Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 31/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 3 ust. 1 pkt 60
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 13, art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b i d
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Jerzy Siegień sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1092/19 w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 września 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1092/19 oddalił skargę H. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła H. S., zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, stosownie do dyspozycji art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") bądź uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, stosownie do dyspozycji art. 188 p.p.s.a., a ponadto o zasądzenie od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Sądowi I instancji skarżąca kasacyjnie zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niezastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie następujących norm prawa:

a) przepisu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm., dalej: "ustawa środowiskowa"), a także zawierającego analogiczną regulację przepisu art. 2 ust. 1 implementowanej dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Europy nr 2011/92/UE - poprzez nieuwzględnienie w ocenie sprawy, zawartej w tym przepisie definicji legalnej przedsięwzięcia i pominięcie faktu, że będąca przedmiotem sporu inwestycja drogowa stanowi zamierzenie budowlane polegające na zmianie sposobu wykorzystania terenu i winno być traktowane łącznie z innymi powiązanymi z nim technologicznie przedsięwzięciami, jako jedno przedsięwzięcie, co oznacza, że ocena winna obejmować sporną inwestycję wraz ze wszystkimi pozostałymi realizowanymi przez inwestora na tym terenie inwestycjami drogowymi, a zatem także w aspekcie oddziaływania na środowisko, winna być oceniana wespół z inwestycjami drogowymi funkcjonalnie i faktycznie z nią związanymi, a opisanymi w dokumentacji projektowej obejmującej te inwestycje w rozdziale zatytułowanym "Rozwiązania Projektowe" Opisu technicznego do Projektu architektoniczno - budowlanego, a to odcinkami ulic stanowiącymi odgałęzienia komunikacyjne spornej drogi, których łączna długość wynosi 1033,22 m;

b) art. 63 ust. 1 pkt b) i d) powołanej powyżej w pkt a) ustawy - poprzez pominięcie w ocenie sprawy, wynikającego z tego przepisu obowiązku uzyskania postanowienia o przeprowadzeniu oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, wobec faktycznego istnienia powiązań spornej inwestycji drogowej ze związanymi z nią funkcjonalnie innymi planowanymi przedsięwzięciami drogowymi na tym terenie, w aspekcie kumulowania się ich oddziaływań w zakresie emisji i występowania uciążliwości w postaci zanieczyszczenia powietrza oraz hałasu;

c) przepisu § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71, dalej: "rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r.") - poprzez nieuwzględnienie, że sporna inwestycja należy do wymienionych w tym przepisie dróg, jako przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, z uwagi na jej powiązanie z innymi planowanymi i istniejącymi drogami;

d) przepisu art. 59 ust. 1 pkt 2 powołanej powyżej w pkt a) ustawy - poprzez pominięcie w ocenie sprawy, ustanowionego tym przepisem, obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania spornej inwestycji na środowisko, jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

e) przepisu art. 71 ust. 2 pkt 2 oraz art. 72 ust. 1 ustawy powołanej wyżej w pkt a) - poprzez nieuwzględnienie w ocenie sprawy dyspozycji tych przepisów, w sytuacji gdy zaskarżona w toku niniejszego postępowania administracyjnego decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2017 r. Nr [...] o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2019 r. Nr [...] została wydana bez uprzedniego uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych i z pominięciem wymogu jej wydania wobec faktu, że sporna inwestycja w rzeczywistości w istocie należy do wymienionych w katalogu, zawartym w § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia przywołanego powyżej w pkt c) inwestycji mogących mieć potencjalnie znaczne oddziaływanie na środowisko;

f) przepisu art. 11f ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1474, dalej: "specustawa drogowa") - poprzez pominięcie w ocenie sprawy, zawartego tamże, obowiązku zawarcia w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska;

g) przepisu art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202) oraz § 11 ust. 2 pkt 11 lit. b) i lit. d) rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462) w zw. z art. 11i specustawy drogowej - poprzez pomięcie w ocenie sprawy, przewidzianego tymi przepisami, kompletności projektu w zakresie opinii, uzgodnień, a tym bardziej decyzji środowiskowej wymaganej przepisami wymienionymi w pkt e) powyżej oraz obowiązku zawarcia w zatwierdzanym projekcie budowlanym danych technicznych określających wpływ budowanego obiektu na środowisko, w tym zdrowie oraz obiekty sąsiednie, w aspekcie emisji zanieczyszczeń gazowych oraz właściwości akustycznych i emisji drgań;

