Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 4119/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Armińska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1810/17 w sprawie ze skargi M. G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. G. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lipca 2018r. sygn. akt II SA/Wa 1810/17 oddalił skargę M. G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2017r. Komendant Wojewódzki Policji w L. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby w Policji M. G. - referenta Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komisariatu Policji [...] w L., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2017r. poz. 2067 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "u.P.". W uzasadnieniu Komendant Wojewódzki Policji w L. wskazał, że w dniu 14 czerwca 2017r. został poinformowany o tym, iż Prokuratura Okręgowa w L. w ramach prowadzonego śledztwa własnego w sprawie sygn. akt [...], w dniu 14 czerwca 2017r. przeprowadziła przeszukanie szaf służbowych, będących na wyposażeniu funkcjonariuszy powyższego Wydziału, podczas którego ujawniła latarkę wyposażoną w paralizator elektryczny. Zgodnie zaś z obowiązującymi przepisami znaleziony przedmiot nie stanowi wyposażenia służbowego policjanta. Powyższe przeszukanie wynikało z faktu zgłoszenia przez I. C., stosowania wobec niego w dniu 4 czerwca 2017r. przemocy fizycznej przez policjantów poprzez użycie paralizatora oraz jednoczesne zastosowanie środka przymusu bezpośredniego, tj. kajdanek założonych na ręce trzymane z tyłu. Powyższe działania spowodowały u zgłaszającego poparzenia ciała. Według I. C. użycie przemocy miało miejsce podczas zatrzymania na ul. K. w L., jak też w pojeździe służbowym zaparkowanym przed budynkiem Ośrodka [...] przy ul. P. w L. Ustalenia wykazały, że funkcjonariusz Policji M. G. w dniu 4 czerwca 2017r. pełniąc służbę patrolową w dyspozycji dyżurnego Komendy Miejskiej Policji w L. około godz. 4:45 podjął interwencję na ul. K. w L. wobec I. C. i miał bezpośredni kontakt z zatrzymanym w pojeździe służbowym zaparkowanym przed wskazanym powyżej budynkiem Centrum [...]. Realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 u.P. pismem z dnia 15 czerwca 2017r. organ wystąpił do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa L. z prośbą o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji M. G., z uwagi na ważny interes służby. W dniu 20 czerwca 2017r. przedstawiciele ww. związku zawodowego zapoznali się z materiałami przedmiotowej sprawy, zaś pismem z dnia 20 czerwca 2017r. związek poinformował, iż decyzję o zwolnieniu M. G. pozostawiono w gestii Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. Dalej organ wskazał, iż wnioskiem z dnia 16 czerwca 2017r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w L. wystąpił do Sądu Rejonowego w L. o zastosowanie wobec M. G. tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w L. zastosował wobec ww. funkcjonariusz środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy.

Komendant Wojewódzki Policji w L., rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2017r. nr [...], zwolnił z dniem 21 czerwca 2017r. M. G. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 u.P. Decyzji tej organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Pismem z dnia 3 lipca 2017r. M. G. wniósł odwołanie od ww. rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w L.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017r. Komendant Główny Policji, w następstwie rozpoznania powyższego odwołania, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu organ podniósł, iż podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., a organ uznał, że zgromadzone w niniejszym postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego na tej właśnie podstawie. Zdaniem organu odwoławczego, w świetle zgromadzonych w sprawie materiałów, uzasadnione jest stanowisko, że skarżący nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiają pozostawienie wymienionego w służbie. Organ za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. gdyż w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Tych kryteriów P. D. nie wypełnia. Komendant Główny Policji wskazał również, że przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w K.p.a. Organ dokonał wnikliwej analizy materiału dowodowego istotnego z punktu widzenia przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., a na podstawie zebranej dokumentacji bezsprzecznie można ustalić stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy. Nie sposób zatem uznać, że zostały naruszone przepisy art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Organ uznał, że stan faktyczny sprawy został ustalony ponad wszelką wątpliwość na podstawie informacji własnych organu I instancji oraz materiałów przekazanych przez prokuratora, a zebrana dokumentacja była wystarczająca do stwierdzenia, że skarżący nie może dalej pełnić służby w Policji, bowiem nie posiada już przymiotu nieskazitelnego charakteru.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji wywiódł M. G. zarzucając naruszenie:

- art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. przez jego niewłaściwe zastosowanie,

- art. 6 K.p.a. przez bezpodstawne zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. i naruszeniu w ten sposób zasady działania organów administracyjnych na podstawie przepisów prawa,

