Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 602/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 103 ust. 1, ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 37 ust. 1
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2017 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. G. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dalej "WINB", z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.

W sprawie samowolnej budowy tymczasowego obiektu budowlanego – domku letniskowego usytuowanego na działce o nr 296/2 w miejscowości P. zapadło uprzednio rozstrzygnięcie w postaci decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], dalej "PINB" z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne. Powyższa decyzja została decyzją WINB z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] uchylona w całości i jednocześnie nakazano T. P. rozbiórkę tego obiektu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 11 września 2013r. sygn. akt II SA/Rz 353/13: I. stwierdził nieważność decyli WINB z dnia [...] marca 2013r.; lI. uchylił decyzję PINB z dnia [...] stycznia 2013r. oraz III. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzja organu wojewódzkiego rażąco narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, ponieważ jeśli organ I instancji umorzy postępowanie administracyjne z uwagi na jego bezprzedmiotowość, to organ odwoławczy nie może uchylić tej decyzji i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy. Sąd wskazał, że w razie uprawomocnienia się niniejszego wyroku organy podejmą czynności w celu ustalenia czy na obiekt będący przedmiotem postępowania rzeczywiście nie było wydane pozwolenie na budowę. Tylko bowiem w sytuacji, w której aktualny właściciel nie posiada takiego pozwolenia jeśli było ono wymagane w dacie budowy obiektu, a organy nie posiadają go w archiwach, można uznać, że nie było ono wydane. Ze względu na to, że z akt sprawy nie wynika, iż przed 1979 r. nie było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wynika, że nie ma w archiwum wcześniejszych planów) ocenią także czy w myśl przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 46 z późn, zm., dalej "P.b. z 1961 r.) na budowę tego obiektu wymagane było pozwolenie na budowę. Po uzupełnieniu materiału dowodowego organy wydadzą stosowne decyzje adekwatne do ustalonego stanu faktycznego, w tym w aspekcie postanowień aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 lipca 2015r. sygn. akt II OSK 3051/13 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Rzeszowie w punkcie pierwszym i uchylił zaskarżoną decyzję, w pozostałym zakresie oddalił skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wydanie przez organ odwoławczy decyzji rozbiórkowej, w sytuacji gdy w pierwszej instancji orzeczono o umorzeniu postępowania jest naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu, jednak decyzji z dnia 4 marca 2013r. nie można uznać za decyzję naruszającą art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w punkcie pierwszym, w którym Sąd pierwszej instancji stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i w to miejsce orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy PINB decyzją z dnia [...] września 2016r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy tymczasowego obiektu budowlanego, ale także ta decyzja ta decyzją WINB z dnia [...] grudnia 2016r. nr [...] została uchylona w całości a sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy PINB z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...] nakazał M. G. rozbiórkę obiektu budowlanego o wymiarach zewnętrznych 5,79m x 2,39m z tarasem o wymiarach 1,83m x 5,79m i 1,53m x 4,22m o funkcji rekreacyjnej, usytuowanego na działce nr 296/2 w m-ci P. (obr. ewid. P.), będącej własnością Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym przez [.....] Spółka Akcyjna, Oddział [...] w [...],.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. G. zarzucając jej bezpodstawne przyjęciu przez organ, że domek letniskowy skarżącego wybudowany został niezgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w okresie jego budowy, podczas gdy m. in. organ nie ustalił czy w okresie budowy domku letniskowego dopełniono wszystkich wymagań niezbędnych do zgodnego z prawem wybudowania obiektu i nie zweryfikował czy zostało wydane pozwolenie na budowę i czy w ogóle było wymagane tym bardziej, że z zalegającej w aktach oceny technicznej przedmiotowego obiektu rekreacyjnego wynika jednoznacznie, że elementy konstrukcji domku wykonane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami normami i sztuką budowlaną - nie stwarzają zagrożeń dla zdrowia i życia ludzi oraz że domek nadaje się do dalszego użytkowania jako rekreacyjny. Ponadto zarzucił błędne przyjęcie, że domek letniskowy skarżącego - znajduje się na terenie, który zgodnie z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy w [...] nr [...] z dnia 9 października 2002r. nie jest przeznaczony pod zabudowę takiego rodzaju obiektami. Zarzucił także naruszenie wyszczególnionych w skardze przepisów postępowania poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy.

Opisaną na wstępie decyzją działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego /tekst jednolity: Dz. U. z 2016r. poz. 23 ze zm., dalej "k.p.a."/ WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji stwierdzając jej wydanie zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.

