Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1491/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Maria Świderska, Protokolant Marta Sarnowiec, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego S.A. w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 maja 2005 r. sygn. akt I SA/Wr 1109/03 w sprawie ze skargi Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego S.A. w O. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 19 marca 2003 r. (...) w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego S.A. w O. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 2.700 zł /słownie: dwa tysiące siedemset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

II FSK 1491/05

UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 31 maja 2005 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie I SA/Wr 1109/03, oddalił skargę Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego w O. Spółka Akcyjna z siedzibą w O. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 19 marca 2003 roku w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 rok. Zaskarżonym do sądu administracyjnego rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 30 grudnia 2002 roku określającą spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 rok. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe stanęły na stanowisku, iż spółka w omawianym roku podatkowym zawyżyła koszty uzyskania przychodów o wydatek w kwocie 430.000 złotych, dotyczący usług doradczych w zakresie warunków i technologii kolejowych przewozów towarowych. W ocenie organów podatkowych bowiem nie istniał związek tych wydatków z przychodami uzyskanymi przez spółkę w 2000 roku, jak również spółka w postępowaniu nie udokumentowała faktycznego wykonania tych usług.

2. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w zaskarżonym wyroku stwierdził, że decyzja Izby Skarbowej w W. z dnia 19 marca 2003 r. nie narusza prawa. Sąd w pierwszej kolejności przytoczył treść art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654/. Stosownie do tego przepisu kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy. W ocenie Sądu z przepisu tego wynika, że kosztem podatkowym może być tylko taki wydatek, który poniesiony został w celu osiągnięcia przychodu oraz nie został wymieniony w katalogu wyłączeń, sformułowanym w art. 16 ust. 1 ustawy.

Sąd wskazał, że spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "T." wystawiła na rzecz skarżącej spółki siedem faktur VAT na łączną kwotę netto 430.000 złotych. W treści tych faktur wskazano, iż dotyczą one pomocniczej usługi finansowej, a po sporządzeniu not korygujących, że chodziło o doradztwo i konsultacje według umowy z dnia 3 stycznia 2000 roku. Celem tej umowy miała być efektywna realizacja kontraktu PKP oraz pozyskiwanie dodatkowych kontraktów zawiązanych z kolejnictwem. W ocenie Sądu organy podatkowe słusznie przyjęły, że spółka nie wykazała, że poniesione przez nią wydatki konsultacji i doradztwa spółki "T.", przyczyniały się do podniesienia jakości świadczonych przez nią usług.

3. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka Akcyjna Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego w O. zaskarżyła wskazany powyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w całości. Orzeczeniu temu zarzucono naruszenie prawa materialnego, to jest art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wydatki poniesione przez Skarżącą z tytułu usług doradczych świadczonych przez spółkę "T." nie stanowią kosztu uzyskania przychodów spółki mimo tego, iż zostały poniesione w celu osiągnięcia jej przychodów.

Wskazując na powyższy zarzut skarżąca spółka domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Ii instancji oraz zasądzenia zwrotu postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. W ocenie spółki, organy podatkowe oraz Sąd niesłusznie przyjęły, iż brak szczegółowych danych i opracowań mających świadczyć o tym, że spółka "T." wykonała dla skarżącej spółki usługi doradcze przesądza o tym, że brak jest wiarygodnych dowodów na to, jaki konkretnie czynności zostały wykonane w ramach tych usług i czy pozostawały one w związku z przychodami skarżącej. W ocenie strony skarżącej Sąd I instancji nie wyjaśnił także w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z jakich przyczyn dowód z wyjaśnień świadków i przesłuchania wszystkich zainteresowanych na okoliczność zakresu i wykonania przedmiotowych usług był niewystarczający w rozpoznawanej sprawie dla uznania za prawdziwe twierdzenia strony. W ocenie spółki, organom podatkowym przedłożone zostały wszelkie istniejące dokumenty związane z zawarciem i wykonaniem umowy ze spółką "T.", a wykonanie umowy z dnia 30 stycznia 2000 roku zostało potwierdzone dowodami z zeznań świadków i wyjaśnień stron przeprowadzonymi w trakcie postępowania.

4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok nie narusza prawa.

