Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2801/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Nowecki, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska, sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi K. R. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz K.R. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 22 sierpnia 2016 r. K.R. (zwany dalej: "Wnioskodawca" lub "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia

7 czerwca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Zaskarżona interpretacja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Skarżący wystąpił do Ministra Finansów o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Wnioskodawcy za podatnika VAT z tytułu sprzedaży działek.

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca w dniu 30 sierpnia 1989 r. nabył wraz z żoną (J.R.) na zasadach wspólności ustawowej działkę nr [...] o powierzchni 2,60 ha w miejscowości S. w gminie R. do majątku prywatnego.

W dniu 1 czerwca 1990 r. Wnioskodawca rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej – Z. w S. W czerwcu 1993 r. Wnioskodawca zarejestrował się jako podatnik podatku od towarów i usług. Urząd W. wydał zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych pod realizację cegielni polowej, na części działki o nr [...] we wsi S., gdzie Wnioskodawca wykonywał od 1993 r. działalność opodatkowaną podatkiem

od towarów i usług (wydobycie kopalin, produkcja cegieł).

W dniu 19 stycznia 2000 r. Wnioskodawca wraz z żoną na zasadach wspólności ustawowej nabył działkę nr [...] o powierzchni 2 ha 07 a położoną

w obrębie S., w gminie R. W dniu 17 kwietnia 2000 r. Wnioskodawca wraz z żoną w drodze zamiany, bez dodatkowych dopłat nabył na zasadach ustawowej wspólności majątkowej działkę niezabudowaną nr [...] o powierzchni

80 arów.

Uchwałą Rady Miejskiej w R. z dnia 28 listopada 2000 r. obszar działek nr [...] objęty został zmianą przeznaczenia terenów rolnych pod eksploatację kopalin.

W dniu [...] października 2001 r. Starosta W. udzielił Z. (działalność prowadzona przez Wnioskodawcę) koncesji na eksploatację kopaliny na działkach nr [...]. Powyższe dziatki były wykorzystywane w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej,

nie były jednak ujęte w ewidencji środków trwałych.

W dniu 14 października 2006 r. Starosta W., na wniosek

o wygaszenie koncesji na wydobycie kopaliny złożony przez Z. z uwagi na zaprzestanie wydobycia kopalin z tych terenów, stwierdził wygaśnięcie koncesji na wydobycie kopaliny na działkach ew. nr [...] oraz wyznaczył termin na przeprowadzenie rekultywacji terenów; tym samym wraz

z zaprzestaniem wydobycia kopalin na przedmiotowych działkach, które nastąpiło

z końcem 2006 r., Wnioskodawca zaprzestał wykorzystywać przedmiotowe działki

do prowadzenia działalności gospodarczej (część działki, około 1500 m2 służyła do przechowywania sprzętu wykorzystywanego do rekultywacji).

W dniu 18 grudnia 2009 r. Starosta W. uznał rekultywację gruntów

po eksploatacji kopaliny na działkach [...] w Obrębie S.

za zakończoną.

Zgodnie z wypisem z dnia 9 czerwca 2010 r. z planu miejscowego działki położone są w większości w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej;

taka zmiana przeznaczenia nie nastąpiła jednak na wniosek Wnioskodawcy, ale

w związku z objęciem tych terenów planem zagospodarowania przestrzennego.

W dniu 15 maja 2011 r., na skutek powiadomienia przez Wnioskodawcę

o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej, Burmistrz R. wykreślił z ewidencji działalności gospodarczej P., zgłoszone do ewidencji przez Wnioskodawcę.

Z uwagi na zakończenie działalności gospodarczej na działkach nr [...], a także z uwagi na fakt, że Wnioskodawca nie zamierzał wykorzystywać ww. działek do prowadzenia działalności gospodarczej, Wnioskodawca wraz z żoną złożył wniosek o podział nieruchomości na mniejsze działki w celu ich późniejszej sprzedaży w ramach zarządzania majątkiem prywatnym. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. na wniosek Wnioskodawcy i jego małżonki dokonany został podział nieruchomości nr [...], w wyniku czego powstało 49 mniejszych działek położonych w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz częściowo w terenach leśnych; część działek wydzielona została pod nowoprojektowane drogi publiczne gminne. Wnioskodawca nie podejmował czynności w celu doprowadzenia mediów do ww. działek, czyli

ich tzw. uzbrojenia. Wnioskodawca w związku z zainteresowaniem nabywców

oraz chęcią pozyskania środków na budowę domu na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych podjął decyzję o sprzedaży części działek i w: dniu

