Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1636/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 24 ust. 2, art. 28 ust. 1, 2, 3 i 3a, art. 30
journal: Dz.U. 1998 nr 137 poz 887
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska - Szary, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Protokolant - Tomasz Zawiślak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi "G. B." Sp. z o.o. w O. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych; oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskami z dnia 22 i 23 listopada 2006 r. członek Zarządu oraz Prezes Zarządu spółki z o.o. G. B. wystąpili w imieniu Spółki z wnioskami o umorzenie zaległości z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, ubezpieczenia zdrowotnego, Fundusz Pracy i FGŚP za okres od listopada 2001 r. do września 2006 r. Jako uzasadnienie wniosków wskazano, trudności jakie "na rynku [...]" napotykała G. B. sp. z o.o. problemy z niewypłacalnością jej klientów oraz fakt, że wnioskodawcy proponowali Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych cesję wierzytelności posiadanych wobec klientów, której to propozycji ZUS nie przyjął. Podnieśli że jak wynika z faktu "bieżącego opłacania w miarę możliwości składek, w sytuacji umorzenia istnieje realna szansa na uzyskanie dodatniego wyniku finansowego." Podkreślili, iż firma ich zapewnia zatrudnienie kilkuset osobom na terenie D. G. i Ś.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych działając na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 oraz art.28 ust. 2,3 i ust. 3a w zw. z art..32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U.Nr 137, poz.887 ze zm.) odmówił umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i FGŚP za okres od marca 2004 r. do września 2006r.

W uzasadnieniu decyzji organ orzekający wyjaśnił, że sprawa umorzenia składek za okres do lutego 2004 r. jest przedmiotem rozpoznania Sądu Apelacyjnego w K., w związku z czym w niniejszym postępowaniu Zakład Ubezpieczeń rozpatrzył zasadność umorzenia należności z tytułu składek za okres od marca 2004 r. do września 2006 r.

Zakład wskazał, że w świetle art. 30 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych przepisów dotyczących umorzenia należności z tytułu składek nie stosuje się do umorzenia należności z tytułu składek finansowanych przez ubezpieczonych nie będących płatnikami składek, w związku z czym Zakład nie mógł rozpatrzyć kwestii umorzenia należności z tytułu składek : na ubezpieczenie społeczne za okres od 03/2004 r. do 09/2004 r. w kwocie [...] zł i odsetek za zwłokę, na ubezpieczenie zdrowotne za okres 04/2004 do 09/2006 r. w kwocie [...] zł i odsetek za zwłokę, to jest umorzenia należności z tytułu składek w części finansowanej przez ubezpieczonych.

Organ wyjaśnił, że wniosek w sprawie umorzenia należności z tytułu pozostałych składek finansowanych przez płatnika nie może być rozpatrzony pozytywnie, ponieważ w wyniku ustaleń w zakresie sytuacji finansowej dłużnika nie stwierdzono występowania okoliczności wymienionych w art. 28 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, świadczących o całkowitej nieściągalności. Odmawiając umorzenia zadłużenia wzięto pod uwagę, że Spółka nadal prowadzi działalność gospodarczą, zatrudnia [...] pracowników, prowadzone są przeciwko Spółce postępowania egzekucyjne, a żaden z organów prowadzących egzekucję do dnia wydania decyzji nie stwierdził braku majątku z którego można by prowadzić egzekucję.

Ponadto Zakład wyjaśnił, że wskazane we wniosku argumenty i dowody wskazujące na trudną sytuację Spółki, jako przesłanki przemawiające za umorzeniem nie mogą być uwzględnione w sprawie, ponieważ do należności z tytułu składek za ubezpieczonych, którzy nie są równocześnie płatnikami składek - a z takimi składkami mamy do czynienia w niniejszej sprawie - nie mają zastosowania przepisy art. 28 ust. 3 a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz wydanego na podstawie tego przepisu rozporządzenia.

Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że organ orzekający naruszył przepisy art. 28 i 29 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez nieuwzględnienie faktu, że w ostatnim okresie wnioskodawca prawie na bieżąco realizuje zobowiązania, a ZUS prowadząc skuteczne postępowanie egzekucyjne bezpośrednio od kontrahentów zobowiązanego uzyskuje znaczące sumy.

