Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 971/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 ust. 4 pkt 10
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec Sędzia del. SO Aleksandra Westra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 września 2018 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...]S.A. z siedzibą w [...] (dalej również jako: "skarżącego", "inwestora") jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "organ odwoławczy") z dnia [...]lutego 2018 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...]z dnia [...]lipca 2014 r., nr [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego z drogami, parkingami i infrastrukturą techniczną na działce ew. nr [...]z obrębu [...], położonej przy ul. [...]w [...].

Stan sprawy przedstawiał się następująco:

Pismem z dnia 12 kwietnia 2013 r. skarżący zwrócił się do Prezydenta [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego z drogami, parkingami i infrastrukturą techniczną na działce ew. nr [...]z obrębu [...], położonej przy ul. [...]w [...].

Postanowieniem z dnia [...]września 2013r., Marszałek Województwa odmówił uzgodnienia ww. projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...]w zakresie zadań samorządu województwa.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł inwestor, wskazując na brak podania w zaskarżonym postanowieniu konkretnych naruszeń zapisów miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego [...], który utracił moc z dniem [...]grudnia 2003 r. oraz planu zagospodarowania przestrzennego województwa [...]. Podniesiono, że nie można uznać za wystarczające ogólnego stwierdzenia, że wnioskowana inwestycja jest sprzeczna z zamiarem – w bliżej nieokreślonym czasie - realizacji inwestycji celu publicznego, jaką jest Trasa [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]postanowieniem z dnia [...]października 2013 r., znak: [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 roku sygn. akt IV SA/Wa 2823/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z dnia [...]października 2013 r. oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...]września 2013 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd zauważył, że organy obu instancji podniosły, że teren inwestycji według ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego [...], który utracił moc z dniem [...]grudnia 2003 r. znajduje się w rezerwie terenu drogi ekspresowej - Trasy [...]. Nadto wskazały, że planowana ponadlokalna trasa drogowa została uwzględniona w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...]. Kolegium podniosło, że trasa jest drogą ekspresową i objęta jest ustaleniami tego planu, ograniczając się przy tym wyłącznie do stwierdzenia, że wynika to z tekstu planu. Nie dokonało w tym zakresie żadnych ustaleń. Nie wiadomo jaką konkretną drogę ekspresową Kolegium miało na uwadze. Z nadzwyczaj chaotycznie skompletowanych - akt administracyjnych i - przedstawionych w takim stanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, nie wynikają żadne okoliczności faktyczne, które mogłyby stanowić uzasadnienie stanowiska organu zaprezentowanego w zaskarżonym postanowieniu. Brak jest też w aktach sprawy wyrysu i wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...]września 1992 r. obejmującego teren planowanej inwestycji, jak również z Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...]przyjętego uchwałą Sejmiku Województwa [...]nr [...]z dnia [...]czerwca 2004 r.

W wyniku powyższego wyroku Marszałek Województwa [...]wydał w dniu [...]lipca 2014 r., znak: [...], postanowienie odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego z drogami, parkingami i infrastrukturą techniczną na działce ew. nr [...]z obrębu [...], położonej przy ul. [...]w [...].

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła [...]S.A., wskazując na brak wskazania w zaskarżonym postanowieniu konkretnych naruszeń zapisów miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego [...], który utracił moc z dniem [...]grudnia 2003 r. oraz planu zagospodarowania przestrzennego województwa [...].

Postanowieniem z dnia [...]lutego 2015 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]utrzymało w mocy ww. postanowienie z dnia [...]lipca 2014 r.

Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2015 r., sygn. akt: IV SA/Wa 791/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...]S.A. na postanowienie z dnia [...]lutego 2015 r.

Na skutek wniesionej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2483/15 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2015 r. oraz postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z dnia [...]lutego 2015 r.