7 października 2015 r., działając zgodnie z zaleceniami pracowników urzędu skarbowego złożył oświadczenie o wyborze sposobu opodatkowania z pozarolniczej działalności gospodarczej, z tytułu sprzedaży działek budowlanych, a w dniu

12 października 2015 r. złożył zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku

od towarów i usług. Od tego momentu Wnioskodawca sprzedał 4 działki wystawiając faktury VAT ze stawką 23% i rozliczając podatek dochodowy ze źródła działalność gospodarcza. Wnioskodawca wraz z małżonką zamierza sprzedać kolejne działki.

W uzupełnieniu do wniosku wskazano, że opisane we wniosku działki gruntu nie były przedmiotem najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.

Mając na uwadze powyższy opis, Wnioskodawca zdał następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca działał jako podatnik od towarów i usług i był (będzie) obowiązany opodatkować tym podatkiem sprzedaż poszczególnych działek?

Wnioskodawca przedstawił następujące stanowisko:

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż działek powstałych w wyniku podziału

3 działek nr ew: [...] nie stanowi działalności gospodarczej

w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r. poz. 710 ze zm., dalej jako: "ustawa o VAT"),

a zatem Wnioskodawca nie działał i nie będzie działał w przyszłości jako podatnik podatku od towarów i usług.

Minister Finansów (zwany dalej również jako: "organ interpretacyjny")

w interpretacji indywidualnej z dnia 7 czerwca 2016 r., uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Zdaniem organu interpretacyjnego analiza opisu sprawy oraz powołanych przepisów prowadzi do stwierdzenia, że z tytułu dokonania sprzedaży 4 działek oraz z tytułu sprzedaży kolejnych działek - wbrew stanowisku zawartemu we wniosku - Wnioskodawca występował oraz będzie występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, gdyż dokonując tych czynności będzie wykonywał działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Minister Finansów wskazał, że Wnioskodawca, dokonując sprzedaży opisanych działek, nie dokonał i nie dokona zbycia majątku osobistego – przedmiotem zbycia będzie majątek wykorzystywany przez Niego w prowadzonej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Z treści wniosku wynika, że od momentu zakupu pierwszej działki nie podjęto żadnych działań, które wskazywałyby na osobisty (prywatny) cel nabycia

i zaspokajanie dzięki niemu osobistych potrzeb Wnioskodawcy i jego żony. Ponadto, należy zwrócić uwagę na krótki okres czasu pomiędzy nabyciem pierwszej działki

i podjęciem decyzji o rozpoczęciu prowadzenia działalności gospodarczej – Z. oraz na nabycie dodatkowych działek, które również były wykorzystywane w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Również sam Wnioskodawca, w uzasadnieniu własnego stanowiska w sprawie wskazuje, że nabył działki w roku 1989 i 2000 w celu wykorzystywania ich

do opodatkowanej podatkiem od towaru i usług działalności gospodarczej.

Organ interpretacyjny zauważył, iż w związku z powyższymi okolicznościami, opisanych nieruchomości nie można uznać za majątek osobisty, skoro nabyte zostały na cele inne niż prywatne. Wskazane okoliczności prowadzą do wniosku,

że to działalność gospodarcza wyznacza ramy nabycia, posiadania i zbycia przedmiotowych działek. Dokonane przez Wnioskodawcę i jego żonę nabycie pierwszej działki stanowiło pierwszą czynność wykonaną w ramach przygotowań zmierzających do rozpoczęcia prowadzenia na niej działalności gospodarczej.

Zdaniem Ministra Finansów w analizowanej sprawie bez znaczenia pozostaje fakt, że niniejsze działki były wykorzystywane do działalności gospodarczej przez krótki czas a sprzedaż nastąpiła po 10 latach od faktycznego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej. Tym samym nie można zgodzić się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, że przedmiotowa nieruchomość została nabyta do majątku prywatnego.

