Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 86/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 41a
journal: Dz.U. 2018 poz 1509
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst. jedn,

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (spr.), Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Protokolant Wojciech Zagórski, po rozpoznaniu w dniu 9 września 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 października 2019 r. sygn. akt I SA/Łd 318/19 w sprawie ze skargi P.O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 6 lutego 2019 r. nr 1001-IOD3.4102.93.2018.10 1001-19-015359 w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P.O. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 października 2019 r. sygn. akt I SA/Łd 318/19 oddalający skargę P.O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 6 lutego 2019 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r.

Wyrok ten dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.

P.O. zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając naruszenie art. 41a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1509, dalej: "u.p.d.o.f.") poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji błędne przyjęcie, że podatnik zobowiązany jest w każdym roku podatkowym składać stosowne oświadczenie płatnikowi w sytuacji, gdy wprowadzenie w/w przepisu miało na celu ułatwienie sposobu rozliczenia podatników. Zdaniem skarżącego z wykładni językowej tego przepisu wynika jedynie obowiązek względem płatnika, do rozliczenia podatnika przy uwzględnieniu rocznego okresu rozliczeniowego. Skarżący złożył jedynie raz oświadczenie o tym, aby płatnik pobierał od niego składki według stosownej skali podatkowej w stawce wyższej i powinno ono być uwzględnione w kolejnych latach.

Wskazując na powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Na etapie postępowania kasacyjnego spornym jest jedynie kwestia związana z wykładnią art. 41a u.p.d.o.f.

Zgodnie z jego treścią płatnicy, o których mowa w art. 31, art. 33-35 i art. 41 ust. 1, na wniosek podatnika obliczają i pobierają w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy, stosując zamiast najniższej stawki określonej w skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1, wyższą stawkę podatkową określoną w tej skali.

Zdaniem skarżącego, jeżeli złożył on oświadczenie, o którym mowa w powołanym przepisie, wywołuje ono skutki przez wszystkie okresy rozliczeniowe, aż do dnia jego ewentualnego wycofania.

Zdaniem organu i Sądu pierwszej instancji, skutek takiego oświadczenia wiąże się z konkretną wypłatą (wypłatami) środków przez płatnika, ale maksymalnie w okresie roku podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację prezentowaną w zaskarżonym wyroku, wskazującą na to, iż zawarte w tym przepisie wyrażenia "na wniosek podatnika" i "w ciągu roku" należy odczytywać po pierwsze, że płatnik jest związany wnioskiem podatnika, a po drugie, że podatnik może wnioskować o objęcie wyższą stawką zaliczki tylko określoną wypłatę albo wszystkie następne dokonywane wypłaty przez tego płatnika, ale w danym roku podatkowym.

Oznacza to, że wniosek podatnika wiąże płatnika do końca roku podatkowego. Podatnik chcąc, aby w następnym roku płatnik pobierał także wyższe zaliczki, powinien złożyć w tym nowym roku stosowny wniosek (zob. Adam Bartosiewicz, Ryszard Kubacki komentarz do art. 41a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, LEX 2015).

Poza sporem jest, że skarżący w 2013 r. takiego wniosku nie złożył. Wniosek złożony wcześniej nie mógł odnieść skutku w stosunku do wypłat dokonywanych przez płatnika w 2013 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa ponadto, że przyjęcie wykładni art. 41a u.p.d.o.f. proponowanej przez skarżącego byłaby co do zasady niekorzystna dla podatników. W analizowanym przepisie nie chodzi przecież o zmniejszenie wysokości zaliczek, tak jak m. in. przy wypłatach z tytułu wynagrodzenia za pracę, a o ich zwiększenie. Dodatkowo należy także zwrócić uwagę, że nie jest zasadne odnoszenie się do przepisu art. 32 u.p.d.o.f. Faktycznie, jak zauważył skarżący, w art. 32 ust. 7 u.p.d.o.f. wyraźnie zaznaczono, że oświadczenie, o którym mowa w tym przepisie składa się odrębnie dla każdego roku podatkowego. Z kolei jednak w art. 32 ust. 3a u.p.d.o.f. wskazano, że oświadczenia, o którym mowa w ust. 3, nie składa się, jeżeli stan faktyczny wynikający z oświadczenia złożonego w latach poprzednich nie uległ zmianie. Regulacja dotycząca składania oświadczeń płatnikowi zawarta w art. 32 u.p.d.o.f. jest zatem kompletna i w zakresie terminu ich składania wyczerpująca. Z kolei regulacja zawarta w art. 41a u.p.d.o.f. nie zawiera wprost określenia okresu, w jakim płatnik jest związany złożonym oświadczeniem przez podatnika.

Z powyżej przedstawionej argumentacji wynika jednak, że zarówno wykładnia językowa, jak i systemowa wewnętrzna i celowościowa przepisu art. 41a u.p.d.o.f. dają jednakowy wynik. Wniosek podatnika złożony w trybie tego przepisu wiąże płatnika do pobrania wyższej zaliczki na podatek od wypłaty (wypłat) tylko w konkretnym roku podatkowym.

W związku z tym zarzut skargi kasacyjnej należało uznać za niezasadny.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.