Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1723/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej

SENTENCJA

Dnia 29 lipca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk Sędziowie NSA Jan Zając Asesor WSA Anna Znamiec (spr.) Protokolant Krystyna Mech po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2004r. sprawy ze skargi E. i S. S. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 19 lipca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia[...]11.2000 r. E. i S. S.zwrócili się do Drugiego Urzędu Skarbowego o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. ze sprzedaży akcji pracowniczych Banku Handlowego W ocenie podatników dochód ze sprzedaży akcji Banku Handlowego S.A. nabytych w 1997 r. w tzw. "transzy pracowniczej" podlega zwolnieniu od podatku dochodowego na podstawie przepisu art. 52 pkt. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. jedn. Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 z późn. zm.), gdyż akcje zostały dopuszczone do obrotu publicznego i nabyte przez podatnika S. S. na podstawie oferty publicznej.

Decyzją z dnia [...].04.2001 r. Nr [...] Drugi Urząd Skarbowy odmówił podatnikom stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r, uznając, że dochody ze sprzedaży akcji nabytych przez pracowników Banku Handlowego SA w nie korzystają ze zwolnienia przewidzianego w art. 52 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. jedn. Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 z późn. zm.) ponieważ nabycie akcji przez pracowników Banku nastąpiło w szczególnym trybie, który nie może być utożsamiany z oferta publiczną a zatem nie spełniono warunku określonego w cyt. przepisie art. 52 pkt 1 lit a cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Od decyzji tej podatnicy złożyli odwołanie do Izby Skarbowej .Zdaniem skarżących nabycie akcji Banku Handlowego nastąpiło w ramach obrotu publicznego na podstawie oferty publicznej, w związku, z czym dochód ze sprzedaży akcji powinien być zwolniony z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 52 pkt 1 lit a cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto odwołujący się podnoszą że Bank Handlowy nie był przedsiębiorstwem państwowym, aby do jego prywatyzacji miały zastosowanie przepisy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. Sprzedaż akcji Banku pracownikom odbywała się na szczególnych warunkach określonych na podstawie upoważnienia Rady Ministrów zawartego w Uchwale Nr 18 z dnia 26 marca 1997 r. w sprawie udzielenia zgody na prywatyzację i zezwolenia na szczególny tryb zbycia akcji Banku oraz przez Ministra Skarbu Państwa w Regulaminie nabywania akcji przez pracowników Banku Handlowego SA w ramach oferty publicznej.

W dniu [...]07.2001 r. Izba Skarbowa wydała decyzję nr [...]utrzymująca w mocy decyzję organu podatkowego l instancji. W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa w stwierdziła, że prywatyzacja Banku Handlowego została przeprowadzona na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. Nr 51, poz. 298 z późn. zm.). Na podstawie art. 2 a ust.1 cyt. ustawy Bank Handlowy został zaliczony przez Radę Ministrów do jednoosobowych spółek Skarbu Państwa o szczególnym znaczeniu dla gospodarki państwa. W związku z powyższym Rada Ministrów wydała uchwałę nr 18 z dnia 25.03.1997 r. w sprawie udzielenia zgody na prywatyzację i zezwolenie na szczególny tryb zbycia akcji Banku Handlowego. Powołany w podstawie prawnej uchwały Rady Ministrów art. 45 b cyt. ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych stanowił, że do zbycia należących do Skarbu Państwa akcji lub udziałów w spółkach prawa handlowego ma zastosowanie art. 23 cyt. ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, który określa tryb zbywania akcji należących do Skarbu Państwa (przetarg, oferta ogłoszona publicznie, rokowania podjęte na podstawie publicznego zaproszenia) z zastrzeżeniem trybu zbywania akcji pracownikom na preferencyjnych zasadach. Powołany w podstawie prawnej uchwały art. 23 ust. 2 cyt. ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych upoważniał Radę Ministrów do zezwolenia na inny niż określony wcześniej tryb zbycia akcji należących do Skarbu Państwa. Tymi innymi trybami były rokowania podjęte na podstawie zaproszenia skierowanego do oznaczonych osób lub oferta skierowana do oznaczonych osób. W ocenie Izby Skarbowej ustawodawca tryb zbywania akcji pracowniczych uznała za odrębny od innych trybów zbywania akcji wymienionych w przepisie art. 23 ust. 1 cyt. ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. Na mocy przepisu art. 52 pkt 1 lit a cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dla zastosowania zwolnienia konieczne jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek: sprzedane akcje zostały dopuszczone do publicznego obrotu, sprzedane akcje zostały uprzednio nabyte w drodze publicznej, oferty lub na giełdzie papierów wartościowych albo w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym.

