Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 344/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 45 ust. 3a
journal: Dz.U. 2010 nr 214 poz 1407
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Inga Gołowska (spr.) Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "T." Spółki z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 14 października 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 1287/11 w sprawie ze skargi "T." Spółki z o.o. w P. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

1.Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami administracyjnymi.

1.1. Wyrokiem z 14 października 2011r. sygn. akt: V SA/Wa 1287/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w P. M. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] kwietnia 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz [...] Sp. z o.o. w P. M. 457,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1.2.Sąd I instancji podał, że Skarżąca Spółka [...] Spółka z o.o. w P. M. złożyła w dniu 3 sierpnia 2010r. za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji (SODiR) wniosek Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc lipiec 2010r.

Decyzją z [...] grudnia 2010r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wydaną na podstawie art. 45 ust 3a oraz art. 26a ust 9a w zw. z art. 48a ust 3 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010r. nr 214, poz. 1407), jak też art. 1 ust 6 lit c oraz art. 1 ust 7 lit. a i c rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych)- Dz. Urz. UE seria L z 2008 r. Nr 214 s.3-odmówił wypłaty wnioskowanego dofinansowania.

W motywach decyzji wskazano, iż wartość niepokrytych strat Spółki przekracza 50% wysokości kapitału zarejestrowanego, w tym wysokość straty w ciągu ostatnich 12 miesięcy przewyższa 25% wartości tego kapitału. Przeprowadzona przez Fundusz analiza przesłanych przez stronę sprawozdań finansowych wykazała, iż w ostatnim roku obrotowym:

a) wartość kapitału obrotowego netto, na który składają się aktywy obrotowe pomniejszone o zobowiązania krótkoterminowe wobec wartości aktywów ogółem stanowi: (- 105,60%)

b) wartość zysku skumulowanego, na który składa się suma kapitału zapasowego, kapitału z aktualizacji wyceny oraz pozostałych kapitałów rezerwowych i zysku (straty) z lat ubiegłych wobec wartości aktywów ogółem stanowi: (- 44,00%)

c) wartość wyniku finansowego przed opodatkowaniem i zapłatą odsetek, na który składa się suma wyniku finansowego brutto i odsetek ujętych w kosztach finansowych rachunku zysków i strat wobec wartości aktywów ogółem stanowi: (- 44,60%)

d) wartość kapitału własnego wobec wartości zobowiązań ogółem stanowi: (- 45,40%)

e) wartość przychodów ze sprzedaży wobec wartości aktywów ogółem stanowi: (+202,50%)

Zagregowany wskaźnik uwzględniający wymienione wyżej wartości bilansu i rachunku zysków i strat wynosi (-1,601) i wskazuje, iż wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Analiza sprawozdań finansowych wskazała, zdaniem Funduszu, iż zgodnie z art. 48a ust 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych pomoc ze środków Funduszu (w formie dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych) nie może zostać stronie udzielona ze względu na jej trudną sytuację ekonomiczną.

Na skutek rozpoznania odwołania od powyższej decyzji, Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] kwietnia 2011r. utrzymał w mocy zaskarżony akt administracyjny.

Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że SODiR weryfikuje jedynie wniosek Wn-D i załączone do niego informacje a nie bada sytuacji ekonomicznej wnioskodawców. Zwrócono uwagę, że trwa modernizacja tego Systemu i do czasu ukończenia prac pojawiający się komunikat może nie odzwierciedlać faktycznego stanu wniosku. Informacje stąd wynikające mają charakter informacyjny; nie stanowią merytorycznych rozstrzygnięć. Zdaniem Organu II instancji za nietrafiony należało uznać zarzut, że skarżąca-wg kryteriów wspólnotowych-znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej z powodu utraty kapitału na moment złożenia wniosku, chociaż już znajdował się w zaawansowanym procesie sanacyjnym, co wyklucza marnotrawstwo pomocy publicznej. Minister wskazał, że podwyższenie kapitału zakładowego Spółki zostało zarejestrowane dopiero 19 października 2010r. i nie ma znaczenia dla oceny zasadności złożonego wniosku.

2.Skarga do Sądu I instancji.