Po rozpoznaniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, działając w imieniu ZUS decyzją z dnia [...] marca 2007 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2007 r. i wyjaśnił, że w świetle art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a zezwalającego na umorzenie pomimo braku całkowitej nieściągalności, z przyczyn wskazanych w ustawie i rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Zakład wyjaśnił, że wobec nie przedłożenia przez stronę nowych dowodów, ponownie zbadał dowody przedłożone przed wydaniem decyzji z [...] stycznia 2007 r. i na ich podstawie ustalił następujący stan faktyczny: G. B. sp. z o.o. prowadzi działalność [...], zatrudnia [...] pracowników, w 2001 r Spółka uzyskała dochód, w kolejnych latach wykazała straty w różnej wysokości od 126 tys. zł do ponad miliona zł. Zakład wyjaśnił, że zgodnie z art. 30 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, przepisów dotyczących umorzenia należności nie stosuje się do składek finansowanych przez ubezpieczonych nie będących płatnikami składek i w związku z powyższym Zakład nie mógł rozpatrzyć kwestii umorzenia należności z tytułu składek w części finansowanej przez ubezpieczonych: na ubezpieczenia społeczne w kwocie [...] zł i na ubezpieczenia zdrowotne w kwocie [...] zł. Odnosząc się do wniosku o rozłożenie spłaty należności na 5 lat wyjaśnił, że ulga w formie układu ratalnego może być udzielona tylko w odniesieniu do składek finansowanych przez płatnika, ubiegając się o udzielenie tej ulgi Spółka winna uregulować najpierw należności z tytułu składek finansowanych przez ubezpieczonych.

Następnie organ orzekający wyjaśnił, że wniosek o umorzenie pozostałych składek nie może być rozpatrzony pozytywnie, ponieważ w wyniku dokonanych ustaleń w zakresie sytuacji finansowej Spółki nie stwierdzono wystąpienia wymienionych w art. 28 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych okoliczności świadczących o całkowitej nieściągalności. Odmawiając umorzenia wzięto pod uwagę fakt, że Spółka nadal prowadzi działalność gospodarczą, której celem jest osiąganie zysków przy jednoczesnym wywiązywaniu się z ciążących na firmie obowiązków m.in. w zakresie opłacania podatków i składek. Spółka zatrudnia [...] pracowników, do października 2006 r. dokonywała nieregularnie częściowych wpłat na poczet bieżących składek, od listopada 2006 r. zaprzestała regulowania bieżących składek. W stosunku do Spółki prowadzone są postępowania egzekucyjne w ramach których przekazywane są na poczet zadłużenia comiesięczne wpłaty. Żaden z organów prowadzących egzekucję nie stwierdził braku majątku Spółki , z którego można by prowadzić egzekucję. Dodatkowo Zakład wyjaśnił, że w świetle obowiązujących przepisów podniesione przez stronę okoliczności przystąpienia do bieżącego spłacania należności oraz skuteczności prowadzonej przeciwko Spółce egzekucji nie stanowią przesłanek do umorzenia zaległości. Wyjaśnił, że podniesiony przez Spółkę brak zadłużenia u innych wierzycieli może być argumentem przy negocjacjach w sprawie ratalnej spłaty zadłużenia. Odnosząc się do argumentów i dowodów wskazujących na trudną sytuację finansową Spółki Zakład wyjaśnił, że nie mogą one być w niniejszej sprawie uwzględnione jako przesłanki przemawiające za umorzeniem, ponieważ do należności z tytułu składek , które są przedmiotem rozstrzygnięć w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń i §3 rozporządzenia ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, pozwalające na umorzenie należności pomimo braku ich całkowitej nieściągalności wyłącznie w odniesieniu do należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za osoby ubezpieczone, będące równocześnie płatnikami tych składek. Składki będące przedmiotem niniejszego postępowania są składkami za osoby zgłoszone do ubezpieczenia z tytułu zatrudnienia w Spółce, a więc składkami za ubezpieczonych nie będących równocześnie płatnikami składek.

