Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1439/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 61 a § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2015 r. sprawy ze skargi B. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267) – dalej kpa, po rozpatrzeniu zażalenia B. W., A. R. oraz J. J. – utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014r. [...] odmawiające wszczęcia, na wniosek B. W., A. R. oraz J. J., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2013 r. ([...]), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie Miastu [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego komunalnego - wielorodzinnego (dz. nr ew. [...], obr. [...]) oraz zjazdu z ul. G. (dz. nr ew. [...] obr. [...] i [...] obr. [...]), przy ul. G. i Z. w R.

Organ wskazał, że interes prawny wnioskodawcy należy oceniać według stanu prawnego z chwili złożenia wniosku, a nie wydania decyzji, a następnie powołał art. 61 a § 1 kpa, art. 28 kpa oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i wyjaśnił pojęcie interesu prawnego. Podniósł, że w sprawie pozwolenia na budowę tak w trybie zwykłym, jak i nieważnościowym krąg stron ustala się na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Następnie wyjaśnił pojęcie obszaru oddziaływania obiektu określonego w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.

Następnie podał, że ww. budynek o wysokości 15,75 m zaprojektowano 9,1 - 11,7 m od granicy działki nr ew. [...]; 37,5 m od granicy działki nr ew. [...]. Podał, że J. J. jest właścicielem działki nr ew. [...] (droga) oraz działki nr ew. [...] (tereny mieszkaniowe) - [...], A. R. jest właścicielem działki nr ew. [...] (dawnej 99 KW nr [...]), B. W. jest właścicielem działki nr ew. [...] (dawnej nr ew. [...] - KW nr [...]). Organ ustalił, że żadna z ww. nieruchomości nie graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną i wskazał, że najbliżej granic działki inwestycyjnej (od 44,65m do 83,06m - geoportal.gov.pl) leży działka nr ew. [...], a działka nr ew. [...] oraz [...] odpowiednio o: 191,17m oraz 259,55m (geoportal.gov.pl - akta GUNB).

W związku z powyższym stwierdził, że usytuowanie inwestycji względem nieruchomości wnioskodawców oraz jej wysokość nie powodują ograniczeń w zabudowie ich działek wynikających z § 12, 13, 19, 57, 60, 271 i nast. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), Podkreślił, iż ograniczenie prawa własności ma charakter cywilny i dodał, że ww. inwestycja nie jest wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.).

Organ nie znalazł również innych przepisów prawa materialnego, które dawałyby wnioskodawcom przymiot strony.

Dodał, że podnoszone rażące naruszenie prawa z uwagi na uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy winien zostać opracowany miejscowy plan nie może stanowić przesłanki przyznania przymiotu strony.

Ustosunkowując się do argumentacji, że na terenie inwestycyjnym przewidziana jest zieleń urządzona do rekreacji i wypoczynku mieszkańców osiedla organ wskazał, że ww. przeznaczenie wynika z uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2006r. ([...]) w sprawie przystąpienia do sporządzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, która nie stanowi źródła interesu prawnego, jak i uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2013r. ([...]) w sprawie stanowienia kierunków działania Prezydenta Miasta w zakresie ustalenia sposobu zagospodarowania terenów przy ul. Z. oraz uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2000r. ([...]), o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, która, w myśl art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r, poz. 647), nie jest aktem prawa miejscowego.

Dodał, że interes prawny nie wynika również art. 53 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981 ze zm.) określającego wymagania stawiane osobie wykonującej czynności kierownika oraz zastępcy kierownika ruchu zakładu górniczego albo zakładu w określonych w ustawie rodzajach czynnych albo likwidowanych zakładów górniczych, zakładów wykonujących roboty geologiczne, jak również z pozostałych przepisów powołanego wyżej aktu prawnego, który stosownie do art. 1 ust. 1 nie ma w niniejszej sprawie zastosowania.

Zdaniem organu, interes prawny wnioskodawców nie wynika z art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który nakłada na organ właściwy w sprawie ustalenia warunków zabudowy obowiązek zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy postępowanie dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, do czasu uchwalenia planu. Przepis ten nie nakłada na skarżących jakichkolwiek obowiązków, a więc nie ogranicza zabudowy ich nieruchomości.

