Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 146/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art, 183 § 2 pkt 4, art. 18 ust. 1 pkt 6 i 6a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 259 ust. 1 pkt 3, art. 190 ust. 2 pkt 2, art. 148
journal: Dz.U. 2005 nr 164 poz 1365
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.), Sędzia NSA Anna Lech, Sędzia del. WSA Leszek Kamiński, Protokolant asystent sędziego Dorota Chromicka, po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 148/10 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Rektora Uniwersytetu Gdańskiego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, 2. zasądza od Rektora Uniwersytetu Gdańskiego na rzecz A. W. kwotę 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 148/10 oddalił skargę A. W. na decyzję Rektora Uniwersytetu Gdańskiego z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Dziekan Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Gdańskiego decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. skreślił A. W. , studentkę drugiego roku kierunku [...] Wydziału [...] Uniwersytetu Gdańskiego, z dniem 22 kwietnia 2004 r. z listy studentów UG. W uzasadnieniu wskazano, że studentka nie zaliczyła III semestru oraz nie opłaciła czesnego zgodnie z Regulaminem studiów UG oraz Zarządzeniem Rektora UG nr 41/R/03.

W decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] Prorektor ds. Studenckich UG, odnosząc się do faktu złożenia przez skarżącą odwołania stwierdził, że po zapoznaniu się z dotychczasowym przebiegiem studiów oraz opinią dziekana, podtrzymuje decyzję o skreśleniu A. W. z listy studentów UG.

A. W. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję i wniosła o jej uchylenie, jak również o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Dziekana Wydziału Nauk Społecznych UG. Zdaniem skarżącej skreślenie jej z listy studentów było bezpodstawne, naruszeniem prawa było też bezpodstawne ustalenie opłat oraz bezpodstawne ustanowienie i zastosowanie sankcji w postaci skreślenia z listy studentów.

Wyrokiem z dnia 15 października 2009 roku w sprawie sygn. akt III SA/Gd 152/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję Rektora Uniwersytetu Gdańskiego z dnia [...] czerwca 2004 roku nr [...], zasądził na rzecz skarżącej koszty postępowania i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Rektor Uniwersytetu Gdańskiego decyzją z dnia [...] lutego 2010 roku, działając na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164 poz.1365 ze zm. ) i art. 107 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję o skreśleniu A. W. z listy studentów UG. Uzasadniając rozstrzygnięcie Rektor przyznał, że zarzut odwołania dotyczący tego, iż A. W. opłaciła czesne za semestr III studiów na kierunku [...] odbywanych w systemie wieczorowym, był zasadny. Natomiast nie jest uzasadniony zarzut, iż przy podejmowaniu decyzji o skreśleniu odwołującej się z listy studentów, naruszone zostały przepisy Regulaminu Studiów. Wobec nie zrealizowania w ramach uzupełnienia różnic programowych przedmiotów z I roku studiów, zgodnie z § 14 Regulaminu studiów, Dziekan podjął decyzję o skreśleniu A. W. z listy studentów, a decyzję tę należy uznać za uzasadnioną.

W skardze na opisaną decyzję Rektora UG A. W. podniosła ponownie zarzut naruszenia w zaskarżonej decyzji prawa poprzez bezpodstawne ustalenie opłat za studia, bezpodstawną odmowę zwolnienia z opłat za studia, bezpodstawne ustanowienie i zastosowanie sankcji w postaci skreślenia z listy studentów oraz – bezpodstawne skreślenie skarżącej z listy studentów UG oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym – kosztów zastępstwa procesowego na rzecz skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę zaskarżonym wyrokiem stwierdził, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zatem po wydaniu wyroku z dnia 15 października 2009 roku w sprawie ze skargi A. W. sygn. akt III SA/Gd 152/09 zarówno organy Uczelni jak i sąd ponownie rozpatrujący skargę, związani są oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania w tej sprawie. Wynika z powyższego, że bezpodstawne i w okolicznościach sprawy całkowicie chybione są zarzuty skargi i przytaczanego wyżej pisma procesowego, odnoszące się do kwestii ustanowienia, ponoszenia, zwalniania i sankcjonowania niewniesienia opłat za studia.

