Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 421/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2021-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.101 ust.2 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 752
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Asesor WSA Damian Bronowicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

A.S. (dalej jako: Strona, Skarżący, Podatnik), działający przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej również jako: Organ II instancji, Organ odwoławczy, Organ podatkowy) z dnia [...] września 2020 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej również jako: Organ I instancji) z dnia [...] lutego2020 r. nr [...] określającej ww. Stronie postępowania wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w kwocie 43.989,00 zł powstałego w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego marki [...], nr VIN [...].

Z akt wynika następujący stan faktyczny.

Na podstawie dokumentów przekazanych przez Komendę Wojewódzka Policji za pismem z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] i dostępnych rejestrów i ewidencji Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił, że Podatnik – A.S. dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...], nr VIN [...],. jednakże nie złożył deklaracji podatkowej i tym samym nie uiścił podatku akcyzowego należnego w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym ww. samochodu.

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. nr [...] wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, powstałego w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu marki [...] nr nadwozia [...]. Tym samym postanowieniem dopuszczono jako dowód w sprawie:

- dokumenty związane z nabyciem wewnątrzwspólnotowym ww. samochodu przekazane przez Komendę Wojewódzką Policji pismem z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] zarejestrowane pod sygn. [...],

- pismo nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego i odpowiedź z dnia [...] listopada 2018 r. z załączonymi dokumentami,

- pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego o sygn. [...] oraz przekazanie ww. sprawy do rozstrzygnięcia Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej pismem z dnia [...] marca 2019 r. nr [...],

- postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r.,

- wydruk z systemu CEPIK dotyczący ww. samochodu. Postanowienie doręczono Stronie w dniu 17 września 2019 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego pismami z dnia [...] października 2019 r. nr [...], zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o przesłuchanie w charakterze świadka R.R. (aktualnego właściciela samochodu) i J.R. (firma E).

W dniu 28 października 2019 r. wpłynęło do Organu I instancji pismo z dnia [...] października 2019 r., w którym reprezentująca Stronę radca prawny wystąpiła między innymi z żądaniami przesłuchania w charakterze strony A.S. oraz przesłuchania w charakterze świadka K.P..

E-mailem z dnia [...] listopada 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zwrócił się do Polsko-Niemieckiego Centrum Współpracy Służb Granicznych, Policyjnych i Celnych z wnioskiem o ustalenie w postępowaniu podatkowym danych ostatniego właściciela na terenie Niemiec samochodu marki [...], nr VIN: [...]. Odpowiedź informująca, że ostatnim właścicielem przedmiotowego samochodu był A.S. wpłynęła również drogą mailową tego samego dnia.

Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] ponownie zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o przesłuchanie w charakterze świadka J.R.. Odpowiedź o braku możliwości przesłuchania w charakterze świadka J.R. wpłynęła za pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w dniu 9 grudnia 2019 r.

W dniu 16 grudnia 2019 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego za pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], wpłynął protokół z przesłuchania świadka R.R. z dnia [...] grudnia 2019 r.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił przeprowadzenia dowodów zawartych we wniosku pełnomocnika Strony z dnia [...] października 2019 r.

Pełnomocnik Strony za pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. wypowiedziała się na temat zebranego materiału dowodowego w sprawie i ponownie złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodów identycznych jak w piśmie z dnia [...] października 2019 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] określił A.S. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym na kwotę 43.989,00 zł w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego marki [...] nr nadwozia [...].

Organ I instancji ustalił, iż z dowodów zgromadzonych w toku postępowania wynika, że samochód [...] nr nadwozia [...] był zarejestrowany w Republice Federalnej Niemiec od dnia [...] kwietnia 2010 r. do dnia [...] kwietnia 2016 r. Jego jedynym właścicielem w tym czasie była Strona z podanym adresem w miejscowości [...] w Niemczech. Jak ustalono w toku postępowania Strona równolegle nieprzerwanie posiadała i posiada adres zamieszkania w kraju oraz prowadzi działalność gospodarczą pod różnymi adresami, zlokalizowanymi w województwie [...]. Według dokonanych ustaleń Strona dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego pojazdu i sprzedała niezarejestrowany w kraju samochód J.R. firma E na podstawie umowy sprzedaży, dokument wystawiony w dniu [...] marca 2016 r. na kwotę 390000 zł. J.R. pośredniczyła w zakupie tego samochodu na rzecz R.R., aktualnego właściciela pojazdu. Jak wyjaśnił przesłuchany w charakterze świadka R.R. samochód znajdował się w ofercie sprzedaży na portalu [...] z podanym numerem telefonu. Po wcześniejszych kontaktach telefonicznych doszło do spotkania ze Stroną w dniu [...] kwietnia 2016 r. przed zakupem samochodu we [...] w obecności J.R. męża J.R.. Tam został przeprowadzony przegląd w Autoryzowanej Stacji Obsługi [...] w celu ustalenia stanu technicznego pojazdu. Świadek poinformował, że doszło do porozumienia w sprawie szczegółów zakupu samochodu i Strona zobowiązała się dostarczyć samochód do domu R.R. wraz z kompletną dokumentacją, w tym dokumentem potwierdzającym dokonanie opłaty akcyzy. Do przesłuchania w charakterze świadka J.R. w toku postępowania nie doszło. Świadek dwukrotnie nie odebrał korespondencji. Tym niemniej w aktach sprawy znajdują się oświadczenia J.R. oraz protokół z czynności sprawdzających sporządzony w dniu [...] listopada 2018 r. w obecności J.R. i jej męża J.R. przez pracowników Urzędu Skarbowego na okoliczność zakupu przedmiotowego pojazdu. Jak wynika z oświadczenia J.R. z dnia [...] listopada 2019 r. złożonego w dniu [...] listopada 2018 r. pod odpowiedzialnością karną z art. 233 § 1 kk w Urzędzie Skarbowym oraz z zeznań w charakterze świadka R.R., samochód został dostarczony R.R. w dniu [...] kwietnia 2016 r. przez przewoźnika realizującego zlecenie Strony. Ponadto J.R. załączyła otrzymane od sprzedającego A.S.: kopię potwierdzenia dokonanego zlecenia naprawy samochodu [...] nr VTN [...] w dniu [...] kwietnia 2016 r. w Niemczech na rzecz firmy S A.D.-S. oraz przesłane pocztą elektroniczną na adres email J.R. z adresu email [...] fotokopie dowodu osobistego A.S., niemieckiego dowodu rejestracyjnego oraz umowy sprzedaży samochodu z [...] marca 2016 r. W dokumentach złożonych w Wydziale Komunikacji w celu rejestracji samochodu znajdowało się m.in. zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów w dniu [...] kwietnia 2016 r. oraz dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju w dniu [...] kwietnia 2016 r., które dostarczył R.R. ww. przewoźnik wraz z samochodem.

