Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 881/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant: starszy inspektor sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 399/17 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność [...] S.A. z siedzibą w Warszawie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 13 lipca 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] S.A. z siedzibą w Warszawie od na rzecz Stowarzyszenia [...] kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 399/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność [...] S.A. z siedzibą w Warszawie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 13 lipca 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, w pkt 1) zobowiązał [...] S.A. z siedzibą w Warszawie do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia [...] (obecnie Stowarzyszenie [...]) z dnia 13 lipca 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego; w pkt 2) stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; oraz w pkt 3) zasądził od [...] S.A. z siedzibą w Warszawie na rzecz Stowarzyszenia [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że wnioskiem z dnia 13 lipca 2012 r. Stowarzyszenie [...] (obecnie Stowarzyszenie [...]) zwróciło się do [...] S.A. w Warszawie - dalej "[...] S.A." z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci umów podpisanych z członkami aktualnego zarządu tej Spółki.

W odpowiedzi na wniosek Spółka podała, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (obecnie tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764) - dalej "u.d.i.p.".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 466/12 uwzględnił skargę na bezczynność, zobowiązując [...] S.A. do rozpoznania wniosku z dnia 13 lipca 2012 r. Na skutek skargi kasacyjnej [...] S.A. Wyrok ten został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1091/13.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy wyrokiem z 4 marca 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 28/14, WSA w Warszawie ponownie uwzględnił skargę na bezczynność, uznając, że [...] S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a żądane umowy należy zakwalifikować jako informację publiczną. Orzeczenie to zostało następnie uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 1486/14, a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 października 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 828/15 oddalił skargę Stowarzyszenia [...] wskazując, że umowy podpisane z członkami Zarządu Spółki nie stanowią informacji publicznej. WSA w Warszawie uznał, że pismo skierowane do skarżącego, wskazujące, że wnioskowane informacje nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, stanowiło prawidłową realizację wniosku z dnia 13 lipca 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, zatem organ nie pozostawał w bezczynności.

Skargę kasacyjną od wskazanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2015 r. złożyło Stowarzyszenie [...], wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 307/16, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA w Warszawie wskazując na związanie wyrokiem NSA z dnia 24 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 1486/14 oraz uznając, że umowy menedżerskie pomiędzy Spółką [...] a członkami jej zarządu nie stanowią informacji publicznej, błędnie odczytał wytyczne NSA zawarte we wspomnianym wyroku z dnia 24 czerwca 2015 r. NSA nie przesądził bowiem w tym orzeczeniu, że umowy zawarte z członkami zarządu [...] S.A. nie stanowią informacji publicznej bądź, że mogą one być zakwalifikowane do tej kategorii tylko wówczas, gdy określony podmiot realizuje zadania publiczne. NSA stwierdził jedynie, że dotychczasowa ocena Sądu I instancji żądanych przez Stowarzyszenie danych ograniczała się tylko do przyjęcia, że publiczny charakter informacji zawartych w umowach państwowej spółki z członkami jej zarządu wynika z faktu wykonywania przez spółkę zadań publicznych. Sąd kasacyjny podał również, że umowy menadżerskie nie stają się automatycznie informacją publiczną wówczas, gdy jednym akcjonariuszem Spółki jest Skarb Państwa, ale nie wykluczył, że w określonym zakresie mogą one takie informacje zawierać. NSA w uzasadnieniu swojego wyroku uchylającego zaskarżone orzeczenie, w części obejmującej wytyczne dla Sądu I instancji wskazał na konieczność analizy dokumentów objętych żądaniem wnioskodawcy pod kątem istnienia innych niż wspomniane przesłanek charakteryzujących informację publiczną.

W ocenie NSA, pojęcie informacji publicznej nie może być wykładane tylko na podstawie literalnego brzmienia art. 1 ust. 1 u.d.i.p., w oderwaniu od innych przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności od wskazywanego przez skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie art. 6 u.d.i.p. Przepis ten wprowadza przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

NSA wskazał, że poza sporem pozostaje, że [...] S.A. jest podmiotem, o którym stanowi art. 4 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 u.d.i.p., a więc podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Skoro zatem [...] S.A. jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 u.d.i.p. to udostępnieniu podlegają takie dane jak m.in.: informacje o organach i osobach piastujących w Spółce funkcje i ich kompetencjach.