Jest tak dlatego, że w cytowanym wyżej wyroku Sąd odniósł się do tych samych, wcześniej podnoszonych zarzutów, wyjaśniając, między innymi, że "Wobec zarzutów skarżącej odnośnie bezpodstawnego ustalenia opłat oraz bezpodstawnego ustanowienia i zastosowanie sankcji w postaci skreślenia z listy studentów, Sąd wskazuje, że wynikają one z przepisów ustawy, jak również szczegółowo zostały uregulowane w regulaminie studiów oraz zarządzeniu rektora. Są one zaliczane do tzw. aktów władztwa zakładowego publicznego zakładu, którym jest szkoła wyższa i jako takie są przejawem jej autonomii. Adresatem norm zawartych w regulaminie studiów uchwalanym na podstawie art. 144 ust. 1 ustawy są wszyscy członkowie społeczności akademickiej, w tym określa on prawa i obowiązki studentów, którzy są obowiązani postępować zgodnie z regulaminem ( art. 143 ust. 1 i 2)." , a po wtóre – że, co - wynika z uzasadnienia do zaskarżonej decyzji - organ odwoławczy napisał: cyt. " odnośnie argumentu nie uiszczenia opłaty za studia należy stwierdzić, że po dokonanych ustaleniach, opłata za studia została przez A. W. wniesiona w dniu 6 lutego 2004 roku w kasie UG, który to argument należy uznać za zasadny" (str. 2 uzasadnienia). Zatem, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wbrew zarzutom skargi, przyczyną utrzymania w mocy decyzji Dziekana WNS UG o skreśleniu A. W. z listy studentów UG, było uznanie, że skarżąca nie uzyskała w określonym terminie kolejnych zaliczeń wymaganych zgodnie z tokiem studiów.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że możliwość skreślenia studenta z listy studentów w takim przypadku przewidują przepisy art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, który to przepis stanowi, że kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów w przypadku nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie. (Dz. U. Nr 164 z 2005 r., poz. 1365, obow. w dacie orzekania przez organ odwoławczy). Przyczyną skreślenia może być, jak widać, nieuzyskanie w określonym terminie zaliczenia semestru lub / i roku. Z uzasadnienia do zaskarżonej decyzji i z akt wynika, że skarżąca, przyjęta na WNS UG na kierunek [...] pod warunkiem zaliczenia różnic programowych z I roku studiów, nie zaliczyła ich ani do 30.06.2001r. ani do 23.10.2001r. (podanie studentki z dn. 22.05.01r.), skierowana została na powtarzanie I roku w roku akademickim 2002/2003, nie uzyskała wpisów zaliczeń i egzaminów z 5 przedmiotów (j. angielski, podstawy logiki, filozofia z etyką, historia myśli psychologicznej, psychologia emocji i motywacji). Z pisma Prodziekana ds. Studiów Zaocznych WNS UG z dnia 19.07.2004 roku wynika, że studentka w roku akademickim 2001/2002 nie zrealizowała obowiązku uzyskania wpisów z zaliczeń bądź zdania egzaminów z 11 przedmiotów ( cytowane pismo w aktach UG).

Jak wynika z ustawy z dnia 7 lipca 2005 roku – Prawo o szkolnictwie wyższym jej przepisy – wraz ze statutem i regulaminem studiów - normują – między innymi – prawa i obowiązki zarówno studentów uczelni jak i – organów wyższych uczelni, do których odnoszą się przepisy tej ustawy. Zgodnie z art. 160 ust. 1 cyt. ustawy organizację i tok studiów oraz związane z nimi prawa i obowiązki studenta określa regulamin studiów. Wydany na podstawie art. 160 ust. 1 i przepisów wykonawczych do ustawy Regulamin Studiów UG w § 14 ust.1 lit.c , powtarza zasadę, że "w stosunku do studenta, który nie zaliczył roku (semestru) studiów, dziekan wydaje decyzję o skreśleniu z listy studentów". Sformułowanie przepisu ustawy " dziekan może" oznacza, że decyzja w przedmiocie skreślenia studenta z listy w przypadku nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie pozostawiona została swobodnemu uznaniu organów uczelni orzekających w tej kwestii.

