Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 709/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 61, art. 71, art. 73, art, 77, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 par.1, art. 80, art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Stowarzyszenia A w P. H., M. Z. i J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 września 2014 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza z dnia 27 listopada 2012 r., nr [...], 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Stowarzyszenia A w P. H. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku solidarnie na rzecz skarżących M. Z. i J. Z. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 22 czerwca 2012 r. A. H. wystąpił do Burmistrza S. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu inwentarskiego o obsadzie 1900 stanowisk dla tuczników wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr [...], obręb S., gmina S.. Do wniosku załączony został raport oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz poświadczona przez właściwy organ kopia mapy ewidencyjnej wraz z wypisem z ewidencji gruntów, obejmująca teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie i obejmująca obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie.

Burmistrz S. w dniu 26 czerwca 2012 r. wszczął postępowanie administracyjne o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wskazanego przedsięwzięcia, o czym zawiadomił strony postępowania. W tym też dniu wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. o uzgodnienie środowiskowych warunków realizacji tego przedsięwzięcia.

W dniu 3 lipca 2012 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. wyraził opinię przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia wskazując zasady, które muszą być zastosowane w celu zapewnienia odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska w czasie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia.

W dniach 10 i 11 lipca 2012 r. do Urzędu Gminy w S. wpłynęły wnioski i uwagi Stowarzyszenia "A" wraz z listem protestacyjnym dotyczącym zaniechania realizacji planowanego przedsięwzięcia podpisanym przez 42 osoby (mieszkańców P. i okolic), także uwagi A. i S. S. oraz H. B., które wskazywały na: nierzetelność opracowania raportu przez stwierdzenie, że "miejscowość P. jest zwodociągowana i skanalizowana"; brak precyzyjnego określenia odległości od zabudowy mieszkaniowej; nieuwzględnienie w raporcie zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu D.; że raport o oddziaływaniu na środowisko przeprowadza się dla całego gospodarstwa rolnego a nie tylko dla nowo projektowanego budynku; nierzetelnie przeprowadzone w raporcie obliczenia powierzchni rolniczej, przewidzianej na cele zagospodarowania nawozów naturalnych; brak w raporcie informacji o postępowaniu ze sztukami padłymi zwierząt lub ubitymi z konieczności; planowany sposób zagospodarowania gnojowicy; uciążliwości odorowe; że projektowana inwestycja nie będzie działalnością rolniczą, a będzie działalnością przemysłową; potencjalny spadek cen nieruchomości, przyległych do terenu działki nr [...]; negatywne oddziaływania planowanej do realizacji instalacji do chowu i tuczu trzody chlewnej na jakość wód podziemnych oraz gruntowych; pogarszające się warunki życia oraz ograniczenia rozwoju gospodarczego.

W dniu 24 lipca 2012 r. Burmistrz S. zawiadomił strony oraz wydał obwieszczenie, w którym poinformował o zamieszczeniu w ogólnodostępnym wykazie danych wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji planowanego przedsięwzięcia oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem a także o możliwości składania uwag i wniosków.

Pismem z dnia 2 sierpnia 2012 r. Burmistrz S. wezwał wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień w zakresie zawartej w raporcie informacji, że miejscowość P. jest zwodociągowana i skanalizowana oraz poprzez wyjaśnienie, czy teren o areale 153 ha, na którym ma być wykorzystana gnojownica, jest wystarczający do poprawnej gospodarki wytwarzaną gnojownicą. Również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, pismem z dnia 7 sierpnia 2012 r., wezwał inwestora do uzupełnienia przedłożonego raportu. W odpowiedzi, w dniach 22 i 24 sierpnia 2013 r. inwestor złożył wyjaśnienia i uzupełnienia do raportu.

W dniach od 3 do 13 sierpnia do Urzędu Miejskiego w S. wpłynęły pisma: H. B., M. i J. Z., E. L., Stowarzyszenia "A" (wraz z listem protestacyjnym podpisanym przez 45 mieszkańców P. i okolic) oraz A. i S. S., w których wyrazili oni swój sprzeciw dla planowanego przedsięwzięcia.

Burmistrz S., w dniu 31 sierpnia 2012 r., zawiadomił strony oraz wydał obwieszczenie o zamieszczeniu w ogólnodostępnym wykazie danych informacji o wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanego przedsięwzięcia oraz raportu wraz z uzupełnieniem.

W piśmie z dnia 5 października 2012 r. inwestor wniósł o zorganizowanie przez Burmistrza konsultacji społecznych dotyczących planowanego przedsięwzięcia.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia 5 października 2012 r. uzgodnił realizację i określił jej warunki dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu inwentarskiego o obsadzie 1900 stanowisk dla tuczników wraz z niezbędną infrastruktura techniczną na działce [...], obręb S., gmina S..

