Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 721/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Makowska ( spr.) Asesor WSA Arkadiusz Windak Protokolant Joanna Białas - Gołąb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2006 r sprawy ze skargi A. L. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

Komendant Policji orzeczeniem z dnia [...] r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 133 ust. 1 i art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia

6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz z 2002 r. Nr 7, poz. 58, z późn. zm.) sierż. szt. A. L. referenta - Zespołu [...] Komisariatu Policji w [...] Komendy [...] Policji w [...]obwinionego o to, że:

- w nocy z [...]r. na [...]r. na drodze ze [...] w kierunku przejścia granicznego w [...], działając jako funkcjonariusz policji, podczas pełnienia służby patrolowej, zażądał od zatrzymanego do kontroli kierującego samochodem osobowym marki [...] o nr rej. [...]- obywatela [....] R. H., po uprzednim poddaniu go badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu i zasygnalizowaniu, iż prowadzenie po spożyciu alkoholu stanowi przestępstwo na terenie Rzeczpospolitej Polski, kwoty [...] euro w zamian za odstąpienie od dalszych czynności w sprawie prowadzenia pojazdu, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust.3 pkt. 2 ustawy

z dnia 6 kwietnia 1990r. ( z późn. zmianami) w zw. z art. 228 par. 1 kodeksu karnego

( Dz. z 2002 r. Nr 7, poz.58, z późn. zm.);

- w nocy z [....] na [...]r o godz. [...] pełniąc służbę patrolową na terenie Komisariatu Policji w [...] nie powiadomił drogą radiową dyżurnego Komisariatu Policji w [...] o kontroli drogowej pojazdu marki [...] nr rej. [...].czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust.3 pkt. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w zw. paragrafem 33 ust.1 Zarządzenia nr [...] Komendanta Policji z dnia [...]r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową;

- w dniu [...] r. po zakończeniu służby patrolowej w Komisariacie Policji

w [....] nie sporządził notatki urzędowej dot. ujawnionego prawa jazdy

w radiowozie marki [...] nr rej. [...], czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust.3 pkt. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w zw. paragrafem 35 ust.1 pkt. 1 Zarządzenia nr [..] Komendanta Policji z dnia [...]r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową , uznał za winnego popełnienia wyżej opisanych czynów i za te przewinienia wymierzył mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.

W uzasadnieniu orzeczenia Komendant Policji wskazał, że

w dniu [...]r. Prokuratura przyjęła ustne zawiadomienie o przestępstwie od obywatela [...] R. H. o tym, że sierż. szt. A. L. referent Zespołu [..] Komisariatu Policji

w [...] w nocy z [...]r. na [...]r. na drodze ze [...] w kierunku przejścia granicznego w [...], działając jako funkcjonariusz policji, podczas pełnienia służby patrolowej, zażądał od zatrzymanego do kontroli kierującego samochodem osobowym marki [...] o nr rej. [...]- obywatela [....] R. H., po uprzednim poddaniu go badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu i zasygnalizowaniu, iż prowadzenie po spożyciu alkoholu stanowi przestępstwo na terenie Rzeczpospolitej Polski, kwoty [...] euro w zamian za odstąpienie od dalszych czynności w sprawie prowadzenia pojazdu, czym nie dopełnił ciążących na nim obowiązków służbowych. W dniu [...]r. Prokuratura wydała postanowienie o wszczęciu śledztwa, a następnie w dniu [...]r. wydała postanowienie o przedstawieniu zarzutów sierż. szt. A. L. o czyn z art. 228 par. 4 kk. W dniu [...]r. Prokurator skierował do Sądu Rejonowego akt oskarżenia w sprawie przeciwko A. L. o czyn z art. 228 par 4 kk.

Przełożony dyscyplinarny wszczął przeciwko sierż. szt. A. L. postępowanie dyscyplinarne zarzucając policjantowi naruszenie dyscypliny służbowej poprzez popełnienie czynu wypełniającego znamiona przestępstwa z art. 228 par. 1 kk. W dniu [...]r. Komendant Policji wydał postanowienie o uzupełnieniu zarzutów w stosunku do obwinionego sierż. szt. A. L. zarzucając mu naruszenie zasad określonych w Zarządzeniu nr [...] Komendanta Policji z dnia [...]r.

Organ I instancji ustalił dalej, że w dniu [...]r. około godz. [...] w nocy obywatel [...] R. H. wracał samochodem marki [..] nr rej. [...] ze [...], od swojej znajomej K. M. do [...], gdzie pracował. W odległości około [...] km od sklepu "[...]" przy ul.[...] w kierunku przejścia granicznego w [...], na jezdni, został zatrzymany przez umundurowanego policjanta stojącego obok oznakowanego radiowozu o numerze taktycznym [...]. Drugi z policjantów stał w odległości około [...] metrów.

Na podstawie przesłuchania sierż. szt. D. P. - koordynatora służby dyżurnej oraz sierż. szt. M. Ł. [...] Rewiru dzielnicowych KP w [...] ustalono, że w nocy z [...] na [...]r. w godz. [...] – [...] służbę w patrolu zmotoryzowanym na terenie Komisariatu Policji w [...] w rejonie [...], [...], [...], [...] pełnili sierż.szt. A. L. i post. M. K.. Kontroli R. H., jak wynika z treści zapisu dokonanego w notatniku służbowym, dokonał sierż.szt. A. L., który podczas kontroli poprosił o prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu oraz paszport.

