Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2025/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i art. 36
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 13 grudnia 2022 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1300/20 w sprawie ze skargi R. J. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 25 września 2020 r., znak Wl-l.7840.12.1.2020.SA w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1.1. Wyrokiem z 30 marca 2021 r., II SA/Kr 1300/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie oddalił skargę R.J. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 25 września 2020r., znak Wl-l.7840.12.1.2020.SA, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

1.2. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Starosta P. decyzją z 16 grudnia 2019 r., nr 441/2019, znak: AB.6740.81.2019, na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2019, poz. 1186, uPb) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora T. S.A. z/s w Warszawie (Spółka) na zamierzenie budowlane: "Budowa stacji bazowej telefonii cyfrowej [...] wraz z zasilaniem i urządzeniami sterującymi na gruncie zlokalizowanych na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]".

1.2.1. Wyrokując w sprawie II SA/Kr 1300/20 wskazano, że w toku postępowania administracyjnego wyznaczono obszar oddziaływania inwestycji, a organ powiatowy orzekając w sprawie stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonym uchwałą XLIII/285/2018 Rady Gminy [...] z 31 lipca 2018 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 13 sierpnia 2018 r., poz. 5607, MPZP). Lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej przewidziano na działce nr [...] w N. w terenach R1 (tereny rolne), w których dopuszczalnym przeznaczeniem jest budowa sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Organ ustalił, że inwestycja nie narusza wymogów ochrony środowiska, a także nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach o której mowa w ustawie z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Uioś). Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w obszarach stref, w których występują przekroczone dopuszczalnego poziomy pola elektromagnetycznego wskazane na projekcie zagospodarowania działki, brak jest zabudowy. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. 2003, Nr 192, poz. 1883) w projekcie zagospodarowania działki, wykazano, że nad częścią działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości [...], gmina [...], występuje obszar o gęstości mocy pola elektromagnetycznego o wartości powyżej 0,1 W/m² emitowanego w związku z projektowaną inwestycją. Wskazany obszar znajduje się poza miejscami dostępnymi dla ludności. MPZP nie dopuszcza na tych działkach budowy obiektów o wysokości, która kolidowałaby z zaprojektowaną inwestycją.

1.2.2. Sąd wojewódzki rekapitulując motywy decyzji Starosty P. w przedmiocie pozwolenia na budowę przywołał, że zdaniem tegoż organu przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany posiada wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanej inwestycji, wykonały go osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, projektanci złożyli oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Starosta konkludował, że wymogi wynikające z art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 uPb zostały spełnione.

1.3. Od powyższej decyzji odwołały się W. C. (właściciel działki nr [...]) oraz R.J. (właściciel działki nr [...]).

1.3.1. Dalej w wyroku II SA/Kr 1300/20 przywołano, że Wojewoda Małopolski powołaną na wstępie decyzją z 25 września 2020 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm., K.p.a.), utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

1.3.2. W wyroku zrekapitulowano motywy uzasadnienia decyzji organu II instancji, który wskazał, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2018, poz. 1935). W projekcie zamieszczono informację o obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, obejmującego działki zostały wyznaczone zgodnie z przewidywanym sumarycznym obszarem występowania pola elektromagnetycznego o poziomach wyższych niż 0,1 W/m². Wojewoda Małopolski wskazał, że na terenie objętym wnioskiem obowiązuje MPZP. Działka inwestycyjna nr [...] znajduje się w terenie oznaczonym w planie symbolem R1 - tereny rolne, w których przeznaczeniem dopuszczalnym są m. in.: sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. W § 24 planu miejscowego ustalono zasady obsługi telekomunikacyjnej. W projekcie budowlanym wskazano, że pochylenie anten będzie wynosiło 8° na azymutach: 35°, 160° i 280°, przedstawiono zestawienia dotyczące zasięgu gęstości natężenia pola elektromagnetycznego przekraczającej 0,1 W/m2 oraz zasięgu i przebiegu osi głównych wiązek promieniowania anten dla wartości granicznych nachylenia tych anten (tiltów). Przedstawiono wyniki dla projektowanych tiltów anten, z materiału dowodowego w ocenie organu II instancji wynikało, że minimalna wysokość (tj. przy maksymalnym pochyleniu tzw. tlicie anten), na której będzie występowało pole elektromagnetyczne o gęstości przekraczającej 0,1 W/m², wynosi 27,1 m nad powierzchnią istniejącego terenu, co oznacza, że pole elektromagnetyczne o ponadnormatywnym poziomie nie wystąpi w miejscach przebywania i zamieszkiwania ludzi, a projektowana inwestycja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi i będzie spełniać wymagania określone w obowiązującym do 31 grudnia 2019 r. rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów, tym bardziej, że od 1 stycznia 2020 r. rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. 2019, poz. 2448) podwyższono dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych. Wojewoda Małopolski nie uznał za zasadne ograniczenie kręgu stron postępowania na końcowym etapie postępowania odwoławczego, z uwagi na zmianę przepisów dotyczących maksymalnych dopuszczalnych wartości pola elektromagnetycznego.

