Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 315/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 56, art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: Sędzia WSA Marek Kraus Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2021 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy L. z dnia 6 października 2020 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dzewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarga A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 22 lutego 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z 6 października 2020 r. o odmowie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie na działce nr [..], obręb Ł., gmina L., stacji bazowej telefonii komórkowej, obejmującej budowę wieży wolnostojącej o wysokości do 62 m n.p.t. z instalacją radiokomunikacyjną, składającą się z anten nadawczych i radiolinii oraz urządzeń sterujących posadowionych u podstaw wieży, z zaznaczeniem, iż na wieży umieszczone zostaną trzy anteny sektorowe na trzech azymutach (25°, 145° i 265°), zaś każda z anten sektorowych może mieć moc EIRP (równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny) w przedziale 1000<2000W, a planowany tilt czyli dopuszczalne pochylenie wiązki promieniowania anteny, został wyznaczony na 0° i 6°, została wniesiona w następującym stanie sprawy:

Po otrzymaniu w dniu 16 kwietnia 2020 r. wniosku od skarżącej Spółki o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla powyżej opisanej inwestycji Wójt Gminy wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień na piśmie i uzupełnienia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie szczegółowych informacji dotyczących parametrów planowanego przedsięwzięcia i jego oddziaływania, przy uwzględnieniu zastrzeżenia, że w ocenie organu panelowa antena sektorowa nie jest pojedynczą anteną w rozumieniu definicji PN, ale jest określonym zbiorem anten, czyli systemem antenowym (z powołaniem się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 grudnia 2016r., sygn. akt II SA/Kr 1026/16).

Inwestor udzielił odpowiedzi na powyższe w piśmie z 29 maja 2020 r., odnosząc się do każdego podpunktu wezwania.

W toku postępowania mieszkańcy sołectwa Ł. złożyli zbiorowy protest przeciwko realizacji planowanej inwestycji, jednocześnie w piśmie z 24 czerwca 2020 r. złożonym w imieniu Rady Sołeckiej Sołectwa wskazano inwestorowi alternatywną lokalizację stacji bazowej na działce nr [..], jako miejsca bardziej oddalonego od zabudowy i terenów przeznaczonych na cele rekreacyjno-turystyczne.

W piśmie z 19 sierpnia 2020r. inwestor ustosunkował się do powyższego sprzeciwu.

Postanowieniem z 16 czerwca 2020r. Wójt Gminy nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska dokumentów zgodnie z art. 96 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a następnie przedłożenia Wójtowi Gminy uzyskanego w tym zakresie rozstrzygnięcia.

W dniu 22 lipca 2020r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydał postanowienie stwierdzające braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 dla planowanego przedsięwzięcia na działce nr [..], obręb Ł.

W dniu 6 października 2020r. Wójt Gminy wydał decyzję o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanego przedsięwzięcia ze wskazaniem, iż planowana lokalizacja inwestycji:

naruszałaby interes prawny właścicieli nieruchomości zlokalizowanych w obszarze oddziaływania stacji bazowej - art. 1 ust. 2 pkt 5 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

naruszałaby wymagania ładu przestrzennego rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne - art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

naruszałaby interes publiczny rozumiany jako uogólniony cel dążeń i działań, uwzględniających zobiektywizowane potrzeby lokalnych społeczności, związanych z zagospodarowaniem przestrzennym (wydane decyzje o warunkach zabudowy) - art. 1 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

może mieć negatywny wpływ na zdrowie ludzi.

Wobec wniesienia odwołania przez inwestora do ponownego jej rozpoznania zobligowane stało się Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które nie podzieliło w pełni argumentów organu I instancji, aczkolwiek zgodziło się z rozstrzygnięciem.