Komendant wskazał w uzasadnieniu, że R. H. w toku śledztwa zeznał, iż policjant polecił mu poddać się badaniu na urządzeniu do pomiaru alkoholu w wydychanym powietrzu typu "[...]". A. L. nie pokazując kontrolowanemu mężczyźnie wyniku oznajmił mu, że będzie miał kłopoty. Kilkakrotnie używał słowa "problem", nadto pokazywał gesty zakucia w kajdanki i "kratkę". Ponieważ R. H. spieszył się do pracy i chciał szybko zakończyć kontrolę zapytał się co ma zrobić i czy ma zapłacić karę. Z gestów pojedynczych policjanta wynikało, iż ma on uiścić kwotę [...] euro. Kwota ta została ustalona w taki sposób, iż R. H. wymieniał kolejno sumy [...], [...], [...], [...] euro i dopiero gdy wymienił kwotę [...] euro policjant wyraził aprobatę, mówiąc "dobrze". Ponieważ R. H. nie miał takiej kwoty przy sobie, sierż.szt. A. L. powiedział mu, żeby pojechał do banku po pieniądze, rozliczenia mieli dokonać za około [...] do [..] godzin na [...]. Jako zastaw A. L. zatrzymał prawo jazdy R. H., nie wydając mu na to żadnego pokwitowania. Pozostałe dokumenty zostały R. H. zwrócone. Do proponowanego spotkania jednak nie doszło gdyż R. H. spieszył się do pracy, dokąd miał do przejechania ponad [...] km. Przekroczył granicę [...] bez dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu, zostawił auto na parkingu w miejscowości [...] i do [...] pojechał autobusem.

Na podstawie zeznań świadków R. H. i K. M., jak również zapisów wiadomości tekstowych sms w telefonach komórkowych ustalono, że po godzinie [...] [...] w czasie jazdy autobusem R. H. ze swojego telefonu komórkowego wysłał do K. M. wiadomości tekstowe następującej treści: "[...]; "[...]"; " [....]". "[...]"; "[...]"; " [...]".

Organ powołał się też na zeznania K. M., która zeznała, że obudziła się po otrzymaniu drugiego SMSa tj. o godzinie [...] i w związku z treścią otrzymanych wiadomości zadzwoniła po taksówkę i pojechała na [...], przy [...]. Ponieważ nikogo tam nie zastała, pojechała jeszcze na [...] w okolicy, gdzie również nikogo nie zastała. Z uwagi na to napisała do R. H. o godzinie [...] SMS następującej treści "[...]". Po chwili R. H. oddzwonił i powiedział, że sam nie wie co się stało, ale policja go zatrzymała i podczas kontroli zatrzymała jego prawo jazdy. Nadto ponownie podał numer radiowozu. K. M. pojechała na najbliższy komisariat. Był to Komisariat Policji w [...]. Przed budynkiem zauważyła zaparkowany samochód z numerem [...]. W związku z czym udała się do dyżurnego i oświadczyła, że chciałaby rozmawiać z policjantem, który w nocy prowadził samochód o numerze [...]. Dyżurny odpowiedział, żeby poczekała około 5 - 10 minut, gdyż ten policjant właśnie skończył zmianę i zaraz będzie wychodził. Po chwili z budynku komisariatu wyszedł sierż.szt. A. L..

Sierż.szt. D. P. zeznał, że kobieta, która przyszła na komisariat i zapytała się o kierowcę radiowozu o nr [...] nie pytała się jak ten kierowca nazywa się a po usłyszeniu, że zaraz kończy pracę wyszła na zewnątrz. D. P. pomyślał, że wie jak wygląda kierowca radiowozu i że prawdopodobnie należy wnioskować, że się znają. Jednak gdy policjant wyszedł z komisariatu to kobieta ta ponownie weszła do komisariatu i wtedy D. P. powiedział jej, że ten policjant, który właśnie wyszedł to kierowca radiowozu o którego pytała. Nie informował sierż.szt. A. L. o tym, że ktoś czeka na niego.

W oparciu o zeznania K. M. i D. P. organ I instancji zatem przyjął, że K. M. nie znała wcześniej sierż.szt. A. L. i o wszystkim faktycznie dowiedziała się poprzez wiadomość tekstową tzw. Sms.

K. M., jak opisano to w dalszej części uzasadnienia, zapytała A. L. co się stało z samochodem [...] na [...] numerach rejestracyjnych [...] i dlaczego puścił człowieka bez prawa jazdy oraz dlaczego zabrał to prawo jazdy. A. L. odpowiedział, że kierowca [...] był pod wpływem alkoholu miał [...] promila. Wtedy K. M. zapytała dlaczego puścił człowieka bez prawa jazdy, który dodatkowo był pod wpływem alkoholu. Na to A. L. odpowiedział, że równie dobrze mógł zatrzymać kierowcę i zawieść go na komendę oraz odholować samochód. Po pytaniu dlaczego tego nie zrobił - polecił K. M. poczekać i wrócił do komisariatu. Po chwili przyniósł prawo jazdy R. H.. Sierż. szt. A. L. powiedział, że R. H. miał sam załatwić tę sprawę, że on miał pojechać i wrócić i że nic nie mówił, że ktoś inny przyjedzie w jego imieniu. Nadto powiedział, że R. to "[...]", "[...]" i że o mało się nie rozpłakał, gdy zabrał mu prawo jazdy. A. L. powiedział, iż R. H. wie, jak ma sprawę załatwić. Na koniec dał K. M. numer telefonu i powiedział, żeby R. się z nim skontaktował. Był to numer [...]. Jak ustalono numer ten zarejestrowany jest na D. L..