Jak wynika z pisma nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. z Komendy Wojewódzkiej Policji wraz z załączonymi dokumentami deklarację uproszczoną z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu osobowego złożył Naczelnikowi Urzędu Celnego w dniu 8 kwietnia 2016 r. P.Ł. wykazując wielokrotnie zaniżoną podstawę opodatkowania i kwotę podatku, podając nieprawdziwe dane dotyczące zarówno nabycia samochodu jak i jego stanu technicznego. Ponadto wskazano, iż P.Ł. był jedynie podstawioną osobą, która miała zalegalizować sprowadzenie samochodu do kraju, poprzez przekazanie dalej dowodu opłaty akcyzy. Jak ustalono na podstawie systemu ZEFIR2, w którym rejestrowane są deklaracje akcyzowe, potwierdzenie zapłaty akcyzy złożone przez R.R. w wydziale komunikacji, przekazane przez stronę zostało wygenerowane do ww. deklaracji złożonej przez P.Ł..

W świetle dokonanych ustaleń i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Organ I instancji uznał, iż to A.S. dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...], nr nadwozia [...], o pojemności silnika 3800 cm3 i roku produkcji 2010.

Za datę powstania obowiązku podatkowego przyjąć należy dzień [...].04.2016 r. tj. datę pierwszej (po nabyciu samochodu przez Stronę) udokumentowanej czynności na terenie kraju - badania technicznego przedmiotowego samochodu, dokonanego w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów Sp. z o.o.. Z tym dniem zrealizowane zostały bowiem niewątpliwie przesłanki nabycia wewnątrzwspólnotowego - należący do Strony samochód znajdował się na terenie kraju, a więc nastąpiło jego przemieszczenie. W związku z tym, iż była to pierwsza udokumentowana czynność w kraju, organ uznał tą datę jako datę przemieszczenia pojazdu i zgodnie z przepisami art. 101 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014 r., poz. 752 ze zm. dalej jako: "u.p.a.") określił datę powstania obowiązku podatkowego na dzień [...] kwietnia 2016 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił średnią wartość rynkową samochodu korzystając z komputerowego systemu INFO-EKSPERT, ustalając, iż w kwietniu 2016 r. wartość rynkowa pojazdu marki [...] z 2010 r. wynosiła 345.000,00 zł. Pomniejszając ww. wartość rynkową brutto pojazdu o podatek od towarów i usług VAT (stosując współczynnik 1,23) oraz o podatek akcyzowy (stosując współczynnik 1,186), Naczelnik Urzędu Skarbowego określił rzeczywistą wysokość podstawy opodatkowania, tj. 345.000.00 zł : 1.23 : 1.186 = 236.499.00 zł.

Następnie stosując stawkę podatku akcyzowego 18,6 % zgodnie z art. 105 pkt 1 u.p.a., Organ I instancji określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym na kwotę: 236.499,00 zł x 18,6% = 43.989.00 zł

Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w postępowaniu przedmiotowy samochód został zarejestrowany w dniu [...] kwietnia 2016 r., a obowiązek podatkowy powstał w dniu [...].04.2016 r. co oznacza, że kwota do zapłaty w wysokości 43989 zł stała się zaległością podatkową po dniu [...] kwietnia 2016 r.

