Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 706/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 16 art. 10 art. 6
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi K. W. na bezczynność Głównego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] września 2021 r. K. W. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący"), zwrócił się do Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej: "GIF", "organ") o udostępnienie, na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", następujących danych:

1) nagrania lub - jeżeli nie zostało ono sporządzone - notatek służbowych, protokołu, raportu lub innych dokumentów utrwalających, również w sposób niecałościowy, przebieg wideokonferencji przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2021 r. z udziałem Głównego Inspektora Farmaceutycznego oraz Wojewódzkich Inspektorów Farmaceutycznych,

2) wszelkich dokumentów sporządzonych po wideokonferencji podsumowujących wnioski z wideokonferencji lub ewentualne wytyczne dla Wojewódzkich Inspektorów Farmaceutycznych przekazanych przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego lub przedstawicieli Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego.

Wnioskodawca wskazał, że ww. informacje dotyczą polityki wewnętrznej oraz zasad funkcjonowania organów władzy publicznej i stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W związku z niezamieszczeniem ww. informacji w Biuletynie Informacji Publicznej ani w centralnym repozytorium, zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. podlegają udostępnieniu na wniosek.

W związku z powyższym, zwrócił się o udostępnienie ww. informacji poprzez przesianie drogą elektroniczną na podany adres e-mail.

Pismem z dnia [...] września 2021 r. organ poinformował wnioskodawcę, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej. Wskazał, że zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Waloru takiego nie posiadają dokumenty wewnętrzne, a takim jest rejestracja wewnętrznego spotkania szkoleniowego organów Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej. Dokumenty wewnętrzne służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk i nie są wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej. Powołując się na poglądy orzecznictwa, w tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 3335/21, organ wskazał również, że z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumianych jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska, lecz nie są one wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej.

Pismem z dnia 28 września 2021 r. K. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Głównego Inspektora Farmaceutycznego polegającą na nieuprawnionym zaniechaniu udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] września 2021 r. Skarżący zarzucił:

- naruszenie art. 2 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez bezpodstawny brak udostępnienia informacji wskazanych we wniosku, które - jako informacje dotyczące polityki wewnętrznej oraz zasad funkcjonowania organów władzy publicznej - stanowią informacje publiczne w rozumieniu u.d.i.p.,

- popadnięcie w stan bezczynności przez organ, który nie udostępnił skarżącemu informacji publicznej objętej wnioskiem, ani też nie odmówił udostępnienia stronie tej informacji w formie prawem przepisanej zgodnie z art. 16 u.d.i.p.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o:

- uwzględnienie niniejszej skargi przez organ w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej: "p.p.s.a.", wobec oczywistej zasadności skargi i uwzględnienie wniosku w całości poprzez udostępnienie żądanej dokumentacji stanowiącej informację publiczną w formie wskazanej we wniosku, ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia wniosku przez organ i przekazania skargi do Sądu, o:

- zobowiązanie organu do uwzględnienia wniosku poprzez niezwłoczne udostępnienie skarżącemu żądanej informacji publicznej,

- zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że żądane informacje stanowią informację publiczną, bowiem dotyczą: 1) organu władzy publicznej, tj. GIF oraz wojewódzkich inspektorów farmaceutycznych, 2) działalności związanej z wykonywaniem przez ww. podmioty zadań władzy publicznej. Zarówno wideokonferencja, która miała miejsce [...] czerwca 2021 r., jak i wytyczne oraz wnioski sporządzone po wideokonferencji obejmują działalność podmiotów publicznych, których funkcjonowanie ma z kolei przełożenie na sferę zewnętrzną, tj. podejmowanie działań przez wskazane podmioty względem obywateli. Z tego względu nie można uznać, że ponieważ dokumenty te nie zostały dotąd udostępnione, to "nie stanowią informacji publicznej" jako "dokumenty wewnętrzne". Przyjęcie takiej interpretacji byłoby sprzeczne z istotą i celem regulacji u.d.i.p. i dostępem obywateli do informacji publicznej - w tym o konkretnych działaniach podmiotów publicznych.

