Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 22/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 146 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2019 r., znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] listopada 2019 r., znak: [...], Wojewoda (dalej także: Wojewoda), po rozpatrzeniu odwołania R. S. (dalej także: skarżący) od decyzji Starosty [...] (dalej także: Starosta) z [...] października 2019 r., znak: [...], stwierdzającej po wznowieniu postępowania, że decyzja Starosty z [...] lipca 2008 r., znak: [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca M. i Z. małż. [...] (dalej: inwestorzy), pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku gospodarczego, ze zmianą przeznaczenia na lokal małej gastronomii, na działce nr [...], położonej we F., przy ul. [...], została wydana z naruszeniem prawa oraz odstępującej od uchylenia ww. decyzji z [...] lipca 2008 r., z powodu okoliczności o których mowa w art. 146 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096; dalej: k.p.a.) – utrzymał w mocy decyzję Starosty.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan sprawy.

W dniu 5 lutego 2018 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty z [...] lipca 2008 r., znak: [...] Wniosek ten zwierał także informację dotyczącą braku udziału skarżącego w postępowaniu zakończonym tą decyzją, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Wojewoda decyzją z [...] maja 2018 r., znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z [...] r., uznając, że kwestionowana decyzja, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie narusza prawa w sposób rażący (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Niezależnie od tego w dniu 30 maja 2018 r. skarżący ponowił swój wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej kwestionowaną decyzją Starosty z [...] lipca 2008 r. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Po ustaleniu, że skarżący dowiedział się o tej decyzji 1 lutego 2018 r., a już 5 lutego 2018 r. skierował do organu pismo, w którym wskazał na opisaną podstawę wznowienia, Starosta uznał, że jego wniosek został złożony z zachowaniem terminu wymaganego art. 148 § 2 k.p.a. i postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. wznowił postępowanie w tej sprawie.

W związku z tym, iż równolegle toczyło się przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody z [...] maja 2018 r., znak: [...], postępowanie było prowadzone dopiero po zwrocie akt sprawy, co nastąpiło przy piśmie Wojewody z [...] września 2019 r., którym poinformowano też, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 maja 2019 r., sygn. akt SA/Wa [...], oddalił skargę skarżącego na decyzję GINB utrzymującą w mocy ww. decyzję Wojewody z [...] maja 2018 r.

W tym stanie sprawy Starosta opisaną na wstępie decyzją z [...] października 2019 r. stwierdził, że jego decyzja z [...] lipca 2008 r. została wydana z naruszeniem prawa (z uwagi na niezapewnienie stronie udziału w tym postępowaniu) oraz odstąpił od jej uchylenia, uznając, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 k.p.a.).

Starosta wyjaśnił, że prowadząc postępowanie w sprawie omawianego pozwolenia na budowę nie zawiadomił o wszczęciu postępowania i nie doręczył decyzji o pozwoleniu na budowę właścicielom działki nr [...], czym naruszył art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.; tekst ustawy aktualny w dacie wydania tej decyzji: Dz. U. z 2019 r. poz.1186; dalej: prawo budowlane) i art. 61 § 4 k.p.a. Stwierdził jednocześnie, że 2 września 2011 r. została zniesiona współwłasność ww. nieruchomości z C. S., a skarżący nabył ją w całości i podarował synowi M. S. udział we współwłasności tej nieruchomości w wysokości [...]. Starosta uznał, że skarżący jako współwłaściciel działki nr [...] posiada przymiot strony w postępowaniu wznowieniowym.