W konsekwencji Minister Finansów uznał, że dokonując sprzedaży majątku związanego z działalnością gospodarczą Wnioskodawca działał i będzie działał jako podatnik podatku od towarów i usług, gdyż wypełnione zostały przesłanki zdefiniowane w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, tym samym ich sprzedaż podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Minister Finansów w odpowiedzi z dnia 26 lipca 2016 r. na wezwanie Wnioskodawcy do usunięcia naruszenia prawa stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący sformułował żądanie uchylenia

ww. interpretacji oraz zasądzenia na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych.

W skardze zarzucono naruszenie:

– art. 15 ust. 1, ust. 2 ustawy o VAT poprzez błędną jego interpretację;

– art. 9, art. 12 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej poprzez błędną ich interpretację;

– art. 14c § 1 i art. 14h w zw. z art. 120 i 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015, poz. 613 ze zm., dalej jako: "O.p.", "Ordynacja podatkowa") poprzez niezgodną z prawem materialnym ocenę stanowiska Wnioskodawcy oraz brak uzasadnienia prawnego oceny stanowiska Wnioskodawcy.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji i w odpowiedzi

na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. - Dz.U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2016, poz. 718, zwanej dalej:"p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Zatem interpretacja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Natomiast w myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną Interpretację w świetle wskazanych przepisów, Sąd uznał, że narusza ona prawo w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia.

Istota sporu między stronami sprowadza się, w swej zasadniczej części, do kwestii czy w stanie faktycznym wskazanym we wniosku Skarżący z tytułu sprzedaży opisanych czterech nieruchomości (działek), a także planowanej sprzedaży kolejnych działek będzie dokonywać tych czynności w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT i tym samym czy będzie występować w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 tejże ustawy.

Zdaniem Organu, analiza opisu sprawy prowadzi do stwierdzenia, że z tytułu dokonania sprzedaży 4 działek oraz z tytułu sprzedaży kolejnych działek - wbrew stanowisku Wnioskodawcy - Skarżący występował oraz będzie występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, gdyż dokonując tych czynności będzie wykonywał działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Organ podkreślił, że Skarżący dokonując sprzedaży opisanych działek nie dokonał i nie dokona zbycia majątku osobistego, ale majątku, który był wykorzystywany przez niego w prowadzonej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Dlatego też opisanych nieruchomości nie można uznać za majątek osobisty, skoro nabyte zostały na cele inne niż prywatne. Prowadzi to do wniosku, że to działalność gospodarcza wyznacza ramy nabycia, posiadania i zbycia przedmiotowych działek. I tak, dokonane przez Skarżącego i jego żonę nabycie pierwszej działki stanowiło pierwszą czynność wykonaną w ramach przygotowań zmierzających do rozpoczęcia prowadzenia na niej działalności gospodarczej i bez znaczenia pozostaje fakt, że przedmiotowe działki były wykorzystywane do działalności gospodarczej przez krótki czas, a sprzedaż nastąpiła po 10 latach od faktycznego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej.

Na ocenę, że opisanych nieruchomości nie można uznać za majątek osobisty Skarżącego nie ma wpływu także to, że Skarżący nie działał dotychczas ani nie będzie działał w przyszłości w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami oraz, że: nie uzbroił terenu, nie wydzielił dróg wewnętrznych, nie prowadził działań marketingowych mających na celu sprzedaż działek, wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia, a sprzedaż działek umotywowana jest sytuacją finansową Skarżącego. Sam bowiem fakt nabycia działek w celu wykorzystywania ich w działalności gospodarczej wskazuje, że w takim przypadku mamy do czynienia z czynnościami, które nie mieszczą się w ramach zarządu majątkiem prywatnym i mają cechy działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług.

Z takim stanowiskiem Organu nie zgadza się Skarżący wskazując, że wraz z małżonką nabyli działki do majątku prywatnego, a następnie wykorzystali je do prowadzenia opodatkowanej podatkiem od towarów i usług działalności gospodarczej, której przedmiotem było wydobycie kopaliny, a następnie produkcja cegieł. Po zaprzestaniu wydobycia kopalin w roku 2006 r. wraz ze złożeniem wniosku o wygaszenie koncesji na wydobycie kopaliny, a następnie zrekultywowaniu gruntu, co zostało potwierdzone w 2009 r. przez Starostę W., a także po zmianie przeznaczenia działek w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, działki nr [...] pozostały tylko w majątku prywatnym Skarżącego oraz jego małżonki. Po blisko 10 latach od faktycznego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej na działkach oraz 6 latach od rekultywowania gruntu, z uwagi na sytuację materialną, postanowił sprzedać działki z majątku prywatnego (w przeszłości wykorzystywanego do prowadzenia działalności gospodarczej).