- art. 7 K.p.a. przez nie uwzględnienie interesu skarżącego w toku postępowania,

- art. 10 K.p.a. przez przeprowadzenie postępowania w sposób niezapewniający czynnego udziału strony, a wręcz pozbawienie strony reprezentowanej przez pełnomocnika możliwości udziału w sprawie, w tym zapoznania się z aktami postępowania, a tym samym ewentualnego złożenia oświadczeń czy wniosków,

- art. 80 K.p.a. poprzez wydanie decyzji nie mającej odzwierciedlenia w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego,

- art. 107 § 3 K.p.a. przez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione ani dowodów, na których organ się oparł oraz ewentualnie przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,

- art. 108 § 1 K.p.a. przez jego bezzasadne zastosowanie i nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy nie jest to niezbędne ani ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, ani dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, ani też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2017r. sygn. akt II SA/Wa 1810/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że w realiach niniejszej sprawy przesłanka zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, z uwagi na ważny interes służby, została przez organy Policji wystarczająco wykazana. Przechodząc do przedstawionych w sprawie zarzutów, Sąd I instancji za niezasadny uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Organy bowiem prawidłowo uznały, że specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie sprawiają, iż sam fakt postawienia skarżącemu przez prokuratora zarzutów popełnienia przestępstw, stanowi przesłankę zwolnienia ze służby na podstawie ww. przepisu. Podejrzenie funkcjonariusza o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Sąd I instancji podkreślił, że funkcjonariusze Policji, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem, zaś samo objęcie funkcjonariusza M. G. zarzutem prokuratorskim dotyczącym popełnienia przestępstw z art. 247 § 2 w związku z art. 247 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks karny (Dz.U. z 2017r. poz. 2204 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako: "K.k.", w zbiegu z art. 231 § 1, art. 157 § 2 i art. 11 § 2 K.k., związanych ściśle z wykonywanymi obowiązkami służbowymi, powoduje, że traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania. Następnie Sąd I instancji wskazał, że z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, iż organ rozważył, stosownie do treści art. 7 K.p.a., słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w sytuacji podejrzenia o popełnienie ww. przestępstw, interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby, pozostaje bowiem, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Sąd I instancji zauważył także, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, o czym stanowi art. 43 ust. 3 u.P. W niniejszej sprawie przesłanka ta została spełniona. Rozkaz personalny organu I instancji został poprzedzony wystąpieniem do właściwej organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, który po zapoznaniu się z materiałem dowodowym, decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby pozostawił w gestii Komendanta Wojewódzkiego Policji w L.

Odnosząc się do argumentacji skargi, że zawinienie skarżącego nie zostało udowodnione w postępowaniu karnym, Sąd I instancji zaznaczył, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. Organ, dbając o wizerunek Policji, po uwzględnieniu okoliczności niniejszej sprawy, mógł wydać rozkaz personalny w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Ponadto Sąd podkreślił, że organ Policji nie jest organem postępowania karnego, nie był zatem uprawniony ani zobowiązany do ustalenia winy i sprawstwa skarżącego w rozumieniu przepisów prawa karnego. Z akt sprawy wynika, że niezbędne materiały z postępowania karnego, w tym m.in.: postanowienie z dnia 14 czerwca 2017r. o przedstawieniu skarżącemu zarzutów w sprawie o sygn. akt PO I Ds. 75.2017.S; postanowienie o uzupełnieniu i o zmianie zarzutów z dnia 16 czerwca 2017r.; protokoły przesłuchania podejrzanego z dnia 15 czerwca 2017r. i z dnia 16 czerwca 2017r.; postanowienie Sądu Rejonowego [...] w L. III Wydział Karny z dnia [...] czerwca 2017r. sygn. akt [...] o zastosowaniu wobec skarżącego tymczasowego aresztowania w postępowaniu przygotowawczym, zostały dołączone do akt niniejszej sprawy i poddane stosownej analizie. Organ orzekający nie mógł oceniać wartości zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego, a tym bardziej odnosić się w jakikolwiek sposób do winy skarżącego, czy jego niewinności. Sąd I instancji uznał zatem, że brak jest podstaw do twierdzenia, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia reguł postępowania dowodowego, w tym art. 80 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy Policji art. 10 § 1 K.p.a. Sąd I instancji wskazał, że skarżący został zapoznany z postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2017r., w którym zawarto pouczenie o uprawnieniach skarżącego wynikających z art. 10 § 1 K.p.a., w tym o prawie do przeglądania akt, a także do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 3 dni od daty doręczenia postanowienia. Wskazano, że powyższe czynności strona może wykonać kierując uwagi na adres siedziby Komendy Wojewódzkiej Policji w L. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący skorzystał z tego uprawnienia. W piśmie z dnia 27 czerwca 2017r. swój udział w postępowaniu zgłosił pełnomocnik skarżącego wnosząc o wyrażenie zgody na przejrzenie akt postępowania oraz wykonanie fotokopii całości akt sprawy. Pismem z dnia 3 lipca 2017r. Komendant Wojewódzki Policji w L. uwzględnił powyższy wniosek zakreślając 3-dniowy termin do zapoznania się z aktami sprawy. Pełnomocnik nie skorzystał z możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zaś pismem z dnia 4 lipca 2017r. złożył odwołanie od rozkazu personalnego wydanego w I instancji. W świetle powyższego Sąd I instancji wskazał na brak podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, w tym poprzez uniemożliwienie zapoznania się z aktami sprawy oraz złożenia oświadczeń i wniosków.

