Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 394/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6075 Działalność zawodowa w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 183 ust. 1 i 2, art. 181 ust. 1 i 2, art.196a, art. 180 ust. 1 i 3, art. 194 ust. 2.
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art.7, art. 77 par. 1, art. 35, art. 36.
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi M.G. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej wobec pośrednika w obrocie nieruchomościami oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2013 roku Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1w związku z art. 127 § 3 kpa w związku z § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (Dz. U. Nr 248, poz. 1494, ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku M. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2012 r., orzekającą o zastosowaniu wobec pośrednika w obrocie nieruchomościami M. G. kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia licencji zawodowej na okres 1 roku.

Zajmując stanowisko w sprawie organ szczegółowo przedstawił przebieg postępowania. Wyjaśnił, iż postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej wobec pośrednika w obrocie nieruchomościami M.G. zostało wszczęte w związku z pismem A.F.M. z dnia [...] marca 2010 r. w którym zarzuciła ona pośrednikowi ogłaszanie oferty sprzedaży należącego do niej domu bez jej wiedzy i zgody. Skarżąca ogłaszała na portalu internetowym domiporta.pl ofertę sprzedaży nieruchomości położonej w W. Ogłoszenie ukazało się w dniu [...] lutego 2010 r. W dniu [...] lub [...] lutego 2010 r. skarżąca zauważyła ogłoszenie sprzedaży swojego domu opublikowane przez Agencję [...]. Pośrednikiem w obrocie nieruchomościami odpowiedzialnym za ww. ofertę był M. G.. Cena nieruchomości została podwyższona o 80.000 zł. Na dowód powyższego skarżąca dołączyła wydruki ze strony internetowej własnego ogłoszenia oraz ogłoszenia Agencji [...].

Minister uznał, że postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie przeprowadzone przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej zostało przeprowadzone prawidłowo, a ustalenia, zarówno faktyczne jak i prawne, dokonane w trakcie tego postępowania znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym oraz obowiązujących przepisach prawa. Pośrednik w obrocie nieruchomościami M. G. naruszył art. 180 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym zakres czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami określa umowa pośrednictwa (...), poprzez zamieszczenie oferty sprzedaży nieruchomości bez uprzednio zawartej umowy pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Powyższe stanowi ponadto naruszenie § 17 standardów zawodowych pośredników w obrocie nieruchomościami opublikowanych w komunikacie Ministra Infrastruktury z dnia 18 marca 2009 r. (Dz. U. Ml Nr 3, poz. 14, z dnia 23 kwietnia 2009 r.), w myśl którego pośrednik wykonuje czynności pośrednictwa na podstawie pisemnej umowy pośrednictwa zawartej z zamawiającym, jak również § 19 standardów zawodowych pośredników w obrocie nieruchomościami, zgodnie z którym pośrednikowi nie wolno reklamować - ogłaszać do sprzedaży, wynajmu lub innego obrotu tych nieruchomości, co do których nie zawarł uprzednio umowy pośrednictwa poza przypadkami, które wynikają z umów zawartych pomiędzy pośrednikami lub przedsiębiorcami.

Minister podniósł, że skarga na pośrednika w obrocie nieruchomościami dotyczyła problemu, który mógłby zostać wyjaśniony przy udziale M. G. oraz na podstawie żądanych przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej dokumentów. Tymczasem zainteresowany trzykrotnie informowany o terminie posiedzenia Komisji Odpowiedzialności Zawodowej ani razu nie stawił się osobiście na posiedzeniu. Nie ustosunkował się również do pisemnych wezwań dotyczących nadesłania dokumentów potwierdzających wykonanie czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami względem oferty uznanej przez skarżącą A.F.M., za tożsamą z jej własną ofertą.

Minister dodał, że pośrednik, dowiedziawszy się o zarzutach dublowania oferty sprzedaży bez zgody jej właścicielki i zawartej umowy pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, natychmiast podjął decyzję o usunięciu kwestionowanej oferty z portalu internetowego.

