Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 270/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 1 pkt 4 i par. 7
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Izabela Bąk-Marciniak Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r. sprawy ze skargi B. P. i P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz B. P. i P. S. solidarnie kwotę (...) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] 2008 r. ustalającej warunki zabudowy dla działki nr [...].

Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wnioskiem z dnia [...] r., skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., B. P. i P. S. zwrócili się o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. nr [...] z dnia [...]2008 r. ustalającej warunki zabudowy dla działki nr [...] w S. Zdaniem wnioskodawców decyzja ta nie wskazuje wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz układu połaci dachowych wobec czego jest sprzeczna z § 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1558 – dalej jako: rozporządzenie).

Decyzją z dnia 28 sierpnia 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...]2008 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla działki nr [...] w S.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli B. P. i P. S. podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy.

Decyzją z dnia [...] 2008 r. Kolegium utrzymało w mocy wcześniejszą decyzję własną z dnia [...] 2008 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...]2008 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla działki nr [...] w S. Zdaniem organu ścisłe określenie parametrów w postaci wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, układu połaci dachowych następuje w projekcie budowlanym. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy co do istoty dotyczy wyłącznie możliwości realizacji zamierzenia pod kątem zgodności z ładem przestrzennym.

B. P. i P. S. wnieśli skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] 2008 r. i zażądali jej uchylenia w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. uchylając zaskarżoną decyzję wyrokiem z dnia 23 października 2009 r. sygn. II SA/Po 44/09 wskazał, że Kolegium niestarannie oceniło decyzję objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności, bowiem nie dostrzegło oczywistego faktu, iż decyzja o warunkach zabudowy istotnie nie określa parametru dla nowej zabudowy w postaci górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, a co więcej, zawiera także uchybienia dotyczące określenia linii zabudowy. Sąd podkreślił, że określenie powyższych warunków wymagane jest ze względu na treść art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), który swoje uszczegółowienie znalazł w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1558). W dalszej kolejności wyjaśniono, że rozporządzenie wykonawcze w § 1 wskazuje, że określa się między innymi wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy (pkt 1), wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (pkt 4) oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych – pkt 5). Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wskazał, że decyzja z dnia [...]2008 r. w wymaganiach szczegółowych wprawdzie określa geometrię dachu, w tym układ połaci dachowych i kąt nachylenia, jak i maksymalną wysokość budynku od poziomu terenu do kalenicy dachu, jednak nie wskazuje wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Tymczasem, w ocenie Sądu przepisy rozporządzenia nie pozostawiają wątpliwości, iż określenia dla nowej zabudowy wymaga nie tylko wysokość kalenicy dachu, gdyż parametr ten przynależy do geometrii dachu, której dotyczy § 8 rozporządzenia, ale również wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznaczanej jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7 ust. 1 rozporządzenia). Wobec powyższego stanowisko Kolegium co do tego, że ścisłe określenie parametrów w postaci wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, układu połaci dachowych następuje w projekcie budowlanym, który stanowi podstawę do ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę, Sąd uznał za błędne.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. S., zaskarżając wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 12 lipca 2011 r. sygn. II OSK 1132/10 wskazał, że z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 1 pkt 4 i § 7 rozporządzenia wykonawczego jednoznacznie wynika obowiązek określenia w decyzji o warunkach zabudowy parametrów w postaci wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, układu połaci dachowych. Dlatego też rzeczą organu stało się zbadanie czy stwierdzone uchybienia którymi obarczona jest decyzja Burmistrza Miasta i Gminy S. nr [...] z dnia [...]2008 r. o warunkach zabudowy dla działki nr [...] w S. można uznać za wyczerpujące przesłankę rażącego naruszenia prawa, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: kpa).

Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...]2012 r. utrzymało w mocy wcześniejszą decyzję własną z dnia 28 sierpnia 2008 r. którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...]2008 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla działki nr [...] w S.

Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium wskazało, że wnioskodawca nie wskazał w swoim wniosku w ogóle jaki jego interes prawny zostałby naruszony przez realizację planowanej inwestycji. Wskazano, że wnioskodawcy kwestionują parametry ustalone dla inwestycji, jednak w ocenie Kolegium, nie powodują one rażącego naruszenia przepisów powołanego rozporządzenia albowiem - jak zauważył organ - ustawodawca nie przewidział ustalenia parametrów planowanej inwestycji w sposób sztywny, natomiast dopuścił wprost odstąpienie przez organ od średnich parametrów występujących na działkach sąsiednich. W tym przypadku, jak wyjaśniło Kolegium, istnieje możliwość zastosowania oceny organu administracyjnego albowiem przepis prawa dopuszcza możliwość ustalenia opisanego parametru "odpowiednio" w stosunku do wzorców występujących w sąsiedztwie. Kolegium uznało zatem, że w tym zakresie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, albowiem - jak uzasadniono - w odniesieniu do rozstrzygnięć decyzji opartych na uznaniu administracyjnym, rażącym naruszeniem prawa jest tylko istotne naruszenie granic tego uznania. Wskazano przy tym, iż, jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 lipca 1996r. "w przypadku, gdy prawodawca pozostawia organowi wydającemu decyzję swobodę w ocenie lub w wyborze konsekwencji stosowanej przezeń normy prawnej, rażącym naruszeniem prawa jest tylko szczególnie istotne (rażące) naruszenie wymienionych ram swobody oceny lub uznania". Kolegium stanęło na stanowisku, że przywołane rozporządzenie ma ściśle procesowy charakter, nie dotyczy (ani nie precyzuje) praw lub obowiązków stron, nie wskazuje też - w ocenie Kolegium - obligatoryjnej treści decyzji, a jedynie ujednolica nomenklaturę, poprzez wskazanie techniczno - językowego sposobu formułowania tekstu decyzji przez organ. W ocenie Kolegium, z przepisu § 2 ust. 3 rozporządzenia, nie wynika, że parametry zabudowy stanowią obligatoryjny element decyzji ustalającej warunki zabudowy, a skoro tak - to jak wyjaśniło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. - przepis ten nie może zostać rażąco naruszony poprzez nieoznaczenie parametru w decyzji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. ponownie złożyli B. P. i P. S. podnosząc szereg zarzutów i domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji Kolegium oraz stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S.. W skardze wskazano na naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także § 1 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - poprzez ich błędną wykładnię. W dalszej kolejności wskazano na naruszenie art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego konkretna wadliwość decyzji o warunkach zabudowy z [...]2008 r. stwierdzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z 23 października 2009 r. w postaci braku określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz niespójnego określenia linii zabudowy nie wyczerpuje przesłanek nieważności decyzji z art. 156 § 1 kpa. W skardze wskazano również na naruszenie art. 107 § 1 i 3 kpa w zw. z art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - poprzez uznanie, że decyzja o warunkach zabudowy z [...]2008 r. zawiera uzasadnienie odpowiadające standardom określonym w art. 107 § 1 i 3 kpa. Autorzy skargi zarzucili również uchybienie wymogom art. 7 i 77 § 1 kpa w zw. z art. 61 ust 1 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 1 pkt 1 i § 4 rozporządzenia wykonawczego poprzez zaniechanie rozpatrzenia całości materiału, czego skutkiem - jak wskazano – było nie dostrzeżenie wadliwości decyzji o warunkach zabudowy z [...]2008 r. w postaci jej niewykonalności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Podniesiono również naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa w zw. z art. 61 ust 1 pkt 1, ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 1, 5, 6, 8, 9 rozporządzenia i art. 107 § 1 kpa poprzez zaniechanie rozpatrzenia całości materiału, czego skutkiem było nie dostrzeżenie wadliwości decyzji o warunkach zabudowy z [...]2008 r. w postaci jej niekompletności. Ponadto wskazano na naruszenie art. 7, 77 § 1 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 5 kpa.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

W dniu [...] 2012 r. do akt sądowych sprawy złożono pismo procesowe stanowiące uzupełnienie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżoną decyzję Kolegium wydano z naruszeniem przepisów prawa.

