Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3198/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 40 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 43 poz 226
law: Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2010 nr 47 poz 278
law: Ustawa z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2016 r. sprawy ze skargi R. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Sygn. akt VI SA/Wa 3198 /15

UZASADNIENIE

Sprawa niniejsza zawisła ponownie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie na wskutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt II GSK 1920/14, który uchylił zaskarżony wyrok tutejszego Sądu z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2905/13 i przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie sprawę ze skargi R. P. S.A. w W. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. o umorzeniu postępowania prowadzonego w sprawie wniosku z 3 września 2012 r. spółki R. P. S.A. w W. o stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa koncesji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. w zakresie, w jakim ustalona została wysokość opłaty za jej udzielenie.

Rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało oparte na następującym stanie faktyczno-prawnym:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 kwietnia 2014r. oddalił skargę R. P. S.A. w W. (dalej też jako "skarżąca", "spółka", "strona"), na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji ("Przewodniczący KRRiT") z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymującą w mocy własną decyzję Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. o umorzeniu postępowania prowadzonego na skutek wniosku spółki R. P S.A. w W. z [...] września 2012 r. o stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa koncesji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. w zakresie, w jakim ustalona została wysokość opłaty za jej udzielenie.

WSA odnosząc się do ustaleń organu wskazał, że Spółka uzyskała w dniu [...] czerwca 2002 r. koncesję Nr [...] na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "R. P.". W decyzji ustalono, że opłata za jej udzielenie wynosi 137.400 zł.

Strona wystąpiła 3 września 2012 r. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie udzielenia koncesji, w części dotyczącej ustalenia wysokości opłaty za udzielenie koncesji w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt P 9/09.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. Przewodniczący KRRiT wznowił postępowanie w żądanym zakresie, a decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. umorzył to postępowanie.

Rozpoznając wniosek spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Wyraził stanowisko, że skoro koncesja z dnia [...] czerwca 2002 r. wygasła z dniem [...] czerwca 2012 r., to brak jest możliwości uwzględnienia żądania Spółki w zakresie dotyczącym decyzji usuniętej z obrotu prawnego. Ponadto, powołując się na treść art. 40b ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 ze zm.; dalej "u.r.t."), uznał także, że do postępowania koncesyjnego nie ma zastosowania art. 11 ust. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj: Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.; dalej u.s.d.g.) i nie można uznać, że w sprawie doszło do wydania "milczącej decyzji".

Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję wnosząc o uchylenie zarówno decyzji zaskarżonej jak również poprzedzającej ją decyzji. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- nie zastosowanie art. 2, art. 190 ust. 4, art. 193 i art. 79 Konstytucji RP, które są podstawą do odstąpienia od zasady tempus regit actum w przypadku decyzji wydawanej na skutek wznowienia postępowania administracyjnego;

- nie zastosowanie przepisu art. 40 ust. 1 u.r.t. w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19.07.2011 r. (sygn. P 9/09), a obowiązującym przed dniem 20 listopada 2012 r., które są podstawą do zastosowania przepisów ustawy o opłacie skarbowej, jako podstawy prawnej dla określenia wysokości opłaty za udzielenie koncesji,

- nie zastosowanie przepisów: art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. c), oraz Załącznika, część III, pkt 44, pkt 2) ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2012, poz. 1282 ze zm.) dalej: "u.o.s." które są podstawą do wskazania prawidłowej opłaty za udzielenie koncesji na kwotę 82 zł;

- błędne zastosowanie przepisów art. 40 u.r.t. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 20 listopada 2013 r.) oraz przepisów rozporządzenia KRRiT z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie wysokości opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych, w sytuacji gdy przepisy te nie powinny zostać zastosowane w sprawie niniejszej.

