Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 841/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15, art. 17, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi H. W. na uchwałę Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 17 maja 2011 r. nr IX/101/2011 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. H. W. (dalej jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem Gminy Tarnowo Podgórne, skargę na uchwałę Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 17 maja 2011 r. nr IX/101/2011 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowościach Tarnowo Podgórne i Góra (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 212 poz. 3307, dalej jako Uchwała). Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności Uchwały w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art. 7, art. 22 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

2. art. 15, art. 17, art. 20 ust. 1. art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm., dalej jako u.p.z.p.) w związku z przepisem art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871, dalej jako ustawa zmieniająca);

3. art. 21 ust. 2 pkt 2, 5, 7, 23 lit. d, art. 39, art. 53, art. 57 ust. 1 pkt 2, art. 58 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm., dalej u.u.i.o.ś.);

4. przepisów § 4 pkt 6 i 8, § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1587, dalej jako Rozporządzenie),

5. przepisu § 137 Rozporządzenia w związku z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908, dalej jako ZTP).

Skarżąca napisała, że jest właścicielką nieruchomości objętych ustaleniami zaskarżonego miejscowego planu: działek nr [...]. Uzasadniając zarzuty skarżąca napisała, że:

1. W dacie uchwalania zaskarżonej Uchwały, Rada Gminy nie była upoważniona do określania minimalnych powierzchni nowo wydzielanych działek, zatem w ocenie skarżącej zostały przekroczone ustawowe kompetencje dotyczące zasad i warunków podziału nieruchomości. Skarżąca podkreśliła, że kompetencję do określania minimalnych powierzchni nowo wydzielanych działek rady gmin posiadały w przeszłości, na mocy art. 10 ust. 1 pkt 7 nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89 poz. 415 z późn. zm., dalej u.z.p.), oraz uzyskały później, dopiero po nowelizacji u.p.z.p., przepisami ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130 poz. 871, dalej ustawa zmieniająca). Ustawodawca dopuścił wówczas, w ramach fakultatywnych ustaleń, możliwość określenia powierzchni nowo wydzielanej działki. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z przepisem art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej, do spraw wszczętych a nie zakończonych przed dniem wejściem w życie tejże, należało stosować przepisy dotychczasowe. Nie pozostawia wątpliwości, iż momentem wszczynającym postępowanie planistyczne zmierzające do uchwalenia planu miejscowego jest podjęcie przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. W przedmiotowej sprawie Rada Gminy podjęła uchwałę Nr LXXV/470/2006 w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w miejscowości Tarnowo Podgórne i Góra w dniu 9 maja 2006 r. Ustawa zmieniająca weszła natomiast w życie z dniem 21 października 2010 r., zatem zakres merytoryczny ustaleń Uchwały powinien odpowiadać przepisom art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. obowiązującym przed dniem wejścia w życia ustawy zmieniającej.

2. Przepisem § 25 pkt 4 Uchwały został wprowadzony nakaz prowadzenia badań archeologicznych w strefach ochrony archeologicznej, co nie mieści się w ustaleniach planu miejscowego. Naruszeniem prawa jest także nałożenie przepisem § 14 pkt 5 Uchwały obowiązku uzgodnienia projektu nasadzeń zieleni izolacyjnej z Urzędem Gminy. Uchwałodawca nie zdefiniował także, co należy rozumieć pod pojęciem otoczenia obiektów zabytkowych wpisanych do wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków. Powyższe skutkuje tym, że jakakolwiek inwestycja na działkach skarżącej pociąga za sobą obowiązek wystąpienia każdorazowo do konserwatora zabytków celem uzyskania stosownego stanowiska.

3. Nie została określona wysokość zabudowy oraz brakuje określenia linii zabudowy. Przepisami Uchwały określono maksymalne wysokości budynków, jednak pojęcie budynku jest pojęciem węższym od pojęcia zabudowy (np. budowle). Jednocześnie na rysunku przedmiotowego planu miejscowego nie określono linii zabudowy, czego obowiązek także wprost wynika z przywołanych przepisów prawa. W przedmiotowym planie miejscowym względem poszczególnych jednostek strukturalnych wyznaczono jedynie linię zabudowy od strony właściwych dróg. Skarżąca została pozbawiona wiedzy względem wysokości zabudowy, która może być lokalizowana na przedmiotowym terenie.

4. Brak linii rozgraniczającej tereny o różnym przeznaczeniu. Uchybienie dotyczy przepisu § 3 pkt 8, 13, 16, zatem także § 11, § 16, § 19, również przepisu § 13 pkt 8 Uchwały, gdzie przywołanymi przepisami określono przeznaczenie terenów oznaczonych odpowiednio symbolami: 1) "U/ZP/WS", 2) "1ZP/WS-22ZP/WS", 3) "ZP/ZC", 4) "1R, 15R i 17R, 22R". W każdym z przywołanych przepisów prawa objęto liniami rozgraniczającymi obszary o różnym przeznaczeniu, tj. odpowiednio: 1) usługi, zieleń urządzona, wody powierzchniowe; 2) zieleń urządzona, wody powierzchniowe; 3) zieleń parkowa, cmentarz 4) tereny rolne z jednoczesnym dopuszczeniem lokalizacji jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego o maksymalnej powierzchni zabudowy 300m2. Z załącznika nr 1 do Rozporządzenia wynika, że każde ze wskazanych przeznaczeń jest traktowane jako odrębne.

5. Niemożliwe jest powiązanie tekstu Uchwały z załącznikiem graficznym. Przepisami § 4 ust. 1 pkt 12 w związku z § 4 ust. 4, § 5 ust. 1 pkt 3 lit. "a" w związku z § 5 ust. 4; § 6 ust. 1 pkt 10 lit. "a" w związku z § 6 ust. 4; § 8 ust. 1 pkt 4 lit. "a" w związku z § 8 ust. 4; § 9 ust. 1 pkt 3 lit. "d"; § 11 ust. 1 pkt 3 lit. "a"; § 12 ust. 1 pkt 12 lit. "a"; § 20 pkt 2; § 21 pkt 2 lit. "b" dopuszczono możliwość lokalizacji dróg wewnętrznych lub dojazdowych w stosownych jednostkach strukturalnych. Nie określono wszak lokalizacji tych dróg na załączniku graficznym.

6. Ustalenia Uchwały są niezgodne z kierunkami zagospodarowania przestrzennego wyznaczonymi w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Tarnowo Podgórne. Powyższe dotyczy terenu oznaczonego w Uchwale symbolem 7P/U, tj. tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów z zabudową usługową. Dla tego ostatniego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wyznaczono kierunek, określony na załączniku graficznym symbolem MU, tj. tereny mieszkaniowo-usługowe. Rzeczony teren graniczy z nieruchomością skarżącej; określenie przeznaczenia terenu sąsiadującego z nieruchomością Skarżącej w sposób niezgodny z ustaleniami studium, powoduje, iż negatywne skutki przeznaczenia terenu w planie miejscowym pod działalność bardziej uciążliwą niż zabudowa mieszkaniowa/usługowa ma bezpośredni wpływ na możliwość dysponowania działkami przez Skarżącą (trudności ze zbyciem działek ze względu na uciążliwe sąsiedztwo).

7. Brak określenie geometrii dachów we wskazanych jednostkach strukturalnych Uchwały. Rada Gminy nie wyczerpała obowiązkowego zakresu ustaleń planu miejscowego, stwierdzając, że w każdym przypadku geometria dachów może być dowolna.

8. Przepisem § 4 ust. 1 pkt 4 Uchwały zakazano prowadzenia działalności gospodarczej na terenach oznaczonych odpowiednimi symbolami. Rada Gminy wykroczyła poza ustawową delegację i dokonała ustaleń które nie mieszczą się w ramach ustaleń planu miejscowego, obrażając przepis art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

9. Nie zostały określone zasady scalania i podziału nieruchomości. Położenie działek skarżącej powoduje, że mogłaby ona chcieć dokonać scalenia z działkami sąsiadów (objętych tą samą jednostką strukturalną) a następnie dokonać podziału, celem bardziej racjonalnego ich wykorzystania.