Podobnie, interesu prawnego skarżących nie można wywodzić z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skargę na powyższe postanowienie wniosła B. W. i domagając się jego uchylenia zarzuciła naruszenie:

- art. 6 kpa, poprzez rażące naruszenie zasady praworządności, polegające na dokonaniu rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa, zaistniałym już u podstaw wydawanych decyzji, tj. zarówno dwóch decyzji o warunkach zabudowy (pierwotnej i zmieniającej), jak i decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...].11.2013r., której ważność kwestionowano wobec wydana bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa oraz niezgodnie z przepisami odrębnymi, w szczególności z uwagi na wydanie wszystkich ww. decyzji w sprzeczności z prawem miejscowym uchwałami Rady Miasta [...]: z [...] lipca 2000r. (nr [...]), z dnia [...] sierpnia 2006r. (nr [...]) w sprawie przystąpienia do sporządzenia Miejscowego Planu Zagospodarowani przestrzennego, wraz z wyraźnym określeniem na danym terenie zakresu przestrzeni zielonej, z dnia [...] maja 2013 r. (nr [...]), w której wskazany został oblig w zakresie przygotowania i terminu sporządzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, a ponadto wyraźne ograniczenie działań zmierzających do zbycia lub zagospodarowania terenu (objętego planem nr [...]), a to terenu, co do którego tyczyły się decyzje w postępowaniach o których mowa powyżej,

- art. 7 kpa, poprzez rażące naruszenie, polegające na ignorowaniu informacji osób fizycznych odnośnie wydawania kolejnych decyzji (dwóch decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę) bez podstawy prawnej oraz w sprzeczności z obowiązującym prawem miejscowym, tj. stosownymi uchwałami Rady Miasta [...] oraz w uzasadnieniu skargi,

- art. 9 kpa oraz art. 10 kpa w zw. z art. 28 kpa — poprzez naruszenie zasady informowania stron, polegające na działaniu organu w sposób skutkujący niedopuszczeniem mieszkańców terenu znajdującego się w bezpośrednim oddziaływaniu działki inwestycyjnej, której dotyczyły prowadzone postępowania, do udziału w toczących się postępowaniach w przedmiocie tak wydania decyzji o warunkach zabudowy, jak i pozwolenia na budowę,

- art. 9 kpa oraz art. 10 kpa w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego - poprzez naruszenie prawa strony skarżącej do udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy w sposób oczywisty nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, której dotyczyły decyzje o ustaleniu warunków zabudowy oraz pozwolenia na budowę,

- art. 10 § 1 kpa oraz art. 28 kpa - poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz pominięcia skarżącej jako strony w postępowaniu, polegające na uniemożliwieniu skarżącej wzięcia udziału w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na fakt, iż przedmiotowa decyzja została wydana w dniu [...] listopada 2013r., tj. w dniu następnym po decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2013 r. (zmieniającej decyzję z dnia [...] marca 2013r.)

- art. 124 § 1 i § 2 kpa - poprzez sformułowanie w zaskarżanym postanowieniu niepełnego rozstrzygnięcia, w szczególności z uwagi na okoliczność, iż organ wypowiedział się tylko co do 3 z 4 nieruchomości, co do których strona żaląca rozstrzygnięcie zgłaszała cechę oddziaływania na nieruchomość, a dokładnie - organ nie odniósł się do jednej z nieruchomości należących do J. J. dz. [...],

- art. 124 § 1 i § 2 kpa w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 20 Prawa budowlanego - poprzez pominięcie , iż nieruchomość J. J., znajduje się jedynie w odległości 44,65 m od granic działki inwestycyjnej, której dotyczyły skarżone rozstrzygnięcia, a tym samym mieści się w minimalnym zakresie określonym przez prawo, dla nieruchomości, które pozostają w obszarze oddziaływania innych nieruchomości.

- art. 28 kpa oraz art. 28 Prawa budowlanego w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 20 Prawa budowlanego - poprzez naruszenie prawa skarżącej do udziału w postępowaniach o udzielenie warunków zabudowy i w szczególności udzielenie pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy w sposób oczywisty strona skarżąca znajduje się w obszarze oddziaływania nieruchomości, której dotyczyły decyzje o ustaleniu warunków zabudowy oraz pozwolenia na budowę,

- art. 2 ust. 2 pkt 20 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego - poprzez nieposzanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich - w tym strony skarżącej.

- art. 6 i art. 7 kpa oraz art. 8 kpa - poprzez rażące naruszenie wobec niepodjęcia zgodnie z wnioskiem skarżącej wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w szczególności przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, de facto cedując na stronę skarżącą obowiązek podjęcia czynności należący do organu

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 kpa - poprzez nieprzeprowadzenie jakichkolwiek czynności w postępowaniu wyjaśniającym, w tym nieprzesłuchanie właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji

- art. 52 ust. 2 pkt 1) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 28 oraz art 2 ust 2 pkt 20) i art. 5 ust 1 pkt 9) Prawa budowlanego - poprzez określenie granic obszaru analizowanego dla wydania decyzji o warunkach zabudowy i w dalszej kolejności decyzji o pozwoleniu na budowę, w tym określeniu ww. obszaru jako odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie mniejszej jednak niż 50 metrów, w sytuacji gdy nieruchomość J. J., znajduje się w odległości jedynie 44,65 m od granic działki inwestycyjnej, której dotyczyły skarżone rozstrzygnięcia.

