Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 853/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Trochym Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Asesor WSA Iwona Ścieszka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 marca 2021 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa własności nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lutego 2020 r., nr [...], Minister Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] października 2019 r., nr [...], o odmowie stwierdzenia nabycia prawa własności nieruchomości.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Rozwoju złożyły [...] S.A. w [...].

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z [...] października 2019 r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 37a ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe", odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem [...] czerwca 2003 r., przez Skarb Państwa, prawa własności gruntu położonego w gminie [...], obręb [...], ark. mapy [...], oznaczonego jako działka nr [...] o pow. [...] m2, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...] oraz stwierdzenia nabycia z tym samym dniem przez [...] S.A. w [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu i prawa własności znajdujących się na nim budynków, lokali i innych urządzeń.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyły [...] S.A. w [...] (dalej jako "[...]") zarzucając organowi błędne przyjęcie, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 37a ustawy z 8 września 2000 r.

Decyzją z [...] lutego 2020 r. Minister Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] października 2019 r.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść art. 37a ust. 1 i 2 ustawy z 8 września 2000 r. i wskazał, że dla spełnienia przesłanek wynikających z tego przepisu wystarczy stwierdzenie, że na gruncie w dniu [...] lutego 2003 r. usytuowana była linia kolejowa, a [...] miała nieruchomość w tym dniu we władaniu oraz że nieruchomość w tym dniu nie stanowiła własności Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub [...]. Celem powyższej regulacji jest zatem uporządkowanie stosunków własnościowych gruntów będących częścią składową linii kolejowych.

W ocenie Ministra, zebrany materiał dowodowy (postanowienie Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] z [...] listopada 2004 r., sygn. akt [...]) jednoznacznie potwierdza, że w dniu [...] lutego 2003 r. działka nr [...] stanowiła własność osób fizycznych, a tym samym nie stanowiła własności Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego, ani [...].

Spór dotyczy natomiast tego czy na przedmiotowym gruncie, według stanu na dzień [...] lutego 2003 r., znajdowały się elementy linii kolejowej będące we władaniu [...] w rozumieniu art. 37a ustawy z 8 września 2000 r.

Minister wskazał, że do wniosku o wydanie decyzji [...] załączyła wypis z rejestru gruntów sporządzony według stanu na dzień [...] lutego 2019 r., wyrys z mapy ewidencyjnej z [...] lutego 2019 r., wydruk księgi wieczystej nr [...] z [...] kwietnia 2019 r., wypis z ewidencji środków trwałych oraz oświadczenie [...] z [...] kwietnia 2019 r. złożone na okoliczność władania przez wnioskodawczynię przedmiotowym gruntem. Jednakże, w ocenie organu odwoławczego, powołana dokumentacja nie dowodzi istnienia na spornej nieruchomości czynnej linii kolejowej, ani nie odzwierciedla stanu faktycznego i prawnego istniejącego na ww. działce w dniu [...] lutego 2003 r. oraz pozostawania gruntu w dniu [...] lutego 2003 r. we władaniu [...].

Organ odwoławczy zauważył, że dokumentacja w postaci wypisu z rejestru gruntów z [...] lutego 2019 r. oraz wyrysu mapy ewidencyjnej z [...] lutego 2019 r. wskazuje jedynie, że działkę nr [...] oznaczono w rejestrze gruntów jako teren komunikacyjny. Ponadto, ww. dokumenty opracowano według stanu istniejącego w dniu ich podpisana, a nie według stanu istniejącego na nieruchomości [...] lutego 2003 r. Co więcej z ww. mapy ewidencyjnej z [...] lutego 2019 r. nie wynika dokładny przebieg linii kolejowej przez działkę nr [...] w dniu [...] lutego 2003 r.

Minister podniósł również, że znajdujący się w aktach sprawy wykaz środków trwałych zlokalizowanych na działce nr [...], z którego wynika, że na spornym gruncie znajduje się skarpa, podtorze oraz rów odwadniający, nie został sporządzony według stanu na [...] lutego 2003 r. Brak jest również dokładnych informacji, kiedy ww. urządzenia infrastruktury zostały wybudowane.