W pierwszej kolejności Kolegium wskazało, że lokalizacja inwestycji celu publicznego jest dopuszczalna nawet, gdy nie będzie harmonizowała z otoczeniem, bez względu na oczekiwania społeczno-gospodarcze, czy kompozycyjno-estetyczne, do których nawiązuje definicja ładu przestrzennego zawarta w art. 2 pkt 1 ustawy, jeżeli tylko lokalizacji inwestycji celu publicznego nie sprzeciwiają się przepisy odrębne. Odstąpienie przez ustawodawcę od respektowania wymagań ładu przestrzennego i walorów krajobrazowych przy lokalizacji inwestycji celu publicznego służy realizacji celu ważnego dla funkcjonowania ogółu społeczeństwa, mieszczącego się w zamkniętym katalogu celów publicznych określonych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Również przepis art. 36 ustawy nie mógł stanowić podstawy do wydania odmownej decyzji lokalizacyjnej. Zgodnie z art. 58 ust. 2 ustawy jeżeli decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wywołuje skutki, o których mowa w art. 36, przepisy art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio. Skutki przewidziane w art. 36 ustawy to: obniżenie wartości nieruchomości oraz uniemożliwienie bądź ograniczenie korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem. Analiza powołanych przepisów wskazuje, że ustawodawca dopuszcza wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, która może wywierać negatywne skutki na otoczenie. Okoliczność ta nie może jednak stanowić negatywnej przesłanki do wydania decyzji (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 kwietnia 2010r., sygn. akt II SA/Łd 268/09)

Kolegium z kolei podzieliło stanowisko organu I instancji, iż jedną z zasad, którymi powinny się kierować organy prowadzące postępowanie i wydające decyzje administracyjne w zakresie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zasada uwzględniania uzasadnionego interesu osób trzecich (art. 54 pkt 2 lit. d ustawy). Decyzja taka może bowiem w bardziej lub mniej dolegliwy sposób wpływać na uprawnienia różnych podmiotów i wywoływać skutki polegające na uciążliwościach dla nieruchomości sąsiednich (art. 36 w zw. z art. 58 ust. 2 ustawy). Jak wskazano już wyżej, decyzja lokalizacyjna ma charakter rozstrzygnięcia związanego a nie uznaniowego. Jednocześnie należy podkreślić, że jakkolwiek organ nie może narzucić inwestorowi, w jakim konkretnie miejscu ma inwestycja być zlokalizowana oraz że to inwestor decyduje o jej kształcie -nie oznacza, że organ nie ma prawa, a nawet obowiązku ocenić, czy proponowana przez inwestora lokalizacja inwestycji jest uzasadniona, usprawiedliwiona zamierzonym celem i racjonalna, a przede wszystkim czy ogranicza bądź uniemożliwia korzystanie z nieruchomości należących do osób trzecich w optymalnym (najmniej uciążliwym w realiach sprawy) stopniu (art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz art. 140, 143 i 144 Kodeksu cywilnego). Przy czym, ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu lokalizacyjnym może następować tylko w takim zakresie jaki wynika z art. 54 pkt 2 lit. d) ustawy przy uwzględnieniu przepisów ogólnych art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy.

Należy podkreślić, iż inwestor stacji bazowej telefonii komórkowej może realizować inwestycję, której promieniowanie elektromagnetyczne oddziałuje na sąsiednią nieruchomość jedynie wówczas, gdy pole elektromagnetyczne oddziałujące na nieruchomość sąsiednią znajduje się w miejscu niedostępnym dla ludzi. Sprzeciw mieszkańców wobec planowanej inwestycji nie stanowi przesłanki przesądzającej przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 27 stycznia 20l5r., sygn. akt II SA/Rz 747/14).

W tym miejscu warto zwrócić uwagę, iż w związku z nowelizacją ustawy z dnia Prawo ochrony środowiska mocą ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. (Dz.U. z 2019r., poz. 1815), która weszła w życie w dniu 25 października 2019 r., zmieniona została definicja pojęcia "miejsc dostępnych dla ludności". Obecnie miejscami dostępnymi dla ludności są wszelkie miejsca z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości (art. 124 ust. 2). Przyszły lub planowany dopiero sposób zagospodarowania nieruchomości zatem nie ma waloru prawnego w świetle obowiązującego obecnie brzmienia w/w przepisu.

Mając na uwadze powyższe należy zaznaczyć, iż organ, prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, ma obowiązek dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie.

