Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3483/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 122, art. 187 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 49 ust. 5c
journal: Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Bogdan Lubiński (sprawozdawca), Protokolant Maciej Wojtuń, po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2629/12 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 4 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia, odmowy rozłożenia na raty i odroczenia terminu płatności zaległości z tytułu wpłat na PFRON 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. M. na rzecz Ministra Pracy i Polityki Społecznej kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2629/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. M. (zwanego dalej "skarżącym") prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą J. J. M. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 4 października 2012 r. w przedmiocie odmowy umorzenia, odmowy odroczenia terminu płatności i rozłożenia na raty zapłaty zaległości z tytułu obowiązkowych wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że wnioskiem z dnia 16 kwietnia 2012 r. uzupełnionym pismem z dnia 1 maja 2012 r., skarżący zwrócił się do Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) o umorzenie w całości lub w części, względnie o rozłożenie na raty lub odroczenie terminu płatności zaległości z tytułu wpłat na PFRON za okres: styczeń 2009 r., od marca 2009 r. do grudnia 2010 r. oraz za okres od czerwca 2011 r. do stycznia 2012 r. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jednorazowa spłata powstałej wobec PFRON zaległości może doprowadzić do znacznego pogorszenia się sytuacji finansowej dynamicznie rozwijającego się przedsiębiorstwa, a zachwianie płynności finansowej mogłoby doprowadzić do konieczności zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej i zwolnienia 40 pracowników.

Decyzją z dnia 5 lipca 2012 r. Prezes Zarządu PFRON odmówił stronie umorzenia zaległych wpłat w kwocie 86 564,00 zł oraz odsetek w kwocie 17 125,00 zł za okres: styczeń 2009 r., od marca 2009 r. do grudnia 2010 r. oraz za okres od czerwca 2011 r. do stycznia 2012 r. z tytułu obowiązkowych wpłat na PFRON oraz odroczenia terminu płatności i rozłożenia na raty zapłaty zaległości z tytułu obowiązkowych wpłat na PFRON w kwocie 86 564,00 zł wraz z odsetkami w kwocie 17 125,00 zł za ww. okres.

Minister Pracy i Polityki Społecznej (MPiPS), po rozpoznaniu odwołania strony, decyzją z dnia 4 października 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON.

W skardze na tę decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że została wydana z naruszeniem art. 7 k.p.a., 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez ocenę i uwzględnienie jedynie okoliczności na korzyść PFRON, a niewystarczająco dostateczne rozważenie i nie zrozumienie argumentacji skarżącego podniesionej w odwołaniu, a dotyczącej m.in. jego sytuacji ekonomiczno-gospodarczej i profilu działalności.

Zarzucił również błędne przyjęcie, że skarżący nie spełnia przesłanek warunkujących chociażby odroczenie terminu płatności i rozłożenie na raty zaległości wobec PFRON. Organ błędnie ocenił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz całkowicie zbagatelizował argumenty strony, koncentrując się jedynie na pojęciu ważnego interesu publicznego rozumianego przez PFRON jako misja gromadzenia środków dla osób niepełnosprawnych mających problemy ze znalezieniem pracy, a pominięciem innego znaczenia tego samego pojęcia, a przejawiającego się w działalności strony jako podmiotu szerzącego konkurencyjność usług, rozwijającego lokalny rynek pracy, propagującego innowacyjność. Skarżący jest właścicielem i założycielem firmy J., która od kilkunastu lat z powodzeniem konkuruje z innymi firmami na szczególnie trudnym i specyficznym rynku usług telekomunikacyjnych. Konkurencją dla skarżącego są monopoliści branży telekomunikacyjnej. Podniósł, że ważny interes publiczny, o którym pisze organ II instancji, to nie tylko interes PFORN i osób niepełnosprawnych, ale także interes szeregu innych obywateli, pracodawcy, rynku lokalnego. Ważny interes publiczny sprowadza się także do konieczności utrzymania skarżącego na rynku usług telekomunikacyjny, jako wiodącego pracodawcy w dzielnicy T. (zatrudniającego, na dzień dzisiejszy, wyłącznie na umowę o pracę 44 osoby) oraz rzetelnego płatnika należności publicznoprawnych. Przedmiotowa należność, ze względu na swoją znaczną wysokość (102.996,50 zł) przekracza możliwości finansowe skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie.