W dniu 25 października 2012 r. przeprowadzono w sprawie rozprawę administracyjną, na którą stawili się wnioskodawca wraz z przedstawicielem, przedstawiciele Urzędu Miejskiego w S., oraz H. B., J. G., A. i S. S., J. Z., Z. K., Stowarzyszenie "A" oraz społeczeństwo. W trakcie rozprawy zostały zgłoszone uwagi i wątpliwości merytorycznie tożsame ze składanymi w trakcie postępowania administracyjnego uwagami na piśmie. Uczestnicy przedmiotowego postępowania oraz społeczeństwo wyrazili sprzeciw przeciwko planowanej inwestycji.

Pismem z dnia 30 października 2012 r. Burmistrz S. poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.

Następnie Burmistrz S., decyzją z dnia 27 listopada 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r., nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu inwentarskiego o obsadzie 1900 stanowisk dla tuczników wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr [...] obręb S., gmina S..

Uzasadniając wydaną decyzję, Burmistrz przedstawił na wstępie stan faktyczny sprawy. Dodatkowo, odnosząc się do uwag zgłaszanych w trakcie postępowania, organ stwierdził, że nie zasługują one na akceptację. Z wyjaśnień złożonych przez inwestora wynika, że informacja o skanalizowaniu miejscowości P. została zawarta omyłkowo a na stronie 11 raportu podano informację o sposobie zagospodarowania ścieków socjalno - bytowych. Wytwarzane w gospodarstwie rolnym ścieki socjalno - bytowe będą odprowadzane do zbiornika bezodpływowego typu szambo o pojemności ok. 5,0 m3. W części opisowej raportu autor posłużył się szacunkowym określeniem odległości projektowanego budynku inwentarskiego od najbliżej położonej zabudowy mieszkaniowej. Jednakże w części obliczeniowej, a także interpretacji graficznej, lokalizacja emitorów wchodzących w skład projektowanego budynku oraz punktów obserwacji (m.in. zabudowa mieszkalna), opisane zostały współrzędnymi geograficznymi z dokładnością do 1 m. Autor raportu dowiódł, że brak znacząco negatywnego wpływu na obszar chronionego krajobrazu, który wynikałby z realizacji i użytkowania planowanego przedsięwzięcia. Przedmiotem przedsięwzięcia przewidzianego do realizacji na działce nr [...] jest budowa jednego obiektu inwentarskiego wraz z niezbędną infrastrukturą, w tym budynkiem mieszkalnym inwestora. Przedsięwzięcie zrealizowane ma zostać w oddaleniu od innych obiektów inwentarskich. Gospodarstwo hodowlane, o którym wspominają w swej interwencji autorzy uwag, znajduje się w B., oddalonym o około 2 km od działki przewidzianej pod realizację inwestycji będącej przedmiotem raportu. Znajdująca się w raporcie analiza obliczeń powierzchni rolniczej przewidzianej na cele zagospodarowania nawozów naturalnych została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. nr 147, poz. 1033, z póź. zm.), a jej wynik nie budzi zastrzeżeń. Na stronie 53 raportu znajduje się szczegółowa informacja dotycząca przewidywanej ilości sztuk padłych oraz sposobu dalszego gospodarowania takimi odpadami. Posiadany przez inwestora areał pól uprawnych zabezpiecza możliwość wykorzystania powstających nawozów na cele związane ze wzbogacaniem gleby w składniki mineralne i organiczne, a planowane do budowy gospodarstwo hodowlane wyposażone ma zostać w zbiorniki podrusztowe oraz odrębny zbiornik gnojowicy, co umożliwi przechowywanie nawozów naturalnych przez okres, w którym nie można ich wykorzystać do nawożenia pól, trwający ok. 4 miesięcy. Ponadto Inwestor przeprowadził wstępne rozmowy z rolnikami indywidualnym, posiadającymi grunty rolne w powiecie starogardzkim, uzyskując zapewnienie bieżącego odbioru gnojowicy z terenu projektowanej fermy, celem nawożenia ich własnych pól. Jak wynika z interpretacji graficznej rozkładu stężenia substancji złowonnych w powietrzu, w sąsiedztwie działki, na której planowane jest przedsięwzięcie, stężenia amoniaku i siarkowodoru nie przekroczą dopuszczalnych poziomów określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. nr 16 poz. 87). Dlatego też, zdaniem Burmistrza, na etapie użytkowania projektowanego gospodarstwa hodowlanego nie powinny zaistnieć uciążliwości związane z emisją substancji złowonnych. Planowana lokalizacja instalacji do chowu zwierząt inwentarskich jest zgodna z pierwotnym przeznaczeniem terenu działki, co poświadczono w załączonej do raportu kopii wypisu z rejestru gruntów wydanego dnia 23 października 2009 r. przez Starostwo Powiatowe w S. Planowana na terenie projektowanego gospodarstwa działalność została zakwalifikowana jako działalność rolnicza a nie jako działalność przemysłowa. W trakcie eksploatacji planowanego przedsięwzięcia wytwarzana będzie gnojowica, która gromadzona będzie w szczelnym zbiorniku, wyposażonym nieprzepuszczalne w dno i ściany, zabezpieczone