W celu dokonania powyższej oceny niezbędne jest wskazanie przez inwestora dokładnej charakterystyki planowanego przedsięwzięcia. Inwestor zobowiązany jest zatem podać wszystkie parametry techniczne, które decydują o wpływie inwestycji na środowisko (art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy). Na podstawie tych parametrów technicznych organ lokalizacyjny dokonuje ustaleń co do zakresu oddziaływania inwestycji, co przekłada się na krąg stron postępowania, jak również organ dokonuje normatywnej kwalifikacji inwestycji w kontekście jej oddziaływania na środowisko, a więc ustala, czy- zalicza się ona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ lokalizacyjny musi bowiem zbadać, czy w sprawie istnieje wymóg uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Powyższe jest konieczne ze względu na fakt, by w decyzji lokalizacyjnej właściwie zostały określone warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania i zabudowy terenu inwestycji, zwłaszcza w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, realizując wymóg zawarty właśnie w art. 54 ustawy. Prowadzący postępowanie lokalizacyjne organ administracji nie może zatem oprzeć się jedynie na oświadczeniu inwestora i zaniechać dokonania własnych ustaleń co do kwalifikacji spornej inwestycji w kontekście wymagań uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreślić należy, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym procesu inwestycyjnego, a jej wydanie wymaga wyjaśnienia, czy na danym terenie jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju, czy zamierzenie jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi oraz na jakich warunkach może być realizowane.

Stosownie do treści art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. - Dz.U. z 2020r., poz. 283 ze zm. zwanej dalej ustawą środowiskową) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, jest wymagane dla planowanych:

przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zatem dla oceny, czy dla inwestycji wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, istotne jest czy inwestycja ta zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

O kwalifikacji prawnej poszczególnych przedsięwzięć stanowi rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019r, poz. 1839), zwane dalej rozporządzeniem Rady Ministrów.

Z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej, decydujących o wpływie na środowisko, należą w szczególności: rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, ich liczba anten, moc promieniowania poszczególnych anten, a także emisja pola elektromagnetycznego oraz odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a więc konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem. Zatem dopiero określenie poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie jej lokalizacji wobec miejsc dostępnych dla ludności pozwala na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru.

Przed wydaniem decyzji organ lokalizacyjny winien zbadać charakter planowanej inwestycji, poddając wnikliwej analizie parametry techniczne i użytkowe planowanego urządzenia, w tym złożoną przez inwestora dokumentację. Jeżeli organ lokalizacyjny poweźmie wątpliwości co do kompletności wniosku lub prawdziwości danych w nim przedstawionych, winien wezwać inwestora do uzupełnienia wniosku i wyjaśnienia przedstawionych w nim informacji. Należy do tego zakresu poznanie wpływu inwestycji na tereny sąsiednie.

W przedmiotowej sprawie organ I instancji w toku prowadzonego postępowania wystąpił w dniu 22 maja 2020r. do Inwestora z wezwaniem o uzupełnienie wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie szczegółowych informacji dotyczących parametrów planowanego przedsięwzięcia i jego oddziaływania, przy uwzględnieniu zastrzeżenia, że w ocenie organu panelowa antena sektorowa nie jest pojedynczą anteną w rozumieniu definicji PN, ale jest określonym zbiorem anten, czyli systemem antenowym.

W odpowiedzi Inwestor wyjaśnił, iż planuje zamontowanie 3 anten sektorowych - po jednej na każdym azymucie oraz 2 radiolinie. Wskazał, iż nie przewiduje stosowania tiltów mechanicznych, tylko elektryczne, ustalone na podstawie parametrów technicznych anten oraz aspektów środowiskowych. Dodał, że konkretne wartości EIRP przedstawia przedłożona Analiza środowiskowa - analiza otoczenia dokonana w odniesieniu do miejsc dostępnych dla ludności w odległości 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten -celem ustalenia czy dana inwestycja należy do przedsiębiorstw mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dalej inwestor zwrócił uwagę na zmianę definicji "miejsc dostępnych dla ludności" oraz wyjaśnił, iż złożył wniosek dla inwestycji o ściśle określonych w nim parametrach. Podkreślił, iż w jego przekonaniu nie funkcjonuje pojęcie oddziaływania obiektu w oparciu o działanie anten, gdyż jest to technicznie niemożliwe do wskazania. Zaznaczył, iż podejście, w którym zobowiązuje się Inwestora do określenia "faktycznego obszaru oddziaływania", nie przyjmując wskazanego rozkładu wartości PEM, wydaje się być oraz jest całkowicie niezrozumiałe i świadczy o stosowaniu własnej, subiektywnej koncepcji oraz indywidualnej wizji tego, jak planowane przedsięwzięcie pracuje oraz jak dokumentacja środowiskowa powinna być przygotowana. Inwestor przedstawił przyjętą metodę obliczeń rozkładu pól elektromagnetycznych otoczeniu stacji bazowej oraz wskazał, że przeprowadzone przez niego kalkulacje mają charakter szacunkowy, ale wykonany w sposób zgodny z obowiązującymi normami i uwarunkowaniami formalno-prawnymi. Zaznaczył nadto, iż można wskazać wiele mniej lub bardziej istotnych czynników i zjawisk fizycznych, których Inwestor nie uwzględnił w swoich obliczeniach, a które wynikowo skutkują tym, ze wyznaczone przez autora dokumentacji środowiskowej wartości EIRP można wręcz uznać za przeszacowane.

