w sprawie i wydane przez organy administracji sanitarnej decyzje, Sąd w składzie ponownie rozpoznającym niniejszą sprawę stwierdza, że wskazywana w skardze kasacyjnej podstawa prawna wydania decyzji przez organy mająca wynikać z art. 27 ust.2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, nie mogła być w sprawie zastosowana. Powyższy przepis reguluje: "Art. 27. [Nakaz usunięcia stwierdzonych uchybień, unieruchomienia zakładu pracy, zamknięcia obiektu, likwidacji hodowli]

1.

W razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień.

2.

Jeżeli naruszenie wymagań, o których mowa w ust. 1, spowodowało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, państwowy inspektor sanitarny nakazuje unieruchomienie zakładu pracy lub jego części (stanowiska pracy, maszyny lub innego urządzenia), zamknięcie obiektu użyteczności publicznej, wyłączenie z eksploatacji środka transportu, wycofanie z obrotu środka spożywczego, materiału i wyrobu przeznaczonego do kontaktu z żywnością, produktu kosmetycznego lub innego wyrobu mogącego mieć wpływ na zdrowie ludzi albo podjęcie lub zaprzestanie innych działań; decyzje w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu.

3.

Z powodów i w trybie określonych w ust. 2 państwowy inspektor sanitarny nakazuje likwidację hodowli lub chowu zwierząt.

4.

(uchylony).

Warunkiem zastosowania art. 27 ust. 2 ustawy z 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest po pierwsze, zaistnienie naruszenia oraz po drugie, co wymaga podkreślenia, zaistnienie stanu, który spowodował bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Taki stan natomiast występuje w przypadku istotnego naruszenia lub takiego, którego nie można usunąć na zasadach określonych w art. 27 ust. 1 tej ustawy ( zob. m.in. wyrok WSA w Bydgoszczy sygn. akt II SA/Bd 481/20). Ratio legis regulacji zawartej w art. 27 u.p.i.s. jest właśnie natychmiastowe przeciwdziałanie niebezpieczeństwom i zagrożeniom dla życia i zdrowia ludzkiego już na etapie wstępnego dokumentowania i rozpoznawania takich zagrożeń ( vide wyrok NSA z dn. 26.01.2017r. sygn. akt II OSK 2761/15). Natomiast jest niekwestionowane, że na podstawie powyższego przepisu nie można orzekać o nakładaniu kar pieniężnych na osoby naruszające określone obowiązki, czy powodujące określone zagrożenia, a organy na podstawie decyzji wydawanych na podstawie ww. przepisu są upoważnione do wprowadzenia nakazu usunięcia stwierdzonych uchybień, unieruchomienia zakładu pracy, zamknięcia obiektu, likwidacji hodowli.

Reasumując powyższe wywody w przedmiocie zakresu kontrolowanego postepowania administracyjnego i podstaw prawnych wydanych przez organy inspekcji sanitarnej decyzji, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stwierdza, że administracyjną karę pieniężną nałożono na Skarżącą na podstawie art. 48a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Przepis ten stanowi: kto w stanie zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii nie stosuje się do ustanowionych na podstawie art. 46 lub art. 46b nakazów, zakazów lub ograniczeń, o których mowa w: art. 46 ust. 4 pkt 2 lub w art. 46b pkt 3, podlega karze pieniężnej w wysokości od 10.000 zł do 30.000 zł (ust. 1 pkt 3). Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, wymierza w drodze decyzji administracyjnej państwowy powiatowy inspektor sanitarny i państwowy graniczny inspektor sanitarny (ust. 3 pkt 1).

Wskazać jednocześnie należy, że na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1 - 6 i 8 - 13 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2020 r. poz. 1845, 2112) zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, w którym w § 9 ust.10 ustanowiono, że prowadzenie przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców oraz przez inne podmioty działalności polegającej na przygotowywaniu i podawaniu posiłków i napojów gościom siedzącym przy stołach lub gościom dokonującym własnego wyboru potraw z wystawionego menu, spożywanych na miejscu (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w podklasie 56.10. A) oraz związanej z konsumpcją i podawaniem napojów (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w podklasie 56.30.Z) jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku realizacji usług polegających na przygotowywaniu i podawaniu żywności na wynos lub jej przygotowywaniu i dostarczaniu oraz w przypadku działalności polegającej na przygotowywaniu i podawaniu posiłków lub napojów przeznaczonych do spożycia przez pasażerów po zajęciu miejsca siedzącego w pociągach objętych obowiązkową rezerwacją miejsc.

