Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3106/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Asesor WSA Maciej Kurasz (spr.), Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi W. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia ... lipca 2006 r. nr ... w przedmiocie zobowiązania podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia ... lipca 2006 r. Nr ... Dyrektor Izby Skarbowej w W. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – określanej dalej jako "ustawa Ord. pod.") w związku z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. – dalej jako "u.p.d.o.p."), po rozpatrzeniu odwołania spółki z o.o. "W." powoływanej dalej jako "Skarżąca", utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia ... grudnia 2006 r. Nr... określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. w wysokości 14.843 zł w miejsce zeznanego przez spółkę zobowiązania podatkowego w wysokości 9.735 zł.

W zaskarżonej decyzji przedstawiono stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że w Skarżącej spółce przeprowadzono kontrolę podatkową dotyczącą 2001 r. W wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych przez organ podatkowy pierwszej instancji stwierdzono, że Skarżąca zawyżyła koszty uzyskania przychodu na łączną kwotę 18.239,54 zł. Na powyższą kwotę składały się zaewidencjonowane w koszty działalności wydatki na materiały budowlane, poniesione na podstawie 27 faktur wystawionych przez "C." sp. z o.o. Z faktur tych wynika, iż Spółka zakupiła między innymi [...] z [...] (... szt.), [...] (... szt.), płytki ceramiczne [...] (... m2),- parkiet [...] (... kartonów), klej [...] (... szt.), zestaw WC kompakt (... szt.), zestaw WC [...] (... szt.), umywalka + postument + bateria (... szt.), zlewozmywak [...] + bateria (... szt.), płytki ceramiczne [...] (... m2), drzwi ażurowe (...szt.).

Ze względu na kradzież dokumentów spółki, Skarżąca w toku kontroli złożyła oświadczenie, iż zakupione towary zostały wykorzystane do budowy stoiska firmy "S." Sp. z o.o z W. na targi "I." 2002 r.

Decyzją z dnia ... lutego 2006 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. w wysokości 14.843 zł. W uzasadnieniu decyzji, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.o.d.p. nie uznał za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie materiałów budowlanych, udokumentowanych ww. fakturami wystawionymi przez "C." Sp. z o.o. w łącznej kwocie 18.239,54 zł. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż żaden z materiałów zakupionych w 2001 r., na podstawie zakwestionowanych faktur, nie został zużyty na potrzeby wykonania stoiska na targi "I." 2002. W ocenie organu pierwszej instancji wiarygodność twierdzeń Skarżącej o zużyciu większości materiałów budowlanych na zabudowę stoiska targowego podważa fakt, iż zabudowę stoiska tj. wykonanie ścian z płyt gipsowo - kartonowych, konstrukcję drewnianą, sufit, instalację elektryczną, ułożenie wykładziny dywanowej oraz malowanie ścian powierzono firmie "C.", która oświadczyła, że zrealizowała zlecenie ze swoich materiałów. Organ pierwszoinstancyjny podnosił, w uzasadnieniu, że kontrolujący w okresie od ... czerwca 2005 r. do ... września 2005r. trzykrotnie zwracali się do pełnomocnika Skarżącej o przyporządkowanie zakupionych materiałów na poszczególne cele, nie uzyskali jednak żadnej odpowiedzi do dnia zakończenia postępowania kontrolnego. Zdaniem organu pierwszej instancji, Skarżąca w najmniejszym stopniu nie udowodniła, ani nie uprawdopodobniła faktu zużycia zakupionych materiałów budowlanych na zabudowę stoiska targowego oraz modernizację użytkowanych pomieszczeń biurowych. Uznano, iż w sytuacji gdy Skarżąca nie potrafi w sposób wiarygodny, a przede wszystkim poparty jakimikolwiek dokumentami udowodnić zużycia materiałów budowlanych na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą to oczywistym jest, że uwzględnienie ich w kosztach uzyskania przychodu jest niedopuszczalne.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją, Skarżąca spółka wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej odwołanie, w którym podniosła, iż zakwestionowane wydatki w części dotyczyły remontów w pomieszczeniach przy ul... oraz ul..., wykorzystywanych przez Skarżącą do prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Pomieszczenia te znajdowały się w niezadowalającym stanie technicznym oraz nie były przystosowane do charakteru prowadzonej przez Skarżącą działalności. Było zatem konieczne, by spółka dokonała stosownych prac w celu umożliwienia jej normalnego funkcjonowania w dostępnej infrastrukturze. Poniesione na remonty wydatki posłużyły zatem osiągnięciu przychodu przez Skarżącą i nie mogły zostać zakwestionowane przez organ kontroli skarbowej. Zaprezentowane przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. stanowisko stanowi, zdaniem Skarżącej naruszenie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał wyjaśnienia Skarżącej za nieprzekonywujące i decyzją z dnia ... lipca 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że po pierwsze przedmiotowe materiały budowlane, nie mogły zostać zużyte do wykonania zlecenia na rzecz firmy "S." Sp. z o.o z W., bowiem faktura sprzedaży VAT za wykonanie zlecenia tj. stoiska targowego została wystawiona przez Skarżącą spółkę dnia ... września 2002 r., a same stoisko zostało wykonane przez podwykonawcę firmę "C." ze swoich materiałów. Odnośnie podnoszonych przez Skarżącą sugestii, że poniesione wydatki w części dotyczyły remontów pomieszczeń biurowych zajętych przez Skarżącą spółkę organ zwrócił się do Skarżącej o przyporządkowanie, które materiały budowlane zostały wykorzystane do konkretnych robót remontowych. Skarżąca spółka oświadczyła jednakże, że ze względu na upływ czasu nie jest w stanie tego dokonać. Taka sytuacja uniemożliwiła organowi podatkowemu weryfikację zużycia poszczególnych materiałów. Nie wskazano także kto dokonywał tych remontów.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. potwierdził stanowisko Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej iż zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. wydatki poniesione na nabycie materiałów budowlanych, udokumentowane spornymi fakturami wystawionymi przez "C." Sp. z o.o. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. W ocenie organu wyższego stopnia Skarżąca spółka w najmniejszym stopniu nie udowodniła, ani nie uprawdopodobniła faktu zużycia zakupionych materiałów budowlanych na zabudowę stoiska targowego oraz modernizację użytkowanych pomieszczeń biurowych.