Do przedstawionego powyższej stanowiska inwestora organ I instancji nie odniósł się w konkretny sposób w zaskarżonej decyzji, choć stanowisko to było reakcją na wezwanie organu. Uzupełniając ów brak Kolegium wskazało, iż za prawidłowy należy uznać kierunek postępowania organu I instancji w kwestii potrzeby dokonania oceny wpływu inwestycji na środowisko - art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na podstawie tych parametrów technicznych organ lokalizacyjny dokonuje normatywnej kwalifikacji inwestycji w kontekście jej oddziaływania na środowisko oraz na sąsiednie nieruchomości.

W tym miejscu należy wyjaśnić, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, a także w szczególności Naczelnego Sądu Administracyjnego wykształciło się zwłaszcza w ostatnim czasie dominujące stanowisko w kwestii dokonania kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia jako przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, iż wymagane jest uwzględnienie kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia.

Jako, że stanowisko Inwestora w tym względzie było bardzo stanowczo i jednoznacznie przedstawione w piśmie z dni 30 października 2020r., Kolegium nie wystąpiło ponownie do strony o uzupełnienie dokumentacji. Dokonując zaś oceny przedłożonych przez inwestora dokumentów należało stwierdzić, że ich zakres jest niewystarczający dla dokonania pełnej oceny w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów. W załączonych do wniosku dokumentach Inwestor wyjaśnił, iż w jego przekonaniu przepisy (§ 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r.) jako wartość służącą kwalifikacji wskazują jedynie równoważną moc promieniowana izotropowo dla konkretnej anteny, nie odnosząc się do kształtowanego w jej otoczeniu natężenia poła elektromagnetycznego. Dalej wskazał, iż odległość od miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego anteny to odcinek prostej, którą wyznacza się w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Tym samym zdaniem Inwestora kluczową kwestią przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i i radiolokacyjnych jest zidentyfikowanie, czy w odległościach wskazanych przepisami rozporządzenia w linii prowadzonej w wiązce promieniowania występują miejsca dostępne dla ludności. Ponadto Inwestor dodał, iż równoważną moc promieniowana izotropowe wyznacza się dla pojedynczej anteny nawet w sytuacji, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się inna realizowana lub zrealizowana instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna i radiolokacyjna. Tym samym w przekonaniu Inwestora każdą antenę należy traktować jako indywidualną instalację i nieuprawnionym jest twierdzenie, ze należy dokonywać sumowania mocy anteny (superpozycji pól) dla anten i takiego sumarycznego wyznaczania ich mocy, gdy takie anteny nie znajdują się na terenie jednego zakładu, obiektu (str. 6 "Kwalifikacji przedsięwzięcia"). Podobne stanowisko zostało wyrażone przez Inwestora w kwestii rozkładu gęstości wypromieniowywanego pola elektromagnetycznego, który również został przedstawiony w rzutach poziomych dla każdej z anten osobno, w płaszczyźnie pionowej zawierającej oś wiązki danej anteny (str. 5 "Analizy występowania obszaru pól elektromagnetycznych (...)").

Uwzględniając w niniejszej sprawie przebieg postępowania oraz jednoznaczne stanowisko prezentowane przez Inwestora co do konieczności, uzupełnienia dokumentacji o kwestie zbadania poziomu równoważnej mocy promieniowania izotropowo całej instalacji, czyli podczas działania wszystkich projektowanych anten sektorowych i radioliniowych, Kolegium uznało, iż odmowna decyzja organu I instancji była uzasadniona. Przy czym należy zauważyć, iż przyczyną odmowy ustalenia lokalizacji planowanej inwestycji: jest brak przedłożenia przez inwestora zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. Brak pełnej dokumentacji dotyczącej planowanej inwestycji nie pozwolił zdaniem Kolegium na dokonanie pełnej oceny, czy zamierzenie może zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a także jaki jest zakres obszaru jej oddziaływania. W takiej sytuacji zachodzi niemożliwe było dokonanie prawidłowej oceny charakteru inwestycji i zakresu oddziaływania pól elektromagnetycznych na środowisko i w konsekwencji rozstrzygnięcia sprawy z wniosku inwestora w świetle brzmienia przepisu art. 54 i 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

