Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 612/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 6 ust. 1 i 2, par. 8 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia WSA del. Mirosława Pindelska Protokolant: Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L. z siedzibą w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt IV SA/Gl 170/11 w sprawie ze skargi L. z siedzibą w T. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tychach, działając w oparciu o art. 104 § 1 i 2 .k.p.a. i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej i art. 2351, art. 2352 Kodeksu pracy w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869) stwierdził u I. D. chorobę zawodową – przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy – zespół cieśni w obrębie nadgarstka wymienioną w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. wystawione przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Katowicach Poradnię Chorób Zawodowych w Sosnowcu, w którym rozpoznano u I. D. chorobę zawodową. Organ ustalił, że I. D. była zatrudniona w następujących zakładach pracy:

– 1988-1991 w Przedsiębiorstwie Drobnej Wytwórczości Handlu i Usług Firmie "[...]" Sp. z o.o. w B. na stanowisku szwaczki;

– 1992-1996 w "[...]" Sp. z o.o. w T. na stanowisku montera;

– 1997-1998 w "[...]" Sp. z o.o. w M. na stanowisku krawcowej;

– 1998 w [...] Sp. z o.o. w T. (w ramach następstwa prawnego L. C. P. II Sp. z o.o. w T.) na stanowisku krawcowej;

– 1999 do nadal w [...] Sp. z o.o. w T. na stanowisku szwaczki.

Pracując na wskazanych wyżej stanowiskach wykonywała prace obciążające kończyny górne, wymagające częstych ruchów zginania i prostowania w stawach nadgarstkowych. Narażenie zawodowe w wyżej wskazanych okresach zatrudnienia stwarzało możliwość powstania przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy w postaci cieśni w obrębie nadgarstka, co ustalono w kartach oceny narażenia zawodowego z dnia [...] listopada 2009 r. oraz dnia [...] grudnia 2009 r., a także w piśmie Państwowego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 27 listopada 2009 r. Organ zaznaczył, że przeprowadzona diagnostyka różnicowa nie wykazała u I. D. obecności pozazawodowych czynników ryzyka wystąpienia wskazanej choroby, dlatego w oparciu o wyżej powołane orzeczenie lekarskie oraz całokształt obrazu klinicznego i neurograficznego organ stwierdził, że istnieją podstawy do uznania, z wysokim prawdopodobieństwem, zawodowej etiologii schorzenia. Jednocześnie organ sanitarny zaznaczył, że w toku postępowania pełnomocnik pracodawców [...] Sp. z o.o. w T. zwrócił się o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez włączenie do akt sprawy kompletnej dokumentacji medycznej strony oraz o wystąpienie do jednostki orzeczniczej o uzupełnienie wydanego w sprawie orzeczenia lekarskiego. Organ nie uwzględnił tych żądań bowiem uznał, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego należy je uznać za nieistotne dla prowadzonego postępowania i służące jedynie jego przedłużeniu. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wyjaśnił, że z dokumentacji dotyczącej narażenia zawodowego I. D. wynika, że narażenie zawodowe wynikające z obciążenia kończyn górnych w stawach nadgarstkowych istniało w latach 1988-1991, 1992-1994, 1997 do nadal.

Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2351 kodeksu pracy oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że stanowiska pracy na których była zatrudniona I. D. związane były z wymuszoną pozycją ciała, powtarzalnością motoryczną i nadmiernym obciążeniem kończyn górnych w stawach nadgarstkowych. W oparciu o wyniki dochodzenia epidemiologicznego organ potwierdził ustalenia poczynione przez organ I instancji zaznaczając, że I. D. była badana w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Katowicach Poradni Chorób Zawodowych w Sosnowcu, gdzie lekarze specjaliści orzekli o rozpoznaniu u niej choroby zawodowej w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wywołanego sposobem wykonywania pracy, wymienionej w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych. Orzeczenie to zostało wydane w oparciu o analizę przedstawionej dokumentacji medycznej, konsultację neurologiczną, badań przedmiotowych i podmiotowych oraz przeprowadzoną analizę różnicową, która pozwoliła wykluczyć pozazawodowe czynniki ryzyka powstania cieśni nadgarstka. Organ wskazał ponadto, iż w postępowaniu odwoławczym strona była badana w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu w dniach od 16 do 20 sierpnia 2010 r., gdzie wydano kolejne orzeczenie lekarskie z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] rozpoznające chorobę zawodową – obustronny zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienioną w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych. Orzeczenie to zostało poprzedzone analizą dostarczonej dokumentacji medycznej, wyników badań EMG oraz po konsultacjach neurologicznej i ortopedycznej oraz po ocenie sposobu wykonywania pracy. Organ odwoławczy wskazał również, że po stwierdzeniu w badaniu EMG prawostronnego, ciężkiego zespołu cieśni nadgarstka I. D. była operowana w grudniu 2008 r. Obarczono prawy nerw pośrodkowy. Po przerwie w pracy zawodowej spowodowanej zabiegiem i rehabilitacją wróciła do pracy na wcześniej zajmowane stanowisko. Wystąpił nawrót dolegliwości w prawej ręce i pojawienie się podobnych dolegliwości w ręce lewej. Wykonane w październiku 2009 r. badanie EMG wykazało zaburzenia przewodnictwa w obu nerwach pośrodkowych. Organ wskazał, że w przypadku wielu pracodawców organy orzekające w przedmiocie choroby zawodowej nie mają obowiązku ustalania stopnia zawinienia poszczególnych zakładów pracy, u których sposób wykonywania pracy mógł spowodować wystąpienie choroby zawodowej, ponieważ postępowanie w tym przedmiocie nie ma na celu ustalenia odpowiedzialności konkretnego pracodawcy. Organ podkreślił, że do stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia istnienia występującego schorzenia jako choroby zawodowej zakwalifikowanej do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych oraz wykazanie związku przyczynowego pomiędzy środowiskiem pracy, a rozpoznaną chorobą zawodową. Jednocześnie podkreślono, że dla uznania choroby za zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym wypadku warunki takie ją spowodowały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 24 listopada 2011 r. sygn. akt IV SA/GL, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w T. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej wyznacza definicja sformułowana w art. 2351 kodeksu pracy, zgodnie z którą, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zatem o stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zachowanie dwóch przesłanek. Pierwsza to zamieszczenie danego schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 105, poz. 869), druga to ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy.

