Wyrok NSA, sygn. akt OSK 1891/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 2, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: Skarga kasacyjna winna kierować zarzuty - pod adresem zaskarżonego wyroku, a nie decyzji administracyjnej. Nie można w skardze kasacyjnej występować z zarzutami skierowanymi pod adresem organów administracyjnych.

TEZY

Skarga kasacyjna winna kierować zarzuty - pod adresem zaskarżonego wyroku, a nie decyzji administracyjnej. Nie można w skardze kasacyjnej występować z zarzutami skierowanymi pod adresem organów administracyjnych.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak, Sędziowie NSA Joanna Runge - Lissowska, Stanisław Nowakowski(spr.), Protokolant Edyta Pawlak, po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Jacka Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2004r. sygn. akt II SA 3484/03 w sprawie ze skargi Jacka Ś. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia 31 lipca 2003 r. (...) w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2004 r. oddalono skargę Jacka Ś. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia 31 lipca 2003 r.

Sąd na wstępie podniósł, że podstawą prawną wydanego w rozpoznawanej sprawie orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia 9 lipca 2003 r., były przepisy art. 134 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. 2002 nr 7 poz. 58/ oraz par. 24 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów /Dz.U. 1998 nr 4 poz. 14/, zaś orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. wydano na podstawie par. 32 ust. 4 pkt 1 cytowanego wyżej rozporządzenia. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 139 ust. 2 cyt. już wyżej ustawy o Policji, który upoważnia do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień, przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych, wymierzania w nich kar i ich wykonywania, odwoływania się od wymierzonych w nich kar, a także właściwość przełożonych w tych sprawach.

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 8 października 2002 r. K 36/00 /OTK-A 2002 nr 5 poz. 63/ uznał art. 139 ust. 2 ustawy o Policji za niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a w uzasadnieniu stwierdził m.in., że upoważnienie ustawowe zamieszczone w art. 139 ust. 2 ustawy o Policji nie spełnia warunków przewidzianych w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. W związku z powyższym, badanie cytowanego rozporządzenia nie jest celowe. Z chwilą utraty mocy obowiązującej przepisu upoważniającego, art. 139 ust. 2 ustawy o Policji, utraciło ono moc obowiązującą. Trybunał Konstytucyjny ustalił, że utrata mocy obowiązującej art. 139 ust. 2 ustawy o Policji w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego, nastąpiła z dniem 30 września 2003 r.

Wobec powyższego Sąd rozważał legalność wydanych w sprawie orzeczeń w świetle istniejących przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zaś kwestie dotyczące postępowania administracyjnego reguluje ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Wskazuje ona bowiem sposób postępowania i zasady orzekania organu w przypadku wniesienia przez stronę odwołania /art. 132-144a Kpa/.

Organ, w ocenie Sądu, w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe. W toku badania sprawy organ samodzielnie zebrał dowody w postaci przesłuchania świadków: Ewy S., Jarosława P., Pawła S., Tomasza B., Huberta Z., Damiana N. oraz zebrał materiał dowodowy w postaci dokumentów policyjnych. W trakcie postępowania organ otrzymał materiały z postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w B. w sprawie (...) przeciwko Jackowi Ś. podejrzanemu o czyn z art. 239 par. 1 Kk w zw. z art. 245 Kk oraz art. 235 Kk i art. 18 par. 2 Kk w zw. z art. 233 par. 1 Kk w zw. z art. 11 par. 2 Kk. W konkluzji Sąd przyjął, że wbrew twierdzeniom Jacka Ś. ustalenia faktyczne znalazły potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym.

Skargę kasacyjną, sporządzoną przez radcę prawnego, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. zwaną dalej p.p.s.a./, w której zarzuca się naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnie przepisu par. 9 pkt 1 ust. 1 i 2 w zw. z par. 15 pkt 2, par. 42-rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów /Dz.U. 1998 nr 4 poz. 14/ oraz art. 77 i art. 80 Kpa., złożył skarżący Jacek Ś.

Skarżący wnosi w niej o:

1.uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia,

2.zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podnosi się zarzuty dotyczące przebiegu postępowania administracyjnego i wyjaśnia skarżący, że zarówno organ administracyjny jak i sąd administracyjny dowolnie przyjęły stan faktyczny sprawy ustalony w postępowaniu przygotowawczym. Omawiając przebieg postępowania przed organami administracyjnymi skarżący podnosi w podsumowaniu zarzut naruszenia par. 9 pkt 1 ust. 1 i 2 w związku z par. 15 pkt i par. 42 rozporządzenia wykonawczego wywodząc: "gdyż prowadzący postępowanie i nadzorujący je, naruszyli prawo i w związku z powyższym orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w S. oraz orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji Z/S w R. o wydaleniu p. Ś. ze służby, zostało wydane nie zgodnie z literą prawa, a więc rodzaj zastosowanej kary jest niedopuszczalny w świetle przepisów prawa."

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zarzuty jakie przedstawia profesjonalny pełnomocnik sporządzający skargę kasacyjną /stąd w tych sprawach obowiązuje tzw. przymus adwokacki/ muszą przede wszystkim dotyczyć wyroku a nie decyzji. Decyzje zostały pod względem legalności /zgodności z prawem/ skontrolowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i nie można w skardze kasacyjnej występować z zarzutami skierowanymi pod adresem organów administracyjnych. Tak natomiast jest w niniejszej sprawie. Obszerne wywody zamieszczone w skardze kasacyjnej nie odnoszą się w ogóle do postępowania przed sądem pierwszej instancji. Wskazując bowiem na rzekome naruszenie prawa przez Sąd pełnomocnik skarżącego pisze: "Na szczególne podkreślenie zasługuje to, że od momentu wszczęcia postępowania dyscyplinarnego do wydania orzeczenia, prowadzący postępowanie dyscyplinarne wykonał tylko jedną czynność tj. przesłuchanie obwinionego. W toku postępowania dyscyplinarnego prowadzący nawet nie podjął próby dotarcia do wszystkich świadków zdarzenia oraz ich przesłuchania, a jedynie wnioskując o wydalenie ze służby oparł się na niekompletnych materiałach dołączonych z prokuratury i inspektoratu K. MP w S. Powołany powyżej przepis wymaga od prowadzącego postępowanie dyscyplinarne wszechstronnego wyjaśnienia przyczyn określonego zachowania funkcjonariusza, także nakłada obowiązek w toku postępowania do dołożenia wszelkiej staranności w zebraniu rzetelnego materiału dowodowego, który w istocie będzie świadczył na korzyść lub niekorzyść policjanta objętego postępowaniem dyscyplinarnym. Podstawę materiału dowodowego stanowią oględziny miejsca zdarzenia i przesłuchanie świadków, jego zaś uzupełnieniem jest ekspertyza dokonana przez biegłego z zakresu kryminalistycznej rekonstrukcji zdarzeń wypełniających znamiona przewinienia, /czego nie dokonał prowadzący postępowanie/." Jest to przykład niezrozumienia zasad jakie wynikają z przepisu powołanego w skardze kasacyjnej czyli z art. 174 p.p.s.a. Skarga kasacyjna winna kierować zarzuty - jak już wyżej wspomniano - pod adresem zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny natomiast jest związany zarzutami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do art. 183 par. 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawy w jej granicach. Nie ma więc możliwości sprawdzenia czy zaskarżony wyrok został wydany w zgodności z prawem skoro zarzuty skargi kierowane są do decyzji

Z tych więc względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.