Jak wskazał Sąd, zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym, do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – k.p.a. oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Sprawa skreślenia studenta z listy należy do wymienionych kategorii spraw, zatem do podejmowanych decyzji w tym przedmiocie stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a.. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a., o którym mowa w cytowanym art. 207 ustawy polega na zachowaniu przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony. W utrwalonym od lat orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie przyjmuje się, że w przypadku, gdy prawo materialne pozostawia rozstrzygnięcie organu uznaniu administracyjnemu, czyli umożliwia organowi wybór rodzaju rozstrzygnięcia, obowiązkiem organu jest załatwić sprawę po dokładnym wyważeniu interesu społecznego i słusznego interesu strony (por. wyrok SN z dnia 18 listopada 1993r. sygn. akt III ARN 49/93, OSNC 1994/0/181). Rozstrzygnięcia wydane w tego typu sprawach powinny być zatem starannie uzasadnione, z odniesieniem się do okoliczności danej sprawy.

Jak wynika z akt postępowania przed organami Uniwersytetu Gdańskiego w sprawie A. W. , kontrolowana w toku niniejszego postępowania decyzja organu II instancji zawiera uzasadnienie odnoszące się do okoliczności faktycznych sprawy skarżącej, wyjaśnia, z jakich przyczyn utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, tj. Dziekana WNS UG, co pozwala na uznanie, że w tym przypadku spełnione zostały wymogi "zachowania przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony". Sąd podkreślił, że treść odpowiedzi na skargę nie stanowi uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie i ze swej istoty wyjaśnia jedynie stanowisko organu wobec skargi, zatem – nie ma wpływu na prawną ocenę kontrolowanego przez Sąd aktu.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: p.p.s.a.) skargę A. W. , jako nieuzasadnioną, oddalił.

Od powyższego wyroku A. W. wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania:

- art.18 § 1 pkt 6 lub 6a w zw. z art.183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przez orzekanie przez sędziego wyłączonego z mocy ustawy,

- art. 1 p.p.s.a., art. 3 §1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji:

a) w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. przez błędną ocenę stanu faktycznego i dowodów zebranych w sprawie,

b) oraz w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a., i art. 113 § 1 p.p.s.a. przez nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów z dokumentów.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy o szkolnictwie wyższym w zw. z § 21 ust. 1 Regulaminu UG z 25.04.1991 r. (obowiązującego do 30.09.2004 r., a zatem także w dacie wydania decyzji w kwietniu 2004 r.) w zw. z uchwałą Rady Wydziału Nauk Społecznych UG (wydziału obejmującego Instytut [...]) określającą, że w roku akademickim 2003/2004 obowiązywał roczny okres zaliczeniowy; w zw. z art. 70 ust.1, ust. 4 i ust. 5 w zw. z art. 2 Konstytucji.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sędzia A. O. oraz J. G. uczestniczyły w wydaniu wyroku WSA z 10.06.2010 r., który zapadł wcześniej w tej samej sprawie (wyroku w sprawie wymierzenia organowi grzywny z uwagi na niewykonanie wyroku WSA z 15.10.2009 r.), a następnie przy wydaniu zaskarżonego wyroku. Okoliczność ta powinna być oceniana jako podstawa do stwierdzenia nieważności postępowania i uchylenia zaskarżonego wyroku WSA.

Ponadto skarżąca wskazała, że Sąd pierwszej instancji wbrew jej żądaniu i wnioskom nie rozważył i nie ustalił faktu czy rozliczenie w roku 2004, w którym skreślono skarżącą z listy studentów było roczne czy semestralne. Sąd pierwszej instancji, jak się wydaje, jednocześnie błędnie przyjął, że Rektor (Dziekan) mógł wydać decyzję o skreśleniu wobec niezaliczenia semestru lub roku studiów, bez względu na to jaki system rozliczeniowy był uprzednio przyjęty na danym wydziale uniwersytetu. Wynikać to może z uzasadnienia zaskarżonego wyroku z powołaniem się na art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy o szkolnictwie wyższym. Takie stanowisko Sądu pierwszej instancji jest oczywiście błędne, bowiem zgodnie z regulaminem studiów UG, w ramach ustawy, okres rozliczeniowy był wyznaczany (wybierany) w ramach każdego z wydziałów uniwersytetu. Oznacza to, że w tym samym okresie na jednym wydziale mógł obowiązywać studenta okres rozliczeniowy roczny, zaś na innym semestralny. W każdym jednak razie wybór przez władze konkretnego wydziału okresu zaliczeniowego był niższym aktem prawnym zobowiązującym organy uniwersytetu i uprawniającym studentów do zaliczania do upływu tak określonego okresu zaliczeniowego.

