Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 842/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Protokolant Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...], [...] Wojewoda D., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), dalej ustawa, po rozpatrzeniu odwołania J. K., dalej: skarżący, od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...], nr [...] w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Decyzją z dnia [...] uznano skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 7 sierpnia 2014 r. nie przyznając prawa do zasiłku. Uzasadnieniem decyzji było nie spełnienie warunków określonych w art. 71 ustawy.

Od tej decyzji zainteresowany złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i przyznanie prawa do zasiłku. W wyjaśnieniach podał, że z dniem 4 stycznia 2013 r. zawiesił jednoosobową działalność gospodarczą, którą prowadził przez cały 2012 r. W trakcie zawieszenia działalności sporadycznie wykonywał umowy zlecenie w

2013 r. i 2014 r. W dniu 5 sierpnia 2014 r. działalność gospodarcza została wykreślona z powodu złej sytuacji na rynku. Pozostał więc bez pracy i środków do życia. Tego samego dnia zarejestrował się więc w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. sądząc, że otrzyma jakieś minimalne wsparcie.

W toku postępowania odwoławczego, na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy ustalono, że skarżący został zarejestrowany jako bezrobotny w dniu 7 sierpnia 2014 r. Z dokumentu Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej wynika, że zainteresowany rozpoczął wykonywanie działalności gospodarczej w dniu 1 stycznia 2012 r., zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej dnia 5 sierpnia 2014 r., a wykreślenie wpisu z rejestru nastąpiło 6 sierpnia 2014r.

W związku z tym, że skarżący w dniu rejestracji nie udokumentował wymaganych przez ustawodawcę co najmniej 365 dni do przyznania prawa do zasiłku, organ pierwszej instancji wydał decyzję o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku.

Po rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy utrzymał decyzję organu I instancji w mocy powołując się na przepis z art. 71 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, opublikowanego we właściwym Dzienniku Ustaw, przy czym ustawodawca nie określa wymiaru czasu pracy, a jedynie ustala wymaganą wysokość wynagrodzenia. Do 365 dni zalicza się również okresy świadczenia usług na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracy przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Do ww. 365 dni zalicza się również okresy opłacania: składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Okresy zaliczane w poczet uprawnień zasiłkowych to okresy, od których opłacana była składka na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy oraz okresy związane z zatrudnieniem.

Jak wynika z załączonych do odwołania akt sprawy skarżący nie spełnił warunków, o których mowa w art. 71 ustawy, gdyż w badanym okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji tj. od dnia 6 lutego 2013 r. do dnia 6 sierpnia 2014 r. nie udokumentował wymaganych przez ustawodawcę 365 dni uprawniających do zasiłku. W związku z powyższym należało orzec o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Nadto podkreślono, że argumenty podniesione przez stronę w odwołaniu nie mogły zostać uwzględnione, bowiem jak sam zainteresowany podał w oświadczeniu z dnia 7 sierpnia 2014 r., z dniem 4 stycznia 2013 r. zawiesił działalność gospodarczą, a więc tym samym w całym badanym okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji nie odprowadzał składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. Wprawdzie zainteresowany podał w odwołaniu, iż w okresie zawieszenia działalności gospodarczej wykonywał w latach 2013 i 2014 sporadycznie prace w ramach umowy zlecenie, jednak żadnej z tych umów nie przedłożył zarówno w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy we W., jak również nie dołączył ich do odwołania.

Zdaniem organu odwoławczego, przepisy ustawy nie przewidują jakichkolwiek możliwości odstąpienia od zasad przewidzianych w ustawie i nie dają organom administracji żadnych uprawnień do uznaniowego przyznania prawa do zasiłku.

Pismem z dnia 13 października 2014 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Wojewody D. z dnia [...].

Skarżący podniósł, że w okresie zawieszenia działalności gospodarczej wykonywał w latach 2013 i 2014 prace w ramach umowy zlecenia. Wszystkie te umowy przedłożył w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. w dniu rejestracji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu podniesiono, że zarówno zaskarżona decyzja organu odwoławczego, jak również decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte na podstawie obowiązujących przepisów zarówno prawa materialnego jak i przepisów k.p.a. Zgodnie z art. 71 ustawy okres 18 miesięcy ustanowiony w ww. przepisie liczony jest od dnia poprzedzającego dzień rejestracji w urzędzie pracy, a więc w przypadku strony jest to okres od 6 lutego 2013 r. do 6 sierpnia 2014 r.

