Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 449/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1 i 2, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 5, art. 21 par. 1 pkt 1, art. 59 par. 1 pkt 9, art. 70 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 2 ust. 1 i 3, art. 4 pkt 4, art. 10 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 3, art. 21 ust. 1 - 3, art. 26, art. 27 ust. 6
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: par. 6 pkt 6, apr. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka Asesor WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Protokolant Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi ‘’A’’ spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od maja do grudnia 2002 roku 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 3.600 ( trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt I SA/Łd 449/08

UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] w sprawie podatku od towarów i usług za maj – grudzień 2002 roku utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. nr [...] z dnia [...].

A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji w Ł. w złożonych deklaracjach podatkowych VAT-7 za styczeń – wrzesień 2002 roku wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy z tytułu sprzedaży eksportowej telefonów komórkowych na Białoruś, Ukrainę, do Bułgarii i Mołdawii.

W wyniku przeprowadzonej kontroli organ ustalił, iż część sprzedaży eksportowej wykazywanej przez Spółkę dokonywana była na rzecz osoby, która nie istnieje, osoby, która nie potwierdza faktu zakupu jakichkolwiek telefonów komórkowych lub też osoby, która co prawda potwierdza zakup telefonów komórkowych lecz je następnie zwróciła.

Organ wskazał, że w maju, czerwcu, lipcu i sierpniu 2002 roku Strona wystawiła na rzecz J.D. (obywatela Ukrainy) faktury eksportowe VAT ze stawką 0% na łączna kwotę netto 541.509,56 zł, której przedmiotem były telefony komórkowe. Wywóz wskazanych telefonów poza granice Polski potwierdzony został dokumentami celnymi SAD.

W toku dalszego postępowania organ ustalił jednak, iż wskazane na opisanych fakturach przedmioty nie figurują w komputerowych bazach danych Urzędu Celnego w J.

Podczas przesłuchania prowadzonego przez organy podatkowe Ukrainy, J.D. przyznał, że w 2002 roku nabywał w Polsce telefony komórkowe w celu ich sprzedaży na Ukrainie. Jednak z uwagi na brak pieniędzy na opłaty celne związane z importem towarów zmuszony był do ich oddania obywatelowi Polski. Zakupione telefony oddawał po przekroczeniu granicy RP, a przed przekroczeniem granicy ukraińskiej.

J.D. nie potrafił jednak dokładnie określić kiedy przebywał w Polsce a także zaprzeczył jakoby podpisywał jakiekolwiek faktury zakupu towarów w Polsce.

Podczas wyjaśnień składanych przed Naczelnym Inspektorem Wydziału Operatywnego Reagowania i Przeprowadzania Specjalnych Operacji Służby ds. Walki z Przemytem i Straży Celnej Wołyńskiego Urzędu Celnego J.D. potwierdził fakt oddania zakupionych na terenie Polski telefonów komórkowych w pasie międzygranicznym osobie, od której je uprzednio kupił. Nie potrafił jednak podać danych tej osoby ani też wskazać czy była ona przedstawicielem A spółki z ograniczona odpowiedzialnością w Ł. Wskazał jednak, iż nie otrzymał zwrotu pieniędzy za oddany towar.

W roku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, iż dokumenty księgowe Spółki nie potwierdzają dokonania jakichkolwiek płatności na rzecz J.D., a dokumenty magazynowe nie wskazują na przyjęcie przez spółkę zwrotu telefonów komórkowych. Nadto nie stwierdzono aby Spółka legalnie wprowadziła na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej telefony komórkowe zwrócone jej przez J.D.

Powyższe ustalenia uniemożliwiają, zdaniem organu, zastosowanie art. 21 ust. 8 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa VAT).

W toku prowadzonej kontroli organ I instancji ustalił również, iż dnia 16 sierpnia 2002 roku Strona wystawiła na rzecz S.S. (również obywatela Ukrainy) zamieszkałego w K., fakturę eksportową VAT ze stawką 0% nr 281/02 na kwotę netto 62.776,56 zł, której przedmiotem były telefony komórkowe. Wywóz ich poza granice Polski potwierdzony został dokumentem celnym SAD z tej samej daty co wskazana faktura. Organy podatkowe Ukrainy nie zdobyły jednak żadnych informacji o kupującym. Nie zamieszkuje on bowiem pod adresem wskazanym na opisanych dokumentach eksportowych SAD oraz na fakturze VAT, nie figuruje także w rejestrze przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą natomiast pojazd opisany na dokumentach SAD 1A jako środek transportu wywożonych poza granicę RP towarów był zarejestrowany na S.N., będącego obywatelem Ukrainy, który udzielił pełnomocnictwa na użytkowanie i dysponowanie należącym do niego pojazdem – W.N.S. zamieszkałemu w L.