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. błędne zastosowanie art. 105 k.p.a., który nie powinien zostać zastosowany w niniejszej sprawie, naruszenie art. 35 k.p.a., brak zastosowania art. 11 u.s.d.g. oraz nie zastosowanie przepisu art. 40 ust. 1 u.r.t. w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19.07.2011 r. (sygn. P 9/09), a przed dniem 20 listopada 2012 r., które są podstawą do uznania, że organ nie wydając decyzji w terminie określonym przepisami k.p.a., wydał decyzję zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy i określił opłatę za udzielenie koncesji na kwotę 82 zł.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację.

WSA w Warszawie oddalając skargę na powyższą decyzję w wyroku z dnia 16 kwietnia 2014r. uznał, że skarżąca domagała się wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. zmieniającej koncesję z dnia [...] czerwca 2002 r., w zakresie w jakim została ustalona wysokość opłaty za zmianę koncesji. Ocenił, że wygaśnięcie koncesji sprawia, że wygasły wszystkie decyzje ją zmieniające i nie było potrzeby stwierdzenia ich wygaśnięcia w trybie art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.), gdyż z upływem określonego w decyzji okresu doszło automatycznie do usunięcia jej z obrotu prawnego. Organ nie wydał w tej sprawie rozstrzygnięcia merytorycznego, gdyż było to niemożliwe, z uwagi na brak przedmiotu postępowania.

Nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 35 k.p.a. wskazując, że ustawodawca przewidział odrębne środki prawne zapobiegające przewlekłemu postępowaniu lub bezczynności organu, zaś okoliczność wydania decyzji z naruszeniem tej normy nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy.

Uznał za nieuprawnione stanowisko skarżącej o możliwości zastosowania w sprawie art. 11 ust. 9 u.s.d.g., tzn., by jej wniosek samoistnie wszczął postępowanie wznowieniowe, które zakończyło się fikcją prawną, czyli wydaniem przez Przewodniczącego KRRiT decyzji uwzględniającej w całości żądanie spółki zawarte we wniosku z 3 września 2012 r. Powołał się na aktualną treść art. 40b u.r.t. wskazującą, że przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej stosuje się jedynie do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Natomiast do dnia 6 marca 2009 r. miały zastosowanie także w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 5 ustawy o radiofonii i telewizji, WSA w ww. wyroku z dnia 16 kwietnia 2014r. wskazał także, że podstawą prawną obowiązku uiszczenia opłaty za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych jest art. 40 ust. 1 u.r.t. Natomiast nie mają zastosowania w sprawie przepisy ustawy o opłacie skarbowej, co wynika to wprost z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt P 9/09.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną R.P. S.A. w W. od powyższego wyroku uznał za uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazał, że zwięzłe przedstawienie stanu sprawy powinno zawierać relację z dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, obejmującą te kwestie, które są niezbędne do wyczerpującego przedstawienia pozostałych elementów uzasadnienia wyroku. Za obowiązek sądu administracyjnego pierwszej instancji uznał zbadanie, czy organ dokonując ustalenia stanu faktycznego nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz zajęcie stanowiska, jaki stan faktyczny został przez sąd przyjęty. Zajęcie stanowiska (wyeksponowanie, opisanie) co do stanu faktycznego przyjętego przez sąd jest niezbędne również wtedy, gdy sąd, uchylając zaskarżoną decyzję, uznaje ustalony stan faktyczny tylko w części za wadliwy.

Uznał, że ciążący na sądzie I instancji obowiązek wyeksponowania przyjętego stanu faktycznego wynika zarówno z art. 141 § 4 p.p.s.a., jak i z art. 188 ww. ustawy, stąd Sąd kasacyjny nie może się domyślać - ani tym bardziej strony postępowania - jakie ustalenia faktyczne zostały przyjęte przez sąd pierwszej instancji, a jakie nie. Rodzi to zarówno trudności w prawidłowym formułowaniu zarzutów skargi kasacyjnej, jak i ogranicza możliwość orzekania na podstawie art. 188 p.p.s.a.