1.3.3. W wyroku przywołano następnie, że Wojewoda Małopolski zważywszy na powszechne obawy dotyczące wpływu pól elektromagnetycznych na życie i zdrowie ludzi, uznał za stosowne przedstawienie szeregu informacji natury ogólnej dotyczących funkcjonowania stacji bazowych. Organ ten argumentował, że inwestor przedłożył kwalifikację zgłaszanego przedsięwzięcia, z której wynika, że nie należy ono do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Najbliższymi w stosunku do stacji bazowej miejscami dostępnymi dla ludności są budynki: gospodarczy i mieszkalny jednorodzinny, znajdujące się na działce nr [...], należące do W.C. Oba budynki znajdują się całkowicie poza najbliższym zasięgiem obszaru o gęstości pola elektromagnetycznego przekraczającej 0,1 W/m². Budynek gospodarczy znajduje się w odległości ok. 72,50 m, a mieszkalny w odległości 90,13 m (jak określono na projekcie zagospodarowania terenu) od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny o azymucie 160°. W związku ze zmianą definicji miejsc dostępnych dla ludności inwestor był zobowiązany (i – zdaniem Wojewody – obowiązek ten wypełnił) do dokonania analizy oddziaływania pola elektromagnetycznego, jedynie w stosunku do zabudowy istniejącej. Organ II instancji nadmienił, że projektant uzupełnił materiał dowodowy o oświadczenie, o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 uPb. Uwzględniając nowelizację przepisów w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, inwestor dołączył do akt sprawy: analizę środowiskową i oświadczenie projektanta dotyczące zmiany obszaru oddziaływania. Autorzy projektu doprowadzili też do spójności projekt zagospodarowania terenu znajdujący się w branży elektrycznej na str. 160, z projektem zagospodarowania terenu na str. 70, określającym właściwe azymuty: 35°, 160° i 280°. Organ II instancji podkreślił, że funkcjonowanie stacji bazowej nie wpływa negatywnie na stan gleby i powietrza, nie narusza "prawa sąsiedzkiego", które reguluje niedozwolone zakłócenia korzystania z nieruchomości sąsiednich, roszczenia właścicieli nieruchomości sąsiednich oraz określa kryteria tych zakłóceń.

2.1.1. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że na opisaną wyżej decyzję Wojewody Małopolskiego skargę wniosła R.J.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. prawa materialnego, tj.:

a. art. 28 ust. 2 uPb poprzez nieprawidłową wykładnię oraz niezastosowanie i bezpodstawne pominięcie jako strony niniejszego postępowania właścicieli nieruchomości w zakresie oddziaływania obiektu i niezapewnienie im udziału w postępowaniu przed organem I instancji;

b. § 3 ust. 1 pkt 8 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. (Dz. U. 2016, poz. 71, rozp. RM 2010) w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez nieprawidłową kwalifikację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci, czego skutkiem było naruszenie art. 80 w zw. z art. 140 K.p.a. w zakresie swobodnej oceny dowodów i w efekcie spowodowało, że organ odwoławczy błędnie ocenił, iż w realiach sprawy przedmiotowa inwestycja nie będzie oddziaływała na grunty sąsiednie, w tym grunty skarżącej;

c. art. 124 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2019, poz. 1396, uPoś) poprzez jego nieprawidłową wykładnię i niesłuszne uznanie, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, podczas gdy miejsca dostępne dla ludności to miejsca, gdzie choćby potencjalnie, ale też realnie może powstać zabudowa zgodna z obowiązującymi przepisami, co na kanwie niniejszej sprawy dopuszcza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego;

d. art. 33 ust. 1, 34 ust. 4 i art. 36 uPb oraz naruszenie § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 2004, Nr 257, poz. 2573, rozp. RM 2004) poprzez jego pominięcie i nieuwzględnienie kumulacji pola elektromagnetycznego zachodzącej pomiędzy poszczególnymi obiektami mogącymi emitować takie promieniowanie,

2. prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na treść skarżonego rozstrzygnięcia, tj.:

a. art. 7, 8, 9 i art. 10 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w zakresie konwalidowania błędów postępowania organu I instancji w przedmiocie oznaczenia stron postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci wraz z wewnętrzną linią zasilenia energetycznego na nieruchomości;

b. art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji Starosty P.;

c. art. 7, 8, 77, art. 75 § 1 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nieustosunkowanie się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu skarżącej w zakresie tego, że przedmiotowa inwestycja stanowić będzie naruszenie granic nieruchomości skarżącej;

d. art. 15 K.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego poprzez brak dwukrotnego przeprowadzenia przez dwa niezależne od siebie organy wnikliwego i rzetelnego postępowania w sprawie.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, a także zasądzenie od organu kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu przytoczone w skardze zarzuty zostały rozwinięte, prezentowaną argumentację uzupełniano licznymi odwołaniami do przywoływanych orzeczeń sądowych.

2.1.2. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie skargi.

2.2. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Krakowie skargę oddalił.

2.2.1. W ocenie tegoż sądu skarga nie jest uzasadniona, a zaskarżona decyzja spełnia wszystkie wymagania przewidziane dla prawidłowej kontroli projektu budowlanego.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że ani istniejąca ani potencjalna zabudowa nie pozostaje w zasięgu projektowanych osi wiązek w odległości 200 m od ośrodka elektrycznego anten w poszczególnych azymutach (przekrój pionowy). Podobnie wysokości przebiegu wiązek w odległości 200 m, w omawianym stanie faktycznym nie są osiągalne dla człowieka bez użycia sprzętu technicznego. W konsekwencji prawidłowa jest konstatacja organów, że nie ma tutaj mowy o miejscach dostępnych dla ludności, a zatem przedsięwzięcie nie należy do mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko (a tym bardziej do tych mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko). Wobec tego – zdaniem sądu a quo – nie wymagało sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia.

2.2.2. Sąd wojewódzki stanął na stanowisku, że w tym przypadku niemożliwe jest zjawisko kumulacji promieniowania pomiędzy poszczególnymi antenami. Ponieważ z akt nie wynika (podobnie jak z twierdzeń skargi), że w pobliżu nadaje jakiekolwiek inne urządzenie tego typu, brak jakichkolwiek podstaw do rozważania zjawiska kumulacji. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że inwestor przedstawił organowi odwoławczemu nową analizę środowiskową. Wedle danych z nowego rozporządzenia oraz parametrów anten takich jak w projekcie budowlanym, zasięg omawianego obszaru jest znacząco mniejszy w stosunku do przedstawionego w projekcie budowlanym i występuje dla wszystkich trzech anten od poziomu 39 m w pionie, rozciągając się w obszarze do 13,1 m od anteny w poziomie. W tej sytuacji analiza wskazuje, że narażenie ludzi na działanie pola ocenić można jako pomijalne.

2.2.3. Sąd pierwszej instancji zauważył też, że jak wynika z graficznego przedstawienia w analizie, obszar tego promieniowania, wyznaczony zgodnie z nowym rozporządzeniem, wchodzi ponad teren działki nr [...] minimalnie. W efekcie oceniono, że projektowane oddziaływanie, wbrew stanowisku skarżącej, nie narusza jej prawa własności.

3.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła R.J. – zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuca się naruszenie:

1. prawa materialnego, tj.:

a) art. 33 ust. 1, 34 ust. 4 i art. 36 uPb oraz naruszenie § 4 rozp. RM 2004 poprzez jego pominięcie i nieuwzględnienie kumulacji pola elektromagnetycznego zachodzącej pomiędzy poszczególnymi obiektami mogącymi emitować takie promieniowanie oraz poprzez brak wykazania rzeczywistych parametrów inwestycji, a przez to uznanie, że inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie lub znacząco wpływać na środowisko;

b) § 7 ust. 3 pkt 5, § 24 "planu miejscowego" oraz art. 46 ust. 2 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. 2019, poz. 2410, Uwrst) poprzez pominięcie przez sąd pierwszej instancji faktu niezastosowania tych przepisów przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, podczas gdy tereny gdzie ma być zlokalizowana inwestycja są terenami rolnymi i brak jest odstępstw od tego przeznaczenia;

c) § 3 ust. 1 pkt 8, § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019, poz. 1839 rozp. RM 2019) poprzez błędne ustalenie, że inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia;

2. prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na treść skarżonego rozstrzygnięcia, tj.:

a) art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa) poprzez zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy naruszyły wskazane w skardze przepisy, w tym art. 138 § 1 pkt 1, art. 6, 7, 8, 15, 77 § 1 oraz 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a.;

b) art. 141 § 4 Ppsa przez brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyczerpującego i jednoznacznego wyjaśnienia rzeczywistych parametrów inwestycji oraz "nie brak dokonania analizy rozkładu pola elektromagnetycznego EIRP; nie podano typu nadajnika RRU, układu jego pracy, ani kart katalogowych urządzeń składowych, mogących ukazać rzeczywiste parametry instalacji";

c) art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Pusa) w związku z art. 3 § 1 Ppsa poprzez niewłaściwe zastosowanie, to jest nieprawidłowe spełnienie funkcji kontrolnej, "gdyż pomimo naruszenia przepisów prawa przez organy administracji publicznej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy";

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa poprzez niezastosowanie wynikające z błędnej oceny sądu pierwszej instancji, iż organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego;

e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa poprzez niezastosowanie wynikające z błędnej oceny sądu pierwszej instancji, że nie wystąpiły inne naruszenia prawa postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, podczas gdy w toku postępowania administracyjnego takie naruszenia wystąpiły, tj. naruszono art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 6 7, 8, 11, 15, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a.;

f) art. 7, 8, 77, 75 § 1 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez zaniechane zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nieustosunkowanie się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu strony skarżącej w zakresie tego, że przedmiotowa inwestycja stanowić będzie naruszenie granic nieruchomości "skarżącego" oraz uznania, że inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie lub znacząco oddziaływać na środowisko,

3.2. W związku z powyższym skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem "istota sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona".

Wnosi także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W skardze kasacyjnej wniesiono o jej rozpoznanie na posiedzeniu niejawnym.

3.3. Skarżąca nie zgadza się z zasadnością rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Pomimo wyjaśnień w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazano rzeczywistych parametrów inwestycji oraz nie dokonano analizy rozkładu pola elektromagnetycznego EIRP. Wieża telekomunikacyjna nie powinna być umieszczona w terenach rolnych, brak w planie "zapisu" o możliwości realizacji inwestycji, który wymaga wyłączenia gruntu rolnego nie może odnieść skutku. Plan w istocie nie reguluje kwestii lokalizacji omawianej inwestycji. Plan powinien określać granice terenów, na których te inwestycji mogą być rozmieszczone.

Obowiązkiem organu powinno być dokonanie jednoznacznej oceny, czy inwestycję można zakwalifikować jako przedsięwzięcie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Skarżąca kasacyjnie przywołała kryteria ujęte w przepisach rozp. RM 2010 odnośnie kwalifikowania w powyższym aspekcie stacji bazowych telefonii komórkowej, stwierdzając iż inwestor nie przedstawił wszystkich danych niezbędnych do rozstrzygnięcia, czy planowane przedsięwzięcie spełnia warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy sugerując wystąpienie do Urzędu Gminy [...] w tym ostatnim zakresie.

Przyjęte w sprawie stanowisko błędnie opierało się na stwierdzeniu, że w sprawie nie dochodzi do wymaganej "ww. przepisem" kumulacji pól elektromagnetycznych. W skardze kasacyjnej przywołano treść art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 32 uPb. Przywołano także kilka judykatów odnoszących się do pojęcia "miejsca niedostępnego dla ludzi", dalej wywodząc iż realizacja zamierzonej inwestycji będzie negatywnie oddziaływać na nieruchomość skarżącej, lokalizacja pomija istniejącą w sąsiedztwie zabudowę wielorodzinną, maszt obniży walory widokowe i krajobrazowe. Przywołano także treść art. 140 i 143 zd. 1 Kodeksu cywilnego.

3.4. Zarządzeniem z 31 sierpnia skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym informując o jego terminie i składzie Sądu strony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy (tak należało zrozumieć wniosek zawarty w skardze kasacyjnej o jej rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym), a pozostałe strony nie zażądały, stosownie do art. 182 § 2 Ppsa, jej przeprowadzenia.