przeciwkorozyjnie. W wyjściach ze zbiornika zastosowane zostaną podwójne zawory w celu uniknięcia niekontrolowanego rozlania gnojowicy w trakcie przepompowywania jej na środki transportu. Ponadto zbiornik do gromadzenia gnojowicy raz w roku będzie opróżniany i poddawany przeglądowi i konserwacji, w celu wykrycia ewentualnych uszkodzeń lub nieszczelności. W celu ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych do powietrza, zbiornik przeznaczony do gromadzenia gnojowicy, będzie pokrywany sieczką ze słomy, w celu wytworzenia naturalnego kożucha, redukującego swobodną wymianę gazów z powietrzem. Instalacja do magazynowania gnojowicy została zaprojektowana zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 1997 r. Nr 132, poz. 877, z późn. zm.) oraz z uwzględnieniem Najlepszych Dostępnych Technik dla Intensywnego Chowu Drobiu i Świń, opublikowanych w 2005 r. przez Ministerstwo Środowiska. Nawozy będą stosowane w sposób, który nie spowoduje zagrożenia dla ludzi, zwierząt i środowiska oraz w takich dawkach, aby zawarte w nich składniki nawozowe były w maksymalnym stopniu wykorzystywane przez rośliny już w pierwszym roku po ich zastosowaniu. Osiąga się to głównie przez stosowanie nawozów krótko przed siewem lub sadzeniem roślin i jak najszybsze przykrycie oraz wymieszanie z glebą. Przy rozprowadzaniu pomiotu na użytkach rolnych Inwestor, stosować będzie zasady dobrej praktyki rolniczej, co zapewni minimalizację oddziaływania na środowisko. Nawozy naturalne nie będą stosowane na glebach zalanych wodą oraz przykrytych śniegiem lub zamarzniętych do głębokości 30 cm oraz w okresie od 1 grudnia do końca lutego, nadto będą stosowane w odległości co najmniej 20 m od strefy źródeł wody, brzegu zbiorników oraz cieków wodnych. Inwestor nie będzie stosował nawozów naturalnych w postaci płynnej na glebach bez okrywy roślinnej, nawozów naturalnych w postaci płynnej podczas wegetacji roślin przeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi. Przeprowadzone w raporcie obliczenia rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w powietrzu wykazały, że uciążliwości jakie mogą wystąpić podczas użytkowania projektowanego gospodarstwa hodowlanego, nie wykroczą poza teren, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Poza tym inwestor na spotkaniu w Urzędzie Miejskim zadeklarował wolę nabycia gruntów położonych w sąsiedztwie działki nr [...] od ich właścicieli, po cenie rynkowej obowiązującej, przed przystąpieniem do realizacji planowanej inwestycji. Z przeprowadzonej analizy modelowania rozkładu stężeń substancji w powietrzu oraz rozprzestrzeniania się hałasu wynika, że zorganizowana emisja zanieczyszczeń nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych wartości ich stężeń w powietrzu, które określono w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. 2010 r., nr 16, poz. 87). Nie zostanie także przekroczony dopuszczalny poziom hałasu, określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r., nr 120, poz. 826). W celu wyeliminowania potencjalnych zagrożeń chorobotwórczych oraz ochrony stada, zdrowotność zwierząt w cyklu hodowlanym będzie monitorowana począwszy od pierwszego dnia ich wstawienia aż do wyprowadzenia stada z budynków. Kontrolą objęte zostaną również procesy dezynfekcyjne pomieszczeń hodowlanych, prowadzone w czasie trwania cyklu hodowlanego oraz podczas przerwy technologicznej po wyprowadzeniu stada. Prowadzony będzie również stały monitoring jakości paszy oraz wody używanej do pojenia zwierząt. Zwierzęta inwentarskie przebywające na terenie projektowanego gospodarstwa, znajdowały się będą pod stałym nadzorem weterynaryjnym. Prowadzone będą okresowe szczepienia i inne zabiegi profilaktyczne, a w przypadku podejrzenia wystąpienia choroby w stadzie, natychmiastowo podejmowane będą zabiegi weterynaryjne. Ponadto prowadzona będzie stała ewidencja stanu zdrowia zwierząt z uwzględnieniem sztuk padłych lub ubitych z konieczności. W celu ograniczenia negatywnego wpływu procesów gnilnych oraz procesów przemiany metabolicznej w organizmach zwierząt, będących przyczyną znacznej koncentracji zanieczyszczeń mikrobiologicznych w pomieszczeniach hodowlanych, w procesach hodowlanych inwestor bezwzględnie stosował będzie preparat przeznaczony do suchej dezynfekcji np. DEZOSAN WIGOR. Zdaniem inwestora budowa i użytkowanie instalacji do chowu trzody chlewnej przyczyni się do rozwoju, a nie ograniczenia struktury gospodarczej i ekonomicznej gminy S.. Powodem takiego stanu rzeczy będzie stworzenie kilku nowych miejsc pracy oraz rynku zbytu słomy (przykrycie zbiornika z gnojowicą) i ziarna zbóż, jako zasadniczego komponentu pasz do karmienia trzody chlewnej, które produkowane będą przez okolicznych rolników.