Wskazane powyżej telefony, odprawione w procedurze wywozu na rzecz firmy A nie figurują jednak w komputerowych bazach danych Urzędu Celnego w J.

Również dnia 16 sierpnia 2002 roku Spółka wystawiła na rzecz A.D. (obywatela Białorusi) fakturę eksportowa VAT ze stawką 0% nr 280/02 na kwotę netto 18.722 zł, której przedmiotem, podobnie jak w poprzednich przypadkach, były telefony komórkowe, których wywóz poza granice RP również potwierdzony został dokumentami celnymi SAD pochodzącymi z tej samej daty co wskazana faktura.

Ustalono, iż A.D. przyjeżdżał do Polski w 2002 roku, jednakże zaprzeczył aby na jej terenie dokonywał zakupu jakichkolwiek telefonów komórkowych. Nadto w centralnych bazach danych informacji celnej Mińskiego Centralnego Urzędu Celnego brak jest danych potwierdzających przewóz przez granicę celną Republiki Białorusi towarów przez A.D.

Z uwagi na poczynione ustalenia, w opisanych powyżej przypadkach, organ I instancji nie potraktował sprzedaży telefonów komórkowych jako eksportu towarów, zakwestionował zastosowana przez Stronę stawkę 0% podatku VAT wskazał na konieczność zastosowania stawki 22% zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 cytowanej ustawy VAT. Podważony został również fakt dokonania sprzedaży na rzecz wskazanych powyżej nabywców. Organ podatkowy I instancji nie kwestionował natomiast prawa podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną.

Mając na względzie wskazane okoliczności Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] określił nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za okres maj – wrzesień 2002 roku w łącznej kwocie 79.883 zł oraz określił nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za okres maj – grudzień 2002 roku w łącznej wysokości 228.432 zł.

Od powyższej decyzji Strona wniosła odwołanie zarzucając jej naruszenie art. 52 § 1 pkt. 2, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – powoływanej dalej jako o.p.) oraz art. 4 pkt. 4 ustawy VAT i z uwagi na niniejsze naruszenia wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu podniosła, że we wszystkich trzech zakwestionowanych przez organ przypadkach spełnione zostały przesłanki pozwalające na potraktowanie wskazanych czynności jako eksport, a co za tym idzie zastosowanie do nich 0% stawki VAT. W ocenie Strony omawianych przypadkach nastąpił wywóz towarów z polskiego obszaru celnego, wywóz ten został potwierdzony przez graniczny urząd celny, co znalazło odzwierciedlenie w treści dokumentów SAD oraz wywóz nastąpił w wykonaniu czynności określonych w art. 2 powoływanej ustawy.

Wskazała nadto, iż zeznaniom J.D. i A.D. należało odmówić wiary. W ocenie Spółki trudno wymagać od wskazanych kontrahentów aby przyznali się do przemytu, gdyż wiązałoby to się dla nich z poniesieniem odpowiedzialności karnej. Podatnik podniósł również, że z wyjaśnień złożonych przez J.D. wynika, iż 10 razy, w okresie kilku miesięcy 2002 roku, dokonywał zakupu znacznej ilości telefonów komórkowych, za każdym razem od spółki A i za każdym razem w pasie granicznym, po przekroczeniu granicy Polski a przed przekroczeniem granicy Ukrainy, orientował się że nie ma środków finansowych na opłacenie cła i dokonywał zwrotu zakupionego towaru, nie otrzymując jednocześnie zwrotu gotówki.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podtrzymując w pełni argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji.