4.2. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem strony skarżącej kasacyjnie – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 Ppsa). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi drugiej instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

4.3. Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi uzasadniono tym, że "istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona" (s. 3 skargi kasacyjnej). Wypadnie przeto zauważyć, że warunek orzekania przez Sąd Naczelny w sposób oczekiwany przez stronę skarżącą kasacyjnie ujęty przepisem art. 188 Ppsa wymaga, aby Sąd ten uznał, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, zatem jest on sformułowany odwrotnie, niż sugeruje to treść skargi kasacyjnej sporządzonej przez fachowego pełnomocnika.

4.4. W ocenie Sądu nie można stwierdzić, aby skarga kasacyjna posiadała usprawiedliwione podstawy.

5.1. Zarzut niewłaściwego zastosowania art. 1 § 1 i 2 Pusa w zw. z art. 3 § 1 Ppsa nie został rozwinięty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, a samo sformułowanie zawarte w podstawie kasacyjnej ujmującej powyższe przepisy to wypowiedź językowa ("gdyż pomimo...w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy", s. 3 skargi kasacyjnej) niedokończona, a przez to niezrozumiała, przeto wskazane w tej podstawie kasacyjnej zarzuty naruszenia przywołanych przepisów nie poddają się kontroli. Nie jest rzeczą Sądu Naczelnego zastępowanie strony w prawidłowym formalnie i jednoznacznym ujęciu zarzutów kasacyjnych, w odrębnym przypadku wymykają się one kontroli. Taka sytuacja odnosi się do tej podstawy kasacyjnej rozpatrywanego środka odwoławczego, w ramach której podniesiono zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 Pusa w zw. z art. 3 § 1 Ppsa. Zarzut naruszenia tych przepisów Ppsa może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie w wyjątkowych przypadkach, gdy sąd dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium niż kryterium legalności, lub też odstąpił od orzekania w sprawie, która podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne. Na żadną z tych sytuacji nie wskazuje strona skarżąca kasacyjnie, samo subiektywnego przekonania odnośnie nieprawidłowego wykonania przez sąd administracyjny pierwszej instancji funkcji kontrolnej, bez bliższego wskazania źródła tegoż przekonania, w postaci zastosowania innego kryterium sądowej kontroli.

5.2. Przywołane w skardze kasacyjnej przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 Ppsa nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem są to przepisy o charakterze ogólnym i wynikowym, które odpowiednio – określają oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy), względnie – w przypadku nieuwzględnienia skargi w całości lub w części – określa, że sąd oddala skargę w całości albo w części. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, skoro w tej sprawie skargę na taki akt oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uwzględniono jej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzuty naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, a w konsekwencji art. 151 Ppsa, będą musiały zostać uznane jako nie oparte na usprawiedliwionej podstawie.

5.3. Zarzutów naruszenia w postępowaniu administracyjnym przepisów art. 6, 7, 8, 15, 77 § 1 oraz 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a., które zostały podniesione w związku z przypisaniem sądowi pierwszej instancji zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 Ppsa, w skardze kasacyjnej nie rozwinięto, ani ich nie uzasadniono, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa. W tym więc zakresie te zarzuty skargi kasacyjnej wymykają się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

5.4. Co się tyczy zarzutów naruszenia art. 7, 8, 77, 75 § 1 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez zaniechane zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nieustosunkowanie się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu strony skarżącej w zakresie tego, że przedmiotowa inwestycja stanowić będzie naruszenie granic nieruchomości "skarżącego" oraz uznania, że inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie lub znacząco oddziaływać na środowisko, to adresowane są one wobec organu II instancji, skoro sąd nie stosował wskazanych przepisów K.p.a. Tymczasem skarga kasacyjna służy zaskarżeniu wydanego w sprawie sądowoadministracyjnej orzeczenia sądu pierwszej instancji. Wypadnie przeto uznać, że strona skarżąca kasacyjnie zarzuca niedostrzeżenie przez sąd pierwszej instancji naruszenia wyłuszczonych przepisów K.p.a., tak rozumiany zarzut kasacyjny nie jest jednak trafny.

Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku odniósł się do zarzutu skargi naruszenia tych przepisów K.p.a., które zostały w skardze kasacyjnej wskazane, zarzuty ich naruszenia były wszak podnoszone w samej skardze do sądu wojewódzkiego. Sąd pierwszej instancji nawiązując do orzecznictwa Sądu Najwyższego wyjaśnił, że zasięg prawa własności, odnośnie przestrzeni nad gruntem, jest limitowany, wskazują go bowiem granice określone przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu. Sąd ten dalej argumentował, że odwołanie się do społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości należy rozumieć jako wskazanie na uprawnienie właściciela do nieskrępowanego korzystania z tej nieruchomości w zakresie – a więc także na wysokość i głębokość – z reguły dostępnym (potencjalnie możliwym do wykorzystania) właścicielowi, w granicach zakreślonych przez prawo. Nie jest możliwe wyznaczenie granic przestrzennych nieruchomości gruntowej w sposób abstrakcyjny, w oderwaniu od takich okoliczności, jak przeznaczenie gruntu, miejsce jego położenia, sposób korzystania przez właściciela. Określenie zatem przestrzennych granic nieruchomości gruntowej wymaga ustalenia wskazanych okoliczności. Dopiero do dokonaniu takich ustaleń możliwa jest ocena, jakie są granice danej nieruchomości i czy określone zachowanie się osoby trzeciej narusza przestrzenne granice własności. Nie kwestionując, że negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego występującego w przestrzeni nad gruntem nie może naruszać granic cudzej nieruchomości w zaskarżonym wyroku trafnie wywodzono, iż nie każde przeniknięcie promieniowania w przestrzeń nad cudzym gruntem narusza prawo własności, a tylko w takim zakresie, w jakim przestrzennie właściciel może realnie (nie abstrakcyjnie) korzystać z gruntu. Ta realność – w ocenie sądu a quo – odnosi się w tym wypadku do "zapisów" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który właśnie "realnie" kształtuje prawo własności, oraz do przepisów z zakresu ochrony środowiska, które określają zakresy dopuszczalnego promieniowania oraz definiują miejsca dostępne dla ludzi. Sąd pierwszej instancji ustalił, że taka zabudowa na działce nr [...], należącej do skarżącej, nie występuje, a nawet biorąc pod uwagę zabudowę potencjalną, w terenie planistycznym R2 dopuszczono zgodnie z planem zabudowę na wysokość 9 m, podczas gdy promieniowanie wyższe niż dopuszczalne rozciąga się od poziomu 39 m. To skłoniło sąd pierwszej instancji do stwierdzenia, że prawo własności skarżącej nie jest naruszone, albowiem promieniowanie będzie występowało w przestrzeni, która nie jest związana ze społeczno-gospodarczym korzystaniem z gruntu. Dodatkowo uwypuklono, że jak wynika z graficznego przedstawienia w analizie, obszar tego promieniowania, wyznaczony zgodnie z "nowym rozporządzeniem", wchodzi ponad teren działki nr [...] minimalnie, co w konkluzji wywodów w powyższym aspekcie raz jeszcze uprawniało sąd wojewódzki do twierdzenia, że oddziaływanie projektowanego przedsięwzięcia, wbrew stanowisku skarżącej, nie narusza jej prawa własności.

Wszystkie te powyżej przywołane ustalenia i twierdzenia sądu pierwszej instancji podziela Sąd Naczelny w tym składzie. W skardze kasacyjnej nie wskazano jakie to inne dowody – poza przeprowadzonymi w postępowaniu administracyjnym – należało dopuścić, których dowodów zaniechano, aby prawidłowo rozstrzygnąć kwestię naruszenia granic własności nieruchomości należącej do skarżącej. To, że skarżąca kasacyjnie nie zgadza się meriti z oznaczonymi ocenami sądu a quo w aspekcie dostatecznego wyjaśnienia przez organy stanu faktycznego sprawy i ich kwalifikacją materialnoprawną, nie stanowi dostatecznego przekonania o trafności zarzutów naruszenia przepisów wyłuszczonych w pkt 2. f) skargi kasacyjnej.

5.5. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa przez brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyczerpującego i jednoznacznego wyjaśnienia "rzeczywistych parametrów" inwestycji oraz "nie brak dokonania analizy rozkładu pola elektromagnetycznego EIRP" – to ostatnie sformułowanie jest niezrozumiałe. Dodatkowo obszernie w skardze kasacyjnej eksponowano zagadnienie tzw. sumowania (kumulacji) mocy poszczególnych anten w aspekcie prawidłowości kwalifikowania danego przedsięwzięcia inwestycyjnego, w ramach którego zamiarem inwestora było wybudowanie stacji bazowej telefonii cyfrowej. Strona skarżąca kasacyjnie zdaje się oczekiwać (taki wniosek należy wywieść ze sposobu sformułowania tej podstawy kasacyjnej – uwaga Sądu), aby to w uzasadnieniu wyroku podano typ nadajnika RRU, układ jego pracy, karty katalogowe urządzeń składowych, mogących ukazać "rzeczywiste parametry instalacji".

