Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 3554/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie WSA Dorota Wdowiak asesor WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Beata Bińkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi Dyrektora Zarządu Dróg i Komunikacji w K. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia[...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie zaniechania czynności udostępnienia danych z ewidencji pojazdów uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2002r.


UZASADNIENIE

Dyrektor Zarządu Dróg i Komunikacji w K. (zwanego dalej ZDiK) we wniosku z 11 czerwca 2002r. ponowionym następnie we wniosku zastępcy dyrektora ZDiK z 4 lipca 2002r., zwrócił się do M. Urzędu Wojewódzkiego w K. o udostępnienie danych osobowych właścicieli pojazdów o wskazanych numerach rejestracyjnych, w celu prowadzenia postępowania egzekucyjnego w sprawach dotyczących kar za nieuiszczenie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na terenie Krakowa.

Jako podstawę prawną upoważniającą do pozyskiwania w/w danych wymieniono przepisy art. 80c ust. 1 pkt 10 ustawy z 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 98, poz. 602 ze zm.) oraz §8 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 czerwca 2000r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych (Dz. U. nr 51, poz. 608 ze zm.). ZDiK wskazał również, że jako jednostka powołana na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych (ustawa z 21 marca 1985r. – Dz. U. nr 14, poz. 60 ze zm.) sprawuje zarząd drogami na terenie Krakowa, będąc obowiązany do pobierania opłat za parkowanie pojazdów oraz pobierania opłat podwyższonych i kar pieniężnych w przypadku nieuiszczenia opłat. Do ich dochodzenia mają zastosowanie przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. ZDiK będąc jednostką organizacyjną gminy sprawuje funkcje zarządcy drogi i wykonuje w tym zakresie zadania starosty. Uzasadnia to nieodpłatne udostępnienie w/w danych osobowych właścicieli pojazdów, w trybie art. 80c ust. 1 pkt 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Wojewoda M. postanowieniem z [...] lipca 2002r. na podstawie przepisów art. 261 §2 k.p.a. oraz art. 80d ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 80c ust. 4 w/w ustawy Prawo o ruchu drogowym, jak również §6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 19 września 2001r. w sprawie centralnej ewidencji pojazdów (Dz. U. nr 106, poz. 1166) pozostawił wniosek dyrektora ZDiK o udostępnienie danych dotyczących pojazdów zarejestrowanych na rzecz osób w nim wymienionych, bez rozpoznania – w związku z nieuiszczeniem w wyznaczonym terminie opłaty, od wniesienia której uzależniona jest czynność udostępnienia danych i informacji z Wojewódzkiej Ewidencji Pojazdów, dla której administratorem jest Wojewoda.

Podał w pierwszym rzędzie, że w art. 80c ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (w zw. z art. 80d tej ustawy) enumeratywnie wymieniono podmioty, którym mogą być udostępniane dane i informacje z w/w ewidencji pojazdów. Przepis ten powinien być stosowany ściśle. Organ egzekucyjny ma interes w otrzymaniu tych informacji. Wojewoda powołał się w tym miejscu na art. 36 ustawy z 17 czerwca 1966r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001r. nr 125, poz. 1368 ze zm.), w świetle którego w zakresie niezbędnym do prowadzenia egzekucji organ egzekucyjny może żądać od uczestników postępowania informacji i wyjaśnień, jak również zwracać się o udzielenie informacji do organów administracji publicznej (...); informacje i wyjaśnienia udzielane są nieodpłatnie. Jednak zdaniem Wojewody, za uzyskanie żądanych informacji organ egzekucyjny powinien ponieść opłatę wynikającą z art. 80d ustawy Prawo o ruchu drogowym, albowiem przepis ten jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 36 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Art. 80c ust. 1 w zw. z art. 80d Prawa o ruchu drogowym nie przewiduje możliwości rozszerzenia wykazu podmiotów uprawnionych do nieodpłatnego uzyskiwania informacji. Zwolnienie od opłat przewidzianych w art. 80d pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym możliwe jest tylko na podstawie upoważnienia ustawowego. Przeniesienie części kompetencji organów powiatu na ZDiK nie może równać się z domniemaniem przeniesienia na ten podmiot części uprawnień przysługujących wyłącznie staroście. ZDiK wykazał "interes żądania udostępnienia danych i informacji o pojazdach zarejestrowanych (...)" na podstawie art. 80c ust. 4 ustawy, a więc odpłatnie.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (SWiA) nie uwzględnił zażalenia zastępcy dyrektora ZDiK na w/w postanowienie Wojewody i postanowieniem z 27 września 2002r. postanowienie to utrzymał w mocy. Podkreślił, że miasto na prawach powiatu, choć organizacyjnie jest gminą, to wykonuje zakres zadań i kompetencji pokrywający się z zakresem kompetencyjnym powiatu. Jednakże mając na uwadze wolę ustawodawcy, który w art. 80c ust. 1 ustawy wymienił podmioty (w tym w pkt 10 – starostę), którym udostępnia się nieodpłatnie dane i informacje z ewidencji pojazdów, nie można stosować ani zawężonej, ani rozszerzającej wykładni tego przepisu. W przepisie tym wskazano "wyłącznie starostę i choć prezydent miasta na prawach powiatu wykonuje zadania należące do kompetencji starosty, starostą nie jest". Nie można więc nieodpłatnie udostępnić (mu) żądanych danych osobowych właścicieli pojazdów.

W sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 261 §1 k.p.a. Mimo wezwania, strona (ZDiK) nie uiściła wymaganych należności za udostępnienie danych. Spowodowało to zaniechanie wykonania tej czynności.

Dyrektor ZDiK zaskarżył powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzucił mu naruszenie przepisów art. 80c ust. 1 pkt 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w zw. z art. 10 ust. 6 tej ustawy, jak również art. 91 i 92 ustawy z 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1592 ze zm.), przez uzależnienie udostępnienia danych z wojewódzkiej ewidencji pojazdów od uiszczenia opłaty. Wniósł o uchylenie tego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Wojewody z [...] lipca 2002r. Zdaniem strony skarżącej, skoro prezydent miasta na prawach powiatu, mimo że nie nazywa się starostą, pełni jednocześnie funkcje starosty (m.in. zarządza ruchem na drogach, rejestruje pojazdy, wydaje prawa jazdy), powinien również posiadać uprawnienia starosty w zakresie dotyczącym pozyskiwania danych zgromadzonych w ewidencji pojazdów, niezależnie od tego, że nie jest wymieniony w art. 80c ust. 1 ustawy. W/w dane są niezbędne do realizacji przez stronę skarżącą ustawowych zadań wynikających z ustawy o drogach publicznych i w/w rozporządzenia Rady Ministrów z 27 czerwca 2000r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie (...), związanych z potrzebami organizacji ruchu w celu zwiększenia rotacji parkujących w obszarze charakteryzującym się znacznym deficytem miejsc postojowych.

W odpowiedzi na skargę Minister SWiA wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko. Powtórzył, że ZDiK nie jest uprawniony do nieodpłatnego otrzymywania informacji z ewidencji pojazdów (art. 80c ust. 1 w zw. z art. 80d ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Nadto ZDiK "nie działa z upoważnienia Prezydenta Miasta K., choć uważa, że podejmuje czynności w imieniu prezydenta miasta na prawach powiatu, a z kolei prezydenta uważa za starostę". Zatem wniosek winien być rozpatrzony w trybie art. 80c ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, co oznacza odpłatność udostępnianych informacji. Wg Ministra SWiA "literalnie rzecz ujmując tylko starosta, jeżeli spełni wymogi art. 80c ust. 1 ustawy otrzyma nieodpłatnie żądane dane i informacje. Przyjmując wykładnię rozszerzającą można również udostępniać nieodpłatnie informacje prezydentom miast na prawach powiatu. Jednakże wykładnia przepisów prawa rozszerzająca, jak i zawężająca jest niedopuszczalna".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z dniem l stycznia 2004r. weszły w życie:

• ustawa z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), zwana u.s.a.,

• ustawa z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwana p.s.a.,

• ustawa z 30 sierpnia 2002r. Przepisy, wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr l53, poz. 1271), zwana p.w.u.p.

Powyższe regulacje prawne statuują dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne.

W świetle art. 97 §l p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie sądowoadministracyjne toczy się na podstawie p.s.a.

Zgodnie z art. l §l u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §l p.s.a.).

Skarga analizowana stosownie do wymienionych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

Ustawą z 31 marca 2000r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. nr 43, poz. 483) wprowadzono do ustawy Prawo o ruchu drogowym zmianę polegającą na dodaniu po art. 80 tej ustawy, rozdziału 2a – centralna ewidencja pojazdów, w szczególności celem gromadzenia danych i informacji o pojazdach zarejestrowanych oraz ich właścicielach lub niektórych posiadaczach (por. też art. 80a i nast. ustawy – Prawo o ruchu drogowym).

