Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 930/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-02-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń-listopad 2009 r., styczeń, marzec-wrzesień, listopad-grudzień 2010 r., styczeń-grudzień 2011 r., styczeń-listopad 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W petitum skargi z dnia [...] sierpnia 2014 r. skarżący zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał na bezpodstawność przyjętego rozstrzygnięcia, rozmiary ustalonej niesłusznie zaległości podatkowej, której zapłata może spowodować dla skarżącego nieodwracalne skutki majątkowe i praktyczną niemożność zaspokojenia ustalonego zobowiązania. Skarżący zaznaczył, że w chwili obecnej jedynym źródłem dochodu jest wyłącznie wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia na ½ etatu w wysokości [...] zł. Nie posiada też majątku, który mógłby sprzedać.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje:

Stosownie do art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., str. 227-228). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (por. postanowienie NSA z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 779/09, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak by przekonać Sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest bowiem wskazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienia NSA: z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt I GZ 316/10, z dnia 4 marca 2010 r., sygn. akt II OZ 178/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, by wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu skarżący nie wykazał inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia zajścia przesłanek wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. W szczególności nie przedstawił swojej aktualnej sytuacji finansowej, która potwierdzałaby, iż wykonanie zaskarżonego aktu rodzi dla niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Skarżący nie przedłożył do wniosku dokumentów źródłowych, które umożliwiłyby ocenę jego sytuacji majątkowej.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że wobec nieuzasadnienia wniosku, Sąd nie mógł dokonać merytorycznej oceny wniosku.

Sąd zauważa, że informacje przybliżające częściowo sytuację finansową skarżącego wynikają z wniosku o przyznanie prawa pomocy. W prawomocnym postanowieniu z dnia 26 listopada 2014 r. o sygn. akt I SA/Po 930/14 referendarz sądowy oddalając wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym wskazał, że z przedłożonych zeznań rocznych podatkowych, wynika, że w 2012 r. skarżący i jego żona rozliczali się wspólnie, skarżący uzyskał dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości [...] zł, z innych źródeł w wysokości [...] zł, żona skarżącego uzyskała dochód z tytułu wynagrodzenia za prace w wysokości [...] zł, poza tym w 2012 r. uzyskała przychód z działalności gospodarczej w wysokości [...] zł, poniosła koszty uzyskania przychodów w wysokości [...] zł i odnotowała stratę w wysokości [...] zł. Jednakże wniosek podlegał oddaleniu bowiem skarżący nie przedłożył wszystkich wymaganych dokumentów i nie przedstawił dodatkowych wyjaśnień odnoszących się do sytuacji majątkowej.

Na marginesie wypada także zauważyć, że decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.