2.1. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., Skarżąca Spółka domagała się uchylenia ostatniej decyzji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego, zarzucając obrazę:

a) art. 26c ust 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych oraz §7 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 9 stycznia 2009r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) w zw. z art. 26c ust 1a w/w ustawy i § 6 ust 1 i 4 w/w rozporządzenia poprzez wydanie decyzji odmawiającej wypłaty dofinansowania z uwagi na trudną sytuację ekonomiczną skarżącej, pomimo przekazania komunikatu o uzgodnieniu salda należnego dofinansowania i przyznaniu dofinansowania, czego następstwem powinna być wypłata dofinansowania;

b) art. 26a ust 9a w zw. z art. 48a ust 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych poprzez odmowę wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w wyniku uznania, że skarżąca według kryteriów przepisów wspólnotowych znajdowała się trudnej sytuacji ekonomicznej z powodu utraty kapitału na moment złożenia wniosku, choć już wtedy znajdowała się w zaawansowanym stanie procesu podwyższenia kapitału zakładowego i proces ten skutecznie ukończyła jeszcze przed wydaniem decyzji odmawiającej wypłaty, co wyłącza zagrożenie marnotrawstwa pomocy publicznej;

c) art. 26a ust 9a w zw. z art. 48a ust 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych poprzez odmowę wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w wyniku uznania, że skarżąca znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów przepisów wspólnotowych w wyniku nieuprawnionego zrównania pojęcia "utraty kapitału", którym posługują się regulacje wspólnotowe z poniesieniem straty przekraczającej wysokość kapitału, choć samo poniesienie straty nie wpływa na wysokość kapitału i nie oznacza wcale jego utraty;

d) art. 26a ust 9a w zw. z art. 48a ust 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych poprzez odmowę wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niespełnionych w wyniku uznania, że skarżąca znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów przepisów wspólnotowych w wyniku przyjęcia, że skarżąca utraciła ponad jedną czwartą kapitału w okresie poprzedzających 12 miesięcy, choć ewentualna utrata nastąpiła już znacznie wcześniej i nie została otworzona, zaś organy nie badały w tym zakresie okresu ostatnich 12 miesięcy, ale rok 2009r.;

e) art. 26a ust 9a w zw. z art. 48a ust 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych poprzez odmowę wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w wyniku uznania, że skarżąca znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów wspólnotowych w wyniku przyjęcia, że skarżąca wypełniała przesłanki upadłościowe na dzień 31 grudzień 2009r., choć wniosek o dofinansowanie dotyczy lipca 2010r. został złożony 3 sierpnia 2010r. a rozstrzygnięty dopiero 24 grudnia 2010r. a więc po prawie roku, w ciągu którego skarżąca opracowała program naprawczy.

f) art. 26a ust 9a w zw. z art. 48a ust 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych poprzez odmowę wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w wyniku uznania, że skarżąca znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów wspólnotowych w wyniku przyjęcia, że o tym, iż skarżąca wypełniała przesłanki upadłościowe na dzień 31 grudnia 2009r. przesądza samo proste porównanie sum bilansowych.

2.2.Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

3.Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

3.1.Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, że skarga była zasadna.

3.2.W pisemnych motywach wyroku Sąd I instancji stwierdził, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut opisany punkcie 5a uzasadnienia. Sąd zaaprobował stanowisko zawarte w piśmie Organu I instancji noszące datę 3 września 2010r.-WDR-33860 w/KPI/2010, przekazane Spółce. Doręczenie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej nie może być wynikiem jednostronnej decyzji organu; zgodnie zaś z art. 391 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej-K.p.a.) jest możliwe, jeżeli strona: a) wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie; b) wyrazi zgodę na doręczenie mu pism za pomocą tych środków. Skarżąca Spółka nie wyraziła zgody na doręczenie jej pisma w takiej formie, w związku z powyższym komunikaty widniejące w SODiR mogły mieć jedynie charakter informacyjny.

3.3. Co do pozostałych zarzutów, Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 48a ust 2 i ust 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, które stanowią, że środki Funduszu przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a (dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych), art. 26d i art. 32 ust 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z 6 sierpnia 2008r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych). Pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej.

