Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 274/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 3 § 2, art. 106 § 3, art. 134 § 1, art. 145 § 1,  art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 3 pkt 11, art. 21 ust. 1 pkt 1, art. 23a ust. 2, 3 i 5 ,
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędziowie WSA Tomasz Grossmann (spr.) WSA Maciej Busz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia 31 grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej zasiłek pielęgnacyjny oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "SKO" lub "organ II instancji"), po rozpoznaniu odwołania M. O., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej zasiłek pielęgnacyjny.

Zaskarżona decyzja SKO zapadła, jak wynika z jej uzasadnienia, w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Decyzją z [...] września 2020 r. nr [...] Prezydent Miasta P. (dalej jako "Prezydent Miasta" lub "organ I instancji"), po rozpatrzeniu wniosku M. O. (zwanej dalej "Wnioskodawczynią" lub "Skarżącą"), przyznał jej zasiłek pielęgnacyjny z tytułu niepełnosprawności dla dziecka poniżej 16. roku życia, w osobie W. C., w kwocie [...]zł miesięcznie, na okres od [...] lipca 2020 r. do [...] sierpnia 2022 r.

Pismem z [...] września 2021 r. Wojewoda W. (dalej jako "Wojewoda") poinformował organ I instancji, że w stosunku do wniosku M. O. o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych, w okresie od [...] listopada 2020 r. do [...] grudnia 2020 r. i od [...] lutego 2021 r., mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, ponieważ M. C., ojciec dziecka, od [...] listopada 2020 r. do [...] grudnia 2020 r. i od [...] lutego 2021 r. podlegał ustawodawstwu n. i n. z tytułu wykonywania pracy w tamtych krajach.

W tych okolicznościach Prezydent Miasta – przywołaną na wstępie decyzją z [...] września 2021 r. – uchylił ww. decyzję własną z [...] września 2020 r. za okres od [...] listopada do [...] grudnia 2020 r. i od [...] lutego 2021 r. do [...] sierpnia 2022 r., tj. za okres objęty koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego.

W odwołaniu od tej decyzji M. O. wniosła o jej uchylenie w całości. Zdaniem Skarżącej w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, ponieważ M. C. nigdy nie ubiegał się o żadne świadczenia na syna W. C.. Jego miejscem zamieszkania jest Polska, natomiast w momencie wykonywanej pracy tymczasowo nocleg odbywa poza granicami Polski. Skarżąca wyjaśniła, że ojciec dziecka wyjechał za granicę w celach zarobkowych, aby umożliwić leczenie małoletniego W. i utrzymać rodzinę. Zarzuciła, że kwestionowana decyzja wydana została w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i prawne, a jej skutek doprowadzi do rażącego pokrzywdzenia dziecka i jego bliskich.

Utrzymując w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] września 2021 r. – przywołaną na wstępie decyzją z [...] grudnia 2021 r. – SKO, przywoławszy treść m.in. art. 23a ust 2, 3 i 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych (dalej w skrócie "u.ś.r."), stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo uchylił Skarżącej prawo do przedmiotowego zasiłku za okres od [...] listopada do [...] grudnia 2020 r. i od [...] lutego 2021 r. do [...] sierpnia 2022 r., ponieważ w tym okresie zachodzi koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego. Oznacza to, że do ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego w tych okresach organem właściwym do wydania decyzji jest Wojewoda, a nie Prezydent Miasta. W tej sytuacji, zdaniem SKO, należy przyjąć, że zaskarżona decyzja nie zawiera wad, które mogłyby podważyć zasadność zapadłego rozstrzygnięcia. Jednocześnie organ ten wyjaśnił stronie, że argumenty przedstawione w odwołaniu nie zostały uwzględnione, ponieważ w przedmiotowym postępowaniu najistotniejsze jest ustalenie przez Wojewodę, że w sprawie wystąpiła koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego. Bez znaczenia przy tym pozostaje, że ojciec dziecka nigdy nie ubiegał się o żadne świadczenia na syna W. C., a jego miejscem zamieszkania jest Polska i tylko podczas wykonywania pracy tymczasowo nocuje poza granicami kraju.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję SKO wniosła M. O. (posługująca się w dotychczasowej korespondencji wyłącznie pierwszym imieniem), reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika r.pr. R. Z. – który zarzuciwszy:

1) naruszenie art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niedokładne i nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, co skutkowało błędnym uznaniem, że M. C., tj. ojciec małoletniego W. C., podlegał ustawodawstwu n. i n. z tytułu wykonywania pracy w tamtych krajach oraz pominięcie wszelkich twierdzeń M. O. oraz nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań M. O. i M. C.;

2) naruszenie art. 15 k.p.a. przez niedokonanie przez organ II instancji samodzielnej i kompleksowej analizy sytuacji prawnej, w tym przedstawionych zarzutów, i powielenie wniosków i stanowiska organu I instancji, co godzi w zasadę dwuinstancyjności,

3) nieumożliwienie stronie skarżącej zajęcia stanowiska w sprawie orzeczenia Wojewody, w tym zaskarżenia błędnego orzeczenia Wojewody, w którym stwierdził on, że ojciec dziecka podlegał ustawodawstwu n. i n. , co w konsekwencji spowodowało negatywne skutki dla M. O.;

4) naruszenie art. 86 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony postępowania, ani też żadnego innego zmierzającego do ustalenia okoliczności, w tym ustalenia, że ojciec dziecka nie zamieszkuje na stałe poza granicami Polski, a pracę za granicą wykonuje w trybie dojazdowym w celu zabezpieczenia zdrowia małoletniego syna

– wniósł o:

(i) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości;

(ii) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa radcowskiego za wszystkie instancje według norm przepisanych;

(iii) przesłuchanie skarżącej na rozprawie;

(iv) wezwanie na rozprawę i przesłuchanie w charakterze świadka: M. C., ul. [...], [...], na okoliczność pracy poza granicami Polski dojazdowo, natomiast stałym miejscem zamieszkania jest Polska, potwierdzenia, że M. C. pracuje za granicą, aby było go stać na pomoc w rehabilitacji i leczeniu chorego syna.

W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tut. Sądu z [...] czerwca 2022 r. (k. 22 akt sądowych) sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.COVID-19"), o czym strony zostały powiadomione pismami z [...] czerwca 2022 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie przepisu art. 15 zzs4 ust. 3 u.COVID-19, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału.

Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2021 r. ([...]) – utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] września 2021 r. ([...]) w przedmiocie zmiany decyzji przyznającej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego – Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tej decyzji, względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa.

W szczególności – wbrew zarzutom skargi – w kontrolowanej sprawie nie pozostały do wyjaśnienia prawnie relewantne okoliczności faktyczne, gdyż jedyną taką okolicznością w tej sprawie był fakt, że Wojewoda W. stwierdził, iż w stosunku do wniosku M. O. o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych – obejmującego okres od [...] lipca 2020 r. do [...] sierpnia 2022 r. – w okresie od [...] listopada 2020 r. do [...] grudnia 2020 r. i od [...] lutego 2021 r. do [...] sierpnia 2022 r. mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Sąd zauważa, że wprawdzie w przedłożonych przez SKO przy odpowiedzi na skargę aktach administracyjnych sprawy nie ma mówiącego o tym – i wzmiankowanego w decyzjach organów obu instancji – pisma Wojewody z [...] września 2021 r., ale uchybienie to jawi się jako pozbawione istotnego wpływu na wynik sprawy, a to z następujących względów. Po pierwsze okoliczność stwierdzenia przez Wojewodę wystąpienia w kontrolowanej sprawie przypadku tej tzw. koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w ww. okresach wynika jasno z zalegającej w aktach administracyjnych organu I instancji (k. 24) decyzji Wojewody z [...] marca 2022 r. ([...]) o przyznaniu Skarżącej na syna, W. C., zasiłku pielęgnacyjnego od [...] listopada 2020 r. do [...] grudnia 2020 r. i od [...] lutego 2021 r. do [...] sierpnia 2022 r., w kwocie [...]zł miesięcznie. Po drugie, wbrew zarzutom skargi, powyższe stanowisko Wojewody nie podlegało weryfikacji ani zaskarżeniu w ramach kontrolowanej sprawy. Wypada jeszcze zauważyć, w nawiązaniu do w istocie chybionej argumentacji skargi, że w kontrolowanej sprawie nie rozstrzygano o zasadności przyznania i wypłaty Skarżącej zasiłku pielęgnacyjnego za okres objęty ww. koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego – o tym, dodajmy, orzekł finalnie Wojewoda w przywołanej wyżej decyzji z [...] marca 2022 r. – a jedynie uporządkowano kwestie związane ze zmianą właściwości rzeczowej organu powołanego do wydania decyzji zasiłkowej za okres owej koordynacji: z Prezydenta Miasta na Wojewodę.