We wniesionej skardze Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 56 w zw. z art. 52 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zw. z § 2 ust 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 w zw. z § 3 ust 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w zw. z art. 59, i art, 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej zwanej ustawą środowiskową) - poprzez brak oceny przez organy wniosku skarżącej, ograniczając się tylko do przywołania orzeczeń sądów, bez wskazania merytorycznych podstaw do nałożenia bezpodstawnego obowiązku przeprowadzenia przez inny organ środowiskowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia skarżącej.

Zarzut uzasadniła skarżąca w ten sposób, że jej przedsięwzięcie nie jest ani zawsze, ani potencjalnie znacząco oddziałującym na środowisko, co wynika z dokumentacji przedstawionej w toku postępowania. W przedmiotowej sprawie wydane zostały decyzje, bez wyjaśnienia na jakiej podstawie organy domagają się dokonania oceny środowiskowej, czyli przeprowadzenia postępowania nie przewidzianego w związku z art. 52 - 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z przepisami ustawy środowiskowej nie mogą stanowić postawy do nakładania na inwestorów obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, oraz przeprowadzenia postępowania środowiskowego, w przypadku gdy przedsięwzięcie nie jest ani zawsze znacząco, bądź potencjalnie oddziałującym na środowisko. Przedsięwzięcie skarżącej składa się z 3 anten sektorowych, każda skierowana w inną stronę. Dodała skarżąca, że wątpliwości w orzecznictwie budzi sytuacja, gdy na danym sektorze było więcej niż jednak antena i stanowiska sądów administracyjnych w tej tematyce są niejednolite. W opinii skarżącej orzekające w sprawie organy administracji nie przeprowadziły postępowania w sposób prawidłowy nakładając na Skarżącą, nieuzasadniony obowiązek, który nie wynika z przepisów, ponieważ przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wyznaczonym wskazanymi przepisami prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga Spółki zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, podobnie jak decyzja organu I instancji, wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem przepisów prawa materialnego.

Kontroli sądu poddane zostały decyzje wydane na podstawie art. 53 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2020, poz. 293 ze zm., dalej: u.p.z.p."), normującym postępowanie i zasady wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Poza sporem jest, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, stosownie do treści art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 5 u.p.z.p., w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r., poz. 1990). Nie ulega wątpliwości też, że dla terenu, na którym inwestor planuje realizację stacji bazowej telefonii komórkowej operatora A. w miejscowości Ł., gmina L., nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

W myśl art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:

1)rodzaj inwestycji;

2)warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a)warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b)ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c)obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d)wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e)ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3)linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musiałby więc wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem prawa nakładającym konkretne ograniczenia.

Wyjaśnienia wymaga, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Decyzja taka ma odpowiedzieć na pytanie czy na danym terenie jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju, a więc czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.

Odmowa ustalenia warunków lokalizacji inwestycje została oparta na sprzeciwie mieszkańców wsi Ł., argumencie o zaburzeniu ładu przestrzennego wobec realizacji wieży oraz w efekcie obniżenia wartości okolicznych nieruchomości, a także zarzucie organów, że planowana inwestycja jako odziaływująca na środowisko wymaga wykazania przez inwestora braku negatywnego oddziaływania na otoczenie oraz wyliczeń kumulatywnego oddziaływania anten w zakresie emisji pola elektromagnetycznego.

