Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 637/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 66, art. 72, art. 73, art. 84
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 7, art. 16, art. 80, art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2011 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz T. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. T. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania na rzecz T. K. pojazdu marki Mercedes Sprinter nr nadwozia [...].

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. organ pierwszej instancji stwierdził, że w dowodzie rejestracyjnym złożonym wraz z wnioskiem o rejestrację pojazdu występuje rozbieżność pomiędzy wartością maksymalnej masy całkowitej tego pojazdu- wpisano 4.600 kg, a dopuszczalnej masy całkowitej - wpisano 3.500 kg. Prezydent Miasta P. T. wskazał, iż wartość tych parametrów technicznych powinna być taka sama, gdyż przepisy krajowe dopuszczają ograniczenie dopuszczalnej masy całkowitej jedynie w przypadku dwuosiowych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 18.000 kg. Powołał brzmienie art. 2 pkt 54 Prawa o ruchu drogowym oraz § 1 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów i ich niezbędnego wyposażenia.

Organ zwrócił również uwagę na rozbieżność pomiędzy poz. 15 niemieckiego dokumentu Fahrzeugbrief nr [...], z której wynika, że wpis - dopuszczalne obciążenie ogółem 4.600 kg - został skreślony i opieczętowany przez Nadzór TUV N., zaś w niemieckim dowodzie rejestracyjnym Fahrzeugschein, w poz. 15 dopuszczalne obciążenie ogółem - widnieje wpis 4.600 kg.

Z akt administracyjnych wynika, iż Prezydent Miasta zwrócił się do diagnosty, który przeprowadzał badanie techniczne samochodu marki Mercedes Sprinter o wyjaśnienie przyczyn rozbieżności w dopuszczalnej masie całkowitej pojazdu. W odpowiedzi, diagnosta podkreślił, że badanie techniczne przeprowadził w oparciu o przedstawione do badania dokumenty, tj. opinię rzeczoznawcy TUV, z których wynikało, że w Niemczech zostały przeprowadzone zmiany konstrukcyjne, w wyniku których w wymienionym pojeździe, zmieniono dane techniczne oraz w oparciu o stan faktyczny. W Niemczech zmianie, tj. obniżeniu uległa jedynie wartość dopuszczalnej masy całkowitej, bez obniżenia wartości maksymalnej masy całkowitej, tj. masy określonej w zależności od konstrukcji pojazdu, przez producenta.

W toku prowadzonego postępowania organ I instancji zwracał się także do Mercedes - Benz Polska Sp. z o.o., Zakładu Procesów Diagnostyczno - Obsługowych Instytutu Transportu Samochodowego, Polskiej Izby Stacji Kontroli Pojazdów o wskazanie dopuszczalnej masy całkowitej przedmiotowego pojazdu.

W dniu 15 października 2009 r. organ otrzymał opinię powołanego w sprawie biegłego rzeczoznawcy samochodowego, że dopuszczalna masa całkowita przedmiotowego pojazdu wynosi 4.600 kg. Biegły podał, iż do oględzin przedstawiono pojazd, w którym dokonano zmian konstrukcyjnych nadwozia i w chwili oględzin była to skrzynia ładunkowa otwarta (wcześniej: pojazd specjalistyczny – karetka). Masa własna pojazdu, według dokumentu ważenia po zmianach wynosi 1.800 kg, ładowność dopuszczalna 2.800 kg. Z załączonego dokumentu badań technicznych przez niemiecki nadzór techniczny wynika, że przeprowadzono badanie pojazdu w dniu 19 czerwca 2009 r., czyli już po wyrejestrowaniu pojazdu z ruchu drogowego przez niemiecki urząd ds. komunikacji. Z tej opinii wynika również, że w przedmiotowym pojeździe dokonano ingerencji w pole danych technicznych tabliczki znamionowej - dane dotyczące mas i nacisków zostały zamalowane czarną farbą. W ocenie biegłego dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosi 4.600 kg, a nie jak odnotowano w dowodzie rejestracyjnym wydanym z upoważnienia Starosty C. - 3.500 kg.