Wskazał, że w uzasadnieniu orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego niezbędne jest wskazanie, które ustalenia organu zostały przyjęte przez sąd pierwszej instancji, a które nie. Tylko wtedy bowiem sąd administracyjny władny jest dokonać prawidłowej oceny zastosowania prawa materialnego przez organ administracji, tj. przyrównać przyjęty stan faktyczny do miarodajnej normy prawa materialnego i ustalić na tej podstawie treść wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny przenosząc te uwagi na treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA z dnia 16 kwietnia 2014r., stwierdził brak możliwości ustalenia stanu faktycznego w sprawie rozpoznanej przez Sąd I instancji. Wskazał na mankamenty uzasadnienia dotyczące rozbieżności w ustaleniach w części faktycznej i prawnej. M.in. w części faktycznej WSA przyjął, że Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wznowił postępowanie prowadzone na podstawie wniosku z dnia [...] września 2012 r. o stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa koncesji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. w zakresie w jakim ustalona została wysokość opłaty za jej udzielenie i w tak określonej podstawie żądania umorzył postępowanie, a następnie - po rozpatrzeniu środka odwoławczego - utrzymał je w mocy.

Z kolei w części prawnej tego uzasadnienia WSA przyjął, że strona "domagała się wznowienia postępowania w sprawie zmiany koncesji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. dokonanego decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. [...], w części dotyczącej ustalenia wysokości opłaty za zmianę koncesji", a w kolejnym fragmencie Sąd przyjął, że skarżąca domagała się "wznowienia postępowania w przedmiocie decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. [...]", która była decyzją ściśle powiązaną z koncesją na rozpowszechnianie programów radiowych Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., gdyż wprowadzała zmiany do wyżej wskazanej koncesji, nie kreowała natomiast nowych praw i obowiązków nakładanych na skarżącą poza wskazaną koncesją".

Zwrócił uwagę, że na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącej uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wyjaśnił, że toczyło się odrębne postępowanie wznowieniowe dotyczące decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] zmieniającej koncesję z dnia [...] czerwca 2002 r. Decyzja umarzająca to postępowanie została poddana kontroli sądu administracyjnego w odrębnym postępowaniu i wyrokiem z dnia 3 lutego 2013 r. sygn. akt VISA/Wa 2909/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Tak więc to w sprawie o wskazanej sygnaturze Sąd dokonał kontroli legalności decyzji umarzającej postępowanie wznowieniowe dotyczące decyzji zmieniającej z dnia [...] grudnia 2009 r. Rodzi się zatem pytanie, czy w objętym skargą kasacyjną wyroku Sąd nie rozstrzygał o sprawie, która była przedmiotem odrębnego, wcześniej wszczętego postępowania sądowoadministaracyjnego. Na to wskazywałaby część prawna uzasadnienia zaskarżonego wyroku, aczkolwiek pozostaje ona w sprzeczności z częścią historyczną obejmującą stan faktyczny przyjęty przez organ.

Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Związanie dokonaną przez NSA wykładnią ma szeroki zasięg, bowiem nie można także oprzeć skargi kasacyjnej - od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy - na podstawach sprzecznych z przyjętą w tej sprawie wykładnią. Oznacza także, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie, jak i konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku.

Badając zatem ponownie sprawę według powyższego kryterium i w ramach kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi należy stwierdzić w pierwszej kolejności, że przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], który utrzymał w mocy swoją decyzję Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. o umorzeniu postępowania prowadzonego w sprawie wniosku z [...] września 2012 r. spółki R. P. S.A. w W. o stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa koncesji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. w zakresie, w jakim ustalona została wysokość opłaty za jej udzielenie.

Kontrolując ponownie objęty skargą akt, przy uwzględnianiu wytycznych NSA, należy wskazać, że rozstrzygnięcie organów obejmowało żądanie strony o wznowienie postępowania w sprawie koncesji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. w zakresie, w jakim ustalona została wysokość opłaty za jej udzielenie.