h) art. 11 pkt i) specustawy drogowej - poprzez błędną wykładnię polegającą na nietrafnym uznaniu, że uprawnienia kontrolne organów administracji są ograniczone wyłącznie do sprawdzenia wymogów formalnych i kompletności projektu budowlanego, z wyłączeniem jego materialnych ocen wobec odpowiedzialności projektantów, a w konsekwencji nie uwzględnieniem uprawnień tych organów do oddalania wniosków o pozwolenia na budowę w przypadku niezgodności z prawem;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. i w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. - poprzez oddalenie skargi skarżącej w sytuacji gdy zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego powzięta została w warunkach dopuszczenia się istotnych uchybień przepisom postępowania a to art. 7 i art. 77 k.p.a., polegających na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, wobec zaniechania rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, a nadto przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, popełnieniu błędów w ich ocenie, skutkujących błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy przez przyjęcie, że charakter spornej inwestycji drogowej nie kwalifikuje jej do inwestycji poddanych szczególnemu reżimowi przewidzianych prawem ograniczeń w aspekcie ochrony środowiska. Ten błąd w ustaleniach faktycznych, w sposób oczywisty, miał przesądzające znaczenie na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.; dalej "uCOVID-19") przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Przepis ten jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Dodatkowo godzi się zauważyć, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Celem rozwiązań procesowych, przyjętych w uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego przy jednoczesnym zapewnieniu funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości w stanie pandemii. W obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań uCOVID-19 w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. W związku z tym, zachodzą przesłanki uzasadniające rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do wykazania, że organy, a następnie Sąd I instancji, błędnie uznały, że sporna inwestycja drogowa nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji, że możliwe było wydanie decyzji zezwalającej na jej realizację bez przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zarzutów tych nie można podzielić.

Stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy środowiskowej, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1) oraz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 (pkt 2). Zgodnie zaś z art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1) oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie sporna inwestycja jest przedsięwzięciem, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 60 powołanego rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., ponieważ projektowana droga wraz z odcinkami ulic stanowiącymi jej odgałęzienia komunikacyjne ma długość 1033,22 m. W ocenie skarżącej, uwzględniając definicję legalną przedsięwzięcia zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej, sporna inwestycja drogowa winna być traktowana łącznie z innymi powiązanymi z nią technologicznie przedsięwzięciami jako jedno przedsięwzięcie, co oznacza, że ocena winna obejmować sporną inwestycję wraz ze wszystkimi pozostałymi realizowanymi przez inwestora na tym terenie inwestycjami drogowymi, także w aspekcie oddziaływania na środowisko. Skarżąca wskazuje, że w "Opisie technicznym do projektu architektoniczno-budowlanego", w rozdziale "Rozwiązania Projektowe" określono planowane inwestycje powiązane funkcjonalnie ze sporną inwestycją drogową, stanowiące jej odgałęzienia komunikacyjne, oznaczone jako: ul. W. o długości 10,43 m, ul. W. o długości 48,50 m, ul. E. o długości 34,80 m, ul. K. o długości 53,47 m oraz ul. K. o długości 43,29 m, a zatem długość całego przedsięwzięcia inwestycyjnego drogowego planowanego przez inwestora wynosi 1033, 22 m, a nie 842,73 m, jak ustalono w sprawie. Stanowisko skarżącej nie jest prawidłowe.

Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej, przez przedsięwzięcie rozumie się zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty.

Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, powyższych przepisów nie można rozumieć w ten sposób, że w przypadku budowy drogi obliczanie jej długości oznacza sumowanie poszczególnych odcinków ulic stanowiących jej odgałęzienia, tworzących połączenia komunikacyjne z projektowaną drogą.

Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej została wydana dla przedsięwzięcia: "Budowa drogi ul. W. na odcinku ul. E. - ul. Ż. Dzielnicy Mokotów m.st. Warszawy". Z projektu budowlanego wynika, że przedmiotowa inwestycja wynosi od km 0+000,00 do km 0+847,29 m, zatem nie przekracza 1 km. Jak wynika z projektu budowlanego, na projektowanym odcinku ul. W. będzie posiadała skrzyżowanie zwykłe typu "T" z ul. W. oraz skrzyżowanie typu "małe rondo" z ul. W. i przewidywaną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ul. K. oraz ul. E. i ul. K.. Wskazanych przez skarżącą odgałęzień komunikacyjnych nie należy traktować jako przedsięwzięć powiązanych technologicznie z budowaną drogą w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej, bowiem nie stanowią one osobnych, samodzielnych przedsięwzięć, a są objęte projektem budowlanym z uwagi na konieczność ich połączenia z projektowaną drogą poprzez budowę ww. skrzyżowań. Budowa skrzyżowań obejmujących wskazane fragmenty ulic mieści się w zakresie spornej inwestycji. Okoliczność objęcia wskazanych fragmentów ulic projektem budowlanym nie oznacza jednak, że ich długość ma być dodawana do długości budowanej drogi, która została wyraźnie określona w projekcie i stanowi odcinek od ul. E. do ul. Ż.. Brak jest podstaw prawnych, by do długości budowanego, konkretnego odcinka drogi dodawać długości łączących się z nią fragmentów ulic, które muszą przecież zostać połączone z budowaną drogą. Budowa nowych dróg musi wpisywać się przecież w układ dróg już istniejących. Wobec tego, stwierdzić należy, że sporna inwestycja stanowi budowę drogi o długości 847,29 m, a więc poniżej 1 km, co stosownie do § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. oznacza, że nie jest to przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji, w świetle art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej brak było podstaw dla przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zaś zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, brak było obowiązku uzyskania dla planowanej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zaznaczyć należy, że sporny odcinek drogi stanowi trasę o wyznaczonym początku i końcu, jest to więc autonomiczne rozwiązanie komunikacyjne polepszające warunki ruchu drogowego w oznaczonej części miasta. Jak wynika z projektu budowlanego, spełnione zostało kryterium samodzielności funkcjonalnej, zakładające, że inwestycja drogowa stanowi jedno przedsięwzięcie, jeżeli po jej zrealizowaniu będzie funkcjonować, tj. spełniać zakładane cele polegające na usprawnieniu ruchu. Wątpliwości mogłoby natomiast budzić tylko takie zamierzenie inwestycyjne, w którym odcinek pomiędzy dwoma skrzyżowaniami byłby podzielony na pododcinki traktowane jako odrębne przedsięwzięcia, ponieważ wówczas wykonanie wyłącznie jednego z takich pododcinków nie przyczyniłoby się do usprawnienia ruchu drogowego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1605/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sporna inwestycja ma natomiast charakter samodzielny i ma na celu połączenie istniejącej ul. W. z ul. Ż. Takie przedsięwzięcie nie wpisuje się w niedozwoloną praktykę sztucznego dzielenia jednego przedsięwzięcia wymagającego oceny oddziaływania na środowisko na kilka mniejszych, które ze względu na swoje parametry, oceny tej nie wymagają. Praktyka ta określana jako "salami slicing" zmierza do uniknięcia przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, bowiem mamy do czynienia z jednym przedsięwzięciem w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej, nie zaś z kilkoma przedsięwzięciami powiązanymi. Nie można zatem podzielić również zarzutu dotyczącego naruszenia art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b i d ustawy środowiskowej poprzez brak uwzględnienia aspektu kumulowania się oddziaływań zamierzonego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami w zakresie emisji i występowania uciążliwości w postaci zanieczyszczenia powietrza oraz hałasu.

Stosownie do art. 11i ust. 1 specustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Przepis art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego stanowi natomiast, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie pozostawia on tym samym organowi swobody w wyborze rozstrzygnięcia, w przypadku spełnienia przez inwestora określonych w ustawie warunków. Rola organu ogranicza się do skontrolowania projektu architektoniczno-budowlanego z punktu widzenia warunków określonych w art. 35 ustawy Prawo budowlane. W niniejszej sprawie organy prawidłowo dokonały sprawdzenia kompletności projektu budowlanego.

