Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 599/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 2 pkt 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Dorota Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2013r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2009r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] określającą Spółce A z o.o. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za luty 2009 r. i umarzającą postępowanie podatkowe w zakresie określenia zobowiązania podatkowego za wymieniony okres rozliczeniowy.

W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w następstwie kontroli podatkowej organ pierwszej instancji stwierdził, iż Spółka z naruszeniem obowiązujących przepisów:

1) odliczyła podatek naliczony w łącznej kwocie 107.690 zł, wynikający z faktur wystawionych przez Spółkę B z o.o. (dalej w skrócie: [...]), które stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane, co stanowi naruszenie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej "ustawa o VAT"),

2) rozliczyła wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (na łączną wartość 314.778 zł) na rzecz Spółki C, z/s [...], NIP [...], która w rzeczywistości nie miała miejsca.

Odnośnie spornych faktur, wystawionych przez Spółkę B z o.o. organy podatkowe ustaliły, że zostały podpisane przez H.S. i opatrzone pieczęcią Spółki B z o.o. Faktury dotyczą sprzedaży węgla, jednak zdaniem organów podatkowych nie dokumentują faktycznych transakcji. Ustalono, że faktury sporządził J.F. posługując się danymi Spółki B z o.o. i podrabiając podpis H. S.

J. F. w wrześniu 2008 r. sprzedał udziały w Spółce B z o.o., M. S. Nabywca udziałów podczas przesłuchania (przesłuchanie z dnia 8 lutego 2010 r. przez pracowników Urzędu Skarbowego w K.) oświadczył, że Spółka B z o.o. nie zajmowała się sprzedażą węgla kamiennego i nie przeprowadzała żadnych transakcji ze Spółką A z o.o. Świadek zeznał, że nie zna tej Spółki, jak również osoby będącej jej prezesem (W.M.) ani H. S. Po okazaniu mu spornych faktur, oświadczył, że nie zostały wystawione przez Spółkę B z o.o. Wyjaśnił, że faktury wystawiane przez Spółkę B z o.o. posiadają inną szatę graficzną, a ponadto Spółka B z o.o. nie posiadała nigdy rachunku w Banku A.

H. S. przesłuchana w dniu 16 listopada 2009 r. w charakterze świadka przez Prokuraturę Okręgową w G. (sygn. akt [...]) zeznała, że nie pamięta okoliczności nabycia udziałów w Spółce B z o.o. Oświadczyła, że miało to prawdopodobnie miejsce w G., w 2008 r. Nie pamięta natomiast nazwiska osoby od której kupiła udziały. Po okazaniu jej umowy sprzedaży udziałów z dnia 28 maja 2008 r. potwierdziła, że podpis pod umową jest jej podpisem. Na okazanym zdjęciu świadek rozpoznała J. F., od którego kupiła udziały w Spółce B z o.o. Oświadczyła, że nie złożyła stosownych dokumentów do Krajowego Rejestru Sądowego. H. S. zeznała, że nie zna Spółki A z o.o. i nie wie czym zajmuje się ta spółka.

Podczas przesłuchania przeprowadzonego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. w dniu 30 września 2010 r. H. S. oświadczyła, że podpisy pod zakwestionowanymi fakturami wystawionymi przez Spółkę B z o.o. na rzecz skarżącej Spółki, nie są jej podpisami oraz że nie uczestniczyła w żadnych transakcjach z tą Spółką, nie zna również W.M. – prezesa skarżącej Spółki A z o.o.

J. F. przesłuchany charakterze świadka, w dniach 20-21 marca 2009 r., przez Prokuraturę Okręgową w G. zeznał, że udziały w Spółce B z o.o. nabył na polecenie i za pieniądze K. L. Działalność Spółki B z o.o. polegała na wystawianiu faktur sprzedaży różnorodnych towarów i usług, głównie z branży budowlanej. Świadek zeznał, że faktury dotyczące nabycia towarów otrzymywał od K. L., podobnie jak dane podmiotów na rzecz których były wystawiane faktury sprzedaży. Deklaracje dla potrzeb podatku od towarów i usług sporządzał na podstawie danych, które otrzymywał od K. L. Jesienią 2008 r., na polecenie K. L. sprzedał udziały w spółce mężczyźnie o imieniu M., mieszkającemu w K.

