Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 448/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Zabezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c i art. 135
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2019 r. sprawy ze skargi U.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] r. nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku – Białej utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad matką H.N..

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że skarżąca w dniu [...] r. złożyła w siedzibie organu I instancji wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką H.N., która orzeczeniem Obwodowej Komisji Lekarskiej ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia nr [...] w Z. z dnia [...] r. została zaliczona do pierwszej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia, począwszy od [...] r.

Podniósł, że strona sprawuje stałą faktyczną opiekę nad matką, ponadto nie pracuje, jak również nie jest zarejestrowana w urzędzie pracy i pobiera rentę rodzinną po zmarłym mężu z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

W związku z tym organ stwierdził, że z uwagi na fakt, iż skarżąca pobiera rentę z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, należało odmówić przyznania jej przedmiotowego świadczenia – zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca podniosła zarzut, że pobierana przez nią renta rodzinna nie została przyznana w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno – rentowego. Podniosła, że w związku z tym pobieranie przez nią renty rodzinnej nie może być przesłanką odmowy przyznania jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad matką H.N.

Powodem wydania rozstrzygnięcia było stwierdzenie przez organ odwoławczy, że skarżąca pobiera rentę z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a zatem w ocenie organu zaistniała podstawa odmowy przyznania świadczenia, określona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2220), według którego, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno - rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego.

Dodać przy tym należało, że w zaskarżonej decyzji organ podniósł, iż materiał dowodowy zawiera decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Bielsku - Białej z dnia [...] r., z treści której wynika, że skarżącej przysługuje renta, która od [...] r. stanowi zwaloryzowaną kwotę w wysokości 729,47 zł miesięcznie, a w oświadczeniu złożonym w dniu [...]. strona wskazała, że od [...] roku pobiera rentę rodzinną po zmarłym mężu.

Z powyższego wynika, że zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a cytowanej ustawy, organ był zobowiązany do ustalenia, czy pobierana przez skarżącą renta rodzinna z tytułu śmierci małżonka, została przyznana w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno – rentowego.

Organ pominął zatem ustalenie okoliczności, która miała podstawowe znaczenie dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto akta administracyjne nie zawierają materiału dokumentacyjnego, dotyczącego wskazanej kwestii.

W wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić więc należało, że organ odwoławczy – podobnie jak i organ I instancji – nie dokonał istotnych ustaleń i nie zgromadził niezbędnych dowodów w tym zakresie, co stanowiło naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a.

Wobec tego skargę należało uwzględnić i zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a., uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organy obydwu instancji nie ustaliły kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i w konsekwencji nie przeprowadziły oceny prawnej we wskazanym wyżej zakresie, a zatem naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazania co do dalszego postępowania, dotyczące przeprowadzenia przez organ ustaleń w sprawie, zostały zawarte w powyższych rozważaniach.