Skoro zatem nabywał te grunty do majątku prywatnego, dopuszczając wprawdzie możliwość odprzedaży, lecz nie było to jego głównym celem, to w zakresie dokonywanej sprzedaży gruntów nie może być traktowany jako podatnik podatku od towarów i usług, gdyż decydujące znaczenie mają zamiar i okoliczności nabycia składników majątku, a w szczególności to, czy nabycie dotyczyło zaspokojenia własnych (prywatnych) potrzeb podatnika, czy też miało związek z prowadzoną działalnością handlową. Podkreślił też, że nigdy nie prowadził działalności handlowej, polegającej na sprzedaży nieruchomości i dlatego też nie występował ani nie będzie występować w charakterze podatnika podatku VAT.

Niezależnie od powyższego, tj. naruszenia prawa materialnego przy wydaniu zaskarżonej Interpretacji, Skarżący zarzuca Organowi Interpretacyjnemu także naruszenie art. 14c § 1 i art. 14h w zw. z art. 120 i 121 § 1 O.p., poprzez niezgodną z prawem materialnym ocenę stanowiska Wnioskodawcy oraz brak uzasadnienia prawnego oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Przy tak zakreślonych granicach sporu oraz powołanymi zarzutami, Sąd w pierwszej kolejności winien rozstrzygnąć czy wydana Interpretacja spełnia wymogi, o których mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 14c § 1 i 2 O.p.

Jak bowiem wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowo administracyjnym, pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego, zawierająca zwłaszcza negatywną ocenę prawną stanowiska pytającego wraz z uzasadnieniem prawnym, musi być na tyle konkretna, aby podatnik mógł się do niej zastosować. Uzasadnienie interpretacji powinno być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie, istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy. Powinno także przedstawiać wywód prawny, z którego będzie można w sposób jednoznaczny wywieść, dlaczego stanowisko wnioskodawcy uznano za nieprawidłowe i jakie względy przemawiają za przyjęciem stanowiska organu. Za nieprawidłowe uznaje się takie działanie organu podatkowego, gdy nie wyjaśnia on w sposób precyzyjny i przekonujący dlaczego stanowisko strony jest nieprawidłowe, przez nie odniesienie się do przedstawionych we wniosku argumentów.

Szczególnie ważkie jest uzasadnienie prawne stanowiska organu interpretacyjnego, które musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie dane przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadnienie tego stanowiska musi być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy. Powinno więc ono przedstawiać argumentację prawną, z której będzie jednoznacznie wynikać dlaczego stanowisko i argumenty wnioskodawcy organ uznał za nietrafne i jakie argumenty przemawiały za stanowiskiem organu. W tym też celu najczęściej uzasadnienie prawne musi zawierać wykładnię powołanych przepisów prawa, ocenę możliwości jej zastosowania do opisanego we wniosku stanu faktycznego. Jest przy tym istotne to, że organ nie jest związany wskazanymi przez wnioskodawcę przepisami prawa. Oznacza to także obowiązek dokonania przez organ wykładni prawa oraz subsydiarnego posłużenia się w tym zakresie istniejącym orzecznictwem sądów krajowych oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Tylko taka wykładnia pozwala na zweryfikowanie nieprawidłowości stanowiska zainteresowanego podmiotu i zaprezentowanie treści obowiązujących przepisów prawa krajowego i unijnego. Ograniczenie się organu podatkowego, przy dokonywaniu oceny prawnej stanowiska pytającego, jedynie do przywołania przepisów prawa prowadzi do naruszenia art. 14c § 1 i 2 o.p. poprzez brak pełnej oceny prawnej przytoczonych przez stronę faktów (por. dla przykładu: wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2015 r.; sygn. akt II FSK 1580/13 czy też wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 1835/14).

