Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 770/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
odrzucono skargę 1 skarżącego
Powołane przepisy: article: art. 136  ust. 3 , art. 137
journal: Dz.U. 2018 poz 2204
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Beata Łomnicka (spr.) WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Protokolant: starszy referent sądowy Anna Frasik - Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2019 r. sprawy ze skargi G. E. i E. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 26 kwietnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości I. odrzuca skargę E. S.; II. oddala skargę G. E.


UZASADNIENIE

Wojewoda Małopolski decyzją z 26 kwietnia 2019 r. (znak:WS [...]) w oparciu o art. 9a w związku z art. 142 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Starosty Myślenickiego z 9 maja 2018 r. (znak: [...]) o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.

Powyższa decyzja zapadła w następujących faktycznych i prawnych okolicznościach sprawy:

Decyzją z dnia 9 maja 2018 r. (znak: [...]) Starosta Myślenicki orzekł o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej w Myślenicach, obręb [...], oznaczonej jako: pgr. [...], pgr [...] oraz część pgr. [...] gm. kat. Myślenice, które weszły w skład działki ewidencyjnej nr [...] stanowiącej własność Gminy Myślenice, na podstawie ostatecznej decyzji komunalizacyjnej z dnia 29 grudnia 1997 r. (znak: [...]) wydanej przez Wojewodę Małopolskiego oraz pgr. [...], pgr. [...], pgr. [...] oraz część pgr. [...] gm. kat. Myślenie, które weszły w skład działki nr [...] stanowiącej własność Gminy Myślenice.

Odwołanie od ww. decyzji Starosty Myślenickiego wniosły G. E. i E. S..

Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie oraz całość zabranego w sprawie materiału dowodowego na wstępie uzasadnienia zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że przedmiotem prowadzonego postępowania jest kwestia zwrotu na rzecz uprawnionych podmiotów nieruchomości wywłaszczonych oznaczonych jako: pgr. [...], pgr. [...] oraz część pgr. [...] gm. kat. Myślenice, które weszły w skład działki ewidencyjnej nr [...], położonej w obrębie [...] w Myślenicach oraz pgr. [...], pgr. [...], pgr. [...] oraz część pgr. [...] gm. kat. Myślenice, które weszły w skład działki nr [...] położonej w obrębie [...] w Myślenicach.

W następnej kolejności organ II instancji ocenił czy w sprawie spełnione zostały dwie podstawowe przesłanki określone w art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami warunkujące zwrot przedmiotowych nieruchomości, tj. czy wymienione wyżej parcele stanowią nieruchomości wywłaszczone oraz czy wnioskodawcy postępowania: G. E. i E. S. posiadają legitymację procesową do żądania zwrotu wywłaszczonych nieruchomości.

Wskazano, że decyzją nr 2 Naczelnika Miasta i Gminy w Myślenicach (znak: [...]) z dnia 7 września 1977 r. wydaną na wniosek Ośrodka Sportu i Rekreacji w M., w trybie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa parcele: pgr. [...], pgr [...], pgr. [...], pgr. [...], pgr. [...], pgr. [...], pgr. [...], pgr. [...] i pgr. [...], położone w gm. kat. M., stanowiące własność M. S. na cele rekreacji zgodnie z decyzją o zatwierdzeniu planu realizacyjnego z dnia 29.03.1977 r. (znak: [...]).

Na podstawie mapy do celów prawnych sporządzonej przez uprawnionego geodetę, stwierdzono, że parcele: pgr. [...] (która powstała z pgr. [...]), pgr. [...] (która powstała z pgr. [...]), pgr. [...] i część parceli pgr. [...] weszły w skład działki nr [...], położonej w obrębie [...] w Myślenicach, a parcele: pgr. [...] (która powstała z pgr. [...]), pgr. [...] oraz część pgr. [...] weszły w skład działki nr [...], położonej w obrębie [...] w Myślenicach.