Art. 48a ust 2 ustawy o rehabilitacji wyraźnie wskazuje, że dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnionych przez nich osób niepełnosprawnych jest pomocą na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) w związku tym dofinansowanie to winno być zgodne z postanowieniami tego rozporządzenia Komisji (WE). Kryteriów niezbędnych dla ustalenia, czy pracodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy więc szukać we wskazanych wyżej Rozporządzeniu Komisji (WE) uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) oraz Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. U. UE. C z 2004r. Nr 244, poz. 2, ze zm.).

Zgodnie z motywem 15 preambuły Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 pomoc przyznania przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw powinna być oceniana na podstawie tych wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz tych przedsiębiorstw należy wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia. Aby ograniczyć swoje obciążenie administracyjne, państwa członkowskiego przyznając pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw do której stosuje się rozporządzenie powinny zastosować uproszczoną w porównaniu z wytycznymi, definicję zagrożonego przedsiębiorstwa. Z załączonej do sprawy dokumentacji wynikało, że Skarżąca jest takim przedsiębiorstwem, gdyż spełniała przesłanki z definicji zawartej w art. 2 ust 1 załącznika I do w/w rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 tj. zatrudnia mniej niż 250 pracowników i jej roczny obrót nie przekracza 50 milionów EUR a/lub całkowity bilans roczny nie przekracza 43 milionów EUR i jednocześnie nie spełnia przesłanek z ust. 2 i 3 w/w artykułu, aby stwierdzić, że jest ona małym przedsiębiorstwem lub mikroprzedsiębiorstwem. Z uwagi na wskazaną wielkość Spółki przy ocenie jej sytuacji finansowej, zastosowanie miała uproszczona definicja przedsiębiorstwa zagrodzonego określona w rozporządzeniu Komisji. Zgodnie z art. 1 ust 7 w/w rozporządzenia Komisji zagrożone przedsiębiorstwo uznaje się przedsiębiorstwo spełniające następujące warunki:

a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością-jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub

b) w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki jeżeli ponad polowa jej kapitału według sprawozdania finansowanego została utracona , w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub

c) bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności.

W ocenie Sądu I instancji zasadne były zarzuty, że powołanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na dane bilansowe mające historyczny charakter jest zabiegiem nieuprawnionym i z samego założenia wadliwym. Sytuacja ekonomiczna Spółki powinna być oceniana na dzień złożenia wniosku. Wobec powyższego za niewłaściwe należy uznać powoływanie się przez organ pierwszej instancji przy ocenie sytuacji ekonomicznej strony jedynie na dane bilansowe za 2009r., w szczególności, gdy strona poinformowała m.in. o fakcie podwyższenia kapitału zakładowego Spółki na mocy uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników [...] Sp. z o.o. z 18 stycznia 2010r. z kwoty 100.000,00 zł do 1.500.000,00 zł. Organ I instancji w ogóle nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do argumentów strony przedstawionych w w/w piśmie.

