Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1176/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-06-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6052 Akty stanu cywilnego
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Ustanowiono adwokata
Powołane przepisy: article: Art. 243 par. 1 oraz 252 w zw. z art. 246 par. 1 pkt 1 i art. 245 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. Ł. o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi I. Ł. na decyzję Wojewody z dnia 24 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania treści aktu urodzenia postanawia: ustanowić dla skarżącej adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka.


UZASADNIENIE

Skarżąca w złożonym dnia 26 kwietnia 2010 r. na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się ustanowienia adwokata.

Oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.

Objaśniając swoją sytuację rodzinną uwidoczniła brak osób które pozostawałaby z nią we wspólnym gospodarstwie domowy.

Określając swój majątek podała, że nie posiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.

Swe stałe miesięczne dochody oszacowała na kwotę 763,91 zł renty.

Uzasadniając swoje starania zaakcentowała, że jest na rencie inwalidzkiej II grupy a przyznane świadczenie wynosi netto 658,16 zł. Podniosła, że z uwagi na pogorszenie stanu zdrowia nie może podjąć dodatkowej pracy.

Do wniosku dołączyła kopię ostatniego odcinka renty.

Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:

Okoliczność, że przed złożeniem obecnego wniosku o ustanowienie adwokata skarżąca wcześniej domagała się zwolnienia od kosztów sądowych (k. 7 i n.) które na mocy postanowienia z dnia 18 grudnia 2009 r. uzyskała (k. 24) nie ma większego znaczenia, po prostu dlatego, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ppsa" nie sprzeciwiają się możliwości wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Co więcej, ponieważ aktualne żądanie skarżącej nie zachodzi na wcześniej udzielone prawo pomocy jej wniosek można rozpatrzyć tylko w oparciu o przepisy określające przesłanki materialne warunkujące przyznanie prawa pomocy bez potrzeby sięgania do trybu przewidzianego w art. 165 ppsa. Inna rzecz, że wskutek przyjętej taktyki procesowej wniosek skarżącej należy rozpatrywać nie pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym lecz pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym a więc z przepisu art. 246 §1 pkt. 1 ppsa. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że w przypadku kolejnego pozytywnego dla niej rozstrzygnięcia skarżący mimo iż wnioskowała o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym siłą faktu skorzysta z prawa pomocy w zakresie całkowitym które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata (por. art. 245 §2 ppsa). Przyjęciu odmiennej optyki stoją więc na przeszkodzie i argumenty jakie daje się wywieźć z porównania zakresów logicznych przepisów art. 245 §3 i §2 ppsa i zapatrywanie, że obniżenie standardów w takim przypadku, stanowiłoby nieuzasadnione uprzywilejowanie wnioskodawcy składającego dwa następujące po sobie wnioski najpierw poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych a następnie poprzez ustanowienie na swoją rzecz kwalifikowanego zastępstwa procesowego w stosunku do wnioskodawców żądających od razu przyznania im prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozważania te gdy chodzi o sytuację skarżącej mają walor li tylko teoretyzujący. Na podstawie złożonego wraz z wnioskiem (art. 243 ppsa) oświadczenia skarżącej o jakim mowa w art. 252 ppsa, które uznać należy za wystarczające i opierając się na argumentacji zbieżnej z powołaną wcześniej należy podnieść, iż skarżąca nie jest osobą zamożną. Tak bowiem należy postrzegać osobę samotną, bez majątku, z niewielkim dochodem. Powtórzyć też trzeba że z zasad doświadczenia życiowego wynika, że skromne środki wystarczają skarżącej na opatrzenie najbardziej podstawowych potrzeby życia codziennego. Ze względu na sygnalizowane stanu zdrowia trudno czynić skarżącej zarzut, iż nie stara się poprawić swojej sytuacji. W konsekwencji nawet mimo uzyskania wcześniej zwolnienia od kosztów sadowych skarżąca nie jest w stanie wygospodarować jakichkolwiek środków na wynagrodzenie kwalifikowanego pełnomocnika z wyboru a pamiętać trzeba, że art. 175 ppsa przewiduje obligatoryjne sporządzenie skargi kasacyjnej przez kwalifikowanego pełnomocnika.

Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 1 i art. 245 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).