W związku z powyższym, organ administracyjny ustalił, że przedmiotowe parcele, które weszły w skład działek: nr [...] i nr [...] - są nieruchomościami wywłaszczonymi. Z postanowienia Sądu Rejonowego w M. sygn. akt. I Ns 986/16 z dnia 12 grudnia 2016 r. wynika, że wnioskodawczynie są spadkobiercami poprzedniej właścicielki nieruchomości - M. S..

Kolejną przesłanką, której spełnienie warunkuje zwrot wywłaszczonej nieruchomości jest jej zbędność na cel wywłaszczenia.

W tym celu organ dokonał wykładni przepisu art. 137 ust. 1 u.g.n., zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11 oraz utrwaloną linią orzeczniczą.

Jak wynika z decyzji nr 2 Naczelnika Miasta i Gminy w Myślenicach z 7 września 1977 r. przedmiotowe parcele zostały wywłaszczone na wniosek Ośrodka Sportu i Rekreacji w M., na cele rekreacji, zgodnie z decyzją o zatwierdzeniu planu realizacyjnego z dnia 29.03.1977 r.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego tj.: zdjęcia lotnicze przedmiotowego terenu z 25.07.1977 r. (tj. sprzed daty wywłaszczenia nieruchomości) oraz z 15.09.1997 r. i z 29.04.2012 r., protokoły z rozprawy administracyjnej z oględzinami nieruchomości, która odbyła się w dniu 17.07.2017 r., jak również załącznik do decyzji "komunalizacyjnej" działki nr [...], pismo Burmistrza Miasta i Gminy Myślenice z dnia 30.11.2016 r. oraz zaświadczenie Urzędu Miasta i Gminy w Myślenicach z dnia 6.12.2016 r., Wojewoda Małopolski stwierdził, że na przedmiotowych nieruchomościach został zrealizowany cel wywłaszczenia, jakim było zagospodarowanie przez Ośrodek Sportu i Rekreacji w M. wywłaszczonych terenów położonych nad rzeką R. w M. na cele rekreacyjne.

W kwestii zbędności wywłaszczonych nieruchomości na cel wywłaszczenia, wskazano na decyzję Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie (znak: [...]) z dnia 29 grudnia 1997 r. stwierdzającą nabycie przez Gminę Myślenice z mocy prawa, nieodpłatnie własności działki nr [...], obr. [...], wraz z kartą inwentaryzacyjną tej nieruchomości. W przedmiotowej karcie inwentaryzacyjnej podano, że działka nr [...] jest użytkowana jako plaża trawiasta - tereny rekreacyjne. Z powyższego, zdaniem organu II instancji, wynika zatem, że co najmniej w 1996 r. nieruchomość ta była użytkowana zgodnie z celem jej przeznaczenia.

Dalej wskazano, że fakt zagospodarowania od lat 90-tych dz. nr [...] jako terenu rekreacyjnego jak również działki: nr [...] w celu zapewnienia komunikacji temu terenowi został potwierdzony przez Burmistrza Miasta i Gminy Myślenice, który w piśmie z 30.11.2016 r. (znak: [...]) wskazał, że ww. działki wchodzą w skład całego kompleksu rekreacyjno - sportowego służącego do wypoczynku mieszkańców Gminy Myślenice i osób przyjezdnych, jak również że "po wywłaszczeniu grunty te zostały wyrównane i obsiane trawą tworząc tereny rekreacyjne, na których utworzono plażę trawiastą, miejsca przeznaczone pod imprezy masowe oraz tereny pod pole namiotowe". (...)

Organ odwoławczy podkreślił w tym miejscu, że opisane wyżej zagospodarowanie ww. działek (pod koniec lat 90 - tych) jest zbieżne z oświadczeniem złożonym przez E. S. i G. E. w trakcie rozprawy administracyjnej w dniu [...] lipca 2017 r.