Na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. Spółka z o.o. "W." reprezentowana przez pełnomocnika złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła naruszenie art. 122 oraz art. 229 ustawy Ord. pod. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin wynajmowanych przez Spółkę pomieszczeniach przy ul..., oraz ul... w W. Pełnomocnik Skarżącej podkreślił, że w piśmie z dnia ... maja 2006 r. zawarł informację dotyczącą wykorzystania przez Skarżącą zakupionych materiałów budowlanych. W zaistniałym stanie faktycznym, zdaniem Skarżącej organy podatkowe powinny przeprowadzić oględziny w wynajmowanych przez Skarżącą spółkę pomieszczeniach dla stwierdzenia, jakie prace remontowe były w nich wykonywane. Nadto Skarżąca wskazała, że ze względu na niezrozumiałą postawę wynajmującego jej siedzibę (I. z siedzibą w W. przy ul...) nie ma dostępu do wynajmowanych pomieszczeń oraz znajdującej się tam dokumentacji, jedynie przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 229 ustawy Ord. pod. mogłoby doprowadzić do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie. W trakcie postępowania odwoławczego organ informowany był o nieudostępnianiu siedziby Skarżącej spółki przez I.. Pełnomocnik Skarżącej podniósł, że w siedzibie znajduje się ponadto korespondencja ze spółką "S." Sp. z o.o., w której zawarte są szczegóły współpracy spółki z o.o. "W." z ww. podmiotem. Zdaniem Skarżącej, z pism znajdujących się w pomieszczeniach siedziby przy ul... wynika niezbicie, do jakich celów użyte zostały materiały. Pełnomocnik Skarżącej wskazał także na naruszenie art. 122 ustawy Ord. pod. poprzez przerzucenie na Skarżącą ciężaru udowodnienia faktu, iż przeprowadzała prace remontowe, wykorzystując zakupione materiały.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

I. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - określanej dalej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że poza przypadkiem wymienionym pod literą b), warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonej decyzji jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracji, miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku opisanym pod literą c) wymaga się ponadto, aby wpływ ten był istotny. Jedynie w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) możliwe jest uchylenie zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy naruszenie mogło, czy też nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia, jak również przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy. Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowym postępowaniu naruszeń prawa powodujących potrzebę wznowienia postępowania, a także naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji.

II. Istota sporu między stronami na tle przedstawionego na wstępie stanu faktycznego sprawy - dotyczy nie uznania przez organy podatkowe jako kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup materiałów budowlanych. Organy podatkowe uznały, iż Skarżąca spółka nie udowodniła, ani nie uprawdopodobniła faktu zużycia zakupionych materiałów budowlanych na zabudowę stosika targowego jak również na modernizację wykorzystywanych przez nią pomieszczeń biurowych.

