Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 846/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-09-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie z art. 260§1 PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 249a, art. 259 § 2, art. 260.
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Krzykowski po rozpoznaniu w dniu 1 września 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M.B. od postanowienia Starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie z dnia 14 lipca 2017r. sygn. akt I SA/Ol 846/16 o umorzeniu postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w "[...]" (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w "[...]") z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie: zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę M.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w "[...]" (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w "[...]") z dnia "[...]". Następnie postanowieniem z dnia 14 lutego 2017r. Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie przyznał skarżącemu M.B. prawo pomocy w zakresie ustanowienia dla niego adwokata. Pismem z dnia 13 marca 2017r. Okręgowa Rada Adwokacka w "[...]" poinformowała Sąd o wyznaczeniu dla skarżącego pełnomocnika w osobie adwokata A.U.. Pełnomocnik skarżącego złożył w dniu 4 kwietnia 2017r. opinię o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej.

Na obecnym etapie postępowania M. B. (dalej skarżący, wnioskodawca, strona) wystąpił z wnioskiem o ustanowienie innego pełnomocnika. Starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 14 lipca 2017r. sygn. akt I SA/Ol 846/16 umorzył postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy. Referendarz, powołując się na art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), uznał, że rozpoznanie wniosku skarżącego o ustanowienie pełnomocnika jest zbędne. Przywołał treść art. 253 § 1 i 2 p.p.s.a. i podał, że skarżącemu zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu, zaś wyznaczony adwokat udzielił pomocy prawnej stronie skarżącej. Niezadowolenie strony skarżącej z działań wyznaczonego pełnomocnika nie uprawnia do przyznania stronie kolejnego pełnomocnika w ramach prawa pomocy. Referendarz wskazał, że wykonywanie pomocy prawnej polega nie tylko na działaniu profesjonalnego pełnomocnika zgodnie z zamiarami strony, ale również na przedstawianiu i wyjaśnianiu stronie jej sytuacji prawnej, z uwzględnieniem profesjonalnej wiedzy i umiejętności oceny sytuacji przez wyznaczonego pełnomocnika.

Skarżący złożył pismo procesowe z dnia 8 sierpnia 2017r., w którym jednoznacznie zadeklarował, że składa sprzeciw od ww. postanowienia z dnia 14 lipca 2017r., oraz wniósł o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia uzasadnienia sprzeciwu. Nie posiada środków na ustanowienie pełnomocnika we własnym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy.

Zgodnie z art. 259 § 1 ww. ustawy p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Natomiast w myśl art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Przy tym zgodnie z art. 260 § 2 w sprawach, o których mowa w § 1, sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a w myśl § 3 tego artykułu sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym.

Na tym tle Sąd stwierdza, że zawarty w sprzeciwie skarżącego wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia uzasadnienia sprzeciwu jest nieuzasadniony. Z art. 259 § 1 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że sprzeciw może złożyć sama strona, i nie jest wymagane sporządzenie sprzeciwu przez profesjonalnego pełnomocnika dla uznania jego skuteczności. Sprzeciw strony nie wymaga też uzasadnienia. Stąd też sprzeciw skarżącego na postanowienie Starszego referendarza sądowego z dnia 14 lipca 2017r. sygn. akt I SA/Ol 846/16 należało uznać za skutecznie wniesiony i nadać bieg jego rozpatrzeniu.

Stosownie do treści art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.

Rozpoznając sprzeciw Sąd wyjaśnia, że nie może wydać ponownego rozstrzygnięcia o przyznaniu prawa pomocy w postaci ustanowienia innego pełnomocnika, bowiem przyznane stronie prawo pomocy w tym zakresie zostało już skonsumowane. Zasadna zatem jest ocena referendarza sądowego w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 lipca 2017r., że rozpoznanie wniosku skarżącego o ustanowienie pełnomocnika jest zbędne, a postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu. Prawomocnym postanowieniem z dnia 14 lutego 2017r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Treść wydanego wówczas rozstrzygnięcia odpowiadała żądaniu strony. Wyznaczenie przez właściwą okręgową radę adwokacką pełnomocnika z urzędu, reprezentowanie skarżącego przed sądem przez tegoż pełnomocnika, a następnie sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stanowiło wykonanie wydanego w sprawie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Natomiast niezadowolenie strony skarżącej z działań wyznaczonego pełnomocnika nie uprawnia do przyznania stronie kolejnego pełnomocnika w ramach prawa pomocy.

Wobec powyższego tut. Sąd, na podstawie art. 249a i art. 260 p.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.