Odnosząc się do zarzutu pominięcia w ocenie sprawy obowiązku zawarcia w zatwierdzanym projekcie budowlanym danych technicznych określających wpływ budowanego obiektu na środowisko, w tym zdrowie oraz obiekty sąsiednie, w aspekcie emisji zanieczyszczeń gazowych oraz właściwości akustycznych i emisji drgań, wskazać należy, że spełnienie wymagań określonych w § 11 ust. 2 pkt 11 lit. b i lit. d rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego należy oceniać mając na względzie charakter i rozmiar obiektu budowlanego. Nie można przyjmować, że w odniesieniu do każdego przedsięwzięcia w sposób absolutnie precyzyjny z góry uda się określić ilość wprowadzanych do środowiska substancji, czy też precyzyjnie określić emisję czynników oddziałujących na środowisko w związku z realizacją przedsięwzięcia (zob. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1837/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać należy, że w tomie I projektu budowlanego w pkt 10 - "Zagrożenia dla środowiska" projektant odniósł się do zagrożeń środowiska, wyjaśniając, że nie przewiduje się negatywnego wpływu na środowisko projektowanej inwestycji, zarówno w fazie wykonawstwa jak i eksploatacji. Ponadto, wskazano, że projektowana inwestycja nie pogorszy jakości powietrza, wód gruntowych i będzie przyjazna dla obszaru znajdującego się w sąsiedztwie inwestycji. Projektant wskazał na szereg rozwiązań, które zminimalizują negatywny wpływ inwestycji na środowisko. Z wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej wynika, że planowana inwestycja przyczyni się do lepszego skomunikowanie obszaru, wzrostu płynności ruchu, zwiększenia przepustowości sieci ulicznej m.st. Warszawy i zredukowania kosztów eksploatacji pojazdów. Jak wynika z projektu budowlanego, projektowana droga ma mieć jedną jezdnię o dwóch pasach ruchu, na której pojazdy mają poruszać się z prędkością 40 km/h, ograniczoną miejscowo do 30 km/h (prędkość projektowa). W piśmie z dnia 13 kwietnia 2018 r. inwestor wskazał, że sporną inwestycję zaprojektowano ze szczególnym naciskiem na ograniczenie wpływu inwestycji na przyległe tereny, poprzez zastosowanie tzw. "cichej nawierzchni z SMA" (projekt budowlany tom II pkt 3.4. - "Konstrukcja nawierzchni"), odpowiednie ukształtowanie przebiegu drogi skutkujące redukcją prędkości pojazdów oraz skrzyżowania w formie rond przyczyniające się do poprawy płynności ruchu. Ponadto ograniczono wycinkę istniejącego drzewostanu do niezbędnego minimum wynikającego z występujących kolizji bądź złego stanu drzewostanu. Zaprojektowano nowe nasadzenia drzew i krzewów oraz trawniki (projekt budowlany tom I pkt 6 - "Zieleń"). Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącej kasacyjnie, że inwestor nie zastosował żadnych zabezpieczeń minimalizujących zanieczyszczenia i hałas.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 3 specustawy drogowej poprzez pominięcie w ocenie sprawy, zawartego tamże, obowiązku zawarcia w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska, wskazać należy, że na s. 3 decyzji organu I instancji znajduje się punkt 3 "warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska", a biorąc pod uwagę brak konieczności uzyskania przez inwestora decyzji środowiskowej, rozmiar inwestycji, jak i zawarcie w projekcie budowlanym stosownych postanowień w tym zakresie, postanowienia tam zawarte należy uznać za wystarczające.

W konsekwencji stwierdzić należy, że zasadnie Sąd I instancji zaakceptował przeprowadzone przez organy postępowanie, w którym dokładnie wyjaśniono stan faktyczny i wnikliwie rozpatrzono zebrany materiał dowodowy, nie naruszając wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów procedury administracyjnej. Na akceptację zasługują dokonane przez organy ustalenia stanu faktycznego dotyczące kwalifikacji inwestycji jako niewymagającej przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a.