Na skutek wniesionego przez Stronę odwołania Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Organu I instancji. Organ podatkowy dokonując analizy zebranego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego materiału dowodowego, w tym również materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Wydział Dochodzeniowo-Śledczy Komendy Wojewódzkiej Policji, nadzorowane przez Prokuraturę Regionalną, a przekazanego dla Organu I instancji za pismem z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], stwierdził, iż twierdzenie Strony, że nie był właścicielem przedmiotowego pojazdu, ponieważ sprzedał go K.P. nie jest prawdziwe i nie znajduje potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Jak wynika bowiem z akt sprawy, samochód osobowy marki [...], nr VIN [...] był zarejestrowany na terytorium Niemiec od dnia [...] kwietnia 2010 r. do dnia [...] kwietnia 2016 r. Jego jedynym właścicielem w tym czasie był A.S. z podanym adresem w miejscowości [...], co potwierdza również Polsko-Niemieckie Centrum Współpracy Służb Granicznych, Policyjnych i Celnych, które w odpowiedzi na wniosek Organu I instancji o ustalenie w postępowaniu podatkowym danych ostatniego właściciela na terenie Niemiec samochodu marki [...], nr VIN: [...] potwierdziły, że w dniu wyrejestrowania przedmiotowego samochodu, tj. w dniu [...] kwietnia 2016 r., ostatnim jego właścicielem był A.S.. Jak ustalił to Organ I instancji, A.S. równolegle i nieprzerwalnie posiada również adres zamieszkania w kraju oraz prowadzi działalność gospodarczą pod różnymi adresami zlokalizowanymi w woj. [...]. Wbrew twierdzeniom Podatnika nie jest prawdą, że K.P. był nabywcą przedmiotowego pojazdu w 2015 r. i jego ostatnim właścicielem na terenie Niemiec, ponieważ w swoich zeznaniach zarówno nabywca przedmiotowego pojazdu R.R. jak i osoby pośredniczące w zakupie – J.R. i J.R. nie potwierdzają aby sprzedającym i ostatnim właścicielem przedmiotowego pojazdu był K.P.. Świadkowie potwierdzają, że we wszystkich czynnościach związanych z zakupem przedmiotowego pojazdu brał bezpośrednio udział A.S.. I tak J.R. w odpowiedzi na pismo Wydziału Dochodzeniowo-Śledczy Komendy Wojewódzkiej Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. w piśmie z dnia [...] lutego 2018 r. wskazał, cyt. "Pojazd został nabyty od właściciela a zarazem importera A.S. legitymujący się dowodem osobistym o Seria nr [...]". Ponadto w piśmie tym J.R. zeznał, że cyt. "Spotkanie z A.S. zwanym importerem jak i sprawdzenie pojazdu nastąpiło w serwisie [...], gdzie dokonano ustaleń zakupowych. Ustalono, że A.S. jest pierwszym i jedynym posiadaczem samochodu marki [...], który to pojazd nabył w salonie [...] na terenie Niemiec, A.S. zobowiązał się po wpłaceniu zaliczki przez firmę E do uiszczenia opłaty skarbowej, przeprowadzenia przeglądu pojazdu, czyli przygotowanie wszystkich dokumentów umożliwiających rejestrację pojazdu w kraju". Do pisma J,R. dołączył m.in. kopię potwierdzenia przelewu z dnia [...] kwietnia 2016 r. kwoty 30.000,00 zł na konto A.S. oraz potwierdzenie końcowej zapłaty kwoty 360.000,00 zł z dnia [...] kwietnia 2016 r. na konto A.S. oraz kopię umowy sprzedaży samochodu z dnia [...] marca 2016 r. na kwotę 390.000,00 zł gdzie jako sprzedający widnieje A.S.. Ponadto dołączył kopię dowodu osobistego A.S., dowód zapłaty akcyzy, kopię [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Zgodnie z protokołem z czynności sprawdzających z dnia [...] października 2018 r. nr [...] przeprowadzonych w Urzędzie Skarbowym J.R. oświadczył, że R.R. zlecił firmie J.R. zakup samochodu [...] o nadwoziu cabrio. Ofertę J.R. znalazł w internecie i umówił się telefonicznie z A.S. na oględziny pojazdu w salonie [...]. Do [...] pojechał z R.R. i w dniu [...] kwietnia 2016 r. w salonie przeprowadzono oględziny samochodu marki [...] o nr VEN [...]. J.R. oświadczył, że cyt. "Oględziny samochodu zostały przeprowadzone w obecności ówczesnego właściciela samochodu - Pana A.S. (...) ", ponadto J.R. oświadczył, że cyt. "Pan A.S. nie zgodził się na obniżenie ceny samochodu o wartość należnej akcyzy, która miała wynosić ok. 50.000 zł i w związku z tym Pan A.S. zobowiązał się ustnie do zrobienia przeglądu technicznego pojazdu oraz opłacenia akcyzy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu po wpłaceniu zaliczki przez firmę Pani J.R. na poczet zakupu przedmiotowego samochodu". Zgodnie z ww. protokołem cyt. "Pan J.R. oświadczył, że był przekonany, że nabywcą wewnątrzwspólnotowym przedmiotowego samochodu, który powinien zapłacić za niego akcyzę, jest Pan A.S. ze względu na jego adres zamieszkania w Polsce, wynikający z dowodu osobistego Pana A.S., którym się wylegitymował przed panem J.R. w dniu [...] kwietnia 2016 r. i którego fotokopię przesłał później na adres mailowy Pani J.R..

Natomiast J.R. świadoma odpowiedzialności karnej, wynikającej z art. 233 §1 Kodeksu karnego oświadczyła w piśmie z dnia [...] listopada 2018 r., że cyt. "W dniu [...]/04/2016 mój mąż J.R. wraz z [świadkowie R.R. i K.R.] w salonie [...], pierwszy raz spotkał Pana A.S. legitymujący się dowodem osobistym o nr [...] (fotokopie dowodu dołączam). Pan A.S. zaoferował do sprzedaży samochód osobowy marki [...] o nr VIN [...] (...). W dalszych negocjacjach strony ustaliły, że po wpłaceniu zaliczki 30.000,00 PLN, Pan A.S. w terminie 14 dni przeprowadzi przegląd okresowy, pierwszy przegląd techniczny w Polsce ja k również dokona zapłaty akcyzy i dostarczy pojazd do [...] z dokumentami rejestrowymi (...)", ponadto w dalszej części oświadczenia opisała przebieg transakcji, gdzie za każdym razem osobą sprzedającą i kontaktującą się z nią był A.S..

