Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1702/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1 w zw. art. 190
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 616/11 w sprawie ze skargi S.G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce Policji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 616/11 oddalił skargę S.G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 października 2009 r. nr [...]w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce Policji.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), rozkazem personalnym z dnia 03 sierpnia 2009 r. nr 4666, zwolnił S.G. – referenta Sekcji Przewozu i Ochrony Wydziału Poczty Specjalnej Biura Łączności i Informatyki KGP - z dniem 31 sierpnia 2009 r. z zajmowanego stanowiska i z dniem 01 września 2009 r. przeniósł ww. z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa VII Komendy Stołecznej Policji.

W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ wskazał, iż decyzja stanowi realizację wniosku Komendanta Stołecznego Policji i podyktowana jest koniecznością wzmocnienia osobowego oddziałów służb liniowych Policji w celu zapewnienia prawidłowego poziomu realizacji zadań, uwzględnia także posiadane przez policjanta przeszkolenie i kwalifikacje zawodowe. Wymienionej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, uzasadniony interesem służby.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpoznaniu odwołania ww. od przedmiotowego rozkazu personalnego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – dalej: kpa, decyzją z dnia 08 października 2009 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W uzasadnieniu wymienionej decyzji organ odwoławczy podniósł, iż służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej podlegającej określonym rygorom i ograniczeniom, że warunkiem jej pełnienia jest dyspozycyjność, która polega na poddaniu się szczególnej dyscyplinie służbowej, zaś granice tej dyspozycyjności określa ustawa o Policji oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Minister wskazał, iż przepis art. 28 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że mianowanie, będące źródłem stosunku służbowego policjanta, następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Stąd zawarte w ustawie ograniczenia w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu policjanta na inne stanowisko służbowe należy traktować jako wyjątki od zasady dającej przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego. Minister zaznaczył, że KGP, jako przełożony wszystkich funkcjonariuszy Policji, ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz decydowania o obsadzie stanowisk w KGP. W myśl art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Organ odwoławczy zaznaczył, iż przepis ten nie wskazuje przesłanek uzasadniających podjęcie takiej decyzji, co daje możliwość właściwemu przełożonemu - w rozpatrywanej sprawie - Komendantowi Głównemu Policji, rozstrzygnięcia sprawy w granicach uznania administracyjnego.

Organ II instancji wyjaśnił, iż wbrew opinii skarżącego, art. 36 ustawy o Policji przyznaje KGP, jako przełożonemu wszystkich policjantów, prawo do ich przenoszenia do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę na terenie całego kraju, dodając, że decyzja ta należy do uznania organu.

W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja nie narusza art. 107 § 1 kpa, albowiem zawiera m.in. oznaczenie organu administracji, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji, a Krzysztof Łaszkiewicz jest osobą upoważnioną do załatwienia w imieniu KGP spraw dotyczących zagadnień mianowania na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, a także ustalania należnego im uposażenia. Oceniając wniosek o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów, Minister wskazał, iż nie jest władny do oceny działań KGP, który dobiera sobie podwładnych pod względem skutecznego wykonywania powierzonych zadań. Również wniosek dotyczący konieczności zebrania informacji na temat "braków kadrowych" w innych komórkach, czy jednostkach Policji został oceniony negatywnie, gdyż pozostają one bez merytorycznego związku z rozpoznawaną sprawą. Poza zakres przedmiotowego postępowania wykraczają także argumenty w sprawie mianowania, o które ubiegał się S.G. w strukturach Biura Operacji Antyterrorystycznych Komendy Głównej Policji, albowiem zaskarżona decyzja o tym nie rozstrzyga. W ocenie organu odwoławczego również zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa nie zasługuje na uwzględnienie w sytuacji, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie organ I instancji oparł na dokumentach i okolicznościach znanych policjantowi. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, Komendant Główny Policji prawidłowo skorzystał z przysługującego mu na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji uprawnienia do kształtowania stosunku służbowego policjanta oraz prawidłowo zastosował instytucję przeniesienia z urzędu, uwzględniając przy tym interes służby, przy jednoczesnym poszanowaniu zasad postępowania administracyjnego oraz wymogów art. 107 § 1 i 3 kpa.

Pismem z dnia 25 listopada 2009 r. S.G., reprezentowany przez pełnomocnika - r. pr. J.B., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 października 2009 r. nr [...], wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz stwierdzenie nieważności decyzji ją poprzedzającej, jako wydanych bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa .

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S.G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 października 2009 r. nr [...], wyrokiem z dnia 17 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa [...], uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny organu I instancji oraz orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od przedmiotowego orzeczenia, wyrokiem z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1118/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyroku NSA podniósł, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, podstawą mianowania policjanta na stanowisko służbowe jest dobrowolne zgłoszenie się do służby. Sąd wskazał, iż z powyższego wynika, że konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. Z kolei podstawowym elementem służby w Policji, umożliwiającym wykonywanie zadań tej formacji, jest zdyscyplinowanie i dyspozycyjność policjanta. Dyspozycyjność nie oznacza całkowitej swobody przełożonego w zakresie dokonywania jednostronnych zmian treści stosunku służbowego, lecz oznacza wyłącznie obowiązek policjanta poddania się prawnie umocowanym aktom zmieniającym stanowisko i miejsce w ramach służby określonej aktem mianowania. NSA wyjaśnił, że ustawa o Policji przewiduje przekształcenie stosunku służbowego policjanta w drodze przeniesienia służbowego, które następuje w formie decyzji, od której przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego, a jeżeli decyzję tę ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji, to od takiej decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych (art. 32 ust. 1, 2 i 3 cyt. ustawy). NSA zaznaczył, że analiza przepisów ustawy o Policji regulujących kwestie przeniesienia prowadzi do wniosku, że nie ogranicza ona możliwości przeniesienia policjanta przez określenie przesłanek uzasadniających podjęcie stosownej decyzji, lecz pozostawia to uznaniu przełożonego. Są to przesłanki kompetencyjne wskazujące, który przełożony jest właściwy do podjęcia takiej decyzji. Niekiedy występują przesłanki czasowe określające maksymalny czas, na który może być dokonana zmiana stosunku służbowego np. art. 36 ust. 3, art. 37 cyt. ustawy. NSA podniósł, iż uprawnienia przełożonych do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę określa art. 36 ust. 1 i ust. 2 powołanej ustawy. Dodał także, iż przepis ten stanowi również podstawę prawną do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w tej samej miejscowości. Jedyne ograniczenie w zakresie przeniesienia policjanta bez jego zgody na inne stanowisko służbowe zawiera przepis art. 38 ust. 1 i 2 tej ustawy, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe i uzależnia podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek ustawowych określonych w tym przepisie. Ustawa o Policji nie reguluje natomiast przeniesienia policjanta na inne równorzędne stanowisko. Nie oznacza to jednak, że właściwy przełożony poza tymi ustawowymi ograniczeniami nie może bez zgody policjanta przenieść go na inne równorzędne stanowisko.

NSA wyjaśnił, iż decyzja w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji pozostaje w gestii jego przełożonego. Jeżeli zatem S.G. zajmował stanowisko referenta Sekcji Przewozu i Ochrony Wydziału Poczty Specjalnej Biura Łączności i Informatyki Komendy Głównej Policji, to właściwym do podjęcia decyzji w sprawie jego zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej był Komendant Główny Policji. Z chwilą przeniesienia do pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa VII przełożonym właściwym do mianowania go na stanowisko służbowe, na zasadzie określonej w treści art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, stał się nowy przełożony w osobie Komendanta Rejonowego Policji Warszawa VII. W konsekwencji uprawnione jest twierdzenie, że Komendant Główny Policji w granicach swoich kompetencji, nakreślonych brzmieniem art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, uprawniony był do podjęcia decyzji jedynie co do zwolnienia skarżącego ze stanowiska służbowego w Komendzie Głównej Policji i przeniesienia go do pełnienia służby w Komendzie Rejonowej. Natomiast komendantem właściwym do mianowania skarżącego na konkretne stanowisko służbowe w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa VII, był komendant tej jednostki. Zdaniem NSA, ocena, czy stanowisko służbowe, na które skarżący został mianowany odpowiada wymogowi równorzędności w stosunku do stanowiska służbowego poprzednio zajmowanego może zostać zatem przeprowadzona dopiero w przypadku zakwestionowania rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji o mianowaniu na stanowisko służbowe. Zdaniem NSA, skoro organ przenoszący nie miał uprawnienia do mianowania skarżącego na określone stanowisko w strukturze komendy rejonowej, to nie mógł również czynić w uzasadnieniu rozkazu personalnego stosownych rozważań. Zamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzeń dotyczących stanowiska skarżącego po jego przeniesieniu stanowiło zatem jedynie element wyjaśniający, a nie ocenny. W ocenie NSA, dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wykładnia art. 32 ust. i art. 36 ust. i 2 ustawy o Policji przyjmująca, że skoro organ w decyzji o przeniesieniu do innej jednostki organizacyjnej w tej samej miejscowości nie wykazał równorzędności stanowiska to nie był uprawniony do przeniesienia była błędna. NSA zaznaczył, iż na rozprawie pełnomocnik skarżącego przyznał, że na nowym stanowisku, na które skarżący został mianowany zostały zachowane dotychczasowe parametry oraz otrzymał on dodatkowe świadczenie pieniężne w postaci dodatku stołecznego i w jego ocenie nowe stanowisko jest stanowiskiem równorzędnym. A zatem w istocie skarżący kwestionował celowość i zasadność przeniesienia go z Komendy Głównej Policji do Komendy Rejonowej Policji Warszawa VII, lecz zagadnienie to nie było przez Sąd pierwszej instancji rozważane. W ocenie NSA, Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że uzasadnienia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i rozkazu personalnego nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa, albowiem nie zawierają wskazania równorzędności stanowisk, mimo że nie mogły one tej kwestii określać. Brak było zatem podstaw do uznania, że naruszają one powołany przepis w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując ponownie kontroli decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 października 2009 r., oddalił skargę.