Odnosząc się do zastrzeżeń co do zakresu prowadzonego postępowania organ wskazał, że w piśmie z dnia [...] marca 2010 r. zobowiązał Komisję Odpowiedzialności Zawodowej do zbadania, czy pośrednik w obrocie nieruchomościami wypełnił obowiązki określone w art. 181 ust. 1-3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z zebranych w sprawie dokumentów wynika, że w okresie od 2008 r. do 2009 r. nie doskonalił on kwalifikacji zawodowych oraz w okresie od 2008 r. do 2009 r. nie posiadał ubezpieczenia oc z tytułu wykonywania czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.

W ocenie Ministra pośrednik w obrocie nieruchomościami M.G. naruszył przepisy prawa w stopniu uzasadniającym zastosowanie kary dyscyplinarnej o której mowa w art. 183 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. kary zawieszenia licencji zawodowej na okres 1 roku która to kara jest adekwatna w stosunku do zaistniałego zdarzenia i zachowania się obwinionego w całym kontekście sprawy. Minister stwierdził, że przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 179-181) jednoznacznie określają miejsce pośrednika w obrocie nieruchomościami na rynku nieruchomości i w pełni uzasadniają obowiązek występowania na zewnątrz, jako profesjonalisty oferującego znacznie więcej dla klientów, niż są oni sami sobie zapewnić. Skoro ma to być działalność profesjonalna, jakiej wymaga ustawodawca, nie ma tu miejsca na wykonywanie zadań w sposób powierzchowny, czy wręcz amatorski. Licencja pośrednika w obrocie nieruchomościami została ustanowiona w celu zapewnienia pewności w tym obrocie i uwiarygodnienia pośrednika w obrocie nieruchomościami jako osoby kompetentnej. Obowiązki pośrednika w obrocie nieruchomościami, które nie zostały przez M. G. wypełnione, są w ocenie organu elementarne i niezwykle ważne, a ich nieprzestrzeganie świadczy o nieznajomości przepisów prawa.

Zdaniem organu argumentem przemawiającym za koniecznością nałożenia kary zawieszenia licencji zawodowej na okres 1 roku, jest również fakt ignorowania obowiązku stałego doskonalenia kwalifikacji zawodowych a także nie posiadanie ochrony ubezpieczeniowej.

Minister podniósł, że przedmiotem usługi pośrednictwa w obrocie nieruchomościami są dobra materialne o dużej wartości ekonomicznej. Zamawiający usługę pośrednictwa ma prawo oczekiwać, że osoba posiadająca stosowne uprawnienia zawodowe, wykona ją rzetelnie i profesjonalnie. Z uwagi na to, iż obrót nieruchomościami odbywa się przy stale zmieniających się warunkach ekonomiczno-rynkowych i częstych zmianach uregulowań prawnych, pośrednik w obrocie nieruchomościami powinien uzupełniać na bieżąco swoją wiedzę zawodową poprzez udział w specjalistycznych kursach, szkoleniach czy seminariach.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. G., zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący podniósł zarzuty naruszenia:

-art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa - poprzez nie zgromadzenie kompletnego materiału dowodowego w zakresie:

1) ustalenia rzeczywistego istnienia lub nie istnienia oferty pani M., oraz rzeczywistej daty jej zamieszczenia (m.in. brak wystąpienia do portalu ogłoszeniowego w celu potwierdzenia autentyczności wydruku komputerowego, brak przesłuchania w charakterze świadka pani M. ),

2) ustalenia rzeczywistego istnienia oferty skarżącego obiektu innego niż pani M. (m.in. brak wystąpienia do portalu ogłoszeniowego w celu potwierdzenia daty zamieszczenia ogłoszenia skarżącego, jego treści, brak wizji lokalnej tego obiektu, brak przesłuchania pośrednika lub osób u niego pracujących),

-art. 104 § 3 Kpa poprzez nie wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, oraz dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności w odniesieniu m.in. do:

1.udowodnienia faktu, że ogłoszenie skarżącego zamieszczone na portalu domiporta.pl, dotyczyło obiektu stanowiącego własność pani M. ,

2.udowodnienie faktu, że inny obiekt, który ogłaszał skarżący, nie istnieje

3.uzasadnienie przyczyny przyjęcia za wiarygodny dowód w postaci wydruku komputerowego pani M. ,

3.uzasadnienie odmowy wiarygodności wydrukowi komputerowemu stanowiącemu ofertę skarżącego,

-art. 9 i 11 Kpa, poprzez nie udzielenie odpowiedzi na pismo z dnia [...] .03.2012 r., dotyczące charakteru prawnego pisma organu z dnia [...].03.2012 znak [...], oraz przesłanek jakimi kierował się organ wydając do pismo,

-art. 6 i art. 61 § 4 Kpa - poprzez prowadzenie postępowania w zakresie nie objętym zawiadomieniem o wszczęciu postępowania, tj. w zakresie spełnienia obowiązku posiadania ubezpieczenia OC oraz w zakresie obowiązku stałego szkolenia się, które to postępowania wyjaśniające w tym zakresie, powinny zostać wyłączone do odrębnych postępowań administracyjnych, jako niezwiązane z przedmiotowym postępowaniem i nie objęte zawiadomieniem o wszczęciu postępowania,

- art. 35 oraz 36 KPA, poprzez prowadzenie sprawy łącznie przez prawie 3 lata, a w tym postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez rok i 10 miesięcy, bez powiadomienia skarżącego o przyczynach opóźnienia i terminie zakończenia sprawy.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął i uzasadnił podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wnosząc o jej oddalenie podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak również decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Na wstępie należy podnieść, że przepisy stanowiące materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia z dniem 1 stycznia 2014 r. z mocy Ustawy o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów z dnia 13 czerwca 2013 r. (Dz.U.2013.829) utraciły moc obowiązującą.

Jednocześnie ustawa ta w art. 36 stanowi, że postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości wszczęte i niezakończone do dnia 1 stycznia 2014 r. umarza się. W przypadku orzeczenia wobec pośrednika w obrocie nieruchomościami lub zarządcy nieruchomości kary dyscyplinarnej jej zatarcie następuje z dniem 1 stycznia 2014 r.

Jednakże sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroluje legalność zaskarżonego aktu, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Zatem kontrola dokonywana jest według przepisów obowiązujących w dacie wystąpienia naruszenia albo w dacie wydania decyzji, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej

Materialną podstawę odpowiedzialności dyscyplinarnej pośrednika w obrocie nieruchomościami i opis znamion deliktu dyscyplinarnego zawierał obowiązujący w dacie wydania rozstrzygnięcia art. 183 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2608 ze zm.) stanowiący, że pośrednik w obrocie nieruchomościami niewypełniający obowiązków, o których mowa w art. 181, podlega odpowiedzialności zawodowej.

W myśl art. 183 ust. 2 w/w ustawy wobec pośrednika mogły być orzeczone, z tytułu odpowiedzialności zawodowej, następujące kary dyscyplinarne:

1) upomnienie;

2) nagana;

3) zawieszenie licencji zawodowej na okres od 3 miesięcy do 1 roku;

Zgodnie z art. 181 ust. 1 pośrednik w obrocie nieruchomościami jest zobowiązany do wykonywania czynności, o których mowa w art. 180 ust. 1 i ust. 1a, zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi, ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz zasadami etyki zawodowej. Jest on także zobowiązany do kierowania się zasadą ochrony interesu osób, na których rzecz wykonuje te czynności.

Dodatkowo art. 181 ust. 2 u.g.n. zobowiązywał pośrednika w obrocie nieruchomościami do stałego doskonalenia kwalifikacji zawodowych. Z kolei ust. 3 art. 181 stwierdzał, że pośrednik w obrocie nieruchomościami podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu od odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności pośrednictwa.