Zgodnie z § 21 ust.1 regulaminu studiów UG z 25.04.1991 r. (obowiązującego do 30.09.2004 r.): Okresem zaliczeniowym, stosownie do uchwały rady wydziału, jest rok akademicki lub semestr. Na marginesie można wspomnieć, że analogiczny zapis zawarty został także w §10 ust.1 regulaminu studiów UG z 2004 r. (obowiązującym od 1.10.2004 r.). Skarżąca wskazywała, że Rada Wydziału Nauk Społecznych, w ramach, którego był też Instytut [...] i, przyjął za obowiązujący okres zaliczeniowy roczny. Z tego względu, że skarżąca uiściła należne opłaty (jak ustalono w wyroku Sądu pierwszej instancji), przy jednoczesnym ustaleniu, że na Wydziale obowiązywał roczny okres zaliczeniowy, skarżąca nie mogła zostać skreślona już w kwietniu 2004 r. Skarżąca mogła bowiem zaliczać przedmioty do końca roku akademickiego (rocznego okresu zaliczeniowego) czyli do około 30 czerwca 2004 r.

Skarżąca wskazała, że wnioskowała o zobowiązanie organu do przedstawienia dokumentów (w tym uchwał Rady Wydziału Nauk Społecznych obejmującej Instytut [...]), wskazujących, że w 2004 r. skarżącą obowiązywał roczny okres rozliczeniowy. Wszystkie powyższe okoliczności wskazywały na zasadność podjęcia przez Sąd pierwszej instancji czynności zmierzających do ustalenia czy rozważenia faktu, czy zaliczenie obowiązujące skarżącą w 2004 r. było roczne czy semestralne. W razie ustalenia, że zaliczenie było roczne, zaskarżona decyzja powinna podlegać uchyleniu. Sąd pierwszej instancji nie podjął się ustalenia tej okoliczności i rozważań odnośnie doniosłości dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, tj. "rocznego okresu zaliczeniowego" i w konsekwencji doszło do naruszenia art. 1 p.p.s.a., art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji:

a) w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. przez błędną ocenę stanu faktycznego i dowodów przedstawionych w sprawie,

b) oraz w zw. z art.106 § 3 p.p.s.a. i art.113 § 1 p.p.s.a. przez nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów z dokumentów.

Wskazane okoliczności uzasadniają zarzut bezpodstawnego skreślenia skarżącej z listy studentów, a przez to zarzut naruszenia prawa materialnego art.190 ust. 2 pkt 2 ustawy o szkolnictwie wyższym przez jego bezpodstawne i niewłaściwe zastosowanie. Brak podstaw do skreślenia wynika z norm określonych w § 21 ust. 1 Regulaminu UG obowiązującego w kwietniu 2004 r. w zw. z uchwałą Rady Wydziału Nauk Społecznych UG (wydziału obejmującego Instytut [...]) określającą, że w roku akademickim 2003/2004 obowiązywał roczny okres zaliczeniowy, a w konsekwencji, że skarżąca miała prawo do zaliczania do końca roku akademickiego, tj. 30.06.2004 r. W rezultacie skreślenie skarżącej z listy studentów w kwietniu 2004r. było bezpodstawne, a przez to doszło też do naruszenia art.70 ust.1, ust. 4 i ust. 5 w zw. z art. 2 Konstytucji.

W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną Rektor Uniwersytetu Gdańskiego wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna posiada usprawiedliwione podstawy.