Powyższe zeznania świadków J.R. i J.R. w ocenie Organu podatkowego potwierdza również R.R., który do protokołu przesłuchania świadka z dnia [...] grudnia 2019 r. zeznał, że ofertę sprzedaży przedmiotowego samochodu znalazł na [...] w okresie Świąt Wielkanocnych w 2016 r. W dniu [...] marca 2016 r. kontaktował się za pośrednictwem numeru telefony zawartym w ogłoszeniu z osobą sprzedającą pojazd i poprosił o nr VIN. Smsem w dniu [...] marca 2016 r. świadek umówił się ze sprzedającym A.S. na dokonanie oględzin samochodu w salonie [...]. W dniu [...] kwietnia 2016 r. Świadek poprosił o pośrednictwo i pomoc w zakupie J.R. męża J.R. prowadzącej firmę w zakresie handlu samochodami. Na spotkanie do [...] R.R. udał się z J.R. i z synem K., gdzie A.S. przyjechał osobiście przedmiotowym samochodem. Po dokonaniu oględzin i przeglądu w serwisie [...] świadek zdecydował się na zakup samochodu marki [...] o nr VIN [...]. J.R. sprawdził kompletność dokumentów, a A.S. okazał polski dowód osobisty. Samochód był zarejestrowany w Niemczech na nazwisko A.S.. Ponadto świadek zeznał, że pan A.S. zadeklarował się, że przeprowadzi dla p. R.R. całą procedurę sprzedaży samochodu wraz z badaniami technicznymi poprzez firmę J.R.. W dniu [...] kwietnia 2016 r. świadek zeznał, że zapłacił na konto bankowe J.R. kwotę 30.000,00 zł tytułem zaliczki na samochód, a pozostałą kwotę 363.000,00 zł w dniu [...] kwietnia 2016r.

Mając na uwadze powyższe, Organ II instancji stwierdził, że z zeznań bezpośrednich świadków transakcji zakupu przedmiotowego samochodu nie wynika, iż osobą dokonującą sprzedaży przedmiotowego samochodu mogła być osoba inna, niż A.S..

Jak wynika z akt sprawy, postać K.P. pojawiła się w aktach sprawy dopiero po wszczęciu postępowania podatkowego i zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej miała za zadanie wprowadzenia organów podatkowych w błąd i utrudnienie przeprowadzenia postępowania podatkowego sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, powstałego w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym dokonanym przez A.S. samochodu marki [...] nr nadwozia [...]. Ponadto, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że powyższe spójne zeznania świadków - osób biorących udział w transakcji, tj. R.R., J.R. i J.R. jednoznacznie potwierdzają, że właścicielem przedmiotowego samochodu w dniu jego sprzedaży był A.S., jak również potwierdzają fakt, iż to on przemieścił przedmiotowy pojazd na teren kraju, a więc to on dokonał jego nabycia wewnątrzwspólnotowego. Tym samym więc stał się, stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., podatnikiem akcyzy. Zatem to na A.S. ciążył obowiązek, bez wezwania organu, złożenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego deklaracji uproszczonej, obliczenia i zapłaty akcyzy z tego tytułu.

Ponadto, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że nie jest prawdą, iż obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu został spełniony przez P.Ł., który jak wskazuje Strona opłacił podatek akcyzowy w wysokości ustalonej przez Urząd Celny i że w aktach postępowania nie znajduje się żaden dokument, z którego wynikałoby, że podatek ten został zadeklarowany w nienależnej wysokości. Organ podatkowy podkreślił, iż jak to wynika z akt sprawy, akcyza zapłacona od przedmiotowego samochodu osobowego w kwocie wynikającej z deklaracji AKC-U złożonej przez P.Ł. nie jest podatkiem, gdyż kwota ta nie została zadeklarowana przez podatnika i nie dotyczy czynności podlegającej opodatkowaniu, tj. nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu osobowego przez P.Ł..

Reasumując powyższe ustalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, iż w niniejszej sprawie prawidłowe było wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego decyzji w przedmiocie określenia wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w kwocie 43.989,00 zł powstałego w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego marki [...], nr VIN [...] przez A.S..

Skargę na powyższą decyzję złożył A.S., działając przez pełnomocnika, zarzucając:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 100 ust. 1 pkt. 2 u.p.a., na którym oparta została zaskarżona decyzja - poprzez przyjęcie, że Skarżący jest podatnikiem podatku akcyzowego powstałego w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego marki [...] nr nadwozia [...] podczas gdy:

a) z dokumentów i innych dowodów zaoferowanych przez Skarżącego jasno wynika, że nie może on być podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia ww. pojazdu, bowiem:

- skarżący nie dokonywał wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki [...] nr nadwozia [...], gdyż nigdy nie sprowadzał na terytorium kraju ww. samochodu osobowego z krajów Unii Europejskiej,

- od dnia [...] stycznia 2015 r. Skarżący nie był właścicielem samochodu osobowego marki [...] nr nadwozia [...], nie był też w jego posiadaniu nie miał żadnego prawa rozporządzania ww. samochodem, gdyż dokonał przeniesienia własności ww. samochodu oraz jego posiadania, w drodze zawarcia I wykonania umowy sprzedaży samochodu osobowego marki [...] nr nadwozia [...] w dniu [...] stycznia 2015 roku na rzecz K.P. na terenie Niemiec,

b) w aktach sprawy znajduje się dokument e-Zefir numer [...] potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju od nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju dotyczący samochodu marki [...] nr nadwozia [...], z którego wynika, że akcyza od ww. pojazdu została zapłacona w dniu [...] kwietnia 2016 r., a zatem Skarżący nie może być zobowiązany do zapłaty podatku akcyzowego, od którego została już zapłacona akcyza,