Co do pierwszej kwestii trzeba podkreślić, że brak zgody innych niż inwestor stron postępowania na realizację planowanego przedsięwzięcia jest pozbawiony znaczenia prawnego na wstępnym etapie procesu inwestycyjnego, jakim jest ustalanie warunków realizacji inwestycji (czyli odpowiednio: decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzji o warunkach zabudowy, jak to wynika z art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Nie oznacza to oczywiście, że argumentacja tych innych uczestników postępowania nie może zostać wzięta przez organy pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy. Rzecz w tym, by podnoszone uwagi i zastrzeżenia dotyczyły kwestii doniosłych dla rozstrzygnięcia istoty sprawy. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w danym miejscu nie podlega jednak swobodnej ocenie organu, ani tym bardziej nie jest zależne od woli właścicieli i innych osób, które w ogóle nie mają prawa do nieruchomości, na których inwestycja jest lokalizowana i co najwyżej może oddziaływać na ich nieruchomości. Sama bowiem decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji nie wkracza w takim wypadku w sferę wykonywania praw przysługujących do takich nieruchomości - poza warunkami, które wynikają wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 2082/07, dostępny jw.). Aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji, organ musiałby wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Ocenie podlega zatem jedynie legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu. Natomiast ani organy, ani też sąd administracyjny nie mają kompetencji do oceny celowości czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego, tym bardziej na nieruchomości, która na tym etapie procesu inwestycyjnego nie stanowi własności podmiotów kwestionujących dopuszczalność i zasadność ustalenia lokalizacji danej inwestycji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1790/11, dostępny jw.).

Trzeba również wyjaśnić, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Powołany przepis statuuje ogólną zasadę ochrony interesu prawnego danego podmiotu przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Zasada wynikająca z tego przepisu w istocie dotyczy naruszenia interesu prawnego osoby trzeciej na skutek ustalenia warunków zabudowy lub warunków lokalizacji celu publicznego na rzecz innych osób lub jednostek organizacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r. sygn. akt II OSK 133/08, dostępny jw.). Właściciel ma m.in. prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego, jednakże zarazem zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Na tle ogólnych postanowień art. 6 ust. 1 oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. trzeba jednak podkreślić, że odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego może nastąpić jedynie wtedy, gdy zamierzone wykorzystanie terenu spowoduje naruszenie chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Ochronę interesu publicznego należy przede wszystkim oceniać pod kątem dopuszczalności zamierzonego wykorzystania terenu na tle działań stanowiących lub mogących stanowić realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., tj. zadań uznanych za cele publiczne (por. E. Radziszewski (w:) E. Radziszewski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Przepisy i komentarz, LexisNexis 2006 r. nr 335898, komentarz do art. 6).

Co więcej, w odniesieniu do decyzji lokalizacyjnej wspomniany już art. 56 u.p.z.p. stanowi, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (zd. pierwsze); przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (zd. drugie). Nadto art. 53 ust. 3 tej ustawy stanowi, że nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Wobec tego przepisy ogólne zawarte w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. - w tym przepisy nakazujący uwzględnianie w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ochrony ładu przestrzennego, środowiska, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, prawo własności i potrzeby interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 1, 3, 5, 7 i 9 u.p.z.p.) - nie mogą samodzielnie stanowić podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja lokalizacyjna jest tylko aktem stosowania prawa i organ nie może w niej wprowadzać według własnego uznania samoistnych ograniczeń dla inwestora wyprowadzonych z norm ogólnych zawartych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. (tak NSA w wyroku z dnia 16 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 1862/08, dostępnym w CBOSA). Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Aby norma ogólna mogła oddziaływać na rozstrzygnięcie musi być skonkretyzowana przez taki przepis, tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie na podstawie oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny (tak WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 12 maja 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 103/10).

Idąc dalej, trzeba również uczestnikom postępowania oraz orzekającym organom wyjaśnić ze względu na treść art. 58 ust. 2 u.p.z.p., że jeżeli w związku z wydaną decyzją lokalizacyjną korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się istotnie ograniczone, właściciel bądź użytkownik wieczysty takiej nieruchomości może co do zasady żądać od gminy odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części (art. 36 ust. 1 u.p.z.p.), względnie może żądać od gminy odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości (art. 36 ust. 3 u.p.z.p.). Dla dochodzenia tych roszczeń właściwą płaszczyzną jest jednakże droga cywilna, a nie formułowanie zarzutów przeciwko decyzji lokalizacyjnej w postępowaniu administracyjnym (por. też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2007 r. sygn. akt V CSK 230/07, niepubl., powołany przez I. Zachariasza (w:) H. Izdebski, I. Zachariasz, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. LEX 2013 r., nr 143844, komentarz do art. 63).

