Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 301/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w części dotyczącej zmiany lokalizacji punktu gier postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w W., po rozpatrzeniu odwołania T.

Sp. z o.o. z siedzibą w C., w dniu [...] listopada 2013 r. wydał decyzję, którą

utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie odmowy

zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr

[...] o udzieleniu zezwolenia na prowadzenie działalności w

zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa

[...], w części dotyczącej zmiany lokalizacji punktu gier na automatach o

niskich wygranych.

Skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada

2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T.

Sp. z o.o. z siedzibą w C..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.,

dalej jako: "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność

innego toczącego się postępowania.

Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie

rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać

na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość

wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu

rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez zagadnienie wstępne (kwestię

prejudycjalną) należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w

toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia

możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma

bezpośredni wpływ na jego wynik (vide wyrok NSA z 19 kwietnia 2006 r., sygn.akt I

FSK 845/05). Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem

innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego,

sądowego (w tym również Trybunałem Stanu - vide postanowienie NSA z 6 lipca

2011 r., sygn. akt II FZ 278/11 oraz Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej –

vide np. postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r. sygn. akt II FZ 278/11) oraz przed

Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie

jest już rozpoczęte.

Zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art.

125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. Rzecz

jasna, nie może być ono jednak dowolne. Analizując celowość zawieszenia

postępowania sąd winien wziąć pod uwagę wystąpienie w przyszłości przesłanek

wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją lub

innym aktem - art. 145 § 1 pkt 7 i art. 145a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -

Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 240 § 1

pkt 7, 8 i 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z

2012 r. poz. 749 ze zm.), jak i przesłanek wznowienia postępowania

sądowoadministracyjnego (art. 272 p.p.s.a.) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w

innym, już toczącym się postępowaniu (Komentarz M. Niezgódka - Medek do art.

125 p.p.s.a., Lex Omega 39/2013). Możliwość zainicjowania tego rodzaju

nadzwyczajnego postępowania nie może być jednak traktowana jako samoistna

negatywna przesłanka fakultatywnego zawieszenia postępowania na podstawie art.

125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Względy ekonomii procesowej, sprawiedliwości, spójności

systemu prawnego oraz jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego

przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania w razie badania przez Trybunał

Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją RP lub aktami wyższego rzędu, aktu

normatywnego, który stanowi postawę do wydania zaskarżonego orzeczenia ( vide:

np. postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r. sygn. akt II FZ 278/11).

Jak wiadomo Sądowi z urzędu - postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. o

sygn. akt II GSK 686/13 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił Trybunałowi

Konstytucyjnemu pytanie prawne: "Czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o

grach hazardowych są zgodne z: a) art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; b)

z art. 20 i 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Pytanie to

zostało w Trybunale Konstytucyjnym opatrzone sygnaturą P 4/14.

W uzasadnieniu powołanego postanowienia o sygn. akt II GSK 686/13

Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, iż skutkiem wprowadzenia

przepisów art. 14 ust. 1 i art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. jest likwidacja możliwości

prowadzenia działalności gospodarczej w formie salonów gier na automatach oraz

punktów gier na automatach o niskich wygranych, które funkcjonowały na podstawie

wcześniej obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach

wzajemnych (Dz. U. Nr 4, poz. 27 ze zm.). Prowadzenie tego typu działalności stało

się dopuszczalne jedynie przez podmioty posiadające koncesję na prowadzenie

kasyna gry. Zdaniem NSA stanowi to bez wątpienia formę ograniczenia działalności

gospodarczej i dlatego podlega ocenie z punktu widzenia zasady proporcjonalności,

dla której podstawę stanowią art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

W dalszej części NSA podkreślił, że skoro cała ustawa o grach hazardowych

wprowadza bardzo daleko idące ograniczenia wolności działalności gospodarczej, to

zakres swobody regulacyjnej ustawodawcy w odniesieniu do ograniczenia tej

wolności wymaga oceny uwzględniającej fakt uczestnictwa Polski w zintegrowanym

wspólnym rynku europejskim. Z uwagi na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. wydany w sprawach połączonych C-213/11, C-

214/11 i C-217/11, w którym orzeczono, że przepisy krajowe tego rodzaju jak

przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a

nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich

wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy

techniczne" w rozumieniu przepisu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, ich projekt

powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy

wskazanej dyrektywy. Z uregulowań powyższej dyrektywy, a także rozporządzenia

Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania

krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. nr 239, poz. 2039)

wynika, że rola Komisji Europejskiej w procedurze notyfikacji przepisów technicznych

nie ma charakteru wyłącznie konsultacyjnego, lecz stanowczy.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że

regulacja art. 14 ust. 1 u.g.h. stanowi punkt wyjścia dla oceny zgodności z wyżej

wymienionymi wzorcami konstytucyjnymi tych przepisów u.g.h., których ratio legis

wynikało z wprowadzonego zakazu urządzania gier cylindrycznych, gier w karty, gier

w kości oraz gier na automatach poza kasynami gry. Do przepisów tych niewątpliwie

zaliczyć należy, stanowiące podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji

przepisy art. 129 ust. 1 oraz art. 135 ust. 2 u.g.h. W myśl pierwszego z powołanych

przepisów, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier

na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń

udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu

wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów

dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie do art. 135 ust. 2

u.g.h. w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry,

z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych.

Jak bowiem stanowi ust. 1 art. 135 u.g.h. - zezwolenia, o których mowa w art. 129

ust. 1, mogą być zmieniane, na zasadach określonych w ustawie dla zmiany koncesji

i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym

w art. 6 ust. 1-3, przez organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu

poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Przepisy

art. 56 i art. 57 stosuje się odpowiednio.

Skoro zatem w niniejszej sprawie, podstawą odmowy zmiany decyzji o udzieleniu

zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich

wygranych, w części dotyczącej lokalizacji punktu gier był wynikający z art. 135 ust. 2

u.g.h. zakaz zmiany miejsca urządzania gry, stanowiący konsekwencję normy art. 14

ust. 1 u.g.h., to mając na względzie przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu

pytanie prawne, co do konstytucyjności m.in. art. 14 ust. 1 u.g.h., Sąd na podstawie

art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. postanowił zawiesić postępowanie w sprawie do czasu

udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie P 4/14 odpowiedzi na pytanie

skierowane przez Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że wynik niniejszej sprawy

zależy od rozstrzygnięcia w sprawie P 4/14.

Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd, na

podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.