2) art. 100 ust. 3 u.p.a. poprzez przyjęcie, że na Skarżącym ciąży obowiązek podatkowy z tytułu podatku akcyzowego pomimo, że w stosunku do samochodu osobowego marki [...] nr nadwozia obowiązek w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem tego samochodu przez P.Ł., który opłacił podatek akcyzowy w wysokości ustalonej przez Urząd Celny (miejsce złożenia deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego przez P.Ł.), a w aktach niniejszego postępowania nie znajduje się żaden dokument, z którego wynikałoby, że podatek ten został zadeklarowany w nienależnej wysokości, w związku z czym nie może być mowy o powstaniu obowiązku podatkowego z tytułu podatku akcyzowego na podstawie innej czynności podlegającej opodatkowaniu, w tym [...] powstał podatkowy w rzekomego wewnątrzwspólnotowego nabycia ww. samochodu przez Skarżącego,

3) art. 100 ust. 2 u.p.a. poprzez jego niezastosowanie i przy przyjęciu, że podatnikiem podatku akcyzowego nie jest P.Ł. obciążenie podatkiem akcyzowym Skarżącego, a nie J.R., pomimo że w okolicznościach niniejszej sprawy bezspornym jest, że jeśli podatnikiem omawianego podatku nie jest P.Ł., to jest nim J.R., bowiem to J.R. dokonała czynności opodatkowanej podatkiem akcyzowym od samochodu osobowego marki [...] nr nadwozia [...], gdyż to ona dokonała sprzedaży na rzecz R.R. pojazdu, od którego - zdaniem Organu - nie została uiszczona akcyza, zaś zgodnie z ww. przepisem opodatkowaniem akcyzą objęta jest sprzedaż samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju, jeżeli akcyza nie została zapłacona w należnej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo postępowania podatkowego nie ustalono, że akcyza została zapłacona,

4) art. 106 ust. 2 u.p.a. poprzez jego niewłaściwe stosowanie wyrażające się w uznaniu, że Skarżący dokonał nabycia, wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] nr nadwozia [...] w sytuacji, gdy Skarżący wykazał, że pojazd ten faktycznie zbył w dniu [...] stycznia 2015 r. na terenie Niemiec i wydał go nabywcy wraz całą dokumentacja dotyczącą tego pojazdu, a co za tym idzie kto inny dokonał jego przemieszczenia na teren kraju i kto inny jest zatem obowiązany do zapłaty podatku akcyzowego.

II. naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 120, 121 § 1 i 2, 122, 181 i 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., dalej jako: "O.p.") poprzez:

- nie przeprowadzenie postępowania w sposób umożliwiający wyjaśnienie wszelkich istotnych okoliczności niezbędnych dla rzeczowej i prawidłowej oceny stanu faktycznego mającego wpływ na wynik postępowania, w szczególności poprzez nie przeprowadzenie w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego,

- niepodjęcie czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nie przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez Skarżącego,

- uniemożliwienie Skarżącemu skorzystanie z zawartych w ww. regulacjach proceduralnych uprawnień poprzez odmowę przeprowadzenia przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zawnioskowanych przez Skarżącego dowodów, podczas gdy Organ zobowiązany był do przeprowadzenia tychże dowodów, bowiem wbrew stanowisku Organu, zmierzały one do wykazania istotnych dla sprawy okoliczności, w szczególności w postaci wykazania, że skarżący nie mógł być podatnikiem podatku akcyzowego od czynności wykonanych w kwietniu 2016 roku, bowiem od [...] stycznia 2015 roku nie pozostawał ani właścicielem ani posiadaczem samochodu osobowego marki [...] nr nadwozia [...],

2) art. 191 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów w szczególności poprzez nieuzasadnioną interpretację wszelkich dowodów na niekorzyść Skarżącego oraz przyjęcie, że wyłącznie przydatnymi dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy są dowody zebrane w toku postępowania przez Organ, nie zaś dowody przedstawione przez Stronę,

3) art. 229 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie przez Organ dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie zawnioskowanym przez Skarżącego, w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, w sytuacji gdy znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy był niepełny i nie dawał podstaw do wydania prawidłowej decyzji merytorycznej.

4) art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji pomimo, że w okolicznościach niniejszej sprawy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej powinien w całości uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie wobec Skarżącego, bądź uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Organowi I instancji, gdyż jest ona dotknięta wadą uzasadniającą jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, w związku z naruszeniem art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 100 ust. 2 i 3, art. 106 ust. 2 u.p.a. oraz art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 181, art. 187, art. 191 i art. 229 O.p.

Na tej podstawie Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji Organu I instancji i umorzenie postępowania, zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zawieszenie postępowania z uwagi na wszczęcie przez Prokuraturę Rejonową dochodzenia oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentów.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.".

Stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który odnosi się do interpretacji podatkowych.

Rozstrzygnięcie sporu zawisłego przed tutejszym Sądem sprowadza się do oceny czy organy podatkowe prawidłowo uznały, że A.S. dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] oraz czy ciąży na nim obowiązek podatkowy z tego tytułu.