5. Rozpoznając niniejszą sprawę, Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu. Skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla każdego pisma w postępowaniu sądowym /art. 49 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270, dalej p.p.s.a./, jak również wymogi materialne przewidziane dla tego pisma procesowego zawarte w art. 176 p.p.s.a. Wśród najważniejszych wymogów materialnych /konstrukcyjnych/ skargi kasacyjnej wyróżnia się przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Braki w tym zakresie nie podlegają konwalidacji, czynią skargę kasacyjną nieskuteczną oraz uniemożliwiają dokonanie merytorycznej oceny tego środka zaskarżenia przez sąd kasacyjny. W myśl art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przez sąd I instancji przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przytoczenie właściwych podstaw kasacyjnych, wskazanie zarzutów oraz ich uzasadnienie jest najistotniejszym elementem skargi kasacyjnej, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów ani stawiania hipotez w zakresie przepisu stanowiącego podstawę skargi kasacyjnej. W myśl bowiem art. 183 par. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu po uwagę jedynie nieważność postępowania. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie sytuacja ta nie ma jednak miejsca.

W badanej sprawie spółka w skardze kasacyjnej przedstawiła jeden zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu normy prawa materialnego, to jest art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Uzasadnienie tego zarzutu wskazuje na wadliwą, w ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną, wykładnię i niesłuszne przyjęcie przez Sąd, że wydatki poniesione przez Skarżącą z tytułu usług doradczych świadczonych przez spółkę "T." nie stanowią kosztu uzyskania przychodów spółki mimo tego, iż zostały poniesione w celu osiągnięcia jej przychodów. Należy zatem stwierdzić, iż Spółka Akcyjna Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego w O., wskazując na naruszenie przez Sąd normy prawa materialnego w istocie podnosi zarzut błędnego ustalenia przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy. Wskazując bowiem na błędną wykładnię art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych spółka zarzuca niewłaściwe, w jej ocenie, zebranie materiału dowodowego w sprawie. Spółka nie zgadza się bowiem ze stanowiskiem organów podatkowych, które zaakceptował Sąd, stosownie do którego kwota 430.000 złotych, to jest wydatek skarżącej spółki na usługi doradcze w związku z umową z dnia 3 stycznia 2000 r. ze spółką "T.", nie stanowi kosztu uzyskania przychodu skarżącej spółki w roku 2000. Spółka kwestionuje także stanowisko organów a następnie Sądu, iż nie wykazała związku tego wydatku z celem jego poniesienia, czyli osiągnięciem przychodu. Do tego natomiast sprowadza się, jak wynika z treści skargi kasacyjnej, istniejący między stronami spór, a od jego rozstrzygnięcia zależy z kolei prawnopodatkowa kwalifikacja stanu faktycznego. Tymczasem autor skargi kasacyjnej w jej podstawach nie wskazał na zarzut wynikający z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. i nie podniósł, iż Sąd I instancji naruszył przepisy postępowania. Oznacza to, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że skarżąca spółka nie kwestionuje ustalonego w sprawie stanu faktycznego, do którego zastosowane zostały normy prawa materialnego. Nadmienić przy tym należy, iż nie jest dopuszczalne oparcie skargi kasacyjnej na zarzucie błędnej wykładni prawa materialnego lub jego niewłaściwego zastosowania przez sąd I instancji zanim nie rozpatrzy się naruszenia przez ten sąd przepisów postępowania. Po przedstawieniu tego rodzaju podstawy kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny musi zbadać, czy ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, przyjęte przez sąd I instancji do oceny orzekania w przedmiocie legalności wydanych decyzji, zostały dokonane zgodnie z zasadami postępowania podatkowego.

Skarżąca spółka w rozpoznawanej sprawie nie wskazała na podstawę skargi kasacyjnej, w której by kwestionowała ustalenie faktów oraz sposób ich wyjaśnienia, co mogło doprowadzić do wadliwego rozstrzygnięcia. Stanowiskiem zaś takim związany jest Naczelny Sąd Administracyjny. Wynika to, co zostało wskazane powyżej ze sformalizowanego charakteru postępowania kasacyjnego. Skoro zatem ustalenia faktyczne rozpoznawanej sprawy, których prawidłowości nie zakwestionowano w skardze kasacyjnej, sprowadzają się do tego, iż nie istniał związek wydatków skarżącej spółki poniesionych na usługi doradcze z przychodami uzyskanymi przez spółkę w 2000 roku, jak również spółka w postępowaniu nie udokumentowała faktycznego wykonania tych usług, to Sąd w zaskarżonym wyroku nie mógł naruszyć norm wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, stanowiącego iż kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, na co wskazywał autor rozpoznawanej skargi kasacyjnej.

Mając powyższe rozważania na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego postanowiono natomiast w oparciu o art. 204 pkt 1 tej ustawy.