Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 77/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia WSA (del.) Dominik Gajewski (sprawozdawca), Protokolant Justyna Papiernik, po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Budowlanego "P." sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 lipca 2017r. sygn. akt I SA/Gd 1419/16 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Budowlanego "P." sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 9 września 2016 r. nr Sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 5 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1419/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Przedsiębiorstwa Budowlanego P. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 9 września 2016 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 rok.

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od ww. wyroku skarżąca wniosła o uchylenie wyroku w części dotyczącej ustalenia przez organ podatkowych wymiaru zobowiązania podatkowego od obszaru górniczego "D." i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a. art. 2 ust. 2 Ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 1991 nr 9 poz. 31; dalej: "u.p.o.l.") polegające na błędnej wykładni wspomnianego przepisu, a w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że będący w posiadaniu podatnika obszar górniczy "D." jest gruntem zajętym na prowadzenie działalności gospodarczej i w związku z tym podlega w całości podatkowi od nieruchomości, podczas gdy z informacji przekazanych przez skarżącą oraz zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że obszar ten nie był zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, gdyż skarżąca spółka faktycznie nie prowadziła na nim działalności gospodarczej (poza działalnością, która w 2014 roku odbywała się na fragmencie w/w gruntu o powierzchni 350,00 m2) i z tego tytułu na podstawie ww. przepisu obszar ten, w części sklasyfikowanej jako las - V i las - VI, nie powinien podlegać opodatkowania podatkiem od nieruchomości;

b. art. 7 ust. 1 pkt. 10 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że dzierżawiony przez skarżącą ww. obszar jest gruntem zajętym na prowadzenie działalności gospodarczej i w związku z tym podlega w całości opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, pomimo tego, że grunt ten - poza fragmentem tejże nieruchomości o powierzchni 350,00 m2, na którym to działalność wydobywcza prowadzona była wyłącznie w 2014 roku - nie był obszarem zajętym na prowadzenie działalności gospodarczej i z tego tytułu na podstawie ww. przepisu obszar ten, w części sklasyfikowanej jako nieużytek - N, nie powinien podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. - Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm., dalej: "O.p.") polegające na błędnym przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż nie doszło do rażącego naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazanych powyżej przepisów postępowania, skutkującego niewyjaśnieniem przez organ podatkowy wszelkich okoliczności sprawy i niedokonaniem wyczerpującej analizy całego, zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego.

Organ nie wywiódł odpowiedzi od ww. skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Kwalifikowane wymogi formalne skargi kasacyjnej, unormowane w art. 174 - art. 176 p.p.s.a, wiążą się z tym, że ten środek zaskarżenia nie tylko inicjuje postępowanie przed sądem administracyjnym drugiej instancji, ale także wyznacza jego merytoryczny zakres. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów.

W skardze kasacyjnej strona skupia się tym, iż organy niezasadnie przyjęły (zaś WSA konstatację tę niesłusznie podzielił), że obszar górniczy "D." jest gruntem zajętym na prowadzenie działalności gospodarczej i w związku z tym podlega w całości podatkowi od nieruchomości. Zdaniem strony, z informacji przekazanych przez skarżącą oraz ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że obszar ten nie był zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Co szczególnie podkreśla strona - skarżąca spółka miała faktycznie nie prowadzić działalności gospodarczej na ww. obszarze - poza działalnością, która w 2014 roku odbywała się na fragmencie ww. nieruchomości. W związku z tym strona zaskarżyła także wyrok Sądu pierwszej instancji tylko w stosownej części.

Mając na uwadze powyższe NSA uznaje, że skoro spółka (1) posiada stosowną koncesję oraz (2) podjęła się działalności wydobywczej na fragmencie nieruchomości (co sama przyznaje m.in. na s 8. skargi kasacyjnej), stwierdzić trzeba, iż obszar został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej.