Jako nietrafny Sąd I instancji uznał również zarzut naruszenia art. 108 § 1 K.p.a. bowiem organ zasadnie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Czyniąc to, miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnie przy tym uznał, że w interesie społecznym leży natychmiastowe odsunięcie od pełnienia obowiązków funkcjonariusza, który nie daje rękojmi godnego reprezentowania formacji i prawidłowej realizacji zadań służbowych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. G., zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania polegające na:

I - niezastosowaniu art. 145 § 1 P.p.s.a. i nieuwzględnieniu skargi w sytuacji gdy zaskarżony rozkaz personalny uchybiał art. 135n ust. 4 pkt 1 u.P., bowiem utrzymywał w mocy rozkaz personalny organu I instancji, mimo iż ten wydany został z rażącym naruszeniem przepisów tj.:

a) art. 6 K.p.a. przez bezpodstawne zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. i naruszeniu w ten sposób zasady działania organów administracyjnych na podstawie przepisów prawa;

b) art. 7 K.p.a. przez nie uwzględnienie interesu skarżącego w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji;

c) art. 80 K.p.a. poprzez wydanie decyzji nie mającej odzwierciedlenia w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego;

d) art. 107 § 3 K.p.a. przez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione ani dowodów, na których oparł się oraz ewentualnie przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

II. niewłaściwym zastosowaniu art. 151 P.p.s.a., poprzez niezasadne oddalenie skargi w sytuacji, w której dostrzeżenie uchybień, jakimi dotknięte było ww. orzeczenie skutkowałoby jego uchyleniem.

Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie w całości i zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.

Odnosząc się zatem do zarzutów kasacyjnych należy dostrzec, iż autor skargi kasacyjnej wyraźnie wskazuje, iż zgłasza wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Co prawda przywołuje w tym zakresie art. 174 § 1 P.p.s.a., który to przepis nie istnieje, ale analiza postawionych zarzutów jasno wskazuje, iż zarzuty kasacji ograniczone zostały do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Wszak nawet zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., stanowiącego materialnoprawną podstawę kwestionowanego rozkazu personalnego, został postawiony wyłącznie w kontekście rażącego naruszenia w toku postępowania administracyjnego art. 6 K.p.a., co - zdaniem skarżącego kasacyjnie - nie zostało uwzględnione przez Sąd I instancji i prowadziło do niezastosowania art. 145 § 1 P.p.s.a.