- art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 28 oraz art. 2 ust 2 pkt 20) i art 5 ust 1 pkt 9) Prawa budowlanego - poprzez określenie granic obszaru analizowanego dla wydania decyzji o warunkach zabudowy i w dalszej kolejności decyzji o pozwoleniu na budowę, w tym określeniu ww. obszaru jako odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów, w sytuacji gdy nieruchomości skarżących: J. J. — posiadającego działki o nr [...] oraz [...], przy czym działka o nr [...] znajduje się w odległości 44,65 m od działki inwestycyjnej, a co do działki nr [...]organ nie ustalił jej odległości, B.W. - posiadającej działkę o nr ew. [...] znajdującą się zgodnie z ustaleniami organu - w odległości o 191,17 m od granicy działki inwestycyjnej, której dotyczą skarżone rozstrzygnięcia, A. R. — posiadającej działkę o nr ew. [...] znajdującą się zgodnie z ustaleniami organu - w odległości o 259,55 m od granicy działki inwestycyjnej, której dotyczą skarżone rozstrzygnięcia, przy uwzględnieniu iż szerokość frontu działki inwestycyjnej wynosi 110 m, trzykrotna szerokość frontu działki wynosi 330 m, a tym samym wszystkie ww. nieruchomości w sposób oczywisty znajdują się na analizowanym obszarze oddziaływania na nieruchomość, a tym samym ww. skarżący posiadają interes prawny i faktyczny w udziale w prowadzonych postępowaniach w charakterze stron.

- art. 61 ust 1 pkt 1) oraz pkt 5) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, iż: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu — gdy w niniejszej sprawie, na tym obszarze funkcjonuje jedynie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca oraz szeregowa, a nie wielorodzinna kilkukondygnacyjna; decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę była zgodna z przepisami odrębnymi, w sytuacji gdy w sposób oczywisty była niezgodna z trzema uchwałami Rady Miasta [...], w tym w szczególności z Uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2013 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał przedstawioną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub istotnego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej ppsa.

Poddanym kontroli Sądu postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014r. odmawiające wszczęcia, na wniosek B. W., A. R. oraz J. J., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2013 r. ([...]), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie Miastu [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego komunalnego - wielorodzinnego na działce nr ew. [...] i zjazdu z ulicy G. na działkach nr ew. [...] obr. [...] i [...]obr. [...], przy ul. G. i Z. w R.

W świetle powołanych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie podkreślić należy, że wobec złożenia skargi tylko przez B. W. kontrola Sądu ograniczała się wyłącznie do zbadania prawidłowości ustaleń organów w zakresie tego, czy nieruchomość skarżącej tj. działka nr ew. [...] (uprzednio nr ew. [...] - [...]) położona jest w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, a w konsekwencji, czy prawidłowo organy odmówiły skarżącej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. Nie mogły zatem odnieść zamierzonego skutku zarówno zarzuty skargi odnoszące się do pozostałych wnioskodawców, a więc i J. J., jak i "mieszkańców terenu znajdującego się w bezpośrednim oddziaływaniu działki inwestycyjnej", czy też – ze względu na przedmiot niniejszej sprawy – zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. We wniosku skarżąca domagała się bowiem wszczęcia postępowania nadzwyczajnego kwestionując prawidłowość decyzji udzielającej pozwolenia na budowlę, tym samym poza zakresem badań organów pozostawały kwestie związane z naruszeniem jej prawa do udziału w innych postępowaniach, w tym toczących się w przedmiocie udzielenia warunków zabudowy.

Przechodząc do rozważań prawnych wskazać trzeba, że podstawą zastosowania w rozpatrywanej sprawie art. 61 a § 1 kpa było ustalenie przez organy, że m.in. skarżąca nie posiada przymiotu strony, bowiem jej nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2013 r., której stwierdzenie nieważności się domaga.

Stanowisko to należy podzielić.