We wstępnej części uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem postępowania jest tymczasowy obiekt budowlany usytuowany na działce nr 296/2 (poprzedni nr 296) położonej w P.. Jest to obiekt kontenerowy o konstrukcji stalowej i wymiarach zewnętrznych 5,79m x 2,39m przekryty dachem dwuspadowym pokrytym blachą trapezową ocynkowaną, posadowiony na elementach betonowych bezpośrednio ułożonych w gruncie. Do obiektu kontenerowego dobudowany jest taras o konstrukcji stalowej przekryty dachem jednospadowym pokrytym blachą trapezową ocynkowaną i wymiarach po zewnętrznym obrysie słupów 1,83m x 5,79m i 1,53m x 4,22m. Do obiektu wykonany jest przyłącz energetyczny. Przedmiotowy obiekt kontenerowy nie posiada fundamentów, gdyż jest posadowiony na elementach betonowych bezpośrednio ułożonych w gruncie. Brak fundamentów, przez co obiekt ten nie jest trwale połączony z gruntem jest tym właśnie elementem, który przesądza o tymczasowości obiektu budowlanego w postaci obiektu kontenerowego. Działka nr 296/2 (poprzedni nr 296) stanowi własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym przez [...] Spółka Akcyjna, Oddział [...] w [...].

W trakcie postępowania administracyjnego ustalono, że przedmiotowy tymczasowy obiekt budowlany T. P. kupił od Przedsiębiorstwa [...] w [...] na podstawie faktury nr 4/93 z dnia 02.07.93r. Z jego oświadczenia wynika, że nie jest w posiadaniu dokumentów legalności budowy przedmiotowego obiektu. Na podstawie umowy z dnia 13.04.2016r. nabywcą wszelkich praw i obowiązków wynikających z tytułu posiadanej własności stał się M. G. Obiekt został wybudowany (ustawiony) w latach 70-tych ubiegłego wieku przez Państwowy Ośrodek Maszynowy w [...] i jest wykorzystywany w okresie letnim do celów rekreacyjnych.

Z ustaleń organu I instancji wynika, że Wójt Gminy [...] nie wydawał pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu i nie posiada innych dokumentów ani rejestrów dotyczących pozwolenia na budowę tego obiektu. Podobnie dyrektor Archiwum Państwowego [...] nie posiada informacji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu.

Ustawa P.b. z 1961 r., jak i ustawa z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm., dale "P.b. z 1974 r.") nie zawierała definicji "budynku" ani definicji "tymczasowego obiektu budowlanego", natomiast do obiektów budowlanych zaliczała stałe i tymczasowe budynki. Przedmiotowy obiekt budowlany posiada ściany, dach lecz nie posiada trwałego związania z gruntem, gdyż posadowiony jest na elementach betonowych bezpośrednio ułożonych w gruncie. Stanowi on zatem, w rozumieniu ustawy P.b z 1961 r. i P.b. 1974 r. "budynek tymczasowy".

Zgodnie z przepisem art. 36 ust. 1 P.b. z 1961 r., przed przystąpieniem do wykonania obiektu budowlanego niezbędne jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę. W rozporządzeniu Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego (Dz. U. Nr 38, poz. 197 z późn. zm., które obowiązywało od 13.08.1961r. do 28.02.1973r.) w § 4 ust. 1 wymieniono roboty budowlane nie wymagające zgłoszenia ani pozwolenia organów państwowego nadzoru budowlanego, a w § 5 ust. 1 roboty budowlane wymagające zgłoszenia. W § 4 ust. 1 i w § 5 ust. 1 nie wymieniono tymczasowego budynku o funkcji rekreacyjnej, co uzasadnia konkluzję, że w myśl przepisów ustawy P.b. z 1961 r. w okresie od 13.08.1961r. do 28.02.1973r dla realizacji przedmiotowego obiektu wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. W kolejnym rozporządzeniu Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 stycznia 1973r. w sprawie ustalenia miejsca realizacji inwestycji budowlanych oraz państwowego nadzoru budowlanego nad budownictwem powszechnym (Dz. U. Nr 4, poz. 29, które obowiązywało od 01.03.1973r. do 31.03.1975r.) wyliczone zostały obiekty wymagające pozwolenia na budowę (§ 41 w przypadku inwestorów nie będących osobami fizycznymi i § 44 w przypadku inwestorów będących osobami fizycznymi). Z przepisów tych wynika, że pozwolenia na budowę wymagała budowa budynków stałych i tymczasowych.

Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 1 P.b. z 1974 r. roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. W rozporządzeniu Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.. U. Nr 8, poz. 48 z późn. zm., które obowiązywało od 01.04.1975r. do 31.03.1995r.) wyliczone zostały obiekty wymagające pozwolenia na budowę (§ 19 w przypadku jednostek gospodarki uspołecznionej i § 44 w przypadku osób fizycznych). Z przepisów tych wynika, że pozwolenia na budowę wymagała budowa budynków stałych i tymczasowych.

Zatem przedmiotowy obiekt został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, mimo, że było wymagane zarówno w myśl przepisów P.b. z 1961r. jak i ustawy P.b. z 1974r.

W rozpatrywanej sprawię ustalenia faktyczne co do przedmiotu postępowania, terminu wykonania obiektu, jak i faktu jego realizacji w warunkach samowoli nie budzą wątpliwości i pozwalają na przyjęcie właściwej podstawy prawnej do rozstrzygnięcia sprawy, tj. przepisów ustawy P.b. z 1974r. w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 103 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. Art. 103 ust. 2 ww. ustawy stanowi, iż przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. A więc przepisy zawarte w art. 37, 40 i 42 P.b. z 1974r.

Przepis art. 37 ust. 1 P.b. z 1974r. stanowi, iż obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy właściwy organ administracji stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: pkt 1 znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub pkt 2 powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Rozpatrując sprawę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego użytkowanego w okresie letnim do celów rekreacyjnych, a więc obiektu rekreacji indywidualnej, przez który należy rozumieć obiekt przeznaczony do okresowego wypoczynku, należało przeanalizować wystąpienie przesłanek o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 P.b z 1974r.

Przy czym rozpatrując przesłankę z art. 37 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy zachodzi konieczność badania przeznaczenia terenu, na którym powstał obiekt budowlany od daty jego budowy w kontekście badania podstaw do nakazania jego rozbiórki w świetle Uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013r. Sygn. akt II OSP 2/13, która mówi, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b. z 1974r. w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.) są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. Stosując tezę zawartą w ww. uchwale należało uwzględnić przeznaczenie terenu w planach zagospodarowania przestrzennego obowiązujących od daty powstania obiektu budowlanego.

PINB prowadząc postępowanie w trybie art. 37 P.b z 1974 r. zasadnie poddał ocenie przedmiotowy budynek przez pryzmat przepisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego od daty jego budowy.

Z analizy przeznaczenia terenu, na którym powstał przedmiotowy obiekt, w planach zagospodarowania przestrzennego obowiązujących od daty jego budowy wynika, że do 1985 r. nie obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego. Natomiast wedle planów obowiązujących od 7 sierpnia 1985r. do 28 grudnia 1994r. przedmiotowy obiekt budowlany znajdował się na terenie nie przeznaczonym pod taki rodzaj zabudowy. W okresie od 29 grudnia 1994r. do 17 grudnia 2002r. przedmiotowy budynek znajdował się na terenie przeznaczonym pod innego rodzaju zabudowę. Obecnie obowiązujący Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...]" w Gminie [...], uchwalony uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 9 października 2002r. nr [...] który obowiązuje od dnia 18 grudnia 2002r. też nic może być podstawą do legalizacji, gdyż przedmiotowy obiekt znajduje się na terenie przeznaczonym pod innego rodzaju zabudowę. Ponadto Rozdział II (Ustalenia szczegółowe) § 3 (Ustalenia szczegółowe dotyczące całego obszaru planu) ust. 4 ww. planu zakazuje budowy obiektów tymczasowych ustawiania przyczep, barakowozów, kiosków itp. Wobec powyższego, skoro przedmiotowy obiekt kontenerowy jest tymczasowym obiektem budowlanym to jego budowa jest niezgodna z ustaleniami ww. obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż obiekt ten znajduje się na terenie, na którym obowiązuje zakaz budowy obiektów tymczasowych ustawiania przyczep, barakowozów, kiosków itp. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...]" w Gminie [...] posługuje się pojęciem domków rekreacyjnych, wprost dopuszczając taki rodzaj zabudowy dla terenów oznaczonych symbolami: 15ZP (§ 5 ust. 14), 25ZL i 28ZL (§ 5 ust. 24) oraz 29ZL (§ 5 ust. 26). W § 2 ust. 3 pkt 3 lit. b planu miejscowego niezależnie od przypisanych terenom symboli literowych wprowadzono rejony lokalizacji domków rekreacyjnych na obszarach zalesionych, oznaczone znakiem graficznym "szraf-paski". Według rysunku planu, stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały, symbol graficzny "szraf-paski" nie występuje na terenach oznaczonych symbolem 01 KL.