W ocenie Sądu, w świetle prawidłowo zgromadzonego i ocenionego materiału dowodowego, powyższe wnioski należy uznać za uprawnione. Z treści zgromadzonych dokumentów wynika bowiem, że to Skarżący przemieścił ww. pojazd na terytorium kraju oraz sprzedał go J.R.. Dowody, które organ uznał za wiarygodne tworzą logiczny i spójny obraz omawianej transakcji. Z kolei argumenty i dowody przedstawiane przez stronę skarżącą zawierają sprzeczności a ich treść jest modyfikowana w kolejnych etapach sprawy.

Jak wynika z umowy z dnia [...] marca 2016 r. (k. 57 akt podatkowych) sprzedającym auto jest A.S..

Okoliczność ta została potwierdzona w oświadczeniu J.R. (k. 67). Zgodnie z jego treścią "Pan A.S. zaoferował do sprzedaży samochód osobowy marki [...]" [...]. Po ustaleniach serwsu o konieczności przeprowadzenia przeglądu okresowego Pan A.S. zobowiązał się do jego przeprowadzenia w salonie [...] w mieście [...] strony ustaliły, że po wpłaceniu zaliczki 30.000 PLN Pan A.S. w terminie 14 dni przeprowadzi przegląd okresowy, pierwszy przegląd techniczny w Polsce jak również dokona zapłaty akcyzy [...]. W dniu [...]/04/2016 Pan A.S. przesłał [...] umowę kupno-sprzedaży [...] po której otrzymaniu przelałam na polskie konto P. S. 30.000 PLN. [...] W dniu [...]/04/2016 pojazd marki [...] został dostarczony przez pana A.S. do [...]. Przewoźnik wręczył nam w obecności pana R.R. komplet dokumentów w tym dokument akcyzowy potwierdzając zapłatę akcyzy [...] Po uzyskaniu zapewnienia przez polski organ państwowy przelaliśmy pozostałą kwotę umowy [...] w wysokości 360.000 PLN.".

Tożsame okoliczności wynikają z oświadczenia J.R. złożonego do protokołu z dnia [...] października 2018 r. (k. 71) i potwierdzonego przez J.R.. J.R. oświadczył ponadto, że "w wyniku negocjacji przeprowadzonych w dniu [...] kwietnia 2016 r., Pan A.S. nie zgodził się na obniżenie ceny samochodu o wartość należnej akcyzy, która miała wynosić ok. 50.000 zł i w związku z tym zobowiązał się ustnie do zrobienia przeglądu technicznego pojazdu oraz opłacenia akcyzy" oraz, że osobą, która ma zapłacić akcyzę jest A.S. "ze względu na adres zamieszkania w Polsce, wynikający z dowodu osobistego Pana A.S., którym się wylegitymował przed Panem J.R. w dniu [...] kwietnia 2016r.". J.R. dysponowała ponadto kopią dowodu osobistego A.S..

Również R.R. jako świadek zeznał do protokołu w dniu [...] grudnia 2019r. (k.156), że "w dniu [...] marca 2016 r. umówiłem ze sprzedającym tj. Panem A.S. na dokonanie oględzin samochodu w salonie firmowym [...] na dzień [...] kwietnia 2016 r. [...] W dniu [...] kwietnia 2016 r. poprosiłem o pośrednictwo i pomoc przy zakupie auta Pana J.R. męża Pani J.R. [...] który zna sie na zasadach handlu i sprawach technicznych samochdów. Z Panem J.R. i moim synem K. pojechaliśmy do [...], gdzie na Centrum [...] przyjechał ww. autem Pan A.S.. [...] Po tym przeglądzie zdecydowałem się na zakup samochodu, po czym Pan J.R. w moim imieniu sprawdził komplet dokumentów tego samochodu a Pan S. okazał polski dowód osobisty.[...] Pan S. na lawecie w dniach [...] lub [...].04.2016 r. dostarczył samochód [...] pod mój dom w [...] gdzie mieszkam".

Powyższy ciąg zdarzeń znajduje odzwierciedlenie m.in. w:

– dokumencie badania stanu auta z [...] kwietnia 2016 r. wystawionego przez [...];

– potwierdzeniu przelewu kwoty 30.000 zł dokonanego [...] kwietnia 2016 r. (k. 12) przez J.R. na konto A.S. tytułem "wpłata od umowy kupna samochodu [...]";

– dokumencie zlecenia z [...] kwietnia 2016 r. (k.66) przez "S" A.D.S. naprawy samochodu [...] w [...];

– zaświadczeniu z [...] kwietnia 2016 r. (k. 37) o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu;

– fakturze z [...] kwietnia 2016 r. wystawionej przez w [...] dla A sp. z o.o. Sp. Kom. (k.65) za przegląd i naprawę przedmiotowego auta;

– potwierdzeniu przelewu kwoty 360.000 zł dokonanego [...] kwietnia 2016 r.(k. 11) przez J.R. na konto A.S. tytułem "zapłata końcowa do umowy kupna samochodu [...]...".

Jak zauważył organ I instancji w stanowisku w sprawie odwołania z [...] marca 2020 r. wspólnikami spółki A sp. z o.o. Sp. Kom. są A.D.S. oraz A.S..

W aktach sprawy brak jest natomiast dokumentu potwierdzającego, że A.S., zgodnie ze zobowiązaniem wynikającym z oświadczeń J. i J.R., dokonał zapłaty akcyzy. Jak wynika natomiast z deklaracji AKC-U z [...] kwietnia 2016 r. (k. 23) P.Ł. zadeklarował kwotę podatku akcyzowego w wysokości 1.103 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu [...] nr VIN: [...] kupionego przez J.R.. Na marginesie zauważyć należy, że dołączony do ww. deklaracji opis uszkodzeń (k.19) "dach", "szyby tył" oraz zdjęcie (k.19v) nie odpowiadają modelowi auta o ww. nr VIN tj. o nadwoziu cabrio.

