Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 456/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27 a ust.1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk –Wiśniewska Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Starszy specjalista Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi K.S., J.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. 1. Oddala skargę K.S.. 2. Odrzuca skargę J.S..


UZASADNIENIE

I SA/Go 456/10

UZASADNIENIE

Skarżący, J.S. i K.S. wnieśli skargę na Decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2010 roku, nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2009 roku, nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok.

Zaskarżona decyzja wydana została wyłącznie wobec K.S. i utrzymywała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2009 roku, nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok.

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny:

W dniu [...] stycznia 2004 roku, K.S. złożyła w Urzędzie Skarbowym zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2003 na formularzu PIT-37, w którym wykazała nadpłatę w kwocie 1.512,70 złotych, w wyniku odliczenia od podatku za 2003 rok, wydatków poniesionych na remont i modernizację budynku mieszkalnego w ramach tzw. ulgi remontowo -modernizacyjnej.

W dniu [...] września 2009 roku, w obecności skarżącej K.S. w Urzędzie Skarbowym dokonano czynności sprawdzających dot. zeznania PIT-37 Państwa S. za 2004 rok. Stwierdzono, iż nie wszystkie wydatki poniesione w ramach ulgi remontowo - modernizacyjnej dotyczyły remontu domu mieszkalnego. W związku z powyższym zobowiązano K.S. do wskazania wydatków poniesionych w 2004 rok, na nadbudowę dachu oraz na remont budynku mieszkalnego, na co skarżąca nie wyraziła zgody.

Postanowieniem z dnia [...] października 2009 roku, Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie podatkowe wobec K.S. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 roku.

Z uwagi na fakt iż wydatki z tytułu ulgi remontowo - modernizacyjnej skarżąca odliczała również w roku 2003, postanowieniem z dnia [...].10.2009 roku organ l instancji wszczął również postępowanie podatkowe wobec skarżącej w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok.

Postanowieniem z [...] listopada 2009 roku, organ I instancji powołał biegłego rzeczoznawcę budowlanego do wydania ekspertyzy budowlanej nieruchomości skarżącej w celu wyodrębnienia wydatków poniesionych na nadbudowę dachu na domku jednorodzinnym z poddaszem nieużytkowym oraz zadaszenie nad istniejącym tarasem. W dniu [...] listopada 2009 roku biegły, w obecności skarżących oraz pracowników organu l instancji, dokonał oględzin nieruchomości.

Zgodnie z powyższą opinią techniczno - finansowo ogólnobudowlaną, spośród faktur zakupu materiałów budowlanych w 2003 roku, jedynie faktura nr [...] z [...] grudnia 2003 roku dotyczyła zakupu materiałów budowlanych w 2003 roku na kwotę 7.322,10 złotych związanych z realizacją nadbudowy dachu, natomiast pozostałe faktury z 2003 roku dotyczyły remontu parterowej części budynku.

Decyzją z [...] grudnia 2009 roku, Naczelnik Urzędu Skarbowego określił K.S. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 roku na kwotę 531,20 złotych.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ l instancji stwierdził, że mając na względzie definicję budowy zawartą w art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, dokonanie nadbudowy dachu na domku jednorodzinnym z poddaszem nieużytkowym oraz zadaszenie nad istniejącym tarasem jest budową, a nie remontem czy modernizacją. Z tego też względu ulga na wydatki poniesione na tę nadbudowę nie przysługuje.

Podstawą określenia wysokości w/w zobowiązania była opinia techniczno-finansową ogólnobudowlana określająca wysokość wydatków poniesionych przez skarżącą na nieruchomości położonej w [...].

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną interpretację, błędy rachunkowe i oczywiste omyłki, a także fałszerstwo dokumentów w uzasadnieniu decyzji. Jednocześnie wniosła o uchylenie w/ w decyzji w całości i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, iż prawo do skorzystania z ulgi remontowo - modernizacyjnej przysługuje jej ponieważ odliczone wydatki mieszczą się w wykazie robót zaliczanych do remontu i modernizacji budynku mieszkalnego, dotyczyły budynku już istniejącego i wybudowanego w 1973 roku, zostały udokumentowane fakturami VAT, a ona posiada tytuł prawny do zajmowanego budynku mieszkalnego oraz miejsce zamieszkania na terytorium RP.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w treści decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 roku, określającej K.S. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. Na w/w postanowienie skarżąca wniosła zażalenie.

Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania wydał w dniu [...] marca 2010 roku decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu decyzji powołał się na definicję remontu zawartą w art. 3 ust. 8 ustawy -Prawo budowlane jako wykonanie w istniejącym już obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, dopuszczając stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Wskazał, że pojęcie modernizacji nie zostało zdefiniowane w Prawie budowlanym i należy je interpretować w znaczeniu powszechnie stosowanym, w związku z czym za modernizację należy uznać trwałe ulepszenie i unowocześnienia istniejącego już budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, które podnosi jego wartość użytkową, techniczną lub obniża koszty eksploatacji.

Zdaniem organu według opisu technicznego do projektu rozbudowy budynku w ramach nad budowy planowano dokonanie nadbudowy dachu stromego z poddaszem gospodarczym / strychem / z dostępem przez schody zewnętrzne z tarasu istniejącego.

W ten sposób podniesiono całą konstrukcję dachową ni wykonano srop drewniany i mieniono więźbę dachową co spowodowało powstanie strychu gospodarczego.

Zdaniem organu wykonane prace budowlane niebieszczą siew definicji remontu bowiem nie przywracały bowiem pierwotnego stanu technicznego i użytkowego istniejącego domu jednorodzinnego, jak również w pojęciu modernizacji, bowiem w efekcie dokonanych prac budowlanych powstała kolejna kondygnacja budynku zawierająca poddasze nieużytkowe z osobnym wejściem z zewnątrz budynku.

W oparciu o decyzję Starosty z [...] listopada 2003 r. i zapisy w Dzienniku budowy organ odwoławczy przyjął, że skarżąca w 2005 r. dokonała inwestycji polegającej na wykonaniu drewnianej konstrukcji dwuspadowej więźby dachowej budynku, drewnianej konstrukcji daszku werandy, ułożenia na konstrukcji więźby dachowej pokrycia z dachówki zakładkowej. Uznał, że wykonane prace budowlane nie mieszczą się w definicji remontu,. Nie była to także modernizacja. Dokonana nadbudowa nie polegała tylko na ulepszeniu czy unowocześnieniu istniejącego budynku, bowiem w efekcie dokonanych prac budowlanych powstała kolejna kondygnacja budynku zawierająca poddasze nieużytkowe z osobnym wejściem z zewnątrz budynku.

Zwiększenie kubatury, powiększenie budowli czy jej rozszerzenie nie stanowi modernizacji budynku. Ubocznie organ wskazał, że ostatnie prace dotyczące nadbudowy dachu wykonano w maju 2006 roku, a w grudniu tego samego roku skarżący wykazali zamiar przeznaczenia powierzchni powstałej wskutek nadbudowy na cele użytkowe, o czym świadczy decyzja Starosty z [...] stycznia 2007r. Powołując się na pojęcie budowy zdefiniowane w art. 3 ust. 6 Prawa budowlanego Dyrektor wskazał, że pojęcie nadbudowy jest jednym z elementów je definiujących. Zestawienie to nie pozwala na utożsamianie modernizacji z nadbudową, co powoduje brak podstaw do przyjęcia, że skarżąca poniosła wydatki z tytułu remontu lub modernizacji.

W złożonej skardze, skarżący to jest K.S. i J.S. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego przez błędną interpretację przepisów. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymali stanowisko, że spełnili wszystkie warunki konieczne do skorzystania z ulgi remontowo-modernizacyjnej z tytułu nadbudowy domu, powielając argumenty wcześniejszego odwołania od decyzji organu l instancji

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w pełni stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

I.

Co do skargi złożonej przez J.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2010r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2009 roku, wydaną wobec K.S. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 roku należało uznać że skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm./.

Niedopuszczalność wniesienia skargi przez J.S. wynika z art. 50 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z treścią tego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Prawo do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu prawnego lub czynności organu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem przysługuje zatem temu, kto wykaże swój interes prawny. Oznacza to, że zaskarżony akt musi mieć związek ze sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego. Treścią interesu prawnego jest bowiem przyznanie wskazanemu przez przepis prawa podmiotowi konkretnego uprawnienia /korzyści/ lub nałożenie na niego obowiązku, które można realizować w postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji administracyjnej. Cechą tego interesu jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego /por Hanna Knysiak-Molczyk [w]: Uprawnienia strony w postępowaniu administracyjnym. Zakamycze 2004/. Istotę interesu prawnego stanowi jego związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako podstawę tego interesu.