Sąd pierwszej instancji – oddalając skargę – wskazał, że jak wynika z prawidłowo ustalonego przez MPiPS stanu faktycznego sprawy, w zakresie w jakim ustalenia były możliwe wobec braku współpracy strony, skarżący prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą J. w 2010 r. osiągnął z pozarolniczej działalności gospodarczej dochód w wysokości 260 657,62 zł. Sytuacji finansowej skarżącego w roku 2011 oraz w pierwszej połowie 2012 r. nie ustalono wobec nie przedłożenia przez stronę, pomimo wezwań ze strony organów orzekających, dokumentów, które tę sytuację mogłyby określać.

Zasady udzielania ulg w spłacie zadłużenia zostały uregulowane w art. 49 ust. 1, 5a, 5c i 5d ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (j.t. Dz. U. z 2011 r., nr 127, poz. 721 ze zm. - zwanej dalej "ustawą o rehabilitacji"). Ust. 1 stanowi, że do wpłat, o których mowa w art. 21 ust. 1, art. 23, art. 29 ust. 3a1, 3b, 3c i 3g, art. 31 ust. 3 pkt 1 lit. a, art. 33 ust. 4a, 4a1, 4c, 7 i 7a, oraz art. 38 ust. 2 pkt 1 lit. a tiret pierwsze ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 5a-5d oraz art. 49a i art. 49b, przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 – zwanej dalej "ord. pod."), z tym że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi Zarządu Funduszu.

Stosownie do ust. 5a), zaległości z tytułu wpłat, odsetki za zwłokę lub opłata prolongacyjna mogą być umarzane w całości lub w części decyzją Prezesa Zarządu Funduszu wyłącznie w przypadku ich całkowitej nieściągalności.

Stosownie do ust. 5b), całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 5a, zachodzi, gdy:

1) dłużnik zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia, i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie, w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej;

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 oraz w art. 361 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2009 r. nr 175, poz. 1361 ze zm.);

3) nastąpiło trwałe zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej;

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

5) wysokość zaległej wpłaty nie przekracza pięciokrotnej kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

6) stwierdzono brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;

7) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

W ocenie WSA, prawidłowo MPiPS w zaskarżonej decyzji ustalił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż żadna z ww. przesłanek nie ma miejsca. Fakt, że dłużnik żyje, prowadzi nadal działalność gospodarczą, zatrudniając kilkadziesiąt osób i w 2010 r. osiągnął dochód w kwocie przekraczające 260 tys. zł wskazuje, że stanowisko organu orzekającego jest uzasadnione.

Prawidłowo również MPiPS stwierdził, że przepisy nie przewidują możliwości umorzenia zadłużenia z uwagi na ważny interes podatnika lub interes publiczny, w oparciu o art. 67a ord. pod. Artykuł 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji odsyła wprawdzie, w zakresie wymienionych w nim wpłat, do przepisów Ordynacji podatkowej, ale zastrzega równocześnie, że przepisy Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 5a-5d. Przepisy art. 49 ust. 5a-5d zawierają regulacje dotyczące umarzania zaległości oraz rozkładania na raty i odraczania płatności zaległości i należności, wyłączając tym samym stosowanie w tym zakresie przepisów Ordynacji podatkowej.