10. Zaniechano procedury planistycznej. Po wydaniu przez Wojewodę Wielkopolskiego rozstrzygnięcia nadzorczego z dnia 08 lutego 2011 r. (znak: KN.I.4131-1-2/11), stwierdzającego nieważność uchwały nr LXXXl/833/10 Rady Gminy Tarnowo Podgórne, Rada Gminy podjęła uchwałę Nr VIl/75/2011 z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie zmiany uchwały Rady Gminy Tarnowo Podgórne Nr LXXV/470/2006 z dnia 9 maja 2006 r. w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w miejscowościach Tarnowo Podgórne i Góra, którą nastąpił podział obszaru na dwa pomniejsza obszary, dla których Rada Gminy wyraziła wolę sporządzenia dwóch odrębnych planów miejscowych. Po podjęciu ostatnio przywołanej uchwały jedynymi udokumentowanymi czynnościami (co wynika z kserokopii dokumentacji planistycznej udostępnionej przez Urząd Gminy) organów gminy względem ponowienia czynności proceduralnych, było przeprowadzenie dyskusji publicznej oraz rozpatrzenie uwag złożonych do projektu planu miejscowego (przy czym z dokumentacji prac planistycznych nie sposób domniemywać w oparciu o jaką informację owe uwagi były składane), a następnie podjęcie zaskarżonej Uchwały. Mieszkańcy nie zostali zatem powiadomieni o fakcie sporządzania różnych planów miejscowych dla obszaru wyznaczonego w pierwotnej uchwale intencyjnej. Skarżąca oceniła, że pozbawiono mieszkańców - w tym skarżącą, możliwości składania wniosków do planu miejscowego, zaniechano zawiadomienia organów i instytucji o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego - zakładając, iż w zaistniałej sytuacji organy właściwe do opiniowania i uzgadniania projektu planu miejscowego nie zechciałaby wnieść innych uwag, aniżeli miało to miejsce w przypadku pierwotnego opiniowania i uzgadniania projektu planu miejscowego. Ponadto, w dokumentacji prac planistycznych brak jest potwierdzenia ogłoszeń i obwieszczeń stanowiących o wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu - przez co skarżąca nie mogła skorzystać i nie skorzystała z możliwości złożenia uwag do przedmiotowego projektu planu miejscowego (w procedurze prowadzonej po wydaniu przywołanego rozstrzygnięcia nadzorczego).

11. Nie została zamieszczona w publicznie dostępnych wykazach danych informacja o opracowaniu ekofizjograficznym, o prognozie oddziaływania na środowisko, o projekcie planu miejscowego przed skierowaniem do udziału społeczeństwa oraz o opiniach Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o rzeczonym projekcie planu miejscowego.

12. i 13: naruszono procedurę planistyczną prowadzoną przed wydaniem rozstrzygnięcia nadzorczego, poprzez brak ogłoszenia w prasie miejscowej o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, następnie o wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu. W dokumentacji prac planistycznych udostępnionej przez Urząd Gminy względem ogłoszenia o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, oraz w przypadku czterech ogłoszeń o wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu, znajduje się tylko potwierdzenie zamieszczenia stosownych ogłoszeń na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy. Skarżąca przywołała przepisy art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 z późn. zm., dalej Prawo prasowe) i oceniła, że Wójt zamieścił ogłoszenie w publikatorze "Sąsiadka-czytaj" i oceniła, że nie sposób przyjąć, iż ogłoszenie zgodnie z wolą ustawodawcy zostało zamieszczone w prasie miejscowej. Nadto w dokumentacji planistycznej brak potwierdzenia umieszczenia stosownych ogłoszeń w Biuletynie Informacji Publicznej oraz w sposób zwyczajowo przyjęty.

13. Zostało zmodyfikowane ogłoszenie o wyłożeniu projektu miejscowego planu do publicznego wglądu, przy czym ustawodawca jasno określił wzór ogłoszenia – w załącznikach nr 2 i nr 7 do Rozporządzenia.

14. Nie został zachowany wymóg wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, dni w których projekt planu miejscowego wyłożony jest do publicznego wglądu, przypadać powinny na dni w których Urząd jest otwarty, i kiedy faktycznie można zapoznać się z dokumentacją sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 1999 r., sygn. akt IV SA 1683/98; wyrok WSA w Opolu z dnia 19 lipca 2004 r., sygn. akt II SA/Wr 2693/03). W przedmiotowej sprawie uchybiono powyższemu obowiązkowi w przypadku czwartego wyłożenia projektu planu miejscowego (20 lipca 2010 - 9 sierpnia 2010 r.) oraz piątego wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego wglądu (24 września 2010 - 14 października 2010 r.). Skarżąca zastrzegła, że w każdym przywołanym przypadku skorzystała z możliwości złożenia uwagi do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu miejscowego; oceniła jednak, że uchybienie to powinno zostać poddane kontroli sądu.

15. Nie zostały rozpatrzone wnioski oraz uwagi złożone do projektu miejscowego planu. Wprawdzie u.p.z.p. wprost nie wskazuje formy prawnej w jakiej następuje rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosków do planu, ale mając na uwadze zasady ogólne działania organu przygotowującego projekt planu, którym jest organ wykonawczy gminy, nie może budzić wątpliwości, że czynność ta powinna być dokonana w trybie zarządzenia, i z dochowaniem formy pisemnej. Organ nie ma obowiązku wydawania indywidualnych zarządzeń dotyczących każdego z wniosków. Może rozpoznać je zarządzeniem zbiorczym w sprawie uwzględnienia lub odrzucenia wniosków, przedstawiając jednakże każdy złożony wniosek w zindywidualizowany sposób wraz z indywidualnym rozpatrzeniem go. Nadto powinien przedstawić je w załączonej do zarządzenia tabeli. W dokumentacji prac planistycznych przekazanej przez Urząd Gminy, zarówno w przypadku rozpatrzenia wniosków, jak też w przypadku każdorazowego rozpatrzenia uwag, brak jest zarządzenia Wójta.

16. W prowadzonej procedurze planistycznej Wójt wystąpił o opinie i uzgodnienia do podmiotów innych niż wskazał ustawodawca przywołanymi przepisami prawnymi, naruszając zasadę legalizmu. Wójt zawiadomił o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, a następnie wystąpił z wnioskiem o zajęcie stanowiska względem projektu planu miejscowego do podmiotów innych niż wskazane przez ustawodawcę, z jednoczesnym podaniem tychże przepisów prawnych jako podstawy prawnej do zajęcia stanowiska. Wójt, przywołując bezpodstawnie przepis art. 17 ust .7 u.p.z.p. między innymi wystąpił z wnioskiem o uzgodnienie projektu planu miejscowego do takich podmiotów jak: Grupa ENEA S.A., TP-KOM sp. z o.o. oraz G.EN. Gaz ENERGIA S.A.

17. Wójt nie uzgodnił projektu planu miejscowego z komendantem właściwego oddziału Straży Granicznej.

18. Nie wystąpiono do, odpowiednio, regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz do państwowego powiatowego inspektora sanitarnego z wnioskiem o uzgodnienie zakresu informacji wymaganych w prognozie oddziaływana na środowisko. Nie uzyskano również opinii o projekcie planu miejscowego oraz prognozie oddziaływana na środowisko regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz do państwowego powiatowego inspektora sanitarnego.

19. Naruszono przepis § 137 w związku z § 143 ZTP poprzez zdefiniowanie przepisem § 2 pkt 13 Uchwały pojęcia obiektu małej architektury. Przywołana definicja jest powtórzeniem definicji pomieszczonej w przepisie art. 3 pkt. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2013 r. poz. 1409).

