Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 112/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-03-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Ustanowiono radcę prawnego
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 1, 2 i 3, art. 239 pkt 1 lit. b, art. 262, art. 246 par. 1 pkt 2, art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 3 marca 2010 roku referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Bożena Gonzalez Perea po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie z Jej skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz przyznania zasiłku dla bezrobotnych p o s t a n a w i a ustanowić radcę prawnego


UZASADNIENIE

M. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji uznającą skarżącą za osobę bezrobotną z dniem [...] r. oraz przyznającą prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r.

W dniu [...] r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Uzasadniając wniosek wskazała, że jest rozwiedziona, mieszka sama w mieszkaniu komunalnym o pow. [...] m2 ponieważ jej dzieci mieszkają na stałe w [...] gdzie uczą się w szkołach średnich i wyższych korzystając ze stypendiów. Wnioskodawczyni podała, że utrzymuje się wyłącznie z zasiłku dla bezrobotnych w kwocie [...] zł brutto miesięcznie, nie ma żadnych oszczędności, nie otrzymuje też żadnych środków finansowych od byłego męża, dzieci czy dalszej rodziny. Nie korzysta także z pomocy opieki społecznej, na dowód czego przedłożyła zaświadczenie z dnia [...] r. Do skargi załączyła m. in. kserokopię ostatniej umowy o pracę w charakterze [...] z wynagrodzeniem [...] zł miesięcznie.

W myśl art. 245 § 1 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) – dalej p.p.s.a. - prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (art. 245 § 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (art. 245 § 3).

W rozpoznawanej sprawie skarżąca, na podstawie art. 239 pkt 1 lit b p.p.s.a., jest z mocy ustawy zwolniona od ponoszenia wszelkich kosztów sądowych. W myśl tego przepisu, nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej. W tej sytuacji, wobec ustawowego zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych, nie jest możliwe przyznanie tego zwolnienia na mocy orzeczenia sądu czy referendarza sądowego.

W myśl art. 262 powołanej ustawy, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.

Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2).

Jak wynika z wniosku skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, mieszka w niewielkim mieszkaniu komunalnym i utrzymuje się wyłącznie z zasiłku dla bezrobotnych. Powyższe okoliczności uzasadniają uznanie, że wnioskodawczyni uprawdopodobniła, że nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia i wydatków radcy prawnego z własnych środków finansowych. Dlatego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.