Ze ustaleń poczynionych przez organ w zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. wynika, podobnie jak z poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r., że Spółka R.P. S.A. z siedzibą w W. uzyskała w dniu [...] czerwca 2002 r. koncesję Nr [...] na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "R.P.", a opłata za jej udzielenie wynosiła 137.400 złotych (strona 1 uzasadnienia decyzji).

Odnosząc się do argumentów podniesionych przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ nie zgodził się z argumentem, że "skoro wnosiła ona o wydanie decyzji merytorycznej w odniesieniu tylko do części decyzji tj. opłaty za udzielenie koncesji to w tej części, koncesja nie jest uzależniona od okresu ważności, a określa jednorazowy obowiązek strony do wniesienia opłaty związany z udzieleniem koncesji" (strona 2 ww. uzasadnienia decyzji).

Co istotne, organ powołał się na ustalenia zawarte w decyzji Nr [...] gdzie wskazano, że "zaskarżona koncesja Nr [...] została udzielona na okres 10 lat i wygasła z dniem [...] czerwca 2012 r." (strona 3 ww. uzasadnienia). Z materiału dowodowego wynika bowiem, że decyzją Przewodniczącego nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. zmieniono pkt XIII koncesji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. i nadano mu brzmienie "Koncesja obowiązuje od dnia [...] czerwca 2002 roku i wygasa z dniem [...] czerwca 2012 roku".

Z kolei z ustaleń poczynionych przez organ w decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] wynikają informacje co do uzyskania w dniu [...] czerwca 2002 r. koncesji Nr [...] na rozpowszechnianie programu radiowego "R. P.", ustalonej opłaty 137 400 zł (str. 1 uzasadnienia decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r.).

Na stronie 2 uzasadnienia znajduje się, bliżej nie wyjaśnione, ustalenie Przewodniczącego KRRiT, że "zaskarżona decyzja dotyczyła zmiany koncesji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., która została udzielona na okres 10 lat i wygasła z dniem [...] czerwca 2012 r.".

Należy dodać, że oprócz wskazanych wyżej, poczynionych przez organ przy dwukrotnym rozpoznaniu sprawy, ustaleń faktycznych - obie decyzje zawierają szereg powołanych wyroków sądownictwa administracyjnego na poparcie tezy o bezprzedmiotowości postępowania z uwagi na wygaśnięcie decyzji, którą skarżący skarży w trybie nadzwyczajnym, tj. na mocy art. 151 §1 k.p.a., a która utraciła swój byt prawny.

Kontrolując zaskarżoną decyzję i jej uzasadnienie prawne, wskazujące na zdarzenie prawotwórcze w postaci wygaśnięcia koncesji Nr [...] z dniem [...] czerwca 2012 r., co pozwoliło organowi na stwierdzenie utraty bytu prawnego tej koncesji z dnia [...] czerwca 2002 r. (także w zakresie, w jakim ustalona została wysokość opłaty za jej udzielenie), należy zatem odwołać się do materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych. Wynika z nich bowiem pewna rozbieżność z dokonanymi ustaleniami tego organu, która nie ma ostatecznie – istotnego - wpływu na wynik sprawy.

Niewątpliwie wniosek z [...] września 2012 r. spółki R. P. S.A. w W. dotyczy koncesji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. w zakresie, w jakim ustalona została wysokość opłaty 137 400 zł za jej udzielenie.

Niemniej jednak z pktu XIII (str. 6) tej koncesji wynika, że obowiązuje od dnia [...] czerwca 2002roku i wygasa z dniem [...] czerwca 2009 roku.

Taki zapis w ostatecznej decyzji stanowi zatem zdarzenie prawotwórcze mające wpływ na byt prawny koncesji – w zakresie obowiązku opłaty po tej dacie i ocenę wniosku strony z [...] września 2013r. Natomiast brak jest w aktach administracyjnych dowodu, na podstawie którego organ przyjął wygaśnięcie koncesji Nr [...] z dniem [...] czerwca 2012 r.