Z uwagi na dokonane ustalenia, decyzją z dnia 6 listopada 2009 r. Prezydent Miasta P. T. odmówił T. K. zarejestrowania pojazdu marki Mercedes Sprinter 416 CDI.

W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. decyzją z dnia [...] r. uchyliło powyższe rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że każda kolejna rejestracja tego samego pojazdu dokonywana jest w oparciu o rejestrację uprzednią, co powoduje konieczność wyjaśnienia kwestii uprzedniej rejestracji przedmiotowego samochodu przez Starostę C. na rzecz innego właściciela. Kolegium podniosło, że organ I instancji powinien wystąpić o ewentualne zweryfikowanie decyzji o rejestracji na rzecz poprzedniego właściciela pojazdu.

Ponownie prowadząc postępowanie organ I instancji wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. – B. z wnioskiem o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty C. z dnia [...] r. w przedmiocie zarejestrowania pod numerem rej. [...] pojazdu marki Mercedes Sprinter.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności tej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że prawdopodobnie obniżenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu jest technicznie nieuzasadnione, lecz nie ma to wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Zdaniem Kolegium, Starosta C. nie naruszył przepisów regulujących rejestrację pojazdu w stopniu, który miałby cechy rażącego naruszenia prawa.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta P. T. na podstawie art. 66, art. 72 i art. 73 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym ponownie odmówił zarejestrowania przedmiotowego pojazdu. W uzasadnieniu wskazano, że do wniosku o zarejestrowanie pojazdu, strona przedłożyła wszystkie niezbędne dokumenty. W ocenie organu pojazd nie może być jednak zarejestrowany, a tym samym dopuszczony do ruchu, gdyż nie spełnia określonych warunków technicznych. Pojazd nie posiada bowiem tabliczki znamionowej, a poprzednia została zniszczona, co potwierdza diagnosta i biegły rzeczoznawca. Obniżenie całkowitej masy dopuszczalnej nie znajduje natomiast uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Prezydent Miasta wskazał, że zmiany konstrukcyjne dokonane w pojeździe nie spowodowały obniżenia maksymalnej masy całkowitej, więc nie mogły również wpłynąć na obniżenie dopuszczalnej masy całkowitej. W ocenie tego organu, ustalenie właściwej dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu ma znaczenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, gdyż pojazd o DMC do 3.500 kg może prowadzić kierowca posiadający prawo jazdy kategorii B, natomiast do prowadzenia pojazdu o DMC 4.600 kg, kierowca musi posiadać dodatkowo kategorię C. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu ma ponadto znaczenie dla wymogu podlegania bądź nie podatkowi od środków transportowych. Decyzja administracyjna o zarejestrowaniu pojazdu, czyli dopuszczająca pojazd do ruchu po drogach publicznych ma bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego.

W odwołaniu T. K. zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 16 § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie. Skarżący zarzucił także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 72 ust. 1 pkt 5 Prawa o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie, § 2 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów poprzez jego zastosowanie i wymaganie od właściciela pojazdu, by przedstawił badanie techniczne pojazdu, w sytuacji posiadania ważnego badania i niedokonywania przez właściciela pojazdu jakichkolwiek zmian konstrukcyjnych w okresie od badania przed pierwszą rejestracją na terenie kraju, a chwilą obecną, co skutkowałoby obowiązkiem wykonania kolejnego badania. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych oraz wzorów dokumentów stosowanych przy badaniach, poprzez jego zastosowanie mimo, że rozporządzenie to weszło w życie z dniem 22 września 2009 r., a badanie techniczne zakwestionowane przez organ zostało przeprowadzone w dniu 21 lipca 2009 r., art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym poprzez jego błędną wykładnię oraz art. 32 Konstytucji, poprzez traktowanie obywateli w nierówny sposób.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. T. z dnia [...] r., wskazując na przepisy rozdziału 2 działu III ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym określające warunki dopuszczenia pojazdu do ruchu oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z przepisami już nieobowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, jednym z podstawowych kryteriów uznania stanu technicznego pojazdu za niezadowalający był brak tabliczki znamionowej albo, gdy była nieczytelna lub niezgodna ze stanem faktycznym (zał. nr 1 do rozporządzenia). Natomiast w myśl aktualnie obowiązującego (od 22 września 2009 r.) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy badaniach, jednym z kryterium uznania stanu technicznego pojazdu oraz przedmiotów jego wyposażenia i części za niezgodny z warunkami technicznymi jest również, m.in. brak tabliczki znamionowej albo, gdy jest nieczytelna lub dane na niej zawarte są niezgodne ze stanem faktycznym (zał. nr 1 do rozporządzenia).