Cechami wyróżniającymi publiczny obrót jest proponowanie nabycia papierów wartościowych z wykorzystaniem środków masowego przekazu albo w inny sposób, jeżeli proponowanie nabycia jest skierowane do więcej niż 300 osób albo do nieoznaczonego adresata. W ocenie Izby Skarbowej ustawodawca pozbawia ofertę nabycia akcji przez pracowników spółki charakteru publicznego. W związku z powyższym Izba Skarbowa przyjęła, że akcje Banku Handlowego nabyte przez pracowników w procesie jego prywatyzacji nie spełniają przesłanek określonych w art. 52 pkt 1 lit a cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do zwolnienia dochodu ze sprzedaży akcji od podatku dochodowego. Izba Skarbowa stwierdziła, że stanowisko takie zajął Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyroku z dnia 29.09.2000 r. sygn. III SA 367/00.

Na powyższa decyzję Izby Skarbowej skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli podatnicy, zarzucając naruszenie prawa materialnego, a to art. 52 pkt 1 lit a cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżący wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżących nabycie akcji Banku Handlowego nastąpiło w ramach obrotu publicznego na podstawie publicznej oferty w związku, z czym uzyskany dochód ze sprzedaży akcji winien być zwolniony z podatku dochodowego od osób fizycznych zgodnie z art. 52 pkt 1 lit a cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Bank nie był przedsiębiorstwem państwowym, aby przepisy o prywatyzacji miały zastosowanie do sprzedaży akcji. Podatnicy podnoszą również zarzut naruszenia art. 120 i 122 ustawy Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu skargi, skarżący wskazują że zgodnie z decyzją Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z dnia 07.05.1997 r. stwierdzono dopuszczenie akcji Banku Handlowego do publicznego obrotu, a zatem pierwsza przesłanka określona w art. 52 pkt 1 lit a została spełniona. Odnośnie drugiej przesłanki, skarżący podnoszą że pojęcie "oferta publiczna" nie zostało zdefiniowane. Odnosząc się posiłkowe do pojęcia "obrotu publicznego", do którego definicji odsyła się przy definiowaniu "pierwszej publicznej oferty" w ocenie skarżących w przypadku zaoferowania akcji pracowników Banku miała miejsce oferta publiczna, ponieważ zarówno zaoferowano im akcje na określonych warunkach jak i oferowanie to miało charakter publiczny w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, liczba pracowników Banku wynosiła ponad 300 osób. Skarżący podnoszą że sprzedaż akcji Banku nie jest prywatyzacją w rozumieniu ustawy o prywatyzacji, gdyż Bank nigdy, nie był przedsiębiorstwem państwowym. Zgodnie jednak z art. 45 cyt. ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych przepisy art. 2 a cyt. ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych stosuje się również do spółek, których jedynym akcjonariuszem jest Skarb Państwa, a więc i do Banku Handlowego, a zatem do tych spółek stosuje się w ocenie skarżących tylko ten jeden przepis. Sprzedaż akcji Banku pracownikom odbyła się na podstawie upoważnienia Rady Ministrów zawartego w uchwale nr 18 z 26.03.1997 r. oraz Regulaminu nabywania akcji przez pracowników Banku Handlowego SA w Warszawie w ramach oferty publicznej. Ponadto skarżący podnoszą że w postanowieniu z dnia 31.03.2000 r. Komisja Papierów Wartościowych i Giełd wyjaśniła na żądanie Banku, iż termin publiczna oferta odnosi się do wszystkich wprowadzonych do publicznego obrotu akcji serii A Banku Handlowego Szczegółowe zasady sprzedaży akcji w transzy pracowniczej są określane w Regulaminie nabywania akcji przez pracowników Banku Handlowego w ramach oferty publicznej. W Regulaminie pada wielokrotnie stwierdzenie, że nabywanie akcji następuje w ramach oferty publicznej. Regulamin został zatwierdzony przez Ministra Finansów, który nie zgłosił do niego zastrzeżeń. Skarżący powołują się na zasadę zaufania do państwa i stanowionego prawa. Przyjęcie wykładni pojęcia "oferta publiczna" oznacza, że przeciętni obywatele nabywcy akcji nie są w stanie prawidłowo określić swoich obowiązków i ustalić, czy dochód z tytułu sprzedaży akcji jest opodatkowany. Posługiwanie się pojęciem "oferta publiczna" w Regulaminie, prospekcie powinno, zdaniem skarżących, wystarczyć do przyjęcia przez nich, że nabyli akcje w ofercie publicznej.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała wyrażone w decyzji stanowisko w sprawie i wniosła o oddalenie skargi. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 120 i 122 ustawy Ordynacja podatkowa Izba Skarbowa stwierdziła, że zarzut jest bezzasadny. Organy podatkowa przeprowadziły postępowanie w sposób wnikliwy wyjaśniły stan faktyczny na podstawie całego materiału dowodowego.