Wszystko to wynika ze znajdujących zastosowanie w tej sprawie przepisów art. 23a ust. 2, 3 i 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (ówcześnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 111, z późn. zm.; w skrócie "u.ś.r.") – co, zdaniem Sądu, przystępnie wyjaśniło SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W myśl art. 23a ust. 1-6 u.ś.r. [dopiski w nawiasach pochodzą od Sądu]:

"1. W przypadku gdy osoba uprawniona do świadczeń rodzinnych lub członek rodziny tej osoby lub rodzic dziecka przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy przekazuje wniosek wraz z dokumentami, w tym informacjami dotyczącymi sprawy, wojewodzie.

2. W przypadku przebywania osoby uprawnionej do świadczeń rodzinnych lub członka rodziny tej osoby lub rodzica dziecka [tu: ojca] w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenia rodzinne lub po dniu jej wydania poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, o którym mowa w ust. 1, organ właściwy [tu: Prezydent Miasta P.] występuje do wojewody [tu: Wojewody W.] o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, przekazując niezbędne dokumenty, w tym informacje dotyczące sprawy.

2a. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w przypadku wyjazdu lub pobytu turystycznego, leczniczego lub związanego z podjęciem przez dziecko kształcenia poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. [...]

3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, wojewoda ustala, czy w przekazanej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a także okres, w którym przepisy te mają zastosowanie.

4. W przypadku gdy wojewoda w sytuacji, o której mowa w ust. 1, ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, wydaje decyzję w sprawie świadczeń rodzinnych zgodnie z art. 21 za okres, o którym mowa w ust. 3.

4a. W przypadku gdy decyzja wojewody, o której mowa w ust. 4, nie obejmuje całego okresu, na który ustalane jest prawo do świadczenia rodzinnego, wojewoda przekazuje sprawę organowi właściwemu w celu ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych za okres nieobjęty decyzją, o której mowa w ust. 4.

5. W przypadku gdy wojewoda [tu: Wojewoda W.] w sytuacji, o której mowa w ust. 2, ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego [tu: o czym powiadomił pismem z [...] września 2021 r.], organ właściwy [tu: Prezydent Miasta P.] uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne [tu: decyzję z [...].09.2020 r.] za okres, o którym mowa w ust. 3 [tu: za okresy od [...].11.2020 r. do [...].12.2020 r. i od [...].02.2021 r. do [...].08.2022 r.].

6. W przypadku gdy wojewoda w sytuacji, o której mowa w ust. 2, ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, wydaje decyzję w sprawie świadczeń rodzinnych [tu: decyzję z [...].03.2022 r.] zgodnie z art. 21 za okres, o którym mowa w ust. 3."

Z cytowanych przepisów dostatecznie jasno wynika, że ustalenie przez wojewodę – na skutek wystąpienia przez organ właściwy w sprawie świadczeń rodzinnych (tu: Prezydenta Miasta) – że w danej sprawie, w ustalonym okresie (okresach), mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, implikuje obowiązek uchylenia przez wspomniany organ właściwy decyzji przyznającej świadczenia rodzinne na okres (okresy) objęte ową koordynacją.

W orzecznictwie trafnie zauważa się, że z art. 23a ust. 2 u.ś.r. nie wynika, by ustawodawca nałożył na "organy właściwe" (w rozumieniu art. 3 pkt 11 u.ś.r.; tu: na Prezydenta Miasta) obowiązek czynienia jakichkolwiek innych ustaleń, poza tym, czy osoba uprawniona lub członek jej rodziny przebywał w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenia rodzinne lub po dniu jej wydania poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. To do wojewody należy ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Przepisy u.ś.r. nie dają ani organowi właściwemu, o jakim mowa w przywołanym przepisie, ani organowi odwoławczemu – samorządowemu kolegium odwoławczemu – jakichkolwiek kompetencji do weryfikowania prawidłowości stanowiska wojewody, ani też organy te nie zostały wyposażone przez ustawodawcę w narzędzia uprawniające do dokonywania takiej kontroli. Prawidłowość poczynionych przez wojewodę ustaleń, że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają zastosowanie w ustalonym okresie, może być poddana ocenie dopiero na etapie kontrolowania wydanych przez wojewodę decyzji (por. wyrok WSA z 06.02.2020 r., III SA/Gd 858/19, CBOSA).

