Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1045/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 151,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 113 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na postanowienie Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta S. postanowieniem z [...], nr [...],[...], działając na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. , poz. 267 ze zm.) zwanej dalej "K.p.a.", sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji własnej z dnia [...], nr [...], udzielającej L.S. pozwolenia na budowę dla inwestycji pod nazwą: "Zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i usługowa przy [...] polegająca na:

budowie 3 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z 2 łącznikami budynków

i garażami podziemnymi na działkach nr [...], obręb [...],

przebudowie ze zmianą sposobu użytkowania budynku szkoły przy [...] na budynek biurowy na działkach nr [...], obręb [...],

zagospodarowaniu terenu z układem dojść, dojazdów, ciągów pieszych, zieleni, małej architektury dla projektowanej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej na działkach nr [...], obręb [...],

budowie dwóch zjazdów na działce nr [...], obręb [...],

budowie instalacji zewnętrznych: wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, deszczowej, ogólnospławnej, instalacji 0,4 kV, oświetlenia terenu, teletechniki na działkach nr [...] z obrębu [...], przyłączy: telekomunikacyjnego, wody, kanalizacji ogólnospławnej oraz przebudowie oświetlenia ulicznego na działkach nr [...] z obrębu [...]" przy [...] (działki nr [...])

w następujący sposób:

w wierszu 12. od góry na stronie 1. decyzji zamiast wyrazu "budowę/rozbiórkę" powinno być "budowę/rozbiórkę".

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w treści rozstrzygnięcia skreślono wyraz "budowę", zamiast wyrazu "rozbiórkę", co stanowi oczywistą omyłkę.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Wspólnota [...] podnosząc, że organ I instancji dokonał merytorycznej zmiany treści sprostowanej przez siebie decyzji w ten sposób, iż decyzję zezwalającą na rozbiórkę zmienił na decyzję zezwalającą na budowę, przez co dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Ponadto strona zarzuciła, że postanowienie nie zawiera uzasadnienia spełniającego wymogi, o których mowa w art. 107 § 3 K.p.a. z związku z art. 126 K.p.a.

Wojewoda Z. postanowieniem z dnia [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a., po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ po przytoczeniu treści art. 113 § 1 K.p.a. wskazał, że przedmiotem sprostowania w trybie określonym tym przepisem są błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki, a samo sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśnił, że artykuł 113 § 1 K.p.a. nie definiuje pojęcia oczywistej omyłki, ale już z samego potocznego rozumienia tego pojęcia wynika, że chodzi w nim o błąd pisarski lub rachunkowy albo inny, lecz zawsze dostrzegalny "na pierwszy rzut oka", ewidentny, łatwo zauważalny i nie wymagający dodatkowych zabiegów myślowych, obliczeń, ustaleń. Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono treść, która widocznie jest niezgodna z myślą organu, a została wpisana przez przeoczenie, tj. niewłaściwy dobór słowa. Oczywistość omyłki powinna wynikać bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku.

W ocenie organu odwoławczego, postanowieniem Prezydenta Miasta S. z [...] sprostowano zaistniałą w decyzji nr [...] omyłkę o charakterze oczywistym. Wzór decyzji o pozwoleniu na budowę (określony w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budową, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę) obejmuje trzy kategorie: pozwolenie na budowę, pozwolenie na rozbiórkę oraz pozwolenie na wykonanie robót budowlanych, które we wzorze decyzji występują obok siebie. Organ, w zależności od treści złożonego przez inwestora wniosku, udziela pozwolenia na jedną z trzech kategorii, skreślając dwie pozostałe jako niedotyczące. W rozpatrywanym przypadku organ I instancji omyłkowo wykreślił termin "budowę", pozostawiając wolny od przekreślenia wyraz "rozbiórkę". W efekcie niezamierzonego uchybienia oderwana od całości decyzji pierwsza część treści sentencji może wskazywać, że organ zatwierdził projekt budowlany dla inwestycji pod nazwą "Zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i usługowa przy [...]"

i udzielił pozwolenia na rozbiórkę, a nie na budowę. Jednak dalsze rozwinięcie sentencji decyzji, w której szczegółowo zostaje określony zakres planowanej inwestycji (budowa 3 budynków mieszkalnych, przebudowa budynku istniejącego, budowa dojazdów, zjazdów, przyłączy, itd.), a następnie obszerne uzasadnienie faktyczne i prawne zawarte w decyzji nie budzi wątpliwości, że decyzja zatwierdza projekt budowlany i udziela pozwolenia na realizację - budowy - wnioskowanej przez inwestora inwestycji. W tych okolicznościach organ uznał, że decyzja w swym merytorycznym rozstrzygnięciu brzmi jednoznacznie i jej sprostowane w trybie art. 113 § 1 K.p.a. pozostaje bez wpływu dla treści przyjętego rozstrzygnięcia. Natomiast podzielając zarzut strony skarżącej, że postanowienie prostujące oczywistą omyłkę nie jest dostatecznie uzasadnione, wskazał, że stanowi to o naruszeniu art. 124 K.p.a., jednak nie w stopniu uzasadniającym uchylenie przedmiotowego postanowienia.

Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. przez Wspólnotę [...], reprezentowaną przez [...]. Skarżąca wnosząc o uchylenie ww. rozstrzygnięcia, zarzuciła naruszenie art. 113 § 1 K.p.a., poprzez jego zastosowanie do sprostowania decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 13 maja 2015 r., a wskutek tego merytoryczną zmianę rozstrzygnięcia decyzji z pozwolenia na rozbiórkę, na pozwolenie na budowę obiektów.

W skardze skarżąca wskazała, że przedmiot pozwolenia na budowę stanowi element merytoryczny decyzji o pozwoleniu na budowę, co oznacza, że nie może on zostać sprostowany w trybie określonym w art. 113 § 1 K.p.a. Sprostowanie nie może bowiem prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia i to nawet wówczas, gdy zaistniały rozbieżności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a uzasadnieniem, wyrażającym wolę organu. Natomiast twierdzenie organu odwoławczego, że "decyzja w swym merytorycznym rozstrzygnięciu brzmi jednoznacznie" jest wewnętrznie sprzeczne i uchyla się wszelkim regułom logicznego rozumowania. Ponadto sentencja decyzji pozostaje sprzeczna również w pkt 6, w którym organ nałożył na inwestora obowiązek ustanowienia kierownika "robót", bez określenia, że chodzi o kierownika budowy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z. wniósł o jej oddalenie.

W piśmie z dnia [...] L.S. wniósł o odrzucenie skargi wskazując na brak umocowania zarządcy do reprezentowania Wspólnoty w przedmiotowym postępowaniu lub ewentualnie o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 24 lutego 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej popierając skargę oświadczył, że spółka została ustanowiona zarządcą nieruchomości Wspólnoty w formie aktu notarialnego i na tej podstawie wpisana do księgi wieczystej. Wobec powyższego sąd postanowił zobowiązać pełnomocnika skarżącej do przedłożenia aktu notarialnego ustanawiającego Spółkę A. zarządcą nieruchomości należącej do strony skarżącej.

W dniu [...] nadesłano do akt sprawy umowę ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i umowę sprzedaży sporządzoną w formie aktu notarialnego w dniu [...] (Rep. Nr [...]) oraz pismo zawierające stanowisko w sprawie reprezentacji wspólnoty przez zarządcę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).

W pierwszej kolejności należy odnieść się do spornej kwestii umocowania zarządcy Spółki A. do reprezentowania skarżącej Wspólnoty [...].

W świetle przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, do reprezentowania wspólnoty mieszkaniowej uprawniony jest zarząd, zaś członkiem zarządu może być wyłącznie osoba fizyczna wybrana spośród właścicieli lokali lub spoza ich grona (art. 20 ust .1 i art. 21 ust. 1 ww. ustawy). Zarząd jako organ wspólnoty składa oświadczenia w imieniu wspólnoty i do swojego działania nie potrzebuje pełnomocnictwa. Natomiast odmiennie przedstawia się sytuacja, gdy zarząd nieruchomością wspólną, zostanie powierzony na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali zarządcy jako osobie trzeciej w stosunku do wspólnoty. Wówczas zakres upoważnienia zarządcy do działania w imieniu właścicieli lokali wynika z treści postanowień umowy lub uchwał właścicieli, przewidzianych w art. 18 ust. 1 i 2 ww. ustawy, więc zarządca nie może reprezentować wspólnoty mieszkaniowej przed sądem, jeżeli nie legitymuje się odpowiednim pełnomocnictwem albo też stosowne upoważnienie nie znalazło się w umowie o określeniu zarządu bądź uchwale (por. wyrok WSA w Warszawie 11 grudnia 2007 r, VI SA/Wa 1792/02, LEX nr 438873, uchwała SN z 21 stycznia 2009 r., III CZP 129/08, LEX nr 470697, wyrok SN z 14 stycznia 2004 r., I CK 108/03, LEX nr 508810, wyrok WSA w Krakowie z 22 lutego 2010 r., II SA/Kr 1517/09, LEX nr 633138). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem z nadesłanego, w odpowiedzi na zobowiązanie sądu, aktu notarialnego z dnia [...] wynika, że Spółka A. pełni funkcję zarządcy nieruchomości wspólnej należącej do strony skarżącej. Niemniej z uwagi na wskazanie w § 10 aktu notarialnego, że zarząd będzie sprawowany zgodnie z przepisami art. 18-33 ustawy o własności lokali, zarządca w celu wykazania swojego uprawnienia do działania w imieniu wspólnoty zobligowany był do legitymowania się pełnomocnictwem do reprezentowania wspólnoty przed sądami administracyjnymi. Jak wynika z akt sprawy stosowne pełnomocnictwo zostało udzielone zarządcy w uchwale właścicieli lokali z dnia [...] nr [...], co pozwala na uznanie, że zarządca posiada należyte umocowanie do działania w imieniu wspólnoty mieszkaniowej.