Należy zauważyć, że stosownie do przepisu art. 141 § 4 Ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy więc do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem.

W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Sąd I instancji wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 Ppsa) i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu zarzut naruszenia cyt. przepisu nie został rozwinięty w uzasadnieniu środka zaskarżenia, obszerne wywody skargi kasacyjnej sprowadzają się przede wszystkim do podważania tego, iż inwestor podał we wniosku o wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę "rzeczywistych parametrów" technicznych planowanej inwestycji, zaniżając jej wpływ na środowisko. Innymi słowy, skarżąca kasacyjnie wywodzi, że jej zdaniem inwestor ma zamiar zrealizować innego rodzaju inwestycję – o innych parametrach technicznych – niż wskazane we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, albo ma możliwość techniczną sterowania anten zmieniając ich tzw. tilty, co samo w sobie nie dowodzi naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa.

Okolicznością, którą należy uwzględnić przy ocenie skuteczności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa, jest także fakt podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny 7 listopada 2022 r. uchwały III OPS 1/22 (CBOSA.nsa.gov.pl), w której rozpatrywano zagadnienie prawne odnośnie tego czy na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016, poz. 71 ze zm., rozp. RM 2010) przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny, czy też sumę równoważnych mocy promieniowanych izotropowo wszystkich anten na terenie zakładu lub obiektu. Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanej uchwale wyjaśnił, że przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie ww. przepisów jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu podjętej uchwały wskazał, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej kwalifikowanej pod kątem instalacji radiokomunikacyjnej z § 3 ust. 1 pkt 8 rozp. RM 2010 za "przedsięwzięcie" nie może być uznana każda z anten z osobna. Stacja bazowa z antenami sektorowymi i antenami radiolinii i urządzeniami doprowadzającymi jako całość technologiczna stanowi bowiem jedno "przedsięwzięcie" w rozumieniu § 3 ust. 2 pkt 3 rozp. RM 2010 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 Uioś. W dalszym uzasadnieniu przywołanej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny dodatkowo podkreślił, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie niż wskazanym przez inwestora w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane przez inwestora parametry, m. in. układ i nachylenie do gruntu anten, są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. Uwzględniając zatem argumentację prawną przedstawioną w przywołanej uchwale, jak i skutki jej podjęcia (por. art. 269 § 1 Ppsa), Sąd w tym składzie uznaje zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa w kontrolowanym wyroku, za nietrafny.

5.6. Nie jest trafny zarzut art. 33 ust. 1, 34 ust. 4 i art. 36 uPb oraz naruszenie przepisu § 4 rozp. RM 2004 poprzez jego pominięcie i nieuwzględnienie kumulacji pola elektromagnetycznego zachodzącej pomiędzy poszczególnymi obiektami mogącymi emitować takie promieniowanie oraz poprzez brak wykazania rzeczywistych parametrów inwestycji, a przez to uznanie, że inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie lub znacząco wpływać na środowisko.

Z przywołanego w skardze kasacyjnej art. 33 ust. 1 uPb wynika, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. W skardze kasacyjnej nie uzasadniono, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa, podstawy kasacyjnej w powyższym zakresie, z decyzji wydanej w I instancji wynika wszak, że pozwolenie obejmuje całe przedsięwzięcie, którym jest budowa stacji bazowej telefonii cyfrowej.

Z przywołanego w skardze kasacyjnej art. 35 ust. 4 uPb wynika, że "Projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę". We wniesionej skardze kasacyjnej nie uzasadniono, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa, podstawy kasacyjnej w powyższym zakresie, z decyzji wydanej w I instancji wynika wszak, że zatwierdzono nią projekt budowlany. W skardze kasacyjnej podobnie nie wyłuszczono na czym ma polegać naruszenie art. 36 uPb, ustalającego w ust. 1, akcesoryjne określenia zawarte w pozwoleniu na budowę.

