Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2026/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Asesor WSA Janusz Walawski Asesor WSA Andrzej Kołodziej (spr.) Protokolant apl. prok. Tomasz Nowicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2005 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją personalną nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. (znak [...]) Dyrektor Generalny Służby Więziennej, na podstawie art. 7 ust. 3, art. 31 ust. 1 pkt 2 i art. 35 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.), powierzył [...] K. B. pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku Dyrektora Aresztu Śledczego w L. na okres od dnia 18 czerwca do dnia 15 lipca 2004 r. z uwagi na konieczność zabezpieczenia prawidłowej realizacji zadań służbowych w tej jednostce na czas przebywania na zwolnieniu lekarskim dotychczasowego dyrektora jednostki.

W odwołaniu od powyższej decyzji do Ministra Sprawiedliwości M. L. - Dyrektor Aresztu Śledczego w L. - wniósł o jej uchylenie z uwagi na wydanie z rażącym naruszeniem przepisów prawa poprzez powołanie [...] B. do czasowego pełnienia obowiązków z dniem ustania zawieszenia go w czynnościach służbowych, jego zwolnienie lekarskie zaś nie stanowi okoliczności powodującej brak możliwości prawidłowej realizacji zadań jednostki.

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. L., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa umorzył postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu podał, że stroną w rozumieniu art. 28 kpa jest osoba fizyczna lub prawna, która na podstawie obowiązującego prawa może lub powinna uzyskać konkretne korzyści, albo też może być obarczona powinnością określonego zachowania, wyznaczonego nakazem lub zakazem, jednakże dopiero po skonkretyzowaniu ich w decyzji przez organ administracji publicznej, działający w granicach jego właściwości i kompetencji. Każda tak rozumiana strona postępowania musi być przez organ administracyjny wezwana do udziału w postępowaniu wszczętym z urzędu, jak również tak rozumiana strona, wnosząc swoje żądanie, powoduje wszczęcie postępowania administracyjnego.

Organ stwierdził, że zaskarżona decyzja nie miała wpływu na sytuację prawną M. L., który nadal był dyrektorem powyższej jednostki oraz otrzymywał uposażenie i w związku z tym odwołujący nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. L. wniósł o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji personalnej nr [...] Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] czerwca 2004 r., jako wydanej z naruszeniem art. 28 kpa poprzez odmowę przyznania mu przymiotu strony oraz naruszeniem art. 7 kpa poprzez celowe działanie organu I i II instancji, które prowadziło do "obejścia władzy".

W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji naruszył art. 28 kpa poprzez niedoręczenie mu swojej decyzji jako stronie w toczącym się postępowaniu, bowiem w dniu 18 czerwca 2004 r. był mianowanym Dyrektorem Aresztu Śledczego w L. i decyzja dotyczyła jego interesu prawnego.

W jego ocenie organ II instancji nietrafnie zawęził w uzasadnieniu swojej decyzji jego interes prawny do bycia dyrektorem powyższej jednostki i otrzymywania dotychczasowego uposażenia. Decyzja organu I instancji jednak wprowadziła zmiany w jego indywidualnej sytuacji prawnej.

Skarżący podnosząc okoliczności dotyczące powołania [...] K. B. do czasowego pełnienia obowiązków Dyrektora Aresztu Śledczego w L. stwierdził, że została naruszona zasada celowości działania wyrażona w art. 7 kpa, gdyż organy I i II instancji zrealizowały swój cel w postaci usunięcia go ze stanowiska kosztem naruszenia prawa, nieprawidłowo wykorzystując możliwość czasowego przekazania obowiązków służbowych w Areszcie Śledczym w L. oraz podając fałszywy pretekst reorganizacji służby.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, powołując się w uzasadnieniu na ustalenia faktyczne i prawne zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo przytaczając orzecznictwo sądowe oraz pogląd doktryny stwierdził, że interes prawny rozumiany jest jako interes chroniony prawem materialnym, a więc rozumiany zgodnie z obiektywną teorią strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przy rozpoznawaniu skargi na decyzję Ministra Sprawiedliwości o umorzeniu postępowania odwoławczego z powodu braku przez skarżącego legitymacji strony, Sąd ocenia tylko legalność tego rozstrzygnięcia, nie może zaś badać prawidłowości decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] czerwca 2004 r.

Zasadnicze znaczenie ma zatem dla Sądu ustalenie, czy M. L. ma przymiot strony w postępowaniu dotyczącym powierzenia [...] K. B. pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku Dyrektora Aresztu Śledczego w L. na okres od dnia 18 czerwca do 15 lipca 2004 r., w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

Stosownie do treści tego przepisu decydującym kryterium uznania określonego podmiotu za stronę jest posiadanie przez niego bądź interesu prawnego, bądź obowiązku prawnego. O tym zaś, czy interes lub obowiązek mają charakter prawny, czy też tylko faktyczny, przesądza treść przepisów prawa materialnego. Chodzi przy tym o takie przepisy prawa materialnego, z których dla konkretnego przedmiotu wynikają prawa lub obowiązki powstające w związku z rozstrzygnięciem wydanym w postępowaniu administracyjnym.

Sąd podziela pogląd Ministra Sprawiedliwości, że M. L. nie posiada interesu prawnego, lecz wyłącznie interes faktyczny w kwestionowaniu powierzenia K. B. pełnienia czasowo obowiązków dyrektora wskazanej wyżej jednostki penitencjarnej. Zaskarżona decyzja bowiem nie miała wpływu na sytuację prawną skarżącego, który nadal pozostawał na stanowisku jej dyrektora oraz otrzymywał dotychczasowe uposażenie. Z tego tytułu jednak nie wynikają dla niego żadne uprawnienia strony, a zatem żądanie uchylenia ww. decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej nie znajduje oparcia w przepisach prawa.

W tej sytuacji, skoro postępowanie odwoławcze może być wszczęte i toczyć się tylko w wyniku wniesienia odwołania przez uprawniony podmiot, zaskarżona decyzja pozostaje w zgodzie z treścią art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 127 § 1 i art. 28 kpa.

W konsekwencji zarzut skarżącego naruszenia przepisu art. 28 kpa poprzez niedoręczenie mu przedmiotowej decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej jest z oczywistych względów całkowicie chybiony.

Podnoszone zaś przez M. L. okoliczności zmian na stanowiskach kierowniczych jednostek penitencjarnych w L. i S. dokonane stosownymi decyzjami nie mogły być badane przez Sąd, gdyż przedmiotem zaskarżenia jest jedynie decyzja Ministra Sprawiedliwości o umorzeniu postępowania odwoławczego w przedmiocie czasowego powierzenia obowiązków Dyrektora Aresztu Śledczego w L. K. B.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.