Jak wskazał WSA w B. w wyroku z 14 lipca 2009r. sygn. akt: I SA/Bd 301/09 w doktrynie podkreśla się że majątek przedsiębiorcy zazwyczaj zorganizowany jest w formie przedsiębiorstwa i z tego też względu charakteryzuje się on wysoką zmiennością zarówno po stronie pasywów jak aktywów, co utrudnia jego ocenę. W tej sytuacji z pewnością łatwiej jest stwierdzić fakt zaprzestania płacenia długów i to bez względu na okoliczność która go spowodowała, niż zajmować się badaniem wszystkich składników majątku dłużnika pod kątem zabezpieczenia wykonania przez niego zobowiązań pieniężnych, jak ma to miejsce, gdy podstawą ogłoszenia upadłości jest niewypłacalność. Wskazana byłaby wykładnia zawężająca pojęcia niewypłacalności do niewykonania zobowiązań, ale tylko pieniężnych z tym zastrzeżeniem, że pojęcie niewykonywania pojedynczego zobowiązywania pieniężnego nie jest tożsame z pojęciem niewypłacalności w tradycyjnym tego słowa znaczeniu, które stanowi cechę majątku dłużnika. Wskazuje na to choćby art. 12 Prawa upadłościowego i naprawczego, w którym ustawodawca wydaje się wprost nawiązywać do zobowiązań pieniężnych. Nie każda przewyżka stanu biernego nad czynnym stanowiła podstawę ogłoszenia upadłości. Zachodziło to tylko wtedy, gdy stan taki zagrażał wykonaniu zobowiązań pieniężnych co ustawodawca określał jako nadmierne zadłużenie. Treść bilansu nie może w pełni odzwierciedlać wszystkich składników majątku przedsiębiorcy składających się na pojęcie majątku sensu largo. Przykładowo, kapitały własne i zysk są umieszczane w bilansie po stronie pasywów, a nie aktywów. Biorąc pod uwagę powyższe, art. 11 ust 2 Prawa upadłościowego i naprawczego nie może interpretować, opierając się wyłącznie na bilansie, który jedynie porządkuje majątek przedsiębiorcy według źródeł jego finansowania (zob.: J. Petraniuk, Upadłość i jej podstawy w prawie upadłościowym i naprawczym, "Przegląd Prawa Handlowego" 2003/12/17).

Przy ocenie spełnienia przesłanki art. 1 ust 7 lit c. tj. podleganiu zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności winno brać się pod uwagę dowody w postaci zaświadczeń o niezaleganiu z płatnościami wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz wobec Urzędu Skarbowego, opinii banków odnośnie kredytowej oraz terminowości wywiązania się ze zobowiązań. Skarżąca przedstawiła stosowne zaświadczenia o niezaleganiu z płatnościami wobec ZUS i Urzędu Skarbowego.

Zdaniem WSA w W., organ I instancji w ogóle nie zbadał czy zgodnie z prawdą są oświadczenia zawarte w części B formularzu informacji przedstawionych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc de minimis (...) m.in. pkt 1 (tj. czy w przypadku spółki akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółki komandytowo-akcyjnej, wysokość niepokrytych strat przewyższa 50% wysokości kapitału zarejestrowanego, w tym wysokość straty w ciągu ostatnich 12 miesięcy przewyższa 25% wysokości tego kapitału) i czy tym samym nie zachodzi przesłanka z art. 1 ust 7 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu skutkująca odmową wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

Sąd I instancji zaznaczył, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy zbadać czy wobec strony na dzień złożenia wniosku Wn-D za miesiąc lipiec 2010r. zachodzi przesłanka z art. 1 ust 7 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 tj. podleganie zbiorowemu prawu w sprawie niewypłacalności warunkującej uznanie przedsiębiorstwa strony za zagrożone, gdyż jak już wcześniej wskazano art. 11 ust 2 Prawa upadłościowego i naprawczego nie można interpretować opierając się wyłącznie na bilansie, który jedynie porządkuje majątek przedsiębiorcy według źródeł jego finansowania. Ponadto należy ustalić czy wobec Spółki zachodzi przesłanka z art. 1 ust 7 lit. a w/w rozporządzenia Komisji. Natomiast dopiero w sytuacji stwierdzenia w/w przesłanki organ pierwszej instancji powinien w oparciu m.in. o stosowany dotychczas zagregowany wskaźnik Altmana ustalić ogólną kondycję finansową strony, w tym poziom zagrożenia upadłością a w konsekwencji ustalić, czy strona spełnia przesłanki do uzyskania pomocy publicznej w formie dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Analogiczne stanowisko zajął Minister Pracy i Polityki Społecznej w motywach decyzji z [...] lipca 2011r. [...], którą uchylono decyzję Prezesa Zarządu PFRON skierowaną do strony skarżącej (k.85-88 akt sądowych).

4.Skarga kasacyjna.