Nie sposób zatem zgodzić się ze stanowiskiem organu, który wskazuje, że dokumenty wewnętrzne nie stanowią informacji publicznej, a tym samym wniosek powinien zostać rozpatrzony negatywnie.

Po pierwsze, dla rozstrzygnięcia, czy dana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. bez znaczenia pozostaje fakt, czy informacja ta stanowi "wyraz stanowiska organu", czy też dotyczy wymiany informacji pomiędzy organami – u.d.i.p. nie wprowadza bowiem takich przesłanek dla oceny charakteru prawnego wnioskowanej informacji. Organ wskazując, że dokumenty wewnętrzne nie stanowią informacji publicznej, wykreował de facto nową przesłankę negatywną udostępniania informacji, która nie ma oparcia w obowiązujących przepisach. Stanowi to działanie organu administracji publicznej poza granicami prawa, a tym samym stanowi naruszenie zasady praworządności wyrażonej art. 6 k.p.a.

Po drugie, organ oparł swoje stanowisko w sprawie na selektywnie wybranych fragmentach z orzecznictwa. Co więcej, przywołane przez organ orzeczenia odnoszą się do innego stanu faktycznego, aniżeli istniejący w przedmiotowej sprawie.

Po trzecie, nawet jeśli przyjąć, że w u.d.i.p. znajduje się podstawa do odmowy udzielenia informacji (czemu skarżący zaprzecza), to w orzecznictwie oraz doktrynie wyraźnie podkreśla się, że dokumenty wewnętrzne organów władzy publicznej stanowią informacje publiczne podlegające udostępnieniu na podstawie u.d.i.p.

Uwzględniając powyższe, skarżący wskazał, że odmowa udzielenia przez organ żądanej informacji nie znajduje prawnego uzasadnienia. Żądana informacja dotyczy bowiem spraw publicznych oraz nie wystąpiły w niniejszej sprawie przesłanki negatywne, które uniemożliwiałyby jej udostępnienie na wniosek. Twierdzenie zaś przez organ, że dokumenty wewnętrzne nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. stanowi arbitralną i nieznajdującą oparcia w przepisach ustawowych subiektywną ocenę.

W niniejszej sprawie organ nie udostępnił wnioskowanych informacji, ani nie odmówił ich udostępnienia w drodze decyzji administracyjnej. Takie zachowanie organu przesądza o jego bezczynności.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Farmaceutyczny wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, iż przedmiot żądania nie stanowi sprawy publicznej. Rejestracja wewnętrznego spotkania szkoleniowego organów Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej jest dokumentem wewnętrznym, który nie podlega udostępnieniu. Zaznaczył również, że organy władzy publicznej powinny mieć możliwość podejmowania decyzji dopiero po zebraniu niezbędnych informacji, uzgodnieniu stanowisk i przeanalizowaniu możliwych wariantów danego rozstrzygnięcia, co oznacza, że od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnić należy "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Na poparcie powyższego stanowiska organ powołał orzeczenia sądów administracyjnych.

Ponadto organ wskazał, że teza zawarta w skardze, zgodnie z którą organ odmówił udostępnienia informacji publicznej nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy, gdyż żądane informacje nie mają waloru informacji publicznej, a w związku z tym nie podlegają udostępnieniu w trybie i zasadach określonych w u.d.i.p. Oznacza to, iż w niniejszej sprawie nie mogło dojść ani do udostępnienia żądanej informacji w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ani do odmowy jej udostępnienia, czyli wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Organ pozostaje w bezczynności tylko w przypadku, gdy zobligowany jest udostępnić informację publiczną, a jej nie udostępnia i nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia. W przypadku gdy informacja, o jaką ubiega się wnioskodawca, nie ma charakteru informacji publicznej, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej, jeżeli pismem poinformuje o tym wnioskodawcę.

W związku z powyższym, zdaniem GIF, brak publicznego charakteru informacji wyklucza pozostawanie organu w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 ww. ustawy, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności.

