Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1668/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174; art. 145 pkt 1 lit. a) i lit. c); art. 134 § 1;
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7 ust. 3;
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 1 ust. 1; art. 2 ust. 3; art. 3 ust. 2 i 3;
journal: Dz.U. 2001 nr 13 poz 123
law: Ustawa z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 940/11 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 26 maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. P. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 940/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M.P. - zwanego dalej "Skarżącym", na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 26 maja 2011 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r.

Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że na podstawie umowy użyczenia lokalu zawartej w dniu 26 października 2009 r. Skarżący przekazał I.P. do bezpłatnego użytkowania lokal - "klubo-kawiarnię", położony w [...]. Zgodnie z § 3 tej umowy, przeznaczeniem obiektu jest działalność kulturalna. Z kolei pismem z dnia 9 grudnia 2009 r. Skarżący złożył organowi podatkowemu - Wójtowi Gminy [...], informację w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r., w której wykazał, że posiada, m.in. budynek związany z działalnością gospodarczą o powierzchni 187 m2.

Organ podatkowy wydał w dniu 25 stycznia 2011 r. nakaz zapłaty w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r., obejmujący, m.in. podatek w kwocie 3 272,50 zł od nieruchomości o powierzchni 187 m2, związanej z działalnością gospodarczą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 maja 2011 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy przywołał art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.o.l.", zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają, m.in.: grunty oraz budynki lub ich części. Podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów - powierzchnia, a dla budynków lub ich części powierzchnia użytkowa. Z kolei art. 6 ust. 6 u.p.o.l. stanowi, że osoby fizyczne są zobowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w danym roku.

Zdaniem organu odwoławczego, Skarżący składając w Urzędzie Gminy [...] w dniu 9 grudnia 2009 r. informację o posiadanym budynku o powierzchni 187 m2, związanym z działalnością gospodarczą, sam określił charakter i powierzchnię budynku, które stały się podstawą ustalenia podatku od nieruchomości. Organ odwoławczy dodał też, odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu, że I.P. prowadzi w nim działalność gospodarczą, której przedmiotem jest, m.in. "pozostała działalność rozrywkowa i rekreacyjna" oraz "restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne". W związku z prowadzeniem klubo-kawiarni uzyskała ona zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa powyżej 4,5%. Odnosząc się do zarzutu Skarżącego, iż sporny lokal przeznaczony jest na prowadzenie działalności kulturalnej, co sprawia, że na podstawie uchwały Rady Gminy podlega zwolnieniu od podatku, organ drugiej instancji wskazał, że Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających tę okoliczność. Dowodem takim nie może być REGON tym bardziej, że nie załączono stosownego dokumentu do odwołania. Brak zatem podstaw do uznania opodatkowanego lokalu za placówkę podlegającą zwolnieniu z podatku od nieruchomości.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem organów podatkowych Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że szereg dokumentów zgromadzonych w sprawie dowodzi faktu prowadzenia działalności kulturalnej we wskazanym lokalu, w tym decyzje oraz uchwały Rady Gminy zwalniające z podatku budynki przeznaczone na cele kulturalne. Skarżący przyznał również, że choć działalność kulturalna wykonywana w lokalu nie jest jedyną, gdyż oprócz niej prowadzi się tam działalność usługową i handlową, to działalność kulturalna jest działalnością dominującą. Zatem sporna nieruchomość winna podlegać zwolnieniu od podatku.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Sąd pierwszej instancji uzasadniając wydane rozstrzygnięcie wskazał na treść art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. oraz art. 7 ust. 1 tej ustawy, który to przepis reguluje kwestię zwolnień od podatku od nieruchomości. Zwrócił również uwagę na art. 7 ust. 3 u.p.o.l., który przewiduje uprawnienie Rady Gminy do wprowadzenia w drodze uchwały innych zwolnień przedmiotowych niż określone w ust. 1. Sąd zauważył, że Rada Gminy G. uchwałą z dnia 20 października 2010 r. zwolniła w § 2 lit. b) od podatku od nieruchomości budynki lub ich części, budowle oraz grunty wykorzystywane na działalność kulturalną oraz kulturę fizyczną i sport, z wyjątkiem obiektów wykorzystywanych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Sąd mając powyższe na uwadze wskazał, że bezsporne jest, że Skarżący posiadający tytuł prawny do lokalu, przekazał go na mocy umowy z dnia 26 października 2009 r. do użytkowania w celu prowadzenia w nim działalności kulturalnej, co w przekonaniu Skarżącego, uprawnia go do zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie § 2 lit. b) uchwały Rady Gminy.