W art. ust. 3 ust. 1 w/w ustawy z 31 marca 2000r. o zmianie ustawy (...) przewidziano, że ewidencje pojazdów, prowadzone przez wojewodów na podstawie przepisów art. 60 ustawy z 1 lutego 1983r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 1992r. nr 11, poz. 41 ze zm. ), prowadzi się, z zachowaniem przepisów o ochronie danych osobowych, do 31 grudnia 2003r., z tym m.in., że od dnia wejścia w życie tej ustawy udostępnianie danych lub informacji z tej ewidencji i pobieranie opłat z tym związanych odbywa się na zasadach określonych dla centralnej ewidencji pojazdów w art. 80c, art. 80d ust. 1 i art. 80e ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z kolei art. 80c ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym przewiduje udostępnianie danych lub informacji zgromadzonych w ewidencji, o ile są one niezbędne do realizacji ustawowych zadań, wymienionym w przepisie podmiotom – w tym m.in. starostom (por. ust. 1 pkt 10 tego przepisu). Udostępnienie danych tym podmiotom (por. też zastrzeżenia poczynione w ust. 2 i 3 przepisu) następuje nieodpłatnie (por. art. 80d ust. 1 ustawy). Innym podmiotom (o których mowa w art. 80c ust. 4 i 5) dane te lub informacje mogą być udostępnione odpłatnie. Strona skarżąca jako m.in. zarządca dróg publicznych w Krakowie (z wyłączeniem autostrad i dróg ekspresowych), działając jako jednostka organizacyjna miasta w imieniu prezydenta, uważa, że żądane dane z ewidencji pojazdów winna otrzymać nieodpłatnie – tak jak starosta wymieniony expressis verbis w art. 80c ust. 1 pkt 10 ustawy. Strona akcentuje (por. również załącznik do protokołu rozprawy przed Sądem w dniu 2 kwietnia 2004r.), że ustawa Prawo o ruchu drogowym traktuje prezydenta jak starostę – tyle że powierza mu szerszy zakres obowiązków. Wywodzi dalej, że skoro w przepisie tym podany jest starosta, a w ustawie zasadniczo nie wymienia się prezydenta miasta na prawach powiatu (za wyjątkiem art. 10 ust. 6 ustawy, gdzie jest traktowany jako substytut starosty), oznacza to, że przepis ten odnosi się również do prezydenta miasta na prawach powiatu "tak jak zapisy zawarte w art. 10, 73, 93, 97 tej ustawy".

Rozstrzygnięcie sprawy niniejszej zależy w tej sytuacji od odpowiedzi na pytanie, czy w świetle obowiązujących w dacie podjęcia zaskarżonego postanowienia przepisów prawa, prezydent miasta na prawach powiatu – Miasta Krakowa, pełni jednocześnie funkcję starosty, a w konsekwencji, czy przysługują mu wszelkie uprawnienia starosty wynikające z tych przepisów, w tym uprawnienie do nieodpłatnego udostępnienia danych lub informacji z ewidencji pojazdów – realizowane przez działające w jego imieniu organy ZDiK.

Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 7 sierpnia 1998r. w sprawie utworzenia powiatów (Dz. U. nr 103, poz. 652), Kraków ma status miasta na prawach powiatu. Stosowanie zaś do przepisu art. 92 ust. 1 w/w ustawy z 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym - w brzmieniu przepisów obowiązujących w dacie podjęcia zaskarżonego postanowienia (27 września 2002r.) funkcje organów powiatu w miastach na prawach powiatu sprawowała rada miasta i zarząd miasta (po zmianie ustawy z dniem 27 października 2002r. funkcje te sprawuje rada miasta i prezydent miasta). Wymieniony przepis art. 92 ustawy o samorządzie powiatowym w ust. 2 stanowi, że miasto na prawach powiatu jest gminą wykonującą zadania powiatu na zasadach określonych w tej ustawie. Oznacza to zrównanie zadań miasta na prawach powiatu z zadaniami powiatu. Miasto takie realizuje zarówno zadania określone ustawą z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996r. nr 13, poz. 74 ze zm.; por. art. 6 i nast.), jak i określone ustawą o samorządzie powiatowym (por. art. 4). Z art. 92 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym wynika klauzula generalna nakładająca na miasta na prawach powiatu obowiązek stosowania zasad tej ustawy przy wykonywaniu zadań powiatu ustalonych w obowiązującym ustawodawstwie.