Okres ten jest sztywny i nie jest możliwe jego przedłużanie. W ostatniej nowelizacji ustawy ustawodawca dopisał wyraz "bezpośrednio", tak więc przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy otrzymał brzmienie "prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres 365 dni był zatrudniony.... bądź świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenie....".

Dodano, że skarżący przedłożył w urzędzie pracy 6 umów zlecenie (zaznaczono, że w aktach sprawy znajdują się kserokopie tych umów) tj.:

1) umowa zlecenie z dnia 26.05.2011 r. zawarta na okres od 1.06.2011 r. do 31.07.2011 r.,

2) umowa zlecenie z dnia 27.10.2011 r. zawarta na okres od 1.11.2011 r. do 30.11.2011 r.,

3) umowa zlecenie z dnia 1.12.2011 r. zawarta na okres od 1.12.2011 r. do 31.12.2011 r.,

4) umowa zlecenie z dnia 3.01.2012 r. zawarta na okres od 3.01.2012 r. do 31.12.2012 r.,

5) umowa zlecenie z dnia 2.01.2013 r. zawarta na okres od 2.01.2013 r. do 31.01.2013 r.,

6) umowa zlecenie z dnia 19.05.2014 r. zawarta na okres od 19.05.2014 r. do 30.05.2014 r.

Organ odwoławczy podkreślił, że z przedłożonych umów wynika, iż do okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku można stronie zaliczyć jedynie pracę wykonywaną w ramach umowy zlecenia od 19 maja 2014 r. do 30 maja

2014 r. tj. 12 dni, natomiast pozostałe okresy pracy w ramach umowy zlecenia nie mogą być zaliczone ponieważ występują poza okresem ustawowym.

Zdaniem organu odwoławczego, ustalenia faktyczne w sprawie, tj. brak udokumentowania przez stronę wymaganych przez ustawodawcę co najmniej 365 dni uprawniających do przyznania prawa do zasiłku nie budzą wątpliwości, a zatem organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z prawem.

W niniejszej sprawie skarżący domagał się przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Jednak zarówno organ I, jak i II instancji odmówiły przyznania skarżącemu wnioskowanego zasiłku, gdyż w ich ocenie nie spełniał on przesłanki z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Zgodnie z tym przepisem prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Podstawowym warunkiem do uzyskania prawa do zasiłku jest zatem zatrudnienie przez wyznaczony przez ustawę okres, osiąganie w tym czasie wynagrodzenia w odpowiedniej wysokości tj. w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz opłacanie składek na Fundusz Pracy. Konieczne jest aby warunki te zaistniały łącznie.

Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy świadczenia usług na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracy przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Do ww. 365 dni zalicza się również okresy opłacania: składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Okresy zaliczane w poczet uprawnień zasiłkowych to okresy, od których opłacana była składka na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy oraz okresy związane z zatrudnieniem.

Z akt sprawy wynika, że skarżący nie spełnił warunków, o których mowa w art. 71 ustawy, gdyż w badanym okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji tj. od dnia 6 lutego 2013 r. do dnia 6 sierpnia 2014 r. nie udokumentował wymaganych przez ustawodawcę 365 dni uprawniających do zasiłku. W związku z powyższym zasadnie orzeczono o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Odnosząc się do zarzutów skargi, że skarżący w okresie zawieszenia działalności gospodarczej wykonywał w latach 2013 i 2014 prace w ramach umowy zlecenia, a wszystkie umowy przedłożył w Powiatowym Urzędzie Pracy, wskazać należy, że z umów tych, (znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy) wynika, że do okresu uprawniającego do przyznania zasiłku można jedynie skarżącemu zaliczyć pracę wykonywaną w ramach umowy zlecenia w okresie od 19 maja 2014 r. do 30 maja 2014 r., tj. w okresie 12 dni. Pozostałe zaś okresy pracy w ramach umowy zlecenia nie mogą być zaliczone ponieważ występują poza okresem ustawowym.

Wobec powyższego Sąd uznał, że organy administracyjne prawidłowo ustaliły i oceniły stan faktyczny w niniejszej sprawie. Podstawę odmowy zasiłku dla bezrobotnych stanowił w niniejszej brak udokumentowania przez skarżącego wymaganych przez ustawodawcę 365 dni uprawniających do przyznania prawa do zasiłku.

Podkreślenia wymaga, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują jakichkolwiek możliwości odstąpienia od zasad przewidzianych w ustawie a tym samym nie dają organom administracji żadnych uprawnień do uznaniowego przyznania prawa do zasiłku.

Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił, działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.