W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, iż w dniu 11 stycznia 2010 r. postanowieniem (sygn. akt [...]), Prokuratura Okręgowa w G. przedstawiła J. F. zarzuty między innymi o to, że w okresie od 7 czerwca 2008 r. do 20 marca 2009 r. w G. i innych miejscowościach na terenie kraju, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw i przestępstw skarbowych, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, po uprzednim otrzymaniu niezbędnych do wystawienia faktur danych, w celu użycia za autentyczne sporządzał fikcyjne faktury VAT dotyczące sprzedaży towarów i usług m.in. dla Spółki A z o.o., 49 faktur na łączną kwotę 2.647.661,81 zł, zbywając je następnie za kwotę odpowiadającą 18% wartości wskazanej w nich kwoty właścicielowi wyżej wymienionej firmy, tj. o przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. w związku z art. 12 k.k. i art. 65 § 1 k.k. (zarzut III).

W dniu 14 stycznia 2010 r. J. F. został przesłuchany w charakterze podejrzanego i przyznał się do przedstawionych mu zarzutów. Potwierdził również fakt wystawiania faktur VAT na zlecenie K. L., który dostarczał mu danych nabywców potrzebnych do wystawienia faktur VAT.

W dniu 15 października 2010 r. J. F. ponownie przesłuchany w charakterze podejrzanego dodał, że nigdy nie widział przedmiotowego węgla, nigdy nie spotkał prezesa skarżącej Spółki – W. M., nie zna również pracowników tej Spółki.

W toku postępowania prowadzonego przez Komendę Policji w W. pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w W. ([...], [...]), w dniu 4 lutego 2011 r. został przesłuchany w charakterze świadka W.M. - Prezes zarządu skarżącej Spółki. Zeznał, że otrzymał propozycję nabycia dużej ilości węgla po atrakcyjnej cenie. Propozycja obejmowała również transport węgla. Ofertę złożyła osoba o imieniu D., prowadząca śląski oddział Spółki B z o.o. Spółki nie podpisały żadnej umowy dotyczącej sprzedaży węgla. Dostawy węgla były uzgadniane ustnie. Zapłata następowała w formie gotówkowej.

Rekapitulując, organ odwoławczy stwierdził, że Spółka B z o.o. nie mogła dokonać sprzedaży węgla i nie dokonywała jej, ponieważ nie dysponowała takim towarem.

Organ stwierdził ponadto, że w deklaracji VAT-7 za wymieniony na wstępie okres rozliczeniowy, skarżąca Spółka niezasadnie rozliczyła wewnątrzwspólnotową dostawę węgla kamiennego na rzecz węgierskiego kontrahenta: Spółki C. Transakcje te zostały udokumentowane fakturami VAT. Przy każdej z faktur znajduje się specyfikacja wraz z odbiorem towaru opatrzona pieczątką węgierskiej spółki.

Organy podatkowe ustaliły, że z danych zawartych w systemie VIES podmiotem, któremu został przydzielony numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych [...] jest inny podmiot, natomiast Spółka C ma nadany numer [...].

Ponadto w wyniku czynności sprawdzających, dokonanych na wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., przez węgierską administrację podatkową ustalono, że za okresy od września do grudnia 2008 r. oraz kwiecień 2009 r. Spółka C nie złożyła deklaracji podatkowych, nie zostało zatem potwierdzone, że miało miejsce wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Ponadto kontrahent o podanym numerze identyfikacji podatkowej [...] jest zarejestrowany pod adresem [...], B.. Zgodnie z informacją zwrotną przesłaną przez węgierską administrację podatkową kontrolujący pojechali do B., jednakże nie znaleźli takiego adresu. Próbując poszukać go w oficjalnej bazie danych Urzędu Burmistrza uzyskali informację, że Spółka C nie jest znana i że wymieniony adres nie istnieje.

Dyrektor zarządzający Spółką C – S. T. złożył oświadczenie, zgodnie z którym Spółka C zajmowała się handlem warzywami oraz owocami. Ponadto z odpowiedzi wynika także, że Spółka C za 2009 r. złożyła zerowe deklaracje dla podatku VAT, a administracja podatkowa nie jest w stanie potwierdzić wewnątrzwspólnotowego nabycia węgla kamiennego przez Spółkę C w okresach objętych zapytaniem.