W dniu [...].07.2004 r. odnosząc się do odpowiedzi na skargę złożoną przez Izbę Skarbową, skarżący złożyli do Sądu pismo procesowe, podtrzymując w całości zarzuty i ich uzasadnienie zawarte w skardze. Skarżący dodatkowo podnoszą że wyjaśnienie dokonane przez Ministra Finansów nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia przez organy podatkowe. Skarżący ponadto powołują się na stanowisko wyrażone prze Komisję ds. Kontroli Państwowej Sejmu RP, opinię Wydziału Studiów Budżetowych - Biuro Studiów i Ekspertyz Kancelarii Sejmu, opinię Kancelarii W. opinię K., glosę krytyczną do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.09.2000 r. Prof. L.E., krytyczne artykuły prasowe D.F. w Rzeczpospolitej. Skarżący podnoszą że w okresie zakupu akcji pracowniczych żaden z podatników nie miał najmniejszych wątpliwości, co do tego, ze dochód ze sprzedaży akcji z transzy pracowniczej Banku Handlowego jest zwolniony od podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje nie zostały wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego bądź procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zagadnienie opodatkowania dochodu ze sprzedaży akcji Banku Handlowego SA w Warszawie, a uzyskanego przez pracowników tego Banku było już przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego w innych sprawach. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego było w tym zakresie jednolite (Wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.09.2000 r. sygn. III SA 367/00, £8.12.2001 r. sygn. III SA 2204/00,. 17.12.2001 r. fll SA 1022/00, 13.12.2001 r. sygn. III SA 2037/00, 18.09.2001 r. III SA 871/00, 03.01.2002 III SA 2259/00, 01.02.2002 r. sygn. III SA 2485/00). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniach cytowanych wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zgodnie z obowiązującym od 1995 r. brzmieniem przepisu art. 52 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. jedn. Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) zwalnia się od podatku dochodowego od osób fizycznych w okresie od 01 stycznia 1993 r. do 31 grudnia 2000 r. dochody ze sprzedaży akcji dopuszczonych do obrotu publicznego, nabytych na podstawie publicznej oferty lub na giełdzie papierów wartościowych albo w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym. Przepis art. 52 pkt 1 lit. a cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uzależnia, zatem zwolnienie sprzedaży akcji od podatku dochodowego od spełnienia łącznie dwóch przesłanek, a mianowicie: dopuszczenia ich do obrotu publicznego oraz nabycia ich na podstawie publicznej oferty lub na giełdzie papierów wartościowych. Ustawa zakresie podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji "publicznego obrotu", zakresie zatem zgodnie zakresie dyrektywą wykładni systemowej odnieść się należy do definicji "publicznego obrotu" zawartej w przepisie art. 1 par 1 ustawy z dnia 22 marca 1991 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi i funduszach powierniczych ( t. jedn. Dz. U. z 1994 r. Nr 58, poz. 239 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem publicznym obrotem jest proponowanie nabycia, nabywanie lub przenoszenie praw z emitowanych w serii papierów wartościowych przy wykorzystywaniu środków masowego przekazu albo w inny sposób, jeżeli proponowane nabycie skierowane jest do więcej niż 300 osób albo do nieoznaczonego adresata. Nie jest publicznym obrotem udostępnianie w procesie prywatyzacji przez Skarb Państwa akcji pracownikom danej spółki (art. 1 par. 1 pkt 1 tej ustawy).