A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji w Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzje organu II instancji, której zarzuciła naruszenie art. 70, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 194 § 1 o.p., a także naruszenie art. 4 pkt. 4 powoływanej powyżej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Z uwagi na zakres zaskarżenia Strona wniosła o uchylenie wskazanej decyzji i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu wskazała, iż Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wydając zaskarżoną decyzję w dniu [...] naruszył dyspozycję art. 70 o.p., zgodnie z którą zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Podniosła bowiem, że w 2002 roku Spółka otrzymała zwrot podatku VAT, którego wysokość zakwestionowały organy skarbowe. Termin przedawnienia zaczął zatem biec w przedmiotowej sprawie od dnia 1 stycznia 2003 roku, a zakończył bieg dnia 31 grudnia 2007 roku, czyli przed wydaniem decyzji ostatecznej w sprawie. W ocenie Spółki pozbawienie możliwości zastosowania cytowanego przepisu do nadwyżki podatku naliczonego nad należnym spowodowałoby, że organy podatkowe mogłyby domagać się od podatnika w nieograniczonym czasie rozliczenia podatku VAT i nigdy nie doszłoby do przedawnienia w tym zakresie. Spowodowana przedawnieniem niemożność określenia kwot samego zobowiązania podatkowego za dany okres skutkuje niemożnością orzekania co do pozostałych kwot.

Co do zarzutów odnoszących się do faktur wystawionych na rzecz S.S., A.D. i J.D., Spółka podtrzymała swoją dotychczasową argumentację wyrażoną w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Odnośnie zarzutu przedawnienia wskazał, iż powoływany przez Skarżącą art. 70 o.p. należy czytać w sposób dosłowny nie dokonując jego rozszerzającej interpretacji. Wskazał bowiem, iż w cytowanym przepisie ustawodawca w sposób wyraźny określił, że uregulowanie dotyczące przedawnienia odnosi się tylko i wyłącznie do zobowiązania podatkowego, a nie do wszelkich należności związanych czy też wynikających ze zobowiązania podatkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany wnioskami, zarzutami i podstawą prawną skargi, a jedynie granicami sprawy i zakazem orzekania na niekorzyść strony (poza przypadkiem, gdy stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności - art. 134 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd jest więc nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany zastosować przewidziane ustawą środki także wówczas, gdy stwierdzi naruszenie prawa niewskazane w skardze.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest podatek od towarów i usług. Podatek ten jest podatkiem od wartości dodanej w danej fazie obrotu. Jego wysokość może być ustalana bądź poprzez zastosowanie stawki podatkowej tylko od wartości dodanej w danej fazie obrotu, bądź (jak przyjął to polski ustawodawca) od pełnej wartości obrotu, dokonywanego przez podatnika w danej fazie, jednakże z prawem podatnika do obniżenia tak naliczonego podatku o podatek naliczony w poprzednich fazach.

Drugi z wymienionych systemów zwany jest systemem fakturowym czy też systemem opodatkowania pełnego obrotu. Decydując się na taką konstrukcję podatku od towarów i usług ustawodawca jednocześnie przyjął, iż podatek naliczony podlega odliczaniu na bieżąco, w związku z zaistnieniem konkretnego zdarzenia (art. 19 ust. 3 ustawy VAT, por. też T.Michalik [w] : Ustawa o VAT. Rok 2002, Wyd. C.H.Beck 2002, s. 355). Zobowiązanie podatkowe za dany miesiąc stanowi więc w istocie dodatnią różnicę między podatkiem należnym a naliczonym (art. 5 o.p.; por. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 1996 r. sygn. I SA/Kr 2835/95, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 27 135) . Z uwagi na przyjęty sposób obniżania podatku należnego o naliczony, ten ostatni w okresie rozliczeniowym może być wyższy od podatku należnego za dany miesiąc. Zobowiązanie podatkowe wówczas nie powstanie. Podatnik zaś ma prawo do obniżenia podatku należnego za następne okresy o tę nadwyżkę bądź w przypadku spełnienia określonych przesłanek – do jej zwrotu (art. 21 ust. 1 - 3 ustawy VAT). Jeżeli kwotę tę określi nieprawidłowo, organ podatkowy określa różnicę podatku w prawidłowej wysokości (art. 10 ust. 2 i art. 27 ust. 6 ustawy VAT).

Zobowiązanie w podatku od towarów usług powstaje w wyniku zaistnienia okoliczności, z którymi ustawa wiąże jego powstanie (art. 21 § 1 pkt. 1 o.p.). Na podatniku ciąży obowiązek obliczenia wysokości zobowiązania za kolejne okresy rozliczeniowe oraz wpłacenia podatku w terminie określonym ustawą bez wzywania go przez organ podatkowy (art. 26 ustawy VAT). Wykonanie obowiązku samoobliczenia podatku następuje poprzez złożenie deklaracji podatkowej dla podatku od towarów i usług za okresy miesięczne w terminie wskazanym w ustawie (art. 10 ust. 1 ustawy VAT). W deklaracji tej podatnik przedstawia stan faktyczny związany z opodatkowaniem oraz dokonując interpretacji przepisów - ustala zobowiązanie podatkowe (por. R.Mastalski [w:] B.Adamiak, J.Borkowski, R.Mastalski, J.Zubrzycki- Ordynacja podatkowa. Komentarz 2003, Wyd. Unimex 2003 r., s.137). Zobowiązanie podatkowe lub kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że urząd skarbowy określi je w innej wysokości (art. 10 ust. 2 ustawy VAT).