Tymczasem zakwestionowaną decyzją odmówiono Skarżącemu przyznania zwolnienia uznając, że lokal nie jest wykorzystywany do prowadzenia objętej ulgą podatkową działalności kulturalnej, lecz do podlegającej opodatkowaniu działalności gospodarczej. W ocenie Sądu, stanowisko takie jest prawidłowe.

Sąd zauważył, iż ze znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 23 września 2009 r., wydanego przez Wójta Gminy G. wynika, że użytkownik lokalu, działająca pod firmą Agencja "I." I.P., prowadzi w tym lokalu działalność gospodarczą, której przedmiotem jest: działalność obiektów kulturalnych, działalność wspomagająca wystawianie przedstawień artystycznych, pozostała działalność rozrywkowa i rekreacyjna oraz restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne. Z kolei z decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia 30 października 2009 r. wydanej na rzecz Agencji "I." wynika, że klubo-kawiarnia prowadzona przez użytkownika lokalu, spełnia wymagania sanitarno-higieniczne dotyczące pomieszczeń, wyposażenia, sprzętu i urządzeń niezbędnych w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych oraz napojów chłodzących bezalkoholowych i środków spożywczych w opakowaniach jednostkowych producenta. Sprzedaż w klubo-kawiarni alkoholu dokumentują również dwa zaświadczenia Wójta Gminy z dnia 29 stycznia 2010 r. i z dnia 31 stycznia 2010 r., potwierdzające opłacenie zezwolenia na sprzedaż alkoholu do 4,5% i piwa powyżej 4,5%.

Zdaniem Sądu, zgromadzone w sprawie dokumenty jasno dowodzą, że lokal, w którym prowadzono klubo-kawiarnię, wykorzystywany jest do prowadzenia działalności gospodarczej, w ramach której dokonuje się sprzedaży alkoholu. Już sam ten fakt wyłącza możliwość zastosowania zwolnienia z § 2 lit. b) uchwały Rady Gminy.

Wbrew twierdzeniu Skarżącego, to działalność gospodarcza prowadzona w klubo-kawiarni, jest działalnością dominującą, o czym świadczą wspomniane wyżej dokumenty i równoczesny brak jakichkolwiek dowodów na prowadzenie w lokalu działalności kulturalnej.

W ocenie Sądu, wprawdzie art. 1 ust. 1, art. 2 oraz art. 3 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2001 r. Nr 13 poz. 123, z późn. zm.) nie wyczerpują pojęcia działalność kulturalna, wskazują jednak czym owa działalność jest i jak może być wykonywana. Analiza akt sprawy nie daje podstaw do przyjęcia, że w klubo-kawiarni prowadzona była działalność kulturalna. Dowodem takim nie może być REGON, czy zaświadczenie o wpisie do jakiejkolwiek ewidencji, w tym ewidencji działalności gospodarczej, gdyż to nie wpis w rejestrze decyduje o zwolnieniu z opodatkowania, ale rodzaj przedmiotu opodatkowania i jego wykorzystanie. W niniejszej zaś sprawie brak dowodów na wykonywanie w badanym lokalu działalności kulturalnej. Tak samo, jak brak w sprawie dokumentów, na które w skardze powoływał się Skarżący, tj. decyzji Wójta Gminy G. z dnia 10 października 2001 r. oraz decyzji nr [...] wydanej przez Starostwo Powiatowe w S. z dnia 23 września 2002 r., a które to dokumenty, w jego przekonaniu, miały tej okoliczności dowodzić. Zatem organy podatkowe zasadnie przyjęły, że nie było podstaw do uznania opodatkowanego lokalu za placówkę podlegającą zwolnieniu z podatku od nieruchomości.

W skardze kasacyjnej Skarżący, działając przez swojego pełnomocnika, zaskarżył powyższy wyrok w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, poprzez ich błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu niesłusznego stanowiska, iż w klubo-kawiarni nie była prowadzona działalność kulturalna w rozumieniu wyżej przywołanych przepisów, co skutkowało niesłusznym oddaleniem skargi;

2) art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, poprzez jego nieuwzględnienie (niewłaściwe zastosowanie) w zakresie, z którego wynika, iż do działalności kulturalnej w rozumieniu wyżej przywołanej ustawy, we wskazanym w tym przepisie zakresie, stosuje się przepisy o prowadzeniu działalności gospodarczej, które to ustalenie jest dla niniejszej sprawy istotne, a jego pominięcie skutkowało niesłusznym oddaleniem skargi.

Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a., polegające na nieuwzględnieniu skargi i nieuchyleniu zaskarżonej decyzji, jak też poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji, a w konsekwencji na niesłusznym oddaleniu skargi, pomimo iż decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 ust. 3 u.p.o.l. w związku z treścią uchwały Rady Gminy G. z dnia 20 października 2010 r. nr [...], a to na skutek ustalenia, iż Skarżący zobowiązany jest do zapłaty podatku od nieruchomości co do części nieruchomości, w zakresie której Skarżący zwolniony był od podatku od nieruchomości, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a., polegające na nieuwzględnieniu skargi i nieuchyleniu zaskarżonej decyzji, jak też poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji, a w konsekwencji na niesłusznym oddaleniu skargi, pomimo iż decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, poprzez jego nieuwzględnienie i błędne przyjęcie, iż każde prowadzenie działalności gospodarczej automatycznie oznacza brak zwolnienia z podatku od nieruchomości, które to uchybienia miało istotny wpływ na wynik sprawy;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a., polegające na nieuwzględnieniu skargi i nieuchyleniu zaskarżonej decyzji, jak też poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji, a w konsekwencji na niesłusznym oddaleniu skargi, pomimo iż decyzja organu drugiej instancji została wydana z naruszeniem art. 122 w zw. z art. 187 § 1, w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie przez organ drugiej instancji za udowodnioną okoliczność, iż prowadzona była działalność gospodarcza wyłączająca możliwość zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości, wynikającego z treści uchwały Rady Gminy z dnia 20 października 2010 r. w sytuacji, w której okoliczność ta nie została w toku postępowania udowodniona, a organ drugiego stopnia nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości stawki minimalnej z uwzględnieniem stawki podatku VAT, gdyż koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości stawki minimalnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Pełnomocnik Skarżącego powołał się w skardze kasacyjnej na obie te podstawy, przy czym jednak zauważyć należy, iż dwa pierwsze zarzuty podniesione w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., odnoszą się w istocie rzeczy do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 3 u.p.o.l. oraz art. 3 ust. 3 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. W ujęciu autora skargi kasacyjnej to właśnie niedostrzeżenie naruszenia tych przepisów przez Sąd pierwszej instancji i nie uchylenie z tego powodu decyzji podatkowych stanowiło w konsekwencji o naruszeniu przez ten Sąd art. 145 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a.

Dopiero trzeci w kolejności zarzut skargi kasacyjnej, przyporządkowany przez jej autora do podstawy z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., dotyczy bezpośrednio i wyłącznie naruszenia przepisów postępowania. W zarzucie tym pełnomocnik Skarżącego wskazał na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz w powiązaniu z wymienionymi przepisami Ordynacji podatkowej. Zastrzeżenia autora skargi kasacyjnej w tym zakresie dotyczą niedostrzeżonych przez Sąd pierwszej instancji uchybień procesowych popełnionych przez organy podatkowe w zakresie postępowania dowodowego, co doprowadziło w konsekwencji do błędnego ustalenia stanu faktycznego, przyjętego następnie przez ten Sąd za podstawę wyrokowania.

Przed przystąpieniem do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, w celu ustalenia właściwej kolejności ich rozpatrywania, zasadnym będzie poczynienie kilku uwag natury ogólnej.

Należy wskazać, iż na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak, w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy. Następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów powinno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych regulacji, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym natomiast etapem jest dokonanie subsumcji, czyli przyporządkowania ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy materialnoprawnej. W toku tego procesu może dojść do nieprawidłowości, które w zakresie norm materialnych mogą przybrać formę błędnej wykładni przepisu, co polega na nieprawidłowym odczytaniu jego treści, bądź też niewłaściwego jego zastosowania, czyli dokonania wadliwej subsumcji.

Powyższe uwagi można także odnieść odpowiednio do działania sądu administracyjnego pierwszej instancji sprawującego kontrolę legalności zaskarżonych do tego sądu aktów administracyjnych. Ewentualny błąd sądu w wykładni przepisu o charakterze materialnoprawnym rzutować może na dokonywaną przez ten sąd ocenę postępowania organów administracyjnych, zwłaszcza w kontekście zakresu i prawidłowości ustalenia okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia właściwego rozstrzygnięcia sprawy.