Na powyższą decyzję z dnia [...] marca 2007 r. G. B. sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. W skardze skarżący zarzucił, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie wgłębiając się w sytuację skarżącego stwierdził, ze zarówno wniosek o umorzenie zaległości jak i wniosek o rozłożenie spłaty należności na raty nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdził, że Zakład zarzucił skarżącemu, iż nie przedstawił nowych dowodów na poparcie wniosku, pomimo, że ZUS od co najmniej 2004 r. dysponuje całością dokumentacji obrazującą zarówno sytuację ekonomiczną skarżącego, jak i realizację spłat zaległych i bieżących składek. W 2006 r. skarżący przekazał do ZUS kwotę ok. 400 000 zł. z tytułu bieżących i zaległych składek. Podniósł, że jest przedsiębiorcą realizującym istotne cele społeczne jakim jest również zwalczanie bezrobocia i tym samym odciążenie Państwa od świadczeń z zakresu pomocy społecznej. Podkreślił, że obecnie sytuacja Spółki stabilizuje się, a bezwzględne egzekwowanie całości zadłużenia Spółki doprowadziłoby do jej paraliżu ekonomicznego a nawet upadłości.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem powyższego jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej: ppsa, w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie.

Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wydanej przez działającego w imieniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Prezesa ZUS, w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności zarówno z przepisami procesowymi, jak i z normami prawa materialnego, Sąd nie dopatrzył się, aby decyzja ta została wydana z naruszeniem norm prawa stanowiących podstawę jej wydania. W ocenie Sądu, decyzja będąca przedmiotem skargi odpowiada prawu, ustalenia dokonane przez organ są prawidłowe, a oparte na nich wnioski są spójne i logiczne. Należy zatem stwierdzić, iż zarzuty zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, że zgodnie treścią przepisu art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U.2007 r. Nr 11,poz.74) zwanej dalej ustawą, należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem postanowień ust. 3a. Przez należności z tytułu składek należy rozumieć składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkową opłatę (art. 24 ust. 2 ustawy). Wyliczenie zawarte w przepisie art. 28 ust. 3 ustawy jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, iż ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek.

Całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 2 i 3 zachodzi, gdy:

1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze;

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Dopiero zaistnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie, daje potencjalną możliwość umorzenia tych należności. Nawet wówczas oznacza to jednak dla organu orzekającego tylko możliwość umorzenia należności z tytułu składek, a nie prawny obowiązek ich umorzenia. Norma zawarta w art. 28 ust. 2 ustawy wyraźnie wskazuje na brak obowiązku umorzenia należnych składek w przypadku ich całkowitej nieściągalności, stanowiąc, że w takim wypadku "mogą być one umorzone.". Natomiast przy braku całkowitej nieściągalności, ustalanej według kryteriów wskazanych w art. 28 ust. 3 ustawy, organ podejmujący decyzję na podstawie art. 28 ust. 2 tej ustawy pozbawiony jest w ogóle prawnej możliwości umorzenia należności z tytułu składek. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdzie nie zaistniał żaden z przypadków stanowiących o możliwości uznania całkowitej nieściągalności należności wobec Skarżącego. Organy orzekające w sprawie prawidłowo wskazały, że wobec Skarżącego nie została spełniona określona w art. 28 ust. 2 ustawy przesłanka nieściągalności. Bezspornym w sprawie jest bowiem to, że Skarżący nadal prowadzi działalność gospodarczą, z której uzyskuje dochody, posiada wierzytelności, z których prowadzona jest egzekucja.

W ocenie Sądu, prawidłowo zatem zostało ustalone na dzień wydania zaskarżonej decyzji, iż w stosunku do Skarżącego nie wystąpiła przesłanka całkowitej nieściągalności, a w konsekwencji brak było prawnej możliwości - jak wyżej wyjaśniono - umorzenia należności w oparciu o to kryterium.

W art. 28 ust. 3a ustawy ustawodawca przewidział możliwość umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w uzasadnionych przypadkach, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Szczegółowe zasady umarzania należności w oparciu o przepis art. 28 ust. 3a ustawy określone zostały w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne z dnia 31 lipca 2003r., zwanego dalej rozporządzeniem. Zgodnie z powołanym powyżej § 3 rozporządzenia Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Przepis art. 28 ust. 3a ma jednak zastosowanie wyłącznie do umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych, będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia. Ponieważ spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie jest ubezpieczonym , a jedynie płatnikiem składek przepis ten nie ma do niej zastosowania i brak było podstaw do rozważania możliwości umorzenia zadłużenia Spółki w przypadku braku całkowitej nieściągalności długu.