W ocenie organu odwoławczego nie budzi wątpliwości, że zarówno w poprzednim stanie prawnym, jak i aktualnie obowiązującym, w sytuacji jaka zaistniała w niniejszej sprawie, tj. kiedy tabliczka znamionowa jest nieczytelna (wszystkie dane techniczne wykreślone) brak było podstaw do wydania zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, a tym samym dopuszczenia takiego pojazdu do ruchu. Nie jest bowiem wątpliwe, że w przedstawionej sytuacji pojazd nie spełnia określonych warunków technicznych wymaganych stosownymi przepisami prawa. Ponadto w sprawie nie jest też wątpliwe, że zmiany konstrukcyjne, mające polegać na obniżeniu dopuszczalnej masy całkowitej zostały dokonane w miesiącu czerwcu 2009 r. w Niemczech, a ostateczne wymeldowanie tego pojazdu w Niemczech nastąpiło w dniu 13 marca 2009 r. Zmiany te nie zostały zatem uwzględnione w niemieckim dowodzie rejestracyjnym.

Organ podniósł, iż przepisy prawa wskazują okoliczności, kiedy bezsprzecznie wartość dopuszczalnej masy całkowitej musi być obniżona. Dotyczy to pojazdów samochodowych dwuosiowych o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 18 ton (§ 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r.). W ocenie organu sytuacja ta nie dotyczy przedmiotowego pojazdu. Jak z kolei wynika z pisma Instytutu Transportu Samochodowego z dnia 21 września 2009 r., brak jest jakichkolwiek przesłanek natury technicznej oraz wynikających z obowiązujących przepisów, dających podstawę do obniżenia dopuszczalnej masy całkowitej ww. pojazdu. Natomiast opinia rzeczoznawcy samochodowego T. S. powołanego przez organ I instancji z dnia 12 października 2009 r. wprost stwierdza, że samochód, o rejestrację którego ubiega się T. K. posiada dopuszczalną masę całkowitą 4.600 kg. Zatem także i z tego powodu zasadna jest odmowa zarejestrowania pojazdu o parametrze dopuszczalnej masy całkowitej 3.500 kg.

Na poparcie swego stanowiska organ powołał art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym oraz art. 7 k.p.a. Wskazał, iż co prawda w obrocie prawnym pozostaje decyzja o zarejestrowaniu tegoż pojazdu na rzecz poprzedniego właściciela pojazdu, to jednak zważywszy na przedstawione wyżej okoliczności Kolegium uznało odmowę rejestracji samochodu na rzecz skarżącego za uzasadnioną.