W dalszej kolejności organ II instancji odniósł się do zagospodarowaniu tych nieruchomości przed latami 90 - tymi, na co w szczególności zwracają uwagę strony, które w odwołaniu wskazały, że po wywłaszczeniu na wywłaszczonych nieruchomościach funkcjonował wyciąg narciarski oraz, że pozostałe niewywłaszczone nieruchomości były też na ten cel dzierżawione od M. S., a następnie w latach 80 - tych zlikwidowano Ośrodek Sportu i Rekreacji w M. i w 1983 r. wyciąg narciarski został sprzedany Z. E., mężowi G. E., który następnie funkcjonował do 2000 r.

W zakresie powyższych zarzutów, organ odwoławczy wyjaśnił, że fakt że na wywłaszczonych terenach istniał wybudowany przez OSiR w M. wyciąg narciarski, potwierdza jedynie, że Ośrodek Sportu i Rekreacji w M. zagospodarował wywłaszczone tereny na cele rekreacyjne. Podkreślono również, że na podstawie decyzji wywłaszczeniowej właścicielem tych działek do czasu ich komunalizacji był Skarb Państwa, a następnie Gmina Myślenice, która również wykorzystywała te tereny na cele rekreacyjne co najmniej od lat 90 - tych. Powyższe ma zaś istotne znaczenie, gdyż stosownie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11 nie można uznać za nieruchomość zbędną na cel wywłaszczenia nieruchomości wywłaszczonej przed 27 maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot (w przedmiotowej sprawie - 30 maja 2018r.), a nie później niż przed 22 września 2004 r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu.

W tym miejscu mając na uwadze, że przedmiotowa nieruchomość została wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa na cele rekreacyjne, a po likwidacji cele te kontynuuje od lat 90 - tych Gmina Myślenice, wyjaśniono, że bez znaczenia w tym kontekście pozostaje, że Ośrodek Sportu i Rekreacji M. został zlikwidowany. Fakt zagospodarowania wywłaszczonych nieruchomości jako terenu służącego rekreacji potwierdza również pismo Ośrodka Sportu i Rekreacji w M. z dnia 12 listopada 1986 r. dotyczące decyzji Naczelnika Miasta i Gminy Myślenice znak: [...] z dnia 9.10.1986 r., w którym zwrócono się do Naczelnika Urzędu Miasta i Gminy Myślenice "z prośbą o odstąpienie od decyzji z dnia 1986.10.09. znak: [...] dotyczącej zapłaty za zarząd gruntów na [...] w Myślenicach będących w użytkowaniu Ośrodka Sportu i Rekreacji", wskazując że, "od posiadanych terenów nie pobieramy opłat, są to tereny ogólnodostępne i służą jako zaplecze rekreacyjne dla mieszkańców Myślenic oraz Krakowa."

Zagospodarowanie nieruchomości na cel wywłaszczenia, tj. bazę rekreacyjną potwierdzają również lotnicze przedmiotowego terenu z lat: 1977, 1997 r. i 2012 r., protokoły z oględzin nieruchomości, jak również pomocniczo mapa portalu geoportal.gbv.pl, gdyż nieruchomości te na przestrzeni lat w sposób zbliżony są użytkowane jako tereny rekreacyjne.

W podsumowaniu Wojewoda Małopolski stwierdził, że nie można uznać za zbędne na cel wywłaszczenia wywłaszczonych parcel, które weszły w skład działek: nr [...] i nr [...], skoro nieruchomości te były i są nadal wykorzystywane jako zwarty kompleks terenów rekreacyjnych oraz jako infrastruktura drogowa, zapewniająca dojazd do terenów rekreacyjnych.

Dalej organ odwoławczy ustalił (m.in. na podstawie opisanej powyżej korespondencji z Gminą Myślenice i Zarządem Dróg Powiatowych w Myślenicach) że część działki nr [...], położona w obrębie [...], w Myślenicach, w skład której wchodzą wywłaszczone nieruchomości nie znajduje się w granicach pasa drogowego drogi publicznej, lecz drogi wewnętrznej. lZauważył że nieprawidłowo organ I instancji wskazał jako dodatkowy powód odmowy zwrotu tej nieruchomości fakt, że wchodzi ona w zakres pasa drogowego drogi publicznej, która nie może podlegać obrotowi prawnemu, gdyż jak wynika z pism Urzędu Miasta i Gminy w Myślenicach oraz Zarządu Dróg Powiatowych w Myślenicach w tej części ulica [...] nie jest drogą publiczną, lecz stanowi drogę wewnętrzną. Powyższe pozostaje jednak bez znaczenia, gdyż droga ta zapewniała komunikację do terenów rekreacyjnych i znajdowała się w zarządzie Ośrodka i Rekreacji w M..

Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu dotyczących prawidłowości postępowania wywłaszczeniowego, organ II instancji wyjaśnił, że w postępowaniu w sprawie zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, organ nie może poddawać ocenie legalności postępowania wywłaszczeniowego. Zadaniem organu jest jedynie ustalenie, czy na wywłaszczonych nieruchomościach został zrealizowany cel wywłaszczenia w wymaganych terminach z uwzględnieniem ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego.(...)

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie G. E. i E. S..

W skardze wskazano, że decyzja wywłaszczeniowa z 7 września 1977 r., została wydana przy braku zgody matki M. S., co zostało zapisane w załączonym do odwołania dokumencie. Zarzucono organom nieustosunkowanie się do tego, że w archiwach brak jest dokumentów dot. przedmiotowego wywłaszczenia. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o kserokopie dokumentów, co stawia wywłaszczenie pod znakiem zapytania. Nadto skarżące wskazy, że decyzja wywłaszczeniowa z 7 września 1977 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, przy braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (brak decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego).

Dalej przyznano, że decyzja wywłaszczeniowa była zrealizowana na wniosek OSiR na potrzeby budowy wyciągu narciarskiego. Jako wyciąg był wykorzystany teren, w skład którego wchodziła część działki nr [...]. Teren poza ulicą w stronę rzeki R. nie był wykorzystywany na potrzeby wyciągu prowadzonego przez OSiR. Pasły się tam zwierzęta i był porośnięty trawą.

Zarzucono, że zgromadzone zdjęcia lotnicze są enigmatyczne i nie zawierają żadnych szczegółów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 145 § 1 p.p.s.a. w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wtedy uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. W razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sąd oddala skargę w całości lub w części , stosując przepis z art. 151 p.p.s.a.

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Małopolskiego z 26 kwietnia 2019 r., którą organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Starosty Myślenickiego z dnia 9 maja 2018 r. o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej w Myślenicach, obręb [...], oznaczonej jako: pgr. [...], pgr [...] oraz część pgr. [...] gm. kat. Myślenice, które weszły w skład działki ewidencyjnej nr [...] stanowiącej własność Gminy Myślenice oraz pgr. [...], pgr. [...], pgr. [...] oraz część pgr. [...] gm. kat. Myślenie, które weszły w skład działki nr [...] stanowiącej własność Gminy Myślenice.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że skarga, w zakresie w jakim została wniesiona przez skarżącą E. S., podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie do jej wniesienia. Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

W okolicznościach sprawy zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca E. S. otrzymała decyzję z dnia 26 kwietnia 2019 r. - w dniu 2 maja 2019 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję upływał 2 czerwca 2019 r. (niedziela). Za ostatni dzień terminu należało zatem uznać 3 czerwca 2019 r. (poniedziałek), ponieważ stosownie do art. 83 § 2 P.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Tymczasem skarżąca E. S. złożył skargę w dniu 5 czerwca 2019 r. (koperta k.11 a.s.) , a więc już po terminie do jej wniesienia.

Z powyższych względów w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji w związku ze skutecznie wniesioną skargą G. E., Sąd potwierdza prawidłowość stanowiska organu odwoławczego.

W podobnej pod względem faktycznym i prawnym do obecnie analizowanej sprawy (dotyczącej nieruchomości wywłaszczonej decyzją Naczelnika Miasta i Gminy w Myślenicach, znak [...] z 7 września 1977r. na cele rekreacji z wniosku Ośrodka Sportu i Rekreacji w M.) wypowiedział się WSA w Krakowie w wyroku z 4 października 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 344/17, baza CBOIS. Sąd w obecnym składzie, zgadzając się z poglądami wyrażonymi w ww. wyroku, przyjmuje je jako własne.