4.1.Skarżąca Spółka działając przez pełnomocnika radcę prawnego zaskarżyła wyrok w całości. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. zarzuciła:

-naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej-p.p.s.a) a to:

1) art. 141§4 p.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sprzecznych fragmentów z których z jednej strony wynika, że sytuacja ekonomiczna Spółki powinna być oceniana na dzień złożenia wniosku zaś z drugiej, iż organ ponownie rozpatrując sprawę powinien uwzględnić okoliczność podwyższenia kapitału zakładowego Spółki, które zostało rozpoczęte przed złożeniem wniosku ale zarejestrowane już po tej dacie a przed wydaniem decyzji przez organ I instancji,

2) art. 141§4 p.p.s.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do istotnych zarzutów i argumentów podniesionych w skardze, dotyczących okresu rzekomej utraty kapitału oraz zrównania pojęcia utraty kapitału z poniesieniem straty w wysokości odnoszącej się do wielkości kapitału,

3) art. 141§4 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazania w zakresie wykorzystania wskaźnika Altmana do badania uprawnienia Skarżącej do otrzymania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych,

4) art. 145§1 pkt 1 lit. c i art. 141§4 p.p.s.a. w zw z art. 8 K.p.a. poprzez pominięcie jako uzasadnienia uchylenia zaskarżonej decyzji naruszenia przez organ administracji powołanego wyżej przepisu postępowania administracyjnego i wynikającej z niego zasady budowania zaufania poprzez odmowę przyznania doniosłości prawnej komunikatowi SODiR dotyczącemu uzgadniania salda i przyznania dofinansowania z uwagi na fakt niedostosowania zasad funkcjonowania tego Systemu do zmienionego stanu prawnego a w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji w oparciu nie o wszystkie możliwe podstawy takiego rozstrzygnięcia,

5) art. 145§1 pkt 1 lit. c i art. 141§4 p.p.s.a w zw z art. 39¹§1 pkt 1 i 2 K.p.a. w zw z art. 26c ust. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w brzmieniu nadanym ustawą z 5 grudnia 2008r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U Nr 237, poz. 1652) oraz §7 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 9 stycznia 2009r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U Nr 8, poz. 43 ze zm.) w zw z art. 26c ust. 1a ustawy i §6 ust. 1 i 4 pkt 1 i 2 lit. a ww rozporządzenia poprzez pominięcie jako uzasadnienia uchylenia zaskarżonej decyzji naruszenia przez organ administracji powołanych przepisów przez ich niezastosowanie i przyjęcie, że prawidłowym jest wydanie decyzji odmawiającej wypłaty dofinansowania z uwagi na trudną sytuację ekonomiczną Skarżącej pomimo uprzedniego przekazania za pośrednictwem SODiR na który to sposób (kanał) komunikacji Skarżąca wyraziła zgodę wnioskując i uzyskując identyfikator i hasło dostępu, komunikatu o uzgodnieniu salda należnego dofinansowania i przyznaniu dofinansowania czego następstwem powinna być wypłata dofinansowania a w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji w oparciu nie o wszystkie możliwe podstawy tego rozstrzygnięcia,

-naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) a mianowicie:

6) art. 26a ust. 9a w zw z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w brzmieniu nadanym ustawą z 5 grudnia 2008r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U Nr 237, poz. 1652) poprzez błędną wykładnię ww. przepisów i uznanie, iż ocena sytuacji ekonomicznej Skarżącej powinna nastąpić jedynie na dzień złożenia wniosku choćby po tej dacie a przed wydaniem rozstrzygnięcia na skutek zakończenia uprzednio rozpoczętych starań wspólników Spółki w celu podwyższenia kapitału zakładowego zaszły istotne okoliczności, które sytuację tę diametralnie zmieniły.

4.2.Uzasadniając skargę kasacyjną jej autor wskazał, że sentencja zaskarżonego wyroku jest korzystna dla Skarżącej Spółki jak również większa część uzasadnienia jest prawidłowa to jednak z rozstrzygnięciem WSA jako całości nie sposób się zgodzić.

Po pierwsze-Sąd I instancji zbagatelizował wagę komunikatu o przyznaniu dofinansowania uznając, że była to jedynie omyłka wynikająca z braków systemu. Wstrzymaniu dofinansowania po uzgodnieniu salda nie towarzyszyło żadne rozstrzygnięcie, które określałoby sytuację prawną wnioskodawcy.