Powołując się na art. 49 ust. 5c ustawy o rehabilitacji Sąd podkreślił, że przesłanki odroczenia terminu płatności i rozłożenia zadłużenia na raty są inne niż przesłanki umorzenia zadłużenia. Oceniając możliwość i zasadność udzielenia ulgi poprzez odroczenie terminu płatności zadłużenia lub rozłożenie zaległości na raty należało rozważyć ważny interes pracodawcy (skarżącego), jego możliwości płatnicze, oraz interes publiczny i stan finansów Funduszu. Również w odniesieniu do przesłanki ważnego interesu pracodawcy i jego możliwości płatniczych organ orzekający prawidłowo ustalił, że strona nie udowodniła, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Podnoszone przez stronę argumenty, że jednorazowa spłata zadłużenia może doprowadzić do likwidacji jej działalności gospodarczej i w konsekwencji do zwolnienia pracowników, nie zostały przez stronę w żaden sposób udokumentowane. Strona, pomimo kilkakrotnych wezwań, nie złożyła wskazanych przez organy orzekające dokumentów przedstawiających jej sytuację finansową, uniemożliwiając organom orzekającym ustalenie w jakiej rzeczywiście sytuacji finansowej się znajduje. Stosownie do art. 122 ord. pod., organy podatkowe w toku postępowania podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Nałożenie tego obowiązku na organy prowadzące postępowanie nie zwalnia strony od obowiązku współdziałania z nimi w zakresie ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, szczególnie jeżeli strona jest w posiadaniu dokumentów mogących mieć istotne znaczenie dla wyjaśnienia sprawy. W rozpoznawanej sprawie takimi dokumentami były np. bilans wraz z rachunkiem zysków i strat za 2011 r. oraz złożone w urzędzie skarbowym zeznania podatkowe za 2011 r. i kolejne miesiące 2012 r., których strona pomimo wezwań organów orzekających nie przedłożyła.

Za nieuzasadnione WSA uznał zarzuty skarżącego dotyczące niedostatecznego rozważenia argumentów związanych z sytuacją ekonomiczną prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa. Ponieważ skarżący nie przedłożył dokumentów wskazujących, że spłata zadłużenia spowoduje konieczność likwidacji jego firmy, zarzuty, iż likwidacja firmy spowoduje zwolnienie jej pracowników oraz zmniejszenie konkurencji na lokalnym rynku usług telekomunikacyjnych są bezprzedmiotowe.

Sąd zauważył, że stosownie do art. 49 ust.1 ustawy o rehabilitacji, postępowanie w sprawie prowadzone było w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej, a nie Kodeksu postępowania administracyjnego.

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną skarżącego, który wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił:

1) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a., polegające na nie uchyleniu decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 4 października 2012 r., która została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. z obrazą przepisów postępowania - art. 122 ord. pod., poprzez błędne, niepełne i niekompletne zebranie materiału dowodowego w sprawie, a następnie jego wadliwą ocenę,

2) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 49 ust. 5c ustawy o rehabilitacji, poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że skarżący nie kwalifikuje się do odroczenia terminu płatności należności lub rozłożenia go na raty.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.

Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Przepis art. 174 p.p.s.a. stanowi z kolei, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub

b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

W świetle cytowanych przepisów to do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które, w jego ocenie, naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji - w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem, Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać, bądź w inny sposób ich korygować.

Jak słusznie akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych, w sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania.

Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. należy zauważyć, że konstrukcja normy prawnej zawartej w tym przepisie składa się z hipotezy w postaci: "Jeżeli Sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania" oraz dyspozycji w postaci: "uchyla decyzję lub postanowienie". Warunkiem zastosowania dyspozycji tej normy prawnej jest spełnienie hipotezy w postaci stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej. Jeżeli Sąd nie stwierdzi naruszenia przepisów postępowania przez organ, to nie może zastosować tego przepisu.

W przypadku oddalenia skargi na decyzję lub postanowienie organu administracji można zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to WSA nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonej decyzji lub postanowienia.

Jeśli z wyroku wynika, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, że WSA nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi pierwszej instancji naruszenia omawianego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez WSA normy.