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej adresat wniosku, jeśli jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 i art. 13 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 u.d.i.p.), poinformować, że danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Przy czym w przypadku, gdy - wbrew ocenie podmiotu zobowiązanego - wnioskodawca uznaje, że żądane przez niego informacje stanowią informację publiczną i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p., może zwalczać stanowisko tego podmiotu wnosząc skargę na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W postępowaniu zainicjowanym taką skargą sąd administracyjny, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., dokonuje weryfikacji czy spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy u.d.i.p., tj. czy wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej oraz czy żądane informacje posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (pkt 1). Natomiast informacją publiczną, stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jest każda informacja o sprawie publicznej. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych "informację publiczną" definiuje się jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14; z dnia 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1574/19, publ. CBOSA). Przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej określa art. 6 ust. 1 u.d.i.p, który w punkcie 4 lit. a stanowi, że udostępnieniu podlega informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. Zgodnie art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.

A contrario do ww. definicji ustawowej dokumentu urzędowego w piśmiennictwie i orzecznictwie zostało wypracowane pojęcie dokumentu wewnętrznego. Mianowicie przyjmuje się, że dokumentem wewnętrznym jest taki dokument, który nie spełnia przesłanek określonych w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., czyli jest to dokument "roboczy", potrzebny do podjęcia końcowych, ostatecznych działań, czynności, decyzji. Dokument wewnętrzny nie jest informacją już istniejącą, wytworzoną i ostateczną, a jedynie prowadzącą do wytworzenia "ostatecznego produktu" w postaci informacji publicznej, która ma cechę oficjalności (R. Cybulska, Brak przymiotu informacji publicznej tzw. dokumentu wewnętrznego na przykładzie wybranych orzeczeń, Przegląd Prawa Publicznego, rok 2014, nr 9). Dokument wewnętrzny służy realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądza o kierunkach działania organu. Dokument taki, nawet jeżeli przedstawia sferę faktów, to jest pozbawiony waloru oficjalności. Jako służący gromadzeniu i wymianie informacji oraz uzgadnianiu stanowisk i poglądów, dokument wewnętrzny nie jest dla organu wiążący, ma jedynie charakter organizacyjny i porządkowy. Innymi słowy, dokumenty wewnętrzne nie decydują o kierunkach działania organu, gdyż nie są wyrazem jego oficjalnego stanowiska (P. Wróblewska, Zasada jawności działań administracji a prawo dostępu do dokumentów wewnętrznych na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, Przegląd Prawa Publicznego, rok 2016, nr 5). Dokument wewnętrzny to taki, który został wytworzony w zakresie działania danego podmiotu i wyraża opinię w sprawach szczegółowych, poglądy przedstawione w toku narad albo dyskusji, a także porady udzielane w ramach konsultacji (E. Jarzęcka-Siwik, Dostęp do informacji publicznej, Kontrola Państwowa, 2002, nr 1, s. 29).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że pojęcie "dokument wewnętrzny" stosuje się dla określenia dokumentów, które nie są skierowane do podmiotów zewnętrznych. Mogą one służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk, mogą określać zasady działania pracowników w określonych sytuacjach, mogą też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu. Dokumenty takie mogą mieć dowolną formę, nie są wiążące co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, a zatem nie stanowią informacji publicznej (por. m.in. wyroki NSA: z 4 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 430/14; z 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1599/15; z 5 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2693/15; z 26 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2678/16; z 8 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1669/18; z 28 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 3211/18; z 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3154/21; publ. CBOSA).

Dokumentami wewnętrznymi, a więc niemającymi charakteru informacji publicznej, są m.in.: korespondencja wewnętrzna, wymieniana między pracownikami podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej, opinie i ekspertyzy, odnoszące się do przyszłych działań podmiotu zobowiązanego, a także dokumentacja związana ze spotkaniami, posiedzeniami czy zebraniami np. członków organu kolegialnego, czy pracowników organu (por. wyroki NSA z 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 114/15; z 3 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1415/15; z 2 marca 2021r., sygn. akt III OSK 499/21; z 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1107/19; publ j.w.).