Przechodząc do merytorycznej części rozważań wskazać należy, że stosownie do art. 113 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Z powyższego unormowania jednoznacznie wynika, że sprostowanie decyzji

w trybie art. 113 § 1 K.p.a. może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że oczywista omyłka to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie względnie dodanie jakiegoś wyrazu. Natomiast oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt II OSK 777/13, LEX nr 1588216, wyrok NSA z dnia 15 października 2014 r. sygn. akt II OSK 831/13 , dostępny w Internecie). Przy czym sprostować można każdy element decyzji, o ile nie wpływa to na jej treść i znaczenie, albowiem sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji czy ponownego rozstrzygnięcia w sposób odmienny od pierwotnego.

W przedmiotowej sprawie błąd polegał na tym, że organ I instancji w sentencji decyzji z dnia [...] nr [...], wskazując, iż udziela pozwolenia, wykreślił termin "budowa", a pozostawił wyraz "rozbiórka".

Zdaniem sądu, analiza treści przedmiotowej decyzji (w szczególności osnowy) prowadzi do wniosku, iż podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że powyższy błąd mieści się w pojęciu oczywistej omyłki, a naprawienie tego błędu nie doprowadziło do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. Z sentencji decyzji, jednoznacznie wynika, że organ I instancji zatwierdził projekt budowlany, zaś zakres inwestycji polega na budowie budynków mieszkalnych, przebudowie budynku, budowie zjazdów oraz instalacji zewnętrznych i przyłączy itd. Nadto wymienione w punktach szczegółowe warunki wynikające z prawa budowlanego również wskazują, że inwestycja dotyczy budowy, a nie rozbiórki. Mianowicie na formularzu, którym organ I instancji posłużył się, wykreślono pkt 2 dotyczący terminu rozbiórki. Z kolei w pkt 6 przekreślono obowiązek prowadzenia dziennika rozbiórki (pozostawiając obowiązek prowadzenia dziennika budowy), zaś jako miejsce umieszczenia tablicy informacyjnej wskazano na teren budowy, wykreślając wyraz "rozbiórki". W tej sytuacji określenie zawarte w pkt 6, iż obowiązki te spoczywają na kierowniku robót, a nie kierowniku budowy, pozostaje bez znaczenia dla oceny rangi i charakteru stwierdzonego błędu. Ponadto w osnowie, jak i uzasadnieniu decyzji, odwołano się do złożonego przez inwestora wniosku o wydanie pozwolenia na budowę jako inicjującego postępowanie w niniejszej sprawie, konsekwentnie stwierdzając, że sprawa dotyczy inwestycji polegającej na budowie.

W świetle powyższego trafnie organ uznał, że przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji było udzielenie pozwolenia na budowę, natomiast wykreślenie

w formularzu decyzji wyrazu "budowa", a pozostawienie "rozbiórka" wynikało wyłącznie z niezamierzonego uchybienia (przeoczenia) organu I instancji. Omyłka ta,

w okolicznościach niniejszej sprawy, stanowiła zatem błąd nieistotny, który nie dotyczył kwestii merytorycznych. Sprostowanie decyzji – wbrew odmiennemu twierdzeniu skarżącej - nie polegało na modyfikacji jej rozstrzygnięcia z zezwolenia na rozbiórkę, na zezwolenie na budowę, lecz służyło usunięciu ujawnionej niezgodności (tj. oczywistej, ewidentnej omyłki) zaistniałej w samym rozstrzygnięciu udzielającym zezwolenia na budowę.

W tym stanie sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie narusza art. 113 § 1 K.p.a. lub w jakikolwiek inny istotny sposób jest niezgodne z prawem, skoro organ odwoławczy dokonał prawidłowej interpretacji

i zastosowania tego przepisu, jednocześnie konwalidując uchybienie organu I instancji polegające na braku dostatecznego uzasadnienia decyzji.

Z powyższych względów, sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.