Następnie podnieść należy, iż prawo własności, nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też przepis art. 140 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów bardzo wielu ustaw, w tym z ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. A zatem ograniczenie prawa własności nieruchomości jest dopuszczalne, o ile odbywa się w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. W tym miejscu nie sposób pominąć okoliczności, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratywny. Nie konstytuuje więc żadnych praw czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. Organy rozstrzygające zobowiązane są ustalić, czy planowane zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa, czego niewątpliwie w kontrolowanych postępowaniach zabrakło. Organy obu instancji wiele miejsca w uzasadnieniach poświęciły przepisowi art. 1 ust. 2 u.p.z.p., który nie może zgodnie z treścią art. 56 u.p.z.p. stanowić samoistnej podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wadliwie organy przypisały walorom ładu przestrzennego, walorom architektonicznym i krajobrazowym, czy sprzeciwowi społeczności wiejskiej decydujący wpływ na treść podjętego rozstrzygnięcia, rozumiany jako możliwość oparcia odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pomijając zakaz z art. 56 zd. 2 u.p.z.p., że przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, co stanowi wprost o naruszeniu przepisów prawa materialnego. Sąd wyjaśnia w tym miejscu, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego w odróżnieniu od decyzji o warunkach zabudowy, korzysta z preferencji proceduralnych. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest tylko zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego nie znajduje zatem zastosowania tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W odniesieniu do inwestycji celu publicznego ustawodawca nie wprowadził wymogu ochrony ładu przestrzennego w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zdaniem Sądu organy obu instancji skupiły się na rozważaniach nie związanych z przepisami, jakie winny zostać zastosowane w tej konkretnej sprawie. W kontrolowanych decyzjach brak jest rozważenia przesłanek mających znaczenie dla właściwego rozpoznania wniosku.

Wadliwie organy odkodowały znaczenie przepisów odnoszących się do ochrony środowiska uznając je za podstawę decyzji odmownej. Zauważyć przy tym należy, że stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 247 ze zm. – dalej jako "u.u.i.ś.") uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (albo o warunkach zabudowy), czy pozwolenia na budowę, obowiązany jest uzależnić wydanie zgody na lokalizację bądź realizację inwestycji od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zawierają przepisy obowiązującego w sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019r., poz. 1839, dalej "rozporządzenie"). W świetle przytoczonych przepisów u.u.i.ś. oraz obowiązującego rozporządzenia, przyjmując za kryterium podziału istnienie i charakter (obligatoryjny bądź fakultatywny) obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania, można wyróżnić trzy kategorie planowanych przedsięwzięć:

- przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 2 rozporządzenia – dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest zarówno uzyskanie decyzji środowiskowej, jak i przeprowadzenie oceny oddziaływania;

- przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 3 rozporządzenia– dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest tylko uzyskanie decyzji środowiskowej, natomiast obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania może zostać nałożony w konkretnym przypadku przez właściwy organ;

- tzw. przedsięwzięcia podprogowe – tj. przedsięwzięcia rodzajowo tożsame z przedsięwzięciami mogącymi potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ale nie osiągające wartości progowych (dolnego progu) określonych w § 3 rozporządzenia – dla których nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania, ani uzyskanie decyzji środowiskowej (por. G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s. 112).

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzania instalacje radiokomunikacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz – których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny osiąga moce nie mniejsze niż określone w tych przepisach, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w osi głównej wiązki promieniowania anteny w także tam wskazanej odległości (zależnej od mocy anten) od środka elektrycznego – kwalifikują się do kategorii "przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (§ 2 rozporządzenia) albo "przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko" (§ 3 rozporządzania).

Regulacje określające, kiedy instalacja radiokomunikacyjna zalicza się do "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko" według rozporządzenia są stosunkowo proste. Kwalifikacja taka zależy od ustalenia, czy promieniowanie pojedynczych anten, w określonych odległościach zależnych od mocy równoważnej mocy promieniowanej izotropowo owych pojedynczych anten, znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

Aby to ustalić koniecznie więc należy znać:

– równoważną moc promieniowaną izotropowo (Equivalent Isotropical Radiated Power - EIRP) pojedynczej anteny (od niej zależy odległość, w jakiej bada się występowanie miejsc dostępnych dla ludności) oraz

– jej ukierunkowanie, a więc azymut i w szczególność nachylenie (przyjęło się je określać mianem angielskojęzycznego określania "tilt"). Parametr nachylenia bądź maksymalnego nachylenia jest bardzo ważny, gdyż pochylenie anten może powodować skierowanie osi głównej ich wiązek w kierunku gruntu lub budynków; wówczas to potencjalnie oś główna, na danej odległości, może osiągnąć miejsca dostępne dla ludności i to pomimo, że z reguły anteny instalowane są na kilkudziesięciometrowych masztach.