Powyższe przepisy zostały uchylone przez rozporządzenie RM z dn. 6 maja 2021r. ( DZ. U poz. 861), w tej sytuacji powyższe ograniczenia, nakazy i zakazy nie obowiązywały w dacie wydawania decyzji przez organ II instancji, co jak trafnie podniosła skarżąca nie zostało uwzględnione.

Przepisy powyższego rozporządzenia z dn. 19 marca 2021 r. obowiązywały jedynie w czasie wydawania decyzji przez organ I instancji, natomiast w dacie wydawania decyzji przez organ II instancji obowiązywało rozporządzenie RM z dn.6 maja 2021r. ( DZ.U poz. 861). Powyższe wskazuje, że organy zastosowały, jako podstawę materialnoprawną przepisy, które nie obowiązywały w dacie orzekania przez organ II instancji, co stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy.

Ponadto w rozpoznawanej sprawie zaistniała sprzeczność w działaniu organów sanitarnych polegająca na wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z nieprzestrzeganiem nakazu określonego w decyzji PPIS w R. z dn. [...] lutego 2021r., a więc zaprzestania działalności w zakresie podawania do konsumpcji na miejscu potraw i napojów przygotowanych w zakładzie skarżącej, natomiast w decyzji o nałożeniu kary pieniężnej wskazano, że karę nałożono za nieprzestrzeganie ograniczenia prowadzenia działalności gospodarczej w dniach przeprowadzonej kontroli lokalu. Powyższe stanowi naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy.

Reasumując powyższy zakres kontroli należy stwierdzić, że przeprowadzona rekonstrukcja przebiegu postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie z uwzględnieniem zmieniających się przepisów stanowiących podstawę prawną decyzji wydawanych w sprawie przez organy inspekcji sanitarnej, prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie odpowiadają prawu z tego powodu, że podstawę ich wydania nie mógł stanowić przepis art. 27 ust.2 ustawy o PIS ( wskazywany jako argument w skardze kasacyjnej organu) ani przepis § 9 ust.10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii ( w związku z wykazanym uchyleniem ww. rozporządzenia w dacie orzekania przez organ II instancji).

Ponadto należy zgodzić się ze skarżącą oraz wywodami zawartymi w uzasadnieniu wyroku sądu I instancji z dn. 04.11.2021r. sygn. akt VIII SA/Wa 751/21, że dopuszczalny w świetle § 9 ust. 10 rozporządzenia wąski zakres działalności gospodarczej związanej z konsumpcją i podawaniem napojów uniemożliwiał de facto skarżącej prowadzenie dotychczasowej działalności gospodarczej w postaci lokalu gastronomicznego. W świetle powyższych wywodów należy stwierdzić, że § 9 ust. 10 w/w rozporządzenia został wprowadzony z przekroczeniem upoważnienia ustawowego. Nadto w analizowanym przypadku wprowadzona regulacja uniemożliwiła w zasadzie skarżącej prowadzenie działalności gospodarczej, co stanowi o naruszeniu istoty wolności i praw w rozumieniu art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP w zw. z art. 22 Konstytucji RP.

W tym miejscu Sąd ponownie rozpoznający niniejszą skargę, przechodząc do dalszego etapu kontroli sądowej obejmującej zagadnienie przestrzegania kanonu zgodności konstytucyjnej wydania przepisów wykonawczych z przepisami ustawowymi upoważniającymi do ich wydania, stwierdza, że w realiach niniejszej sprawy, w związku z zastosowanymi przez organy przepisami cyt. ustawy z dn. 5 grudnia 2008r. o zapobieganiu (..) oraz przepisami rozporządzenia RM z dn. 19 marca 2021r. powyższe zasady nie zostały zachowane.

Sąd w składzie ponownie rozpoznającym sprawę, podzielił pogląd i stanowisko skarżącej co do przekroczenia w cyt. rozporządzeniu granic delegacji ustawowej oraz do objęcia regulacjami rozporządzenia materii ustawowej i naruszenia podstawowych wolności i praw jednostki, w tym wolności działalności gospodarczej określonej w art. 22 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny.