Przechodząc do analizy poszczególnych zarzutów należy wskazać, iż autor kasacji jako naruszony wskazuje przepis art. 145 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy zaskarżony rozkaz personalny został wydany z naruszeniem art. 135n ust. 4 pkt 1 u.P., przez to, że utrzymywał w mocy rozkaz organu I instancji wydany z dalszymi wadami prawnymi wskazanymi w powyższym zarzucie. Tak sformułowany zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy przede wszystkim dostrzec, iż tak sformułowana skarga kasacyjna generalnie uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę zaskarżonego wyroku. Ze względu na ograniczenia, wynikające chociażby z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. To do autora skargi kasacyjnej należy podanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie, a w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania także wykazanie istotnego wpływu zarzucanego naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd I instancji. Uzasadnienie skargi kasacyjnej winno natomiast przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych. Systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 P.p.s.a. prowadzi bowiem do konkluzji, że nie jest możliwe rozpoznanie merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane. Jakkolwiek przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone zaskarżonym wyrokiem, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (vide: uchwała NSA z dnia 26 października 2009r., I OPS 10/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ), to jednak jest to możliwe tylko wtedy gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało. Wadliwości powyższego zarzutu należy upatrywać przede wszystkim w błędnym określeniu naruszonych przepisów, pomijającym przybliżenie konkretnych jednostek redakcyjnych art. 145 § 1 P.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że jeżeli przepis dzieli się na kilka jednostek redakcyjnej (np. paragrafy, ustępy, punkty, litery), to przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy dokładne wskazanie tych przepisów prawa, które – zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną – zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony gdy wskazuje ona jako naruszony konkretny przepis, z podaniem numeru konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu. Tylko tak sprecyzowany zarzut pozwala ustalić granice zaskarżenia (vide: postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 1997r. sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997/6-7/96; wyrok NSA z dnia 22 lipca 2004r. sygn. akt GSK 356/04; wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2008r. sygn. akt I OSK 2034/06; wyrok NSA z dnia 10 maja 2011r. sygn. akt II OSK 2520/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przepis art. 145 § 1 P.p.s.a., będąc normą wynikową w toku postępowania przed sądem I instancji, zawiera trzy odrębne podstawy, w oparciu o które możliwe jest uwzględnienie skargi i: uchylenie zaskarżonego aktu w całości albo w części (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.); stwierdzenie nieważność aktu w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.); stwierdzenie wydanie aktu z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Z kolei uchylenie zaskarżonego aktu w całości albo w części, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może nastąpić wskutek: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a.); naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a.); innych naruszeń przepisów postępowania, jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.). Każda z tych podstaw rozstrzygania przez sąd I instancji odwołuje się do innego rodzaju wadliwości mających miejsce w toku postępowania administracyjnego, a zatem tylko wskazanie, która z tych podstaw uwzględnienia skargi nie została zastosowana przez sąd I instancji, pozwala prawidłowo ustalić granice zaskarżenia. Badana skarga kasacyjna nie czyni zadość powyższemu wymaganiu.

Ponadto należy dostrzec, iż naruszenie przepisów postępowania, które zarzuca autor kasacji, może się przejawiać w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego. Przepisy postępowania mogą być zatem naruszone zarówno przez ich błędną wykładnię, jak i niewłaściwe zastosowanie. Dodatkowo jednak, w przypadku zarzutów skierowanych wobec tego rodzaju przepisów, strona wnosząca skargę kasacyjną oprócz wskazania, w jaki sposób doszło do naruszenia konkretnych przepisów, ma obowiązek wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy (vide: J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2011, uwaga 6 do art. 174, wyrok NSA z dnia 7 maja 2014r. sygn. akt II FSK 2985/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Autor badanej skargi kasacyjnej nie wskazuje natomiast żadnej z tych form naruszenia prawa. Powyższe nie pozwala jednoznacznie wskazać, w której postaci naruszenia, z dopuszczonych przez art. 174 P.p.s.a., skarżący upatruje pogwałcenia przywołanych przepisów postępowania. Dodatkowo należy dostrzec, iż skarga kasacyjna nie wypełnia także obowiązku wykazania istotnego wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), rozumianego jako uprawdopodobnienie możliwości odmiennego wyniku sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2014r. sygn. akt I OSK 160/13; wyrok NSA z dnia 25 listopada 2014r. sygn. akt II FSK 1224/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Co więcej postawione zarzuty kasacyjne - poza zarzutem naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. - nie doczekały się jakiegokolwiek uzasadnienia. Jak już była o tym mowa, do autora skargi kasacyjnej należy nie tylko przywołanie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie konkretnych przepisów, które uznaje za naruszone w toku dotychczasowego postępowania, ale także uzasadnienie skargi kasacyjnej, które winno przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych (art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Powyższe braki także deprecjonują wniesioną kasację, uniemożliwiając efektywną ocenę większości postawionych w niej zarzutów.

Podejmując się - pomimo powyższych zastrzeżeń - oceny zasadności zarzutu naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., który jako jedyny doczekał się wyjaśnienia powodów zarzucanego naruszenia, wskazać wypada, iż autor skargi kasacyjnej powiązał ów zarzut z naruszeniem art. 6 K.p.a., statuującym zasadę legalności działania organów administracji publicznej. Tym samym to ocena poprawności zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., determinować będzie ocenę legalności działań organów Policji na gruncie art. 6 K.p.a. Przechodząc do owej oceny należy podkreślić, iż art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. stanowi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie w owym przepisie określenia "można" przesądza, iż zwolnienie ze służby w powyższym trybie ma charakter fakultatywny (uznanie administracyjne). Decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą sądową, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem sprowadza się do zbadania, czy decyzja taka nie nosi cech dowolności, a zatem czy organ wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia sprawy oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy, w szczególności po rozważeniu interesu społecznego i słusznego interesu strony na gruncie art. 7 K.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 27 lutego 2002r. sygn. akt II SA 2972/02, Lex nr 82811).