W uzasadnieniu wyroku NSA zauważył, że zasadnicza argumentacja zawarta w zaskarżonym postanowieniu sprowadzała się do wywodzenia, że zamierzona inwestycja pozostaje w kolizji z inwestycją celu publicznego, przewidzianą w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego [...], który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. (art. 87 ust. 3 u.p.z.p.). Uznano przy tym, że w realiach sprawy istotne są również ustalenia zawarte w planie wojewódzkim z 2004. Rzecz jednak w tym, co całkowicie umknęło uwadze Kolegium, a co nie zostało także dostrzeżone w zaskarżonym wyroku, że w dacie podejmowania przez Kolegium zaskarżonego postanowienia plan wojewódzki z 2004 już nie obowiązywał. Jak wynika bowiem z treści Dziennika Urzędowego Województwa Mazowieckiego z 2014 r. pod poz. 6868, opublikowano uchwałę Nr [...] z dnia [...]lipca 2014 r. w sprawie Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] (dalej "plan wojewódzki z 2014"). § 3 powyższej uchwały ma brzmienie: "Traci moc uchwała Nr [...]Sejmiku Województwa [...]z dnia [...]czerwca 2004 r. w sprawie uchwalenia Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...]". Z kolei § 4 planu wojewódzkiego z 2014 ma brzmienie: "Uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]", co nastąpiło z dniem 15 lipca 2014 r. (fakt notoryjny). Innymi słowy na mocy § 3 w zw. z § 4 planu wojewódzkiego z 2014, z dniem jego wejścia w życie, tj. z dniem 29 lipca 2014 r., plan wojewódzki z 2004 już nie obowiązywał.

NSA stwierdził, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]utrzymując w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...]nie dostrzegło, że plan wojewódzki z 2004, na ustalenia którego powoływał się organ I instancji w czasie jego obowiązywania, przestał obowiązywać w dacie podejmowania rozstrzygnięcia przez organ II instancji. Tym samym utrzymanie w mocy odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, odwołującej się do rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym w planie wojewódzkim z 2004, który nie obowiązywał w dacie podejmowania zaskarżonego postanowienia, stanowi naruszenie prawa, przesądzające o skuteczności wniesionej skargi.

NSA w wytycznych co do dalszego postępowania wskazał, że SKO raz jeszcze rozpoznając zażalenie skarżącego, podda analizie treść planu wojewódzkiego z 2014, rozważając czy ustalenia zawarte w tym planie stanowią przeszkodę w realizacji zamierzonej przez Spółkę inwestycji, a ocena w tym zakresie stanowić będzie przesłankę wydania stosownego rozstrzygnięcia

Po ponownym rozpoznaniu sprawy SKO wydało w dniu [...]lutego 2018 r. zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie. W uzasadnieniu wskazało, że przedmiotowe rozstrzygniecie zostało wydane w oparciu o art. 53 ust. 4 pkt 10a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017r., poz. 1073), dalej: u.p.z.p. Podkreślono także, że w myśl art. 39 ust. 3 pkt 3 tej ustawy w planie zagospodarowania przestrzennego województwa uwzględnia się ustalenia strategii rozwoju województwa oraz określa się w szczególności rozmieszczenie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym.

SKO stwierdziło, że według ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego [...], który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. (art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), teren planowanej inwestycji znajduje się w rezerwie terenu drogi ekspresowej - Trasy [...]- por. ustalenia ogólne nr 20 dotyczące systemu drogowego. Organ odwoławczy podał, że wypis z tego planu stanowi część akt postępowania.

W tej sytuacji SKO stwierdziło, że planowana przez skarżącego inwestycja pozostaje w kolizji z inwestycją celu publicznego o ponadlokalnym znaczeniu, co uniemożliwia pozytywne uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Organ odwoławczy podniósł również, że w realiach niniejszej sprawy istotne są również postanowienia zawarte w uchwale Sejmiku Województwa [...]nr [...]z dnia [...]lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] (Dz. Urz. Woj. z dnia 15 lipca 2014 roku poz. [...]), zgodnie z którymi ww. inwestycja drogowa planowana jest do realizacji jako część Miejskiej Obwodnicy [...]. SKO wskazało, że do akt sprawy włączony został fragment części tekstowej planu, przekazany wraz z wyjaśnieniami [...]Biura Planowania Regionalnego w [...]przy piśmie z dnia [...]stycznia 2018 r.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł "[...]" S.A. z siedzibą w [...]. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