Nie jest również naruszeniem przepisów rozpatrzenie w tym postępowaniu tylko tej części wniosku o umorzenie należności z tytułu składek, która dotyczy okresu od marca 2004 r. do września 2006 r., bowiem zgodnie z art. 104 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzje rozstrzygają sprawę co do istoty w całości lub w części. W dacie orzekania w niniejszej sprawie kwestia umorzenia należności za poprzedni okres była przedmiotem rozpoznawania przez sąd powszechny, na skutek poprzedniego wniosku strony w tym zakresie. Po prawomocnym zakończeniu sprawy niekorzystnym dla strony wyrokiem Sądu Apelacyjnego Zakład Ubezpieczeń Społecznych powinien rozpoznać wniosek również w pozostałej części, niezależnie od niniejszego postępowania.

Nie był przedmiotem rozpoznania w tym postępowaniu wniosek strony o rozłożenia spłaty zadłużenia na okres 5 lat. Wniosek ten został przez stronę złożony dopiero na etapie postępowania drugoinstancyjnego, rozpoznanie go w tym postępowaniu pozbawiłoby stronę prawa do rozpoznania sprawy przez dwie instancje. Jak wynika z rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] marca 2007 r. odnosi się ona tylko do decyzji z [...] stycznia 2007 r. odmawiającej umorzenia należności z tytułu z tytułu składek , nie wypowiada się w kwestii rozłożenia należności na raty. Odniesienie się do tego wniosku w uzasadnieniu należy potraktować tylko jako skierowane do strony wyjaśnienie jednej z kwestii podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Wniosek o rozłożenia zadłużenia na raty winien być rozpoznany w odrębnym postępowaniu.

Nie jest również naruszeniem przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy zawarte w uzasadnieniach obu decyzji sformułowanie, że "Zakład nie mógł rozpatrzyć kwestii umorzenia należności z tytułu składek w części finansowanej przez ubezpieczonych", ponieważ w świetle art. 30 ustawy, przepisów dotyczących umorzenia należności z tytułu składek nie stosuje się do składek finansowanych przez ubezpieczonych nie będących płatnikami składek. Zakład miał prawo rozpatrzenia wniosku w tym zakresie, nie mógł natomiast w świetle przywołanego przepisu art. 30 ustawy należności takich umorzyć. Jak wynika z zawartego w uzasadnieniu decyzji wyodrębnienia składek finansowanych przez ubezpieczonych i przywołanie przepisu art. 30 ustawy Zakład rozpatrzył wniosek również w tym zakresie i - co wynika z sentencji decyzji - odmówił umorzenia również tych składek, co Sąd ocenił jako zgodne z ustawą o systemie ubezpieczeń społecznych.

Nie słuszny jest również podniesiony w skardze zarzut, jakoby ZUS zarzucił skarżącemu iż mimo wezwania nie przedstawił żadnych nowych dowodów na poparcie wniosku, szczególnie w sytuacji, gdy Zakładowi sytuacja skarżącego jest dobrze znana. Należy stwierdzić, że ZUS nie stawiał stronie zarzutu nie przedstawienia nowych dowodów, a jedynie stwierdził taki fakt. Stan faktyczny ustalony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazuje na to, że organowi orzekającemu znana była sytuacja finansowa strony i została wzięta pod uwagę przy wydawaniu decyzji.

Odnośnie zarzutu iż skarżący jest przedsiębiorcą realizującym cel społeczny jakim jest zwalczanie bezrobocia i tym samym odciążenie Państwa i jego organów od świadczeń z zakresu pomocy społecznej Sąd stwierdza, że zatrudnianie pracowników i regularne od wielu lat nieodprowadzanie związanych z tym składek, zarówno tych finansowanych przez pracodawcę jak i finansowanych przez ubezpieczonych jest nie tylko działaniem niezgodnym z prawem, ale ponadto działaniem narażającym na straty Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz budżet Państwa. Pracownicy ci bowiem pomimo nie odprowadzania składek z tytułu ich zatrudnienia korzystają z opieki zdrowotnej, finansowanej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, a w przyszłości korzystać będą z wypłaty rent i emerytur ze środków ZUS.

Na koniec należy stwierdzić, że każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą musi brać pod uwagę przede wszystkim fakt, że jest zobowiązany pokrywać związane z prowadzoną działalności należności o charakterze publicznoprawnym i jeżeli nie jest w stanie takich należności pokrywać musi brać pod uwagę wynikające z tego faktu konsekwencje.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.