Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 11/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 15 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. na akt [...] Przedsiębiorstwa [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprzedaży lokalu mieszkalnego z bonifikatą postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 6 grudnia 2020 r. B. M. wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na akt Przedsiębiorstwo z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprzedaży lokalu mieszkalnego z bonifikatą.

W odpowiedzi na powyższą skargę Przedsiębiorstwo wniosło o odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014, poz. 1647 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a." przedmiotowy zakres kontroli sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzycielka o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Mając na uwadze tak określony zakres właściwości sądów administracyjnych, należy wskazać, że skarga na pismo informacyjne organu dotyczące odmowy udzielenia bonifikaty przy wykupie lokalu komunalnego – stanowiące odpowiedź organu na wniosek skarżącej – nie mieści się w ww. katalogu aktów i czynności podlegających kontroli z punktu widzenia zgodności z prawem. W zakresie właściwości sądów administracyjnych mieszczą się bowiem tylko takie akty lub czynności, które zawierają w sobie element władztwa administracyjnego, którego brak zaskarżonemu pismu Przedsiębiorstwo z dnia [...] listopada 2020 r. Działaniem władczym określa się bowiem taki przejaw działalności organów administracji publicznej, w którym o treści uprawnienia lub obowiązku przesądza jednostronnie organ wykonujący administrację publiczną, a adresat jest związany tym jednostronnym działaniem.

W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją, ponieważ gospodarowanie nieruchomościami, w tym m.in. dokonywanie sprzedaży lokali, odbywa się na zasadach określonych w ustawie o gospodarce nieruchomościami (art. 1 ust. 1 pkt 1 u.g.n.) i dla swojej ważności wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego (art. 27 u.g.n.), w odniesieniu zaś do sprzedaży lokalu mieszkalnego najemcy dokonywanego w trybie bezprzetargowym, podstawę zawarcia takiej umowy stanowi podpisany wcześniej protokół rokowań (art. 28 ust. 2 i 3 u.g.n.), a zatem czynności te mają charakter cywilnoprawny i z tych względów nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Dodatkowo ustawodawca w art. 34 u.g.n. (zasada pierwszeństwa nabycia) określił szczegółowe zasady obowiązujące przy sprzedaży, a w art. 68 ust. 1 u.g.n. sformułował ogólne zasady dopuszczalności udzielania bonifikat nabywcom wskazując, że precyzyjne uregulowania w tym zakresie powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w aktach właściwych organów uchwałodawczych.

Należy również podkreślić, że nie ma obecnie przepisu u.g.n., który nakazywałby organowi administracji publicznej wydawanie decyzji administracyjnych o sprzedaży lokalu z zasobu gminnego, czy też decyzji o wysokości mającej przysługiwać w związku z taką sprzedażą bonifikaty. Nie ma również podstaw do działania właściwego organu w innych formach władczych w stosunku do konkretnych osób zainteresowanych nabyciem lokalu mieszkalnego z zasobu gminnego. Tym samym jedynym aktem o charakterze administracyjnym podejmowanym w sprawach nabywania i zbywania lokali jest więc – podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym – uchwała organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego określająca zasady gospodarowania nieruchomościami komunalnymi. Wykonanie tej uchwały następuje jednak – faktycznie – w drodze cywilnoprawnych umów, których warunki, a także ewentualny obowiązek lub uprawnienie do ich zawarcia, pozostają poza jurysdykcją sądów administracyjnych, które nie mogą kontrolować, czy też stwierdzać obowiązku podpisania takich umów z określoną bonifikatą udzieloną nabywcy, będącym najemcą (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białystoku z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 272/12). Jeśli więc skarżąca uważa, że ma prawo domagać się, aby lokal mieszkalny, który obecnie zajmuje, został jej sprzedany za określoną cenę, może roszczenie swoje realizować występując z powództwem do sądu powszechnego, np. w oparciu o treść art. 64 k.c.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.