Zdaniem organu, niewykazanie przez wnioskodawcę, że przedmiotowy grunt wchodził w dniu [...] lutego 2003 r. w skład czynnej linii kolejowej nie pozwala także na stwierdzenie, że grunt ten znajdował się we wskazanej dacie we władaniu [...].

Minister podniósł, że w materiale dowodowym znajduje się również oświadczenie osób upoważnionych do reprezentowania [...], tj. A. S. ([...] Oddziału [...]) oraz D. O. ([...] Oddziału [...]) z [...] kwietnia 2019 r. złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań określonej w art. 233 § 1 kodeksu karnego. Z dokumentu tego wynika, że działka nr [...] o pow. [...] m2 była w dniu [...] lutego 2003 r. we władaniu [...].

Jednakże, zdaniem Ministra, powyższe oświadczenie samo w sobie nie potwierdza, aby działka nr [...] w dniu [...] lutego 2003 r. była we władaniu [...]. Nie jest ono bowiem wystarczającym dokumentem potwierdzającym opisane w nim okoliczności, gdyż pochodzi od podmiotu będącego beneficjentem uwłaszczenia, a więc bezpośrednio zainteresowanego w sprawie. Ma to znaczenie zwłaszcza w sytuacji, gdy przedmiotowe oświadczenie jest na dużym poziomie ogólności (bez powołania się na określone dokumenty, czy podania konkretnych czynności i dat ich wykonania).

Organ odwoławczy wskazał, że wobec powyższych braków w materiale dowodowym Wojewoda pismem z [...] maja 2019 r. zwrócił się do [...] o uzupełnienie materiału dowodowego o dokumentację potwierdzającą przebieg linii kolejowej przez działkę nr [...] w dniu [...] lutego 2003 r., wypis z ewidencji środków trwałych zlokalizowanych na przedmiotowym gruncie, sporządzony według stanu na dzień [...] lutego 2003 r. wraz z informacją kiedy znajdujące się na niej urządzenia infrastruktury kolejowej zostały wybudowane oraz czy linia kolejowa [...] jest linią kolejową czynną (jeśli nie, to kiedy został zaprzestany ruch kolejowy na tej linii).

Wnioskodawca nie udzielił jednak odpowiedzi na powyższe pismo. Wobec tego Wojewoda ponownie pismem z [...] lipca 2019 r. zwrócił się o informacje do [...] podnosząc jednocześnie, że niewyjaśnienie wskazanych wątpliwości uniemożliwia organowi zakończenie postępowania uwłaszczeniowego. Ponadto, organ pierwszej instancji poinformował [...], że brak odpowiedzi na pismo będzie skutkował wydaniem decyzji w oparciu o materiał dowodowy dotychczas zebrany w sprawie. Pismo to również pozostało bez odpowiedzi.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Minister wskazał, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym co do zasady na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek wyczerpującego zbadania wszelkich okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, tj. ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Nie znaczy to jednak, że strona zainteresowana korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem, powinna rezygnować z aktywności dowodowej, zwłaszcza w sytuacjach, w których ocena materiału dowodowego nie jest w pełni jednoznaczna. Wprawdzie art. 7 k.p.a. nakłada na organy obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Jednakże nie może to oznaczać obciążenia organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających istotne znacznie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności w sytuacji, gdy strona, nawet pomimo wezwania organu, nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosły [...] S. A. w [...] zarzucając tej decyzji:

I. Naruszenie przepisów prawa procesowego tj.:

1) art. 75 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że [...] nie przedłożyła w postępowaniu dowodów pozwalających stwierdzić, że była posiadaczem przedmiotowej nieruchomości w dniu [...] lutego 2003 r. oraz błędne uznanie, że oświadczenie osób reprezentujących wnioskodawcę nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że przedmiotowy grunt był w posiadaniu [...] w tej dacie,

2) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny tj. poprzez wadliwe przyjęcie przez organ, że:

- sporna nieruchomość nie pozostawała w dniu [...] lutego 2003 r. we władaniu [...],

- nieistotny jest fakt znajdujących się na spornej nieruchomości naniesień w postaci rowu odwadniającego, skarpy, podtorza, które jednoznacznie potwierdzają ich przeznaczenie jako infrastruktury kolejowej linii [...], co w pełni koresponduje z oznaczeniem w rejestrze gruntów działki nr [...] jako terenu kolejowego,

- data powstania linii kolejowej [...] nie jest faktem powszechnie znanym i w związku z tym okoliczność ta wymaga dodatkowego dowodzenia,

3) art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nienależytym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 37a ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji stwierdzającej nabycie prawa własności przez Skarb Państwa oraz prawa użytkowania wieczystego przez [...].

Wskazując na powyższe [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie organowi sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżąca uzasadniła, że organy błędnie ograniczyły własne działania "z urzędu" jedynie do wystąpienia do samego wnioskodawcy. Organy nieprawidłowo bowiem przyjęły, że dokumenty istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy możliwe są do pozyskania tylko u [...]. W ocenie skarżącej, powinny one poczynić z urzędu ustalenia w zakresie tego od kiedy sporny grunt jest terenem kolejowym. Ponadto, dane dotyczące powstania i funkcjonowania linii kolejowej [...] są faktem powszechnie znanym i organ mógł na ich podstawie dokonać samodzielnych ustaleń niezbędnych do wyjaśnienia niniejszej sprawy, czego jednak nie uczynił.

Ponadto, organy niesłusznie odmówiły mocy dowodowej oświadczeniu [...] z [...] kwietnia 2019 roku, które jednoznacznie stwierdza, że działka nr [...] była w dniu [...] lutego 2003 r. w posiadaniu [...].

W ocenie skarżącej, organy nie uwzględniły również specyfiki działalności prowadzonej przez [...]. Powinny były uwzględnić, że przed drugą wojną światową oraz w okresie międzywojennym Państwu przysługiwał monopol w zakresie transportu kolejowego. Uprawnienia te były wykonywane przez Skarb Państwa od 1926 r. za pomocą przedsiębiorstwa państwowego [...]. Inaczej powstaje paradoksalna sytuacja, gdzie w sensie prawnym jak i faktycznym [...], począwszy od 1960 r. byłaby nielegalnym posiadaczem sieci kolejowej na terenie Polski, a państwo tolerowało taki stan przez dziesiątki lat.

W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlegała decyzja Ministra Rozwoju, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] października 2019 r. o odmowie stwierdzenia nabycia z dniem [...] czerwca 2003 r. z mocy prawa przez Skarb Państwa prawa własności gruntu, położonego w gminie [...], obręb [...], ark. mapy [...], oznaczonego jako działka nr [...] o pow. [...] m2 oraz nabycia z tym samym dniem przez [...] S.A. w [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu i prawa własności znajdujących się na nim znajdujących się na nim budynków, lokali i innych urządzeń.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 37a ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. z 2018 r., poz. 1311, ze zm.), dalej zwanej "ustawą" lub "ustawą z 8 września 2000 r.".

Zgodnie z powołanym przepisem, grunty wchodzące w skład linii kolejowych, pozostające w dniu [...] lutego 2003 r. we władaniu [...] S.A. (dalej jako "[...]"), niestanowiące własności Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub [...], stają się z dniem [...] czerwca 2003 r. z mocy prawa własnością Skarbu Państwa za odszkodowaniem, z zastrzeżeniem ust. 7 (ust. 1). Do gruntów, o których mowa w ust. 1, PKP przysługuje z mocy prawa z dniem 1 czerwca 2003 r. prawo użytkowania wieczystego i prawo własności budynków, lokali i innych urządzeń znajdujących się na tych gruntach (ust. 2).