Starosta ocenił, że sporna inwestycja położona na terenach oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta F. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miasta F. [...] symbolem [...], z przeznaczeniem pod zabudowę zagrodową, mieszkaniową jednorodzinną i usługi, nie narusza ustaleń planu. Starosta ocenił ponadto, że projekt zagospodarowania działki nie narusza przepisów techniczno-budowlanych, wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690, w brzmieniu od 27 maja 2004 r. do 1 stycznia 2009 r.; dalej: rozporządzenie). Organ ten stwierdził, że ściana rozbudowanej części, zwróconej w stronę nieruchomości skarżącego, została zaprojektowana w odległości 4,0 m od tej granicy, zgodnej z tymi przepisami. Ponadto Starosta wskazał, że projekt budowlany posiada wymagane uzgodnienia i został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestorzy złożyli oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tym samym, w ocenie Starosty, zostały spełnione warunki określone w art. 35 ust. 4 Prawo budowlane uzasadniające wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Przywołując art. 149 § 2 k.p.a. Starosta wskazał, że na etapie prowadzonego postępowania o wydanie pozwolenia na budowę organ dopuścił się naruszenia prawa wskutek pominięcia właścicieli działki nr [...] jako stron postępowaniu, jednak w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Dlatego też, na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. ograniczył się do stwierdzenia wydania kwestionowanej decyzji z naruszeniem prawa i wskazał okoliczności, z powodu których nie mógł uchylić tej decyzji.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 146 § 2 k.p.a. poprzez odstąpienie od uchylenia kwestionowanej decyzji w sytuacji, gdy w świetle zgromadzonych dowodów zachodziły podstawy do jej uchylenia;

- art. art. 7, 76 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez uchybienie zasadom postępowania określonym w tych przepisach;

- § 12 ust. 5 rozporządzenia, poprzez niedostrzeżenie, że Starosta winien wnieść sprzeciw co do udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na niespełnienie przez inwestorów wymogu zachowania minimalnej odległości balkonu od granicy działki budowlanej, wynoszącej 1,3 m.

Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji decyzją z [...] listopada 2019 r. Wojewoda podzielił w całości stanowisko Starosty. Wojewoda przywołał szeroko przepisy regulujące wznowienie postępowania oraz poglądy orzecznictwa w tym zakresie i jako trafną uznał ocenę Starosty, iż pomimo naruszenia przepisów wskutek niezapewnienia właścicielowi działki nr [...] we F. udziału w postępowaniu, nie ma podstaw do uchylenia kwestionowanego pozwolenia na budowę, ze względu na okoliczności opisane w art. 146 § 2 k.p.a. Jako niezasadny ocenił organ odwoławczy zarzut skarżącego dotyczący pominięcia kwestii przesłaniania komina oraz utrudnień w odprowadzeniu spalin z budynku skarżącego, wskutek robót budowlanych wykonanych przez inwestorów. Wojewoda wskazał, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają umocowania prawnego do kwestionowania przyjętych w projekcie architektoniczno- budowlanym rozwiązań konstrukcyjnych i użytkowych, tym bardzie że projektant dołączył do projektu oświadczenie z 14 maja 2008 r. o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Wojewoda zwrócił również uwagę, że kwestionowana decyzja była przedmiotem kontroli GINB, który decyzją z [...] września 2018 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody z [...] maja 2018 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności tej decyzji. Skarga R. S. na tę decyzję GINB została oddalona prawomocnie opisanym wyrokiem WSA w Warszawie z 22 maja 2019 r., sygn. akt SA/Wa 2604/18. Z wyroku tego wynika zaś, że decyzja Starosty z [...] lipca 2008 r. nie narusza przepisów rozporządzenia.

W skardze do Sądu na powyższą decyzję organu odwoławczego R. S. zarzucił naruszenie:

- art. art. 7, 76 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i jego dowolnej ocenie, w tym zwłaszcza stwierdzenie, że realizacja balkonu bezpośrednio przy granicy działki skarżącego jest zgodna z przepisami rozporządzenia;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Starosty z [...] października 2019 r.;

- art. 146 § 2 k.p.a., poprzez odstąpienie od uchylenia decyzji Starosty z [...] lipca 2008 r.;

- § 12 ust. 5 rozporządzenia, poprzez zastosowanie równocześnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia co doprowadziło organ do uznania, że części budynku takie jak np. balkony nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej o więcej niż 1,3 m tylko gdy w ścianie budynku zwróconej w stronę granicy znajduje się otwór drzwiowy lub okienny;

- § 13 ust. 3 rozporządzenia, poprzez uznanie, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie posiadają kompetencji do badania przedmiotu przesłaniania komina.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, ze zm.). Zarządzeniem z 28 maja 2020 r. przewodniczący wydziału skierował tę sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, uznając, że rozpoznanie sprawy jest konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, z uwagi na ilość stron postępowania, a nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że skarga jest niezasadna z tej przyczyny, że w rozpoznawanej sprawie, czego nie dostrzegły organy, zachodziła określona w art. 146 § 1 k.p.a. podstawa uniemożliwiająca uchylenie – w wyniku wznowienia postępowania – kwestionowanej przez skarżącego decyzji Starosty z [...] lipca 2008 r., znak: [...], w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Przepis art. 146 § 1 k.p.a. stanowi, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.