Art. 91 ustawy o samorządzie powiatowym po zmianie tego przepisu z dniem 30 maja 2001r. przez art. 2 pkt 41 ustawy z 11 kwietnia 2001r. o zmianie ustaw (...) – Dz. U. nr 45, poz. 497 ze zm. stanowi, że prawa powiatu przysługują miastom, które w dniu 31 grudnia 1998r. liczyły więcej niż 100.000 mieszkańców, a także miastom, które z tym dniem przestały być siedzibami województw, chyba że na wniosek właściwej rady miejskiej odstąpiono od nadania miastu praw powiatu, oraz tym, którym nadano status miasta na prawach powiatu, przy dokonywaniu pierwszego podziału administracyjnego kraju na powiaty.

Przed wzmiankowaną zmianą przepis ten podzielony był na sześć ustępów. W ust. 5 stanowił, że ilekroć w przepisach jest mowa o powiecie, rozumie się przez to również miasto na prawach powiatu, natomiast w ust. 6, że ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o staroście, rozumie się przez to również prezydenta miasta na prawach powiatu.

Zdaniem Sądu, przepis ten w obecnym brzmieniu ustawy nie oznacza, że doszło w ten sposób do usunięcia zasad przewidzianych w w/w ust. 5 i 6 tego przepisu w brzmieniu jego unormowań sprzed zmiany. Odmiennemu stanowisku przeczy użycie w tym przepisie sformułowania "prawa powiatu przysługują miastom (...)", które wskazuje zasadniczo na jedynie uproszczenie wcześniejszych zapisów ustawy w tym zakresie i nie daje podstaw do wniosku, że zmieniła się istota uregulowania w systemie samorządu terytorialnego tzw. miasta na prawach powiatu. Skoro z przepisu tego wynika, że prawa powiatu przysługują wymienionym w nim miastom (czyli miastom na prawach powiatu), to chodzi o całokształt tych praw – w tym praw przysługujących organom powiatu. Przepisy rozdziału 9 ustawy o samorządzie powiatowym zatytułowanego "miasta na prawach powiatu", stanowiąc o prawach powiatu przysługujących wymienionym miastom, odsyłają w ten sposób systemowo do przepisów tej ustawy, która całościowo reguluje funkcjonowanie powiatu jako szczebla samorządu terytorialnego. Skutkiem tego odesłania jest uniknięcie przez ustawodawcę dwukrotnego powtarzania tych samych postanowień ustawy (w stosunku do powiatu i w stosunku do miasta na prawach powiatu). Przepisy, do których odesłanie wynika z w/w art. 91 ustawy, to cała ustawa o samorządzie powiatowym ,z wyjątkiem art. 91 i 92. Wyjątek od tej ogólnej reguły ustawodawca zastrzegł w ust. 3 art. 92 przewidując, że ustrój i działanie organów miasta na prawach powiatu, w tym nazwę, skład, liczebność oraz ich powoływanie i odwoływanie, a także zasady sprawowania nadzoru, określa ustawa o samorządzie gminnym.

Reasumując, status miasta na prawach powiatu jest złożony: z jednej strony wykonuje ono wszystkie funkcje gminy, z drugiej – realizuje zadania powiatowe. Prezydent miasta na prawach powiatu pełni jednocześnie funkcje starosty, wykonując szereg kompetencji z zakresu administracji rządowej. Skoro w ustawie wyodrębniono jednostkę samorządu terytorialnego – miasto na prawach powiatu, regulując jego status przez odesłanie do praw powiatu, a więc do unormowań ustawy o samorządzie powiatowym, to nie można odmówić organom takiego miasta uprawnień, które mają organy powiatu, w szczególności przyjąć, że mają ich mniej niż organy samego powiatu, bądź że ich zakres jest ograniczony.

Dotyczy to prezydenta miasta na prawach powiatu – obecnie jako organu tej jednostki, a przed zmianą art. 92 ustawy o samorządzie powiatowym z dniem 27 października 2002r., przewodniczącego zarządu miasta. Poza innym nazewnictwem funkcja prezydenta miasta na prawach powiatu odpowiadała i odpowiada w istocie swojej funkcji starosty powiatu, który posiada kompetencje jako przewodniczący zarządu powiatu oraz jako organ monokratyczny, posiadający samodzielne uprawnienia. Uprawnienia prezydenta są pochodną zadań miasta na prawach powiatu, a to – zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym – jest gminą wykonującą zadania powiatu na zasadach określonych w tej ustawie.