Z powyższego wynika, że organ właściwy [tu: Prezydent Miasta], po otrzymaniu informacji od wojewody [tu: pisma Wojewody z [...] września 2021 r.], nie ma swobody działania, lecz jest zobligowany do zastosowania art. 23a ust. 5 u.ś.r. Nie jest przy tym uprawniony do badania zasadności ustaleń wojewody, nie dokonuje analizy przesłanek, w oparciu o które wojewoda stwierdził, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Podkreślenia wymaga, że uchylenie decyzji zasiłkowej w trybie art. 23a ust. 5 u.ś.r. nie pociąga za sobą "automatycznie" skutku w postaci obowiązku zwrotu pobranych świadczeń lub odmowy ich przyznania, lecz przenosi kompetencję do rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie świadczeń rodzinnych na rzecz innego, umocowanego do tego prawnie organu – wojewody. Z art. 23a ust. 6 u.ś.r. wynika bowiem, że w przypadku, o którym mowa w ust. 5, wojewoda wydaje decyzję w sprawie świadczeń rodzinnych zgodnie z art. 21 na ustalony wcześniej okres (okresy), w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Oznacza to, że za okres (okresy), w którym osoba uprawniona do świadczeń rodzinnych, członek rodziny tej osoby lub rodzic dziecka przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, właściwym organem do orzekania w sprawie świadczeń rodzinnych jest wojewoda. To z kolei oznacza, że osoba otrzymująca świadczenie rodzinne nie zostaje ich definitywnie pozbawiona, a jedynie kompetencja do orzeczenia w ich zakresie przechodzi na inny organ (por. wyrok WSA z 13.07.2017 r., II SA/Sz 633/17, CBOSA).

Z materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy wynika, że decyzją z [...] września 2020 r. ([...]) Prezydent Miasta przyznał Skarżącej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego na syna w okresie od [...] lipca 2020 r. do [...] sierpnia 2022 r. Jak wynika z kolei z uzasadnienia decyzji tego organu z [...] września 2021 r. ([...]), pismem datowanym na [...] września 2021 r. Wojewoda – dodajmy: jako organ pełniący funkcję instytucji właściwej w związku z udziałem Rzeczypospolitej Polskiej w koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w przypadku przemieszczania się osób w granicach Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego i Konfederacji Szwajcarskiej (zob. art. 21 ust. 1 pkt 1 u.ś.r.) – poinformował Prezydenta Miasta, że w sprawie M. O. przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają zastosowanie od [...] listopada 2020 r. do [...] grudnia 2020 r. i od [...] lutego 2021 r. do nadal, ponieważ M. C. (ojciec dziecka) podlega(-ł) w ww. okresach ustawodawstwu n. i n. z tytułu wykonywania pracy na terenie tych państw.

W ślad za powyższą informacją organ I instancji prawidłowo, decyzją z [...] września 2021 r., uchylił decyzję własną z [...] września 2020 r. przyznającą Skarżącej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego na syna na ww. okresy – w związku ze zmianą właściwości rzeczowej organu do rozpoznania i rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie tego świadczenia.

Zarazem z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z [...] marca 2022 r. ([...]) Wojewoda przyznał Skarżącej na syna zasiłek pielęgnacyjny od [...] listopada do [...] grudnia 2020 r. i od [...] lutego 2021 r. i do [...] sierpnia 2022 r., w takiej samej, jak uprzednio Prezydent Miasta, wysokości ([...] zł miesięcznie).

Oznacza to, że wbrew obawom wyrażanym w skardze, sytuacja finansowa Skarżącej ani jej rodziny nie uległa przez to pogorszeniu, a jedyna zmiana dotyczyła organu właściwego do przyznania przedmiotowego świadczenia.

Z tych względów wszystkie zarzuty skargi należało uznać za ewidentnie niezasadne.

Podobnie niezasadne, a ponadto niedopuszczalne okazały się wnioski dowodowe autora skargi – o przesłuchanie na rozprawie strony oraz świadka. Najwyraźniej uszło bowiem uwagi pełnomocnika zawodowego Skarżącej, że w myśl przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a.: "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". Z cytowanego przepisu jasno wynika, że w postępowaniu przed sądem administracyjnymi możliwe jest jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe, ograniczone do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu (por. wyrok NSA z 08.09.2021 r., II GSK 1367/21, CBOSA). Pozostałe kategorie środków dowodowych – w tym dowód z zeznań świadków lub stron – zostały w tym postępowaniu wykluczone.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.