Zgodnie z art. 196a u.g.n., minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, w celu sprawdzenia doskonalenia kwalifikacji zawodowych, mógł żądać udokumentowania doskonalenia tych kwalifikacji.

Ponadto, jak stwierdził tut. Sąd w wyroku z dnia 8 listopada 2007 r., I SA/Wa 699/07, LEX nr 463723, minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa uprawniony był w trakcie postępowania do badania spełnienia przez pośrednika w obrocie nieruchomościami obowiązku posiadania ubezpieczenia, co wynika z art. 183 ust. 1 u.g.n.

Materialnoprawna konkretyzacja omawianego przepisu następowała w decyzji wydawanej przez Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej na podstawie ustaleń Komisji Odpowiedzialności Zawodowej.

W niniejszej sprawie organ administracji wszczął z urzędu - na skutek złożonej skargi - postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej. Następnie przekazał sprawę do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające toczyło się zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W protokołach końcowych przesłanych do Ministra Komisja w sposób wyczerpujący przedstawiła przebieg postępowania wyjaśniającego oraz przeanalizowała zarzuty postawione pośrednikowi - odnosząc się do nich, co znalazło wyraz w wydanych przez Ministra decyzjach.

Jak wynika z akt sprawy od dnia 23 lutego 2010 r. skarżący- jako pośrednik w obrocie w nieruchomościami w Agencji [...], ogłaszał na portalu internetowym www.domiporta.pl ofertę sprzedaży domu położonego w W. w dzielnicy W. o parametrach tożsamych z parametrami nieruchomości oferowanej do sprzedaży na w/w portalu przez jej właścicielkę. Skarżący umieścił przedmiotową ofertę sprzedaży bez uprzedniego zawarcia stosownej umowy pośrednictwa co jest w zasadzie poza sporem.

Skarżący dowiedziawszy się o zarzutach usunął kwestionowaną ofertę z portalu internetowego natomiast w toku postępowania nie przedłożył żadnych dokumentów, które świadczyłyby, że jest to inna nieruchomość, co do której posiada zawartą umowę pośrednictwa z jej właścicielem. Nadto, trzykrotnie informowany o terminie posiedzenia Komisji Odpowiedzialności Zawodowej na posiedzeniu się nie stawił. Nie ustosunkował się również do pisemnych wezwań dotyczących nadesłania dokumentów potwierdzających wykonanie czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami względem oferty uznanej przez skarżącą jako tożsamą z jej ofertą. Nie przedstawił również żadnego dokumentu potwierdzającego wypełnianie obowiązku stałego doskonalenia zawodowegonie jak i certyfikatów ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za rok 2008 i 2009.

W takiej sytuacji zasadnym jest stanowisko organu, że skarżący zamieścił w Internecie ogłoszenie w sprawie sprzedaży domu bez wiedzy i zgody jego właścicielki. Nie powinno budzić wątpliwości, że ogłoszenie takie należało do czynności określonych art. 180 ust. 1 u.g.n. Zgodnie tymczasem z art. 180 ust. 3 ustawy zakres czynności pośrednictwa określała umowa pośrednictwa. Nie ulega kwestii, że przy braku umowy pośrednictwa fakt umieszczenia w Internecie ogłoszenia stanowi naruszenie zasad wynikających z przepisów prawa.

Niewątpliwie zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej - ustanowionej art. 7 k.p.a. i doprecyzowanej w art. 77 § 1 tej ustawy - na organach spoczywa obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Odpowiedzialność zawodowa pośrednika w obrocie nieruchomościami nie jest nieograniczona. Pośrednik celem uwolnienia się od odpowiedzialności zawodowej zobowiązany jest wykazać, że nie uchybił zasadom opisanym w art. 181 ust.1 ustawy.

