Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 914/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151; art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 39
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. spraw ze skarg I. T. oraz K. T. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 15 września 2014 r. nr [...]; z dnia 15 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego 1. oddala skargi; 2. przyznaje adwokatowi A. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) zawierającą należny podatek od towarów i usług – tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącym z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 4 września 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta w następstwie wniosku z dnia 9 sierpnia 2013 r. odmówił I. i K. małżonkom T. przyznania pomocy w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na energię elektryczną, gaz, buty, środki higieny osobistej oraz koszty przejazdów.

Z kolei decyzją z dnia 4 października 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta w następstwie wniosku z dnia 10 września 2013 r. odmówił I. i K. małżonkom T. przyznania pomocy w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów przejazdów, leki, odzież i koszty telefoniczne.

W podstawach prawnych wydanych decyzji organ pierwszej instancji przywołał art. 104 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 4, art. 7, art. 8 ust. 1, art. 11 ust. 2, art. 17 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 pkt 1, art. 39, art. 41 i art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

Uzasadniając wydane decyzje organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 39 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Niezbędna potrzeba bytowa to potrzeba, bez zaspokojenia której określona osoba nie może egzystować.

Sam zasiłek celowy jest z kolei świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, że sam fakt spełniania kryteriów ustawowych (dochodowych) nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia i wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Organy pomocy społecznej winny bowiem dostosowywać rodzaj, formę i rozmiar świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy jak również uwzględniać potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy.

Co ważne, pomoc społeczna nie może stanowić stałego źródła utrzymywania rodzin. Prawo do świadczeń jest bowiem uwarunkowane własną aktywnością w zakresie zaspokajania potrzeb życiowych.

W uzasadnieniu wydanych decyzji organ wskazał, że rodzina nie otrzymuje dodatku mieszkaniowego z powodu odmowy wyrażenia przez K. T. zgody na udostępnienie danych osobowych. Ponadto nie zostały definitywnie załatwione sprawy związane ze świadczeniem pielęgnacyjnym oraz zasiłku pielęgnacyjnego dla córki wnioskodawców.

Z kolei K. T. systematycznie co miesiąc składa wnioski o przyznanie zasiłku, w których znajduje się ten sam katalog potrzeb.

Ponadto w roku 2013 rodzina wnioskodawców otrzymała szereg zasiłków celowych. Od lutego 2013 r. I. T. został ponadto przyznany zasiłek stały.

W okresie styczeń – kwiecień 2013 r. organ pierwszej instancji przyznał ponadto dla rodziny zasiłek okresowy.

Uzasadniając odmowę przyznania zasiłków celowych Prezydent Miasta wskazał, że organy pomocy społecznej nie są w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc. Z kolei w oparciu o instytucję zasiłku celowego nie można żądać zaspokajania potrzeb w sposób ciągły i we wszelkich sferach. Organ wskazał, że rodzina T. objęta jest wsparciem od roku 2002. Trzeba mieć ponadto na uwadze, że istotą pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych. Oznacza to, że pomoc społeczna nie może być traktowana jako stałe źródło dochodu. Prawo do świadczeń z pomocy społecznej uwarunkowane jest bowiem wykazaniem się również własną aktywnością w zakresie zaspokajania potrzeb życiowych. Ze swej istoty pomoc społeczna ma wspierać osoby i rodziny a nie je utrzymywać.

Od ww. decyzji I. i K. małżonkowie T. wnieśli odwołania kwestionując wydane rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

Decyzjami z dnia 15 września 2014 r. (znak [...] i [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy ww. decyzje Prezydenta Miasta G.

W podstawach prawnych wydanych decyzji organ odwoławczy przywołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2, art. 39 ust. 1 i 2 oraz art. 106 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zasiłek celowy jako przeznaczony na zaspokojenie określonej potrzeby nie może mieć charakteru świadczenia wypłacanego w sposób stały i systematyczny. Jest to bowiem doraźne świadczenie pieniężne, które w istocie nie jest przyznawane na określony czas lecz w celu zaspokojenia określonej potrzeby. Tak rozumiany zasiłek celowy nie może być przyznawany na pokrycie pełnych , comiesięcznych kosztów utrzymania osoby objętej pomocą lecz ma właśnie charakter pomocy doraźnej, ukierunkowanej na konkretny, sprecyzowany cel bytowy.