W ocenie Sądu, chybiony jest zarzut naruszenia art. 122 ord. pod., zgodnie z którym w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Jeżeli autor skargi kasacyjnej upatruje jego naruszenie "poprzez błędne, niepełne i niekompletne zebranie materiału dowodowego w sprawie, a następnie wadliwą ocenę", to powinien wskazać jakie dowody zostały błędnie ocenione lub które nie zostały uwzględnione.

Nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Z treści tego przepisu nie daje się wyprowadzić konkluzji, że organy administracyjne zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ta ostatnia środków takich nie przedstawia. Należy bowiem zauważyć, że art. 187 § 1 ord. pod. nie zwalnia strony z obowiązku współdziałania z organem podatkowym we wszechstronnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy tym bardziej, że stronie służy prawo żądania przeprowadzenia określonych dowodów (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 35/08, CBOSA).

Jak wynika z akt sprawy, skarążcy na wezwanie organu I instancji z dnia 20 kwietnia 2012 r., jak również w odpowiedzi na pismo z dnia 4 czerwca 2012 r. informujące o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie nadesłał żądanych dokumentów, tj. kopii bilansu wraz z rachunkiem zysków i strat za 2011 r. Ponadto także na wezwanie organu odwoławczego z dnia 3 sierpnia 2012 r. oraz w odpowiedzi na pismo z dnia 14 września 2012 r. nie nadesłał żądanych dokumentów finansowych obrazujących aktualną sytuację finansową strony, tj. mi. in. kopii bilansu wraz z rachunkiem zysków i strat za 2011 r. i okres od stycznia do czerwca 2012 r., kopii zeznania złożonego do Urzędu Skarbowego o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za 2011 r. Skarżący w piśmie z dnia 13 sierpnia 2012 r. zobowiązał się do nadesłania w/w dokumentów finansowych do dnia 31 sierpnia 2012 r., czego jednak nie uczynił (k. 62 akt administracyjnych).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 49 ust.5c ustawy o rehabilitacji poprzez jego błędną wykładnię "polegającą na przyjęciu iż Skarżący nie kwalifikuje się do odroczenia terminu płatności należności lub rozłożenia go na raty" należało przypomnieć, że błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisów, natomiast błędne zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Przy zarzucie błędnej wykładni skarga kasacyjna powinna wskazywać na czym polegała niewłaściwa wykładnia konkretnych przepisów oraz jaka powinna być wykładnia właściwa, natomiast sporządzone uzasadnienie winno zawierać argumentację przekonującą, iż proponowana wykładnia odpowiada prawu, zaś zastosowana przez Sąd pierwszej instancji jest błędna, ze wskazaniem motywów uzasadniających taką ocenę.

W skardze kasacyjnej postawiono zarzut błędnej wykładni, przy czym treść zarówno zarzutu, jak i uzasadnienia zostały sformułowane w sposób niezbyt jasny. Treść zarzutu można więc odczytać tak, że autorowi skargi kasacyjnej chodziło raczej o błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego. Jeśli zaś odczytać treść postawionego zarzutu naruszenia prawa materialnego łącznie z uzasadnieniem skargi kasacyjnej to wynika z tego, że skarga kasacyjna podważa ustalony w tej sprawie stan faktyczny przez organy administracji i przyjęty w tej sprawie przez Sąd I instancji, poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych. W ocenie autora skargi kasacyjnej, przesłanka ważnego interesu publicznego została spełniona, bowiem nie uwzględniono takich okoliczności faktycznych jak te, że skrzący jest założycielem firmy, dostarcza swoje usługi wyłącznie na obszarze dzielnicy T., konkuruje z innymi firmami monopolistycznymi, zatrudnia 44 osoby, etc.

Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że zgodnie z przyjętym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiskiem ustalenia faktyczne nie mogą być kwestionowane w drodze zarzutu naruszenia prawa materialnego, a dotyczy to zarówno błędnej wykładni, jak i niewłaściwego zastosowania przepisów materialnoprawnych.

Z tych względów, na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

[pic]