Oceniając pod tym kątem zaskarżoną Interpretację, Sąd podzielił zarzuty skargi, że Organ nie zawarł w wydanej interpretacji uzasadnienia prawnego oceny stanowiska Wnioskodawcy. Przedstawił jedynie treść przepisów, które należy rozważyć w niniejszej sprawie wskazując, że mając na uwadze okoliczności przedstawione we wniosku należy stwierdzić, że z tytułu sprzedaży przedmiotowych czterech działek, jak i sprzedaży kolejnych, Skarżący będzie występował w charakterze podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy VAT, gdyż będzie dokonywać tych czynności w ramach działalności gospodarczej (art. 15 ust. 2 tej ustawy). Organ podkreślił przy tym, że okolicznością świadczącą o tym, że Skarżący nie zbywa majątku prywatnego, jest wcześniejszy fakt wykorzystywania sprzedawanych działek w działalności gospodarczej i w związku z tą właśnie szczególną okolicznością, nie ma znaczenia, że Skarżący nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, tj. że np. nie uzbroił terenu, nie prowadził działań marketingowych, nie wydzielił dróg, etc., ani innych działań wskazujących na zamiar takiej działalności (tj. w zakresie obrotu nieruchomościami).

W ocenie Sądu, Organ w swoich rozważaniach i ocenie prawnej nie wskazał jednak przepisu, który wprost nakazywałby opodatkowanie zbycia gruntu, który w przeszłości wykorzystywany był, choćby tylko chwilowo, do prowadzenia działalności gospodarczej, a został nabyty bez prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Tymczasem kwestia ta, w ocenie Sądu, ma istotne i kluczowe znaczenie dla oceny prawnej opisanego we wniosku stanu faktycznego, gdyż – jak wynika to wprost z opisu zdarzenia – Skarżący nie tylko nigdy nie prowadził działalności handlowej, polegającej na sprzedaży nieruchomości, w tym w odniesieniu do sprzedanych już działek (która to okoliczność, jak należy uznać, w świetle przytoczonego wcześniej stanowiska Organu, i tak ma irrelewantne znaczenie wobec faktu wcześniej prowadzonej przy wykorzystaniu tych działek działalności gospodarczej), ale podkreślił też, że po zaprzestaniu wydobycia kopalin w roku 2006 r., wraz ze złożeniem wniosku o wygaszenie koncesji na wydobycie kopaliny, a następnie zrekultywowaniu gruntu (co zostało potwierdzone w 2009 r. przez Starostę W.), a także po zmianie przeznaczenia działek w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przedmiotowe działki tj. o nr [...], pozostały tylko w majątku prywatnym Skarżącego i jego małżonki. W tym stanie rzeczy Organ winien więc uzasadnić dlaczego uznał, że pomimo upływu blisko 10 lat od faktycznego zaprzestania wykonywania działalności oraz 6 latach od zrekultywowania gruntu, na którym Skarżący prowadził wcześniej działalność gospodarczą, mamy do czynienia w odniesieniu do przedmiotowych nieruchomości "nadal" z działalnością gospodarczą, a nie – jak to wskazuje Skarżący – z zarządem majątkiem prywatnym oraz, w szczególności, z jakiego przepisu prawa materialnego wywodzi takie stanowisko prawne.

Sąd zauważa, że Organ Interpretacyjny wskazał jedynie konkluzję, bez jej uzasadnienia i bez oceny istotnych dla sprawy argumentów Wnioskodawcy.

Tym samym brak jest w wydanej interpretacji wyjaśnienia Organu dlaczego stanowisko strony jest nieprawidłowe oraz odniesienia się do przedstawionych we wniosku argumentów.

W świetle przedstawionych rozważań należało więc uznać za zasadny zarzut skargi w zakresie braku uzasadnienia prawnej oceny stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do przedstawionego wyżej elementu opisu zdarzenia.

Jednocześnie w tym stanie rzeczy, przedwczesne byłoby wyrażenie przez Sąd oceny zasadności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego.

Przy ponownym rozpoznaniu wniosku rzeczą organu będzie ocena prawna stanowiska wnioskodawcy wyrażonego w odniesieniu do wskazanego w rozważaniach opisu stanu faktycznego.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Sąd na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację.

Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które Sąd, zgodnie z art. 200, art. 205 § 2-4 i art. 209 P.p.s.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153), zasądził od organu administracji na rzecz strony Skarżącej