W takim przypadku, stosownie do art. 151 § 2 k.p.a., właściwy w sprawie wznowienia organ administracji publicznej nie może uchylić decyzji, lecz ma obowiązek ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa i do wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że art. 146 § 1 k.p.a. nie może być interpretowany w ten sposób, iż termin pięcioletni, o jakim mowa w tym przepisie, w przypadku przesłanki wznowienia postępowania na podstawie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie ma zastosowania do osób, które nie brały udziału w postępowaniu, skoro decyzja nie została doręczona tym podmiotom. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił bowiem, że skoro przepis ten, określając początek biegu wskazanych w nim terminów posługuje się pojęciem "doręczenia lub ogłoszenia decyzji", nie precyzując adresata tego doręczenia, to w tym przypadku chodzi o doręczenie lub ogłoszenie decyzji osobom biorącym udział w postępowaniu jako strony. Doręczenie decyzji, o jakim mowa w tym przepisie, to skierowanie decyzji do którejkolwiek ze stron biorących udział w postępowaniu i doręczenie im tej decyzji, a termin pięcioletni wymieniony w art. 146 § 1 k.p.a. biegnie od dnia ostatniego doręczenia, jakie miało miejsce. Nie chodzi tutaj zatem o doręczenie decyzji stronie pominiętej w postępowaniu administracyjnym, lecz o datę doręczenia decyzji stronom biorącym udział w postępowaniu, które podlega wznowieniu. Za taką interpretacją art. 146 § 1 k.p.a. przemawia również objęcie nim przesłanki wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (zob. przykładowo wyroki NSA: z 24 stycznia 2002 r., sygn. akt I SA 1526/00, z 12 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1776/2007, z 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1044/18).

Co więcej, jak wskazuje NSA, gdyby przyjąć odmienną wykładnię, wymienienie w art. 146 § 1 k.p.a. podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. byłoby pozbawione sensu i prowadziłoby do wniosku, którego nie można zaakceptować, że uchylenie decyzji i wydanie nowego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. jest możliwe w każdym czasie, jeżeli podstawą wznowienia był art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Takie stanowisko byłoby sprzeczne z podstawową funkcją art. 146 § 1 k.p.a., jaką jest ochrona trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, gwarantowana art. 16 § 1 k.p.a. Możliwość uchylenia kwestionowanej we wznowionym postępowaniu decyzji i ponowne rozstrzygnięcie istoty sprawy jest możliwe tylko w czasie określonym w art. 146 § 1 k.p.a. Upływ terminu uniemożliwiający uchylenie decyzji w trybie wznowieniowym ma zaś charakter bezwarunkowy, albowiem jest niezależny od okoliczności, które to spowodowały (zob. powołany wyrok NSA z 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1044/18).

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że kwestionowana decyzja Starosty z [...] lipca 2008 r. o pozwoleniu na budowę została doręczona stronom biorącym udział w tym postępowaniu najpóźniej 18 sierpnia 2008 r. W związku z tym pięcioletni termin przedawnienia, o jakim mowa w art. 146 § 1 k.p.a., upłynął 18 sierpnia 2013 r., co wykluczało obecnie możliwość uchylenia kwestionowanej decyzji Starosty z [...] lipca 2008 r. i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, czego domagał się w niniejszej sprawie skarżący.