Gdyby przyjąć odmienną interpretację w/w przepisów i uznać, że prezydent miasta na prawach powiatu nie posiada kompetencji starosty określonych w ustawie o samorządzie powiatowym i w przepisach innych ustaw (w tym w ustawie – Prawo o ruchu drogowym) okazałoby się, że nie jest w stanie kierować miastem na prawach powiatu.

W świetle przepisów ustawy o samorządzie powiatowym, zarząd miasta na prawach powiatu, a obecnie prezydent (który wcześniej wchodził w skład zarządu jako jego przewodniczący; por. przepisy rozdziału 9 ustawy), jest organem uprawnionym do czynności procesowych miasta.

W statucie stanowiącym załącznik do uchwały nr [...] Zarządu Miasta Krakowa z [...] czerwca 2001r., ZDiK zdefiniowany został jako miejska jednostka budżetowa podlegająca temu zarządowi (obecnie prezydentowi). Pracą ZDiK kieruje dyrektor, którego zatrudnia i zwalnia zarząd. Zwierzchnikiem dyrektora jest prezydent, przy czym zatrudnienie dyrektora ZDiK jest równoznaczne z udzieleniem mu w trybie art. 47 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, pełnomocnictwa do podejmowania czynności faktycznych i prawnych (...). Dyrektor ZDiK jest m.in. upoważniony do reprezentowania miasta przed sądami, jak również innymi organami orzekającymi – w sprawach objętych zakresem działania (por. §12 statutu). Nadto uchwałą Zarządu Miasta K. z [...] marca 2001r. nr [...] zastępcy dyrektora ZDiK upoważnieni zostali do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń w sprawach związanych z wykonywaniem funkcji zarządu drogi (...). Obecnie obowiązuje zarządzenie Prezydenta Miasta K. z 3 grudnia 2002r. nr 23/2002 upoważniające do wydawania w jego imieniu wymienionych aktów, dyrektora i zastępców dyrektora ZDiK.

Zasygnalizowanej wyżej problematyki organy wydające postanowienia w tej sprawie, nie brały w ogóle – jak się wydaje – pod uwagę. W szczególności nie rozważyły, że funkcje organów miasta na prawach powiatu sprawuje rada miasta i zarząd miasta (obecnie po zmianie art. 92 ust. 1 z dniem 1 września 2002r. – rada miasta i prezydent miasta), zaś przepisy odnoszące się do starosty stosuje się w odniesieniu do prezydenta miasta na prawach powiatu, który był organem osoby prawnej, jaką jest miasto (obecnie w wyniku w/w zmiany jest ustawowym organem miasta na prawach powiatu, co wcześniej było sporne).

Okoliczność ta zaważyła na sposobie załatwienia tej sprawy, gdyż w istocie organy oparły się na literalnym brzmieniu art. 80c ust. 1 pkt 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie bacząc, że zastosowana interpretacja pozbawia prezydentów miast na prawach powiatu, którzy są odpowiednikami starostów, istotnych uprawnień przysługujących starostom. W szerszym kontekście uregulowań prawnych problematyki samorządu terytorialnego, stanowiska zajętego w sprawie przez organy wydające postanowienia nie sposób zaakceptować.

Odnosząc się do wzmianki zawartej w odpowiedzi na skargę, że "wnioskodawca (tj. ZDiK) nie działa z upoważnienia Prezydenta Miasta K. (...)". Sąd zauważa, że nie została ona poparta żadną argumentacją faktycznoprawną. Nie wynika z akt sprawy, żeby zarzut taki był rozważany wcześniej w toku postępowania. Sprawa była rozpoznawana z wniosku ZDiK i do organów tego podmiotu (dyrektora i zastępców dyrektora) organy orzekające skierowały wydane postanowienia – pierwszo i drugoinstancyjne. Jeżeli organ administracji uważa, że organy ZDiK nie legitymują się wzmiankowanym upoważnieniem, winien dać temu wyraz w prawnoprocesowych, przewidzianych w k.p.a. formach postępowania przed organami administracji, zważywszy też na daleko idące konsekwencje procesowe takiego stanowiska.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a orzekł, jak w sentencji wyroku.