Przechodząc do meritum rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że znajdują w niej zastosowanie przepisy ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 ze zm., dalej "u.g.n."). Zgodnie z treścią art. 136 ust. 3 u.g.n., poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot nieruchomości lub jej części występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ. Warunkiem zwrotu nieruchomości jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej stosownie do art. 140. W myśl art. 137 ust. 1 u.g.n., nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli:1)pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo 2)pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany.

Na wstępie należy jednak zwrócić uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11 (Dz. U. poz. 376), zgodnie z którym art. 137 ust. 1 u.g.n. w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed 27 maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed 22 września 2004 r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 165 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z wyroku tego wynika, że jeżeli nieruchomość zawnioskowana do zwrotu została wywłaszczona przed dniem 27 maja 1990 r., czyli datą komunalizacji z mocy prawa nieruchomości Skarbu Państwa, którymi władały jednostki samorządu terytorialnego, zaś cel wywłaszczenia został zrealizowany przed dniem 22 września 2004 r., czyli dniem wejścia w życie aktualnego brzmienia art. 137 ust. 1 u.g.n., nie można uznać, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany. Realizacja tego celu w terminach, wymienionych w art. 137 ust. 1 u.g.n. nie ma w takiej sytuacji znaczenia, tj. nie jest istotne, czy prace rozpoczęto w ciągu 7 lat od uostatecznienia się decyzji wywłaszczeniowej oraz czy zakończono je w ciągu 10 lat od tegoż momentu. W świetle powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego w wypadku nieruchomości wywłaszczonych przed dniem 27 maja 1990 r. spełnienie kryteriów zbędności, wymienionych w art. 137 ust. 1 u.g.n. miałoby znaczenie wyłącznie wówczas, gdyby cel wywłaszczenia był realizowany dopiero po dniu 22 września 2004 r. W konsekwencji w okolicznościach rozpoznawanej sprawy terminy wskazane w art. 137 ust. 1 pkt. 1 i 2 nie mają znaczenia dla oceny zbędności wywłaszczonej nieruchomości.

Mając na uwadze treść ww. wyżej przepisów w kontekście cyt. orzeczenia TK oraz uwzględniając okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym usunięcie jej z obrotu prawnego.

Zgodnie z ww. przepisami (art. 136 ust. 1 u.g.n.) konieczne jest ustalenie, czy cel wywłaszczenia został zrealizowany, przy czym nie ma istotnego znaczenia jaki jest aktualny stan zagospodarowania wywłaszczonej nieruchomości. W orzecznictwie wskazuje się, że ustalenie celu wywłaszczenia co do zasady następuje poprzez przywołanie celu, jaki podano w decyzji wywłaszczeniowej.