Przesłuchany w charakterze świadka w toku śledztwa st. post. M. K. podczas pierwszego przesłuchania podał, iż nie kojarzy nazwiska R. H., nie kojarzył jego samochodu ani też sytuacji, by taka osoba była zatrzymana do kontroli i poddawana badaniu na alkomacie w nocy z [...] na [...]r. Nie kojarzył by sierż. szt. A. L. wykonywał takie czynności z tą konkretną osobą. Jeżeli kontroli kierującego dokonywał sierż. szt. A. L. to on powinien odnotować ten fakt w notatniku. Drugi partner nie dubluje zapisu w swoim notatniku. Dodał również, iż nie jest mu wiadomym, by L. przeprowadził w nocy z [...] na [...]r. kontrolę R. H. i żądał od niego pieniędzy w kwocie [...] euro. Nie wie o tym by sierż. szt. A. L. zabrał prawo jazdy temu [...], które miało być zwrócone po dostarczeniu przez [...] żądanej sumy. Nie miał również wiedzy na temat tego, by jakaś kobieta kontaktowała się rano w dniu [...]r. po skończonej służbie w sprawie zabranego prawa jazdy obywatelowi [...].

W toku konfrontacji z R. H. M. K. zeznał, iż po zakończonej służbie w dniu zdarzenia, A. L. miał do niego zadzwonić informując go o znalezieniu w radiowozie prawa jazdy kontrolowanego [...]. Na drugi dzień A. L. dodał, iż nie trzeba tego prawa jazdy nigdzie odwozić ponieważ zgłosiła się po nie znajoma [...].

W trakcie postępowania ustalono, ze w dniu [...]r. pomiędzy godzinami [...] a [...] z telefonu o numerze [...], którym posługiwał się sierż. szt. A. L. nie były wykonywane żadne połączenia, zatem zdaniem organu- nie jest możliwe by A. L. dzwonił z tego telefonu do partnera z informacją o znalezieniu prawa jazdy. Organ podkreślił, że st. post. M. K. w toku pierwszego spontanicznego przesłuchania wręcz zaprzeczył aby taki fakt miał miejsce.

Z przesłuchania w charakterze świadka sierż. szt. D. P. wynika, że w nocy z [...] na [...]r. w godz. [...] – [...] pełnił służbę w Komisariacie Policji w [...] na stanowisku koordynatora służby dyżurnej. W trakcie służby sierż. szt. A. L. nie zgłaszał mu kontroli drogowej pojazdu marki [...] kierowanego przez obywatela [...] R. H.. Sierż. szt. A. L. nie sporządził również dokumentacji z ujawnionego jak twierdził po służbie w radiowozie prawa jazdy obywatela [...].

Po odtworzeniu przez organ kasety z monitoringu ze [...] oraz ze [...] stwierdzono, iż około godz. [...] przejeżdżał wzdłuż dystrybutorów radiowóz policji marki [...] z widocznymi na dachu cyframi[...]... – [...] cyfra była niewidoczna.

Ustalono ponadto, że fakt pobrania urządzenia do badania na zawartość alkoholu

w wydychanym powietrzu typu "[...]" pozostającego w dyspozycji KP w [...] - nie był w żaden sposób odnotowywany. Urządzenie to nie posiadało aktualnych atestów.

W toku oględzin przedmiotowego urządzenia dokonano wydruku zawartości pamięci.

W dniu [...]r. pomiędzy kilkoma badaniami z wynikiem [...] o godzinie [....] odnotowano wynik [...] a o godzinie [...] - wynik [...] dla uzyskania czasu rzeczywistego dokonania badania należy dodać [...] godzinę do czasu widniejącego na wydruku, zatem badania z wynikiem pozytywnym miały miejsce w godzinach [...] i [...].

Organ wyjaśnił, że patrole interwencyjne w KP w [...] nie posiadają poza urządzeniem typu "[...]" przenośnego urządzenia do badania trzeźwości bezpośrednio w radiowozie.

Komendant ustalił, że w notatniku służbowym sierż. szt. A. L. brak jest adnotacji

o zatrzymaniu dokumentu w postaci prawa jazdy. Zapiski w notatniku są lakoniczne i nie są prowadzone chronologicznie: godz. [...] - asysta przy KP; godz. [...] asysta przy KP, [...] - KP, L H. R. [...] nr rej [...] kontrola ul. [...] sprawdz. Dokumenty: [...] patrol ul. [...] .