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Gminy wniósł o odrzucenie skargi, jako przedwcześnie wniesionej, względnie o oddalenie skargi. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi napisał, że skarżąca wezwała Radę Gminy Tarnowo Podgórne do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 17 czerwca 2013 r. Przewodniczący Rady Gminy zawiadomił skarżącą pismem z dnia 4 lipca 2013 r., że ze względu na harmonogram posiedzeń Rady Gminy, wezwanie do usunięcia naruszenia będzie rozpatrywane w dniu 27 sierpnia 2013 r. Pełnomocnik ocenił, że tak wniesiona skarga jest przedwczesna, i zasługuje na odrzucenie.

Z ostrożności procesowej, ustosunkowując się do zarzutów skargi, pełnomocnik Gminy napisał, że skarżąca wnosząc skargę, skutecznie nie przeprowadziła dowodu naruszenia prawa, mającego bezpośredni wpływ na jej indywidualną sytuację prawną. Podkreślił, że procedura podejmowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być źródłem interesu prawnego, a błędy proceduralne nie wystarczają dla uruchomienia merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały. Naruszenie procedury uchwałodawczej może powodować stwierdzenie nieważności uchwały, jednak w sytuacji, gdy dojdzie do jego badania po wykazaniu przez wnoszącego skargę, że jego interes prawny wywodzi się z prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 23 października 2012r, sygn. akt II OSK 1847/12, LEX nr 1234178). Dalej podkreślił, że Wojewoda, oceniając zgodność Uchwały z przepisami prawa, nie znalazł podstaw do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego i opublikował tekst uchwały w dzienniku urzędowym województwa. Zaznaczył, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości, które dzięki uchwaleniu przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego stały się gruntami przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (powierzchnia terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową około 2,5 ha; zgodnie z ustaleniami planu (minimalna powierzchnia działki budowlanej 1200 m2). Część nieruchomości przeznaczona został pod drogę wewnętrzną, zapewniając obsługę komunikacyjną terenów mieszkaniowych oraz tereny zieleni urządzonej z istniejącym systemem wód powierzchniowych. Przed uchwaleniem ww. planu zagospodarowania przestrzennego tereny te stanowiły grunty rolne. Trudno zatem stwierdzić, że uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpiło ze szkodą dla skarżącej.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi pełnomocnik przywołał następujące argumenty:

1. Co do zarzutów nr 1, 4-5, 6, 8-9 oraz 19 pełnomocnik podkreślił, że przedmiotowa dokumentacja planistyczna została pod względem zgodności z prawem sprawdzona przez Wojewodę Wielkopolskiego i w konsekwencji opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego. W związku z tym pełnomocnik ocenił, że Wojewoda nie dopatrzył się istotnych naruszeń prawa w tym zakresie.

2. Sformułowanie "w szczególności" użyte w przepisie § 4 pkt 6 Rozporządzenia wskazuje jednoznacznie, iż wymienione parametry i wskaźniki nie stanowią zamkniętego katalogu, do których należy dostosować projekt planu miejscowego. Parametr określający minimalną powierzchnię działki jest istotny z punktu widzenia regulacji intensyfikacji wykorzystania terenu oraz kształtowania ładu przestrzennego. Taka interpretację potwierdza dokonana zmiana u.p.z.p. dokonana ustawą zmieniającą, w której ustawodawca umieścił parametr dotyczący powierzchni działki budowlanej w katalogu parametrów i wskaźników dla miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 15 ust. 3 pkt. 10 u.p.z.p.). Ponadto § 6 ust. 1 pkt 8 Uchwały nie dotyczy procedury scalania i podziały nieruchomości o której mowa w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami, a jedynie połączenia działek znajdujących się w jednej księdze wieczystej. Plan nie ustala zasad scalania i podziału nieruchomości ponieważ nie przewiduje takiej procedury.

3. Na obszarze objętym opracowaniem planu znajdują się zewidencjonowane stanowiska archeologiczne ujęte w wojewódzkiej ewidencji zabytków. Mając na celu ochronę stanowisk archeologicznych Powiatowy Konserwator Zabytków wyraźnie ustalił formę i warunki ochrony zabytków oraz sposób ich realizacji, jaki ma obowiązywać przyszłych inwestorów tj. obowiązek prowadzenia badań archeologicznych, na które należy uzyskać pozwolenie na badania archeologiczne przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Wprowadzenie do planu powyższego zapisu było warunkiem uzgodnienia projektu planu.

4. Przepisy art. 2 pkt 1 i 2 kierunków Studium oraz charakter Studium, jako aktu planistycznego wewnętrznego pozwalają w uzasadnionych przypadkach na określenie w planie miejscowym odmiennego przeznaczenia niż kierunek (funkcja dominująca) wskazany w studium. Mając na uwadze powyższe zapisy pełnomocnik ocenił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w miejscowościach Tarnowo Podgórne i Góra jest zgodny ustaleń Studium.

5. Po wydaniu przez Wojewodę Wielkopolskiego rozstrzygnięcia nadzorczego Nr KN.I-7.4131-1-2/11 Rada Gminy zmieniła uchwałę nr LXXV/470/2006 z dnia 9 maja 2006 r. w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w miejscowości Tarnowo Podgórne i Góra (uchwałą Nr VII/75/2011 z dnia 22 marca 2011 r.), dopuszczając opracowanie i uchwalenie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dwóch częściach, wyłączając z opracowania część terenu w centrum Tarnowa Podgórnego, pomiędzy ulicami: Poznańską, Fabryczną, 25 Stycznia i Pocztową. Następnie Wójt wprowadził zmiany do projektu planu wynikające z ww. rozstrzygnięcia nadzorczego oraz przekazał Radzie Gminy projekt planu wraz z nieuwzględnionymi podczas pierwszego wyłożenia projektu planu uwagami na sesję w dniu 22 marca 2011 roku (rozstrzygnięcie wojewody dotyczyło braku rozpatrzenia przez Radę Gminy ww. uwag). Rada Gminy uchwałą nr VII/76/2011 rozpatrzyła uwagi oraz, korzystając z uprawnień art. 19 ust. 1 u.p.z.p., po zapoznaniu się z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowościach Tarnowo Podgórne i Góra, stwierdziła konieczność wprowadzenia zmian do projektu i ponowienia procedury w niezbędnym zakresie. W dniach od 01 kwietnia 2011 r. do 21 kwietnia 2011 r. projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został po raz szósty wyłożony do publicznego wglądu. W związku z powyższym po zmianie uchwały intencyjnej nastąpiło ponowienie procedury w zakresie wyłożenia do wglądu. Wprowadzone zmiany nie rodziły konsekwencji dla organów opiniujących i uzgadniających. Z tego względu nie było koniecznym ponawianie tego etapu procedury.

6. Wymóg u.u.i.o.ś. nie stanowi elementu procedury sporządzania planu miejscowego. Z tego względu umieszczenie informacji o opracowywanym dokumencie w publicznie dostępnym wykazie danych o środowisku nie stanowi elementu dokumentacji prac planistycznych. O przystąpieniu do strategicznej oceny oddziaływania na środowisko oraz możliwości zapoznania się ze sporządzanymi dokumentami pianistycznymi społeczeństwo zostało powiadomione w ogłoszeniu i obwieszczeniach Wójta z dnia: 14 maja 2009 r., 01 października 2009 r., 02 marca 2010 r., 05 lipca 2010 r., 13 września 2010 r., 23 marca 2011 r. o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

7. Bezpłatne czasopismo "Sąsiadka-czytaj" spełnia kryteria definiujące jako prasę, bowiem jest publikacją periodyczną, posiadającą stały tytuł, opatrzoną numerem bieżącym, nazwą i adresem wydawcy, adresem redakcji, miejscem i datą wydania (zamknięcie numeru), nazwą zakładu drukarskiego, międzynarodowym znakiem informacyjnym. Wymienione informacje znajdują się w każdym numerze. Jest także prasą lokalną. Ponadto pełnomocnik podkreślił, że ogłoszenie Wójta o przystąpieniu do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz ogłoszenia o udostępnieniu projektu miejscowego planu do publicznego wglądu zostały umieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej. Potwierdzenie nie znajduje się w dokumentacji prac planistycznych, ponieważ nie wymagały tego przepisy u.p.z.p.