Po wtóre-Sąd I instancji wyraził pogląd, że sytuacja ekonomiczna Spółki powinna być oceniana na dzień złożenia wniosku co jest nieprawidłowe bowiem Skarżąca znajdowała się wprawdzie w trudnej sytuacji ale to przezwyciężyła. Przedmiotem rozstrzygnięcia nie powinno być to czy na podstawie historycznych danych Spółka znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej ale czy nadal tj. w momencie rozstrzygnięcia wniosku, jest w takiej trudnej sytuacji. Data złożenia wniosku nie powoduje żadnej petryfikacji stanu faktycznego i oceny tej sytuacji.

Po trzecie-Sąd I instancji w sposób sprzeczny wskazał, że należy oceniać sytuację Spółki na dzień złożenia wniosku ale jednocześnie podkreślił, iż należy wziąć pod uwagę także fakt podwyższenia kapitału na mocy uchwały ze stycznia 2010r.

Po czwarte-Sąd I instancji nie odniósł się do części zarzutów sformułowanych w skardze a to do okoliczności, że Spółka dużo wcześniej (niż w ciągu 12 ostatnich miesięcy) utraciła część kapitału. Spółka wprawdzie utraciła ponad połowę kapitału ale nie w okresie ostatnich 12 miesięcy. Organ administracji zrównał pojęcie ,,utraty kapitału" z pojęciem straty przekraczającej wysokość kapitału, tymczasem samo występowanie straty i jej wysokość pozostaje bez wpływu na kapitał i jego pokrycie. Z treści samego formularza który składa wnioskodawca wynika, że ma podać dane dotyczące nie pokrytych strat przewyższających 25% lub 50% wysokości kapitału zarejestrowanego.

Po piąte-Sąd I instancji zalecił organowi wykorzystanie wskaźnika Altmana tymczasem wskaźnik ten nie pozwala przesądzić czy podmiot ubiegający się o pomoc spełnia kryteria upadłościowe gdyż te kryteria wynikają z prawa upadłościowego a nie wskaźnika Altmana. Wyniki przedmiotowego wskaźnika nie mogą wpłynąć na ocenę przesłanki z art. 1 ust. 7 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z 6 sierpnia 2008r. czyli kwestii utraty określonej części kapitału co sugeruje Sąd w uzasadnieniu. Ponadto wskaźniki brane pod uwagę w modelu Altmana (pomiar płynności, struktura aktywów, pomiar rentowności zysku zatrzymanego w przedsiębiorstwie, pomiar rentowności aktywów, wskaźnik wspomagania finansowego i pomiar wykorzystania posiadanych aktywów) są inne niż kryteria unijne uznawania przedsiębiorstw za zagrożone. Tym samym model Altmana nie ma zastosowania w sprawie.

Wskazując na powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od Ministra Pracy i Polityki Społecznej zwrotu kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

4.3.Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie sporządzono.

5.Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

5.1.Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.) a wyrok Sądu I instancji mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

5.2. Zgodnie z art. 183§1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w §2 art. 183 p.p.s.a. w tej sprawie nie występują.

5.3. Przedmiotem kontroli instancyjnej był wyrok WSA w W., w którym Sąd I instancji uwzględnił skargę skarżącej Spółki i uchylił zaskarżoną decyzję administracyjną. Analiza skargi kasacyjnej (wniesionej przez rzeczoną Spółkę) oraz jej uzasadnienia, wskazują, że kasator upatruje wadliwość wyroku Sądu I instancji w sposobie zredagowania jego uzasadnienia, które jego zdaniem jest wewnętrznie sprzeczne co rodzi obawę, że organ administracji nieprawidłowe wykona wytyczne zawartych w wyroku z 14 października 2011r.

5.4.Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 141§4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania (art. 153 p.p.s.a)

Orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu, sentencja nie uległaby zmianie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 sierpnia 2004r. sygn. akt: FSK 207/04, ONSAiWSA 2005, Nr 5, poz. 101; B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009).

Taka sytuacja, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaistniała w rozpoznawanej sprawie.

5.5. Sąd I instancji dokonał kontroli legalności decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych odmawiającą wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za lipiec 2010r. i uchylił zaskarżoną decyzję.

