Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 407/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 1 art.5 ust 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 września 2008 r. sprawy ze skargi E. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Sygn. [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2001r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do sądu decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania p. J.K. od decyzji wydanej w dniu [...] z upoważnienia Wójta Gminy w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2001 rok działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) w związku z art. 2 pkt 1 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) oraz art. 3, 4, 6, 6a ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 1993 r. Nr 94, poz. 431 z późn. zm.) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu SKO stwierdza, iż powołaną w osnowie decyzją organ pierwszej instancji ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2001 r. z tytułu podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego w łącznej kwocie 2.113 zł 50 gr., do uiszczenia którego zobowiązani są E. i J. K. Wyżej wymienieni są właścicielem nieruchomości położonej w T. gm. [...] w skład której wchodzą grunty rolne oraz budynki i grunty, z których część związana jest z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Odwołanie od tej decyzji złożył J.K. wnosząc o jej zmianę w punkcie dotyczącym ustalenia wysokości podatku od nieruchomości. Strona nie zgadza się z zastosowaniem wyższej stawki podatku dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przez okres całego roku. Działalność gospodarcza strony polega na prowadzeniu lokalu gastronomicznego i wynajmowaniu pokoi gościnnych. Działalność ta została zawieszona 11 września 2001 r. zaś ponowne otwarcie lokalu gastronomicznego planowane jest na 1 maja 2001 r. i prawdopodobnie nie będzie on, z uwagi na malejący ruch turystyczny, funkcjonować do końca roku. W ocenie strony fakt, iż w okresie zwieszenia prowadzenia działalności gospodarczej nie uzyskuje z tego tytułu żadnych dochodów, uzasadnia jej stanowisko w sprawie.

Rozpatrując przedmiotową sprawę Kolegium w pierwszej kolejności zauważa, iż strona nie kwestionuje wymiaru podatku rolnego; Kolegium ze swej strony stwierdza, że organ pierwszej instancji ustalił jego wysokość zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 1993 r. Nr 94, poz. 431 z późn. zm.) chodzi zwłaszcza o art. 3, 4, 6 i 6a ustawy.

Jeżeli chodzi o wymiar podatku od nieruchomości, to zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz.31 ze zm.) obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na osobach, które są właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, w wysokości ustalonej uchwałą rady gminy, o której mowa w art. 5 ustawy, podlegają m. in. budynki mieszkalne, jak też znajdujące się w nich pomieszczenia w których prowadzona jest działalność gospodarcza (art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy). Nadto opodatkowaniu podlegają grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym (art. 5 ust. 5 ustawy).

SKO przywołując orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach SA/Wr 1584/94 oraz w sprawie SA/Po 3225/95 stwierdza, iż jedynie trwałe zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej - poprzez wykreślenie jej z ewidencji działalności gospodarczej, uzasadniać może zastosowanie niższej stawki w odniesieniu do części nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wnosząc o jej uchylenie ponownie reprezentuje pogląd, iż w czasie zawieszenia działalności gospodarczej, nie powinien płacić wyższego podatku od nieruchomości.

Jednocześnie podkreśla, iż budynek w którym 60% powierzchni wygospodarował na działalność gospodarczą (pozostała część to mieszkanie), na ponad 150 lat i przynależy on do gospodarstwa rolnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 11 września 2008 r. następcy prawni zmarłego skarżącego p. J.K. podtrzymali skargę i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W ustalonym niespornie stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Na wstępie należy podkreślić, iż podatek od nieruchomości jest podatkiem od posiadanego majątku, który to podatek stosownie do treści art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) ciąży na osobach, które są właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, w wysokości ustalonej uchwałą rady gminy, o której mowa w art. 5 ustawy, podlegają m. in. budynki mieszkalne, jak też znajdujące się w nich pomieszczenia, w których prowadzona jest działalność gospodarcza (art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy). Nadto opodatkowaniu podlegają grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym (art. 5 ust. 5 ustawy).

Wolą ustawodawcy było upoważnienie w powołanym wyżej art. 5 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych Rady Gminy do określania w drodze uchwały stawek podatku od nieruchomości z tym, że w danym roku podatkowym stawki te nie mogą przekroczyć stawek wynikających z ustawy.

Jednocześnie ustawodawca uzależnił wysokość stawek podatku w zależności od rodzaju nieruchomości i jej przeznaczenia.

Gdy budynek lub jego część związany jest z prowadzeniem działalności gospodarczej - stawki te za 1 m2 są znacznie wyższe aniżeli stawki za 1 m2 od budynku przeznaczonego na cele mieszkalne.

Skarżący nie kwestionując wysokości stawek od części budynku w którym prowadził zajazd jednakże stwierdza, iż w okresie zawieszenia działalności gospodarczej nie powinien płacić podatku jak od działalności gospodarczej, zwłaszcza, że płaci podatek rolny.

Z powyższym poglądem nie sposób się zgodzić. Jak na wstępie podkreślono, podatek od nieruchomości - jest podatkiem od posiadanego majątku, jeżeli zaś majątek ten w postaci budynku lub jego części związany jest z działalnością gospodarczą, wówczas podatnik obowiązany jest uiszczać podatek wg wyższych stawek bez względu na to, czy działalność ta faktycznie jest prowadzona w tym budynku czy też nie, czy przynosi ona określone dochody, czy też nie.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że możliwość zastosowania do części niemieszkalnej budynku innej, niż określona w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy stawki, może nastąpić w przypadku, gdy zaprzestanie korzystania z budynku będzie następstwem zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Zewnętrznym przejawem zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej jest wykreślenie jej z ewidencji działalności gospodarczej. Tym samym, w sytuacji gdy, tak jak w niniejszej sprawie, doszło jedynie do zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej, nie powoduje to możliwości zastosowania niższej stawki w odniesieniu do części nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. W konsekwencji stwierdzić należy, że organy w sposób prawidłowy ustaliły skarżącemu wysokość łącznego zobowiązania podatkowego za 2001 r.

Z tych przyczyn na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sąd orzekł jak w wyroku.