Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2267/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Grzegorz Rząsa, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...], działając na zasadzie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 Kpa oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 roku, Nr 79, poz. 856, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M.M. od decyzji Burmistrza Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 roku, znak: [...] o ustaleniu jednorazowej opłaty dla M.M., jako zbywcy nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...], w wysokości 17.238,00, z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdziło niedopuszczalność wniesionego przez odwołania.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 roku, znak: [...], Burmistrz Miasta [...] orzekł o ustaleniu jednorazowej opłaty dla skarżącej M.M., jako zbywcy nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], w wysokości 17.238,00 zł. z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższa decyzja Burmistrza Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 roku wysłana została skarżącej na prawidłowy adres zamieszkania skarżącej ([...] ul. [...]) w dniu 27 sierpnia 2010 r. i była dwukrotnie awizowana, tj. w dniach 30 sierpnia 2010 r. i w dniu 6 września 2010 r. Zdaniem organu nastąpiło skuteczne doręczenie skarżącej powyższej decyzji w trybie art. 44 Kpa.

Od powyższego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skargę do tut. Sądu wniosła M.M. podnosząc, że decyzja została jej skutecznie doręczona dopiero w dniu 7 lipca 2014 r. na jej pisemny wniosek. Nieobecność pod wskazanym wyżej adresem w dacie doręczania ww decyzji Burmistrza Miasta [...] – tj. w dniu 27 sierpnia 2010 r. i kolejnych, wiązała się natomiast z wyjazdami skarżącej za granicę do jej córki.

Skarżąca w skardze zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art.58 §1 Kpa ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania i wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji Burmistrza Miasta [...] nr [...] ([...]) z dnia [...] sierpnia 2010 r;

2) zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony według norm przepisanych;

3) zwolnienia z kosztów sądowych;

4) wstrzymaniu wykonania decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. Burmistrza Miasta [...].

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenia podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga podlega oddaleniu ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Należy podnieść za organem, że brak jest podstaw prawnych do uznania wniesienia odwołania od ww decyzji za skuteczne.

Zgodnie z przepisem art. 44 § 1 pkt 1 Kpa, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 Kpa operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zgodnie z art. 44 § 2 - 4 Kpa zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Powyższa procedura została przez organ - Burmistrza Miasta [...] dochowana.

W odwołaniu w z dnia 17 lipca 2014 r. skarżąca wskazała, że ww. decyzja została skutecznie jej doręczona dopiero w dniu 7 lipca 2014 r. na jej wniosek. Z akt sprawy jednak wynika jednoznacznie, że powyższa decyzja wysłana została na adres strony w dniu 27 sierpnia 2010 r. (dwukrotnie awizowana) natomiast w powyższej dacie tj. 7 lipca 2014 r. skarżąca otrzymała jedynie kopię powyższej decyzji, w odpowiedzi na złożony przez nią wniosek z dnia 23 czerwca 2014 r.

Wbrew twierdzeniom skarżącej otrzymanie przez nią kopii decyzji nie stanowi doręczenia decyzji, o którym mowa w ww. przepisach. Organ słusznie podniósł, że bieg terminu do wniesienia odwołania nie rozpoczął się dla przedmiotowej decyzji od ww daty otrzymania kopii decyzji, która nie stanowi aktu administracyjnego a jedynie potwierdzenie jego wydania. Powyższy ustawowy termin przewidziany do zaskarżenia decyzji upłynął w dniu 28 września 2010 r., tj. po upływie 14 dniowego terminu liczonego od upływu 14 dniowego okresu podwójnego awiza (od dnia pierwszego awizowania tj. od dnia 27 sierpnia 2010 r. do daty upływu terminu drugiego awizo tj. 13 września 2010 roku).

W myśl art. 129 § 2 Kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W razie nieskorzystania przez strony z możliwości złożenia odwołania w podanym terminie, decyzja w myśl art. 16 § 1 Kpa staje się ostateczna. Zgodnie zaś z wyrażoną w art. 16 § 1 Kpa zasadą trwałości decyzji ostatecznych - decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Tym samym nie ulega wątpliwości, że niedopuszczalne jest rozpatrzenie odwołania wniesionego od decyzji, która korzysta z ochrony trwałości ustalonej przepisem art. 16 § 1 Kpa.

Odnosząc się do podniesionej kwestii nieobecności skarżącej pod dotychczasowym adresem wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że skarżąca pod powyższym adresem odebrała osobiście zawiadomienie z dnia 18 czerwca 2010 r. o zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie i o możliwości zapoznania się z nim. Miała zatem wiedzę o toczącym się postępowaniu i w dbałości o własne interesy winna była wskazać organowi inny adres do doręczeń w sytuacji zmiany miejsca zamieszkania bądź czasowego pobytu. Nie znajduje zatem uzasadnienia stanowisko skarżącej, iż jej nieobecność pod wskazanym adresem (wysłania decyzji) wiązała się z wyjazdami za granicę do córki albowiem przewidując taką sytuację winna była o powyższym poinformować organ i podać aktualny adres pobytu bądź ustanowić pełnomocnika dla doręczeń. Powyższe stanowisko nie stanowi okoliczności usprawiedliwiającej i nie może stanowić podstawy do uwzględnienia przez organ odwołania.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).