8. Rozporządzenie obowiązuje od dnia 27 września 2003 r. natomiast u.u.i.o.ś. weszła w życie zdecydowanie później i dlatego załączony do Rozporządzenia wzór ogłoszeń/obwieszczeń nie zawiera informacji wymaganych przez późniejszą ustawę. Nadto pełnomocnik podkreślił, że przepisy prawa nie precyzują wzajemnych relacji pomiędzy procedurą sporządzania planu miejscowego a strategiczną oceną oddziaływania na środowisko.

9. Z przepisu art. 17 pkt 9 u.p.z.p. nie wynika jednoznacznie, czy mają to być dni robocze i kalendarzowe. Ponadto, projekt planu każdorazowo został umieszczony na stronie internetowej Gminy, był zatem dostępny przez minimum 21 dni, 7 dni w tygodniu 24 godziny na dobę.

10. Wnioski oraz uwagi zgłoszone do projektu mpzp w toku postępowania zostały rozpatrzone przez Wójta, co ma odzwierciedlenie w dokumentacji planistycznej jako tabelaryczne wykazy wniosków i uwag, opatrzone stosownymi tytułami. Wykazy te zawierają kolumnę pt. "Rozstrzygnięcie Wójta Gminy" oraz są opatrzone podpisem Wójta. Jest to jednoznaczne z rozpatrzeniem wniosków i uwag. Ponadto rozstrzygnięcia Wójta w sprawie rozpatrzenia uwag zostały podane do publicznej wiadomości na stronie internetowej gminy. Uzasadnieniem przyjętej formuły rozstrzygnięcia jest treść art. 7 u.p.z.p. i biorąc pod uwagę do regulację nie ma konieczności rozstrzygania uwag w formie zarządzenia.

11. Przepis art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej określa zasady równości wobec prawa obywateli Rzeczpospolitej Polskiej. W rozumieniu definicji obywatela jako osoby fizycznej związanej z terytorium danego kraju przepis ten nie został złamany - obywatele jako członkowie społeczeństwa zostali powiadomieni o etapach procedury poprzez podanie stosownych informacji do publicznej wiadomości w formie obwieszczeń i ogłoszeń. Instytucje zawiadomione w sposób indywidualny posiadają osobowość prawną i nie stanowią obywatela w świetle przepisów prawa.

Treść art. 11 u.p.z.p. w żaden sposób nie zamyka możliwości zbierania opinii oraz zawiadamiania innych instytucji niż zdefiniowanych przez ustawodawcę. W interesie Gminy było zgromadzenie opinii od instytucji o strategicznej roli w przedmiocie administracji i inwestycji z zakresu przesyłowej infrastruktury technicznej celem stworzenia jak najdokładniejszych ustaleń dla potrzeb projektu przedmiotowego planu.

12. Etap opiniowania projektu miejscowego planu miał miejsce w momencie wejścia w życie u.u.i.o.ś. Prognoza oddziaływania na środowisko została sporządzona wcześniej i nie było konieczności uzgadniania jej zakresu. Projekt planu wraz z prognozą został zaopiniowany przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego stosownie do nowych przepisów.

Na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. pełnomocnik skarżącej wniósł i wywodził jak w skardze. Pełnomocnicy Gminy wnosili i wywodzili jak w odpowiedzi na skargę, podkreślając, że strona skarżąca nie wykazała istnienia interesu prawnego ani jego naruszenia, do którego miałyby dojść na skutek uchwalenia miejscowego planu. Nadto pełnomocnik Gminy złożyła do akt pismo procesowe. W uzupełnieniu odpowiedzi na skargę odniosła się do zarzutów oznaczonych w skardze numerami 1, 4-6, 8-9 i 19.

Odnosząc się do zarzutu skargi nr 1 pełnomocnik powtórzyła argument zawarty w odpowiedzi na skargę, że sformułowanie "w szczególności" użyte w przepisie § 4 pkt 6 Rozporządzenia wskazuje jednoznacznie, iż wymienione parametry i wskaźniki nie stanowią zamkniętego katalogu, do których należy dostosować projekt planu miejscowego.

Odnosząc się do zarzutów nr 4-5 pełnomocnik napisała, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Ponadto, zgodnie z § 9 ust. 4 Rozporządzenia, w zależności od specyfiki i zakresu ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów oraz granic i linii regulacyjnych, dopuszcza się stosowanie na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych. Dopuszczenie lokalizacji dróg wewnętrznych - dojazdów do nieruchomości w ramach terenów o przeznaczeniu np. zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej należy traktować jako określenie sposobu zagospodarowania terenu w ramach przeznaczenia podstawowego, a nie odmienne przeznaczenie terenu, niezwiązane z przeznaczeniem podstawowym. Z tego względu wydzielenie wszystkich dróg wewnętrznych linią rozgraniczającą nie jest konieczne, w szczególności, gdy ich powstanie nie jest przesądzone i zależne będzie np. od intensywności zagospodarowania terenu.

Odnosząc się do zarzutu nr 6 pełnomocnik napisała, że Studium dla terenu objętego planem wskazuje dominujący kierunek: zabudowy mieszkaniowo-usługowej (symbol MU). Zgodnie z § 2 Kierunków Studium "Studium, określa dominujące funkcje terenów; zezwala się na uzupełnianie funkcji, o których mowa w pkt 1, funkcjami komplementarnymi oraz funkcjami odmiennymi pod warunkiem ich nieuciążliwości dla otoczenia; istniejąca zabudowa o funkcji niezgodnej z określonym w Studium przeznaczeniem terenów, może podlegać modernizacji i remontom pod warunkiem ograniczenia jej uciążliwości (kolizyjności) metodami technologiczno-technicznymi. Teren 7P/U stanowi istniejący zakład produkcyjno-magazynowy. Biorąc pod uwagę powyższe, plan miejscowy adoptuje istniejącą zabudowę, w celu ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich nie zezwala na lokalizację nowych obiektów produkcyjnych oraz zakłada lokalizację pasów zieleni izolacyjnej. Jest zatem zgodny z przytoczonymi zapisami Studium.

Odnosząc się do zarzutu nr 8 pełnomocnik napisała, że zapis §4 ust. 1 pkt 4 Uchwały jest przeniesieniem ustalenia dotychczas obowiązującego dla przedmiotowego terenu planu miejscowego. Jest to zatem usankcjonowanie istniejącego porządku prawnego obowiązującego od 15 lat. Z uwagi na intensywność zagospodarowania terenu jest to ustalenie słuszne, mające na celu minimalizację potencjalnych konfliktów.

Odnosząc się do zarzutu nr 9 pełnomocnik napisała, że w planie miejscowym określa się szczegółowe zasady scalania i podziału nieruchomości w przypadku gdy plan zakłada taką procedurę. Przedmiotowy plan nie zakłada scalania i podziału nieruchomości w trybie określonym ustawą o gospodarce nieruchomościami, ponieważ nie ma takiej potrzeby. Plan dopuszcza sytuację w której działka budowlana może składać się z dwóch działek geodezyjnych. Możliwa jest zatem sytuacja, w której wniosek o podział nieruchomości złożą właściciele sąsiednich nieruchomości chcący zagospodarować teren "bardziej racjonalnie". Możliwe jest także połączenie dwóch działek w jedną, co często mylone jest z procedurą scalenia.