Od decyzji Burmistrza S. odwołania wnieśli: H. B., M. i J. Z., A. i S. S., Z. K., J. G., E. L. oraz Stowarzyszenie "A" w S., domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Odwołujący zakwestionowali treść rozstrzygnięcia jak również ustalenia faktyczne i prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucili rażące naruszenie prawa materialnego - przepisu art. 62 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez brak pełnego odniesienia się do wpływu planowanej inwestycji na życie i zdrowie ludzi oraz dobra materialne oraz naruszenia przepisu art. 80 tej ustawy poprzez rozbieżność pomiędzy decyzją a raportem, a także bezkrytyczne przyjęcie założeń zawartych w raporcie mimo jego oczywistej sprzeczności ze stanem faktycznym. Odwołujący się wskazali, że zaskarżona decyzja wydana została również z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 75 oraz art. 77 § 1 kpa.

Odwołujący się zwrócili uwagę, że organ I instancji: z jednej strony wskazał, że planowana inwestycja sąsiaduje ze zwartą zabudową miejscowości P. a z drugiej wyjaśnił, że najbliższe zabudowania znajdują się w odległości uniemożliwiającej negatywne oddziaływania realizowanej inwestycji na komfort życia mieszkańców. W uzasadnieniu podjętej decyzji organ I instancji raz stwierdził, że cała produkowana w ramach przedmiotowej inwestycji gnojowica będzie wykorzystywana na działkach inwestora, a w dalszej części wskazał, że inwestor "uzyskał zapewnienie", że okoliczni rolnicy będą odbierać od niego gnojowicę. Organ I instancji raz wskazał, że z uwagi na odległość oraz "naturalne bariery krajobrazu" zapach będzie ograniczał się do działki inwestora, a w dalszej części uzasadnienie wskazał, że zapach wyczuwalny będzie na duże odległości. Nadto organ I instancji wyjaśnił, że projektowana chlewnia nie spowoduje zanieczyszczenia wód powierzchniowych i podziemnych, jednocześnie wskazując, że u podnóża działki inwestora znajduje się "niewielki zbiornik wodny". Wbrew twierdzeniom organu zabudowa znajdująca się na sąsiednich nieruchomościach pozostaje w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji, a podane odległości zabudowy mieszkalnej od zamierzonej inwestycji są nieprawdziwe. Rzeczywiste odległości są zdecydowanie mniejsze. Organ I instancji w całości pominął sąsiednie działki objęte planem zagospodarowania przestrzennego, na których przewidziana została zabudowa mieszkaniowa, a część z nich posiada ostateczne decyzje w przedmiocie warunków zabudowy dla zabudowy jednorodzinnej oraz zabudowy letniskowej w tym agroturystyki. Błędne, zdaniem odwołujących się, jest także twierdzenie organu I instancji, że na działce inwestora istnieją naturalne bariery w postaci wzniesienia i drogi powiatowej pomiędzy działką inwestora a działką sąsiednią, które uniemożliwiają oddziaływanie inwestycji na działki sąsiednie. Ponadto, zgodnie z planem realizacji inwestycji chlewnia ma być wybudowana na niewielkim wzniesieniu usytuowanym na działce inwestora, co dodatkowo spowoduje natężenie odorów i zanieczyszczenie wód w tym jeziora poniżej działki inwestora. Odwołujący się stwierdzili również, że u podnóża działki inwestora znajduje się zarybione jezioro o powierzchni 5,85 ha, a odległość inwestycji od jeziora wynosi 120 m. Odwołujący się wskazali, że w sprawie nie zachodzi sytuacja, że przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znaczącego negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu, jak stanowi § 5 pkt 2 uchwały Sejmiku Województwa nr [...]. Organ I instancji nie zweryfikował kwestii związanych z możliwością wywożenia gnojowicy i nie domagał się stosownych umów w trybie ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu. Zdaniem odwołujących się decyzja organu I instancji nie spełnia wymogu określonego w art. 82 ust. 1 pkt. 2 lit. b ustawy z dnia o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i jest oparta na błędnych ustaleniach faktycznych. Organ I instancji bezkrytycznie przyjął złożony raport i nie dokonał żadnych własnych ustaleń w tym zakresie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 8 września 2014 r., sygn. akt [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja jest prawidłowa i uzasadniona w świetle przepisów obowiązującego prawa, a jej uzasadnienie znajduje odzwierciedlenie w przedłożonym materiale dowodowym. Obszar, na którym ma powstać planowana inwestycja, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a planowane zamierzenie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga obligatoryjnego sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Kolegium wskazało, że w toku postępowania odwoławczego, pismem z dnia 22 stycznia 2014 r., zobowiązało inwestora do uzupełnienia raportu przede wszystkim w zakresie wpływu przedmiotowej inwestycji na gospodarstwo hodowlane prowadzone w gospodarstwie rodzinnym rodziców inwestora w odległości ok. 2 km od planowanej inwestycji