- art. 124 § 2 K.p.a. poprzez brak wskazania przez organ odwoławczy konkretnych naruszeń zapisów Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego [...] (uchwała Rady [...]nr [...]z dnia [...]września 1992 r.), który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. na mocy art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] (uchwała Sejmiku Województwa [...]nr [...]z dnia [...]lipca 2014 r.);

- art. 6, 7, 77 § 1 i 80 K.p.a poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia przez organ odwoławczy zgromadzonego materiału dowodowego oraz brak szczegółowej analizy zapisów dokumentów stanowiących podstawę wydania zaskarżonego postanowienia;

- art. 53 ust. 4 pkt 10a i art. 53 ust. 5 u.p.z.p. poprzez ponowne utrzymanie w mocy postanowienia Marszałka Województwa [...]z dnia 15 lipca 2014 r., co w konsekwencji doprowadziło do sprawdzenia przez organ odwoławczy, że nie jest możliwe uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że w zaskarżonym postanowieniu SKO nie wskazało wprost, które konkretne zapisy Planu Zagospodarowania Województwa [...]z 2014 r. pozostają w sprzeczności z planami inwestycyjnymi spółki. Organ odwoławczy nie przeanalizował ani ustaleń planu, ani zapisów zawartych w wyjaśnieniach [...]Biura Planowania Regionalnego w [...]przy piśmie z dnia 24 stycznia 2018 r., a nawet jeśli to uczynił, to wyników tych ustaleń nie zawarł w zaskarżonym postanowieniu, czym naruszył przepisy K.p.a.

Zdaniem skarżącego, podstawą odmowy uzgodnienia projektu decyzji, nie może być ogólne twierdzenie, że wnioskowana przez skarżącego inwestycja pozostaje w sprzeczności z zamiarem – bliżej nieokreślonej w czasie – realizacji inwestycji celu publicznego, jaką jest ponadlokalna trasa drogowa.

W ocenie skarżącego, SKO w zaskarżonym postanowieniu nie wzięło pod uwagę wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2483/15. Nie można bowiem, zdaniem skarżącego, uznać za wystarczające jedynie dołączenie do akt części Planu oraz pisma [...]Biura Planowania Regionalnego w [...]przy piśmie z dnia [...]stycznia 2018 r. bez ich gruntownej analizy w kontekście rozpoznawanego wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji.

Skarżący podniósł, że z punktu widzenia państwa prawa za niedopuszczalną uznać należy bezterminową przeszkodę inwestowania i zagospodarowania nieruchomości przez właściciela. Nieustalenie lokalizacji celu publicznego w planie miejscowym powinno skutkować albo wydaniem decyzji o warunkach zabudowy w kształcie określonym wnioskiem albo podjęciem rozmów przez Miasto o wykup przedmiotowej działki.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]wniosło o oddalenie skargi, uznając zarzuty w niej podniesione za bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej również: "P.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Jednocześnie na podstawie art. 153 P.p.s.a sąd związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu, jeżeli sprawa była przedmiotem uprzedniego orzekania przez sąd. Stosownie natomiast do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie SKO z dnia [...]lutego 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...]z dnia [...]lipca 2014 r., odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego z drogami, parkingami i infrastrukturą techniczną na działce ew. nr [...]z obrębu [...], położonej przy ul. [...]w [...]

Zgodnie z dyspozycją art. 53 ust 4 pkt 10 i 10a u.p.z.p. decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z: wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (pkt 10a); wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (10a). Natomiast art. 39 ust. 3 pkt 3 tej ustawy stanowi, że w planie zagospodarowania przestrzennego województwa uwzględnia się ustalenia strategii rozwoju województwa oraz określa się w szczególności rozmieszczenie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym.

Ze zgromadzonych w sprawie akt administracyjnych wynika, że według ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] (uchwały Rady [...] nr [...] z [...]września 1992 r.), który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r., teren planowanej inwestycji – działka nr ewid. [...]z obrębu [...]jest położony w rezerwie pod komunikację (trasa zbiorcza tranzytowa Zt (ustalenie nr 20 dotyczące systemu drogowego). Zatem prawidłowo organy w niniejszej sprawie uznały, że teren znajduje się w rezerwie terenu drogi ekspresowej – Trasy [...].