W skardze T. K. zarzucił naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Zaskarżona decyzja, jego zdaniem narusza art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., gdyż organ I instancji nie udowodnił, że rejestracja przedmiotowego pojazdu zagraża bezpieczeństwu dla ruchu drogowego a także, że po dokonaniu zmian konstrukcyjnych pojazdu nie jest możliwa zmiana dopuszczalnej masy całkowitej określonej przez producenta. Organ naruszył ponadto powyższe przepisy przez sprzeczność ustaleń z materiałem dowodowym zebranym w sprawie i przyjęcie, iż dane na tabliczce znamionowej zastępczej znajdującej się w pojeździe są nieczytelne lub niezgodne ze stanem faktycznym pojazdu. Doszło także do uchybienia art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów państwa i wydanie decyzji pomimo istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o zarejestrowaniu tego pojazdu wydanej przez Starostę C. na rzecz poprzedniego właściciela i art. 16 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o odmowie zarejestrowania pojazdu pomimo, iż Starosta C. wydał ostateczną decyzję o zarejestrowaniu tego pojazdu i nie została ona uznana za nieważną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. – B.

Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 72 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie i odmowę zarejestrowania pojazdu, pomimo złożenia przez stronę dokumentów określonych w tym przepisie, art. 66 ust. 1 pkt 1 tej ustawy poprzez jego błędna wykładnię i przyjęcie, że zmniejszenie dopuszczalnej masy całkowitej zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, § 3 ust. 2 załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż w przypadku dokonania zmian konstrukcyjnych pojazdu nie jest dopuszczalne obniżenie ustalonej dopuszczalnej masy całkowitej. Ponadto, zdaniem strony skarżącej, organ naruszył pkt 4 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że nie jest możliwe obniżenie dopuszczalnej masy całkowitej przedmiotowego pojazdu oraz art. 32 Konstytucji poprzez traktowanie w nierówny sposób obywateli i wydanie decyzji o zarejestrowaniu pojazdu na rzecz I właściciela a następnie odmowę wydania decyzji o zarejestrowaniu tego samego pojazdu w tym samym stanie technicznym na rzecz kolejnego właściciela.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. T., przeprowadzenie dowodu z dokumentu dołączonego do skargi na okoliczność przyczyn wydania przez diagnostę pozytywnego zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Do skargi załączył wyjaśnienie diagnosty samochodowego T. B. z dnia [...] r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga T. K. zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a ), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Ponadto, co należy podkreślić, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art.134 § 1 p.p.s.a.

Badając legalność zaskarżonych decyzji Sąd stwierdził naruszenie przez organy administracji przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie kontrolowanych rozstrzygnięć.

Podstawę materialnoprawną wydanych decyzji stanowiły przepisy art. 66, art. 72 i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.).

Stosownie do art. 66 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego:

1) nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę;

2) nie zakłócało spokoju publicznego przez powodowanie hałasu przekraczającego poziom określony w przepisach szczegółowych;

3) nie powodowało wydzielania szkodliwych substancji w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych;

4) nie powodowało niszczenia drogi;

5) zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu;

6) nie powodowało zakłóceń radioelektrycznych w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych.

W oparciu o delegację zawartą w ust. 5 tego przepisu wydane zostało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32 poz. 262 ze zm.), gdzie w § 11 ust. 1 pkt 1 zawarta jest regulacja, iż pojazd samochodowy wyposaża się w numer identyfikacyjny pojazdu (VIN) albo w numer nadwozia, podwozia lub ramy, umieszczony w sposób trwały na nadwoziu, ramie lub innym podobnym podstawowym elemencie konstrukcyjnym, oraz tabliczkę znamionową określoną w załączniku nr 4 do rozporządzenia; numeru identyfikacyjnego VIN nie wymaga się dla pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 1995 r. oraz dla motocykla zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 2003 r., ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego, przyczepy przeznaczonej do łączenia z tymi pojazdami oraz pojazdu z nadanym i wybitym numerem nadwozia/podwozia zgodnie z odrębnymi przepisami;

W myśl natomiast przepisu art. 72 ust. 1 tej ustawy rejestracji dokonuje się na podstawie m.in.:

1) dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5;

2) karty pojazdu, jeżeli była wydana;

3) wyciągu ze świadectwa homologacji albo odpisu decyzji zwalniającej pojazd z homologacji, jeżeli są wymagane;

4) (63) zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederację Szwajcarską lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego;

5) dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany (...).