Wszczęcie postępowania administracyjnego, w tym stwierdzenia nieważności decyzji, w świetle art. 61 a § 1 kpa, uzależnione jest – między innymi - od wstępnej oceny, czy wnioskodawca jest stroną postępowania, czy też takiego przymiotu nie posiada. Właściwe rozumienie art. 61a § 1 k.p.a. prowadzi do wniosku, że odmowa wszczęcia postępowania następuje wówczas, gdy brak interesu prawnego wnioskodawcy jest oczywisty. Oczywistość ta - co do osoby niebędącej stroną - może wynikać już z treści samego żądania wszczęcia postępowania, albo została stwierdzona w wyniku jednostkowych i prostych czynności organu. Chodzi zatem o wyłącznie o przypadek niewątpliwego i nieskomplikowanego ustalenia, że żądanie wnioskodawcy nie dotyczy jego interesu prawnego (zob. G. Łaszczyca, Postanowienie administracyjne w ogólnym postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2011, s. 188; por. J. Chmielewski, Art. 61a k.p.a. jako podstawa odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, "Monitor Prawniczy" 2014, nr 2, s. 82-84). Tym samym zastosowanie art. 61a § 1 kpa ogranicza się w zasadzie do sytuacji gdy z żądaniem wystąpił podmiot oczywiście nieuprawniony, a stwierdzenie tej okoliczności nie wymaga szerokiego prowadzenia postępowania wyjaśniającego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 17 czerwca 2005 r., OSK 1534/04; 5 kwietnia 2006 r., I OSK 725/05; 2 października 2009 r., II OSK 1501/08; 10 marca 2010 r., II GSK 433/09; 28 marca 2013 r., II GSK 321/11; wyrok WSA w Warszawie z 7 marca 2013 r., VII SA/Wa 1771/12).

Na gruncie niniejszej sprawy dodać przy tym należy, że w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego ustawodawca ograniczył krąg stron w sprawie pozwolenia na budowę do: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego wskazał zaś, że przez "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że na potrzeby konkretnej inwestycji powinien zostać wyznaczony obszar jej oddziaływania, przy uwzględnieniu indywidualnych cech projektowanego obiektu, sposób zagospodarowania jego otoczenia, przy uwzględnieniu nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu.

W świetle art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego koniecznej jest więc wykazanie, że inwestycja będzie oddziaływała na sąsiednią nieruchomość poprzez ograniczenie możliwości jej zagospodarowania wynikające z konkretnych przepisów prawa. Chodzi zatem o ograniczenie zagospodarowania nieruchomości podmiotów wymienionych w art. 28 ust. 2 cyt. ustawy, a nie ograniczenie w zabudowie działki inwestycyjnej, czego zdaje się nie zauważać skarżąca. Tym samym odwoływanie się do okoliczności związanych z ewentualnym wydaniem decyzji o warunkach zabudowy w sprzeczności z prawem miejscowym również nie mogło odnieść zamierzonego skutku, pomijając kwestię, że powołane w skardze uchwały Rady Miasta [...] stanowią dopiero akty przygotowawcze ustawodawcy miejscowego do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego.

Wbrew zarzutom skargi, w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że to na stronie skarżącej spoczywa w pierwszej kolejności obowiązek wykazania, że posiada interes prawny, który jednocześnie powinien być konkretny i realny. Takich okoliczności zarówno we wniosku, jak i w toku postępowania skarżąca nie wykazała, ograniczając się do wskazania okoliczności związanych z podejmowanymi uchwałami w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego, czy w sprawie stanowienia kierunków działania w zakresie ustalenia sposobu zagospodarowania terenów przy ul. Z. Podane okoliczności – jak wykazano wyżej - nie były wystarczające do przyznania interesu prawnego skarżącej.

Sąd podziela stanowisko organów, że z samego zestawienia odległości dzielących nieruchomość skarżącej - bez konieczności odwoływania się do przepisów innych niż wskazane w § 12, 13, 19, 57, 60, 271 i nast. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) wynika, że nie leży ona w obszarze oddziaływania planowej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 cyt. ustawy. Odległość działki nr ew. [...] stanowiącej własność skarżącej tylko od granicy działki inwestycyjnej (nr ew. [...]) wnosi bowiem 191,17 m, co przy jednoczesnym usytuowaniu planowanego budynku - co wymaga podkreślenia o wysokości 17,75 m - jeszcze w odległości co najmniej 8 m od granicy działki własnej od strony północnej (co wynika z planu zagospodarowania terenu) przesądza wprost, że działka skarżącej nie dozna żadnych ograniczeń w jej zagospodarowaniu w związku z planowaną inwestycją.

Powyższe, proste zestawienia odległości między działkami skarżącej, a działka inwestycyjną pozwalały organom na zastosowanie w niniejszej sprawie art. 61 a § 1 kpa, to jest odmowę wszczęcia postępowania, na wniosek skarżącej w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2013 r.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa. skargę oddalił.