Uprzedzając zasadnicze rozważania w rozpoznawanej sprawie, zmierzające do wyjawienia motywów podjętego rozstrzygnięcia odnieść należy się do żądania skargi w przedmiocie stwierdzenia przez Sąd nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z [...]2008 r. W tej kwestii wyjaśnić należy, że sądy administracyjne są sądami kasacyjnymi, co oznacza, że w razie stwierdzenia w zaskarżonym akcie naruszenia przepisów prawa, rolą sądu jest wyeliminowanie wadliwego aktu z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Kolegium wydana [...]2012 r., a nie decyzja Burmistrza Miasta i Gminy S. z [...]2008 r. Rzeczą Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. stało się zatem ustalenie czy w okolicznościach rozpoznawanej sprawy naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej jako: upzp) i § 1 pkt 4 i § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1558 – dalej jako: rozporządzenie) miało charakter rażący. Nie jest natomiast rolą sądów administracji wyręczanie organów administracji publicznej w realizacji ich obowiązków. Mając to na uwadze Sąd dokonał oceny zasadności skargi z uwzglednieniem faktu, że przedmiotem kontroli jest decyzja wydana [...]2012 r. w jednym z trybów nadzwyczajnych, tj. w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji z [...]2008 r.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, w pierwszej kolejności należy podkreślić, że zaskarżona decyzja wydana została w sprawie, w której orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w P., który prawomocnym wyrokiem z dnia 23 października 2009 r. sygn. II SA/Po 44/09 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.. Wyrok ten podlegał kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 12 lipca 2012 r. sygn. II OSK 1132/10 oddalił skargę kasacyjną. Wyroki powyższe rodzą poważne skutki w sferze postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego.

Wyjaśnienia wymaga, bowiem że w myśl z art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej ppsa) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że zawarta w wyroku sądu administracyjnego ocena dotycząca właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie jest wiążąca dla organów administracji prowadzących postępowanie. Ponadto, z mocy art. 170 ppsa orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Tak wyrażona prawomocność materialna przesądza, że podmioty wymienione w powyższym artykule muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu sądu administracyjnego. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Co do zasady, ocena prawna o charakterze wiążącym dotyczy właściwego zastosowania konkretnego przepisu, czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Wskazania co do dalszego postępowania z reguły stanowią konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy w celu uniknięcia błędów już popełnionych oraz wskazania kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości (por. wyrok NSA z 12.02.2009 r., sygn. I FSK 1520/07).

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, Sąd wskazuje, że na gruncie rozpoznawanej sprawy nie stwierdzono zaistnienia takich okoliczności, które wyłączałyby stosowanie się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 23 października 2009 r. sygn. II SA/Po 44/09 - w zakresie - w jakim stanowisko tego Sądu podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lipca 2012 r. sygn. II OSK 1132/10. Poza sporem pozostaje przy tym, że na gruncie rozpoznawanej sprawy przesądzono, iż przepisy rozporządzenia nie pozostawiają wątpliwości, iż określenia dla nowej zabudowy wymaga również wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznaczanej jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7 ust. 1 rozporządzenia). Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. zaakcentował przy tym, że określenie m.in. właśnie tych parametrów w decyzji ustalającej warunki dla nowej zabudowy służy zachowaniu ładu przestrzennego obszaru analizowanego, na którym planowana jest inwestycja budowlana. Stanowisko to w wyroku z dnia 12 lipca 2012 r. podzielił również Naczelny Sąd Administracyjny, który jednoznacznie przesądził, że z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp oraz § 1 pkt 4 i § 7 rozporządzenia - jednoznacznie wynika obowiązek - określenia tych parametrów w decyzji o warunkach zabudowy.

