Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 81/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 30 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. na bezczynność Rady Gminy w przedmiocie rozpatrzenia petycji postanawia: odrzucić skargę /-/ J. Szuma


UZASADNIENIE

Z załączonej do skargi dokumentacji wynika, że pismami z dnia 18 kwietnia 2020 r. P. M. zwrócił się do Przewodniczącego Rady Gminy jak i do jednego z radnych o podjęcie inicjatywy w sprawie powstrzymania działań zmierzających w kierunku seksualizacji dzieci. W jego ocenie w przeciwdziałanie takim procesom powinien się zaangażować samorząd, tym bardziej, że działania władz centralnych i ustawodawcy są niewystarczające. Swe wystąpienia P. M. oparł na podstawie ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o petycjach (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 870 ze zm.).

Pismem z dnia 3 sierpnia 2020 r. P. M. wniósł skargę na bezczynność Rady Gminy w zakresie rozpatrzenia jego petycji oraz zarazem podniósł, że w konsekwencji uniemożliwiono mu podczas sesji 23 lipca 2020 r. przedstawienia uzasadnienia petycji. Jako podstawy prawne skargi skarżący wskazał art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4, art. 50 § 1 i art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a."), natomiast w odniesieniu do działań i bezczynności Rady Gminy wskazał, że doszło do naruszenia art. 63 i art. 2 Konstytucji RP w. zw. z art. 2 ustawy o petycjach oraz art. 23 ust. 1 i art. 101a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.).

P. M. wystąpił o zobowiązanie Rady Gminy do rozpoznania złożonej przez niego petycji, zobowiązanie radnych do udzielenia odpowiedzi na kierowane do nich imiennie postulaty, zobowiązanie rady co umożliwienia mu zaprezentowania treści uzasadnienia petycji podczas sesji Rady oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] – działający za Gminę – wniósł o odrzucenie skargi i przedstawił na poparcie swego stanowiska obszerną argumentacje z powołaniem na orzecznictwo sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Art. 3 § 2 P.p.s.a. stanowi natomiast, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016, poz. 23 ze zm.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015, poz. 613 ze zm.), postępowań o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2016, poz. 1947) oraz postępowań do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw,

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających,

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw,

Oprócz kontroli działalności administracji publicznej w sprawach skarg wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a P.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

Z powyższego wynika, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego Sąd na postawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skargę odrzuca.

Treść skierowanego do Sądu pisma z dnia 3 sierpnia 2020 r. wskazuje, że należy je potraktować jako skargę na bezczynność Rady Gminy w sprawie petycji złożonych przez P. M. w pismach z dnia 18 kwietnia 2020 r. skierowanych do Przewodniczącego Rady Gminy jak i do jednego z radnych o podjęcie inicjatywy w sprawie powstrzymania działań zmierzających w kierunku seksualizacji dzieci. W pismach tych skarżący powołał się na ustawę o petycjach.

Powołana wyżej ustawa określa zasady składania i rozpatrywania petycji oraz sposób postępowania organów w sprawach dotyczących petycji. Zgodnie z jej art. 13 ust. 2 sposób załatwienia petycji nie może być przedmiotem skargi. W myśl art. 15 ustawy, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do petycji stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

W świetle powołanych regulacji stwierdzić trzeba, że zaskarżona rozpoznawaną skargą bezczynność Rady Gminy nie mieści się w katalogu spraw rozpatrywanych przez sądy administracyjne. Czynności podejmowane przez organy w trybie ustawy o petycjach, a także bezczynność albo przewlekłość w tych sprawach, nie zostały poddane kontroli sądów administracyjnych na podstawie P.p.s.a. brak jest również przepisów szczególnych przewidujących kontrolę sądów administracyjnych w tym zakresie.

Mając powyższe na uwadze należało uznać skargę za niedopuszczalną i orzec o jej odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

Końcowo Sąd podkreśla, iż niniejsze orzeczenie ma podłoże wyłącznie proceduralne i jest wyrazem tego, że w przepisach ustaw nie ma podstaw, aby rozpoznawać merytorycznie skargę w takim przedmiocie, jak wskazał P. M. w piśmie z dnia [...] sierpnia 2020 r. Sąd nie zajął tym samym stanowiska w odniesieniu do inicjatywy skarżącego wywiedzionej przed Radą Gminy, gdyż nie był do tego w zaistniałych warunkach uprawniony.

/-/ J. Szuma