Choć więc w sytuacji, gdy autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi pierwszej instancji zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów procesowych, regułą jest, iż w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają te drugie zarzuty, to w niniejszej sprawie kolejność tę należy odwrócić i w pierwszym rzędzie rozpatrzyć zarzut dotyczący naruszenia art. 3 ust. 3 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. To bowiem właśnie z tego przepisu, którego znaczenie dla sprawy bardzo eksponuje w skardze kasacyjnej jej autor, wywodzi on swoiste rozumienie pojęć działalności gospodarczej i działalności kulturalnej, a zwłaszcza relacje, jakie zachodzą pomiędzy tymi dwoma pojęciami. Kwestia ta z kolei rzutuje bezpośrednio na treść i zakres zarzutów odnoszących się do nieprawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w dalszej kolejności do postulowanego przez pełnomocnika Skarżącego zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości wobec przedmiotowego lokalu (klubo-kawiarni), na podstawie § 2 lit. b) uchwały Rady Gminy w [...] z dnia 20 października 2010 r. w zw. z art. 7 ust. 3 u.p.o.l.

Ten, zdaniem pełnomocnika Skarżącego, kluczowy dla sprawy i pominięty przez organy podatkowe oraz Sąd pierwszej instancji przepis, tj. art. 3 ust. 3 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej stanowi, iż do działalności, o której mowa w ust. 1 i 2 [działalności kulturalnej - uwaga Sądu], w zakresie nieuregulowanym przepisami ustawy dotyczącymi organizowania i prowadzenia działalności kulturalnej oraz przepisami o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie stosuje się przepisy o prowadzeniu działalności gospodarczej.

Pełnomocnik Skarżącego w sposób nieuprawniony, gdyż nie wynika to z treści tego przepisu, utożsamia, odnosząc to do niniejszej sprawy, prowadzenie działalności kulturalnej z prowadzeniem działalności gospodarczej i na odwrót. Wielokrotnie podnosi bowiem tę kwestię w skardze kasacyjnej stwierdzając m.in., iż "prowadzenie działalności gospodarczej może być jednocześnie prowadzeniem działalności kulturalnej", "możliwe a nawet obowiązkowe jest - w określonych przypadkach - prowadzenie działalności kulturalnej będącej jednocześnie działalnością gospodarczą", "przewidziany w uchwale Rady Gminy G. wyjątek dotyczący prowadzenia działalności gospodarczej nie obejmuje prowadzenia działalności gospodarczej będącej działalnością kulturalną."

Wbrew tym twierdzeniom pełnomocnika Skarżącego, na których w dużej mierze opiera się cała konstrukcja skargi kasacyjnej, okoliczność, iż do działalności kulturalnej stosuje się - w trzeciej kolejności - w zakresie nieuregulowanym dwiema wskazanymi w tym przepisie ustawami, przepisy o prowadzeniu działalności gospodarczej, nie jest równoznaczna z tym, że działalność kulturalna to, w określonych sytuacjach, tu - w niniejszej sprawie, to samo, co działalność gospodarcza. Pełnomocnik Skarżącego argumentuje w skardze kasacyjnej, iż I.P. prowadzi działalność kulturalną, o której mowa w art. 3 ust. 3 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.

Jednakże to nie ten przepis, lecz art. 1 ust. 1 tej ustawy wskazuje, na czym polega, w jej rozumieniu, działalność kulturalna. Chybiona jest także argumentacja skargi kasacyjnej, iż przedmiot działalności I.P. wpisany do ewidencji działalności gospodarczej mieści się w zakresie opisanym w art. 2 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, ponieważ przepis ten dotyczy form organizacyjnych działalności kulturalnej zawierając ich przykładowe wyliczenie (teatry, opery, operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe, kina, muzea, itd.)

O tym, iż nie można utożsamiać, co jest skądinąd oczywiste, działalności kulturalnej z działalnością gospodarczą przesądził normatywnie sam ustawodawca, stanowiąc w art. 3 ust. 2 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, a więc przepisie bezpośrednio poprzedzającym przepis, na którym oparta została argumentacja skargi kasacyjnej, iż działalność kulturalna określona w art. 1 ust. 1 nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu odrębnych przepisów.

Należy przy tym zauważyć, iż w toku dotychczasowego postępowania również sam Skarżący rozróżniał prowadzenie działalności kulturalnej od działalności usługowo-handlowej, argumentując wszak (np. w skardze), iż ta pierwsza była przeważająca i dominująca.

Mając na uwadze powyższe, za niezasadne uznać należy zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do naruszenia art. 3 ust. 3 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, co w określonym stopniu, o czym już wcześniej wspomniano, implikuje również ocenę zasadności innych zarzutów skargi kasacyjnej.