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 kodeksu pracy Rada Ministrów wydała powołane wyżej rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r., które w § 8 ust. 1 stanowi, że decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Według rozporządzenia chorobą zawodową jest między innymi przewlekła choroba układu nerwowego wywołana sposobem wykonywania pracy – zespół cieśni w obrębie nadgarstka. W postępowaniu dochodzenie epidemiologiczne wykazało przebieg zatrudnienia I. D.

Z kart oceny narażenia zawodowego wynika, że I. D. pracując na stanowiskach szwaczki, montera i krawcowej we wszystkich wskazanych zakładach wykonywała pracę w warunkach narażenia zawodowego, bowiem praca ta charakteryzowała się monotypią ruchów kończyn górnych oraz powodowała przeciążenie kończyn górnych w stawach nadgarstkowych. Z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych sprawy wynika, że w okresach zatrudnienia w latach 1988-1991, 1992-1996, 1997-1998, 1999 do 31 stycznia 2010 r. I. D. wykonywała prace w warunkach narażenia zawodowego. W ocenie Sądu materiał dowodowy potwierdza, że w tym okresie wykonywała ona czynności powtarzalne, połączone z przeciążeniem kończyn górnych w stawach nadgarstkowych, w wymuszonej pozycji ciała, które stwarzały ryzyko powstania choroby zawodowej. Nie było więc podstaw do uzupełniania w tym zakresie materiału dowodowego w sprawie.

Ponadto I. D. w toku postępowania była badana w dwóch jednostkach medycznych w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Sosnowcu (orzeczenie lekarskie z dnia [...] września 2009 r., nr [...]) oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu (orzeczenie lekarskie z dnia [...] marca 2010 r., nr [...]). Lekarze specjaliści obu tych placówek diagnostycznych, po przeprowadzeniu obserwacji klinicznej, analizie zgromadzonej dokumentacji medycznej oraz konsultacjach specjalistycznych stwierdzili istnienie u wyżej wymienionej choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy w postaci obustronnego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Organ sanitarny związany był ustaleniami dokonanymi w orzeczeniach lekarskich, które odpowiadają warunkom opinii w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia I. D. jest inny, niż ten wynikający z ustaleń poczynionych w postępowaniu.

Organy sanitarne w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej badają zaistnienie przesłanek uzasadniających, lub nie dających podstawy do stwierdzenia istnienia takiej choroby. Badają, czy w istocie dane schorzenie występuje oraz czy zawarte jest w wykazie chorób zawodowych w dalszej kolejności ustalają, czy osoba, co do której toczy się postępowania pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania danego schorzenia oraz istnienie związku przyczynowego między chorobą, a warunkami pracy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie choroby zawodowej wydaje właściwy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Organ sanitarny jest więc zobowiązany wydając orzeczenie wziąć pod uwagę treść orzeczeń lekarskich wydanych w sprawie.

Sąd podkreślił, że zgodnie z regulacją § 6 ust. 5 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych to lekarze specjaliści uprawnieni są do występowania o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie, jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji medycznej, badaniach lekarskich, przebiegu zatrudnienia oraz karty oceny narażenia zawodowego jest w ich ocenie niewystarczający. Zdaniem lekarzy orzeczników w postępowaniu nie było konieczności sięgania po dodatkową dokumentację, uznali więc, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest wystarczający do wydania prawidłowego orzeczenia.