Zapiski prowadzone w ten sposób, zdaniem organu, mogą świadczyć o tym, że dopiero po rozmowie z K. M. sierż. szt. A. L. odnotował kontrolę pojazdu. Podważa to zapis i poddaje w wątpliwość cały ten zapis. Sierż. szt. A. L. nie zgłosił zatrzymania nietrzeźwego kierowcy, nie odnotowany został również fakt zatrzymania prawa jazdy, nadto nie została sporządzona notatka ze znalezienia prawa jazdy w radiowozie podczas sprzątania. Ponadto w czasie w którym odnotowane zostały pozytywne wyniki badania na urządzeniu typu "[...]" - jedyną interwencją jaką sierż. szt. A. L. odnotował w swoim notatniku służbowym była kontrola R. H..

Organ I instancji wskazał dalej, że przesłuchany w charakterze obwinionego sierż. szt. A. L. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Nie pamiętał faktu kontroli obywatela [...] R. H. Z uwagi na treść zapisku w notatniku służbowym wnioskował, iż kontrola ta miała faktycznie miejsce, była to rutynowa kontrola policyjna. Kierowca nie popełnił żadnego wykroczenia, zatem nie było podstaw do ukarania go. Obwiniony kategorycznie zaprzeczył, aby żądał pieniądze albo sugerował zapłatę jakiejkolwiek sumy pieniędzy. Nie pamiętał czy pobierał do służby urządzenie typu "[...]" i czy badał tym urządzeniem R. H., zastrzegł jednak, że urządzenie to od około [...] lat nie miało legalizacji, nie mogło stanowić dowodu w sprawie i często zdarzało się, że wskazywało błędne wyniki. Obwiniony również nie pamiętał czy powiadamiał dyżurnego KP w [...] o kontroli drogowej. Uznał jako swój błąd, pomyłkę - niechronologiczny zapis w notatniku służbowym. Obwiniony przyznał jedynie, że faktycznie nie sporządził dokumentacji z ujawnionego prawa jazdy w radiowozie.

Komendant Policji wskazał, że zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt. 2 Ustawy o Policji naruszeniem dyscypliny jest zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy. Art. 228 § 1 .kodeksu karnego stanowi, że kto, w związku z pełnieniem funkcji publicznej, przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę lub takiej korzyści żąda podlega karze.

Zgodnie z § 33 ust.1 Zarządzenia nr [...] Komendanta Policji z dnia

[...]r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową, w razie otrzymania informacji o przestępstwie lub wykroczeniu w rejonie pełnienia służby, policjant melduje o tym fakcie dyżurnemu jednostki. Natomiast par.35 ust. 1 pkt 1 tego zarządzenia stanowi, że policjant melduje bezpośredniemu przełożonemu, a w razie jego nieobecności, wyznaczonemu przez kierownika jednostki innemu odpowiedzialnemu za służbę patrolową policjantowi lub dyżurnemu.

Mając na uwadze wyżej zacytowane przepisy, jak również zebrany materiał dowodowy oraz ustalony na jego podstawie stan faktyczny organ stwierdził, że referent Zespołu [...] Komisariatu Policji w [...] sierż. szt. A. L. żądając od zatrzymanego do kontroli kierującego samochodem marki [...] nr rej. [...] obywatela [...] R. H., po uprzednim poddaniu go badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu i zasygnalizowaniu, iż prowadzenie po spożyciu alkoholu stanowi przestępstwo na terenie RP kwoty [...] euro w zamian za odstąpienie od dalszych czynności w sprawie prowadzenia pojazdu nie zgłaszając dyżurnemu kontroli drogowej, nie sporządzając dokumentacji z zatrzymanego prawa jazdy - zaniechał wykonywania czynności służbowych, do których był zobligowany jako funkcjonariusz Policji.

Policjant dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej w sposób określony w zarzutach. Charakter popełnionych przez policjanta czynów, a w szczególności fakt, iż jeden z nich wypełnia znamiona przestępstwa w pełni uzasadnia wymierzenie kary wydalenia ze służby. Status funkcjonariusza Policji w demokratycznym państwie prawnym w nierozerwalny sposób łączy się z koniecznością pilnego przestrzegania standardów praworządności i etyki zawodowej. Sam fakt popełnienia przez policjanta przestępstwa stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom wynikającym z roty złożonego ślubowania. Jest to zarazem czyn godzący w prestiż i dobre imię instytucji, która ze względu na specyfikę realizowanych zadań publicznych powinna cieszyć się szacunkiem i zaufaniem społecznym. Sierż. szt. A. L. nie może dalej pełnić służby, ponieważ w myśl art. 25 ust. 1 ustawy o Policji utracił nieposzlakowaną opinię - czyli jeden z przymiotów, którymi winny być obdarzone osoby wykonujące zawód policjanta.

Mając powyższe na uwadze oraz art. 133 ust. 1, art. 135 j ust. 1 pkt 3, art. 135 pkt 6 ustawy o Policji, organ orzekł, jak na wstępie.

