Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 571/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 pkt 1, art. 95 pkt 1, art. 96 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Jacek Fronczyk (spr.) WSA Andrzej Góraj Protokolant Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi N. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia pieniężnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2009 r. N. K. wystąpił – na podstawie art. 96 ust. 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) – do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. o ustalenie prawa i wypłatę, jednorazowo z góry, świadczenia pieniężnego, przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej za okres od dnia [...] grudnia 2009 r. do dnia [...] listopada 2010 r. Oświadczył jednocześnie, że został poinformowany przez WBE o braku uprawnień do pobierania zaopatrzenia emerytalnego w powyższym okresie.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W., mając za podstawę art. 96 ust. 4 i 9 w związku z art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.), odmówił N. K. prawa do świadczenia pieniężnego, przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.

W motywach rozstrzygnięcia wojskowy organ emerytalny podał, że stosownie do treści art. 95 pkt 1 i art. 96 ust. 4 ww. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, świadczenie pieniężne, będące przedmiotem wniosku zainteresowanego, nie przysługuje żołnierzowi zawodowemu zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej wskutek m.in. wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej w czasie trwania kontraktu na pełnienie służby terminowej lub kontraktu na pełnienie służby stałej, jeżeli pełnił zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż dziesięć lat. Ze złożonych dokumentów wynika, że N. K. pełnił czynną służbę wojskową od dnia [...] sierpnia 1994 r. do dnia [...] listopada 2009 r. Z kolei do zawodowej służby wojskowej został powołany z dniem [...] października 2000 r., a zatem okres pełnienia zawodowej służby wojskowej wynosi 9 lat i 2 miesiące.

Od powyższej decyzji N. K. złożył odwołanie do Ministra Obrony Narodowej, wnosząc o jej uchylenie i wydanie decyzji uwzględniającej jego żądanie przyznania prawa do świadczenia pieniężnego, przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Podniósł, że służba kandydacka, którą pełnił od dnia [...] sierpnia 1994 r. do dnia [...] czerwca 2000 r. jako słuchacz Wojskowej Akademii [...], jest czynną służbą wojskową. W jego ocenie, w świetle zgromadzonej dokumentacji, posiada ponad piętnastoletni nieprzerwany okres pełnienia czynnej służby wojskowej, co uprawnia do przyznania mu prawa do przedmiotowego świadczenia. Zwrócił przy tym uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2008 r. o sygn. akt II SA/Wa 888/08, mający świadczyć o zasadności jego roszczeń.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], działając w oparciu o art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 95 pkt 1 i art. 96 ww. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania.

Minister wyjaśnił, że zainteresowany wprawdzie posiada ponad piętnastoletni okres pełnienia czynnej służby wojskowej, jednakże nie posiada wymaganego piętnastoletniego okresu pełnienia zawodowej służby wojskowej, którą należy liczyć od dnia [...] lipca 2000 r., a nie – jak przyjął organ I instancji – od dnia [...] października 2000 r. Nie wpływa to jednak na rozstrzygnięcie, gdyż okres 9 lat i 5 miesięcy pełnienia zawodowej służby wojskowej w jego przypadku nie uprawnia do przyznania mu prawa do świadczenia pieniężnego, przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję N. K. zarzucił naruszenie prawa materialnego, w tym art. 96 ust. 4 w związku z art. 94 ust. 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie w sytuacji, gdy zawodową służbę wojskową, w rozumieniu art. 94 ust. 3 tej ustawy, pełnił przez okres ponad 10 lat; art. 94 ust. 3 ustawy pragmatycznej, poprzez jego niezastosowanie przy ustalaniu zakresu znaczeniowego pojęcia "zawodowa służba wojskowa" na użytek przyznania spornego świadczenia; art. 124 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż służba kandydacka nie jest zawodową służbą wojskową. Skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, przytaczając w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego argumentację, jakiej użył w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy służba kandydacka, pełniona przez skarżącego w okresie studiów w uczelni wojskowej od dnia [...] sierpnia 1994 r. do dnia [...] czerwca 2000 r., może być traktowana jako zawodowa służba wojskowa dla potrzeb przyznania prawa do świadczenia pieniężnego, przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.).