Odkodowując zakres znaczeniowy klauzuli generalnej "ważnego interesu służby" należy odwołać się do treści art. 25 ust. 1 u.P., wskazującego na szczególny charakter cech i predyspozycji funkcjonariusza Policji. Realizacja zadań stawianych Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji wymaga bowiem, aby policjantami były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych, posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w tej formacji. Policjanta, jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych, dyskwalifikują jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania przez niego przymiotu nieposzlakowanej opinii. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa przede wszystkim same muszą prawa tego przestrzegać. Powinny one cieszyć się autorytetem w społeczeństwie, respektować zasady współżycia społecznego i dotrzymywać roty ślubowania (art. 27 ust. 1 u.P.). Osoby te muszą znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o łamanie prawa, czy też naruszanie norm społecznych (vide: wyrok NSA z dnia 22 marca 2019r. sygn. akt I OSK 1514/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przy czym stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych, lecz może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów (vide: wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 1994r. sygn. akt II SA 426/99, Lex nr 47389).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt badanej sprawy trzeba wskazać, że obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.) nie oznacza nieograniczonego obowiązku prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zakres tego postępowania jest zdeterminowany przepisami prawa materialnego, wskazującymi na fakty istotne z punktu widzenia dyspozycji normy materialnoprawnej (vide: B.Adamiak [w:] B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H.Beck 2017, s. 456-457). W niniejszej sprawie normą taką jest art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, iż zwolnienie policjanta ze służby na powyższej podstawie pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym, co oznacza, że zwolnienie może nastąpić także przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. Tym samym nie jest rolą organu Policji w takiej sprawie oczekiwanie na zakończenie postępowania karnego lub też prowadzenie postępowania mającego podważyć zasadność przedstawionych policjantowi zarzutów karnych, czy też zastosowanych środków zapobiegawczych (vide: wyrok NSA z dnia 31 października 2008r. sygn. akt I OSK 1738/07, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Trafnie wskazał Sąd I instancji, iż przesłanka zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, z uwagi na ważny interes służby, została wystarczająco wykazana. Nie może budzić wątpliwości, że postawienie skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego, którego waga i ciężar bulwersowały lokalną społeczność i który został popełniony w związku ze służbą w Policji i podczas podejmowanej interwencji, narusza dobro służby. Powyższe wyraźnie wskazuje, iż skarżący utracił przymioty konieczne do pozostania w szeregach Policji. W interesie służby, a więc w interesie społecznym leży, aby ustawowe zadania Policji były realizowane przez osoby w pełni spełniające wymagania stawiane przez przepisy u.P. Z kolei zastosowanie wobec skarżącego, w związku z zarzutem popełnienia powyższego czynu, środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, uznać należy za okoliczność, która definitywnie uniemożliwia kontynuowanie służby. Z tego też powodu Sąd I instancji słusznie uznał, że pozostawanie w służbie policjanta, który przestał legitymować się nieposzlakowaną opinią, narusza ważny interes służby. Tak więc narzut naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. jest nieuzasadniony. Powyższe czyni bezzasadnym także zarzut naruszenia art. 6 K.p.a.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 151 P.p.s.a., poza uwagami tyczącymi niewskazania właściwej jednostki redakcyjnej przepisu, podtrzymać należy te wszystkie pretensje powyżej wypowiedziane, które odnosiły się do wadliwości sformułowanego zarzutu kasacyjnego. Dodatkowo należy jednak dodać, iż powyższy przepis ma charakter wynikowy i jego zastosowanie jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie nie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, które uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. Chcąc powołać się na zarzut naruszenia tego przepisu, autor skargi kasacyjnej jest zobowiązany bezpośrednio powiązać ten zarzut z naruszeniem innych konkretnych przepisów, które to naruszenie sąd I instancji wadliwie zaakceptował (vide: wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012r. sygn. akt II OSK 2077/10; wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010r. sygn. akt I OSK 87/10, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Badany zarzut takiego powiązania jest pozbawiony. Ponadto przepis art. 151 P.p.s.a. może być naruszony gdy sąd I instancji, uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie, wydaje orzeczenie oddalające skargę, lub też gdy, uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, uwzględnia ją. W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji zgodne jest z dyspozycją zastosowanej normy prawnej. Tak więc zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. także okazał się niezasadny.

Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 P.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.