A. L. w odwołaniu wniósł o uchylenie powyższego orzeczenia, zarzucając, że obraża ono:

- przepis art. 94 § 1 pkt. 5 KPK w zw. z art. 424 § 1 pkt. 1 KPK poprzez nie sporządzenie uzasadnienia w sposób umożliwiający przeprowadzenie rzeczowej oceny podstaw faktycznych i prawnych zaskarżonego orzeczenia,

- przepis art. 7 KPK w zw. z art. 5 § 2 KPK w części ustalającej sprawstwo i winę obwinionego w sytuacji, gdy przeprowadzone w sprawie dowody nie pozwalają, bez narażenia się na zarzut dowolności ocen, ustalić przebiegu zdarzeń stanowiących przedmiot postępowania, zwłaszcza gdy dostrzeże się m.in., oczywiste sprzeczności w treści zeznań R. H. i wyjaśnień A. L. co do zdarzenia

w nocy z [...] na [..] r. i faktycznej niemożliwości ustalenia przebiegu tego zdarzenia w sytuacji, gdy wskazane osoby nie były w stanie porozumieć się

z uwagi na dzielącą ich barierę językową i błędnie ustala stan faktyczny.

Komendant Policji orzeczeniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 133 ust 8 pkt 1 i art. 135n ust 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tj. Dz .U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania -utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że w dniu [...]r. Komendant Policji, na podstawie art. 135m ust. 1 ustawy o Policji, wydał decyzję

o powołaniu komisji do zbadania zaskarżonego orzeczenia o ukaraniu oraz opisano treść sprawozdania, w którego konkluzji Komisja przyjęła stanowisko, iż odwołanie sierż. szt. A. L. nie zasługuje na uwzględnienie i zaskarżone orzeczenie należy utrzymać w mocy.

Komendant Policji stwierdził, że zgromadzony w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że obwiniony dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów. Świadczą o tym kopie materiałów zebranych w trakcie śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę oraz zeznania świadków przesłuchanych przez rzecznika dyscyplinarnego. Wyjaśnienia obwinionego, w których przyznaje się jedynie do nieudokumentowana odnalezienia w radiowozie prawa jazdy, nie znajdują uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym i w ocenie organu II instancji stanowią przyjętą przez policjanta linię obrony.

Organ odwoławczy wskazał, że z akt postępowania dyscyplinarnego wynika, że sierż. szt. A. L. w dniu [...]r. zatrzymał do kontroli drogowej R. H. kierującego samochodem marki [...] o nr. rej. [...]. Świadczy o tym zapis w notatniku służbowym, gdzie policjant o godzinie [...] odnotował tę kontrolę. Przesłuchany w charakterze świadka R. H. zeznał, że w tym dniu o godzinie [..] jadąc w kierunku przejścia granicznego w [...] został zatrzymany przez umundurowanego policjanta, który sprawdził jego stan trzeźwości, pokazał na urządzeniu wynik badania, powiedział, że będą problemy i zażądał [....] euro i zabrał prawo jazdy polecając udać się do bankomatu z uwagi na to, że R. H. nie miał pieniędzy. W trakcie oględzin urządzenia kontrolno-pomiarowego typu "[...]", będącego na wyposażeniu Komisariatu Policji w [...], ustalono, że w dniu [...]r. o godzinie [...] i [...] urządzenie to odnotowało wyniki odpowiednio [...] mg/l i [...] mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. W tym czasie, w rejonie Komisariatu Policji pełnił również służbę patrolową st. post. R. I. - policjant KP w [...]. Służbę razem z funkcjonariuszem Straży Granicznej Ł. S. Przesłuchany w charakterze świadka policjant zeznał, że w czasie tej służby na pewno nie pobierał urządzenia typu "[...]" ponieważ posługiwał się urządzeniem [...]. Takie ustalenia dowodzą, że sierż. szt. A. L. zatrzymał do kontroli R. H., ustalił, że jest on nietrzeźwy i pozwolił mu na dalszą jazdę. To z kolei wskazuje na prawdziwość tezy, iż żądał od R. H. [... euro w zamian za odstąpienie od dalszych czynności w tej sprawie.

Przesłuchany w charakterze świadka sierż. szt. D. P. zeznał, że

w nocy [...]r. był koordynatorem służby dyżurnej Komisariatu Policji. Stwierdził, że A. L. tej nocy nie zgłaszał żadnej kontroli pojazdu, choć powinien zgłaszać każdą taką kontrolę. Wszystkie zgłoszenia odnotowywane są w książce wydarzeń. Zeznał również, że nie praktykuje się zatrzymania obcokrajowcom prawa jazdy za popełnienie wykroczenia drogowego. Taki dokument zatrzymuje się w przypadku stwierdzenia, iż kierujący znajduje się pod wpływem alkoholu. Na pewno w tym dniu załoga radiowozu [...] po zakończeniu służby nie zdawała mu zatrzymanego obywatelowi [...] prawa jazdy. Powyższe okoliczności potwierdzają to, że sierż. szt. A. L. nie zgłosił dyżurnemu podjętej wobec R. H. kontroli drogowej oraz nie udokumentował po zakończeniu służby zabezpieczenia prawa jazdy wyżej wymienionego.

Rozpatrując zarzuty odwołania organ II instancji nie dopatrzył się podstaw do ich uwzględnienia i wyjaśnił, że zgodnie z art. 135n ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji wyższy przełożony dyscyplinarny może zaskarżone orzeczenie uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia czynności dowodowych w całości lub znacznej części. W ocenie organu odwoławczego, Komendant Policji wydając orzeczenie nr [...] o ukaraniu policjanta karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, w prawidłowy sposób ocenił zebrany materiał dowodowy i uzasadnił swoją decyzję. Również wymierzona przez przełożonego dyscyplinarnego kara została, prawidłowo uzasadniona i jest współmierna do popełnionych przewinień dyscyplinarnych i stopnia zawinienia policjanta.

