Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1070/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-12-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych w części
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.L. (L.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: 1. zwolnić skarżącego z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej, w części przekraczającej kwotę 100 (sto) zł; 2. w pozostałym zakresie odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W treści wniesionej do tut. Sądu skargi P.L. domagał się zwolnienia

z należnej opłaty sądowej w całości.

Żądanie to rozszerzył następnie na druku urzędowego formularza, gdzie jako zakres wniosku wskazał zwolnienie od kosztów sądowych.

Wniosek swój uzasadnił skarżący tym, że znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji majątkowej, która nie pozwala mu bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny ponieść kosztów postępowania przed sądem administracyjnym. Od wielu lat prowadził działalność gospodarczą osobiście, jak i w ramach współpracy z innymi przedsiębiorstwami. Mimo to ma poważne problemy finansowe. Ich powodem byli nierzetelni kontrahenci oraz kryzys gospodarczy, który w ostatnim czasie odczuła każda z branż. Dlatego też stopniowo zmuszony był wycofać się z kolejnych, podejmowanych działalności, a jego sytuacja materialna uległa znacznemu pogorszeniu. Przedmiotowa sprawa jest jedną z kilkunastu toczących się przed tutejszym Sądem.

Skarżący oświadczył, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Na jego majątek składa się nieruchomość rolna o powierzchni 4 ha (jest to współwłasność), natomiast jego miesięczne dochody z tytułu zawartej umowy o pracę wynoszą 1.386,00 zł.

Postanowieniem z dnia 7 września 2011 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Stanowisko swoje uzasadnił tym, że przedłożony przez stronę materiał dowodowy oraz podane przez niego okoliczności faktyczne nie były wystarczające do uwzględnienia złożonego przez niego wniosku.

W sprzeciwie od tego postanowienia pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił temu postanowieniu pominięcie podstawowej kwestii w przedmiotowej sprawie, tj. tego, że uiszczenie opłaty sądowej od skargi byłoby ewidentnie nadmiernym obciążeniem finansowym dla skarżącego i pociągnęłoby za sobą znaczny uszczerbek utrzymania koniecznego. Jest to o tyle istotne, że jednocześnie toczy się przed tutejszym Sądem kilkanaście spraw skarżącego. Zwrócono również uwagę na to, ze w innych sprawach toczących się przed tut. Sądem zwolniono skarżącego w części od uiszczenia wpisu przy zaistnieniu tych samych przesłanek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." – w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie takie przysługuje zażalenie. Zatem kwestia przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych podlega rozpoznaniu przez Sąd.

Stosownie do art. 243 § 1 P.p.s.a. – stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Z kolei zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 P.p.s.a.).

W zakresie całkowitym przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej winno nastąpić wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast częściowe przyznanie prawa pomocy następuje w przypadku, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

W tym miejscu należy podkreślić, że P.L. składając wniosek o prawo pomocy, zażądał przyznania prawa pomocy w częściowym zakresie, tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

O ewentualnym przyznaniu prawa pomocy przesądza przesłanka zobiektywizowana, o czym świadczy słowo "wykazanie", które nakłada na stronę nie tylko powinność uprawdopodobnienia ale więcej, formułuje obowiązek wskazania przez nią obiektywnie zaistniałych przesłanek stanu rzeczywistego (por. P. Dobosz, Procedury administracyjne, model sądownictwa administracyjnego a "prawo pomocy" [w:] praca zbiorowa pod red. J. Stelmasiaka, J. Niczyporuka, S. Fundowicza, Polski model sądownictwa administracyjnego, Oficyna Wydawnicza VERBA s. c., Lublin 2003, s. 120). Oznacza to, że inicjatywa dowodowa w stosunku do okoliczności, z których strona wnioskująca zamierza wywieść skutki prawne leży po stronie wnioskodawcy, a nie rozpoznającego wniosek. Nie budzi zatem wątpliwości, że rozstrzygnięcie wniosku zależy od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 319).

W realiach przedmiotowej sprawy, należało uwzględnić dane, którymi dysponował orzekający wydając postanowienie w przedmiocie prawa pomocy we wrześniu 2011 r. Niniejsze postanowienie wydane zostaje w kontekście art. 165 P.p.s.a.

W tym miejscu należy podkreślić, że nie ma podstaw do tego, aby przyjąć, że sytuacja majątkowa skarżącego uległa pogorszeniu. Tego faktu strona nie wykazała we wniosku.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że przesłanka zwolnienia strony skarżącej od kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków) nie została spełniona w stopniu pozwalającym na uwzględnienie złożonego wniosku w całości.

Miesięczne zarobki strony wynoszą 1.386 zł, jednak, posiada on własny gabinet [...], który przynosić może przecież dodatkowe dochody. Sama ta okoliczność powoduje, że powinien on jednak, chociażby częściowo partycypować w kosztach prowadzonego postępowania.

Nie należy tracić z pola widzenia tego, że w skład majątku strony skarżącej wchodzi nieruchomość rolna o powierzchni 4 ha. Nieruchomość ta nie jest obciążona prawami osób trzecich, a grunt ten może przecież stanowić zabezpieczenie dla ewentualnego kredytu lub pożyczki. Ponadto, skarżący nie ponosi kosztów utrzymania nieruchomości, w której zamieszkuje. Podsumowując, strona nie wykazała w sposób wystarczająco przekonujący jakoby zdobycie środków na poniesienie określonej części należnych w sprawie opłat sądowych leżało poza zasięgiem jego możliwości finansowych lub było rzeczywiście obiektywnie niemożliwe.

Należy jednak uwzględnić to, że uiszczenie przez stronę wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w pełnej wysokości rzeczywiście byłoby dla niego nadmiernym obciążeniem finansowym i pociągnęłoby za sobą dla niego znaczny uszczerbek utrzymania koniecznego.

Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.