w miejscowości B., przy uwzględnieniu terenów położonych w zbliżonej odległości ze względu na możliwość wystąpienia zjawiska skumulowanych oddziaływań inwestycji z innymi obiektami przeznaczonymi do hodowli zwierzęcej oraz w zakresie dotyczącym odległości i charakteru wód powierzchniowych przepływających w pobliżu terenu objętego wnioskiem inwestora. W odpowiedzi, pismem z dnia 24 stycznia 2014 r., inwestor przedstawił informacje w zakresie oceny oddziaływań skumulowanych uwzględniających emisję amoniaku i siarkowodoru z obiektów projektowanych oraz istniejących występujących na terenie oddalonym od terenu planowanej inwestycji o około 2 km, w tym zlokalizowanych w miejscowości B. Inwestor wskazał, że przedmiotowe obiekty inwentarskie przeznaczone są do tuczu trzody chlewnej i stanowić będą dwie oddzielne, niepowiązane funkcjonalnie i technologicznie instalacje. W przeprowadzonych na podstawie arkuszu mapy do celów informacyjnych w skali 1:2000 oraz raportu o oddziaływaniu na środowisko, obliczeniach uwzględniono teren i zabudowę zlokalizowaną w obszarze pomiędzy istniejącą i projektowaną zabudową w obydwu miejscowościach. Z przedstawionych obliczeń wynika, że przy uwzględnieniu wszystkich źródeł emisji zanieczyszczeń największy wpływ na zanieczyszenie powietrza będzie miała chlewnia projektowana oraz projektowany zbiornik magazynowy gnojowicy. Uwzględnienie chlewni istniejących w znikomy sposób wpływa na zanieczyszczenie powietrza na tereny zabudowy mieszkaniowej usytuowane blisko projektowanej chlewni. Inwestor przyznał, że na terenie zlokalizowanym w pobliżu terenu inwestycji stężenie zanieczyszczeń w powietrzu będzie wyczuwalne w niekorzystnych warunkach metorologicznych, jednak według przeprowadzonych obliczeń zanieczyszczenie powietrza na terenie zabudowanych posesji będzie zgodne z obowiązującymi normami czystości powietrza. Inwestor zaproponował również wykonanie wentylacji mechanicznej w projektowanej chlewni w sposób gwarantujący duże wyniesienie dynamiczne zanieczyszczeń, co znacznie zwiększy wysokość wyrzutu zanieczyszczeń, zmniejszając tym samym poziom zanieczyszczenia powietrza oraz wykonanie szczelnie przykrytego zbiornika na gnojowicę z możliwością odbierania gnojowicy w sposób maksymalnie ograniczający emisję zanieczyszczeń do powietrza. Inwestor przedstawił również obliczenia stężeń zanieczyszczeń na terenach zabudowy mieszkaniowej sąsiadujących z projektowaną chlewnią po uwzględnieniu skumulowanego oddziaływania, wykazując, iż stężenie amoniaku i siarkowodoru w powietrzu nie przekracza dopuszczalnych norm określonych na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Inwestor przedstawił także rozkład zanieczyszczeń powietrza w otoczeniu istniejących i projektowanych źródeł emisji zanieczyszczeń - wykresy 1-8, z których wynika, że istniejące obiekty nie mają dużego znaczenia dla czystości powietrza na terenach odległych od terenu planowanej inwestycji o około 2 km, a obliczone stężenia są zgodne z obowiązującymi normami. Odnośnie do zagospodarowania nawozów naturalnych - gnojowicy inwestor podtrzymał wcześniejsze stanowisko w tej sprawie i wskazał ponownie, że wytworzona gnojowica będzie wykorzystywana w celach nawozowych zgodnie z zapisami ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu. Inwestor podkreślił, że projektowana inwestycja w miejscowości P. z uwagi na brak powiązania technologicznego, funkcjonalnego i organizacyjnego z gospodarstwem istniejącym w miejscowości B. nie zalicza się do podmiotów, o których mowa w art. 18 ust. 1 ustawy o nawozach i nawożeniu. W związku z eksploatacją projektowanej inwestycji oraz istniejącego gospodarstwa w miejscowości B. nie prognozuje się przekroczenia standardów w zakresie dopuszczalnych dawek azotu zawartego w wytwarzanych nawozach naturalnych. Precyzując kwestię odległości i charakteru wód powierzchniowych przepływających w pobliżu terenu objętego wnioskiem inwestor wyjaśnił, że w operacie szacunkowym omyłkowo nazwano zbiorniki wodne jako "oczka wodne" bowiem w rozumieniu ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oczka wodne oznaczają naturalne śródpolne lub śródleśne zbiorniki wodne o powierzchni do 1 ha. Zgodnie z zapisami studium zbiorniki sąsiadujące z terenem inwestycji zaklasyfikować należy do grupy jezior o charakterze oczek wytopiskowych lub wytopiskowych jezior morenowych. Powierzchnia zbiornika wodnego zlokalizowanego na północ od miejsca planowanej inwestycji zgodnie z raportem wynosi ok 4,60 ha. Przedstawiony pomiar zbiornika wodnego jest różny w zależności od rodzaju i powiększenia mapy, na której wykonywane są pomiary, dlatego w raporcie podano powierzchnię zbliżoną do rzeczywistej. W raporcie podano jedynie odległość zbiornika znajdującego się na południe od działki objętej inwestycją wynoszącą ok 80,0 m. Zaś odległość zbiornika wodnego na północ od działki objętej inwestycją wynosi około 55,00 m.