Z uwagi na powyższą istotę zasiłku celowego jak i realia rozpatrywanych spraw Kolegium uznało, że zakwestionowane decyzje odmawiające przyznania zasiłku nie przekraczają granic uznania administracyjnego i są zgodne z prawem.

W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji w sposób w pełni prawidłowy wziął pod uwagę nie tylko sytuację materialną i rodzinną wnioskodawców ale również sytuację finansową ośrodka pomocy w kontekście kompleksowego rozdzielenia pomocy pomiędzy wszystkich potrzebujących (338 rodzin objętych pomocą w formie zasiłków celowych i okresowych). W związku z tym należało wskazać, że pełne pokrycie kosztów utrzymania wnioskodawców było niemożliwe.

Co istotne, w okresie od czerwca do października 2013 r. rodzina wnioskodawców otrzymała zasiłki celowe w łącznej kwocie 750 zł. Przyznane zasiłki są więc wyższe niż kwota przeciętnej pomocy przyznanej w tożsamym okresie jednemu środowisku pozostającemu pod opieką ośrodka (400 zł).

W ocenie Kolegium wnioskodawcy muszą zrozumieć, że pod opieką ośrodka pomocy społecznej znajduje się nie tylko ich rodzina ale także inne osoby potrzebujące. W rezultacie im częściej wnioskodawcy będą korzystali z przypadającej na nich puli środków finansowych tym szybciej ta pula się wyczerpie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało ponadto, że wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2014 r. wydanym w sprawie o sygnaturze III SA/Gd 32/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargi małżonków T. na decyzje Kolegium wydane w sprawach dotyczących odmowy przyznania im zasiłków celowych przyjmując za zasadną argumentację organów pomocy, że korzystanie ze świadczeń z pomocy społecznej nie może stanowić dla ww. źródła ich stałego utrzymania.

Jednocześnie Kolegium wskazało, że nie podziela stanowiska organu pierwszej instancji co do zastosowania art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Kolegium jest bowiem wiadomo, że K. T. podjął starania zmierzające do uzyskania dodatku mieszkaniowego. Z kolei sprawy przyznania wskazywanych przez organ pierwszej instancji świadczeń rodzinnych są w toku. Ich nierozpoznanie decyzją ostateczną nie jest jednakże zależne od starań członków rodziny. Ponadto organ pierwszej instancji nie może mieć pewności, że rodzina świadczenia te otrzyma. Zastosowanie ww. regulacji było zatem przedwczesne ze względu na niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący kwestii niepodejmowania zatrudnienia przez członka rodziny, natomiast nie miało to wpływu na same rozstrzygnięcia w postaci odmowy przyznania kolejnego zasiłku celowego na te same cele, na które wcześniej przyznano kilkakrotnie zasiłki celowe.

W skargach na ww. decyzje wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku I. i K. T. zakwestionowali ustalenia poczynione przez organy obydwu instancji wskazując, że część podopiecznych ośrodka pomocy społecznej otrzymuje dużo wyższe świadczenia pieniężne. Jest to zastanawiające, gdyż pracownicy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej sami przyznają, że pod ich opieką znajduje się mniejsza liczba podopiecznych. Mniejsza liczba podopiecznych musi z kolei oznaczać, że w budżecie ośrodka znajduje się nadwyżka środków finansowych. Rodzina skarżących żyje zaś poniżej minimum egzystencji.

Ponadto skarżący wykorzystują wszystkie potencjalne możliwości zmierzające do poprawy ich sytuacji materialnej i bytowej. Z kolei organy z nieuzasadnionych przyczyn odmawiają im prawa do zasiłków okresowych i celowych oraz obwiniają za brak współpracy.

W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska.

Na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach III SA/Gd 914/14 (sprawa ze skargi na decyzję organu odwoławczego nr [...]) oraz III SA/Gd 916/14 (sprawa ze skargi na decyzję organu odwoławczego nr [...]).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Skargi nie mogły być uwzględnione albowiem zaskarżone decyzje organu odwoławczego jak i poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji są zgodne z prawem.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Przedmiotowa regulacja oznacza, że zasiłek celowy jest formą pomocy pieniężnej przyznawanej na podstawie uznania administracyjnego. Świadczy o tym użycie przez ustawodawcę zwrotu "[...] może być przyznany [...]".

Natomiast z art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o pomocy społecznej wynika, że jest to instytucja mająca na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.