Z powyższym stanowiskiem nie zgodziła się Skarżąca spółka, która pierwotnie wskazywała, że zakupione przez nią materiały budowlane zużyła na budowę stoiska na targi [...], a następnie zmieniając uzasadnienie w sprawie przeznaczenia zakupionych towarów podniosła, iż zakwestionowane wydatki w części dotyczyły remontów w pomieszczeniach przy u... oraz przy ul... wykorzystywanych przez Skarżąca do prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. Skarżąca podniosła, że pomieszczenia te znajdowały się w niezadawalajacym stanie technicznym oraz nie były przystosowane do charakteru prowadzonej przez Skarżącą działalności.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym w przedmiotowej sprawie kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy. Wskazać należy, iż ustawodawca posługując się zwrotem "koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu" przypisuje temu określeniu cechę świadomego, zamierzonego, przemyślanego i logicznego działania podatnika podporządkowanego osiągnięciu przychodów. Wykładnia gramatyczna użytego przez ustawodawcę pojęcia "koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu" oznacza, iż podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków pod tym wszakże warunkiem, iż wykaże ich bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Uznanie zatem za koszt uzyskania także takich wydatków, których poniesienie może mieć bezpośredni wpływ, oznacza, że nie tylko skutek jest tu rozstrzygający, ale także uzasadnione oczekiwanie uzyskania przychodu. Zależność między poniesionymi w danym czasie kosztami a możliwością uzyskania w przyszłości z tego tytułu przychodu trzeba zatem rozpatrywać na podstawie adekwatnego związku przyczynowego. Przy kwalifikowaniu określonych wydatków poczynionych przez podatnika do kosztów podatkowych należy jednocześnie brać pod uwagę przeznaczenie wydatku (jego celowość), jak też potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodu podatnika" (wyrok NSA z dnia 23 września 1999 r., I SA/Po 2257/98, "Temida" (CD), Wydawnictwo Prawnicze Lex, Sopot 2001, nr 42724). Nie ulega wątpliwości, że warunkiem uznania poniesionych przez przedsiębiorcę wydatków za koszt podatkowy jest ich faktyczne wydatkowanie. W u.p.d.o.p. przyjmuje się zasadę, zgodnie z którą określone przychody powinny być uznane za należne, zaś koszty za poniesione dopiero wówczas, gdy tego rodzaju znaczenie faktyczne lub prawne wystąpi w rzeczywistości. Zważywszy powyższe, aby wydatek zastał uznany za koszt podatkowy powinien zostać w rzeczywistości poniesiony, a zdarzenie związane z powstaniem wydatku powinno istnieć w rzeczywistości.

III. Z akt sprawy wynika, że ze względu na zmianę oświadczenia Skarżącej dotyczącego sposobu przeznaczenia przedmiotowych materiałów budowlanych Dyrektor Izby Skarbowej wezwał Skarżącą na podstawie przepisu art. 229 ustawy Ord. pod. spółkę do szczegółowego wykazania, które z zakupionych materiałów z poszczególnych zakwestionowanych faktur i w jakiej ilości zostały zużyte na remont i modernizację poszczególnych lokali. Organ odwoławczy zwrócił się także o szczegółowe wskazanie zakupionych materiałów i narzędzi, które zostały zużyte przez Skarżącą do bieżącej działalności. Pełnomocnik Skarżącej spółki w złożonym wyjaśnieniu wskazał, że zakupione materiały budowlane zostały przeznaczone na remonty i modernizacje pomieszczeń zajmowanych przez Skarżącą spółkę. W przedmiotowym piśmie podniesiono, iż w lokalu przy ul..., począwszy od 1997 r. Skarżąca dokonywała prac remontowych oraz modernizacyjnych i adaptacyjnych. Skarżąca zasłaniając się upływem czasu, który upłynął od realizacji prac modernizacyjno – remontowych; w sposób szczegółowy nie przedstawiła wykazu przyporządkowującego zużycie zakupionych materiałów budowlanych na poszczególne cele w konkretnych lokalach. W kwestii przeznaczenia zakupionych towarów na remont i adaptację zajmowanego lokalu przy ul..., Skarżąca oświadczyła, że wykonywane w tym lokalu prace remontowe były realizowane w niewielkim zakresie.

Organ wyższego stopnia analizując przedstawione przez Skarżącą oświadczenia oraz dokumenty stwierdził, że Skarżąca nie udowodniła w sposób należyty zużycia materiałów budowlanych na zabudowę stoiska targowego jak i modernizację użytkowanych pomieszczeń biurowych.

W ocenie Sądu przyjęte przez organy stanowisko w przedmiotowej sprawie nie przekracza granic zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 ustawy Ord. pod. Zgodnie z dyspozycją ww. przepisu organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten wyraża zarówno zasadę prawdy obiektywnej, jak i swobodnej oceny dowodów. Z zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalania prawdy materialnej, o której mowa w przepisie art. 122 ustawy ord. Pod. i według swojej wiedzy, zasad logiki, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2000 r. Sygn. akt III SA 465/99, oraz wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2001 r. Sygn. akt III SA 2348/99).