Odnosząc się do zarzutu nr 19 pełnomocnik napisała, że u.u.i.o.ś. weszła w życie w dniu 7 listopada 2008 r. Zgodnie z przepisem art. 155 ww. ustawy, do spraw wszczętych a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w chwili wejścia w życie omawianych przepisów uzyskał opinię Wojewody Wielkopolskiego pełniącego funkcję organu ochrony środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Z tego względu nie było wymagane uzgodnienie zakresu prognozy. Do projektu planu została sporządzona prognoza oddziaływania na środowisko na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów i skarżąca mogła się nią zapoznać.

[...]

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Sąd nie podzielił stanowiska organu, co do konieczności odrzucenia skargi. Otóż pismem z dnia 17 czerwca 2013 r., doręczonym do Urzędu Gminy Tarnowo Podgórne tego samego dnia, skarżąca wezwała Radę Gminy Tarnowo Podgórne do usunięcia stwierdzonych uchybień, rażąco obciążających stosowne przepisy prawa oraz naruszających jej interes prawny; organ udzielił odpowiedzi, że wnioski skarżącej, w tym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dot. zaskarżonej Uchwały będą rozpatrywane na sesji w dniu 27 sierpnia 2013 r. Zgodnie z przyjętym stanowiskiem przez Naczelny Sąd Administracyjny w Uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia 2 kwietnia 2007 r. II OPS 2/07:

1. Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm., dalej u.s.g.)

2. Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 u.s.g.), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. Tym samym skarżąca dostosowała się do powyższego trybu i skarga jest wniesiona w terminie.

Podstawę prawną wniesioną w niniejszej sprawie skargi stanowił art. 101 ust. 1 u.s.g. Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, przy czym dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi.

Nie budzi wątpliwości, że uchwała w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Również pozostałe wymogi formalne do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zostały spełnione, albowiem skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i wniesiona z zachowaniem terminu do jej wniesienia.

Przed przystąpieniem do oceny merytorycznej skargi Sąd jest obowiązany do czy skarżący posiada interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. W tym miejscu wskazać należy, iż legitymacja do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt. OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 2). Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, musi więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącej. Wskazać należy, iż w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2451, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (porównaj: wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964). W wyroku tym sąd wskazał również, iż na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia.

Podsumowując stwierdzić należy, iż przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność uchwały z zakresu administracji publicznej kształtowany jest na innych zasadach, aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) zaskarżonej uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną jest fakt, że skargę na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wniosła właścicielka działek objętych ustaleniami zaskarżonej Uchwały (działki o numerach [...]). Wprawdzie Gmina podnosi w odpowiedzi na skargę, że przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tereny skarżącej stanowiły grunty rolne, zaś dzięki uchwaleniu przedmiotowego planu skarżąca uzyskała prawo zabudowy gruntów zabudową mieszkaniową jednorodzinną, to stwierdzić przede wszystkim należy, że postanowienia miejscowego planu określiły kształt prawa własności, blokując na przyszłość inne możliwości korzystania z nieruchomości, np. na cele budowlane wykraczające poza ustalenia przyjęte w miejscowym planie. W ocenie sądu na tym polega naruszenie interesu prawnego skarżącej. Zarazem sąd podkreśla, że rolą gminy nie jest arbitralna ocena tego, czy uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpiło ze "szkodą" dla poszczególnych mieszkańców, czy też z "korzyścią" dla nich; w konsekwencji rolą gminy nie jest również wywodzenie braku interesu prawnego z sugestii "polepszenia się" sytuacji skarżącej w wyniku uchwalenia miejscowego planu.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd, że naruszenie interesu prawnego pozwoliło skarżącej wnieść skargę, jednak nie ma jakiegokolwiek wpływu na działanie sądu, który ocenia zgodność zaskarżonego aktu z obiektywnym porządkiem prawnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2010 r., II SA/Kr 806/10; przywołany wyrok został wprawdzie uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2011 r., II OSK 412/11, jednak z innych powodów).

Przechodząc do oceny zaskarżonej uchwały sąd wskazuje, że obowiązek uwzględnienia skargi powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, tj. norm prawa materialnego. Należy podkreślić, iż kontrola sądu w sprawach dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w planie rozstrzygnięć. Ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że zgodnie z art. 15 u.p.z.p. organem właściwym w sprawie sporządzenia projektu planu miejscowego jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). W myśl art. 17 u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie przyjęcia zaskarżonej Uchwały, wójt, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, kolejno:

1) ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia;

2) zawiadamia, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu;

3) (skreślony);

4) sporządza projekt planu miejscowego rozpatrując wnioski do planu, o których mowa w pkt 1, wraz z prognozą oddziaływania na środowisko;

5) sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem kwestii związanych z wzajemnymi rozliczeniami pomiędzy gminą a właścicielem nieruchomości (użytkownikiem wieczystym) w związku ze zmianą wartości nieruchomości - art. 36 u.p.z.p.;

6) występuje o:

a) opinie o projekcie planu do:

– gminnej lub innej właściwej komisji urbanistyczno-architektonicznej,

– wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast, graniczących z obszarem objętym planem, w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym,

– regionalnego dyrektora ochrony środowiska,

– właściwych organów administracji geologicznej w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych,

– Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w zakresie telekomunikacji,

– właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska w zakresie lokalizacji nowych zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii, zmian, o których mowa w art. 250 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (wówczas Dz. U. z 2008 r. Nr 25 poz. 150 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 z późn. zm., dalej POŚ) w istniejących zakładach o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii i nowych inwestycji oraz rozmieszczenia obszarów przestrzeni publicznej i terenów zabudowy mieszkaniowej w sąsiedztwie zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii, w przypadku gdy te inwestycje, obszary lub tereny zwiększają ryzyko lub skutki poważnych awarii,

– właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, oraz

b) występuje o uzgodnienie projektu planu z:

– wojewodą, zarządem województwa, zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych,

– organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych,

– właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę,

– właściwymi organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa,

– dyrektorem właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani,

– właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych,

– ministrem właściwym do spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony uzdrowiskowej,

– właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz

c) zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne;

7) (uchylony);

8) (uchylony);

9) wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza, w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości (w sposób określony w pkt 1), o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami;

10) (uchylony);

11) wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 10, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu;

12) rozpatruje uwagi dotyczące projektu planu (o których mowa w pkt 11), w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania;

13) wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag dotyczących projektu planu (o których mowa w pkt 11), a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia;

14) przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag dotyczących projektu planu (o których mowa w pkt 11).

Sąd nie dopatrzył się uchybień proceduralnych z urzędu ,które musiałby zaskutkować stwierdzeniem nieważności uchwały. Jeżeli chodzi o zarzuty skarżącej to Sąd doszedł do wniosków jak poniżej.

Odnośnie zarzutu skargi nr 1, że w dacie uchwalania zaskarżonej Uchwały Rada Gminy nie była upoważniona do określania minimalnych powierzchni nowo wydzielanych działek, to sąd podziela ocenę prawną skarżącej, że taką kompetencję rady gminy posiadały pod rządami u.z.p. oraz otrzymały później, w wyniku dodania przepisu pkt 10 do ust. 3 w art. 15 u.p.z.p. – ustawą zmieniającą. Rację ma również skarżąca wskazując na art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej, dotyczący stosowania przepisów dotychczasowych do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu. W związku z tym podkreślenia wymaga, że w przypadku kompetencji do określania minimalnych powierzchni nowo wydzielanych działek było to nie tylko wprowadzenie, co bardziej "przywrócenie" gminie tej kompetencji. Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że ustawodawca przekazał gminie kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu, a podstawowym narzędziem regulacji zagospodarowania przestrzennego jest plan miejscowy. Sąd zatem ocenia, że ustalenie minimalnej powierzchni działki w zaskarżonej Uchwale nie jest powodem uzasadniającym stwierdzenie nieważności poszczególnych przepisów Uchwały. Warto również zaznaczyć cel nowelizacji, wskazany w uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej, którym było wprowadzenie instytucji prawnych mających na celu przyśpieszenie powstawania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

Gmina skorzystała z uprawnień w zakresie kształtowania ładu przestrzennego.