Co się zaś tyczy zarzutu naruszenia § 4 rozp. RM 2004, to zarzut ten jest z gruntu chybiony, albowiem przepisów przywołanego aktu normatywnego organy architektoniczno-budowlane nie stosowały, bowiem nie obowiązywał on w dacie prowadzenia tegoż postępowania, wszczętego na żądanie inwestora 11 marca 2019 r. Nie stosując przepisów cyt. rozporządzenia, które przestało obowiązywać z dniem 15 listopada 2010 r. (por. § 5 rozp. RM 2010), organy nie mogły go naruszyć.

5.7. Nie jest trafny zarzut naruszenia § 3 ust. 1 pkt 8, § 4 rozp. RM 2019, poprzez błędne ustalenie, że inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Cyt. rozporządzenie weszło w życie 24 września 2019 r. (por. § 5 cyt. rozporządzenia), zarazem zawiera w § 4 rozwiązanie intertemporalne, bowiem wynika z niego, że do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b Uioś, stosuje się przepisy dotychczasowe. Uwzględniając przeto, że postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę ujęte jest w art. 72 ust. 1 pkt 1 Uioś, a w przedmiotowej sprawie administracyjne postępowanie wszczęto przed wejściem w życie rozp. RM 2019, to przepisy cyt. aktu nie miały w sprawie zastosowania. Nie stosowały go organy architektoniczno-budowlane, co zresztą potwierdził sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu swego wyroku na s. 19. Tym samym zarzut niewłaściwego zastosowania ("błędnego ustalenia") oznaczonej okoliczności, dokonany w aspekcie zarzutu naruszenia jednego z przepisów rozp. RM 2019 jest zupełnie chybiony.

5.8. Nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia § 7 ust. 3 pkt 5, § 24 "planu miejscowego" oraz art. 46 ust. 2 Uwrst, poprzez "pominięcie przez sąd pierwszej instancji faktu niezastosowania tych przepisów przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, podczas gdy tereny gdzie ma być zlokalizowana inwestycja są terenami rolnymi i brak jest odstępstw od tego przeznaczenia". Wobec braku sprecyzowania w skardze kasacyjnej przez jej autora określenia "plan miejscowy" przyjdzie uznać, że chodzi o obowiązujący w obszarze objętym źródłowym wnioskiem Spółki i wydanymi decyzjami obu instancji, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzony uchwałą XLIII/285/2018 Rady Gminy [...] z 31 lipca 2018 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 13 sierpnia 2018 r., poz. 5607, MPZP), skoro takim określnikiem ("plan miejscowy") posłużono się w motywach zaskarżonego wyroku.

Sąd wojewódzki przywołując w uzasadnieniu swego wyroku treść art. 46 ust. 2 Uwrst – trafnie w ocenie Sądu Naczelnego – eksponował, że wynika z niego, iż nawet brak lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, która nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń, słusznie przy tym zauważając, że zlokalizowanie projektowanej stacji bazowej w terenach rolnych (co nie było kwestionowane – uwaga Sądu), nie jest przez ustawodawcę traktowane w kategorii sprzeczności z takim przeznaczeniem planistycznym. To przywołanie wskazuje zatem – wbrew zarzutowi kasacyjnemu – iż sąd pierwszej instancji uznał zastosowanie przez organy architektoniczno-budowlane art. 46 ust. 2 Uwrst za trafny, a stanowisko to Sąd Naczelny także aprobuje. Skarżąca kasacyjnie nie wskazała ponadto we wniesionym środku odwoławczym, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa, na czym miałoby polegać niezastosowanie przepisu § 7 ust. 3 pkt 5 MPZP, z którego wynika, że wolą Rady Gminy [...] było, w granicach terenu objętego planem dopuszczenie "lokalizowania nie wyznaczonych na rysunku planu urządzeń i sieci infrastruktury technicznej zgodnie z przepisami odrębnymi, pod warunkiem, że ich lokalizacja nie pozostaje w sprzeczności z pozostałymi ustaleniami planu", m. in. "w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych i teleinformatycznych (przewodowych i bezprzewodowych) stosownie do potrzeb zapotrzebowania na usługi telekomunikacyjne i teleinformacyjne". Sąd pierwszej instancji oddalając skargę trafnie przyjął, że takie przeznaczenie planistyczne obszaru, w który zlokalizowane zostało zamierzenie inwestycyjne Spółki, nie narusza prawa.

5.9. W tych okolicznościach nie są usprawiedliwione zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 151 Ppsa.

6. Z powyższych względów uznając skargę kasacyjną za nieopartą na usprawiedliwionych podstawach, oddalono ją w myśl art. 184 Ppsa.