Tak więc należy stwierdzić, że skarżący J.S. nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na skierowaną wyłącznie do jego żony decyzję w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok. Wymieniona decyzja podatkowa z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2009 roku, wydana w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok, dotyczyła żony skarżącego J.S. i nie obejmowała skarżącego.

Kryterium interesu prawnego na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi wymaga zatem stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem. Pozostawanie zatem J.S. i K.S. w związku małżeńskim nie zmienia tego stanu rzeczy. Na gruncie prawa podatkowego z samego faktu małżeństwa nie można bowiem wywodzić interesu prawnego drugiego małżonka w sprawie podatkowej dotyczącej wyłącznie jednego z małżonków. Potwierdzeniem powyższego jest dodatkowo art. 6 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych określający co do zasady, że małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiąganych przez nich dochodów. Małżonkowie J. i K.S. w 2004 roku rozliczali się indywidualnie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok, a zatem rozliczenie przez każdego z małżonków swojego podatku dochodowego w podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma wpływu na rozliczenie drugiego małżonka.

Wobec tego podkreślić należy, iż J.S. jako małżonek podatnika ma niewątpliwie interes faktyczny w sprawie dotyczącej zobowiązania jego żony, jednak taka sytuacja nie przekłada się na interes prawny. A dopuszczalność wniesienia skargi przez określona osobę oceniana musi być wyłącznie według kryterium jej interesu prawnego.

Reasumując, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny odrzuca skargę, gdy stwierdzi, że jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn aniżeli wymienione w pkt 1-5 tego przepisu.

Wobec wykazanego powyżej braku interesu prawnego / art. 50 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / skarżącego J.S., Sąd odrzucił jego skargę.

Co do skargi K.S., Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm. /. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Dodać również należy, że stosownie do art. 134 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze sąd z urzędu bada, czy nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego lub procesowego skutkujące koniecznością usunięcia zaskarżonego aktu z obrotu przez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności.

Dokonana w tak zakreślonych ramach kontrola zaskarżonej decyzji pozwalała na przyjęcie, że decyzja ta jest zgodna z prawem, a tym samym skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Kwestią sporną w niniejszym postępowaniu jest to, czy poniesione przez skarżącą w 2003 roku wydatki związane z nadbudową dachu z poddaszem nieużytkowym oraz zadaszenie nad istniejącym tarasem na nieruchomości położonej w [...] mogą być uznane za poniesione na remont i modernizację budynku /lokalu/ mieszkalnego, a w konsekwencji ustalenia, czy skarżąca mogła dokonać odliczenia tychże wydatków na podstawie art. 27a ust.1 pkt 1 i ust.2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych / Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz.176 ze zm./.

Stosownie do treści art. 27a ust.1 pkt 1 i ust.2 tejże ustawy - w brzmieniu obowiązującym do końca 2003 roku, podatek dochodowy obniża się, jeżeli w roku podatkowym podatnik poniósł wydatki na własne potrzeby mieszkaniowe, przeznaczone na remont i modernizację zajmowanego na podstawie tytułu prawnego budynku /lokalu/ mieszkalnego, a nadto wydatki te mieszczą się:

- w zakresie wydatków wymienionych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 grudnia 1996 roku w sprawie określenia rodzajów wydatków na remont i modernizację budynku mieszkalnego / Dz, U. z 1996 r. Nr 156, póz. 788/.

- zostały udokumentowane fakturą wystawioną wyłącznie przez podatnika podatku od towarów i usług, niekorzystającego ze zwolnienia od tego podatku art. 27 a ust.6 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym odliczeniu podlegała tylko ta część wydatków, która wiąże się bezpośrednio z remontem budynku lub jego modernizacją. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć remontu i modernizacji. Brak jest zatem definicji legalnej tych pojęć. Zasadnie zdaniem Sądu organy podatkowe odwołały się w zakresie pojęcia "remont" do definicji zamieszczonej w przepisach Prawa budowlanego. Kwestię tę przesądził bowiem Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, iż wobec braku definicji legalnej danego wyrażenia w ustawie, niezbędnym jest zastosowanie w pierwszej kolejności definicji zawartej w innej właściwej dla przedmiotu gałęzi prawa, a dopiero w następnej kolejności odwołanie się do języka powszechnego. Skoro zatem pojęcie "remont" właściwe są w szczególności dla prawa budowlanego, to w pierwszym rzędzie znaczenia tego pojęcia należało poszukiwać w języku prawnym tej dziedziny prawa.

Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane / Dz. U. z 2000 r Nr 106, póz. 1126 ze zm. / pod pojęciem "remont" należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użytych w stanie pierwotnym. Z kolei pojęcie "modernizacji" użyte w art. 27a ust.1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie posiada w prawie budowlanym swojej definicji legalnej, co pozwala na przyjęcie jej rozumienia, zgodnie z jego znaczeniem w języku potocznym. Powszechne znaczenie tego wyrazu oznacza zaś trwałe ulepszenie i unowocześnienie istniejącego już budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, które podnosi jego wartość użytkową, techniczną lub obniża koszty eksploatacji.

Przy kwalifikacji poszczególnych robót do prac remontowych albo związanych z modernizacją należy uwzględnić rzeczowy zakres wykonanych prac. Zgodnie z tymi pojęciami roboty remontowe i modernizacyjne polegają na wymianie, naprawie, zmianie przebudowie elementów lokalu lub budynku już istniejącego w celu przywrócenia lub poprawy ich stanu pod względem użytkowym i technicznym

W związku z powyższym uznać należy, iż zarówno wykładnia systemowa zewnętrzna pojęcia remont, jak i literalna wyrażenia "modernizacja", wskazuje na poprawność wniosków wyciągniętych przez organy podatkowe, iż dokonanie przez skarżącą nadbudowy dachu na domku jednorodzinnym z poddaszem nieużytkowym oraz zadaszenie nad istniejącym tarasem nie mieści się w rozumieniu pojęcia remont czy modernizacja uprawniającym do skorzystania z ulgi remontowo-modernizacyjnej w myśl art. 27a ust.1 pkt.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W aktach sprawy znajdują się m.in. decyzja Starosty nr [...] z dnia [...] listopada 2003 roku o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę na inwestycję obejmującą nadbudowę dachu, decyzja Urzędu Miejskiego z dnia [...] września 2003 roku, nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie dachu nad istniejących budynkiem mieszkalnym, opis techniczny do projektu rozbudowy budynku mieszkalnego przy ul. [...]. Z dokumentów tych wynika, iż w ramach nadbudowy planuje się dokonanie "nadbudowy dachu stromego /obecnie stropodach/ z poddaszem gospodarczym - strychem, z dostępem przez schody zewnętrzne z tarasu istniejącego". Zatem planowane i wykonane prace nie mogły być uznane za przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego istniejącego budynku bądź ulepszenie lub unowocześnienie, albowiem dokonano nie tylko wymiany pokrycia dachowego z papy na dachówkę zakładkową, ale również podniesiono całą konstrukcję dachową. Nadto wykonano strop drewniany i więźbę dachową. Z w/w opisu wynikało również, że w ten sposób na poddaszu ma powstać strych gospodarczy, powierzchnia nieużytkowa projektowanej rozbudowy miała wynieść 102,7 m2, a kubatura projektowanej rozbudowy 325 m2.

W ocenie Sądu zasadnie organy podatkowe przyjęły również, iż nie była to także modernizacja, która jak wskazano powyżej polega na ulepszeniu lub unowocześnieniu istniejącego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, podnoszącym jego wartość użytkową, techniczną lub obniżającym koszty eksploatacji. Dokonana przez skarżącą nadbudowa nie polegała tylko na ulepszeniu czy unowocześnieniu istniejącego budynku, bowiem w efekcie dokonanych prac budowlanych powstała kolejna kondygnacja budynku zawierająca poddasze nieużytkowe z osobnym wejściem z zewnątrz budynku. Zwiększenie kubatury, powiększenie budowli czy jej rozszerzenie nie stanowi modernizacji budynku. Tym samym zasadnym było przyjęcie przez organy podatkowe, że wykonane prace budowlane nie mieszczą się w rozumieniu pojęć "remont" ani "modernizacja" budynku mieszkalnego.