Deklaracja za dany miesiąc musi być złożona nawet wówczas, gdy nie powstało zobowiązanie podatkowe (czyli gdy podatek naliczony był większy od podatku należnego). Podatnik wykazuje w niej wówczas (gdy zastosowanie ma art. 21 ust. 1 ustawy VAT) kwotę podatku naliczonego do przeniesienia na następny miesiąc. Organ podatkowy ma prawo kontroli prawidłowości samoobliczenia podatkowego. Ocenia wówczas prawidłowość działań podatnika zarówno w zakresie ustalenia prawnopodatkowego stanu faktycznego, jak i prawidłowego zastosowania przepisów (R.Mastalski, op. cit. s.133). W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w samoobliczeniu podatku działanie organu ma doprowadzić do prawidłowego wykonania zobowiązania przez podatnika (art. 10 ust. 2 i art. 27 ust. 6 ustawy VAT).

Organ weryfikuje zatem zawsze wysokość zobowiązania podatkowego, i to nawet wówczas, gdy podatnik wykaże, iż żadna kwota nie podlega wpłacie na rachunek właściwego urzędu skarbowego z tytułu podatku od towarów i usług. Nie jest bowiem możliwe ustalenie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym bez zbadania, czy w ogóle powstało zobowiązanie podatkowe, a zatem czy i jaką kwotę podatku strona winna zapłacić na rzecz Skarbu Państwa. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż podatek należny stanowi iloczyn podstawy opodatkowania i odpowiedniej stawki (por. W. Nykiel [w:] Polskie prawo podatkowe, Wyd, Dyfin Warszawa 2003 r., s.196). Chcąc ustalić jego prawidłową wysokość (a tym samym sprawdzić prawidłowość wykazanej w deklaracji podatkowej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym) organ podatkowy musi najpierw ocenić prawidłowość obliczenia podstawy opodatkowania i zastosowanych stawek. Musi zatem odnieść się do elementów konstrukcyjnych podatku, czyli świadczenia jakie obowiązany jest spełnić w celu wykonania zobowiązania podatkowego (art. 5 o.p.).

Weryfikacja samoobliczenia podatku do towarów i usług możliwa jest jedynie w okresie, w którym zobowiązanie takie istnieje. W celu zapewnienia pewności obrotu ustawodawca przewidział bowiem instytucję przedawnienia zobowiązań podatkowych (art. 70 § 1 o.p.). W wyniku upływu terminu przedawnienia zobowiązanie podatkowe wygasa, czyli stosunek zobowiązaniowy przestaje istnieć z mocy prawa (bez potrzeby wydania w tym zakresie jakiejkolwiek decyzji czy zgłaszania zarzutu przedawnienia przez stronę), nawet gdy wierzyciel podatkowy nie został zaspokojony (art. 59 § 1 pkt. 9 o.p. por. też J.Zubrzycki w op. cit., s. 286). Po upływie terminu przedawnienia organ podatkowy nie może dokonywać kontroli prawidłowości określenia przez podatnika zobowiązania podatkowego, gdyż zobowiązanie to nie istnieje.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług nie jest również możliwe określenie przez organ podatkowy (w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 27 ust. 6 ustawy o VAT) nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, podlegającemu zgodnie z art. 21 ust. 1 tejże ustawy rozliczeniu w następnych okresach w wysokości innej niż wykazana w deklaracji dla podatku od towarów i usług. Ustalenie wysokości tej nadwyżki wymaga bowiem uprzedniego ustalenia wysokości podatku należnego i naliczonego, a tym samym odniesienia się do wysokości zobowiązania podatkowego i elementów konstrukcyjnych podatku (czyli odniesienia się do danych ujawnionych w deklaracji podatkowej za dany miesiąc, których już w tym momencie nie można weryfikować i należy przyjąć je w wysokości wynikającej z deklaracji).