Pismem z dnia 27 lutego 2014 r. Kolegium zwróciło się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o uwzględnienie przedłożonego przez inwestora uzupełnienia do raportu i uzgodnienie warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. W odpowiedzi, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, postanowieniem z dnia 5 maja 2014 r., postanowił uzgodnić realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu inwentarskiego o obsadzie 1900 stanowisk dla tuczników wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] (obręb S.) w miejscowości P. Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S., w opinii z dnia 20 czerwca 2012 r., wyraził opinię, mając na uwadze cel planowanej inwestycji i konieczność zapewnienia odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska w czasie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, wyszczególniając kolejno rozwiązania eliminujące uciążliwe oddziaływanie na środowisko i zdrowie ludzi, które należy zastosować.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach, Kolegium wyjaśniło, że z treści przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz przedłożonych uzupełnień do raportu wynika, że gnojowica powstająca podczas chowu trzody chlewnej w gospodarstwie rolnym inwestora w całości będzie przeznaczona głównie do rolniczego wykorzystania na gruntach rolnych będących w posiadaniu inwestora o łącznej powierzchni 154,33 ha. Na podstawie przeprowadzonych i przedstawionych w raporcie i ostatnim uzupełnieniu do raportu średniorocznych i godzinowych obliczeń emisji amoniaku i siarkowodoru do powietrza ustalono, że rozkład stężeń tych zanieczyszczeń gazowych jest niski i nie przekracza obowiązujących norm, co oznacza, że funkcjonowanie obiektów hodowlanych, istniejących i projektowanych, nie ma znacznego wpływu na czystość powietrza na terenach odległych do około 2 km od terenu planowanej inwestycji. Z wyliczeń i ustaleń wynikających z analizy raportu i uzupełnienia raportu wynika, że emisja amoniaku i siarkowodoru do powietrza będzie zarówno z budynku projektowanej chlewni, jak i projektowanego zbiornika na gnojowicę, przy wykorzystaniu wariantu ze szczelnym przykryciem, znacznie mniejsza w porównaniu z przedstawionym wariantem bez przykrycia. Powołując się na normy czystości powietrza dla amoniaku i siarkowodoru, wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. nr 16, poz. 87), autor raportu, po dokonaniu stosownych wyliczeń w zależności od przyjętego wariantu i założeń, podkreślił, że przy ocenie wpływu projektowanej chlewni na czystość powietrza szczególną uwagę zwrócono na zachowanie właściwych warunków bytowych na terenie zabudowań mieszkalnych, znajdujących się w najbliższym sąsiedztwie z projektowaną chlewnią. Autor raportu przeprowadził szacunkowe wyliczenia uciążliwości odorowej przedmiotowego gospodarstwa rolnego i wykazał, że przy zastosowaniu przykrycia projektowanego zbiornika oddziaływanie odorowe gospodarstwa jako całości w skali pięciostopniowej będzie się kształtowało pomiędzy brakiem zapachu z zapachem wykrywalnym. Autor raportu na podstawie przeprowadzonych wyliczeń wykazał również, że chów trzody chlewnej nie stworzy zagrożenia klimatu akustycznego przekraczającego dopuszczalną normę wynoszącą dla pory dziennej 55Db(A). Bardzo mały wpływ projektowanej chlewni na klimat akustyczny wynika z zastosowania wentylatorów charakteryzujących się niską emisją hałasu, konstrukcji ścian budynku chlewni z mieszalnią pasz o dużej izolacyjności oraz dużej odległości zabudowy zagrodowej obcej od projektowanej chlewni. Z raportu wynika również, że właściwie prowadzona gospodarka odpadami na terenie gospodarstwa rolnego nie wpłynie negatywnie na stan środowiska przyrodniczego oraz zdrowie i życie ludzi. Kolegium wyjaśniło, że w ostatnim uzupełnieniu raportu inwestor przyznał, że występujące zbiorniki wodne omyłkowo nazwano "oczkami wodnymi" a występujące w sąsiedztwie terenu planowanej inwestycji zbiorniki wodne w rzeczywistości zaklasyfikować należy do grupy jezior o charakterze oczek wytopiskowych lub wytopiskowych oczek morenowych co wynika ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy S.. W uzupełnieniu raportu z dnia 23 sierpnia 2012 r. inwestor wskazał na metody ochrony wód powierzchniowych, podziemnych i gleby zapobiegające skażeniu środowiska. Powyższe znajduje potwierdzenie w postanowieniu organu uzgadniającego z dnia 5 maja 2014 r., zgodnie z którym planowana inwestycja nie będzie oddziaływać na wody powierzchniowe i nie przyczyni się do zmiany obecnie występującego potencjału JCWP. Ponadto realizacja planowanej inwestycji nie będzie miała negatywnego wpływu na wody podziemne obszaru dorzecza W., na terenie którego jest zlokalizowana. W decyzji organu I instancji wymieniono, jakie działania zostaną podjęte przez inwestora w celu ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych do powietrza oraz sposoby, w jakie zgodnie z zasadami dobrej praktyki rolniczej stosowane będą nawozy tak by uniknąć zagrożenia dla ludzi, zwierząt i środowiska.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnieśli Stowarzyszenie "A" oraz M. i J. Z., domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący wnieśli również o uchylenie postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 5 maja 2014 r. Zdaniem skarżących zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem: art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 136 i w zw. z art. 15 kpa – poprzez przekroczenie zakresu dozwolonego postępowania uzupełniającego prowadzonego przez organ II instancji, czym naruszono zasadę dwuinstancyjności postępowania; art. 15 w związku z art. 106 § 1 i art. 142 kpa i w związku z art. 77 ust. 7 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko - poprzez dokonanie przez organ II instancji dodatkowych uzgodnień w trybie art. 106 kpa w sytuacji, w której na podstawie art. 77 ust. 7 ustawy o informowaniu wyłączone jest stosowanie art. 106 § 5 kpa a postanowienie uzgodnieniowe może być zaskarżone wyłącznie w odwołaniu od decyzji w trybie art. 142 kpa; art. 62 ustawy o udostępnianiu informacji - przez brak pełnego odniesienia się w decyzji do wpływu planowanej inwestycji na życie i zdrowie ludzi oraz dobra materialne; art. 80 tej ustawy - poprzez rozbieżność pomiędzy decyzją a raportem, a także bezkrytyczne przyjęcie założeń zawartych w raporcie mimo jego oczywistej sprzeczności ze stanem faktycznym; zakazu ustanowionego w § 5 pkt 2 uchwały Sejmiku Województwa nr [...]- w ocenie skarżących nie zachodzi bowiem sytuacja, aby przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu; art. 7 kpa - poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 września 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia 27 listopada 2012 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu inwentarskiego o obsadzie 1900 stanowisk dla tuczników wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obręb S., gmina S.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.) – zwanej dalej ustawą.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach: 1) postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy środowiskowej. Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji (ust. 2). Art. 71 ust. 1 i 2 ustawy wskazuje, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia a uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji określonych w art. 72 ust. 1 ustawy (m. in. decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też zezwolenia na przetwarzanie odpadów i zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów wydawanego na podstawie ustawy o odpadach). Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 73 ustawy). Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy, jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji: 1) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (...); 2) zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3 i 10-19. Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, następuje w drodze postanowienia (art. 77 ust. 3 ustawy). W postanowieniu tym regionalny dyrektor ochrony środowiska: 1) uzgadnia realizację przedsięwzięcia oraz określa warunki tej realizacji; 2) przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 (art. 77 ust. 4 ustawy). W myśl art. 77 ust. 6 ustawy uzgodnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dokonuje się oraz opinię, o której mowa w ust. 1 pkt 2, wydaje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania dokumentów, o których mowa w ust. 2. Przepisy art. 35 § 5 i art. 36 kpa stosuje się odpowiednio. Do uzgodnienia i opinii, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 kpa (art. 77 ust. 7 ustawy). Dalej art. 80 ustawy stanowi, że jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że przedsięwzięcie polegające na budowie obiektu inwentarskiego o obsadzie 1900 stanowisk dla tuczników wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obręb S., gmina S. wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Planowane zamierzenie należy bowiem zaliczyć, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397) do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