W świetle art. 3 ust. 1 przedmiotowej ustawy, żołnierze zawodowi są żołnierzami w czynnej służbie wojskowej. Żołnierze zawodowi pełnią czynną służbę wojskową jako służbę stałą albo służbę kontraktową (ust. 1a). Przepis art. 6 ust. 1 pkt 1 definiuje pojęcie "żołnierze zawodowi", wskazując, że są nimi żołnierze pełniący stałą albo kontraktową zawodową służbę wojskową. Z relacji tych dwóch przepisów wynika, że zawodowa służba wojskowa pełniona jest tylko jako czynna służba stała albo czynna służba kontraktowa. Ustawodawca nie zdecydował, by zakresem znaczeniowym pojęcia "zawodowa służba wojskowa" objąć czynną służbę wojskową, pełnioną jako służba kandydacka. Potwierdzeniem tej tezy jest brzmienie art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 wojskowej ustawy pragmatycznej, w myśl którego powołanie do zawodowej służby wojskowej następuje jedynie do służby stałej (na czas nieokreślony) lub do służby kontraktowej (na czas określony w kontrakcie). Nie może być więc mowy o naruszeniu w sprawie przepisu art. 124 ust. 1 cyt. ustawy, który dotyczy kandydatów na żołnierzy zawodowych. Jeśli ktoś jest kandydatem na żołnierza zawodowego, to – z natury rzeczy – pełniona przez niego służba kandydacka nie może być kwalifikowana w kategoriach zawodowej służby wojskowej, gdyż tę mogą pełnić jedynie żołnierze zawodowi, a nie kandydaci na żołnierzy zawodowych.

Co więcej, w myśl art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy pragmatycznej, do służby stałej w korpusie oficerów zawodowych powołuje się żołnierza służby kandydackiej mianowanego na stopień wojskowy podporucznika (podporucznika marynarki), po ukończeniu studiów w uczelni wojskowej, zaś do służby kontraktowej powołuje się w korpusie oficerów zawodowych – żołnierza służby kandydackiej, posiadającego dyplom ukończenia studiów wyższych, mianowanego na stopień wojskowy podporucznika (podporucznika marynarki), po ukończeniu szkolenia w uczelni wojskowej. Skarżący nie powinien mieć zatem wątpliwości, że zawodową służbę wojskową zaczął pełnić dopiero po ukończeniu studiów w uczelni wojskowej, a tym samym, że służba kandydacka nie może być traktowana jako zawodowa służba wojskowa.

Jak wynika ze sprawy, N. K. służbę kandydacką pełnił w okresie od dnia [...] sierpnia 1994 r. do dnia [...] czerwca 2000 r., natomiast stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej został nawiązany z chwilą powołania go do zawodowej służby wojskowej w dniu [...] lipca 2000 r. i trwał do dnia [...] listopada 2009 r., kiedy to wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego, dokonanego przez skarżącego, po 9 latach i 5 miesiącach pełnienia zawodowej służby wojskowej, został ze służby zwolniony.

Skarżący nie legitymuje się więc piętnastoletnim okresem pełnienia zawodowej służby wojskowej (art. 96 ust. 1 ustawy), zaś posiadany przez niego krótszy okres pełnienia zawodowej służby wojskowej nie pozwala jednak na stosowanie art. 96 ust. 2 ustawy pragmatycznej z uwagi na niespełnienie wymienionych w nim warunków. Oznacza to, że skarżący nie jest uprawniony do świadczenia pieniężnego, przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ww. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2009 r. o sygn. akt I OSK 842/08, publ. LEX nr 574070).

W takim stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.