To oznacza, że z tego powodu uznać należy, iż co do zasady organy obu instancji prawidłowo postąpiły wydając swe decyzje na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. Wprawdzie organy te wskazały inną argumentację dla przyjęcia takiego rozstrzygnięcia, albowiem uznały, że w sprawie zachodzą okoliczności z art. 146 § 2 k.p.a., które także uzasadniają wydanie decyzji określonej w art. 151 § 2 k.p.a. jednakże to uchybienie w okolicznościach sprawy niniejszej nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Oczywiste jest bowiem, że uchylenie w takiej sytuacji decyzji organów obu instancji wraz ze wskazaniem na konieczność podjęcia zasadniczo takiego samego rozstrzygnięcia, jednakże odmiennie uzasadnionego, byłoby bezcelowe, gdyż prowadziłoby do nieracjonalnego wydłużenia postępowania administracyjnego, prawidłowo zakończonego decyzją wydaną na podstawie art. 151 § 2 k.p.a.

W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, że nie były usprawiedliwione powołane w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego, skoro z powodu upływu terminu przedawnienia zarówno organy administracji publicznej, jak i Sąd nie mogli skutecznie podważyć kwestionowanej przez skarżącego decyzji Starosty z [...] lipca 2008 r., znak: [...]

Niezależnie od tego stwierdzić należy, że prawidłowa była argumentacja organów obu instancji, iż pomimo wydania tej decyzji z naruszeniem prawa (z powodu niezapewnienia udziału w postępowaniu właścicielom działki nr [...]), brak było podstaw do jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 k.p.a.).

Zauważyć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 maja 2019 r., sygn. akt SA/Wa 2604/18, oddalił skargę złożoną przez skarżącego na decyzję GINB z [...] września 2018 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody z [...] maja 2018 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z [...] lipca 2008 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorom pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku gospodarczego, w związku ze zmianą jego sposobu użytkowania na lokal małej gastronomii, na działce nr [...], przy ul. [...] we F..

Od wyroku tego żadna ze stron nie złożyła skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego i stał się on prawomocny.

Zgodnie z art. 170 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wskazane prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przy tym wyrok ten prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia WSA w Warszawie (art. 171 p.p.s.a.).

To oznacza, że dla Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę prawnie wiążące jest stanowisko wyrażone w opisanym wyroku w zakresie, w jakim oceniono w nim jako zgodne z prawem rozstrzygnięcia organów administracji, uznających, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z [...] lipca 2008 r., z uwagi na rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). W konsekwencji prawnie wiążące dla Sądu w niniejszej sprawie jest wyrażone w uzasadnieniu tego wyroku przez WSA w Warszawie stanowisko, że rozwiązania projektowe zatwierdzone kwestionowaną decyzją Starosty z [...] lipca 2008 r. nie naruszały w sposób rażący przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w brzmieniu obowiązującym w dacie realizacji opisanych robót budowlanych.

W ocenie Sądu, przyjęta w tym wyroku argumentacja, którą Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela i uznaje za swoją, uzasadnia również stanowisko dalej idące, a mianowicie uznanie, że rozwiązania przyjęte w projekcie architektoniczno-budowlanym, zatwierdzonym kwestionowaną decyzją Starosty z [...] lipca 2008 r., nie tylko nie naruszają prawa w sposób rażący w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ale także nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Niezasadne były więc zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia powołanych w skardze przepisów rozporządzenia.

W myśl § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Jak zauważył WSA w Warszawie, elewacja wschodnia projektowanej inwestycji z otworami zlokalizowana została w odległości 14,7 m od granicy z działką drogową nr ew. [...] (ul. [...]), natomiast elewacja zachodnia z otworami zlokalizowana została w odległości ok. 38 m od granicy z działką drogową nr ew. [...] (ul. [...]). Elewacja południowa została usytuowana w odległości 2,5 m i 4,0 m od granicy z działką nr ew. [...], zaś otwory okienne i drzwiowe w tej elewacji zaprojektowano w odległości 4 m od granicy działki nr ew. [...]. Część elewacji północnej z otworami zaprojektowana została w odległości 6,55 m i 4 m od granicy z działką nr ew. [...], natomiast części tej elewacji zlokalizowana została bezpośrednio w granicy z działką nr ew. [...]

Z § 12 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia wynika, że sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki.