W aktach administracyjnych znajduje się natomiast decyzja z dnia [...] grudnia 2009r. Nr [...], zmieniająca koncesję Nr [...]z dnia [...] czerwca 2002 r. pkt XIIa w zakresie jej rozszerzenia o stację nadawczą zlokalizowaną w W. i ustalenia opłaty za dokonanie zmiany koncesji wynoszącej 48 984 zł. Oznaczałoby to, że zaistniał między tymi datami inny fakt prawotwórczy stanowiący o tym, że koncesja nie wygasła z dniem 4 czerwca 2009 roku.

Brak ustaleń organu w tym zakresie rodzi zatem pytanie, czy brak ten ma istotny wpływ na wynik sprawy, skoro ostatecznie organ przyjął, że objęta niniejszym postępowaniem decyzja wygasła z dniem [...] czerwca 2012 roku i ten skutek wywarł wpływ na ocenę bezprzedmiotowości postępowania.

Drugą kwestią są okoliczności wskazane przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu, że na rozprawie przed NSA pełnomocnik skarżącej poinformował m.in. o toczącym się odrębnym postępowaniu wznowieniowym dotyczącym powołanej wyżej decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] zmieniającej koncesję z dnia [...] czerwca 2002 r. Ww. decyzja umarzająca to postępowanie została już poddana kontroli sądu administracyjnego w odrębnym postępowaniu i wyrokiem z dnia 3 lutego 2013 r. sygn. akt VISA/Wa 2909/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Tutejszy Sąd dokonał zatem kontroli legalności decyzji umarzającej postępowanie wznowieniowe dotyczące decyzji zmieniającej z dnia [...] grudnia 2009 r.

Na gruncie niniejszej sprawy, wiadomo jest z urzędu składowi orzekającemu w niniejszej sprawie, że od wyroku wydanego w powołanej sprawie o sygn. akt VISA/Wa 2909/13 została złożona skarga kasacyjna Przewodniczącego KRRiT i Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 października 2015r. wydanym w sprawie II GSK 1790/14 ją oddalił (wyrok dostępny w Internecie na stronie CBOiS: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/E234828C31).

Z niezakwestionowanych zatem przez NSA ustaleń Sądu I instancji wynika zarówno okoliczność, że Spółka R. P. w dniu [...] czerwca 2002 r. uzyskała koncesję nr [...] na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "R. P.", jak i okoliczność dotycząca stanu faktycznego niniejszej sprawy -, że decyzją Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] zmieniono pkt XIII ww. koncesji i nadano mu brzmienie "Koncesja obowiązuje od dnia [...] czerwca 2002 roku i wygasa z dniem[...] czerwca 2012 roku."

Twierdzenia pełnomocnika skarżącej na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym dotyczyły zatem rozstrzygnięcia w sprawie zmiany dotychczasowej koncesji decyzją Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] (decyzji zmieniającej w zakresie jej rozszerzenia o kolejną stację nadawczą i ustalenia w związku z tym opłaty 48.984 zł), która także wygasła z dniem [...] czerwca 2012 roku.

Natomiast na gruncie niniejszej sprawy mamy zatem do czynienia z żądaniem wznowienia postępowania obejmującym pierwotną koncesję Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. w zakresie, w jakim ustalona została wysokość opłaty za jej udzielenie w kwocie, która wyniosła 137.400 złotych (a która, jak powyżej stwierdzono, została dwukrotnie zmieniona w zakresie poszerzenia praw z niej wynikających: po pierwsze - w zakresie przesunięcia o kolejne 3 lata daty jej wygaśnięcia, po drugie - rozszerzenia o kolejną stację nadawczą).