Odnośnie zarzutu skargi nr 2, dotyczącego nakazu prowadzenia badań archeologicznych w strefach ochrony archeologicznej – podczas prowadzenia prac ziemnych w obrębie wykopu budowlanego, to sąd wskazuje, że podziela argumenty zawarte w odpowiedzi na skargę, w punkcie "ad.3". Nadto sąd wskazuje, że zgodnie z art. 7 z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162 poz. 1568 z późn. zm., dalej ustawa o ochronie zabytków) formą ochrony zabytków jest, między innymi, ustalenie ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W art. 18 ust. 2 tej ustawy ustawodawca wprost nakazał, aby w aktach planistycznych ustalać przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu uwzględniające opiekę nad zabytkami. Nadto w dacie przyjęcia Uchwały obowiązywał już art. 20 ustawy o ochronie zabytków, zgodnie z którym projekty i zmiany, między innymi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podlegają uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. W dokumentacji planistycznej znajduje się pismo Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 23 lipca 2007 r. stwierdzające, że teren objęty planem znajduje się w strefie występowania stanowisk archeologicznych będących pod opieką konserwatorską. W tym miejscu należy przytoczyć pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w warszawie II OSK 823/10 wyrok NSA W-wa 2010-11-04 LEX nr 746816

1. Wykładnia norm art. 19 ust. 1 ustawy z 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wskazuje, że uwzględnienie w studium i w miejscowym planie zabytków nieruchomych i parków kulturowych stanowi element obligatoryjny studium i planu, zaś umieszczenie gminnego programu opieki nad zabytkami jest obowiązkowe tylko wówczas, gdy gmina powinna takie opracowanie sporządzić, co do strefy ochrony konserwatorskiej. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przepis art. 19 ust. 1 zawiera otwarty katalog obiektów, których ochrona winna być uwzględniona w studium i w planie zagospodarowania.

2. Skoro ustawodawca w przepisach art. 18 i art. 19 ustawy z 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami przewidział konieczność uwzględniania warunków ochrony zabytków w opracowaniach przestrzennych, jednocześnie dopuszczając możliwość wariantu przejściowego, jest oczywistym, że projekt planu miejscowego musi zostać uzgodniony z właściwym organem ochrony zabytków, a uzgodnienie to ma charakter wiążący dla organu stanowiącego gminy.

Nie stanowi również naruszenia prawa brak zdefinowania w uchwale pojęcia "otoczenia obiektów". Definicja taka wynika z ustawy o ochronie zabytków. W art. 3 pkt 15 ustawy o ochronie zabytków powiedziane jest ,że otoczenie to teren wokół lub przy zabytku wyznaczony w decyzji o wpisie tego terenu do rejestru zabytków w celu ochrony wartości widokowych zabytku oraz jego ochrony przed szkodliwym oddziaływaniem czynników zewnętrznych.

Odnosząc się do nałożonego w § 14 pkt 5 Uchwały obowiązku uzgodnienia projektu nasadzeń zieleni izolacyjnej to Sąd interpretuje ,że celem uregulowania w paragrafie 14 planu zagospodarowania przestrzennego odnośnie przewidywanej w planie zieleni izolacyjnej i ewentualnych uzgodnień z urzędem gminy było zapewnienie zgodności nasadzeń z regulacją planu zagospodarowania przestrzennego i zabezpieczenie skuteczności funkcji izolacyjnej zieleni zwłaszcza, że chodzi o oddzielenie przede wszystkim trenów o funkcji usługowej i produkcyjnej od przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową. Nie ma więc powodów dla. których należałoby stwierdzić w tym pkt nieważność.

Odnośnie zarzutu skargi nr 3, dotyczącego braku określenia wysokości zabudowy w miejsce określenia maksymalnych wysokości budynków oraz braku określenia linii zabudowy, to zarzut ten, w zakresie braku określenia wysokości zabudowy, jest częściowo niezrozumiały. Na pięć wskazanych w skardze przepisów Uchwały w trzech została określona "maksymalna wysokość zabudowy", z uściśleniem maksymalnej wysokości budynków na poszczególnych jednostkach ustaleń planu, które to jednostki są wydzielone liniami rozgraniczającymi; dwa ostatnie przepisy przywołane w skardze dotyczą istniejącego cmentarza oraz zieleni parkowej z dopuszczeniem lokalizacji cmentarza i tylko dla tych terenów określono maksymalną wysokość budynków. Sąd podkreśla, że maksymalna wysokość zabudowy została oddzielnie wskazana dla budynków mieszkalnych i innych (garażowych, gospodarczych) i sprecyzowana poprzez wskazanie ilości metrów do "najwyższego punktu dachu". Sąd nie widzi naruszenia zasad sporządzania projektu planu miejscowego poprzez odstąpienie od określenia wysokości zabudowy, na rzecz maksymalnej wysokości budynków, na terenie cmentarza czy terenie zieleni parkowej z dopuszczeniem lokalizacji cmentarza.

Co do wyznaczenia linii zabudowy wyłącznie od strony właściwych dróg, to brak podstaw prawnych do tak istotnego ograniczania prawa własności; linia zabudowy jest nieprzekraczalna wyłącznie w kierunku pasa drogi publicznej.

Odnośnie zarzutu skargi nr 4 i nr 5, to sąd podziela stanowisko pełnomocnika Gminy, zawarte w piśmie procesowym złożonym do akt na rozprawie, wskazane w punkcie "Ad. 4, 5. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Ponadto, zgodnie z § 9 ust. 4 Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zależności od specyfiki i zakresu ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów oraz granic i linii regulacyjnych, dopuszcza się stosowanie na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych.

Biorąc pod uwagę powyższe w przedmiotowym mpzp zastosowano mieszane oznaczenia dotyczących przeznaczenia terenu. Natomiast, każdy teren, dla którego ustalono odmienne zasady zagospodarowania został wydzielony liniami rozgraniczającymi. Jest to zgodne z przepisami prawa oraz sztuką urbanistyczną.

Dopuszczenie lokalizacji dróg wewnętrznych - dojazdów do nieruchomości w ramach terenów o przeznaczeniu np. zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej należy traktować jako określenie sposobu zagospodarowania terenu w ramach przeznaczenia podstawowego, a nie odmienne przeznaczenie terenu, niezwiązane z przeznaczeniem podstawowym. Z tego względu wydzielenie wszystkich dróg wewnętrznych linią rozgraniczającą nie jest konieczne, w szczególności, gdy ich powstanie nie jest przesądzone i zależne będzie np. od intensywności zagospodarowania terenu.