A. L. zaskarżył wyżej opisaną decyzję ostateczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze sporządzonej przez pełnomocnika będącego adwokatem decyzji tej zarzucił naruszenie :

1. art. 94 § 1 pkt 5 kpk w związku z art. 424 § 1 kpk poprzez nie sporządzenie uzasadnienia w sposób zawierający pełną i rzeczową ocenę podstaw faktycznych i prawnych zaskarżonego orzeczenia,

2. art. 134 h ust. 1 ustawy o Policji z uwagi na niewskazanie okoliczności uzasadniających zastosowanie kary wydalenia ze służby jako współmiernej do zarzucanych czynów,

3. art. 7 w zw. z art. 5 § 2 Kpk w części ustalającej sprawstwo i winę skarżącego z uwagi na przeprowadzenie postępowania dowodowego w oparciu o wybrane dowody i tym samym błędne ustalenie sprawstwa i winy.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych.

Komendant Policji odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji oraz ustosunkował się do zarzutów skargi które uznał za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dała podstaw do uwzględnienia skargi, bowiem decyzja ta prawa nie narusza.

Zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne o uznaniu skarżącego za winnego popełnienia zarzuconych mu w postępowaniu dyscyplinarnym czynów (wyczerpujących ustawowe znamiona przestępstwa oraz przewinień dyscyplinarnych) i o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w Policji wydane zostało po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego uregulowanego w Rozdziale 10 zatytułowanym: "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów", ustawy z dnia 6 kwietnia o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz.58 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu decyzji ostatecznej. Przepisy pomieszczone w tym rozdziale ustawy regulują niemal kompleksowo kwestie odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów. Przewidziana nimi procedura oraz przepisy prawa materialnego mają charakter autonomiczny i nie można w dowolny sposób zastępować ich normami innych procedur (np. przewidzianych w Kodeksie postępowania karnego lub w Kodeksie postępowania administracyjnego) a także przepisami prawa materialnego innych ustaw ( np. kodeksu karnego) w zakresie szerszym niż zostało to określone ekspressis verbis w ustawie o Policji.

Dlatego rację ma organ odwoławczy wywodząc w odpowiedzi na skargę, że podnoszone w niej zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania karnego są efektem nieporozumienia. Wszak ustawa o Policji w art. 135 p wyraźnie określa, że

w postępowaniu dyscyplinarnym stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań (art. 129 § 1, art. 131 § 1 art. 137), terminów (art. 122-127), doręczeń (art.128-142) i świadków (art. 177- 192a), z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych i art. 184 Kpk do świadków. Nie mają zatem żadnego zastosowania w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym w oparciu o ustawę o Policji wskazane w pkt 1 i 3 zarzutów skargi przepisy art. 94 § 1 pkt 5, art. 424 § 1 pkt 1, art. 7 i art. 5 § 2 Kodeksu postępowania karnego.

Jeśli zatem organ powyższych przepisów Kpk nie stosował i nie było podstaw prawnych do ich stosowania, to oczywiste jest, że nie mógł przepisów tych naruszyć, co czyni bezzasadnymi zarzuty sformułowane w pkt 1 i pkt 3 skargi.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.) sąd orzeka w granicach ( przedmiotowych i podmiotowych ) danej sprawy nie będąc jednak związany granicami skargi, tj. zarzutami, wnioskami i powołaną podstawą prawną, co oznacza, że nawet wówczas, kiedy skargę sporządził podmiot fachowy (np. adwokat lub radca prawny) sąd obowiązany jest poddać zaskarżony akt kontroli z urzędu i uwzględnić dostrzeżone wady prawne decyzji, nawet jeśli nie były podniesione w skardze.

Z tego względu, mimo chybionego charakteru zarzutów procesowych z racji ich oparcia na przepisach procedury karnej, która w sprawie nie miała zastosowania, sąd objął kontrolą zaskarżone orzeczenie badając jego zgodność z przepisami postępowania dyscyplinarnego uregulowanego w ustawie o Policji w kontekście zarówno argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi, jak i w aspekcie szerszym, wynikającym z przepisów tegoż postępowania dyscyplinarnego.

Lektura akt postępowania administracyjnego nadesłanych wraz z odpowiedzią na skargę przeczy tezie zawartej w uzasadnieniu skargi, że orzeczenia dyscyplinarne organów obu instancji wydane zostały "w oparciu o niepełny materiał dowodowy". Skarżący nie wskazał przy tym w skardze jakie to dowody, w jego przekonaniu, należałoby jeszcze przeprowadzić.

Wywód sygnalizujący w uzasadnieniu skargi brak wiedzy skarżącego co do tego, czy organ, który odwołuje się do kopii materiałów zebranych w toku śledztwa, dokonał oceny "wszystkich materiałów czy tylko niektórych," bowiem w zaskarżonym orzeczeniu w tym zakresie brak jest jakiejkolwiek informacji jest całkowicie chybiony.