Nie można zatem uznać, że wniosek strony z 3 września 2013r. – dotyczący li tylko koncesji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. w jej pierwotnym brzmieniu - pozostaje w prawnym oderwaniu od rozstrzygniętego już innego wniosku tej strony z [...] września 2013r. dotyczącym także wznowienia postępowania w sprawie decyzji z dnia [...] grudnia 2009r. Nr [...], zmieniającej koncesję Nr [...].

Tutejszy Sąd bowiem, prawomocnym wyrokiem w sprawie VI SA/Wa 2909/13 oddalił skargę skarżącej, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 7 października 2015r. w sprawie II GSK 1790/14 oddalił jej skargę kasacyjną. Podobnie jak w niniejszej sprawie, wniosek rozpatrywany w powołanej sprawie, oznaczony tą samą datą, był wprawdzie przedmiotem odrębnego postępowania organu, jednakże podkreślić należy, że koncesja i decyzje ją zmieniające nie istnieją w obrocie w oderwaniu od siebie. Innymi słowy, usunięcie z obrotu prawnego decyzji zmieniającej koncesję nie nastąpiło w oderwaniu od samej koncesji Nr [...], która także wygasła przed złożeniem będącego przedmiotem niniejszej sprawy wniosku o wznowienie postępowania.

W konsekwencji pozytywna jest odpowiedź na pytanie, czy w objętej niniejszą skargą decyzji, tutejszy Sąd w prawomocnym już wyroku wydanym w sprawie VI SA/Wa 2909/13, oddalając skargę, rozstrzygnął już w całości istotę zagadnienia dotyczącego istnienia podstaw do wznowienia postępowania.

Także w niniejszej sprawie, zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję własną, którą na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzono postępowanie wznowieniowe, uznając je za bezprzedmiotowe. Organ przyznał, że wadliwie wznowiono postępowanie, które już w dacie wydania postanowienia o wznowieniu było bezprzedmiotowe z uwagi na wygaśnięcie koncesji dla R. P.

Poza sporem jest, że co do zasady, zaskarżona w postępowaniu wznowieniowym decyzja została wydana na podstawie przepisów art. 40 ust. 2 ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 lutego 2000 r. w sprawie opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 12, poz. 153 ze zm.). Z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt P/9/09, orzekającego o niezgodności art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji z art. 217 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP oraz o niezgodności rozporządzenia KRRiT z 4 lutego 2000 r. z art. 92 ust. 1 Konstytucji PR, ogłoszonego w dniu 3 sierpnia 2011 r. w Dzienniku Ustaw 2011 nr 160 poz. 963, art. 40 ust. 2 u.r.t. oraz ww. rozporządzenie utraciły moc obowiązującą z dniem 3 sierpnia 2012 r.

Odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnych przepisów przez Trybunał Konstytucyjny ma ten skutek, że przepisy te obowiązują do dnia wskazanego przez Trybunał, pomimo że są niekonstytucyjne. W uzasadnieniu cytowanego wyroku Trybunał wyraźnie stwierdził, że w przypadku utraty mocy niekonstytucyjnych przepisów, bez zastosowania odroczenia utraty mocy tych przepisów, nie mogłaby funkcjonować niekwestionowana – co do zasady – procedura odpłatnego koncesjonowania rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych przez nadawców niepublicznych.

Oznacza to, że kwestia stosowania niekonstytucyjnych przepisów została pozostawiona sądom. Mając na uwadze to, co jest przedmiotem regulacji niekonstytucyjnych przepisów, motywy, którymi kierował się Trybunał Konstytucyjny odraczając termin utraty mocy niekonstytucyjnych przepisów, a także istotne okoliczności dotyczące sprawy, w której kwestionowana jest decyzja wydana na podstawie niekonstytucyjnych przepisów, należy stwierdzić, że umorzenie wznowionego postępowania administracyjnego było uzasadnione.