Biorąc powyższe pod uwagę w rozstrzyganym przypadku bezsporne jest, że teren, na którym posadowiono przedmiotowy obiekt budowlany w postaci obiektu kontenerowego o funkcji rekreacyjnej, nie był i nie jest przeznaczony pod zabudowę takiego rodzaju, a więc zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy P. b. 1974r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie M. G. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżył opisaną na wstępie decyzję WINB w całości zarzucając jej naruszenie :

1) art. 37 ust. 1 P.b. z 1974 r. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na bezpodstawnym uznaniu przez organ II instancji, że domek letniskowy skarżącego wybudowany został niezgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w okresie jego budowy, podczas gdy:

- sama informacja Wójta Gminy [...] i dyrektora Archiwum Państwowego w [...] o braku posiadania informacji, czy też dokumentów na okoliczność ustalenia, czy w/w organy są w posiadaniu dokumentów dotyczących pozwolenia na budowę - nie świadczy o tym, że w okresie budowy domku letniskowego nie dopełniono wszystkich wymagań niezbędnych do zgodnego z prawem wybudowania obiektu;

- organ zaniechał podjęcia próby poszukiwania odpowiednich dokumentów w archiwach państwowych: w [...], w [...], czy też w [...];

- organ nadal nie udowodnił, że pozwolenia na budowę nie było ani też, że takie pozwolenie zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami prawa w ogóle było wymagane;

- z niekwestionowanej przez organ, zalegającej w aktach niniejszej sprawy oceny technicznej przedmiotowego obiektu rekreacyjnego z dnia 21 listopada 2012 r., sporządzonej przez inż. B. S. wynika jednoznacznie, że elementy konstrukcji domku wykonane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami, normami i sztuka budowlaną — nie stwarzają zagrożeń dla zdrowia i życia ludzi oraz że domek nadaje się do dalszego użytkowania jako rekreacyjny;

2) art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b. z 1974 r. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że w związku z tym, że przedmiotowy obiekt - domek letniskowy skarżącego - znajduje się na terenie, który zgodnie z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy w [...] nr [...] z dnia 9 października 2002 r. to nie jest przeznaczony pod zabudowę takiego rodzaju obiektami, podczas gdy:

- do takich obiektów wybudowanych nie miał zastosowania ani przepis art. 37 ust. 1 ani art. 40 P.b. z 1974 r. i organ nie miał też podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w oparciu o te przepisy i wydania decyzji w sprawie nakazania rozbiórki;

- przepisy P.b. z 1974 r. nie przewidywały ani obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, ani innych aktów legalizujących samowolę;

- niedopuszczalne jest wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę domku letniskowego skarżącego wyłącznie w oparciu o aktualny plan zagospodarowania przestrzennego bez uwzględnienia wcześniejszego przeznaczenia części działki nr ew. 296 obecnie 296/2;

- domek letniskowy skarżącego jest obiektem służącym do celów rekreacyjnych;

3. art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997, nr 78, poz. 483), poprzez bezzasadne naruszenie zasady ochrony praw nabytych;

4. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez nieproporcjonalne ograniczenie skarżącego korzystania z konstytucyjnego prawa własności, polegające na nakazaniu rozbiórki należącego do niej domku letniskowego, bez uwzględnienia wszystkich okoliczności faktycznych oraz z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa.

Wniósł o uchylenie decyzji obu instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd Administracyjny rozpoznając skargę na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej bada jego zgodność z przepisami prawa – art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 z 25 lipca 2002r.).

Rozpoznając skargę Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną – art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 poz. 1369 ze zm).

Ustalenie stanu faktycznego nie budzi wątpliwości wobec tego sprawa nadają się do wyrokowania.

Nadziałce nr 296, obecnie 296/2 w P. w latach 70-tych ubiegłego wieku wybudowany został obiekt kontenerowy o konstrukcji stalowej wymiarach zewnętrznych 5,79m x 2,39m, przykryty dachem dwuspadowym z blachy trapezowej. Posadowiony jest na elementach betonowych ułożonych bezpośrednio na gruncie. Do niego dobudowany jest zadaszony taras.

Obecny właściciel tego obiektu nie posiada, żadnych dokumentów na podstawie których możliwa byłaby jego budowa.

Organ związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 września 2013r. sygn. akt II SA/Rz 353/13 – podjął czynności w celu ustalenia czy na obiekt będący przedmiotem postępowania faktycznie nie było wydane pozwolenie na budowę. Pismem z dnia 10 lutego 2016r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił się do Wójta Gminy [...] o udzielenie informacji czy w zasobach archiwalnych gminy nie ma dowodów na to, że wydane zostało pozwolenie na budowę tego obiektu. Podobne pismo organ nadzoru budowlanego skierował do Archiwum Państwowego – czy w prowadzonych rejestrach nie ma potwierdzenia dla wydanego pozwolenia na budowę.