W toku postępowania odwoławczego został uzupełniony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w zakresie wskazanym przez organ odwoławczy w piśmie z dnia 22 stycznia 2014 r. Po uzupełnieniu raportu organ odwoławczy wystąpił do organów współdziałających w procedurze ustalania środowiskowych uwarunkowań, tj. do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Następnie zaś, po uzgodnieniu i zaopiniowaniu przez te organy, organ odwoławczy podjął zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Sądu, procedując w ten sposób organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Doszło bowiem do naruszenia art. 77 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, jako że o uzgodnienia występuje organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przed wydaniem tejże decyzji. Jednocześnie naruszono art. 80 ust. 1 tej ustawy, bowiem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach powinna uwzględniać wyniki uzgodnień i opinii, natomiast organ odwoławczy nie orzekła w niniejszej sprawie reformatoryjnie, lecz utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, mimo że uzyskał nowe uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i nową opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Wreszcie, co najistotniejsze, w ocenie Sądu organ odwoławczy orzekł w sprawie z naruszeniem art. 138 §1 pkt 1 kpa oraz art. 15 kpa i art. 136 kpa. Jak bowiem trafnie zarzucono w skardze, zakres przeprowadzonego przez ten organ postępowania wyjaśniającego był istotny dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy dostrzegł bowiem braki w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a następnie, po jego uzupełnieniu, stwierdził konieczność ponownego wystąpienia do organów uzgadniającego i opiniującego. Te zaś, dokonując ponownego uzgodnienia i zaopiniowania potwierdziły, że miały miejsce istotne zmiany w zakresie uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, organ odwoławczy powinien był wydać decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 kpa, skoro doszło do uzupełnienia postępowania w zakresie mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a także z powodu konieczności ponownego uzgadniania i opiniowania warunków realizacji przedsięwzięcia, co powinno nastąpić przed wydaniem decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania, a więc przed wydaniem decyzji przez organ I instancji.