Wyżej wymienione dowody potwierdzają, że A.S. zaoferował sprzedaż samochodu, przyjął zaliczkę ([...] kwietnia 2016 r.), poprzez powiązane z nim firmy zlecił naprawę samochodu w Niemczech ([...] kwietnia 2016 r.), przekazał samochód nabywcy i odebrał resztę umówionej kwoty ([...] kwietnia 2016 r.).

Ponadto, jak wynika m.in. z dowodu rejestracyjnego przedmiotowy samochód był zarejestrowany na terytorium Niemiec od dnia [...] kwietnia 2010 r. do dnia [...] kwietnia 2016 r. Jego jedynym posiadaczem w tym czasie był A.S.. Potwierdza to również Polsko-Niemieckie Centrum Współpracy Służb Granicznych, Policyjnych i Celnych, które w odpowiedzi na wniosek organu I instancji o ustalenie w postępowaniu podatkowym danych ostatniego właściciela na terenie Niemiec samochodu marki [...], nr VIN: [...] potwierdziły, że w dniu wyrejestrowania przedmiotowego samochodu, tj. w dniu [...] kwietnia 2016 r., ostatnim jego właścicielem, czy też posiadaczem jak wskazuje autor skargi, był A.S.. Jak ustalił to organ I instancji, A.S. równolegle i nieprzerwalnie posiada również adres zamieszkania w kraju oraz prowadzi działalność gospodarczą pod różnymi adresami zlokalizowanymi w woj. [...].

W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, że ww. okoliczności stwierdzone są wystarczająco wskazanymi już dowodami i zgodnie z art. 188 O.p. odmówiły przeprowadzenia dowodów wskazanych w pismach skarżącego z [...] października 2019 r. oraz [...] stycznia 2020 r. Przede wszystkim wskazać należy, że ewentualne zawarcie [...] stycznia 2015 r. pomiędzy K.P. a A.S. umowy sprzedaży samochodu nie oznacza, że w marcu 2016 r. A.S. nie mógł być ponownie właścicielem auta i sprzedać go J.R.. Tym bardziej, że okoliczność zmiany posiadacza/właściciela pojazdu nie została odnotowana w dowodzie rejestracyjnym i karcie pojazdu. Wbrew twierdzeniu skarżącego umowa zawarta z K.P. pozostaje bez wpływu na ocenę kto dokonał dostarczył i sprzedał J.R. przedmiotowy samochód.

Sąd dostrzegł, że w postanowieniach z [...] stycznia 2020 r. oraz [...] sierpnia 2020 r. organy nie tylko odmówiły przeprowadzenia dowodów ale dokonały oceny wiarygodności części z nich. Ocena ta powraca w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Zdaniem Sądu uchybienie to nie ma wpływu na wynik postępowania.

Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że wersja zdarzeń przedstawiana przez skarżącego jest niewiarygodna.

Trafnie podniósł organ podatkowy, że K.P. pojawia się dopiero po wszczęciu postępowania podatkowego. O uczestnictwie takiej osoby w transakcji nie wspominają ani R.R. ani Państwo R.. Osoby te legitymowały sprzedającego samochód i potwierdziły, że był to A.S.. Jest to powszechna i racjonalna praktyka przy zawieraniu umów sprzedaży samochodów, nie tylko o tak znacznej wartości. Ponadto to na konto A.S. wpłynęły pieniądze. Niezgodne z logiką i doświadczeniem życiowym byłoby przelanie tak znacznej kwoty pieniężnej na konto osoby nie będącej stroną umowy sprzedaży.

W oświadczeniu z [...] września 2019 r. (k.103) K.P. wskazał, że Państwo R. przelali A.S. kwotę 390.000 zł z jego dyspozycji i był to zwrot części z 100.000 Euro, które A.S. dał K.P. jako zaliczkę na zakup [...]. Takiej podstawie tej operacji przeczą tytuły przelewów oraz oświadczenia J. i J.R., z których jednoznacznie wynika, że pieniądze te stanowiły zapłatę za samochód [...] kupiony od A.S.. Równocześnie w odwołaniu od decyzji I organu instancji Skarżący podniósł, że nr telefonu powiązany z zamieszczoną w Internecie ofertą sprzedaży auta należy do K.P.. Wspomniane oświadczenie oraz przytoczona argumentacja odwołania sugerują, że to K.P. a nie A.S. sprzedał lub przynajmniej uczestniczył w sprzedaży samochodu J.R.. To K.P. wystawił ogłoszenie oraz wydał dyspozycję J.R. o przelewie na konto A.S.. Tymczasem w skardze do sądu skarżący powołuje się na zeznania K.P. złożone [...] października 2020r. w Prokuraturze Rejonowej w charakterze świadka, w których oświadczył, że sprzedał auto P.Ł. i nigdy nie kontaktował się z J.R. i J.R..