Sąd I instancji wskazał, iż na obecnym etapie postępowania, jego istota sprowadzała się do uwzględnienia zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartych w wyroku uchylającym poprzednie rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w przepisie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec powyższego podnieść należy, iż Sąd II instancji w wyroku z dnia 14 stycznia 2011 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 1118/10 przesądził, że jeżeli skarżący zajmował stanowisko referenta Sekcji Przewozu i Ochrony Wydziału Poczty Specjalnej Biura Łączności i Informatyki Komendy Głównej Policji, to właściwym do podjęcia decyzji w sprawie jego zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej był Komendant Główny Policji. Z chwilą przeniesienia do pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa VII przełożonym właściwym do mianowania go na stanowisko służbowe, na zasadzie określonej w treści art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, stał się nowy przełożony w osobie Komendanta Rejonowego Policji Warszawa VII. W konsekwencji uprawnione jest twierdzenie, że Komendant Główny Policji w granicach swoich kompetencji, nakreślonych brzmieniem art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, uprawniony był do podjęcia decyzji jedynie co do zwolnienia skarżącego ze stanowiska służbowego w Komendzie Głównej Policji i przeniesienia go do pełnienia służby w Komendzie Rejonowej. Natomiast komendantem właściwym do mianowania skarżącego na konkretne stanowisko służbowe w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa VII, był komendant tej jednostki. Ocena, czy stanowisko służbowe, na które skarżący został mianowany odpowiada wymogowi równorzędności w stosunku do stanowiska służbowego poprzednio zajmowanego może zostać zatem przeprowadzona dopiero w przypadku zakwestionowania rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji o mianowaniu na stanowisko służbowe".

W ocenie Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał więc oceny poprawności skarżonej decyzji i uznał, iż została ona wydana w ramach uprawnień posiadanych przez organ, a wynikających z ustawy o Policji. Wskazał też, iż zamieszczenie w uzasadnieniu skarżonej decyzji stwierdzeń dotyczących stanowiska skarżącego po jego przeniesieniu, stanowiło jedynie element wyjaśniający, a nie ocenny.

Skargę kasacyjną od przedmiotowego wyroku wniósł S.G.. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania, (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) tj. art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 190 P.p.s.a., poprzez nierozstzrygnięcie sprawy w jej granicach, co mogło mieć wpływ na wynik orzeczenia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi ( art. 134 § 1). Oznacza to, że wniosek skarżącego wyznaczający zakres zaskarżenia ma podobne znaczenie dla zakreślenia granic rozpoznania przez wojewódzki sąd administracyjny skargi, co w systemie ograniczonego tylko związania lub też niezwiązania sądu granicami środka odwoławczego (pomijając takie jego konsekwencje, jak wyznaczanie zakresu suspensywności czy dewolutywności środka odwoławczego w tym postępowaniu, które wiążą się z postępowaniem przed sądem wyższej instancji, jako postępowaniem w ramach toku instancji). Należy więc przyjąć, że niezwiązanie wojewódzkiego sądu administracyjnego granicami skargi oznacza, iż granice zaskarżenia nie pokrywają się z granicami rozpoznania tego sądu. Te ostatnie będą zawsze szersze od zakresu zaskarżenia. Sformułowanie zawarte w art. 134 § 1, że sąd administracyjny "nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi" , nie oznacza bowiem tylko zezwolenia i uprawnienia tego sądu do wykroczenia poza granice zaskarżenia, lecz również jego obowiązek.