Z powyższego wynika, że przesłankami warunkującymi zastosowanie powołanej normy są: zagospodarowanie gruntu w dniu 28 lutego 2003 r. infrastrukturą techniczną, która stanowi linię kolejową, władanie gruntem w rzeczonej dacie przez [...] oraz nieprzysługiwanie Skarbowi Państwa, jednostce samorządu terytorialnego lub [...] prawa własności do tego gruntu. Przy tym, dla regulacji stanu prawnego gruntu w tym trybie kluczowe znaczenie ma stan faktyczny i prawny gruntu istniejący w dacie [...] lutego 2003 r.

Podkreślić przy tym trzeba, że skutkiem wejścia w życie art. 37a ustawy z 8 września 2000 r. było przejście z mocy prawa na własność Państwa (i w użytkowanie wieczyste [...]) własności opisanych w tym przepisie gruntów niestanowiących własności Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub [...] . Oznacza to, że decyzja Wojewody ma charakter jedynie deklaratoryjny. Potwierdza ona zaistnienie w dniu [...] czerwca 2003 r. przesłanek określonych w powołanym przepisie.

W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji uznały, że nie zostały łącznie spełnione przesłanki wynikające z art. 37a ustawy z 8 września 2000 r. i odmówiły stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa z mocy prawa z dniem 1 czerwca 2003 r. prawa własności spornego gruntu (działki nr [...] o pow. [...] m2) oraz nabycia z mocy prawa z dniem [...] czerwca 2003 r. przez [...] S.A. prawa użytkowania wieczystego tego gruntu wraz z prawem własności urządzeń znajdujących się na tym gruncie. W ocenie organów, żaden z przedstawionych przez wnioskodawczynię dowodów nie potwierdził aby na przedmiotowym gruncie w dniu [...] lutego 2003 r. usytuowana była czynna linia kolejowa w rozumieniu przepisów ustawy z 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym, a [...] w tej dacie miały nieruchomość we władaniu.

Po analizie akt sprawy Sąd powyższą ocenę organów w całości podziela.

Jak bowiem wynika z akt sprawy, do wniosku z [...] kwietnia 2019 r. skarżąca załączyła jedynie wypis z rejestru gruntów sporządzony według stanu na dzień [...] lutego 2019 r., wyrys z mapy ewidencyjnej z [...] lutego 2019 r., wydruk z księgi wieczystej nr [...] z [...] kwietnia 2019 r., wypis z ewidencji środków trwałych oraz oświadczenie wnioskodawcy z [...] kwietnia 2019 r. złożone na okoliczność władania przez [...] S.A. przedmiotowym gruntem. Analiza treści tych dokumentów faktycznie nie dowodzi, że na dzień [...] lutego 2003 r. na działce nr [...] znajdowała się linia kolejowa oraz że w tej dacie pozostawała ona we władaniu skarżącej. Jedyną, niesporną zresztą okolicznością, którą można potwierdzić na podstawie zapisów księgi wieczystej przedmiotowej nieruchomości jest to, że w dniu [...] lutego 2003 r. działka nr [...] była własnością osoby fizycznej. Wszystkie pozostałe dokumenty, jak prawidłowo ustalił organ odwoławczy, opracowane zostały według stanu istniejącego na dzień [...] lutego 2019 r., a nie według stanu istniejącego na nieruchomości w dniu [...] lutego 2003 r. W tej sytuacji nie mogą one zostać uznane za dowody, że na przedmiotowym gruncie w dniu [...] lutego 2003 r. znajdowała się linia kolejowa w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym, a [...] w tej dacie władały tą nieruchomością.

Ponadto, takiego dowodu nie może samodzielnie stanowić znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie skarżącej z [...] kwietnia 2019 r. Oświadczenie to nie odwołuje się do wiedzy osób pod nim podpisanych. Nie zawiera żadnego wyjaśnienia, na podstawie jakich własnych ustaleń lub dokumentów, osoby, które to oświadczenie złożyły, powzięły informacje, o których zaświadczają, i w jakich okolicznościach posiadły wiedzę o wskazanych w nim faktach. W ocenie Sądu, moc dowodowa tego pisma, przy braku jakichkolwiek innych dokumentów potwierdzających fakt władania przez skarżącą w dniu [...] lutego 2003 r. działką nr [...], jest niewystarczająca, aby uznać ten fakt za udowodniony.