Naczelny Sąd Administracyjny przeanalizował treść umów menadżerskich zawartych pomiędzy [...] S.A. a członkami zarządu Spółki podpisanych w roku 2012 r. i doszedł do wniosku, że w dokumentach tych znajdują się m.in. informacje dotyczące kompetencji poszczególnych członków zarządu Spółki, jak też sposobu podziału między nimi określonych obowiązków. W umowach określone zostały również różnego typu oświadczenia, m.in. o możliwości wykonywania powierzonych członkom zarządu zadań.

Naczelny Sąd Administracyjny nie przesądził, które dane zawarte w spornych umowach stanowią informację publiczną, gdyż Sąd I instancji oceniał dane zawarte w umowach menadżerskich stanowiących przedmiot wniosku Stowarzyszenia jedynie w oparciu o kryterium wykonywania zadań publicznych oraz dysponowania majątkiem publicznym, bez uwzględnienia unormowań zawartych w art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.

Naczelny Sąd Administracyjny nakazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie przy ponownym rozpoznaniu sprawy, ocenić czy w świetle powołanych przepisów, szeroko określających pojęcie informacji publicznej, biorąc pod uwagę także brzmienie art. 6 u.d.i.p., umowy menadżerskie objęte wnioskiem skarżącego Stowarzyszenia zawierają informację publiczną.

Rozpoznając ponownie sprawę Sąd I instancji uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Powołując treść art. 190 P.p.s.a. Sąd wskazał, iż stosownie do wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 307/16, należało rozważyć, czy "informacja o wysokości wydatków Spółki na wynagrodzenia członków jej zarządu stanowi obciążenia majątku państwowej osoby prawnej, o którym stanowi art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p., niezależnie od tego czy majątek [...] S.A. jest majątkiem Skarbu Państwa czy Spółki".

Oceniając tę kwestię, Sąd I instancji zwrócił uwagę, iż [...] S.A. jest państwową osobą prawną, gdyż jest to jednoosobowa Spółka Skarbu Państwa, powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.i.d.p.),a także jest osobą prawną, w której Skarb Państwa ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Pojęcie państwowa osoba prawna nie zostało uściślone w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Definicja legalna tego pojęcia zamieszczona została w treści art. 1a ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 493 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przez państwową osobę prawną należy rozumieć inną niż Skarb Państwa jednostkę organizacyjną, posiadającą osobowość prawną, której mienie jest w całości mieniem państwowym. Wątpliwość, co do tego, czy w ramach jednostek organizacyjnych, których mienie jest w całości mieniem państwowym, występują również jednoosobowe spółki Skarbu Państwa, usuwa treść art. 5a ust. 3 pkt 2 przywołanej ustawy, którego wykładnia stanowczo pozwala zaliczyć do kręgu państwowych osób prawnych jednoosobowe spółki Skarbu Państwa.

W uchwale Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 1991 r. sygn. akt III CZP 140/91 (publ. OSNC 1992/6/109), nawiązując do wcześniejszej uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 1991 r. sygn. akt III CZP 38/91 (publ. OSNCP 1991, z. 10-12, poz. 118), stwierdzono, że pojęcie państwowej osoby prawnej mieści się w szerszym pojęciu państwowej jednostki organizacyjnej. Jako "państwowy" uznano – należący do państwa w zakresie uregulowanym przez prawo cywilne – czyli "państwowy" w sferze majątkowej, co oznacza, że państwowa osoba prawna to taka osoba, której mienie jest mieniem państwowym stosownie do normy art. 44 i 441 K.c. Stanowisko utrwaliło się w późniejszym orzecznictwie.

Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 10 maja 1992 r. sygn. akt III CZP 49/92 (publ. OSN i CAPiUS – 1992 r. z 11, poz. 200) jednoznacznie stwierdził, że jednoosobowa spółka Skarbu Państwa powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 lipca 1996 r. prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. Nr 51, poz. 298 ze zm.) jest państwową osobą prawną.

Powyższy pogląd podzielono w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak też w piśmiennictwie prawniczym (v. Naczelnego Sadu Administracyjnego wyroki z dnia 2 października 1998 r. III SA 649/97, publ. Lex 37122 i z dnia 20 września 1996 r. III SA 688/96, publ. baza internetowa CBOSA) czy "Opinia w sprawie interpretacji art. 203 Konstytucji RP w zw. z art. 2 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli" – prof. dr hab. Piotr Winczorek, publ. numer specjalny Kontrola Państwowa i cytowane tam poglądy autorów Komentarza do ustawy NIK, Wyd. Sejmowe 2000- K. Pietrzykowski, S. Dmowski, S. Rudnicki).