Zarzut naruszenia przepisów procesowych, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz w powiązaniu z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, nawiązuje właśnie do niewyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności faktycznych, tj. prowadzenia działalności, do której nie stosuje się zwolnienia od podatku, ale rozumianej w sposób wynikający z dokonanej przez autora skargi kasacyjnej wykładni przepisów ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.

Skarżący w złożonej przez niego w Urzędzie Gminy informacji w sprawie podatku od nieruchomości sam podał, że posiada lokal związany z działalnością gospodarczą. Następnie kwestionując ustalony na podstawie tej informacji podatek argumentował, iż w lokalu tym prowadzona jest działalność kulturalną, co sprawia, że lokal ten powinien podlegać zwolnieniu od podatku, jednakże prowadzenia wyłącznie takiej działalności w żaden sposób nie wykazał. Samo zawarcie w umowie użyczenia lokalu zapisu o tym, że lokal będzie używany zgodnie z jego przeznaczeniem, tj. działalności obiektów kulturalnych, czy też odpowiednie zapisy w statystycznym numerze identyfikacyjnym REGON, na co powoływał się Skarżący w odwołaniu, o tym nie świadczą. W toku postępowania podatkowego, ani też w skardze do Sądu pierwszej instancji Skarżący nie podał choćby jednego konkretnego przykładu, w czym owa prowadzona w lokalu klubo-kawiarni działalność kulturalna miałaby się objawiać (dopiero w skardze kasacyjnej wskazano, iż były to organizowane przez I.P. spotkania i występy). Natomiast sama sprzedaż napojów alkoholowych oraz innych napojów i środków spożywczych w przedmiotowym lokalu (klubo-kawiarni), co wynika ze znajdujących się w aktach sprawy decyzji i zaświadczeń, nie stanowi typowego przejawu prowadzenia działalności kulturalnej, choć niekiedy w określonych przypadkach działalności tej może towarzyszyć. Nie narusza jednak zasady swobodnej oceny dowodów i wynikających z niej zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, przyjęcie przez organy podatkowe, iż w lokalu klubo-kawiarni prowadzonym przez I.P. - Agencja "I.", prowadzona była działalność gospodarcza.

Mając to na uwadze, za niezasadny uznać również należy zarzut naruszenia art. 7 ust. 3 u.p.o.l. w związku z treścią uchwały Rady Gminy [...] z dnia 20 października 2010 r. Zgodnie z § 2 lit. b) tej uchwały, zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki lub ich części budowle oraz grunty wykorzystywane na działalność kulturalną oraz kulturę fizyczną i sport z wyjątkiem wykorzystywanych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Z przepisu tego w sposób jednoznaczny wynika, iż prowadzenie w danym obiekcie działalności gospodarczej w jakimkolwiek zakresie, czyli wykorzystywanie takiego obiektu na prowadzenie takiej działalności, wyłącza możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku, nawet w sytuacji, gdy w obiekcie tym, hipotetycznie rzecz biorąc, prowadzona byłaby również działalność kulturalna.

Niezasadny jest także pierwszy zarzut skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, poprzez błędną ich wykładnię.

Błędna wykładnia to niewłaściwe odczytanie danego przepisu, nieprawidłowe jego zrozumienie, wypaczające jego treść i sens.

Organy podatkowe w ogóle, co skądinąd pełnomocnik Skarżącego im zarzucał, nie wypowiedziały się co do treści tych przepisów, natomiast Sąd pierwszej instancji zasadniczo ograniczył się jedynie do przytoczenie ich brzmienia i nie zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jakichkolwiek rozważań, które mogłyby wskazywać, iż mylnie zinterpretował ich sens.

Natomiast zupełnie odmienną kwestię, nie mającą nic wspólnego z dokonaniem błędnej wykładni tych przepisów, stanowią ustalenia faktyczne, czy w lokalu prowadzona była w rzeczywistości działalność kulturalna.

Skądinąd kwestia ta nie miała przesądzającego znaczenia dla uzyskania zwolnienia podatkowego, co zostało już omówione przy okazji oceny zasadności zarzutu naruszenia art. 7 ust. 3 u.p.o.l.

W związku z powyższym, uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu tej skargi.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a., w zw. z § 6 pkt 3 oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) i pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, z późn. zm.).

W kwestii wniosku, ustanowionego z urzędu w ramach prawa pomocy pełnomocnika Skarżącego, o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje takiego wniosku w postępowaniu kasacyjnym, gdyż orzeka o tym w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 P.p.s.a.). Na postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu przysługuje odpowiednio sprzeciw (art. 259 § 1 i § 2 P.p.s.a.) lub zażalenie (art. 227 P.p.s.a.).