Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 71/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-08-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie WSA Joanna Skiba WSA Łukasz Trochym po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi W. B. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie przyznania prawa własności czasowej 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do wydania aktu w sprawie dotyczącej przyznania prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) do gruntu zapisanego w tabeli likwidacyjnej byłej wsi [...], pod nr [...] - w terminie trzech miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego W. B., kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłość Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] lutego 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości [...] oznaczonej jako hip. nr [...]. Organowi zarzucił naruszenie art. 36 § 1 w zw. z art. 35 § 1 i 3 w zw. z art. 12 kpa polegające na braku podejmowania działań bezpośrednio zmierzających do wydania rozstrzygnięcia w sprawie wniosku dekretowego. W skardze wniósł o: 1) wyznaczenie Prezydentowi [...] miesięcznego terminu do wydania decyzji rozstrzygającej wniosek dekretowy; 2) rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym; 3) przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł; 4) zasądzenie od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że [...] stycznia 1949 r. do Zarządu Miejskiego [...] został złożony wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości [...] oznaczonej jako "[...]".[...] sierpnia 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na bezczynność Prezydenta [...] w rozpoznaniu wniosku z [...] lutego 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości warszawskiej oznaczonej jako hip. nr [...]. Postanowieniem z [...] marca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło organowi termin załatwienia sprawy do 31 maja 2017 r. Pismem z [...] lutego 2018 r. Prezydent [...] wskazał nowy termin załatwienia sprawy do 31 lipca 2018 r. Pomimo upływu ustawowego terminu na załatwienie sprawy, nowego terminu na załatwienie sprawy wyznaczonego przez organ I instancji upływu dodatkowego terminu wyznaczonego przez SKO w [...] oraz upływu 70 lat od złożenia wniosku dekretowego do dnia wniesienia skargi nie zapadło żadne rozstrzygnięcie. Prezydent wielokrotnie przekroczył maksymalny ustawowy termin na załatwienie sprawy.

W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że z uwagi na obowiązek wyczerpującego zabrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego nie było możliwe zakończenie postępowania dekretowego w terminie określonym w art. 35 kpa. Organ wskazał też, że pewne opóźnienia w rozpatrywaniu spraw są spowodowane wagą tych spraw, ich skomplikowaniem, co nie pozwala na ich rozpatrzenie w terminach przewidzianych w kpa.

Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 26 sierpnia 2017 r. sygn. akt l SAB/Wa 526/16 w tej sytuacji wystarczającą sankcją dla organu jest uznanie, że jego bezczynność w załatwieniu sprawy miała charakter rażący. Nałożenie na organ obowiązku zapłacenia grzywny lub sumy pieniężnej nie jest bowiem zasadniczym środkiem dyscyplinującym ten organ do załatwienia sprawy w rozsądnym terminie. Przepisy dają Sądowi kompetencje do oceny zasadności, zarówno nałożenia sankcji ﬁnansowej, jak i miarkowania jej wysokości. Uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy. W odniesieniu do nich nie można pominąć także faktu znanego Sądowi z urzędu, że Prezydent [...] prowadzi kilka tysięcy spraw o odszkodowania za przejęcie nieruchomości w trybie tzw. dekretu [...], a zatem obiektywny osąd prowadzi do wniosku, że nakładanie na organ przez Sąd w każdej tego typu sprawie sankcji finansowych ze środków publicznych byłoby nieuzasadnione, a przede wszystkim nie spełniałoby roli wskazanej w przepisie prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zacząć należało od tego, że z materiału dowodowego znajdującego się w aktach nieruchomości nadesłanych Sądowi wynika, że skarżący dopiero [...] marca 2016 r. złożył organowi wniosek z [...] marca 2016 r., w którym domaga się rozpoznania wniosku z [...] stycznia 1949 r. (data wpływu [...] lutego 1949 r.) o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości [...] zapisanej w tabeli likwidacyjnej wsi [...] pod nr [...]. We wniosku dekretowym wskazany jest adres: ul. [...] 85a. Tego wniosku dotyczy zażalenie W. B. z [...] sierpnia 2016 r. na niezałatwienie sprawy w terminie oraz niniejsza skarga.