Osoby ubiegające się o przyznanie im świadczenia z pomocy społecznej muszą liczyć się z tym, że nie każdy ich wniosek i nie w pełnym zakresie zostanie automatycznie uwzględniony, bowiem rodzaj, forma i rozmiar świadczenia muszą być odpowiednie nie tylko do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, ale również do możliwości finansowych danego organu udzielającego pomocy.

Należy w pełni podzielić pogląd wyrażony w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 19 czerwca 2007 r. (sygn. akt I OSK 1464/06; vide: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl), iż z przepisów regulujących tryb przyznania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej.

Ponadto, organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy społecznej w Polsce dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Bezsprzecznym bowiem jest, że przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Nie ulega ponadto wątpliwości, iż organ pomocy społecznej nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń jedynie w wysokości oczekiwanej przez te osoby.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku organy orzekające w omawianych sprawach poddały ocenie wszystkie okoliczności, od jakich uzależnione jest udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego.

W pierwszej kolejności organy prawidłowo ustaliły kryterium dochodowe rodziny wnioskodawców, a następnie precyzyjnie przedstawiły zarówno możliwości finansowe organu (m.in. ilość przeznaczonych na ten cel środków pieniężnych, którymi w danym okresie czasu dysponuje organ), jak również sytuację osób ubiegających się o przyznanie ww. świadczeń. W sposób jak najbardziej zasadny wzięto również pod uwagę zakres wszystkich świadczeń przyznanych wnioskodawcom z pomocy społecznej w danym okresie.

W ocenie Sądu w niniejszych sprawach organy obu instancji przy wydawaniu decyzji dotyczącej I. i K. małżonków T. uwzględniły wskazane wyżej kryteria dotyczące możliwości przyznania pomocy finansowej.

Jak wynika z akt sprawy skarżący regularnie korzystają ze wsparcia z pomocy społecznej. Ich sytuacja materialna i życiowa jest znana pracownikom Dzielnicowego Ośrodka Pomocy Nr 2 w G. Co istotne, skarżącym na przestrzeni lat 2011 - 2013 udzielana była wszechstronna pomoc, m.in. w postaci zasiłków okresowych oraz zasiłków celowych na zakup żywności, obuwia, środków czystości, dopłatę do energii elektrycznej czy gazu (vide: uzasadnienie decyzji wydanych przez organ pierwszej instancji w dniu 4 września i 4 października 2013 r.).

W związku z powyższym uznać należy, że odmowa przyznania w niniejszych sprawach wnioskowanej przez skarżących pomocy została należycie umotywowana a organy nie naruszyły granicy uznania administracyjnego odmawiając przyznania zasiłków celowych w oparciu o regulację zawartą w art. 39 ustawy o pomocy społecznej.

Odnosząc się z kolei do podnoszonych przez skarżących zarzutów należy zauważyć, że samo spełnianie kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego. Organ administracji publicznej orzekający w tym przedmiocie nie ma bowiem obowiązku przyznania świadczenia w każdym przypadku. Uznanie administracyjne obejmuje w swym zakresie ocenę warunków uzasadniających przyznanie pomocy, jak również decyzję co do jej wysokości. Ponadto udzielanie świadczeń z pomocy społecznej nie polega na ich przyznawaniu jedynie w wysokości oczekiwanej przez beneficjentów. Z kolei podnoszona przez skarżących okoliczność, iż innym rodzinom organ pierwszej instancji przyznaje zasiłki w kwotach wyższych z oczywistych powodów nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonych decyzji. Sąd dokonuje bowiem oceny jedynie zaskarżonych decyzji, a ponadto - jak wskazano wyżej - to organ pomocy dokonuje rozdziału środków finansowych mając na względzie wyżej wskazane przesłanki. W ocenie Sądu uzasadnienia nie znajduje nadto teza skarżących jakoby mniejsza liczba podopiecznych organu pomocowego determinowała istnienie nadwyżki finansowej w budżecie ośrodka pomocy społecznej. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego podano bowiem liczbę rodzin objętych pomocą oraz średnią kwotę zasiłków celowych przypadających na jedną rodzinę w okresie czerwiec – październik 2013 r. Ta średnia kwota została następnie zestawiona z kwotą zasiłków przyznanych skarżącym. Z dokonanego zestawienia wynika wprost, że kwota przyznana skarżącym przewyższą średnią ośrodka o 350 zł. Trudno tym samym mówić o tym, że ośrodek w jakikolwiek sposób skarżących dyskryminuje.