Zgodnie z art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Podatek od towarów i usług za maj 2002 roku winien być zapłacony najpóźniej 25 czerwca 2002 roku. Termin przedawnienia zobowiązania upłynął zatem z dniem 31 grudnia 2007 roku. Decyzja ostateczna organu podatkowego w tej sprawie została wydana dnia [...], a zatem w dacie jej wydania upłynął już termin przedawnienia zobowiązania za maj - listopad 2002 roku i zobowiązanie to wygasło. Niedopuszczalne było zatem wydanie decyzji określającej wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości innej niż określona w deklaracji (por. pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2000 r., sygn. akt III SA 2050/99,opubl. w Lex pod nr 47094).

Z tych względów zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

Wstrzymanie wykonania decyzji uzasadnia art. 152 p.p.s.a.

Na marginesie należy zauważyć, że w sytuacji gdyby nawet nie doszło do upływu terminu przedawnienia w rozpatrywanej sprawie, to i tak zaskarżona decyzja podlegałaby uchyleniu.

Zgodnie z art. 2 cytowanej ustawy z 1993 roku, opodatkowaniu podlega sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również eksport i import towarów i usług.

O eksporcie można mówić wówczas, gdy nastąpił wywóz towarów z polskiego obszaru celnego, został on potwierdzony przez graniczny urząd celny, oraz że wywóz ten nastąpił w wykonaniu czynności określonych w art. 2 ust. 1 i 3, tj. m.in. w wykonaniu umowy sprzedaży (art. 4 pkt. 4 powoływanej ustawy).

W świetle cytowanych powyżej uregulowań niezrozumiałe i bezzasadne jest zakwestionowanie przez organy transakcji dokonanych przez Skarżącą z J.D. Organy ustaliły bowiem, że kontrahent ten był obywatelem Ukrainy i w maju, czerwcu, lipcu i sierpniu 2002 roku dokonał zakupu od A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. określonej ilości telefonów komórkowych. Fakt przeprowadzenia poszczególnych transakcji potwierdzony został, zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez organy, zarówno fakturami eksportowymi VAT ze stawką 0% jak i zeznaniami J.D. złożonymi podczas przesłuchania przeprowadzonego przez organy podatkowe Ukrainy. Bezspornym jest również, że wywóz określonej liczby telefonów komórkowych z polskiego obszaru celnego, każdorazowo został potwierdzony dokumentami celnymi SAD.

Z powyższego wynika, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, iż w tych konkretnych przypadkach zostały kumulatywnie spełnione wszystkie trzy przesłanki zawarte w cytowanym art. 4 pkt. 4., a co za tym idzie Strona miała prawo zastosować w tych okolicznościach 0% stawkę VAT.

W ocenie Sądu, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie pozostaje fakt, co działo się z zakupionym przez J.D. towarem poza granicą Polski. Organy przyjęły, że odnośnie transakcji dokonanych między Skarżącą a wskazanym obywatelem Ukrainy nie ma zastosowania art. 4 pkt. 4 ustawy z 1993 roku, gdyż J.D., zgodnie z zeznaniami jakie złożył, oddał zakupiony towar w pasie międzygranicznym po przekroczeniu granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Stwierdzenie to jednakże nie znalazło, jak ustaliły to organy, odzwierciedlenia ani w dokumentach księgowych Spółki, których zapisy nie potwierdziły dokonania jakichkolwiek płatności na rzecz wskazanego kontrahenta, ani też w dokumentach magazynowych, których treść nie wskazywała na przyjęcie przez A zwrotu zakupionych przez J.D. telefonów komórkowych. Nie stwierdzono również aby Spółka w 2002 roku legalnie wprowadziła na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej telefony zwrócone jej przez opisaną osobę.

Pomimo powyższych ustaleń organy przyjęły, zgodnie z oświadczeniem J.D., iż kilkakrotnie w okresie od maja do sierpnia 2002 roku dochodziło do zakupu przez niego od Skarżącej partii telefonów komórkowych, które następnie wywożone były z Polski, a przed granicą ukraińską były zwracane, co nie pozwala na potraktowanie tych transakcji jako eksportu i możliwości zastosowania 0% stawki VAT. Na uwagę zasługuje również fakt, że do chwili obecnej J.D. nie otrzymał żadnych pieniędzy tytułem zwrotu zakupionego towaru.

Mając na względzie wskazane powyżej okoliczności, w ocenie Sądu, gdyby nawet uznać, że nie doszło do przedawnienia w niniejszej sprawie, to uchybienia wskazane powyżej skutkowałyby również uwzględnieniem skargi, a w konsekwencji uchyleniem zaskarżonej decyzji.

P.Pij.