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki skutkujące nieważnością postępowania. W szczególności nie zachodzi, wskazana w skardze kasacyjnej, przesłanka określona w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W myśl niniejszego przepisu nieważność postępowania zachodzi jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie nie orzekali sędziowie podlegający wyłączeniu z mocy ustawy. Faktem jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w dniu 10 czerwca 2010 r. w sprawie sygn. akt III SA/Gd 85/10 wydał wyrok i wówczas w składzie orzekającym znajdowali się sędziowie A. O. oraz J. G. Jednakże wyrok ten zapadł w sprawie wymierzenia Rektorowi UG grzywny za niewykonanie wyroku WSA w Gdańsku z dnia 15 października 2009 r. orzekającego w przedmiocie bezczynności Rektora. Jednocześnie wyrokiem tym oddalono skargę w zakresie dotyczącym wpisania na listę studentów. Rozpoznawana sprawa dotyczy zaś decyzji organów UG wydanych w przedmiocie skreślenia skarżącej z listy studentów. Zatem jest to inna sprawa pomiędzy tymi samymi stronami. Pomiędzy tymi sprawami nie zachodzi tożsamość w rozumieniu art. 18 ust. 1 pkt 6 i 6a p.p.s.a. Wyrokiem wydanym w niniejszej sprawie jest wyłącznie wyrok z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt III SA/Gd 152/09, którym uchylono decyzję Rektora UG. Jednakże w tym przypadku nie zachodzi tożsamość sędziów składów orzekających. Z tych względów brak jest podstaw pozwalających uznać, że zaistniała przesłanka nieważności postępowania, określona w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a..

Wobec braku przesłanek nieważności postępowania rozpoznaniu podlegały pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej.

Przechodząc do oceny zasadności postawionych zarzutów przede wszystkim trzeba mieć na względzie, że rozstrzygnięcie Dziekana oraz pierwsze orzeczenie Rektora zapadły pod rządami ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym. Ten stan prawny miał na względzie również WSA w Gdańsku wydając wyrok z dnia 15 października 2009 r. w sprawie sygn. akt III SA/Gd 152/09. W czasie ponownego rozpatrywania przez Rektora UG odwołania skarżącej obowiązywała już ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym. Wobec tego należy uwzględnić regulację zawartą w przepisach przejściowych tej ustawy. Jak wynika z treści art. 259 ust. 1 pkt 3 wszczęte i niezakończone postępowania w sprawach, co do których postępowanie zostało zakończone wydaniem nieprawomocnej decyzji, są rozpatrywane według przepisów dotychczasowych. Wobec tego sprawa skarżącej, jako wszczęta pod rządami ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym i nie zakończona prawomocnie winna zostać rozpoznana w oparciu o przepisy tej ustawy. Tymczasem Sąd pierwszej instancji, rozpoznając niniejszą sprawę, kontrolę zaskarżonej decyzji przeprowadził opierając się na regulacji art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym. Z przyczyn wyżej przedstawionych nie można uznać, aby w sprawie miał zastosowanie wskazany przepis. Dlatego wadliwe są rozważania Sądu pierwszej instancji oparte o niniejszą regulację. Tym samym doszło do niezasadnego zastosowania art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym.

W konsekwencji Sąd niezasadnie pominął, że istotną dla rozstrzygnięcia sprawy jest kwestia jaki okres zaliczeniowy obowiązywał na Wydziale Nauk Społecznych UG w roku akademickim 2003/2004. Należy bowiem uwzględnić, że stosownie do regulacji art. 148 zd. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym "Dziekan może skreślić studenta z listy studentów w przypadkach określonych w regulaminie studiów." Wobec tego skoro przede wszystkim weryfikacja decyzji Rektora UG winna zostać przeprowadzona przez pryzmat regulacji zawartej w regulaminie studiów oraz jeżeli regulamin studiów rzeczywiście pozostawiał radom wydziałów prawo wyboru okresu zaliczeniowego niezbędne było ustalenie treści uchwały Rady Wydziału Nauk Społecznych UG, określającej okres zaliczeniowy obowiązujący w roku akademickim 2003/2004.

Wobec powyższego należy uznać, że treść regulaminu studiów oraz uchwały Rady Wydziału Nauk Społecznych UG pozostaje w związku z oceną legalności zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzją Rektora UG w przedmiocie skreślenia skarżącej z listy studentów. Prawidłowe ustalenie treści obu tych aktów dopiero pozwoli na ocenę, czy organy uczelni prawidłowo ustaliły stan faktyczny, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Zatem Sąd pierwszej instancji nie przeprowadzając, wbrew wyraźnemu żądaniu skarżącej, dowodu z właściwego regulaminu studiów oraz uchwały rady wydziału naruszył art. 106 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji należy uznać, że doszło również do naruszenia art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. skoro Sąd uznał możliwość orzekania w oparciu o niekompletne akta sprawy.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 1 p.p.s.a..