W odpowiedziach skierowanych do organu brak jest potwierdzenia dla wydanego pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu.

Ustawa prawo budowlane z 1961r oraz z 1974r. nie zawierała definicji "budynku" ani "tymczasowego obiektu budowlanego", natomiast do obiektów budowlanych zaliczała stałe i tymczasowe budynki. Przedmiotowy obiekt nie jest związany trwale z gruntem więc ma charakter tymczasowy.

Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy prawo budowlane z 1961r. przed przystąpieniem do wykonania obiektu budowlanego niezbędne jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę.

W rozporządzeniu Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961r. w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego (Dz.U. nr 38 poz. 197), które obowiązywało do 28 lutego 1973r. w § 4 ust. 1 i § 5 ust. 1 wymieniono, które roboty budowlane nie wymagają zgłoszenia ani pozwolenia na budowę.

Wśród wymienionych brak jest tymczasowego budynku o funkcji rekreacyjnej. To uzasadnia stanowisko organu, iż dla realizacji przedmiotowego obiektu budowlanego wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Podobne wnioski pozwala nam wywieść również treść kolejnych rozporządzeń, a to z dnia 20 stycznia 1973r. i z 20 lutego 1975r.

Zgodnie z art. 103 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipa 1994r. Prawo budowlane, do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy ustawy z zastrzeżeniem art. 103 ust. 2, który mówi o przypadku gdy zachodzą okoliczności uzasadniające nakazanie rozbiórki.

W takich przypadkach zastosowanie ma Prawo budowlane z 1974r. Przepis art. 37 ust. 1 tego prawa stanowi, iż obiekty budowlane lub ich części będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejściu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy właściwy organ stwierdził, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod zabudowę innego rodzaju, 2) spowoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zabudowy lub użytkowania dla otoczenia.

Analizując przesłankę zgodności inwestycji z przeznaczeniem terenu, na którym pozostał obiekt należało poddać analizie plany przestrzennego zagospodarowania dla tego terenu, z uwzględnieniem również treści uchwały Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r. II OSP 2/13.

Pierwszy plan dla terenu , na którym znajduje się obiekt obowiązywał od 7 sierpnia 1985 r. Wg ustaleń tego planu przedmiotowy obiekt usytuowany został na terenie oznaczonym w planie RZ – są to tereny łąk i pastwisk. W kolejnych zapisach planu obowiązującego od dnia 22 marca 1988 – do 28 grudnia 1994 r. – teren ten oznaczony jest RZ, a wg tekstu planu jest to teren "adaptacja istniejących łąk i pastwisk bez prawa zabudowy".

W planie obowiązującym od 29 grudnia 1994 r. do 17 grudnia 2002 r. teren ten oznaczony jest symbolem UT 2. Zgodnie z częścią tekstową planu są to tereny łącznikowe pomiędzy terenem oznaczonym UT 1 a akwenem wodnym. Na tym terenie obowiązuje zakaz budowy nowych obiektów kubaturowych za wyjątkiem związanych ze sportem wodnym. Wszystkie istniejące obiekty o innej funkcji mogą być adoptowane pod warunkiem przystosowania ich do tej funkcji. W obecnie obowiązującym planie przestrzennego zagospodarowania to teren oznaczony symbolem 01 KL – obszar ulicy lokalnej , główna droga dojazdowa do wyspy.

Zapisy planu przestrzennego zagospodarowania dla tego terenu nigdy nie przewidywały na tej działce budowy domku rekreacyjnego. Należy dodać, że Miejscowy Plan zagospodarowania Przestrzennego "[...]" w Gminie [...] posługuje się pojęciem domków rekreacyjnych na obszarach o odpowiednio oznaczonych tzw "szraf – paski". Wg rysunku aktualnego planu dla terenu oznaczonego symbolem 01 KL symbol "szraf – paski" nie występuje.

Zgodnie z treścią uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego badając zgodność z planowaniem należy przede wszystkim uwzględnić treść zapisów aktualnego planu przestrzennego zagospodarowania z uwzględnieniem zapisów wcześniejszych.

Z tych względów wobec ustalenia, że przedmiotowy obiekt rekreacyjny zlokalizowany jest na terenie objętym zakazem zabudowy. W świetle zebranych dowodów w sprawie żaden z zarzutów skargi nie zasługuje na uwzględnieni.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. nr 270 ze zm.) Sąd oddalił skargę.