Wobec tego Sąd uznał, że niniejsza sprawa sądowa dotyczy bezczynności lub przewlekłości Prezydenta [...] w rozpoznaniu wniosku z [...] stycznia 1949 r. (data wpływu [...] lutego 1949 r.) zawierającego żądanie przyznania prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) do nieruchomości [...] zapisanej w tabeli likwidacyjnej wsi [...] pod nr [...].

Następnie należało ocenić, czy przedmiotem skargi wniesionej w piśmie z [...] lutego 2020 r. jest bezczynność Prezydenta [...], czy przewlekłość w prowadzeniu postępowania dekretowego.

Jeżeli chodzi o to zagadnienie Sąd zauważa, że w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w orzecznictwie sądowym wyrażono pogląd, że w zakresie wskazanych w piśmie inicjującym postępowanie przed sądem administracyjnym postaci niedziałania organu, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej "ppsa", sąd administracyjny nie jest związany kwalifikacją wskazaną przez skarżącego. Ostateczną decyzję dotyczącą tego, czy w danej sprawie istnieje stan bezczynności organu, czy stan przewlekłości prowadzonego postępowania podejmuje Sąd i daje temu wyraz w wyroku wydanym po zamknięciu rozprawy (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12).

Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie Sąd stwierdził, że w momencie orzekania przez Sąd Prezydent [...] pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku dekretowego z [...] stycznia 1949 r.

W niniejszej sprawie dominującym stanem było bowiem niedziałanie organu I instancji po otrzymaniu [...] marca 2016 r. przez Prezydenta [...] wniosku dekretowego z [...] stycznia 1949 r.

Mimo wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie i skargi przedmiotowy wniosek dekretowy nie został rozpatrzony.

Wobec tego Sąd uznał, że występująca w sprawie bezczynność trwająca ponad 4 lata miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd uznał za niezasadne nałożenie na Prezydenta [...] dodatkowej sankcji finansowej poprzez przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 ppsa.

Sankcje tego rodzaju nakładane są w szczególnie drastycznych przypadkach rażącej bezczynności organu. W tego typu przypadkach bezczynność jest wynikiem ewidentnie złej woli organu, gdy zwłoka organu ma charakter uporczywy i nie wiadomo jakie są jej przyczyny.

Tymczasem Sąd miał na uwadze to, że sprawy dekretowe mają skomplikowany charakter. Sądowi jest wiadomym z urzędu, że głównym powodem zwłoki w rozpatrywaniu spraw tego typu jest zalegająca w organie bardzo duża ilość wniosków dekretowych. Z pisma Dzielnicy [...] Urzędu [...] z [...] września 2003 r. wynika dodatkowo, że ujawniły się problemy z pozyskaniem akt nieruchomości, w tym teczki oznaczonej jako "ul. [...] 85a".

Poza tym skarżący nie wykazał, że na skutek bezczynności organu poniósł konkretną szkodę, czy krzywdę.

Mając na uwadze stan niniejszej sprawy Sąd uznał za właściwe zobowiązanie Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku dekretowego w terminie 3 miesięcy, od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Przy czym rozpatrując niniejszy wniosek dekretowy Prezydent [...] w pierwszej kolejności winien ustalić, czy wniosek dekretowy z [...] stycznia 1949 r. dotyczy tej samej nieruchomości, co nieruchomość [...] przy ul. [...] 85, ozn. "[...]", rej. hip. [...], na którą powołuje się pełnomocnik skarżącego w pełnomocnictwach dołączonych do pisma z [...] marca 2016 r. skierowanego do organu popierającego tenże wniosek dekretowy.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ppsa (pkt 1 wyroku), art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a ppsa (pkt 2 wyroku) oraz art. 151 w zw. z art. 149 § 2 ppsa (pkt 3 wyroku) - w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ppsa orzekł, jak w sentencji. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 4 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).