Kwestionowana w postępowaniu wznowieniowym decyzja w zakresie ustalenia opłaty była wydana na podstawie przepisów obowiązujących, których obowiązywanie –pomimo niekonstytucyjności – zostało przez Trybunał przedłużone. Nie ma przekonywujących racji, które przemawiałyby za odstąpieniem od stosowania tych przepisów w sprawach, w których decyzja koncesyjna wygasła. Skoro bowiem decyzja koncesyjna została już przez Spółkę wykorzystana i decyzja ta wygasła z dniem [...] czerwca 2012 r., to mając na uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego i jego uzasadnienie, bezprzedmiotowe stało się dokonywanie oceny w postępowaniu wznowieniowym, czy i w jakim zakresie powinny być stosowane przepisy uznane przez Trybunał za niekonstytucyjne - na skutek wniosku z [...] września 2012 r. dotyczącego wznowienia postępowania w sprawie udzielenia koncesji, w części dotyczącej ustalenia wysokości opłaty za udzielenie koncesji.

W takim przypadku nie stanowi naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. umorzenie przez organ postępowania wznowieniowego, co trafnie ocenił organ w zaskarżonej decyzji i która to ocena została zaaprobowana przez sądy administracyjne obu instancji w cytowanej wyżej sprawie. Na marginesie można jedynie wskazać, że gdyby skutecznie wznowiono postępowanie w sprawie koncesji Nr [...] – czego oczekuje skarżąca spółka – miałoby to wpływ na obie decyzje ją zmieniające – w tym tę, która została już przez WSA prawomocnie skontrolowana.

Przechodząc do omówienia zarzutów skargi na wstępie trzeba wyjaśnić, że organ nie wydał w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia merytorycznego, gdyż było to niemożliwe z uwagi na brak przedmiotu postępowania, co szerzej zostało wyjaśnione na wstępie uzasadnienia. Tak więc jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę w niniejszej sprawie nie mogło dojść do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, gdyż z uwagi na umorzenie postępowania (bezprzedmiotowość) wskazane w skardze przepisy nie mogły być przez organ stosowane.

Przechodząc do omówienia zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania Sąd nie dopatrzył się, co zostało wyżej wskazane, naruszenia art. 105 k.p.a. Jeżeli chodzi o naruszenie art. 35 k.p.a. to naruszenie to nie podlega rozpatrzeniu w niniejszym postępowaniu. Ustawodawca przewidział odrębne środki prawne mające na celu zapobieżenie przewlekłemu postępowaniu lub bezczynności organu, z których to środków strona mogła skorzystać.

Jeżeli chodzi o możliwość zastosowania w niniejszej sprawie art. 11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (u.s.d.g.), to w kwestii tej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 października 2015r. w sprawie II GSK 1790/14. "Pogląd o milczącym załatwieniu sprawy administracyjnej w trybie nadzwyczajnym, zarówno w postępowaniu wznowieniowym, jak i postępowaniu nieważnościowym, jest wadliwy. Specyfika tych postępowań wyklucza milczące ich załatwienie. Szczególne przesłanki procesowe, od których zależy rozpoznawanie spraw w postępowaniu wznowieniowym i nieważnościowym oraz szczególne podstawy wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej, wykluczają możliwość milczącego pozbawienia znaczenia decyzji administracyjnej i zastąpienia jej domniemaniem wydania decyzji o treści zgodnej z żądaniem strony. Nie podważa tego w niczym to, że ustawodawca w art. 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002 ze zm.) wprost wyłączył stosowanie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. w sprawach o stwierdzenie nieważności oraz wznowienia postępowania dotyczących wskazanych decyzji, na co powołuje się skarżąca Spółka. Z przepisu tego nie można wyprowadzić, w drodze wznowienia a contrario, wniosku, że w innych sprawach, gdy nie ma takiego wyłączenia, przepis art. 11 ust. 9 u.s.d.g. stosuje się w postępowaniach wznowieniowych lub nieważnościowych.