Z kolei art. 73 ust. 1 stanowi, że Rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2-5.

W ocenie Sądu, brzmienie cytowanych wyżej przepisów i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawały organom podstawy prawnej do wydania decyzji o odmowie rejestracji na rzecz T. K. pojazdu marki Mercedes Sprinter nr nadwozia [...].

Niesporne jest, iż do wniosku z dnia [...] r. o rejestrację pojazdu – Mercedes Sprinter 416CDI nr nadwozia [...] T. K. załączył wszystkie wymagane do zarejestrowania przedmiotowego samochodu dokumenty: dotychczasowy dowód rejestracyjny ze wskazaniem nr rejestracyjnego [...], kartę pojazdu oraz fakturę zakupu nr [...] z dnia [...]. Okoliczność ta potwierdzona została przez organy obu instancji w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Powołanie zatem przez organy art. 72 ustawy Prawo o ruchu drogowym jako podstawy prawnej wydania decyzji o odmowie rejestracji pojazdu w sytuacji przedłożenia przez wnioskodawcę kompletu wymaganych dokumentów należy uznać za niezasadne.

Organy administracji odmówiły rejestracji przedmiotowego pojazdu z uwagi na fakt, iż w dowodzie rejestracyjnym załączonym do wniosku występuje rozbieżność pomiędzy wartością maksymalnej masy całkowitej pojazdu (4600kg.) a dopuszczalną masą całkowitą (3500kg.) z uwagi na dokonane w pojeździe zmiany konstrukcyjne. W ocenie Kolegium, w przypadku przedmiotowego pojazdu maksymalna masa całkowita określona przez producenta wynosi 4600kg., zatem obniżenie dopuszczalnej masy całkowitej do 3500kg. nie znajduje uzasadnienia. Organ wskazał również, iż pojazd nie posiada również tabliczki znamionowej, co także stanowi podstawę do odmowy rejestracji.

Już na wstępie rozważań podkreślić należy, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Starosty C. z dnia 29 lipca 2009 r. o rejestracji przedmiotowego pojazdu pod numerem [...] na rzecz poprzedniego właściciela – I. zamieszkałego w C. Z. ul. C. [...], potwierdzona wydaniem dowodu rejestracyjnego. Niesporne jest również, iż zmiany konstrukcyjne pojazdu dokonane zostały przed podjęciem przez Starostę C. decyzji z dnia [...] o rejestracji przedmiotowego pojazdu, której wydanie poprzedzone zostało pozytywnym badaniem technicznym z dnia [...] nr [...], wykonanym przez uprawnionego diagnostę. W toku postępowania organy nie wykazały, aby pomiędzy decyzją o rejestracji z dnia [...]. a złożeniem przez skarżącego wniosku o kolejną rejestrację w dniu [...]r. nastąpiła zmiana parametrów technicznych pojazdu marki Mercedes Sprinter.

W ocenie Sądu powyższe okoliczności powinny stanowić podstawę do rozważań prowadzonych przez organy administracji w postępowaniu o ponowną rejestrację pojazdu marki Mercedes Sprinter. Na podstawie bowiem decyzji Starosty C. z dnia [...] r. rejestracja przedmiotowego pojazdu na rzecz I. P. stała się ostateczna i w związku z zasadami postępowania administracyjnego powinna być respektowana przez inne organy, w tym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. Pojazd posiadał również aktualne badanie techniczne, z którego wynikało, że został dopuszczony do ruchu przez uprawnionego diagnostę.