Po pierwsze, stosownie do art. 135e ust. 9 ustawy o Policji, jeżeli czyn będący przedmiotem postępowania dyscyplinarnego jest lub był, przedmiotem postępowania przygotowawczego – tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie – przełożony dyscyplinarny może zwrócić się do właściwego organu o udostępnienie akt tego postępowania w całości lub w części i za zgodą tego organu potrzebne odpisy lub wyciągi z udostępnionych akt włącza się do akt postępowania dyscyplinarnego.

Włączone do akt przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego, pochodzące

z udostępnionych organowi przez prokuratora akt śledztwa, kopie protokołów i innych dowodów utrwalonych na piśmie oraz dokumentów procesowych zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem, a skarżący został z dowodami tymi, tak jak i z innymi materiałami postępowania dyscyplinarnego zapoznany, o czym świadczy stosowny protokół z czynności tego zapoznania z dnia [...] r. podpisany przez A. L. ( k. [...] akt adm.).

Po drugie, wspomniane śledztwo zostało zakończone [...] r. (k. [...] akt adm.), a [...] r. prokurator sporządził akt oskarżenia przeciwko A. L. ( k. [...] akt adm.). Przed tymi czynnościami umożliwiono A. L. zapoznanie się z materiałami postępowania przygotowawczego (k. [...] akt adm.).

Jak to już zostało wyżej wskazane, zapoznanie skarżącego z materiałami postępowania dyscyplinarnego nastąpiło w dniu [...]r., a więc po skierowaniu aktu oskarżenia do sądu.

W tych okolicznościach gołosłownie brzmią twierdzenia sugerujące zawiniony przez organ brak wiedzy skarżącego co do tego jaki materiał dowodowy poddany został ocenie w orzeczeniu dyscyplinarnym.

Podobnie ocenić trzeba powiązany z powyższymi twierdzeniami skarżącego zarzut naruszenia art. 135 g ust. 1 ustawy o Policji. Skarżący zarzut ten wyprowadził

z założenia, że powinnością organu orzekającego było dokonanie oceny materiału dowodowego przez pryzmat faktu, że R. H. podczas przesłuchania nie rozpoznał w skarżącym funkcjonariusza, który żądał od niego [...] euro za odstąpienie od dalszych czynności. Zdaniem skarżącego nie uwzględnienie tego faktu oraz potencjalne nie ocenienie pełnego materiału dowodowego stanowi o naruszeniu art. 135 g ust. 1 ustawy o Policji.

Wobec tak skonstruowanego zarzutu należy wyjaśnić, iż prawdą jest, że w myśl wskazanego przepisu, przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść obwinionego. Nie oznacza to jednak, że podmioty te związane są jakimiś formalnymi regułami dowodowymi, czy gradacją ich mocy dowodowej. Przeciwnie, o tym które dowody organ uzna za wiarygodne, a którym odmówi wiary decyduje wyłącznie swobodna ocena całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonana według reguł logicznego rozumowania wspartych wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. W rozpatrywanej sprawie, zaistniał taki układ dowodów, w którym na korzyść obwinionego przemawiały jedynie Jego własne wyjaśnienia i częściowo zeznania świadka M. K.. Okoliczność, że organy orzekające w sprawie na dowodach tych się nie oparły, lecz dały wiarę dowodom przeciwnym prawa nie narusza, skoro taka ocena mieści się, w wyżej wskazanych granicach swobodnej oceny dowodów. Organy wykazały w niewątpliwy sposób, jak poszczególne dowody, obciążające skarżącego, wzajemnie się uzupełniają tworząc logiczny ciąg zdarzeń, w świetle których ustalenie sprawstwa skarżącego jest niekontrowersyjne.

Wyjaśnić przy tym trzeba, że eksponowany w skardze fakt nierozpoznania skarżącego przez R. H., w istocie rzeczy w żaden sposób nie podważa prawidłowości dokonanej zaskarżoną decyzją oceny dowodów. Po pierwsze, owo nierozpoznanie, nie nastąpiło podczas procesowej czynności okazania osób, lecz w trakcie konfrontacji skarżącego z tym świadkiem ( k. [...] akt adm.), co – niewątpliwie miało istotne znaczenie, dla oceny przydatności dowodowej tej części zeznań R. H.

Po drugie - wbrew twierdzeniom skargi – podczas tej konfrontacji, świadek H. nie zeznał w obecności A. L., że go nie rozpoznaje, lecz stwierdził : "Nie mogę z cała pewnością powiedzieć, że to był ten funkcjonariusz który mnie kontrolował podczas tego zdarzenia. Wydaje mi się, że tamten funkcjonariusz był grubszy, w mundurze wygląda się inaczej". W tej sytuacji zgodzić się trzeba ze stanowiskiem prezentowanym w odpowiedzi na skargę, że fakt nie rozpoznania skarżącego ma niewielkie znaczenie w świetle innych dowodów.

Niezasadny jest również zarzut, że organ II instancji nie odniósł się do zarzutu nieznajomości przez skarżącego języka [...]. Skoro w zaskarżonej decyzji zawarte jest ustosunkowanie się do tej kwestii przez komisję powołaną przez Komendanta Policji, której stanowisko przez organ nie zostało zanegowane, to przyjąć należy, iż jest to również stanowisko organu.