Bezspornym jest, że zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej z urzędu udziela stronom i innym uczestnikom postępowania informacji, niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Jednakże art. 9 kpa nie stawia organu administracji w pozycji pełnomocnika strony, ponieważ uregulowany w tym przepisie obowiązek jest mimo wszystko ograniczony, a jego celem nie jest doprowadzenie do rozstrzygnięcia sprawy na korzyść obywatela.

Jednocześnie komentowany przepis nie może być w każdych okolicznościach rozumiany w ten sposób, że zwalnia stronę od wszelkiej dbałości o własne interesy i od wszelkiej aktywności procesowej (wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r., II GSK 51/08, LEX nr 467107).

Sąd podziela stanowisko zawarte w wyroku tut. Sądu z dnia 23 lutego 2007 r., VI SA/Wa 2219/06, że "Obowiązek organu wyjaśnienia okoliczności sprawy nie jest sprzeczny z zasadą, że ciężar dowodu ostatecznie spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Zaniechanie przedstawienia przez stronę dowodów, pomimo wezwania przez organ, wyłącza możliwość skutecznego podnoszenia zarzutu, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem wskutek naruszenia obowiązku organu wyjaśnienia okoliczności sprawy zgodnie z art. 7 i art. 77 k.p.a. Na gruncie kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie dowodowe oparte jest bowiem na zasadzie oficjalności, a rola organu jest ograniczona tylko do oceny faktów, które przedstawił wnioskodawca"

W art. 183 ust. 2 omawianej ustawy przewidziano gradacje kar z tytułu odpowiedzialności zawodowej pośrednika poczynając od kary upomnienia do pozbawienia licencji zawodowej, przy czym zastosowanie określonej kary pozostawiono uznaniu administracyjnemu, o czym świadczy użyty w art. 183 ust. 2 cyt. ustawy zwrot " wobec pośrednika mogą być orzeczone (...)".

Jeśli chodzi o wybór i decyzję odnośnie zastosowanej kary dyscyplinarnej, Sąd orzekający podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 454/10, że jej wybór i zastosowanie należy do wyłącznej kompetencji Komisji Odpowiedzialności Zawodowej.

Decyzje wydane w ramach uznania administracyjnego nie mogą oznaczać dowolności działania organu, wymagają uzasadnienia co też miało miejsce w niniejszej sprawie- Minister orzekając o wymiarze kary zawieszenia licencji zawodowej na okres 1 roku, odwołując się m.in. do stanowiska Komisji Odpowiedzialności Zawodowej wystarczająco uzasadnił powody zastosowania tej kary.

Rację ma natomiast skarżący, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 35 i 36 k.p.a., w warunkach bezczynności w postępowaniu administracyjnym. Okoliczność ta pozostaje jednakże bez wpływu na prawidłowość dokonanego w sprawie rozstrzygnięcia. Terminy załatwiania spraw określone w art. 35 § 3 k.p.a. mają charakter procesowy. Ich upływ ani nie pozbawia organu możliwości orzekania w sprawie, ani też nie powoduje wadliwości wydanej w takim postępowaniu decyzji. Decyzja wydana po upływie terminu jest ważna, wchodzi do obrotu prawnego po uzyskaniu cechy ostateczności.

Rozpoznanie sprawy po upływie ok. 3 lat jest zatem uchybieniem proceduralnym, ale nie stanowi podstawy do uchylenia wydanej decyzji albowiem naruszenie przez organ terminu z art. 35 § 3 k.p.a. nie skutkuje samo przez się koniecznością uwzględnienia skargi, w sytuacji, gdy przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie jest bezczynność organu, która mogła stanowić przedmiot odrębnego postępowania sądowego po wyczerpaniu przez skarżącego środka prawnego przewidzianego w art. 37 k.p.a.

Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Minister wydał rozstrzygnięcie w oparciu o prawidłową podstawę prawną, a postępowanie przed organem naczelnym zostało poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, o którym mowa w art. 194 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał przyczyny, z powodu których nałożono na skarżącego karę dyscyplinarną oraz wyjaśniono czym się kierował organ przy wymiarze kary.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.