Przypomnieć należy, że dowód rejestracyjny, jako zewnętrzny przejaw oświadczenia woli organu administracji rozstrzygającego sprawę rejestracji pojazdu, z jednej strony potwierdza wydanie decyzji o zarejestrowaniu pojazdu, a z drugiej strony jest tylko dokumentem stwierdzającym dopuszczenie zarejestrowanego pojazdu do ruchu. Jako dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy administracji publicznej w ich zakresie działania, dowód rejestracyjny stanowi potwierdzenie wcześniejszego uzyskania pozytywnej decyzji o rejestracji pojazdu (por. uchwała NSA z dnia 24 września 2001 r. OPS 6/01, publ. ONSA 2002/1/7, Lex Nr 49998, podobnie WSA w Warszawie w wyroku z 03.11.2004 r., III SA 2793/03, Lex Nr 145497, czy wyrok WSA w Poznaniu z 19.09.2007 r., IV SA/Po 790/06, Lex Nr 384105).

Należy także zauważyć, iż art. 16 § 1 k.p.a. ustanawia zasadę ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Formalna strona zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej wyraża się w tym, że decyzje te obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Skoro zatem istnieje w obrocie prawnym decyzja o rejestracji przedmiotowego pojazdu - dopuszczająca pojazd do ruchu, to - przy niezmienionym stanie technicznym pojazdu – brak jest podstaw do wydania decyzji o odmowie rejestracji tego samego pojazdu z uwagi na wątpliwości co do jego stanu technicznego. Zdaniem Sądu organ I jak i II instancji nie dokonał prawidłowej oceny znaczenia wspomnianej decyzji z dnia [...] r., czym naruszył zasadę respektowania trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Nie do przyjęcia jest bowiem, aby w obrocie prawnym funkcjonowały dwie sprzeczne ze sobą decyzje, dotyczące rejestracji/odmowy rejestracji tego samego pojazdu o tych samych parametrach technicznych. W tym zakresie organy naruszyły również przepis art. 8 k.p.a. czyli zasadę zaufania do organów administracji oraz normy postępowania administracyjnego wyrażone w przepisach art. 7, art. 16 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

Wskazać również należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T., uchylając w dniu [...] r. decyzję organu I instancji o odmowie rejestracji na rzecz T. K. pojazdu marki Mercedes Sprinter wskazało w motywach decyzji, iż przed odmową rejestracji przedmiotowego pojazdu należy przeprowadzić postępowanie dotyczące weryfikacji ostatecznej decyzji o rejestracji pojazdu wydanej przez Starostę C. Kolegium zasadnie powołało się w tym zakresie na art. 16 k.p.a. Tymczasem, organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę zwrócił się, co prawda do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. B. o wszczęcie z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty C. z dnia [...]. w przedmiocie rejestracji pojazdu, lecz po otrzymaniu negatywnego rozstrzygnięcia tej kwestii (decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. – B. z dnia [...]) po raz kolejny odmówił rejestracji samochodu, powołując się dokładnie na te same argumenty dotyczące braku tabliczki znamionowej oraz obniżenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Organ odwoławczy wykazał się w niniejszym postępowaniu dużą niekonsekwencją, bowiem pomimo niewykonania przez Prezydenta Miasta P. T. zaleceń dotyczących trybu postępowania związanego z wydaniem decyzji o odmowie rejestracji pojazdu marki Mercedes Sprinter 416CDI, przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym odnoszącym się rejestracji tego pojazdu, zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy niemal identycznej treści decyzję organu I instancji, którą wcześniej uchylił.