Z dokumentów przewozowych załączonych do faktur dokumentujących wewnątrzwspólnotową dostawę węgla kamiennego dla węgierskiej Spółki C a także z oświadczenia Prezesa skarżącej Spółki W. M. wynika, że węgiel był przewożony samochodami węgierskimi, których numery rejestracyjne są wymienione dokumentach CMR. Z protokołów przesłuchań właścicieli tych pojazdów, przeprowadzonych przez węgierskie organy podatkowe, wynika że węgiel kamienny w ilości wynikającej z faktur nie mógł być transportowany samochodami wymienionymi w dokumentach CMR, ponieważ typ tych pojazdów i ich ładowność nie pozwalały na przewiezienie 25.000 kg. Ponadto właściciele tych pojazdów oświadczyli, że nie przewozili węgla z Polski na Węgry. Właściciela jednego z pojazdów nie udało się ustalić ponieważ pojazd o wskazanym numerze nie istniał w węgierskiej ewidencji pojazdów.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał również że T. S. oświadczył podczas przesłuchania, że Spółka C zajmowała się hurtowym handlem owocami. Wymienione towary były również przedmiotem transakcji ze Spółką skarżącą. Potwierdził, że miało miejsce kilka dostaw węgla, który był transportowany polskimi samochodami. Oświadczył, że jego podpisy pod dokumentami CMR są autentyczne. Wyjaśnił, że zdarzało się, że dostawał od W. M. dokumenty wskazujące że przedmiotem dostawy był węgiel, podczas gdy faktycznie otrzymywał ziemniaki. Oświadczył też że podpisywał in blanco dokumenty CMR ponieważ towary były przewożone do kolejnego nabywcy.

W ocenie organu odwoławczego, przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że dokumenty przedstawione przez skarżącą Spółkę (faktury VAT, specyfikacja towaru wraz z odbiorem opatrzona pieczęcią spółki węgierskiej oraz dokumenty przewozowe CMR) nie potwierdzają faktu wywiezienia i dostawy węgla dla kontrahenta węgierskiego. Konkludując, Dyrektor Izby Skarbowej ocenił, że nie doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Spółka A z o.o., reprezentowana przez adwokata, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której zarzuciła naruszenie art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 3 lipca 2012 r., poz. 749 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie: "O.p.", poprzez zaniechanie odniesienia się do argumentów zawartych w odwołaniu.

Ponadto Spółka A z o.o. zarzuciła naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i § 3 oraz art. 191 O.p. polegające na zaniechaniu przeprowadzenia wnioskowanych przez spółkę dowodów, nieuwzględnieniu okoliczności notoryjnych, naruszenia zasady bezpośredniości, zaniechaniu zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji sformułowanie oceny na podstawie niepełnego materiału dowodowego.

Spółka zarzuciła również naruszenie art. 29 ust. 1, ust. 10 i ust. 11 ustawy o VAT.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (...). Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Z cytowanych przepisów wynika, że prawo do odliczenia wiąże się z nabyciem towarów i usług, zaś faktura stanowi podstawowy dokument na podstawie którego podatnik - nabywca towaru (usługi) odlicza podatek naliczony. Innymi słowy źródłem prawa do pomniejszenia podatku należnego jest nabycie towarów (usług) służących kupującemu do wykonywania czynności opodatkowanych, natomiast faktura VAT dokumentująca transakcję nabycia towarów (usług) ma potwierdzać tę czynność. Z uwagi na okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy podkreślenia wymaga, że skoro art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT stanowi o "...fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług", to podstawą odliczenia nie mogą być dowolne faktury – wystawione przez jakikolwiek podmiot, ale faktury wystawione przez podatnika, który dokonał dostawy towaru. Tylko faktury wystawione przez podatnika dokonującego dostawy towaru są podstawą do odliczenia podatku naliczonego przez kupującego.

Faktura, która wskazuje jako sprzedawcę podmiot, który nie był rzeczywistym sprzedawcą towaru (usługi) nie jest fakturą z tytułu nabycia towarów i usług. Przyznanie prawa do odliczenia podatku w powyższym przypadku oznaczałoby, że prawo to przysługuje z tytułu samego posiadania faktury z wykazanym podatkiem, który nie jest należny od podmiotu, który fakturę taką wystawił, jako nierealizującym czynności opisanej w tej fakturze. Tymczasem prawo do odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku podatkowego z tytułu faktycznej czynności podatnika wystawiającego fakturę, czyli obowiązku podatkowego powstałego na poprzednim etapie obrotu (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2009 r. sygn. akt I FSK 388/08).