Chybione okazały się i pozostałe zarzutu sformułowane w uzasadnieniu skargi. Wbrew wywodom skargi, skarżącemu nie postawiono zarzutu "podwójnego badania alkomatem R. H." .

Ponadto, skarżący w toku postępowania dyscyplinarnego nie wnosił o przeprowadzenie dowodu z odsłuchu rejestratora rozmów prowadzonych przez oficera dyżurnego, ani nie podważał zeznań D. P. W takiej zaś sytuacji, organ nie mając wątpliwości co do wiarygodności tych zeznań, przy jednoczesnym braku okoliczności uzasadniających potrzebę ich weryfikacji innymi dowodami, nie miał przesłanek do poszukiwania tych dowodów. Dlatego zarzut nie przeprowadzenia powyższego dowodu z rejestratora rozmów należało uznać za nietrafny.

Wynikająca z całokształtu zebranych w sprawie dowodów logika sytuacyjna zdarzeń nie pozwala również na zaakceptowanie, odmiennego od ustaleń organu, stanowiska skarżącego, zmierzającego do wykazania nieistnienia u skarżącego obowiązku sporządzenia notatki służbowej na okoliczność ujawnienia prawa jazdy R. H. w radiowozie.

W tych okolicznościach, zdaniem sądu, organy orzekające w sprawie nie popełniły błędu w rozumowaniu, przy ocenie dowodu z zeznań R. H., jak i całego zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Za nieporozumienie uznać trzeba zarzut, że organ nie wyjaśnił dlaczego, mimo że załogi patrolowe zawsze są dwuosobowe, zarzut został postawiony tylko skarżącemu. Sugestia skarżącego, jakoby ewentualnie to drugi z funkcjonariuszy pełniących służbę patrolową żądał korzyści majątkowej od R. H. jest oderwana od realiów sprawy. W myśl art. 132 b ustawy o Policji odpowiedzialność policjanta ma charakter zindywidualizowany, każdy odpowiada z swój czyn, w granicach swojego zamiaru.

Poza tym organ nie ma obowiązku tłumaczenia się dlaczego nie znalazł podstaw do postawienia zarzutów innym policjantom.

Twierdzenie zaś, że w ten sposób została zignorowana podstawowa zasada postępowania karnego, którą jest "rozstrzyganie wątpliwości na korzyść skarżącego" świadczy o tym, że autor skargi przeinaczył brzmienie tej zasady, na którą się powołuje. Wyjaśnić zatem trzeba, że zasada domniemania niewinności została również zapisana w ustawie o Policji w art. 135 g ust. 2, który stanowi, że obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego. Warunkiem zastosowania tej zasady jest zatem powstanie wątpliwości, ale nie jakichkolwiek i u kogokolwiek, tylko wystąpienie wątpliwości u organu procesowego i to nie dających się usunąć (w drodze logicznej oceny dowodów).

Takie wątpliwości w niniejszej sprawie nie wystąpiły i dlatego o naruszeniu tej zasady na gruncie niniejszej sprawy nie można skutecznie mówić.

Nietrafne są również argumenty skargi wskazujące na powinność zawieszenia postępowania dyscyplinarnego do czasu wydania wyroku przez sąd w sprawie karnej.

Odpowiedzialność dyscyplinarna policjanta jest niezależna od odpowiedzialności karnej (art. 132 ust. 4 ustawy o Policji). Artykuł 135 h ust. 3 ustawy o Policji zezwala na zawieszenie postępowania dyscyplinarnego z powodu zaistnienia długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania, jednakże równoległy proces karny nie stanowi- co do zasady - przeszkody w toczeniu się postępowania dyscyplinarnego, a w szczególności nie stanowił takiej przeszkody w niniejszej sprawie, w której nie występowały okoliczności uniemożliwiające lub utrudniające jednoznaczną ocenę dowodów.

Reasumując powyższe, z wyżej przytoczonych względów Sąd nie dopatrzył się podstaw do podważenia dokonanej przez organy obu instancji oceny dowodów

i poczynionych w jej konsekwencji ustaleń stanu faktycznego.

Przyjęte w zaskarżonym orzeczeniu sprawstwo i wina A. L. znajdują pełne uzasadnienie w ustalonych faktach. Prawidłowa jest także kwalifikacja prawna przypisanych skarżącemu czynów.

Niezasadne są zarzuty skargi kwestionujące zarówno sam wymiar kary jak

i sposób jej uzasadnienia. Wprawdzie organ odwoławczy w uzasadnieniu swego orzeczenia w kwestii tej wypowiedział się lakonicznie, ale odwołał się do stanowiska organu I instancji, które podzielił, co czyni ten brak uzasadnienia drugionstancyjnego nieistotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza że organ I instancji dostatecznie jasno i precyzyjnie wyłożył dlaczego czyny a zwłaszcza przestępstwo o charakterze korupcyjnym wymagają ukarania sprawcy karą dyscyplinarna wydalenia ze służby. Sąd nie znalazł żadnych racjonalnych argumentów mogących prowadzić do stwierdzenia, że wymierzona kara jest niezgodna z prawem.

Wszystkie wyżej przytoczone względy legły u podstaw oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.