Nie ulega ponadto wątpliwości, iż rolą pomocy społecznej jest leżące w zakresie jej możliwości finansowych zaspokajanie potrzeb prowadzących do przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej określonych osób bądź rodzin. W związku z tym Sąd przyjmuje za zasadną argumentację organów, że korzystanie ze świadczeń z pomocy społecznej nie może stanowić dla skarżących źródła ich stałego utrzymania. Winni oni wykorzystać wszystkie potencjalne możliwości aby poprawić zaistniałą sytuację materialną i bytową rodziny. Taka poprawa może wynikać m.in. ze skorzystania z wszelkich form wsparcia finansowego wynikających z przepisów innych niż te zawarte w ustawie o pomocy społecznej (dodatki mieszkaniowe, świadczenia rodzinne).

Analogiczny pogląd został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrażony w prawomocnym wyroku z dnia 2 kwietnia 2014 r. wydanym w sprawie o sygnaturze III SA/Gd 32/14.

W świetle powyższych zapatrywań nie można organom orzekającym w sprawie postawić zarzutu dowolności w podejmowaniu decyzji. Decyzje wydane zostały w oparciu o obowiązujące regulacje normatywne, a o odmowie przyznania świadczeń w pełnym zakresie decydowała obiektywna ocena sytuacji życiowej skarżących, jak również możliwości finansowych konkretnego ośrodka pomocy społecznej.

Jeżeli zaś organ pomocy społecznej ocenił z jednej strony sytuację materialną oraz potrzeby stron, a z drugiej własne możliwości finansowe i uznał, że nie istnieje możliwość przyznania stronie zasiłku celowego w żądanej wysokości, to decyzji takiej nie można zarzucić naruszenia prawa (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1825/05, System Informacji Prawnej LEX nr 194040 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 387/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na względzie powyższe okoliczności jak i wskazaną regulację normatywną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesione skargi, o czym orzeczono jak w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należy w tym miejscu wskazać, że Sąd oceniając zaskarżone decyzje w zakresie o którym mowa w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (a więc niezależnie od zarzutów podniesionych w skargach) nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

Odnosząc się do orzeczenia w przedmiocie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącym na zasadzie prawa pomocy (punkt drugi wydanego wyroku) należy wskazać na następujące kwestie.

Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 461).

Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia stawka minimalna za pomoc prawną w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji wynosi 240 zł.

W ww. przypadku wynagrodzenie winno wynosić 295,20 zł z uwagi na wymagane treścią § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia podwyższenie stawki o 23 % stawkę podatku od towarów i usług.

Na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach III SA/Gd 914/14 (sprawa ze skargi na decyzję organu odwoławczego nr [...]) oraz III SA/Gd 916/14 (sprawa ze skargi na decyzję organu odwoławczego nr [...]).

Powyższe oznacza, że zasadniczo Sąd winien przyznać wynagrodzenie za każdą z połączonych spraw.

W realiach rozpoznanych spraw Sąd uznał jednakże, że przyznanie odrębnego wynagrodzenia za każdą z połączonych spraw będących sprawami jednorodzajowymi jest nieuzasadnione. Należy bowiem zwrócić uwagę, że ustalając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, należy brać pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia (zob.: B. Dauter, Orzekanie w przedmiocie wynagradzania pełnomocników procesowych. Faktyczne udzielenie pomocy prawnej [w:] S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka – Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2007, s. 317).

W niniejszych sprawach aktywność pełnomocnika ustanowionego przed wydaniem wyroku przez sąd pierwszej instancji ograniczyła się w istocie do udzielenia pełnomocnictwa substytucyjnego radcy prawnemu. W jego następstwie upoważniony aplikant radcowski wykonał z kolei fotokopie z akt dwóch spraw oraz wziął udział w rozprawie.

Złożony na rozprawie wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nie zawierał zaś jakichkolwiek argumentów mających świadczyć o takim nakładzie pracy pełnomocnika oraz charakterze spraw, który usprawiedliwiałby podwyższenie wynagrodzenia. W niniejszym postępowaniu aktywność ustanowionego adwokata (korzystającego - jak wskazano powyżej - z pomocy pełnomocnika substytucyjnego) w wypełnianiu przypisanych obowiązków mieściła się w ocenie Sądu w granicach zwykłej staranności wymaganej w tym zakresie.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 250 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz cytowanych powyżej przepisów orzekł jak w punkcie drugim sentencji wyroku.