Odnośnie zarzutu skargi nr 6, dotyczącego braku zgodności ustaleń miejscowego planu dla terenu oznaczonego w Uchwale symbolem 7P/U ze Studium, to trzeba wskazać, że w § 2 Studium ustalono zasady interpretacji tekstu i rysunku Studium: Studium określa dominujące funkcje terenów (§ 2 pkt 1) oraz zezwala na uzupełnianie funkcji dominujących funkcjami komplementarnymi oraz funkcjami odmiennymi, pod warunkiem ich nieuciążliwości dla otoczenia (§ 2 pkt 2). Symbolem P/U określono w Uchwale tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów z zabudową usługową, przy czym dla terenu 7P/U określono lokalizację składów, magazynów; zabudowy biurowo-administracyjnej, zabudowy usługowej (§ 12 ust.1 pkt 2 Uchwały). Przedmiotowy teren jest określony w Studium symbolem MU: z wyrysu Studium umieszczonego obok rysunku planu wynika, że jest to "teren inicjatyw indywidualnych z prawem zabudowy mieszkaniowej". W piśmie procesowym złożonym na rozprawie pełnomocnik Gminy wskazała na dominujący kierunek zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Zważywszy na możliwość uzupełniania funkcji dominujących funkcjami komplementarnymi a nawet odmiennymi – pod warunkiem ich nieuciążliwości dla otoczenia, sąd akceptuje stanowisko Gminy, zawarte w przywołanym piśmie procesowym, że plan miejscowy adaptuje istniejącą zabudowę, w celu ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich nie zezwala na lokalizację nowych obiektów produkcyjnych, oraz zakłada lokalizację pasów zieleni izolacyjnej. Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w studium określa się w szczególności kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów. Natomiast w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Poprzez uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego organy gminy podejmują podstawowe ustalenia w zakresie kształtowania polityki przestrzennej, ujęte kierunkowo, czyli nie "docelowo". Studium nie dokonuje przeznaczenia terenów na oznaczone cele, np. zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub jednorodzinnej, ale wskazując tego rodzaju funkcję terenów, studium ukierunkowuje planowanie miejscowe na ten rodzaj zabudowy. Skoro w studium określa się m.in. kierunki zmian w przeznaczaniu terenów, to gmina w ramach władztwa planistycznego może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium. W przedmiotowej sprawie właśnie taka zmiana – w granicach zakreślonych ustaleniami studium - miała miejsce.

Odnośnie zarzutu skargi nr 7, dotyczącego naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego poprzez "brak określenia geometrii dachów" to sąd podkreśla, że czym innym jest pominięcie (przemilczenie, brak odniesienia się), a czym innym jest wyartykułowane w tekście Uchwały zezwolenie na dowolną geometrię dachu, dla precyzyjnie określonego terenu, w sytuacji, kiedy dla pozostałych jednostek ustaleń planu (terenów) geometria dachów została określona. Uchwałodawca dał wyraz swojemu uznaniu, że na każdorazowo określonych jednostkach ustaleń planu ład przestrzenny nie ucierpi, jeżeli inwestorzy samodzielnie ustalą geometrię dachu. Zezwolenie na samodzielne określenie geometrii dachu nie ma nic wspólnego z brakiem określenia geometrii dachu. W ocenie sądu brak podstaw aby zakwestionować wolę Rady Gminy również i w tym zakresie.

Odnośnie zarzutu skargi nr 8, dotyczącego zakazu prowadzenia działalności gospodarczej na 4 jednostkach ustaleń planu (terenach) oznaczonych symbolem MN, a więc na 4 terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, to sąd podkreśla, że oceniając przepis § 4 ust. 1 pkt 4 Uchwały należy mieć na względzie, że zakaz ten obejmuje 4 spośród 144 jednostek MN. Trzeba również mieć na uwadze wyjaśnienia Gminy, że zakwestionowany przepis § 4 ust. 1 pkt 4 Uchwały przeniósł ustalenia dotychczas obowiązującego dla przedmiotowego terenu planu miejscowego, a więc jest to usankcjonowanie istniejącego porządku, obowiązującego od 15 lat; z uwagi na intensywność zagospodarowania terenu jest to ustalenie mające na celu zminimalizowanie konfliktów. Sąd podziela stanowisko zawarte w ww. wyroku NSA z dnia 26 maja 2011 r., II OSK 412/11, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego możliwe jest wskazanie konkretnej branży działalności handlowej i ocenia, że argumentacja dotycząca tego stwierdzenia: nakaz wyważenia wszystkich interesów jakie występują w danej sprawie, może znaleźć zastosowanie również przy ocenie przepisu zakazującego prowadzenia działalności gospodarczej. Możliwa zatem jest sytuacja, że najlepszym sposobem zminimalizowania konfliktów na danym terenie, czy wręcz zapobieżenia konfliktom - a w przypadku kontynuowania porządku istniejącego na danym terenie od kilkunastu lat, będzie zapis zakazujący prowadzenia działalności gospodarczej i nie będzie to naruszeniem przepisów Konstytucji.

Odnośnie zarzutu skargi nr 9, dotyczącego braku określenia w Uchwale zasad scalania i podziału nieruchomości, to wskazać trzeba, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. – w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. Zgodnie natomiast z § 4 Rozporządzenia jednym z wymogów dotyczących stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego jest to, że ustalenia dotyczące szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości powinny zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. Wskazać należy, że plan miejscowy zawiera obligatoryjne ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2 u.p.z.p., jeżeli w terenie powstają okoliczności faktyczne uzasadniające dokonanie takich ustaleń. Jeżeli stan faktyczny obszaru objętego planem nie daje podstaw do zamieszczenia w planie ustaleń wymienionych w art. 15 ust. 2 – brak takich ustaleń w planie nie może stanowić o jego niezgodności z prawem (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego. Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2013, s. 161). Sąd podziela pogląd zawarty w uzasadnieniach wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2199/11 (Lex nr 1125508) oraz z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 814/12 (Lex nr 1166998), że nie można usunąć z obrotu prawnego uchwały w sprawie planu miejscowego wobec braku określenia w planie zasad scalania i podziału nieruchomości, Unormowania planu w takim zakresie zamieszcza się tylko w razie zaistnienia w tej mierze potrzeb.

W skardze napisano lakonicznie, że "położenie działek skarżącej powoduje, że mogłaby ona chcieć dokonać scalenia z działkami sąsiadów (objętych tą samą jednostką strukturalną) a następnie dokonać podziału". Sąd zaznacza hipotetyczność i brak pomysłu na kształt nowopowstałych działek. O tym, czy odnośnie terenów objętych m.p.z.p. istnieje konieczność określenia szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości decyduje stan faktyczny i prawny terenów objętych m.p.z.p., w tym sposób zagospodarowania i zainwestowania terenów, charakter zabudowy i zurbanizowanie terenu. Jak słusznie podniosła pełnomocnik Gminy w piśmie procesowym złożonym do akt na rozprawie, w punkcie "Ad. 9", miejscowy plan dopuszcza sytuację, w której działka budowlana może składać się z dwóch działek geodezyjnych. Możliwa jest zatem sytuacja, w której wniosek o podział nieruchomości złożą właściciele sąsiednich nieruchomości chcący zagospodarować teren "bardziej racjonalnie". Możliwe jest także połączenie dwóch działek w jedną.

Odnośnie zarzutu skargi nr 10, dotyczącego zaniechania procedury planistycznej, to sąd podziela pogląd zawarty w odpowiedzi na skargę, że zezwolenie w uchwale intencyjnej na etapowe wprowadzania planów miejscowych dla obszaru i ponowienie procedury w zakresie wyłożenia do wglądu nie rodziło konsekwencji dla organów opiniujących i uzgadniających. Nie było zatem podstaw do ponawiania tego etapu procedury.

Odnośnie zarzutu skargi nr 11, dotyczącego naruszenia przepisów u.u.i.o.ś. poprzez odstąpienie od zamieszczenia w publicznie dostępnych wykazach danych informacji o opracowaniu ekofizjograficznym, o prognozie oddziaływania na środowisko, o projekcie planu miejscowego przed skierowaniem do udziału społeczeństwa oraz o opiniach Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o projekcie planu miejscowego to rację ma pełnomocnik Gminy wskazując w odpowiedzi na skargę ("Ad. 12"), że wymóg u.u.i.o.ś. nie stanowi elementu procedury sporządzania planu miejscowego. Nadto, o przystąpieniu do strategicznej oceny oddziaływania na środowisko oraz możliwości zapoznania się ze sporządzanymi dokumentami pianistycznymi społeczeństwo zostało powiadomione w ogłoszeniu i obwieszczeniach Wójta.