Tak sformułowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego związane pozostawało rozpoznające powtórnie niniejszą sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.. Tymczasem, organ ten w zaskarżonej decyzji stanął na stanowisku, że skoro § 2 ust. 3 rozporządzenia nie wskazuje, że parametry zabudowy stanowią obligatoryjny element decyzji, to ich brak w decyzji nie może być uznany za naruszenie prawa o charakterze rażącym. Takie ustalenia Kolegium uznać należy za niedopuszczalne, w sytuacji gdy organ ten pozostaje związany stanowiskiem NSA, przesądzającym w sposób jednoznaczny istnienie obowiązku określenia parametrów wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki w decyzji o warunkach zabudowy. Kolegium związane tym poglądem nie było już zatem uprawnione do czynienia ustaleń na okoliczność istnienia lub braku obowiązku określenia wskazanych parametrów w decyzji o warunkach zabudowy. Istnienie takiego obowiązku w sposób wiążący przesądził, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z dnia 23 października 2009 r. sygn. II SA/Po 44/09 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lipca 2012 r. sygn. II OSK 1132/10.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. ponownie rozpoznając sprawę nie tylko zakwestionowało stanowisko wyrażone w wyroku NSA, ale wbrew wytycznym de facto zaniechało oceny rangi stwierdzonej przez Sąd wadliwości decyzji ustalającej warunki zabudowy. Wbrew zaleceniom Sądów obu instancji Kolegium w ogóle nie zbadało bowiem czy naruszenie § 1 pkt 4 i § 7 rozporządzenia w niniejszej sprawie miało charakter rażący, zbywając wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. stwierdzeniem, że skoro wymóg określenia parametrów nie wynika z § 2 ust. 3 rozporządzenia, to nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. W tym miejscu jedynie ubocznie należy wskazać, że w rozporządzeniu widnieje jednostka redakcyjna § 2 pkt 3, a nie – jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - "ust. 3" rozporządzenia.

Uwadze Kolegium umknęło też, że uchylając decyzję z [...] 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. działał na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa. Stanowisko tego Sądu, w zakresie naruszenia przez Kolegium przepisów prawa materialnego podzielił Naczelny Sąd Administracyjny. Mając na uwadze brzmienie wskazanego przepisu przyjąć należy, że uchylenie decyzji Kolegium z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego było możliwe tylko w razie stwierdzenia przez Sąd, że miało ono wpływ na wynik sprawy. Okoliczność tej Kolegium zdaje się w ogóle nie dostrzegać. Tymczasem, nie powinno budzić wątpliwości tego organu, że brak jakichkolwiek ustaleń w zakresie obligatoryjnych postanowień dotyczących wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki może być uznany za rażące naruszenie prawa, a jednoznaczne stanowisko w tej materii prezentowane jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z 27 marca 2012 r., sygn. II OSK 2449/10). Czym innym, bowiem pozostaje analizowana przez Kolegium kwestia określenia w sposób nieostry ustalanych w decyzji o warunkach zabudowy parametrów, a czym innym brak jakichkolwiek ustaleń w zakresie tych obligatoryjnych - jak już zostało to przesądzone - postanowień.

Za zbędne uznać należy również rozważania Kolegium dotyczące sposobu interpretowania pojęcia "rażącego naruszenia prawa". Uwadze tego organu umknęło, bowiem że pozostaje on związany definicją interpretacyjną pojęcia "rażącego naruszenia prawa" narzuconą przez NSA w wyroku o sygn. II OSK 1132/10. Dlatego też zbędny jest stanowiący zasadniczą część uzasadnienia zaskarżonej decyzji wywód obejmujący omówienie stanowisk literatury i judykatury na ten temat.

W świetle powyższego, podzielić należy również stanowisko skargi, w zakresie dotyczącym uchybienia przez Kolegium przepisom postępowania oraz dokonania wadliwej wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp w zw. z przepisami rozporządzenia.

Reasumując, w kontekście powyższych ustaleń należy uznać, że Kolegium nie w pełni zastosowało się do wskazań Sądu, co do dalszego postępowania, czym naruszyło art. 153 ppsa, ponieważ wbrew wyraźnym wytycznym Sądu rozpoznając sprawę ponownie przyjęło, że parametry zabudowy nie stanowią obligatoryjnego elementu decyzji, czego konsekwencją stało się wyciągnięcie obarczonych błędem wniosków, że ich brak w decyzji nie może być uznany za naruszenie prawa o charakterze rażącym.

Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa, orzekł jak w pkt. 1 wyroku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organów będzie uwzględnienie, że parametry zabudowy stanowią obligatoryjny element decyzji ustalającej warunki zabudowy, a stwierdzenie ich braku w takiej decyzji decydowane może być uznane za rażące naruszenie praw. Rola Kolegium sprowadzać się będzie do ustalenia jaki charakter miało stwierdzone w okolicznościach rozpoznawanej sprawy uchybienie wymogom art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp oraz § 1 pkt 4 i § 7 rozporządzenia.

O zwrocie kosztów postępowania solidarnie dla obojga skarżących orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.