Dokumentów wewnętrznych nie można kwalifikować jako informacji publicznej. Dla uzasadnienia tego stanowiska wskazuje się na autonomię decyzyjną podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, która wyklucza swego rodzaju "totalną" kontrolę za pomocą ustawy o dostępie do informacji publicznej wszelkich działań podmiotu zobowiązanego. Dostęp do informacji publicznej nie może krępować działań podmiotu zobowiązanego oraz nie obejmuje każdego przejawu jego działalności. Dostęp do informacji publicznej nie oznacza więc, że każda działalność podmiotu zobowiązanego wykonywana w ramach jego kompetencji, jest informacją publiczną oraz że każdy wytworzony przez niego dokument podlega ujawnieniu (P. Szustakiewicz, Problemy dostępu do informacji publicznej na tle orzecznictwa sądów administracyjnych, Samorząd Terytorialny, rok 2015, nr 4).

Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy wskazać należy, że wniosek z dnia [...] września 2021 r. został skierowany do Głównego Inspektora Sanitarnego, a więc podmiotu zobowiązanego co do zasady do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.d.i.p.

Przedmiot wniosku obejmował udostępnienie: 1) nagrania lub notatek służbowych, protokołu, raportu bądź innych dokumentów utrwalających przebieg wideokonferencji przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2021 r. z udziałem Głównego Inspektora Farmaceutycznego oraz Wojewódzkich Inspektorów Farmaceutycznych; 2) wszelkich dokumentów sporządzonych po wideokonferencji podsumowujących wnioski z wideokonferencji lub ewentualne wytyczne dla Wojewódzkich Inspektorów Farmaceutycznych przekazanych przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego lub przedstawicieli Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego.

W odpowiedzi na ww. wniosek organ, w ustawowym terminie, poinformował skarżącego, że żądana informacja nie posiada waloru informacji publicznej. Rejestracja wewnętrznego spotkania szkoleniowego organów Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej stanowi bowiem dokument wewnętrzny, który nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p. W ocenie Sądu stanowisko organu uznać należy za prawidłowe.

Realizując spoczywający na sądzie administracyjnym obowiązek kontroli dokumentów źródłowych będących przedmiotem wniosku informacyjnego i dokonania oceny ich charakteru (por. np. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 192/13, publ. CBOSA) Sąd zapoznał się z materiałem powołanym przez organ w piśmie z dnia [...] września 2021 r. Materiał ten odzwierciedlający przebieg spotkania szkoleniowego w formie wideokonferencji, o którym mowa w ww. piśmie, stanowi dokument wewnętrzny w przedstawionym wyżej rozumieniu tego pojęcia. Dokument ten nie posiada waloru oficjalności - rejestruje przebieg spotkania, wymianę poglądów i stanowisk, nie jest skierowany na zewnątrz. Nie posiada waloru informacji publicznej i w konsekwencji nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p.

Jak dodatkowo wyjaśnił pełnomocnik organu w piśmie z dnia [...] lutego 2022 r. ww. nagranie jest jedynym utrwalonym zapisem z wideokonferencji, o której mowa we wniosku z dnia [...] września 2021 r.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że organ nie pozostawał w bezczynności. Organ udzielił bowiem, w ustawowym terminie 14 dni, odpowiedzi na wniosek skarżącego informując, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. W świetle akt sprawy stanowisko to jest prawidłowe. Skoro charakter żądanych przez skarżącego informacji wskazywał, że nie mają one charakteru publicznego, organ mógł zawiadomić o tym skarżącego w zwykłym piśmie, a nie w decyzji, o której mowa w art. 16 u.d.i.p. Ta bowiem zastrzeżona jest dla informacji posiadających walor publiczny i dotyczy podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia, który zamierza wydać rozstrzygnięcie odmowne bądź umarzające prowadzone postępowanie. Brak jednego z tych elementów oznacza zaś zakaz załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej.

Konkludując stwierdzić należy, że nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 2, art. 10 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 16 u.d.i.p.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.