W skardze słusznie podniesiono, iż okres pracy I. D. w narażeniu zawodowym nie trwa – jak określono w treści decyzji – do chwili obecnej, lecz zakończył się z dniem 31 stycznia 2010 r., kiedy została przeniesiona na stanowisko operatora linii automatycznej. Okoliczność ta nie ma jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Bowiem wskazać należy, że nawet gdyby przyjąć, że narażenie zawodowe trwało tylko do 31 stycznia 2010 r., to dokumenty dołączone do akt sprawy potwierdzają w sposób nie budzący wątpliwości, że wyżej wymieniona pracowała w tym narażeniu wcześniej, to jest co najmniej od 1988 r.

W ocenie Sądu organ odwoławczy wszechstronnie zbadał okoliczności narażenia I. D. na monotypię ruchów i przeciążenia stawów nadgarstkowych w okresie jej zatrudnienia, w związku z kolejno zajmowanymi stanowiskami pracy, co wynika z przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego, dlatego brak jest podstaw do kwestionowania jego wyników. Orzeczenia te w sposób jednoznaczny wskazują na zawodową etiologię rozpoznanego u I. D. schorzenia, organy sanitarne zasadnie więc przyjęły istnienie podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Organy w postępowaniu nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego określonych w art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Prawidłowo ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, a wyprowadzone z nich wnioski nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku właściwej oceny materiałów sprawy i prawidłowych rozważań prawnych. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.

[...]P. z o.o. z siedzibą w T. wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę oparła na zarzutach:

1) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię, a to:

a) § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (...), poprzez wydanie decyzji w oparciu o orzeczenie lekarskie, wydane z naruszeniem przepisów tego paragrafu, tj. w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz bez odniesienia się do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby;

b) § 8 ust. 2 wskazanego rozporządzenia poprzez nie podjęcie działań mających na celu uzupełnienie materiału dowodowego i niezwrócenie się o wydanie uzupełniającego orzeczenia na jego podstawie;

2) naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 62 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zaniechanie skompletowania dokumentów niezbędnych do rozpoznania sprawy, tj. kompletnej dokumentacji medycznej oraz właściwie sporządzonych ocen narażenia zawodowego w pozostałych zakładach pracy;

b) art. 106 § 3 i 5 powołanej ustawy w zw. z art. 233 § 1 i 231 k.p.c., przez ich niezastosowanie i dokonanie oceny złożonych w sprawie dowodów z dokumentów w sposób przekraczający granice swobodnej oceny dowodów;

c) art. 3 § 1 i art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w zw. z art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 k.p.a., poprzez sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, będącą wynikiem braku skontrolowania czy stan faktyczny został ustalony przez organ administracji zgodnie ze stanem rzeczywistym;

d) art. 151 w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez bezzasadne oddalenie skargi, mimo naruszenia przez Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (...) oraz art. 7, art. 10, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 art. 80 i art. 84 k.p.a.,

e) art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie, tj. niezastosowanie przewidzianych ustawą środków, w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga.

Na tych podstawach wnosiła o:

1) uchylenie zaskarżonego w całości wyroku i rozpoznanie skargi ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

2) zasądzenie kosztów według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed sądem pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia § 6 ust. 1 i 2 i § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869), postawiono jako zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyprowadzono błędnej wykładni, przez ograniczenie wyłącznie do określonego rodzaju wykładni. Nie wyprowadzono zatem przez zastosowanie innych reguł wykładni, od zastosowanej w wyroku, odmiennego hipotetycznego stanu faktycznego zapisanego w tych przepisach prawa. Ocena materiału dowodowego oparta o zasadę swobodnej oceny dowodów nie stanowi naruszenia przepisu prawa materialnego przez błędną wykładnię.

Nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego. Tak nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 62 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który reguluje czynności przewodniczącego Wydziału lub wyznaczonego sędziego. Podstawy faktyczne rozpoznania sprawy nie reguluje art. 62 pkt 1, który dotyczy innego rodzaju czynności związanych z przygotowaniem do rozpoznania sprawy, a nie rozpoznania sprawy przez sąd.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 106 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Akta sprawy nie dają podstaw do zakwestionowania mocy dowodowej zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd przy rozpoznaniu sprawy nie przekroczył wyznaczonych w art. 106 § 3 granic. Nie można bowiem skutecznie zarzucić, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego wystąpiły istotne wątpliwości, które wymagały przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów.

Nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 3 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 lit. c/, art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd w pełni prawidłowo ocenił ustalenie stanu faktycznego w oparciu o jednoznaczne orzeczenia jednostek medycznych: Poradniki Chorób Zawodowych Ośrodka Medycyny Pracy w Sosnowcu oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu. Nie można uznać za zasadny zarzut, że orzeczenia te nie stanowią dowodu. Sąd dokonał w tym zakresie w pełni prawidłowej oceny, uwzględniając zgromadzony materiał dowodowy oraz zawarte uzasadnienie orzeczeń.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenia lekarskie nie stanowią aktu lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Orzeczenia lekarskie stanowią materiał dowodowy w sprawie, a nie akty lub czynności, o których stanowi art. 135. Podlegają ocenie sądu co do mocy dowodowej.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.