Pokreślenia wymaga, że sąd rozpoznający niniejszą sprawę związany jest – na podstawie cyt. wyżej art. 153 P.p.s.a wytycznymi zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2483/15, który uchylając poprzednie rozstrzygnięcie SKO w sprawie wskazał, że organ odwoławczy jeszcze raz rozpoznając zażalenie skarżącego, podda analizie treść Planu wojewódzkiego z 2014 r., rozważając czy ustalenia zawarte w tym Planie stanowią przeszkodę w realizacji zamierzonej przez spółkę inwestycji, a ocena w tym zakresie stanowić będzie przesłankę wydania stosownego rozstrzygnięcia.

Zatem w rozpatrywanej sprawie należy zbadać, czy SKO ponownie rozpatrując zażalenie na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zastosowało się do ww. wskazania NSA.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że do akt sprawy włączony został fragment części tekstowej planu – uchwały Sejmiku Województwa [...]nr [...]z dnia [...]lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] (Dz. Urz. Woj. Z dnia 15 lipca 2014 r., poz. [...]). SKO stwierdziło, że zgodnie z ww. Planem inwestycja planowana przez skarżącego pozostaje w kolizji z inwestycją drogową planowaną do realizacji jako część Miejskiej Obwodnicy [...].

Zdaniem skarżącego Kolegium nie wzięło pod uwagę wytycznych zawartych w ww. wyroku NSA, bowiem jedynie załączyło do akt części planu i pismo z 24 stycznia 2018 r., bez ich gruntownej analizy.

Oceniając tę kwestię Sąd doszedł do wniosku, że SKO zastosowało się do wytycznych zawartych w wyroku NSA. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę dostrzega co prawda, że w uzasadnieniu nie przedstawiono szczegółowych rozważań w tym zakresie, co niewątpliwie stanowi o naruszeniu art. 107 § 3 K.p.a., naruszenie to jednak pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, skoro dokumentacja zgromadzona w aktach administracyjnych potwierdza opisane okoliczności (kolizję planowanej przez skarżącego inwestycji z inwestycją drogową w postaci Trasy [...]). Należy bowiem podkreślić, że przyczyną uchylenia wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 791/15 oraz poprzedniego postanowienia SKO z dnia [...]lutego 2015 r. był fakt, że zarówno Sąd pierwszej instancji, jaki i organ odwoławczy nie dostrzegły, że uchwała nr [...]Sejmiku Województwa [...]z dnia [...]czerwca 2004 r. w sprawie uchwalenia Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...], na którą powoływał się organ I instancji, utraciła moc i w dniu orzekania przez organ odwoławczy obowiązywał już Plan wojewódzki z [...]lipca 2014 r. NSA zatem nakazał wziąć pod uwagę ustalenia wynikające z Planu wojewódzkiego z 2014 r. SKO ponownie rozpoznając sprawę prawidłowo uznało, że zawarte w tym Planie ustalenia co do inwestycji drogowej stanowiącej część Miejskiej Obwodnicy [...]mają istotne znaczenie i uzasadniają odmowę uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej przez skarżącego inwestycji, choć jak już wyżej wskazano, uzasadnienie tej kwestii w zaskarżonym postanowieniu jest zdawkowe.