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny, z przyczyn poniżej wskazanych, nie podziela poglądu, że przepis ten ma zastosowanie w sprawach regulowanych przepisami ustawy o radiofonii i telewizji.

Przepis art. 11 ust. 9 u.s.d.g. odwołuje się w swojej treści do nadrzędnego interesu publicznego, stanowiąc, że jeżeli organ nie rozpatrzy wniosku w terminie, uznaje się, że wydał rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy, chyba że przepisy ustaw odrębnych ze względu na nadrzędny interes publiczny stanowią inaczej. W tym miejscu już należy wskazać, że pojęcie nadrzędnego interesu publicznego zostało zdefiniowane w art. 2 ust.1 pkt 7 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 47, poz. 278 ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniu usług), do definicji której odsyła art. 5 pkt 7 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Tak więc nadrzędny interes publiczny, o którym mowa w art. 11 ust. 9 u.s.d.g. to interes zdefiniowany w ustawie o świadczeniu usług. Artykuł 11 u.s.d.g. uzyskał nowe brzmienie, w tym został dodany ust. 9, na mocy art. 46 pkt 7 ustawy o świadczeniu usług. Podkreślenia wymaga, że ustawa o świadczeniu usług wyłącza jej stosowanie w stosunku do usług, o których mowa w ustawie o radiofonii i telewizji. Stanowi o tym jej art. 3 ust.1 pkt 6.

Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o świadczeniu usług (druk sejmowy nr VI.2590) "projekt ustawy o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ma na celu wdrożenie przepisów dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz. Urz. L 376 z 27.12.2006, str. 36; dalej: dyrektywa o usługach), do polskiego porządku prawnego. Należy jednak zauważyć, że dyrektywa o usługach wyłącza ze swojego stosowania 13 obszarów. W odniesieniu do usług rozpowszechniania radiowego z mocy art. 2 pkt 2 lit. g) dyrektywy o usługach akt ten nie ma zastosowania do działalności w zakresie usług audiowizualnych, w tym usług kinematograficznych, niezależnie od sposobu ich produkcji, dystrybucji i transmisji, a także rozpowszechniania radiowego. Zatem art. 11 ust. 9 u.s.d.g. nie mógł mieć zastosowania w sprawie dotyczącej usług w zakresie rozpowszechniania radiowego. Przesądza o tym zarówno przepis dyrektywy o usługach jak i przepis prawa krajowego – ustawy o świadczeniu usług. Ponadto należy zauważyć, że ustawa o swobodzie działalności gospodarczej w art. 1 u.s.d.g. wskazuje, że akt ten reguluje podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zadania organów w tym zakresie. W przypadku wykonywania działalności w zakresie rozpowszechniania programu radiowego konieczne jest uzyskanie koncesji, z mocy art. 46 ust. 1 pkt 5 u.s.d.g. Zgodnie z art. 47 ust. 2 u.s.d.g. udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana i cofnięcie koncesji lub ograniczenie jej zakresu w stosunku do wniosku następuje w drodze decyzji.

Przepisy art. 46 i 47 u.s.d.g znajdują się w Rozdziale 4 u.s.d.g. - Koncesje oraz regulowana działalność gospodarcza, obejmującym art. 46 – 76. Natomiast art. 11 u.s.d.g. znajduje się w Rozdziale 1 u.s.d.g – Przepisy ogólne. Doznaje ten przepis ograniczenia bądź wyłączenia w stosowaniu, jeżeli z innych przepisów u.s.d.g. tak wynika, w myśl zasady: lex specialis derogat legi generali. Dlatego w omawianym obszarze nie było potrzeby wprowadzania odrębnych uregulowań odnośnie wyłączenia stosowania art. 11 u.s.d.g. (w całości czy poszczególnych ustępów, zwłaszcza ust. 9). "

Sąd w niniejszej sprawie w całości cytowany pogląd NSA podziela.

Biorąc powyższe pod rozwagę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.