Odnośnie zarzutów skargi nr 12-13, dotyczących wadliwego sposobu ogłaszania o kolejnych etapach procedury planistycznej - brak ogłoszenia w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości (art. 17 pkt 1 u.p.z.p.) oraz status czasopisma "Sąsiadka-czytaj", to sąd ocenia, że zarzuty te również są bezzasadne. Odnosząc się do zarzutu braku zachowania wymogu ogłoszenia o przystąpieniu do sporządzania planu w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, skład orzekający w niniejszej sprawie wyraża pogląd ,że zwrot "a także" pełnić ma niewątpliwie funkcję spójnika koniunkcji i należy dokonywać też ogłoszeń w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Jednak sądowi z urzędu wiadomo ze sprawy o sygn. akt 832/13, że Wójt Gminy Tarnowo Podgórne zwyczajowo dokonuje obwieszczeń tylko na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy. Sąd przyjął również, że czasopismo "Sąsiadka-Czytaj" jest przykładem prasy miejscowej, w rozumieniu art. 17 pkt 1 u.p.z.p. Sąd w pełni podziela argumentację Gminy zawartą w odpowiedzi na skargę, gdzie Gmina argumentowała, że bezpłatne pismo gminy Tarnowo Podgórne "Sąsiadka-Czytaj" spełnia kryteria definiujące je jako prasę: jest publikacją periodyczną, posiadającą stały tytuł, opatrzoną numerem bieżącym, nazwą i adresem wydawcy, adresem redakcji, miejscem i datą wydania (zamknięcie numeru), nazwą zakładu drukarskiego i międzynarodowym znakiem informacyjnym. Sąd podziela argument skargi, że ustawodawca rygorystycznie traktuje obowiązek informowania o kolejnych etapach procedury planistycznej – a to z uwagi na bieg terminów, i ocenia, że w niniejszej sprawie wymogi informowania o kolejnych etapach zostały zachowane. Sąd podziela i ten argument odpowiedzi na skargę, że przepisy u.p.z.p. nie wymagały (i nie wymagają) potwierdzania w dokumentacji planistycznej umieszczenia ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej.

Odnośnie zarzutu skargi nr 14, dotyczącego modyfikacji ogłoszenia o wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu, to sąd ocenia ów zarzut jako bezzasadny, a postępowanie Wójta, który w ogłoszeniu zamieścił również dodatkowe informacje, jako kompletnie pozbawione negatywnego wpływu na procedurę planistyczną. Celem określania wzorów dokumentów w powszechnie obowiązujących przepisach prawa jest zagwarantowanie przez ustawodawcę, że oczekiwane minimum informacji znajdzie się w ogłoszeniu (w tym przypadku), i to w oczekiwanym przez ustawodawcę brzmieniu. Procedurze planistycznej poprzedzającej uchwalenie zaskarżonej Uchwały nie mogło zagrozić umieszczenie również innych informacji w ogłoszeniu o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu.

Bezzasadny jest zarzut nr 15 skargi, dotyczący naruszenia terminu 21 dni (według skarżącej musi to być 21 dni "roboczych" urzędu) który to termin jest określony w art. 17 pkt 10 u.p.z.p. Słusznie przy tym skarżąca wskazuje, że przepis istniał w datach wyłożeń projektu planu miejscowego do publicznego wglądu – został uchylony z dniem 21 października 2010 r. mocą ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130 poz. 871). Skoro przepis art. 17 pkt 10 u.p.z.p. obowiązywał w datach wyłożeń projektu planu miejscowego do publicznego wglądu, to musiał być przestrzegany w procedurze planistycznej. Zgodnie z przywołanym przepisem Wójt ogłaszał o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykładał ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizował w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Sugerowany w skardze sposób liczenia terminu (dni "robocze" urzędu) oznacza, że projekt planu i prognoza musiałyby być wyłożone do 4 tygodni. W ocenie sądu brak podstaw do takiej interpretacji art. 17 pkt 10 u.p.z.p. a okres "co najmniej 21 dni" został w niniejszej sprawie zachowany. Na marginesie sąd wskazuje, że orzeczenia wskazane w skardze zapadły w odniesieniu do przepisu poprzednio obowiązującej ustawy: art. 18 ust. 2 pkt 6 u.z.p. i był to pogląd odosobniony.

Odnośnie zarzutu skargi nr 16, dotyczącego nierozpatrzenia wniosków i uwag złożonych do projektu miejscowego planu, to zgodzić się trzeba z argumentami odpowiedzi na skargę ("Ad.17"), że zarzut nie posiada logicznej argumentacji. Wnioski oraz uwagi zostały bowiem rozpatrzone przez Wójta i czynność ta ma odzwierciedlenie w dokumentacji planistycznej. Załączone do odpowiedzi na skargę akta zawierają tabelaryczne wykazy z kolumną "Rozstrzygnięcie Wójta w sprawie rozpatrzenia wniosku" i dwoma podkolumnami: "uwzględniona" i "nieuwzględniona". Każda uwaga została rozstrzygnięta osobno. Wykazy są podpisane przez Wójta (II zastępcę Wójta) i opatrzone odciskiem pieczęci Wójta lub odciskiem pieczęci "z upoważnienia Wójta".

Odnośnie zarzutu skargi nr 17, dotyczącego wystąpienia przez Wójta o opinie i uzgodnienia również do innych podmiotów niż wskazał ustawodawca to sąd w pełni podziela argument zawarty w odpowiedzi na skargę ("Ad. 18, drugi akapit"), że treść art. 11 u.p.z.p. w żaden sposób nie zamyka możliwości zbierania opinii oraz zawiadamiania innych instytucji niż zdefiniowanych przez ustawodawcę. Rację ma pełnomocnik Gminy wskazując, że w interesie Gminy było zgromadzenie opinii np. przedsiębiorstw zajmujących się dystrybucją albo przesyłaniem energii elektrycznej czy gazu, a dotyczących terenu, objętego następnie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Takie postępowanie świadczy o przezorności władz Gminy i w żadnym razie nie rzutuje na prawidłowość procedury planistycznej.

Bezzasadny jest również zarzut skargi nr 18, dotyczący braku uzgodnienia projektu miejscowego planu z komendantem właściwego oddziału Straży Granicznej. Wskazać bowiem należy, że na terenie objętym planem nie można mówić o granicy państwa, pasie drogi granicznej oraz strefie nadgranicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej (Dz. U. Nr 78, poz. 461 ze zm.). W ocenie Sądu organ sporządzający projekt planu nie musiał więc występować do właściwego komendanta Straży Granicznej o zaopiniowanie projektu planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie ochrony granicy lądowej i morskiej. Z treści art. 18 ust. 2 u.z.p. wynika bowiem wprost, że uzgadnia się projekt planu, stosownie do jego zakresu.

Odnośnie zarzutu skargi nr 19, to sąd podziela pogląd zawarty w piśmie procesowym ("ad. 19"), że u.u.i.o.ś. weszła w życie w dniu 7 listopada 2008 r. Zgodnie z przepisem art. 155 ww. ustawy, do spraw wszczętych a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w chwili wejścia w życie omawianych przepisów uzyskał opinię Wojewody Wielkopolskiego pełniącego funkcję organu ochrony środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Z tego względu nie było wymagane uzgodnienie zakresu prognozy. Do projektu planu została sporządzona prognoza oddziaływania na środowisko na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów i skarżąca mogła się nią zapoznać.

Odnośnie zarzutu skargi nr 20 dotyczącego powtórzenia w § 2 pkt 13 Uchwały definicji zamieszczonej w ustawie i przez to naruszenia przepisów ZTP, to sąd podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 346/07 (Lex nr 341369), że określone w rozporządzeniu, wydanym na podstawie upoważnienia zawartego w ustawie o Radzie Ministrów, zasady techniki prawodawczej, nie mogą stanowić podstawy do oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Mają one charakter wskazówek i zaleceń, a niezastosowanie się do nich nie wiąże się z sankcją w postaci stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest szczególnym aktem normatywnym i o zakresie jego treści przesądzają przede wszystkim przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Także i ten zarzut uznać należy za bezzasadny.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej uchwały z prawem, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.