Oceniając rozważania o potencjalnej kumulacji promieniowania dostrzec należy, że inwestycja obejmuje trzy anteny sektorowe na trzech azymutach (25°, 145° i 265°), nie wynika z akt sprawy aby w okolicy znajdowały się inne stacje bazowe emitujące promieniowanie. Natomiast do czynienia z ewentualną kumulacją mocy promieniowanej izotropowo przez anteny sektorowe mamy wówczas, gdy znajdą się one na tej samej wysokości i w tym samym sektorze (jednakowym azymucie). Azymuty są zgoła odmienne, więc jeśli nie ma innego podobnego urządzenia w pobliżu to brak podstaw do rozważania kwestii kumulacji promieniowania.

I tu należy dostrzec wadliwość postępowania orzekających organów, że samodzielnie nie dokonały oceny materiałów załączonych do wniosku i przedstawionych w toku postępowania. Właściwie uznały, że to inwestor ma wykazać, że w miejscach dostępnych dla ludności parametry mocy promieniowania nie stanowią zagrożenia dla ludności. Domagały się także rozważań o potencjalnej zmianie kierunku promieniowania, co jest całkowicie bezpodstawne, gdyż postepowanie toczy z konkretnego wniosku i nie mają organy kompetencji do rozważań o innych wariantach skierowania anten poza tymi jakie są wskazane we wniosku.

Oprócz naruszeń przepisów prawa materialnego orzekające w sprawie organy dopuściły się także uchybienia przepisom postępowania, w tym zasadniczo uchybiły kardynalnym zasadom postępowania administracyjnego uregulowanych w przepisach art. 6-16 k.p.a. Wynika z nich między innymi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 - zasada praworządności), w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7- zasada prawy obiektywnej; zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli) i obowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1- zasada pogłębiania zaufania obywateli).

Rozstrzygając sprawę organy nie dochowały wierności tym zasadom i przepisom.

Organ, orzekając w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma uprawnień do oceny celowości realizacji inwestycji, ani oceny wybranego miejsca do jej posadowienia. Przekracza w tym zakresie swoje uprawnienia – godząc w zasadę praworządności – gdyż decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną, co oznacza, że nie ma w niej miejsca na uznanie administracyjne. Stanowisko organu co do miejsca realizacji inwestycji nie ma tutaj znaczenia. Wadliwa była zatem propozycja innej lokalizacji dokonana w toku postępowania przed organem I instancji. Organy orzekające miały zweryfikować zgodność wniosku skarżącej Spółki z właściwymi przepisami prawa, czego nie dokonały. Organy administracji publicznej nie zostały wyposażone w kompetencje do oceny intencji inwestora, ani do rozsądzania sporów pomiędzy inwestorem a mieszkańcami wsi Ł. Położenie nacisku na kontekst społeczny w procedowanej sprawie stanowi działanie pozaprawne. Kolegium uchylając się od weryfikacji spełnienia przez inwestycję przesłanek osadzonych w przepisach prawa uchybiło zasadzie praworządności, przerzucając ciężar dowodu na inwestora uchybiło zasadzie prawdy obiektywnej i zasadzie rzetelnego ustalenia stanu sprawy.

Reasumując, w ocenie Sądu orzekające organy nie dokonały prawidłowej analizy i oceny wniosku inwestora w świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które winny znaleźć tutaj zastosowanie, co stanowi o naruszeniu przepisów prawa materialnego. Także sposób procedowania i uchybienie standardom prowadzenia postępowania stanowi o wadliwości obu wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Organy uwzględnią zawartą w niniejszym wyroku ocenę postępowania w przedmiocie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w toku ponownego rozpoznawania wniosku skarżącej Spółki.

W tym stanie rzeczy sąd na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy z 31 grudnia 2019 r. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 ww. ustawy uwzględniając okoliczność uiszczenia przez skarżącą Spółkę wpisu w wysokości 500 zł oraz koszt ustanowionego w sprawie pełnomocnika w osobie radcy prawnego (480 zł + 17 zł opłaty od udzielonego pełnomocnictwa).