Odnośnie celu wywłaszczenia ww. nieruchomości, istotne było w kontrolowanej sprawie, iż ustalone i przyjęte przez skarżone organy cele rekreacji wynikają z wniosku Ośrodka Sportu i Rekreacji w M. oraz decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego z 29 marca 1977 r. znak: [...], która pomimo podejmowanych prób nie została odnaleziona. Jednakże przyjęte cele rekreacji były zrealizowane na wielu działkach i dużym obszarze, z czego działki skarżących obejmowała tylko niewielką część obszaru na którym cele rekreacji były realizowane. Rodzaj celu jako bazy rekreacyjnej składającej się z różnej służącej do tego infrastruktury i zieleni, w tym boisk i alejek wynika pośrednio też z zagospodarowania opisanego powyżej całego obszaru jako rekreacyjno –sportowego. Powyższe okoliczności w powiązaniu z całością zgromadzonego materiału dowodowego zasadnie zostały przez skarżone organy uznane za zrealizowanie całego celu rekreacji, w tym na działkach skarżących. Organy oparły się na przekonywującym materiale dowodowym tj.: zdjęcia lotnicze przedmiotowego terenu z 25.07.1977 r. (sprzed daty wywłaszczenia nieruchomości) oraz z 15.09.1997 r. i z 29.04.2012 r., protokoły z rozprawy administracyjnej z oględzinami nieruchomości, która odbyła się w dniu [...].07.2017 r., jak również załącznik do decyzji "komunalizacyjnej" działki nr [...], pismo Burmistrza Miasta i Gminy Myślenice z dnia 30.11.2016 r., zaświadczenie Urzędu Miasta i Gminy w Myślenicach z dnia 6.12.2016 r., pismo OSiR w M. z 12.11.1986 r. Podkreślić należy, że zgodnie z obowiązującym do 1997 r. miejscowym ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego miasta i Gminy Myślenice uchwalonym uchwałą nr XIII/73/86 Rady Narodowej Miasta i Gminy Myślenice z 27 listopada 1986 (Dz. Woj. Kr. Nr 17 poz. 126) działki o nr [...] i [...] znajdowały się w terenie przeznaczonym dla usług sportowo - turystycznych. W oparciu o powyższe organy zasadnie przyjęły, że wywłaszczone parcele, które weszły w skład działek nr [...] i [...] były i nadal są wykorzystywane jako zwarty kompleks terenów rekreacyjnych oraz jako infrastruktura drogowa (628/8), zapewniająca dojazd do terenów rekreacyjnych.

Organy podjęły przy tym szereg działań celem dalszego udokumentowania zrealizowania zgodnie z przyjętym celem wywłaszczenia, na co wskazuje zgromadzona w aktach dokumentacja, powołana i opisana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na zarzut zawarty w skardze odnośnie braku decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego z 29.03.1977r., co zdaniem skarżących stanowi rażące naruszenie prawa, powołując się na wyrok WSA w Krakowie z 4.10.2017 r. wskazać należy, że "z racji upływu 40 lat poszukiwania w Archiwum Państwowym w Krakowie, Urzędzie Miasta i Gminy Myślenice oraz Archiwum Narodowym w Krakowie nie przyniosły rezultatu w postaci decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego z 29 marca 1977 r. znak [...]" Zdaniem Sądu podjęte działania były wystarczające i świadczą o tym, iż organy podjęły niezbędne czynności celem należytego ustalenia stanu faktycznego. Jak wyżej wskazano przeprowadzono szereg dowodów, a brak odnalezienia decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego w świetle całokształtu dowodów pośrednich, w tym okoliczności zrealizowania dużej bazy rekreacyjnej na terenie obejmującym wywłaszczoną nieruchomość oznacza przyjęcie prawidłowej oceny stanu faktycznego, wbrew wskazywanym w skardze zarzutom. Jak wynika z ww. wyroku WSA w Krakowie organy podjęły szereg czynności celem odnalezienia decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego. Z uwagi na to zebrany materiał dowodowy był w ocenie Sądu wystarczający do wydania rozstrzygnięcia.

Również udokumentowano obecny stan zagospodarowania, z którego wynika, iż przedmiotowa nieruchomość wchodzi w skład zwartego terenu rekreacyjno - sportowego. Nadto działka nr [...] wchodzi w skład infrastruktury drogowej, zapewniającej dojazd do terenów rekreacyjnych.

Pozostałe zarzuty skargi, stanowią powtórzenie zarzutów zawartych w odwołaniu (odnośnie nieważności postępowania wywłaszczeniowego z uwagi na brak decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego, orzekanie w oparciu o kserokopie decyzji, czy likwidacja Ośrodka Sportu i Rekreacji w M. w latach 80 - tych) do których zasadnie ustosunkował się organ odwoławczy w zaskarżonym rozstrzygnięciu i (s. 7 i 8 uzasadnienia ww. decyzji).

Z powyższych względów Sąd oddalił skargę G. E. na podstawie art. 151 p.p.s.a., bowiem brak jest więc podstaw do przyjęcia zbędności przedmiotowej nieruchomości na cel wywłaszczenia.