Powołane powyżej zasady postępowania nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że zarówno samo postępowanie podatkowe, jak i decyzja wydana w rezultacie jego przeprowadzenia muszą odpowiadać wymaganiom wyraźnie sformułowanym przez ustawodawcę. Odnosząc dotychczasowe spostrzeżenia do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że zdaniem Sądu organy podatkowe obu instancji uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy przywołanych powyżej przepisów. W ocenie Sądu organy podatkowe nie naruszyły również przepisów postępowania dowodowego oraz przepisów składających się na ogólne zasady postępowania określone w ustawie Ordynacja podatkowa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Na podkreślenie zasługuje przede wszystkim to, iż Skarżąca nie zdołała w sposób przekonywający udowodnić zużycia zakupionych materiałów budowlanych na cele związane z działalności gospodarczą. W toku postępowania nie przedstawiono bowiem, żadnych umów z firmami lub osobami wykonującymi określone przez Skarżącą prace remontowe i modernizacyjne. Skarżąca nie dysponowała też dokumentami świadczącymi o tym, iż przejęła ciążący na właścicielach nieruchomości obowiązek remontu również w zakresie przekraczającym bieżące naprawy. W toku postępowania podatkowego nie przedstawiono kosztorysu prac, projektów przebudowy lokali użytkowych oraz innych dokumentów uprawdopodobniających przeprowadzenie prac modernizacyjno – remontowych w obcym środku trwałym. Skarżąca nie zdołała także przyporządkować zużytych materiałów budowlanych do poszczególnych pomieszczeń zajmowanych przez Skarżącą spółkę. Warto także podkreślić, iż w ocenie Sądu w zakresie udowodnienia przeznaczenia zakupionych towarów na działalność gospodarczą ciężar dowodu spoczywał na podatniku.

Warto w tej kwestii przywołać także tezę orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2000 r. Sygn. akt I SA/Wr 1903/97, "Temida" (CD), Wydawnictwo Prawnicze Lex, Sopot 2001, nr 42449, w którym Sąd uznał, że "Pojęcie - w celu osiągnięcia przychodu - oznacza bezpośredni związek pomiędzy kosztem a przychodem (bez danego kosztu nie byłoby przychodu), przy czym ciężar dowodu co do wykazania istnienia związku przyczynowego między konkretnym wydatkiem a uzyskanym przychodem obciąża podatnika".

Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie sądowym oraz piśmiennictwie poglądem na organach podatkowych prowadzących postępowanie podatkowe nie można nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających związek przyczynowy pomiędzy oznaczonymi wydatkami, a uzyskanym przychodem, jeżeli argumentów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik, a z ustaleń organów podatkowych wynikają wnioski przeciwne do ogólnie sformułowanych twierdzeń tegoż podatnika (por m.in. tezy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 1996 r. Sygn. akt SA/Ka 2015/95 Wydawnictwo Prawnicze Lex, Sopot 2007).

W tej kwestii organ wyższego stopnia zasadnie wskazywał na orzeczenia Sądów Administracyjnych określające reguły zasady współdziałania strony w postępowaniu podatkowym (vide orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2004 r. Sygn. akt III SA 1452/02, w którym Sąd uznał m.in., że "Jeżeli podatnik kwestionuje jakiś dowód czy fakt, to na podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji".)

Zważywszy powyższe, Sąd stwierdził, że zarzut pełnomocnika Skarżącej spółki dotyczący naruszenia art. 122 w związku z art. 229 ustawy Ord. pod. ze względu na nie przeprowadzenia oględzin w wynajmowanych pomieszczeniach spółki, w celu ustalenia sposobu wykorzystania zakupionych materiałów budowlanych nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podzielając tezy wskazane w powyższych orzeczeniach sądów administracyjnych uznał, iż to Skarżąca spółka wobec braku ksiąg rachunkowych powinna przedstawić inne wyczerpujące dowody lub okoliczności potwierdzające fakt przeprowadzenia prac modernizacyjno – remontowych, a także wskazujące na wykorzystanie przy realizacji ww. prac zakupionych materiałów budowlanych. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie obowiązek przedłożenia przez Skarżącą stosownych dowodów był również podyktowany tym, iż pierwotne oświadczenie Skarżącej spółki o przeznaczeniu zakupionych materiałów na zabudowę stoiska targowego nie było zgodne ze rzeczywistym stanem rzeczy.

Mając na uwadze powyższe, uznając stanowisko organów podatkowych za zgodne z przepisami procesowymi jak i przepisami prawa materialnego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.