W wyroku z 12 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 13/13, Naczelny Sąd Administracyjny słusznie wskazał, że instytucja oświadczenia z art. 75 § 2 k.p.a. zasadniczo nie jest przeznaczona do dokonywania ustaleń w zakresie okoliczności, które są sporne między stronami postępowania administracyjnego (jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie). W żadnym zaś razie oświadczenie takie nie może korzystać z pierwszeństwa przy ustalaniu stanu faktycznego. Oświadczenie, o jakim mowa w art. 75 § 2 k.p.a. może być oczywiście w postępowaniu administracyjnym traktowane jako dowód. Jednakże musi on podlegać ocenie z uwzględnieniem całokształtu zebranego materiału dowodowego oraz sprzecznych interesów stron postępowania. Podkreślić przy tym trzeba, że decyzja oparta na art. 37a ustawy z 8 września 2000 r. ma charakter wywłaszczeniowy. W takiej sytuacji należy ze szczególną starannością udokumentować spełnienie przesłanek wynikających z powołanego przepisu. Organy orzekające w tego typu sprawach muszą natomiast zachować pełen obiektywizm i profesjonalizm i nie mogą pozytywnie orzekać jedynie na podstawie jednego dokumentu, czyli oświadczenia, które zostało sporządzone przez wnioskującą spółkę.

W ocenie Sądu, ponieważ decyzja Wojewody ma charakter deklaratoryjny i potwierdza ona zaistnienie przesłanek określonych w art. 37a ustawy, to przede wszystkim na stronie wnioskującej o wydanie decyzji w tym trybie ciąży obowiązek udowodnienia, że na dzień 28 lutego 2003 r. wystąpiły wszystkie przesłanki wynikające z tego przepisu. W wyroku z 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1830/11, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. W toku postępowania wyjaśniającego ma on zatem obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Jest to bowiem warunek prawidłowego, a więc zgodnego z istniejącym stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami prawa rozstrzygnięcia sprawy. Na organach prowadzących postępowanie spoczywa zatem obowiązek określenia z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego oraz obowiązek przeprowadzenia niezbędnych dowodów (z urzędu lub powołanych przez stronę). Wskazane obowiązki organu nie przeczą tezie, że w postępowaniu administracyjnym ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa również na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. W sytuacji, kiedy ciężar dowodu spoczywa także na stronie postępowania, obowiązek organu administracji może ograniczać się do wezwania jej, aby przedstawiła w stosownym terminie dowody na okoliczność, która warunkuje korzystne dla niej rozstrzygnięcie sprawy. Niedopełnienie tego obowiązku może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Z przepisów nakładających na organy wspomniane powinności nie da się bowiem wyprowadzić wniosku, że organy zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ona sama, mimo wezwania, takich środków nie przedstawiła. Nie można w takim przypadkach zakładać, że przy bierności strony (a taka wystąpiła w rozpatrywanej sprawie) cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym już przez organy administracji spoczywa na tych organach.

Podsumowując, w ocenie Sądu, analiza akt sprawy potwierdza, że kontrolowane postępowanie zakończone decyzją Ministra Rozwoju z [...] lutego 2020 r. organ przeprowadził wnikliwie, z zachowaniem reguł postępowania określonych w kodeksie postępowania administracyjnego (w tym i powołanych w skardze przepisów). Materiał dowodowy w sprawie został dostatecznie zebrany i rozpatrzony. Wyjaśnione zostały również wszystkie okoliczności istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Ponadto w zgodzie z wymogami art. 107 § 3 kpa Minister przedstawił swoje stanowisko w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).