Sąd w składzie rozpoznającym ponownie sprawę stwierdza, że wydane na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-12 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. oraz następujące po nim rozporządzenie RM z dn.6 maja 2021 r. nie spełnia konstytucyjnego warunku jego wydania na podstawie upoważnienia ustawowego zawierającego wytyczne dotyczące treści aktu wykonawczego. Ustawodawca w treści wskazanych upoważnień ustawowych nie zawarł bowiem wskazówek dotyczących materii przekazanej do uregulowania w opisanych aktach prawnych. Doprowadziło to do objęcia regulacjami rozporządzenia materii ustawowej i naruszenia podstawowych wolności i praw jednostki, w tym wolności działalności gospodarczej określonej w art. 22 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny.

Dodać należy, że upoważnienie ustawowe zawarte w art. 46 ust. 4 pkt 3 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi zezwalało Radzie Ministrów (art. 46b pkt 1 tej ustawy) na ustanowienie w rozporządzeniu "czasowego ograniczenia funkcjonowania określonych instytucji lub zakładów pracy". Rada Ministrów mogła również na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 2 ustawy wprowadzić "czasowe ograniczenie określonych zakresów działalności przedsiębiorców". Oba te upoważnienia ustawowe pozwalają po pierwsze – jedynie ograniczyć prowadzenie działalności gospodarczej, po drugie - wyłącznie czasowo. Nie pozwalają one natomiast na przyjęcie konstrukcji prawnej wynikającej z zastosowanego rozporządzenia, a polegającej w istocie na ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej poprzez jej zakazanie. Ograniczenie prowadzenia działalności gospodarczej (rozumiane jako stan kiedy działalność może być prowadzona po spełnieniu określonych warunków) nie jest równoznaczne z zakazem jej prowadzenia (czyli stanem kiedy działalność gospodarcza danego rodzaju w ogóle nie może być prowadzona). Wskazać także należy, że wprowadzony w rozporządzeniu zakaz ma charakter bezterminowy, podczas gdy upoważnienie ustawowe uprawniało prawodawcę do określenia w rozporządzeniu jedynie ograniczenia o charakterze czasowym.

Treść omawianego rozporządzenia ingeruje zatem w materię konstytucyjną regulowaną art. 22 Konstytucji RP, z którego wynika, że ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Niewątpliwie konieczność zwalczania epidemii mieści się w kategorii ważnego interesu publicznego, uzasadniającego w drodze ustawy ograniczenie wolności działalności gospodarczej. Można przyjąć, że takie ograniczenie jest dopuszczalne, lecz przy zastosowaniu omawianych już odpowiednich upoważnień ustawowych.

Należy podkreślić, że o ile oceniane zakazy, nakazy i ograniczenia miały w ocenie Sądu w składzie rozpoznającym sprawę słuszny cel, o tyle tryb ich wprowadzenia doprowadził do naruszenia podstawowych standardów konstytucyjnych i praw w zakresie wolności działalności gospodarczej. Dlatego stosując, określoną w art. 178 Konstytucji RP, konstytucyjną zasadę podlegania sędziów w sprawowaniu urzędu tylko Konstytucji oraz ustawom, Sąd odmówił zastosowania wskazanych wyżej regulacji zawartych we wskazanym wyżej rozporządzeniu Rady Ministrów, czego przy orzekaniu nie mogły uczynić organy administracji publicznej procedujące w sprawie.

Powyższe jednocześnie skutkuje, że bezprzedmiotowe w tym zakresie stają się rozważania na tle art. 189c kpa normującego administracyjne kary pieniężne, odnośnie kwestii przepisów międzyczasowych – ewentualnego stosowania ustawy względniejszej dla strony.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, jak Sąd orzekł w punkcie pierwszym wyroku.

Sąd stwierdził jednocześnie, że z wyżej wskazanych przyczyn brak jest podstaw prawnych do kontynuowania postępowania administracyjnego, wobec czego na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. postępowanie to umorzył (punkt drugi wyroku). Wyjaśnić bowiem należy, że art. 145 § 3 p.p.s.a. jest swoistym przeniesieniem na grunt postępowania sądowoadministracyjnego instytucji obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego, przewidzianej w art. 105 § 1 k.p.a. Wydane orzeczenie Sądu zastępuje więc rozstrzygnięcie organu administracji publicznej i pełni funkcję decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w całości lub w części, kończąc tym samym postępowanie administracyjne.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 p.p.s.a., jak w punkcie trzecim wyroku, zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę uiszczonego w sprawie wpisu w wysokości 450 zł (§ 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 535), wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 3600 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1a) w związku § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz.U. 2018r., poz. 265) – łącznie 4050 zł.