Zmiana, w toku postępowania prowadzącego do ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, chociażby tylko podstawowych danych o tym przedsięwzięciu powinna być wyrażona przez inwestora w sposób wyraźny, zmiana taka powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w zmienionym raporcie o oddziaływaniu na środowisko, a co więcej, dla zmienionego przedsięwzięcia powinno zostać ponownie przeprowadzone postępowanie uzgodnieniowe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1848/10, LEX nr 787129). Nadto dokonane zmiany, po opracowaniu raportu o oddziaływaniu takiego przedsięwzięcia na środowisko wymagają, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania ponownej oceny prawnej, w pierwszej kolejności przez organ I instancji w przedmiocie konieczności ewentualnego ponownego "wypowiedzenia się" organów współdziałających – odnośnie tych zmienionych przesłanek jego realizacji – w ramach ich właściwości rzeczowej zgodnie z dyspozycją art. 77 ust. 1, 2 i 4 ustawy środowiskowej oraz art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 3063/13, dostępne na www.cbois.nsa.gov.pl).

Powyższe uchybienia proceduralne spowodowały konieczność wyeliminowania decyzji organu odwoławczego, a także decyzji organu I instancji, skoro po wydaniu przez ten organ decyzji miało miejsce uzupełnienie raportu wymagające powtórzenia uzgodnienia i zaopiniowania.

Nadto w ocenie Sądu sprawa nie została w sposób należy wyjaśniana przez organy obu instancji w zakresie oceny planowanego przedsięwzięcia. W szczególności zaś nie wyjaśniono wszystkich okoliczności dotyczących lokalizacji mimo zarzutów podnoszonych przez skarżących w toku postępowania przed organem I instancji i w odwołaniu. Ponieważ organy nie uzasadniły szczegółowo przyjętych ustaleń, ustalenia te nie tylko wymykają się jakiejkolwiek ocenie, ale przede wszystkim nie mogą być uznane za prawidłowe w świetle treści art. 7, 77 i 80 Kpa. W tej zaś sytuacji przedwczesne było stwierdzenie, że zachodzi dopuszczalny wyjątek przewidziany w § 5 pkt 2 uchwały Sejmiku Województwa nr [...], jako że zależne jest to od pozytywnej oceny środowiskowej.

Wskazać przy tym należy, że wbrew zarzutom skarżących, planowane przedsięwzięcie zostało prawidłowo zakwalifikowane jako produkcja rolna a nie przemysłowa.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.

Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ I instancji, który winien uwzględnić powyższe uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.