Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 13/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6163 Gospodarowanie nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 28, art 61a
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr) Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost- Durchowska Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 1145/17 w sprawie ze skargi S. T. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 1145/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. T. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., na podstawie art. 13 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. z 2004 r. Nr 208, poz. 2128 ze zm.), stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 lipca 2000 r. przez Gminę Tarczyn własności przedmiotowej nieruchomości.

S. T. wnioskiem z dnia 12 maja 2015 r. wystąpiła do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o stwierdzenie nieważności ww. decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wniosku wskazała na toczące się przed Wojewodą Mazowieckim postępowanie w sprawie stwierdzenia, że nieruchomość ziemska "[...]", w skład której wchodziły m.in. dz. nr [...] i [...], nie podpadała pod działanie przepisów o przeprowadzeniu reformy rolnej, a tym samym grunt ten nie będący własnością Skarbu Państwa nie podlegał komunalizacji na rzecz Gminy.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że stronami postępowania komunalizacyjnego są Skarb Państwa jako właściciel mienia, gmina, która to mienie przejmuje oraz osoby powołujące się na dokumenty świadczące o tym, że w dniu 1 lipca 2000 r., to im, a nie Skarbowi Państwa przysługiwało prawo własności do skomunalizowanego mienia. Organ wskazał, że skarżąca nie przedstawiła dokumentów potwierdzających, aby na dzień 1 lipca 2000 r. przysługiwało jej prawo własności dz. nr [...] i [...], które na podstawie decyzji komunalizacyjnej nabyła Gmina Tarczyn. Z załączonego do akt sprawy wypisu z księgi wieczystej Kw nr [...] wynika, że na podstawie zaświadczenia Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w Warszawie z dnia [...] września 1946 r. Skarb Państwa stał się właścicielem omawianych gruntów i był nim także na dzień 30 czerwca 2000 r.

Odnosząc się do stanowiska skarżącej, według którego jej interes prawny wynika z samego faktu kwestionowania przez nią przejęcia w trybie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13) nieruchomości ziemskiej "[...]", w skład której wchodziły dz. nr [...] i [...], organ wskazał, że okoliczność ta sama w sobie nie daje podstaw do uznania, że skarżąca posiada interes prawny w tej sprawie.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpoznaniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] kwietnia 2017 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że wnosząca żądanie winna wykazać się legitymacją procesową, która dawałaby prawo do skutecznego złożenia wniosku. Akta sprawy zawierają wypis z księgi wieczystej Kw [...], z którego wynika, że na podstawie zaświadczenia Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w Warszawie z [...] września 1946 r. Skarb Państwa stał się właścicielem gruntów stanowiących ww. dz. nr [...] i nr [...] i był nim także w dniu 30 czerwca 2000 r. Aktualnym zaś właścicielem omawianych gruntów jest Gmina Tarczyn. Zdaniem organu, wnioskodawczyni nie ma zatem interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji dotyczącej interesu prawnego Skarbu Państwa i Gminy Tarczyn.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 158 § 1 k.p.a.;

2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.;

3) art. 28 w zw. z art. 61a § 1 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że z uwagi na to, że przedmiotem postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r., mającej charakter deklaratoryjny, było stwierdzenie przejścia ex lege z dniem 1 lipca 2000 r. własności mienia Skarbu Państwa (opisanego wyżej) na własność Gminy Tarczyn, stronami takiego postępowania są co do zasady wyłącznie te podmioty. Ich praw bowiem i obowiązków bezpośrednio dotyczyły skutki tej decyzji. Inne osoby, aby mogły uczestniczyć w tym postępowaniu (mieć w nim przymiot strony), a więc również mogły skutecznie żądać weryfikacji tej decyzji w trybie stwierdzenia jej nieważności, musiałby wykazać, że to im w ww. dacie, a nie Skarbowi Państwa przysługiwał tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości. Takiego tytułu skarżąca nie wykazała.

W ocenie Sądu, jak wynika bowiem z akt administracyjnych, skarżąca zarówno w dniu 1 lipca 2000 r., tj. w dacie komunalizacji z mocy prawa, czy też w dacie wydania decyzji komunalizacyjnej, jak również w dniu złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji (tj. w dniu 12 maja 2015 r.) oraz w dacie wydania postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, nie legitymowała się tytułem prawnorzeczowym do ww. nieruchomości, ani do jej części.