Konstruując uzasadnienie wyroku, Sąd I instancji zachował wszystkie wymogi wynikające z art. 141§4 p.p.s.a. Prawidłowo zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślono, że sytuacja ekonomiczna Spółki powinna być oceniana na dzień złożenia wniosku przy uwzględnieniu późniejszych pism złożonych przez Spółkę z których wynikało, że pierwotnie złe sytuacja ekonomiczna sukcesywnie ulegała poprawie tak, że nie sposób było przyjąć stanu zagrożonego przedsiębiorstwa w którym miała się znajdować Spółka.

Co istotne, zgodnie z art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, przy rozpatrywaniu i rozstrzyganiu spraw przez Fundusz, w zakresie nieuregulowanym w odrębnych przepisach, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to zatem, że w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego i przy uwzględnieniu jego dynamiki, nie sposób pominąć okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą się ujawnić w toku prowadzonego postępowania a są relewantne dla wyniku tegoż postępowania. Ograniczanie analizy kondycji finansowej przedsiębiorcy jedynie do momentu złożenia wniosku może doprowadzić do wypatrzenia jego rzeczywistej sytuacji finansowej a w konsekwencji doprowadzić do wadliwego rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania środków pomocowych.

Zasadnie też, Sąd I instancji zwrócił uwagę na konieczność wnikliwej oceny sytuacji Spółki w kontekście oceny spełnienia przesłanek podlegania zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności. Słusznie WSA w W. zaakcentował potrzebę sięgnięcia do innych dokumentów niż bilans Spółki bowiem treść bilansu może nie w pełni odzwierciedlać wszystkie składniki majątku przedsiębiorcy co nie odzwierciedli rzeczywistego standingu finansowego przedsiębiorcy.

Na pełną akceptację zasługiwał także pogląd Sądu o potrzebie przeprowadzenia dokładnej analizy treści złożonego formularza Wn-D a w szczególności danych ujawnionych w jego części B tj. wysokości niepokrytych strat przewyższających 50% wysokości kapitału zarejestrowanego, w tym wysokości straty w ciągu ostatnich 12 miesięcy przewyższa 25% wysokości tego kapitału, czego organ administracji nie przeanalizował.

5.6. Wada sporządzonego uzasadnienia wyroku Sądu I instancji tkwi we wskazówce tegoż Sądu, który dostrzegł potrzebę sięgnięcia także do wskaźnika Altmana przy ustalaniu ogólnej kondycji finansowej Spółki.

O ile sam wskaźnik Altmana (model Altmana, model predykcji bankructwa) uwzględniający wyselekcjonowane wskaźniki (płynność, rentowność, wspomaganie finansowe, wypłacalność i obrotowość) pozwala na jednoznaczną interpretację i klasyfikacje podmiotu do grupy zagrożonego upadłością przedsiębiorstwa o tyle wskazywanie na konieczność dodatkowego sięgnięcia do tego modelu jest nietrafne.

Autor skargi kasacyjnej w pełni zasadnie podniósł, że wskaźniki brane pod uwagę w modelu Altmana są inne niż kryteria unijne uznawania przedsiębiorstw za zagrożone a tym samym model Altmana nie ma zastosowania w sprawie.

Analiza przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z 6 sierpnia 2008r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych- Dz. Urz. UE seria L z 2008r. Nr 214 s.3) nie pozwala przyjąć, że w sprawie winien mieć zastosowanie rzeczony model. Żaden bowiem z przepisów pozytywnego prawa wspólnotowego regulujący przedmiotową materię nie wskazuje na konieczność stosowania tego modelu ani też nie odsyła do innych regulacji prawnych, które dostrzegają potrzebę jego aplikacji.

Nakazanie więc organowi administracji analizowania modelu Altmana należało zatem odczytać jako nieuprawnione nakładanie nań obowiązku, który nie tylko nie wynika z przepisów prawa ale oznacza wręcz sięganie do kryteriów pozaprawnych w procesie podejmowania rozstrzygnięcia w sprawie.

5.7. Kierując się zatem tymi względami Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej zarzutów i żądań, orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a. jak w wyroku.