W ocenie Sądu I instancji, informacja o wysokości wydatków Spółki na wynagrodzenia członków jej zarządu stanowi informację o obciążeniu majątku państwowej osoby prawnej, a zatem jest to informacja publiczna.

Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym powyżej wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 307/16 nakazał też przeanalizowanie treści umów menadżerskich zawartych pomiędzy [...] S.A. a członkami zarządu Spółki – podpisanych w roku 2012 pod kątem istnienia informacji publicznej. Po przeanalizowaniu treści tych umów Sąd stwierdził, że dane w nich zawarte stanowią informację publiczną. Odnoszą się one bowiem do kwestii kompetencji poszczególnych członków zarządu Spółki, sposobu podziału między członkami zarządu określonych obowiązków.

Okoliczności, o których stanowi art. 6 ust. 1 pkt 2 u.i.d.p., to informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o stanie prawnym lub formie prawnej (lit. a) organizacji (lit. b), przedmiotach działalności i kompetencjach (lit. c), organach i osobach sprawujących w nich funkcji i ich kompetencjach (lit. d) oraz o majątku, którym dysponują (lit. f).

Sąd I instancji uznał zatem, że skoro żądane dokumenty zawierają informacje mające charakter informacji publicznej, to skargę na bezczynność należało uznać za zasadną.

Bezczynność organu nie miała – w ocenie Sądu – charakteru kwalifikowanego i wynikła raczej ze skomplikowanego charakteru zagadnienia, a zatem nie nastąpiła ona z rażącym naruszeniem prawa, bowiem nic nie świadczy o lekceważeniu, bądź ignorowaniu wnioskodawcy. Z tego też samego powodu nie wymierzono wobec organu grzywny z urzędu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka, zaskarżając go w całości, zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

1) art. 1 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznych poprzez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem, iż organ jest zobowiązany do udzielenia informacji zgodnie z wyrokiem w trybie dostępu do informacji publicznej.

Ponadto skarżąca kasacyjnie Spółka zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego tj.

1) art. 145a § 1 P.p.s.a. poprzez nakazanie Spółce wydania decyzji zgodnie z pkt. 1 wyroku, pomimo braku podstaw do wydania decyzji z uwagi na brak podstawy materialnej do wydania decyzji;

2) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wskazanie w uzasadnieniu orzeczenia, iż organ był państwową osobą prawną w rozumieniu art. 1a ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa, gdy w rzeczywistości mienie organu nie może zostać w całości uznane za mienie państwowe.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Spółka zawierając umowy regulujące współpracę z kadrą kierowniczą nie działa i nie występuje w roli organu wykonującego władzę publiczną, lecz działa jako pracodawca będącym podmiotem prawa prywatnego (Spółką Akcyjną). Tak więc niezwiązane jest podpisywanie umów z osobami zarządzającymi Spółką wybranymi zgodnie ze statutem [...] S.A. z wykonywaniem władzy publicznej a prowadzeniem przez Spółkę szeroko pojętej działalności gospodarczej w formie spółki kapitałowej. Kontrakt menadżerski jest umową cywilnoprawną o charakterze zbliżonym do umowy o pracę i ma charakter prywatny, więc w ocenie Spółki pozostaje on niewątpliwie poza zasięgiem regulacji uidp.

Zdaniem Spółki, skład akcjonariatu nie ma znaczenia z punktu widzenia definicji informacji publicznej. Zobowiązanie do udostępnienia informacji publicznej mogą być różne podmioty, a podstawowym kryterium jest związek żądanych informacji ze sferą działalności publicznej. Taką działalnością nie jest działalność Spółki w charakterze pracodawcy. Takiego rodzaju działalność nie jest zdaniem Spółki jej działalnością o charakterze publicznym, a pozostaje jedynie w związku z faktem bycia pracodawcą, zaś żądane przez skarżącego dokumenty (niezależnie od treści tam zawartych) mają jedynie walor prywatny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § P.p.s.a. związany jest granicami skargi kasacyjnej ( poza przypadkami nieważności postępowania, które bierze pod uwagę z urzędu ), co oznacza że kontroluje zaskarżony wyrok tylko w zakresie wyznaczonym przez podstawy, na których oparta została skarga kasacyjna.

Skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona, ponieważ zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

W pkt. 1 skargi kasacyjnej jej autor zarzucił Sądowi I instancji błędną wykładnię art. 1 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt. 4 i 5 oraz 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, skutkującą uznaniem że skarżąca kasacyjnie jest zobowiązana do udzielenia informacji publicznej.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że zarzut naruszenia art. 6 ustawy został postawiony nieprecyzyjnie, co uniemożliwia kontrolę kasacyjną wyroku w tej części. Przepis art. 6 ustawy, zawierający przykładowy katalog informacji publicznych posiada złożoną strukturę. Składa się z ustępów, punktów i liter. Skarga kasacyjna nie wskazuje jednak jakiej konkretnie jednostki redakcyjnej tego przepisu dotyczy zarzut, podczas gdy w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia Sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko – radcowskim. Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia ( por. wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2018r. I OSK 1801/18 LEX nr 2602059 ).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

W myśl art. 4 ust. 1 pkt. 4 i 5 ustawy zobowiązane do udostępnienia informacji są podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Zobowiązane są również podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej w zakresie odnoszącym się do w/wym. zarzutów wskazuje, że skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje, że jest co do zasady podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, lecz kwestionuje że kontrakty menagerskie zawarte przez Spółkę z członami jej Zarządu, stanowią informację publiczną. Nadto kwestia ta została już ostatecznie przesądzona w wyroku NSA z dnia 21 kwietnia 2017r. I OSK 307/16, w którym jednoznacznie stwierdzono, że [...] S.A jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt. 4 i 5 ustawy. Pogląd wyrażony w tej sprawie jest wiążący – art. 190 P.p.s.a.

W tej sytuacji do rozważenia przez Naczelny Sąd Administracyjny pozostaje jedynie zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 1 ust. 1 ustawy, czyli odpowiedzi na pytanie czy kontrakty menagerskie zawierają informacje publiczną.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz Konstytucji RP, pojęcie informacji publicznej musi być rozumiane szeroko, a zatem za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. O zaliczeniu określonej informacji do kategorii informacji publicznej decyduje jedynie spełnienie przesłanek z art. 1 ust. 1 ustawy, przy odczytaniu których pomocny jest katalog zawarty w art. 6 ust. 1 ustawy .

Po pierwsze, co jest oczywiste, świadcząc usługi w zakresie masowego przewozu osób [...] S.A. wykonuje zadania publiczne.

Po drugie jedynym akcjonariuszem Spółki jest Skarb Państwa. Oznacza to, że Spółka dysponuje majątkiem publicznym o jakim mowa w art. 6 ust. 1 pkt. 5 ustawy.

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia majątku jako ogółu praw i obowiązków określonego podmiotu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer Warszawa 2016, Komentarz do art. 6 punkt 11, Lex 2018).

Trzeba wyjaśnić, że podczas prac nad ustawą o dostępie do informacji publicznej przyjęto, że majątek publiczny oznacza mienie państwowe, komunalne oraz mienie należące do sektora finansów publicznych oraz mienie należące do banków i spółek prawa handlowego, w których Skarb Państwa posiada ponad 50 procent udziałów w kapitale zakładowym ( Biuletyn Komisji nr. 3967/III ). W identyczny sposób pojęcie majątku publicznego rozumiane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych. Tak więc okoliczność iż Spółka posiada także swój własny majątek, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Nietrafny okazał się zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145a § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, Sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu. Przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a oraz jego pkt. 2 nie był stosowany przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego wyroku stanowił art. 149 P.p.s.a. Sąd I instancji w sentencji zaskarżonego wyroku zobowiązał Spółkę do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia. Nie przesądził jednak w jakiej formie ma to nastąpić.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku jest zgodne z przepisami prawa i daje podstawy do oceny granic rozstrzygnięcia wyznaczonych przepisami prawa. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie świadczy o tym, że Sąd I instancji nie uchybił wymogom określonym ww. przepisem. Stan sprawy, zarzuty skargi i stanowiska stron zostały przedstawione prawidłowo. Podstawę prawną rozstrzygnięcia wyjaśniono zaś w sposób przejrzysty i wystarczający. Wskazanie w uzasadnieniu wyroku, że Spółka jest państwową osobą prawną jest prawidłowe i w żaden sposób nie narusza dyspozycji art. 141 § 4 P.p.s.a.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. i art. 204 pkt. 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.