Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 399/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 2 ust. 1, par. 5, 6 ust.1, par.8
journal: Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 1 sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny [...] decyzją z dnia 17 kwietnia 2007r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u A. T. choroby zawodowej – obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz. wymienioną w poz. 21 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115).

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy [...] orzeczeniem nr [...] oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego Szpital w S. orzeczeniem nr [...] zgodnie uznały, iż brak jest podstaw do rozpoznania u A. T. w/w choroby zawodowej. W orzeczeniu jednostki I stopnia rozpoznano u strony niedosłuch odbiorczy pozaślimakowy obustronnie. W orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego Szpital w S. rozpoznano niedosłuch obustronny odbiorczy o lokalizacji ślimakowej w uchu prawym o pozaślimakowy w uchu lewym oraz skrzywienie przegrody nosowej.

Opierając się na zebranym w sprawie materiale dowodowym tj. obu wskazane wyżej orzeczeniach lekarskich jak również karcie oceny narażenia zawodowego z dnia 11 kwietnia 2007r. organ pierwszej instancji nie znalazł podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji A. T. stwierdził, że się z nią nie zgadza, bowiem od czerwca 1970 r. pracuje na stanowisku montera kadłubów okrętowych do chwili obecnej w narażeniu na ponadnormatywny hałas.

Decyzją z dnia 1 sierpnia 2007 r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] działając w oparciu o art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z karty oceny narażenia zawodowego wynika, że A. T. od 1970 r. do chwili obecnej jest zatrudniony w Stoczni [...] S.A. w G. na stanowisku montera kadłubów okrętowych w narażaniu na ponadnormatywne poziomy dźwięku. Organ odwoławczy wskazał, że jednostki orzecznicze I i II stopnia nie rozpoznały u strony choroby zawodowej – zawodowego uszkodzenia słuchu, ze względu na stopień, jak i charakter ubytku słuchu. Organ wskazał, że zwrócił się do Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego Szpital w S. o opinię uzupełniającą orzeczenie w celu wyjaśnienia kwestii różnic w rozpoznaniach zawartych w orzeczeniach tej jednostki i jednostki orzeczniczej I stopnia. Organ przytoczył treść opinii uzupełniającej z dnia 6 lipca 2007r., gdzie w posumowaniu stwierdzono, że na zapis parametrów audiometrii impedancyjnej – co było przyczyną różnic w obu orzeczeniach - mają wpływ różne czynniki m.in. czynniki zapalne o charakterze przejściowym. Zatem rozbieżności mogą wynikać z w/w przyczyn. Organ wskazał, że warunkiem wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jest jej rozpoznanie, a ten warunek nie został spełniony.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. T. powtórzył argumenty odwołania wskazując na różnice w treści orzeczeń lekarskich jednostek I i II stopnia. Decyzja odmowna jest dla skarżącego krzywdząca, bowiem od szeregu lat pracuje w ponadnormatywnym hałasie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi.

Skarga nie jest uzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja pozostaje w zgodności z prawem.

Oceniając przeprowadzone przez organy postępowanie administracyjne Sąd uznał, że jest ono zgodne z przepisami prawa zawartymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, jak również z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115, dalej jako rozporządzenie).

Zgodnie z § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia chorobą zawodową jest choroba, która spełnia łącznie dwie przesłanki:

1) jest ujęta w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do wyżej wymienionego rozporządzenia,

2) choroba ta została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.

Właściwymi do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania są jednostki orzecznicze wymienione w § 5 rozporządzenia. Zgodnie z § 8 rozporządzenia rozstrzygnięcie organów winno być poprzedzone sporządzeniem karty oceny narażenia zawodowego oraz orzeczeniami uprawnionych jednostek badawczych.

W orzecznictwie zgodnie się przyjmuje, iż bez orzeczenia lekarskiego (opinii) bądź sprzecznie z nim organ nie może dokonać rozpoznania choroby. Tym samym oznacza to, iż ustalenie jednego z ważnych elementów zaliczenia schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego poprzedzającego merytoryczne rozstrzygnięcie i wydawanego w świetle § 6 ust. 1 cytowanego rozporządzenia na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Takie stanowisko zostało przedstawione m.in. w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r. (OPS 3/02, publ. ONSA 2003/1/4). Wykaz chorób zawodowych, stanowiący załącznik do w/w rozporządzenia określa w pełni zamknięty katalog chorób zawodowych, co oznacza, że za chorobę zawodową może zostać uznana wyłącznie choroba wymieniona w wykazie, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Tym samym konsekwentnie należałoby przyjąć, iż zachorowanie na chorobę, nawet w wyniku wykonywania pracy w warunkach szkodliwych dla zdrowia, która nie została ujęta w obowiązującym wykazie, nie daje podstaw do wydania przez właściwego inspektora decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej.

Nie kwestionując faktu, iż orzeczenia lekarskie należy traktować jako opinie biegłego i podlegają one weryfikacji przez organy orzekające, należy zauważyć, że sporządzone w niniejszej sprawie opinie są prawidłowe pod względem formalnym . Jak wynika z akt sprawy organy administracji wydając decyzje o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u A. T. oparły się m.in. na orzeczeniu lekarskim wydanym przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy [...], jak również na orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego Szpital w S. z dnia 7 marca 2007r. uzupełnionym orzeczeniem z dnia z dnia 6 lipca 2007r., w którym wskazano na przyczyny powstania różnic w orzeczeniach obu jednostek. Trzeba przy tym zauważyć, że pomimo zmiany rozpoznania obie jednostki orzecznicze są zgodne co do pozaślimakowej lokalizacji uszkodzenia słuchu w uchu lewym.

Sąd ani organy administracji publicznej nie posiadają wiedzy medycznej, która pozwalałaby podważać ustalenia uprawnionych lekarzy. W niniejszej sprawie specjalistyczne jednostki orzecznicze wydały dwie opinie lekarskie o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego i nie budzą one wątpliwości co do swojej rzetelności. Ten materiał dowodowy dawał podstawy do wydania decyzji o nie stwierdzeniu u skarżącego choroby zawodowej.

W końcu Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja została podpisana przez Zastępcę Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] bez powołania się na upoważnienie do jej wydania, jednak Sądowi z urzędu wiadomo jest, że osoba pod nią podpisana takie upoważnienie posiada, tym samym nie doszło w tym przypadku do naruszenia przepisów o właściwości.

Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.