Obowiązek ten nie ulega ograniczeniu ani wyłączeniu w świetle regulacji zawartej w art. 190 P.p.s.a., albowiem zgodnie z art. 183 § 1 tej ustawy Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, biorąc oczywiście pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.

Wspomniane na wstępie orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczało się zatem, do dokonania wykładni prawa w zakresie podniesionego zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2. ustawy dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w zakresie uznaniowego charakteru uprawnienia organu do przeniesienia policjanta na inne stanowisko (zasadność i celowość przeniesienia) oraz w zakresie wymogu zachowania równorzędności stanowisk pomiędzy którymi następuje przeniesienie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dokonał natomiast wiążącej wykładni tychże norm prawnych zawartych w ustawie o Policji w zakresie innych, podniesionych we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze zarzutów.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Ponadto skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 190 P.p.s.a., co oznacza, że została ona oparta na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Jeżeli więc wnoszący skargę kasacyjną zrzekł się rozprawy, a Minister Spraw Wewnętrznych w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, to Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony był do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a.

W postępowaniu przed NSA, prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, gdyż zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia

z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 w zw. z art. 190, P.p.s.a., uznać je należy za niezasadne.

Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Należy zauważyć, że zgodnie z judykaturą przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a. podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 tej ustawy. (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2006 r. sygn. akt II OSK 1117/05 LEX nr 238489). Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 i art. 135 bez uwzględnienia brzmienia przepisu art. 190 P.p.s.a.

W wyroku NSA z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1118/10, uchylającym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 4/10, wskazano, iż przedmiotem sprawy była kontrola zgodności z prawem decyzji o zwolnieniu skarżącego z zajmowanego stanowiska w Komendzie Głównej Policji i przeniesienia z urzędu do pełnienia dalszej służby w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa VII uzasadniona realizacją wniosku Komendanta Stołecznego Policji i podyktowana koniecznością wzmocnienia osobowego oddziałów służb liniowych Policji w celu zapewnienia prawidłowego poziomu realizacji zadań i uwzględniająca kwalifikacje skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że stosownie do treści art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. W świetle art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni - Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) oraz komendanci szkół policyjnych. Kompetencje poszczególnych komendantów powtórzone zostały również w treści art. 36 ust. 2 ustawy o Policji. Z treści powyższych przepisów wynika, że decyzja w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji pozostaje w gestii jego przełożonego. Jeżeli zatem S.G. zajmował stanowisko referenta Sekcji Przewozu i Ochrony Wydziału Poczty Specjalnej Biura Łączności i Informatyki Komendy Głównej Policji, to właściwym do podjęcia decyzji w sprawie jego zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej był Komendant Główny Policji. Z chwilą przeniesienia do pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa VII przełożonym właściwym do mianowania go na stanowisko służbowe, na zasadzie określonej w treści art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, stał się nowy przełożony w osobie Komendanta Rejonowego Policji Warszawa VII. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Komendant Główny Policji w granicach swoich kompetencji, nakreślonych brzmieniem art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, uprawniony był do podjęcia decyzji jedynie co do zwolnienia skarżącego ze stanowiska służbowego w Komendzie Głównej Policji i przeniesienia go do pełnienia służby w Komendzie Rejonowej. Natomiast ocena, czy stanowisko służbowe, na które skarżący został mianowany odpowiada wymogowi równorzędności w stosunku do stanowiska służbowego poprzednio zajmowanego może zostać przeprowadzona dopiero w przypadku zakwestionowania rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji o mianowaniu na stanowisko służbowe. Zamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzeń dotyczących stanowiska skarżącego po jego przeniesieniu stanowiło zatem jedynie element wyjaśniający, a nie ocenny. Oznacza to, że dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wykładnia art. 32 ust. i art. 36 ust. i 2 ustawy o Policji przyjmująca, że skoro organ w decyzji o przeniesieniu do innej jednostki organizacyjnej w tej samej miejscowości nie wykazał równorzędności stanowiska to nie był uprawniony do przeniesienia była błędna.

Mając na uwadze treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji stwierdzić należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, odniósł się do wytycznych zawartych w wyroku NSA z dnia 14 stycznia 2011 r. Podnieść należy, iż Sąd I instancji wskazał przede wszystkim za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że ocena, czy stanowisko służbowe, na które skarżący został mianowany odpowiada wymogowi równorzędności w stosunku do stanowiska służbowego poprzednio zajmowanego może zostać przeprowadzona dopiero w przypadku zakwestionowania rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji o mianowaniu na stanowisko służbowe, dlatego w uzasadnieniu Sąd wojewódzki nie rozważał ewentualnego naruszenia art. 36 ust. 1 ustawy o Policji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.