Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1390/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-10-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 maja 2014r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 maja 2014r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012r. Generalna Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad sformułowała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że jej wykonanie jest niemożliwe ze względów "proceduralnych", nadto groziłoby dla budżetu państwa powstaniem znacznej szkody i niewykonaniem planowanych zadań. Dodatkowo podniesiono, że wyłożenie tak wielkiej kwoty bez ujęcia jej w planie finansowym nie jest możliwe, biorąc pod uwagę zasady przygotowywania budżetu państwa. Zapłata naliczonych kwot podatku zakłóciłaby pracę jednostki w zakresie utrzymania dróg, ponieważ Dyrekcja nie posiada środków na zapłatę wątpliwych należności wobec gminy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") – po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.

Z powołanego wyżej przepisu wynika, że sąd może uwzględnić wniosek strony, gdy zachodzi co najmniej jedna z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Należy podkreślić, że wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na skarżącym. Jak podnoszono wielokrotnie w orzecznictwie, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, lecz wykazanie tego faktu ciąży na wnioskodawcy.

Pozostaje bowiem poza sporem, że przytoczona regulacja nakłada określone obowiązki nie tylko na sąd administracyjny, ale i na wnioskodawcę. Jest on zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877).

Jak z powyższego wynika, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o istnieniu powyższych zagrożeń, co dopiero uzasadniać może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentacja takiego wniosku musi być odpowiednia, tzn. w sposób przekonujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a.. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w istocie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Przypomnieć jednocześnie należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do zapłaty kary, jednak co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 maja 2014r., sygn. akt II GSK 1020/14, Lex Omega nr 1467667).

Jest rzeczą oczywistą, że Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad dysponuje – rocznie i w skali całego kraju – środkami pieniężnymi w wysokości kilku miliardów złotych. Wobec takiej dysproporcji w stosunku do oznaczonej w decyzji kwoty zobowiązania podatkowego nie sposób uznać na podstawie samego oświadczenia zawartego w skardze, że podatnik poniesie znaczną szkodę w razie wyegzekwowania decyzji. Uprawdopodobnienie takiego niebezpieczeństwa musiałoby się opierać na dokładnym wskazaniu, jakie są możliwości dysponowania środkami przez Dyrekcję, jakie będą skutki uregulowania zobowiązania podatkowego, objętego decyzją, w jaki dokładnie sposób wpłynie to na realizację konkretnych zadań Dyrekcji. Takiego zaś uzasadnienia wniosku w niniejszej sprawie zabrakło.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, za podstawę biorąc art. 61 § 3 p.p.s.a.