Powyższe potwierdza ocenę organu, że K.P. nie był stroną umowy sprzedaży ani nie uczestniczył w tej transakcji oraz świadczy o tym, że skarżący zmienia wersję wydarzeń czyniąc ją niewiarygodną. W odwołaniu od decyzji organu I instancji sugerował bowiem, że "to K.P. był właścicielem spornego samochodu w dniu jego sprzedaży J.R.". Natomiast w skardze do Sądu powołuje się na zeznania K.P. wskazujące, że właścicielem tym był P.Ł.. Jak wynika z treści odwołania i skargi, K.P. i A.S. znają się dobrze i współpracują na potrzeby postępowania od października 2019 r. Nie sposób zatem nie zwrócić uwagi na brak kompletnych i spójnych wyjaśnień skarżącego, co wskazuje, że jego argumentacja nie jest ukierunkowana na pełne wyjaśnienie okoliczności sprawy.

Sąd nie podzielił tym samym zarzutów naruszenia art. 120, 121 § 1 i 2, 122, 181 i 187 O.p. Organy przeprowadziły postępowanie w sposób prawidłowy. Podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Zasadnie odmówiły przeprowadzenia dowodów, które dotyczyły okoliczności stwierdzonych wystarczająco innym dowodem.

Za niezasadny należy uznać również zarzut naruszenia art. 191 i art. 229 O.p. W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy nie pozostawiał wątpliwości co do stron i sposobu realizacji transakcji sprzedaży spornego samochodu. Zeznania świadków, treść umowy, zlecenie naprawy auta oraz przelewy bankowe na konto A.S. jednoznacznie potwierdzają, że to on był sprzedającym.

Zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko organu, zgodnie z którym właścicielem przedmiotowego samochodu w dniu jego sprzedaży był A.S. oraz, że to on przemieścił przedmiotowy pojazd na teren kraju, a więc to on dokonał jego nabycia wewnątrzwspólnotowego.

W myśl art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.a., podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą w tym podmiot nabywający lub posiadający wyroby akcyzowe, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowań podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Zgodnie z treścią art. 100 ust. u.p.a., opodatkowaniu akcyzą podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym a podatnikami akcyzy od samochodów osobowych są między innymi podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego. Natomiast w treści art. 100 ust. 4 u.p.a. wskazano, że samochodami osobowymi są pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 8703 10 11, pojazdów typu meleks o kodzie CN 8703 10 18 oraz pojazdów typu quad o kodzie CN 8703 10 18.

Stosownie do art. 101 ust. 2 pkt u.p.a. stanowi, iż obowiązek podatkowy powstaje z dniem przemieszczenia pojazdu na terytorium kraju, jeżeli nabycie prawa rozporządzania takim samochodem jak właściciel nastąpiło przed jego przemieszczeniem na terytorium kraju. Podatnikiem jest w takim przypadku osoba, która dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego. Jeżeli nie można określić dnia, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu danej czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 100 ust. 1 lub ust. 2, to zgodnie z art. 101 ust. 5 u.p.a. za datę jego powstania uznaje się dzień, w którym uprawniony organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej stwierdził dokonanie czynności podlegającej opodatkowaniu. Stosownie do art. 106 ust. 2 i ust. 3 ustawy, podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych są obowiązane po przywozie pojazdu na terytorium kraju, bez wezwania organu podatkowego złożyć deklarację uproszczoną do właściwego naczelnika urzędu celnego w terminie 14 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego oraz dokonać zapłaty akcyzy nie później niż w terminie 30 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji tego pojazdu w kraju

Tym samym A.S., stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., stał się podatnikiem akcyzy. Zatem to na skarżącym ciążył obowiązek, bez wezwania organu, złożenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego deklaracji uproszczonej, obliczenia i zapłaty akcyzy z tego tytułu. Prawidłowo przyjęto datę powstania obowiązku tj. datę pierwszej udokumentowanej czynności na terenie kraju, czyli badania technicznego przedmiotowego samochodu, dokonanego w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów [...] Sp. z o.o., zgodnie z przepisami art. 101 ust 5 ustawy o podatku akcyzowym. Zgodnie z przepisami ustalono średnią wartość rynkową samochodu korzystając z komputerowego systemu INFO-EKSPERT, ustalając, iż w kwietniu 2016 r. wartość rynkowa pojazdu marki [...] z 2010 r. wynosiła 345.000,00 zł i określono rzeczywistą wysokość podstawy opodatkowania, a następnie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w kwocie 43.989.00 zł.

Na uwzględnienie nie zasługiwały zatem zarzuty naruszenia ww. przepisów prawa materialnego.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 100 ust. 3 u.p.a. poprzez przyjęcie, że na skarżącym ciąży obowiązek podatkowym z tytułu podatku akcyzowego pomimo, że w stosunku do samochodu powstał obowiązek podatkowy w związku z wewnątrzwspółnotowym nabyciem tego samochodu przez P.Ł., który opłacił podatek akcyzowy. Jak trafnie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, P.Ł. nie jest podatnikiem a kwota przez niego zadeklarowana nie dotyczy czynności podlegającej opodatkowaniu, tj. nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu osobowego przez P.Ł..

W konsekwencji organ II instancji prawidłowo zastosował art. 233 § 1 pkt 1 O.p.

Na uwzględnienie nie zasługiwał sformułowany w skardze wniosek o przeprowadzenie dowodów. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Podkreślić jednak należy, że przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki. Po pierwsze, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Po drugie, gdy nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przy czym przez nadmierne przedłużenie postępowania należy rozumieć m.in. konieczność odroczenia rozprawy.

W ocenie Sądu wnioskowane dowody nie spełniają pierwszego z warunków. Jak wyżej uzasadniono, zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie, że w sprawie brak jest istotnych wątpliwości, które wymagałyby wyjaśnienia.

Mając powyższe na uwadze skargę na podstawie art.151 P.p.s.a. należało oddalić.