W ocenie Sądu proces prywatyzacji Banku Handlowego. został przeprowadzony na podstawie obowiązującej w 1997 r. ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. Nr 51, poz. 298 ze zm.). Podstawową dla prywatyzacji Banku Handlowego S.A. jest uchwała nr 18 Rady Ministrów z dnia 25 marca 1997 r. w sprawie udzielenia zgody na prywatyzację i zezwolenia na szczególny tryb zbycia części akcji Banku Handlowego w Warszawie Spółka Akcyjna (M. P. Nr 18, poz. 172). W podstawie prawnej tego aktu prawnego powołano przepisy art. 2a ust. 2 i art. 23 ust. 2 w związku z art. 45b cyt. Ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. Bank Handlowy w Warszawie S.A., został zaliczony przez Radę Ministrów na zasadzie art. 2a ust. 1 powyższej ustawy do jednoosobowych spółek Skarbu Państwa o szczególnym znaczeniu dla gospodarki państwa. Skutkiem tego jego prywatyzacja wymagała zgody Rady Ministrów (art. 2a ust. 2 cyt. ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych). Kolejny przepis z powołanych w podstawie prawnej uchwały przepisów prawa to art. 45b cytowanej ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. Stanowił on, że do zbycia należących do Skarbu Państwa wszelkich akcji lub udziałów w spółkach prawa handlowego, a więc i Banku, mają zastosowanie przepisy art. 23 tej ustawy. Artykuł 23 w ust. 1 określał tryb zbywania akcji należących do Skarbu Państwa, który polegał na przetargu, ofercie ogłoszonej publicznie lub na rokowaniach podjętych na podstawie publicznego zaproszenia. W art. 23 ust. 1 użyto sformułowania "z zastrzeżeniem przepisów art. 24". Artykuł 24 cyt. ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych określał tryb zbywania akcji pracownikom na preferencyjnych zasadach. Ostatni z powołanych w podstawie prawnej uchwały nr 18 Rady Ministrów z dnia 25 marca 1997 r. przepis prawa to art. 23 ust. 2 cyt. ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. Upoważniał on Radę Ministrów do zezwolenia na inny niż określony w ust. 1 tego artykułu tryb zbycia akcji należących do Skarbu Państwa. W świetle przepisu par. 2 ust. 1 uchwały nr 18 Rady Ministrów z dnia 25 marca 1997 r. tym innym trybem niż tryby wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych były rokowania podjęte na podstawie zaproszenia skierowanego do oznaczonych osób lub oferta skierowana do oznaczonych osób. Te formy zbycia akcji Banku dotyczyły nie więcej niż 73% akcji należących do Skarbu Państwa. Natomiast w odniesieniu do zbycia akcji osobom zatrudnionym w Banku inny tryb niż w ustawie prywatyzacyjnej polegał na zmniejszeniu liczby akcji zbywanych pracownikom do nie więcej niż 7,14% i określeniu ceny akcji zbywanych tej grupie osób w wysokości ich wartości nominalnej (par 3 ust. 1 uchwały). Określenie szczegółowych zasad i warunków przydziału akcji pracownikom pozostawiono regulaminowi uchwalonemu przez Radę Ministrów i zatwierdzonemu przez Ministra Skarbu Państwa.

Brzmienie art. 23 ust. 1 powyższej ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych i użyte w nim sformułowanie "z zastrzeżeniem przepisu art. 24" świadczy także o tym, że ustawodawca tryb zbywania -akcji pracowniczych uznał za odrębny od innych trybów zbywania akcji wymienionych w tym przepisie, w tym i oferty ogłoszonej publicznie.

Przepis art. 24 cyt. ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych daje podstawę do stwierdzenia, że pojęcie udostępnienia akcji pracownikom obejmuje zarówno proponowanie nabycia, jak i nabywanie akcji przez pracowników prywatyzowanej spółki. Takiemu procesowi podlegały akcje Banku należące do Skarbu Państwa.