Niewątpliwie więc, z uwagi na wąskość działki inwestycyjnej (12,8 m), dopuszczalne było zlokalizowanie rozbudowy i nadbudowy istniejącego budynku gospodarczego, ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w granicy z działką nr ew. [...]. Ponadto, jak trafnie wskazały organy, budowę w granicy z działką skarżącego dopuszczały ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta F. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta F. z [...] w świetle których budynek ten położony jest na obszarze oznaczonym symbolem [...] z przeznaczeniem pod zabudowę zagrodową, mieszkaniową jednorodzinną i usługi.

Stosownie do § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

W sprawie jest poza sporem, że projektowana rozbudowa i nadbudowa istniejącego budynku w granicy z działką skarżącego nr [...], posiada ścianę bez otworów okiennych lub drzwiowych przylegającą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce skarżącego.

WSA w Warszawie we wspomnianym wyroku odniósł się również do zarzutu naruszenia kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę § 12 ust. 5 rozporządzenia.

Zgodnie z tym przepisem okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej, o których mowa w ust. 1, o więcej niż 0,8 m, natomiast części budynku, takie jak balkony, o więcej niż 1,3 m.

W myśl zaś § 12 ust. 2 rozporządzenia odległość od granicy, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się w poziomie od najbliższej krawędzi zewnętrznej otworu drzwiowego lub okiennego ściany lub w połaci dachowej budynku zwróconej w stronę tej granicy lub od najbliższej krawędzi otworu okiennego umieszczonego w dachu.

Ze akt sprawy wynika, że projekt budowlany (Rzut poddasza - nr rys. 5, Elewacja wschodnia - nr rys. 11) przewiduje balkon w elewacji wschodniej, która została zaprojektowana w odległości 14,7 m od granicy z działką drogową nr ew. [...] (ul. [...]). Dlatego też, wbrew twierdzeniem skarżącego, nie można zarzucić naruszenia powołanego § 12 ust. 5 rozporządzenia. Zdaniem skarżącego takie rozumowanie jest nieprawidłowe, gdyż § 12 ust. 5 rozporządzenia dotyczy całego ust. 1, a nie tylko ust. 1 pkt 1, do którego odnosi się pomiar od najbliższej krawędzi zewnętrznej otworu drzwiowego lub okiennego ściany. Jak trafnie jednak zauważył WSA w Warszawie, projekt budowlany przewiduje, że ściana elewacji północnej zwrócona w stronę działki skarżącego nr [...], zawiera otwory i znajduje się 4 metry od granicy. Jednocześnie cześć tej elewacji północnej położona jest bezpośrednio w granicy i wówczas w tej części otworów nie ma. Natomiast kwestionowany balkon znajduje się w elewacji wschodniej, która nie jest zwrócona w stronę granicy z działką skarżącego i nie miały do niej zastosowania przepisy § 12 ust. 5 rozporządzenia, dotyczące ewentualnego zmniejszenia wymaganych odległości (3 lub 4 metry) od granicy.

Nie budzi także wątpliwości, że kwestionowana decyzja nie narusza również przepisów § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) cytowanego rozporządzenia. Podkreślenia wymaga przy tym, że powołany w skardze przepis § 13 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. W rozpoznawanej sprawie jest oczywiste, że przepis ten nie może mieć zastosowania, gdyż komin w budynku skarżącego nie jest obiektem przesłaniającym, lecz jest nim budynek inwestorów.

Niekwestionowane jest, że przedłożony przez inwestorów projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach. Projektanci złożyli świadczenia o zgodności projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Projekt ten, co potwierdził także WSA w Warszawie w opisanym wyroku, jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia (pod względem higienicznym i zdrowotnym) i opinie (Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w L. - Delegatura w Z.), posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b prawa budowlanego oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 tej ustawy, został sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane.

Z powyższego wynika, że w rozpoznawanej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, organy zabrały w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, zaś dokonana przez te organy ocena zgromadzonych dowodów nie nosi cech dowolności. Organy administracji obu instancji spełniły więc wymogi określone w art. art. 7, 76 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a., a organ odwoławczy również wymogi z art. 136 k.p.a.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę oddalił, w oparciu o art. 151 p.p.s.a.