Podstawowe znaczenia dla rozstrzygnięcia ma art. 1a pkt 3 u.p.o.l., który nie został powołany w zarzutach skargi kasacyjnej. Zgodnie z nim, użyte w ustawie określenie "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" oznacza - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (...) [z wyjątkami, które w sprawie niniejszej nie mają zastosowania - uwaga Sądu], chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Sąd pierwszej instancji dokonując wykładni tego przepisu prawidłowo przyjął, że z jego treści nie wynika warunek rzeczywistego wykorzystywania wskazanych w nim przedmiotów opodatkowania na cele związane z działalnością gospodarczą. Z treści tego przepisu wynika bowiem, że co do zasady, sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntu, budynku lub budowli przesądza o zakwalifikowaniu ich jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - niezależnie od tego, czy przedsiębiorca na bieżąco w całości, bądź tylko w części z nich korzysta.

Stanowisko takie zgodne jest z ugruntowanym już w tym zakresie orzecznictwem sądowoadministracyjnym oraz poglądami wyrażanymi w literaturze przedmiotu (zob. wyroki NSA: z dnia 20 marca 2009 r. sygn. akt II FSK 1888/07, z dnia 18 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 32/11, z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II FSK 1877/11, z dnia 4 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 36/14; L. Etel, Komentarz do art. 1a u.p.o.l. LEX 2012 r.) i Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie także je podziela.

W świetle treści analizowanego przepisu, bez znaczenia pozostają zatem podnoszone w skardze kasacyjnej argumenty polegające na twierdzeniu, że działalność gospodarcza prowadzona była przez skarżącą tylko na niewielkim fragmencie nieruchomości o powierzchni 350,00 m2 (jak wskazano wyżej, strona sama to przyznaje). Organy podatkowe oraz Sąd pierwszej instancji nie podważali tej kwestii, co czyni również bezprzedmiotowym kwestionowanie przez skarżącą w skardze kasacyjnej przypisywanego im, tj. organom podatkowym, stanowiska, że skarżąca prowadziła działalność gospodarczą na całym gruncie.

Raz jeszcze stwierdzić tutaj należy: to, że z treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, co do zasady, iż sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntu, budynku lub budowli przesądza o zakwalifikowaniu ich jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - niezależnie od tego, czy przedsiębiorca na bieżąco w całości, bądź tylko w części z nich korzysta - znalazło odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz poglądach wyrażanych w literaturze przedmiotu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2018 r., II FSK 3407/15 wraz z powołanym tam piśmiennictwem), zaś skład orzekający nie znajduje zaś podstaw by od tego stanowiska odejść.

Wobec podnoszonych przez skarżącą argumentów wyjaśnić też należy, że (1) kwestia odpowiedniego ujęcia gruntu w ewidencji oraz (2) kwestia dotycząca odpowiedniej kwalifikacji w planie zagospodarowania przestrzennego, są to zagadnienia drugorzędne wobec tego, iż strona uzyskała odpowiednią koncesję na wydobycie kruszywa. Fundamentalne znaczenie ma tutaj przytoczona wyżej regulacja u.p.o.l. Nie bez znaczenia jest też okoliczność, że spółka zawarła kolejną umowę dzierżawy dot. przedmiotowej nieruchomości - niechybnie potwierdza to, że grunt jest "zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej". Podobnie niezasadne jest twierdzenie, że grunt nie może wykorzystywany ze względów technicznych - strona przyznaje bowiem to, iż jest ona prowadzona (choć tylko na części nieruchomości).

Stawiając zarzuty naruszenia przepisów postępowania w istocie spółka podważa ww. kwestie o charakterze materialnoprawnym - autor skargi kasacyjnej zmierza bowiem do wykazania, że odpowiednio przeprowadzone postępowanie dowodowe doprowadziłoby organy do innych wniosków. Tymczasem tak mogłoby być tylko, gdyby uwzględnić interpretację przepisów prawa materialnego zaprezentowaną w sprawie przez stronę skarżącą. Ta jednak nie została zaaprobowana (tak przez organy, jak WSA, a także - niniejszym wyrokiem - przez NSA). Stąd zarzut naruszenia przepisów postępowania nie mógł zasługiwać na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a.

-----------------------

2