W myśl art 3 pkt 6 prawa budowlanego pojęcie "nadbudowy" jest elementem definiującym pojęcie budowy, albowiem jako budowę rozumie się wykonywanie obiektu w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę oraz przebudowę obiektu budowlanego. Wobec tego trafnie organy podatkowe przyjęły, że prace budowlane wykonane w budynku położonym w [...] w zakresie nadbudowy dachu i zadaszenia nad istniejącym tarasem wykraczały poza zakres remontu i modernizacji. Prace te wyczerpywały pojęcie "budowy" określone w przepisach prawa budowlanego. Zatem poniesione na ten cel wydatki nie mogły zostać uznane za uprawniające do skorzystania z odliczeń od podatku z tytułu ulgi mieszkaniowej związanej z remontem lub modernizacją budynku /lokalu/ mieszkalnego. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje przy tym fakt, iż decyzją z dnia [...] stycznia 2007 roku zmieniono funkcję poddasza na poddasze mieszkalne. Niezależnie od tej decyzji, roboty budowlane wykonane zgodnie z projektem budowlanym, o którym mowa w decyzji z dnia [...] listopada 2003 roku o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stanowiły nadbudowę dachu z poddaszem nieużytkowym i zadaszeniem nad istniejącym tarasem, a nie remont czy też modernizację.

W ocenie Sądu pozostałe zarzuty skargi są również niezasadne. Skarżąca nie kwestionowała rodzaju prac wykonanych na w/w nieruchomości i nie podważała skutecznie ustaleń faktycznych.

Również opinia techniczno-finansowa biegłego rzeczoznawcy sporządzona została w sposób prawidłowy i włączona w poczet materiału dowodowego sprawy. Skarżąca nie przedstawiła innej opinii rzeczoznawcy w celu podważenia ustaleń organów podatkowych. Z tego względu odmowa uznania wydatków za umniejszające podstawę opodatkowania w myśl art. 27 a ust.1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych znajduje oparcie także w dowodzie z opinii biegłego.

Odnosząc się do zarzutu, iż decyzja Starosty z dnia [...] stycznia 2007 r. jest bez znaczenia dla postępowania w sprawie należy stwierdzić, iż decyzja ta była jednym z dokumentów zgromadzonych w sprawie. Zarówno organ l, jak i II instancji zobowiązane były do rozstrzygnięcia sprawy na podstawie całości zgromadzonego materiału dowodowego, co zresztą w sposób prawidłowy uczyniły, gromadząc w sprawie szeroki materiał dowodowy. Bez znaczenia rozstrzygnięcie pozostaje podnoszona przez skarżącą okoliczność daty w jakiej dostarczona została przez nią decyzja z dnia [...] stycznia 2007 roku. Organ od chwili wszczęcia postępowania podatkowego wobec skarżącej dysponował w/w decyzją. Decyzja ta była w obiegu prawnym, czego strona nie kwestionuje. W niniejszej sprawie nie ma znaczenia natomiast data w jakiej decyzja została organowi przedłożona. Niewątpliwie organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji dysponował w materiale dowodowym decyzją Starosty z dnia [...] stycznia 2007 roku - czego strona nie kwestionuje. Jak już wcześniej wskazano ustaleń charakteru robót budowlanych - czy jest to remont / modernizacja / czy też budowa dokonano na podstawie m.in. decyzji z 2003 roku, projektu budowlanego i zapisów w Dzienniku budowy.

Zważywszy powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej organy podatkowe w sposób należyty wyjaśniły stan faktyczny sprawy, biorąc pod uwagę wszystkie istotne w sprawie okoliczności. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze, w niniejszej sprawie postępowanie dowodowego zostało przeprowadzone przez organy podatkowe w zakresie pozwalającym na stwierdzenie, że podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy /art. 122, 187 § 1 ordynacji podatkowej / przy zapewnieniu stronie możliwości składania wniosków dowodowych i wypowiedzenia się co do już przeprowadzonych, na każdym etapie prowadzonego postępowania. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie i został oceniony przez organy podatkowe prawidłowo zgodnie z art. 191 ordynacji podatkowej. Stanowisko organów podatkowych zostało też w sposób wyczerpujący uzasadnione zgodnie z wymogami określonymi w art. 210 § 4 ordynacji podatkowej.

Wobec powyższego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwarza podstawy do wniosku, że poniesione przez skarżącą w 2003 roku wydatki nie dotyczyły remontu ani modernizacji budynku mieszkalnego i skarżąca nie nabyła prawa do odliczeń z tego tytułu. W ocenie Sądu organy podatkowe spełniły obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego w stopniu koniecznym do rozstrzygnięcia sprawy i ustaliły wszystkie istotne dla sprawy okoliczności.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę K.S. oddalił.