Odnosząc się do zarzucanego w skardze braku wystarczającego, szczegółowego wykazania w uzasadnieniu postanowienia, że sporna działka została w planie wojewódzkim przewidziana pod trasę [...], to należy stwierdzić, że plany wojewódzkie zagospodarowania przestrzennego, będące aktami polityki przestrzennej o charakterze kierunkowym, określają zasady organizacji przestrzennej województwa i dokonując rozmieszczenia inwestycji liniowych wskazują tylko orientacyjny (kierunkowy) ich przebieg, bez wyznaczania linii rozgraniczających, które określałyby ich zasięg, a więc umiejscowienie w konkretnym miejscu w przestrzeni. W aktach sprawy znajduje się uchwała sejmiku Województwa [...] z [...] lipca 2014 r. z której wynika m. in., że Plan województwa ustala kształtowanie połączeń obwodnicowych województwa [...], odciążających promienisty kształt podstawowego układu drogowego i zwiększający spójność i dostępność województwa poprzez m . in. "Obwodnicę Miejską – trasa [...] – ciąg ulic klasy GP: [...] – [...] – [...] – [...] - [...] - trasa [...] – klasy GP, Trasa [...] – Klasy GP (str. 49 planu). Na str. 55 planu zaś wskazano że plan ustala m. in. realizację "Ekspresowej Obwodnicy [...]", "Miejskiej Obwodnicy [...] (w tym trasa [...] i Trasa [...]) i "Obwodnicy [...]", przebieg Trasy [...] został ukazany na mapie nr 7 "System transportowy w [...]". W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy ma podstawę w ww. zapisach planu zagospodarowania przestrzennego województwa. Nieuwzględnienie zaś planu województwa w zakresie ponadlokalnych inwestycji celu publicznego podczas ustalania warunków zabudowy dla indywidualnych przedsięwzięć prowadziłoby do zniweczenia celów, jakim służy planowanie przestrzenne na szczeblu województwa (tak wyrok NSA z 6 kwietnia 2016r. sygn. akt II OSK1921/14).

Należy zatem podkreślić, że skoro w sprawie ustalono – na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego - że działka gruntu w części objętej projektem decyzji o warunkach zabudowy znajduje się na terenie rezerwowanym w planie województwa pod budowę drogi ekspresowej, to niewątpliwie zaistniała przesłanka do odmowy uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji.

W takim stanie sprawy zasadnie przyjął organ odwoławczy, że z uwagi na ustalone położenie nieruchomości przewidzianej przez skarżącego pod zabudowę odmowa uzgodnienia projektu decyzji wynikała z dwóch przesłanek, mianowicie:

1) przeznaczenia terenu pod inwestycje drogową w uprzednim miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc,

2) ujęcia planowanej realizacji inwestycji drogowej, jako inwestycji o znaczeniu ponadlokalnym w aktualnym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa (z 2014 r.).

Wobec powyższego Sąd uznał, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza art. 124 § 2 K.p.a., bowiem zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne. Co prawda, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd dopatrzył się naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. (w zw. z art. 126 K.p.a.) jednakże, jak już wskazano wyżej, uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Brak jest również podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia art. 6, 70, 77 § 1 i 80 K.p.a. Organy działały na podstawie prawa, zebrały i rozpatrzyły cały, niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy, kierując się przy tym wytycznymi NSA, uwzględniły ustalenia planu zagospodarowania województwa [...]z 2014 r. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 10 u.p.z.p., skoro – jak już wyżej wskazano, organ uzgadniający prawidłowo uwzględnił plany województwa w zakresie ponadlokalnym inwestycji celu publicznego, co obligowało go odmowy uzgodnienia kolidującej z tymi planami inwestycji.

Co do zarzutu niedopuszczalności bezterminowego ograniczenia prawa własności w rozpatrywanej sprawie należy podkreślić, że zgodnie z art. 53 ust. 5a u.p.z.p., który na mocy art. 64 ust. 1 u.p.z.p. ma odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy, co skutkuje tym, że w przypadku odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy przez właściwe organy, z uwagi na zamiar realizacji na objętym wnioskiem terenie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 u.p.z.p., postępowanie administracyjne w sprawie warunków zabudowy zawiesza się na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Jeżeli w okresie zawieszenia postępowania nie zostanie uchwalony miejscowy plan albo nie zostanie ustalona lokalizacja inwestycji celu publicznego, związanej z tymi zadaniami, to decyzję wydaje się pomimo braku tego uzgodnienia.

Z przytoczonego unormowania wynika zatem, że ustawodawca ustanowił wyraźnie granice czasowe, w jakich odmowa uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, podjęta przez właściwy organ w trybie art. 53 ust. 4 pkt 10a, może stanowić przeszkodę dla uzyskania przez inwestora decyzji dotyczącej planowanego przedsięwzięcia budowlanego (tak przywołany wyrok NSA z 6 kwietnia 2016r. sygn. akt II OSK1921/14).

Podsumowując, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie SKO w [...] z [...] lutego 2018 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] z [...] lipca 2014 r., nie naruszają prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.