Ustawa Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi i funduszach powierniczych nie podaje jednoznacznej definicji publicznej oferty. Przepis art. 2 pkt 3a stanowi, co należy rozumieć przez używane w ustawie pojęcie "pierwszej oferty publicznej". Zgodnie z cyt. Przepisem art. 2 pkt 3 a ustawy pierwsza oferta publiczna to oferowanie przez właściciela papierów wartościowych nabycia praw z emitowanych w serii papierów wartościowych, jeżeli oferta ma charakter publiczny. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 29.09. 2000 r. sygn. III S.A. 367/00, iż publiczny charakter oferty trzeba wywieść z brzmienia początkowej części art. 1 par. 1 cyt. ustawy Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi. Przepis ten formułuje wprost definicję publicznego obrotu papierami wartościowymi, zawiera jednak i kwestie dotyczące oferty publicznej. Cechami wyróżniającymi publiczny obrót jest proponowanie nabycia papierów wartościowych z wykorzystaniem środków masowego przekazu albo w inny sposób, jeżeli proponowane nabycie skierowane jest do więcej niż 300 osób albo do nieoznaczonego adresata. Jest to, więc oferta o charakterze publicznym, o której mowa w art. 2 pkt 3a tej ustawy. Ustawodawca pozbawia ofertę nabycia akcji przez pracowników danej spółki charakteru publicznego. Wynika to z cytowanego art. 1 par. 1 pkt 1 prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi i pozostaje w oczywistym związku z przepisem art. 23 ust. 1 cyt. ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. Jak wyżej wykazano, tryb zbycia akcji pracowniczych jest odrębny od innych sposobów zbywania akcji jednoosobowych spółek Skarbu Państwa wymienionych w powołanym przepisie, a więc i oferty ogłoszonej publicznie.

Powołane przez skarżących postanowienie Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z dnia 31 marca 2000 r., wydane na podstawie art. 113 par 2 kpa podlega takiej samej ocenie Sądu jak każdy inny dowód w sprawie., Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uzasadnieniu wyroku z dnia 29.09.2000 r. sygn. III SA 367/00, iż w postanowieniu pomija się podstawę prawną prywatyzacji Banku, podczas gdy ma ona istotny wpływ na konsekwencje w zakresie opodatkowania dochodu z ze sprzedaży tych akcji, nabytych przez pracowników Banku od Skarbu Państwa w procesie prywatyzacji Banku.

Dokonując wykładni przepisów prawa podatkowego stosuje się w pierwszej kolejności zasady wykładni językowej oraz zasady ścisłej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie ulg podatkowych. Ze względu na publicznoprawny charakter przepisy prawa podatkowego powinny być interpretowane zgodnie z ich brzmieniem według reguł wykładni językowej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14.09.1999 r. sygn. III RN 65/99).

W związku z powyższym w ocenie Sądu, stwierdzić należy, że akcje Banku Handlowego., nabyte przez pracowników tego Banku w procesie jego prywatyzacji, nie spełniają przesłanek określonych w art. 52 pkt 1 lit. a powołanej wyżej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do zwolnienia sprzedaży tych akcji od podatku dochodowego.

Odnosząc się do zarzutów skarżących, a dotyczących naruszenia przepisów art. 120 i 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, póz. 926 z późn. zm.) w ocenie Sądu zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie, gdyż organy podatkowe l i II instancji przeprowadziły postępowanie w sposób wnikliwy i ustaliły stan faktyczny sprawy na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, a wydane przez organy podatkowe decyzje zawierają uzasadnienie faktyczne i prawne.

Bezpodstawny jest także zarzut skarżących, że wydając decyzje oparto się na interpretacji Ministerstwa Finansów, która nie może być źródłem prawa. Organy podatkowe wydając zaskarżone decyzje zastosowały, bowiem w sposób prawidłowy wskazane w uzasadnieniu przepisy i dokonały samodzielnie ich właściwej interpretacji.

Zakres kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określa przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc, że Sąd sprawuje* kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem, Sąd sprawdza, czy wydanie decyzji nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, procesowego, a naruszenie prawa mające lub mogące mieć wpływ na wynik sprawy skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji zgodnie z przepisem art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

W związku z powyższym, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego lub procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając ją za zgodną z prawem, skargę oddalił na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270)