Podkreślono, że skarżąca swój interes prawny we wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej wywodzi z faktu bycia spadkobierczynią F. M., będącego byłym współwłaścicielem nieruchomości pod nazwą "[...]", a potem właścicielem wyodrębnionej nieruchomości, której część stanowią dz. nr [...] i [...] we wsi S. Spadkobiercy ww. osoby podjęli starania o zwrot wskazanych działek przejętych na rzecz Skarbu Państwa w ramach reformy rolnej jeszcze w 1992 r., zaś od 2001 r. do postępowania tego przyłączyła się również skarżąca. Powyższa okoliczność świadczy jednak o interesie faktycznym skarżącej w niniejszym postępowaniu. W sprawie istotnym jest natomiast, że na dzień rozpatrywania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej organ nie dysponował żadnymi dokumentami wskazującymi na tytuł prawnorzeczowy po stronie skarżącej do ww. nieruchomości.

Zdaniem Sądu Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi prawidłowo w tej sytuacji uznał, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r. nie mogło być wszczęte na wniosek S. T., co obligowało go do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia tego postępowania, stosownie do treści art. 61a § 1 k.p.a. Skarżąca nie była bowiem stroną postępowania komunalizacyjnego, jak również w dacie 1 lipca 2000 r. nie legitymowała się jakimkolwiek tytułem prawnym do nieruchomości, która została skomunalizowana. Nie posiada zatem interesu prawnego – w rozumieniu art. 28 k.p.a. - który warunkuje możliwość wszczęcia postępowania nadzorczego.

Za niezasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 158 § 1 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności w formie postanowienia, a nie decyzji. Zgodnie bowiem z art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną, organ administracji publicznej odmawia wszczęcia postępowania w formie postanowienia, a nie decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła S. T., zarzucając:

I) naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i w zw. z art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej przez bezzasadne uznanie, że skarżąca – jako spadkobierczyni współwłaściciela nieruchomości pod nazwą dobra "[...]", a przejętej na cele reformy rolnej – nie ma interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym części tej nieruchomości i mimo tego, że od 2001 r. przed Wojewodą Mazowieckim toczyło się postępowanie o stwierdzenie niepodlegania przejęcia przedmiotowej nieruchomości na cele reformy rolnej;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 2 i w zw. z art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. z 2018 r., poz. 91) przez nieuprawnione powołanie przez Wojewodę Mazowieckiego wskazanych wyżej przepisów ustawy jako podstawy rozstrzygnięcia o nabyciu przedmiotowej nieruchomości z mocy prawa przez Gminę Tarczyn;

II) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na treść wydanego wyroku, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez aprobatę zaniechania przez organ uwzględnienia w materiale dowodowym akt sprawy, prowadzonej przez Wojewodę Mazowieckiego w sprawie o stwierdzenie faktu zgłoszenia przez skarżącą roszczeń o zwrot przejętej na cele reformy rolnej nieruchomości;

2) art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nie tylko nierozpoznanie skargi w granicach sprawy, ale nawet co do istoty podniesionych w skardze zarzutów zarówno co do formy wydanego przez organ rozstrzygnięcia jak i zasadności przesłanek o wadach zaskarżonego rozstrzygnięcia organu powodujących nieważność.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych;

3) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Pismem z dnia 21 stycznia 2022 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi poinformował, że posiada możliwości techniczne do udziału w rozprawie zdalnej, jednocześnie wyrażając zgodę na udział w niej, natomiast w pismach z dnia 5 i 26 lutego 2022 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wniósł o wyznaczenie terminu rozprawy po zniesieniu rygorów sanitarnych związanych z COVID-19, a w ostateczności wyraził zgodę na rozprawę zdalną. Dlatego zarządzeniem z dnia 17 marca 2022 r. Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego skierował sprawę do rozpoznania na rozprawie zdalnej przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość.

W piśmie z dnia 16 maja 2022 r. S. T. zwróciła się o rozważenie możliwości przesunięcia terminu rozprawy na sierpień 2022 r. z uwagi na swój stan zdrowia i brak możliwości uczestniczenia w rozprawie, jednakże zarządzeniem z dnia 16 maja 2022 r. Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej odmówił zmiany terminu rozprawy wyznaczonej na dzień 9 czerwca 2022 r., o czym poinformowano pełnomocnika skarżącej kasacyjnie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie naruszeń przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej oraz ich uzasadnienia jako podstawy kasacyjnej. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustaw zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że w świetle art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym. Wiąże się to z powinnością prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia jak i uzasadnienia. Aby skarga kasacyjna mogła być w pełni przedmiotem merytorycznego rozpoznania, powinna wskazywać konkretny przepis prawa materialnego naruszony przez sąd ze wskazaniem, na czym, zdaniem strony skarżącej, polegała niewłaściwa wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez sąd, jaka powinna być wykładnia właściwa lub jaki inny przepis powinien być stosowany.

Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W zarzutach dotyczących naruszenia prawa materialnego wskazano na naruszenie: w pkt 1 art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 2 ust.1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o reformie rolnej, a w pkt 2 na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 2 i w zw. z art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Natomiast w zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania wskazano na naruszenie: w pkt 1 art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., a w pkt 2 art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a.

Stąd też na wstępie przypomnieć należy, że przedmiotem zaskarżenia i kontroli przeprowadzonej przez Sąd I instancji było postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2017 r., utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...] kwietnia 2017 r., którym odmówiono wszczęcia postępowania z wniosku S. T. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r. wydanej na podstawie art. 13, art. 14 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Decyzją tą Wojewoda stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 lipca 2000 r. przez Gminę Tarczyn nieruchomości rolnej Skarbu Państwa. Natomiast podstawą prawną wydania zaskarżonego postanowienia był art. 61a k.p.a. Stosownie do treści tego przepisu, gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego, albowiem to te zarzuty są istotą sporu w przypadku stwierdzenia braku legitymacji strony, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty te są niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo dokonał kontroli zaskarżonego postanowienia i poprawne zajął stanowisko w sprawie. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny ma charakter materialnoprawny. Oparty więc jest na normach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dana osoba jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie można jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. Interes prawny nie może mieć charakteru hipotecznego, niepewnego, ewentualnego.

Jak wynika z akt sprawy w dacie wydania przez Wojewodę Mazowieckiego decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. w księdze wieczystej dotyczącej przedmiotowej nieruchomości jako właściciel wpisany był Skarb Państwa na podstawie zaświadczenia Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w Warszawie nr [...] z dnia [...] września 1946 r., wydanego na podstawie dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o reformie rolnej. Podnoszona przez skarżącą kasacyjnie okoliczność, iż wystąpiła z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia, że przedmiotowa nieruchomość nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej nie powoduje, że ma interes prawny, a tym samym legitymację strony do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Wojewodę Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r. stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Gminę Tarczyn własności nieruchomości rolnej Skarbu Państwa. Tym samym nie doszło do naruszenia art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z tego bowiem przepisu nie można było wywieść interesu prawnego skarżącej w sprawie stwierdzenia nieważności powołanej decyzji z dnia [...] lutego 2007 r.

W niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 13 i art. 14 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Powołane przepisy stanowiły podstawę prawną wydania przez Wojewodę decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Gminę Tarczyn własności nieruchomości rolnej Skarbu Państwa, natomiast przepisy te nie były stosowane przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w rozpoznawanej sprawie, tj. odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Dodatkowo należy wskazać na następującą okoliczność znaną Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu. Mianowicie już po wydaniu zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2018 r., Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] września 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2017 r. o umorzeniu postępowania w sprawie o stwierdzenie, że nieruchomość ziemska "[...]" podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o reformie rolnej z uwagi na brak legitymacji prawnej wnioskodawczyni S. T. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 stycznia 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 2065/18 odrzucił skargę S. T. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2018 r., a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OZ 352/19 oddalił zażalenie S. T. Powyższa okoliczność dodatkowo potwierdza, że skarżąca kasacyjnie S. T. nie posiada interesu prawnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r. stwierdzającej nabycie przez Gminę Tarczyn z mocy prawa z dniem 1 lipca 2000 r. własność nieruchomości rolnej Skarbu Państwa.

Mając powyższe na uwadze Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, działając na podstawie art. 61a §1 k.p.a., prawidłowo wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo przeprowadził kontrolę zaskarżonego postanowienia, zasadnie stwierdzając, że S. T. wnioskodawczyni i skarżąca nie posiadając interesu prawnego nie może być stroną tego postępowania.

Niezasadność zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego sprawia, że niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 §1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie faktu zgłoszenia przez skarżącą "roszczeń o zwrot przejętej na cele reformy nieruchomości". Niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. O naruszeniu normy wynikającej z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd pierwszej instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył również art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku spełnia wymogi określone w tym przepisie i wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie odniósł się do zarzutów podnoszonych w skardze, w tym co do formy podjętego przez organ rozstrzygnięcia, wskazując, że zgodnie z art. 61a k.p.a. odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego następuje w formie postanowienia, a nie decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.