W odniesieniu do zastrzeżeń wyrażanych przez organy obu instancji co do stanu technicznego pojazdu marki Mercedes Sprinter podkreślić należy, że w dniu złożenia przez skarżącego wniosku o rejestrację samochód ten posiadał ważne zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] z dnia [...] r., z którego wynikało, iż uprawniony diagnosta dopuścił pojazd do ruchu. W zaświadczeniu wyraźnie zostało stwierdzone, iż przedmiotowy pojazd spełnia wymagania techniczne art. 66 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Diagnosta nie miał zastrzeżeń, co do ustalonej w wyniku zmian konstrukcyjnych masy całkowitej pojazdu jak również nie stwierdził braku czy też nieczytelności tabliczki znamionowej samochodu. Z wyjaśnień złożonych przez diagnostę i niekwestionowanych przez organy administracji wynika, iż po przeprowadzeniu zmian konstrukcyjnych pojazdu z tabliczki znamionowej usunięto poprzez zamalowanie nieaktualne dane techniczne – pozostawiając numer VIN, producenta i typ pojazdu. Nie można zatem uznać, aby przedmiotowy pojazd w ogóle nie posiadał tabliczki znamionowej. Ponadto, diagnosta przeprowadzający badanie techniczne pojazdu w trakcie swoich czynności ocenił tę tabliczkę jako odpowiadającą warunkom wymaganym dla tabliczki zastępczej, przewidzianym w zał. Nr 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 227, poz. 2250 ze zm.) Zatem, podniesione przez organy zastrzeżenia, co do stanu technicznego przedmiotowego pojazdu były przedmiotem rozważań uprawnionego diagnosty i nie znalazł on podstaw do odmowy dopuszczenia tego pojazdu do ruchu. Zaświadczenie nr [...] wydane przez uprawnionego diagnostę, w dniu złożenia przez skarżącego wniosku było ważne i nie zostało negatywnie zweryfikowane w trybie kontrolnym przewidzianym przez przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym (art. 83b i 84 § 3 ustawy), jak również jego prawidłowość nie została zakwestionowana w toku postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu istotne jest, iż w myśl art. 84 ustawy Prawo o ruchu drogowym, osobą uprawnioną do wykonywania badania technicznego pojazdu jest diagnosta zatrudniony w stacji kontroli pojazdów. Badania techniczne polegają na sprawdzeniu, czy pojazd odpowiada warunkom technicznym określonym w ustawie Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Wydane przez uprawnionego diagnostę zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym konkretnego pojazdu stanowi dokument potwierdzający, iż stan techniczny tego pojazdu odpowiada warunkom technicznym przewidzianym w ustawie i rozporządzeniu, a organy w toku prowadzonego postępowania skutecznie nie podważyły mocy dowodowej tego dokumentu. W szczególności, powołany przez Prezydenta Miasta P. T. rzeczoznawca samochodowy w swojej opinii z dnia 12 października 2009r. nie stwierdził, że przedmiotowy pojazd marki Mercedes Sprinter nie odpowiada warunkom technicznym określonym w ustawie i rozporządzeniu oraz że bark jest podstaw do dopuszczenia tego pojazdu do ruchu. Także pisma otrzymane przez organ od Mercedes - Benz Polska Sp. z o.o., Zakładu Procesów Diagnostyczno - Obsługowych Instytutu Transportu Samochodowego, Polskiej Izby Stacji Kontroli Pojazdów dotyczyły rozważań na temat dopuszczalnej masy całkowitej przedmiotowego pojazdu i nie mogły podważać badania dokonanego przez uprawnionego diagnostę. Niemniej istotne jest także, iż w kolejnym okresowym badaniu technicznym wyznaczonym na dzień 21 lipca 2010 r. pojazd ten również został uznany przez diagnostę za spełniający warunki techniczne do dopuszczenia go do ruchu.

Reasumując, w ocenie Sądu organ posiadał wszystkie niezbędne dokumenty do zarejestrowania pojazdu Mercedes Sprinter nr nadwozia [...] i nie wykazał w przedmiotowym postępowaniu, że zmiany konstrukcyjne dokonane w pojeździe przed pierwszą rejestracją na terenie kraju stwarzają obecnie zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Ponownie prowadząc postępowanie organy administracji winny wziąć pod uwagę ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu i przede wszystkim ponownie przeanalizować zaistniały stan faktyczny sprawy mając na uwadze funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Starosty C. z dnia [...] r. oraz posiadanie przez stronę ważnych zaświadczeń o pozytywnym badaniu technicznym pojazdu Mercedes Sprinter nr nadwozia [...].

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Podstawę zasądzenia kosztów postępowania stanowił przepis art. 200 i art. 205 powołanej ustawy.

A. B.