Dopełnieniem regulacji zawartej w cytowanych powyżej przepisach jest art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, który stanowi materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji. W myśl tego przepisu nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

W ocenie Sądu organy podatkowe zgromadziły materiał dowodowy, który jednoznacznie wskazuje, że skarżąca Spółka odliczyła podatek naliczony z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane między podmiotami w tych fakturach wskazanymi. Dowiodły, że Spółka B z o.o. nie dokonywała dostaw węgla, zaś faktury sygnowane przez ten podmiot miały służyć jedynie do pomniejszenia należności z tytułu podatku od towarów i usług.

Wystawieniu spornych faktur zaprzeczyła H. S. oświadczając, że nie podpisała faktur wystawionych przez Spółkę B z o.o. oraz że nie uczestniczyła w transakcjach ze skarżącą Spółką i nie zna jej prezesa. Organy podatkowe trafnie przyjęły, że osobą, która sporządziła sporne faktury był J. F., który na polecenie K. L. nabył udziały w Spółce B z o.o. Spółka B z o.o.nie prowadziła działalności handlowej. J. F. pod dyktando K. L. "trudnił się" sporządzaniem faktur dokumentujących m.in. rzekomą sprzedaż węgla dla skarżącej Spółki.

Dnia 11 stycznia 2010 r. Prokuratura Okręgowa w G. przedstawiła J. F. zarzuty między innymi o to, że w okresie od dnia 7 czerwca 2008 r. do dnia 20 marca 2009 r. w G. i innych miejscowościach na terenie kraju, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw i przestępstw skarbowych, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, po uprzednim otrzymaniu niezbędnych do wystawienia faktur danych, w celu użycia za autentyczne, sporządzał fikcyjne faktury VAT dotyczące sprzedaży towarów i usług m.in. dla Spółki A z o.o., z/s K. 49 faktur na łączną kwotę 2.647.661,81 zł, zbywając je następnie za kwotę odpowiadającą 18% wartości wskazanej w nich kwoty właścicielom wyżej wymienionych firm, tj. o przestępstwo z art. 270 § 1 kk w związku z art. 12 kk i art. 65 § 1 kk (zarzut III).

W dniu 14 stycznia 2010 r., będąc przesłuchiwanym już w charakterze podejrzanego, J. F.przyznał się do przedstawionych mu zarzutów. Potwierdził również swoje zeznania złożone podczas przesłuchania w charakterze świadka w dniach 20-21 marca 2009 r. W trakcie przesłuchania podejrzanemu okazano faktury VAT zatrzymane w skarżącej Spółce, dokumenty KP oraz inne dokumenty zabezpieczone w toku postępowania. Przesłuchiwany w zakresie okazanych faktur VAT wystawionych na rzecz Spółki A z o.o. zeznał, że on te faktury wykonał i podpisał nazwiskiem "S.". Dodał, że wszystkie faktury, które "przeszły" przez jego ręce, na pewno zostały podpisane przez niego nazwiskiem "S.". Po sprzedaży przez niego Spółki B z o.o. w dalszym ciągu wystawiał faktury VAT w imieniu Spółki B z o.o.na rzecz różnych podmiotów na polecenie K. L. Na polecenie wymienionej osoby sporządzał także dokumenty KP, będące załącznikami faktur VAT różnych firm opatrzone nazwiskiem "S.". J. F. zeznał także, że nazwiskiem "S." podpisywał również zamówienia lub inne dokumenty. Nigdy nie miał kontaktu z osobami z firm, dla których wystawiał faktury. Wbrew twierdzeniom autora skargi (str. 5) zeznanie złożone przez J. F. w charakterze podejrzanego, jest dowodem w postępowaniu podatkowym, co jednoznacznie wynika z art. 181 O.p.

Następnie podczas kolejnego przesłuchania w dniu 15 października 2010 r. J. F. szczegółowo opisał przebieg transakcji pomiędzy Spółką B z o.o. a skarżącą Spółką. Zeznał, iż faktury VAT, z których wynika, że dostawcą węgla była Spółka B z o.o. wynikało, że Spółka B z o.o. kupiła węgiel dostawał pocztą. Były to faktury podpisane nazwiskiem "C.", którego nigdy nie widział. Do tych faktur doliczał swoją marżę i na ten sam węgiel wystawiał faktury na skarżącą Spółkę. J. F. nie płacił osobie, której nazwisko widniało na fakturach dokumentujących nabycie węgla. Otrzymywał natomiast przekazy pieniężne od skarżącej Spółki, które odpowiadały jego prowizji, tj. różnicy w cenie po jakiej węgiel zakupił i sprzedał. Oświadczył, że pełnił rolę pośrednika między Spółką B z o.o., a spółką skarżącą. Nie posiada wiedzy, czy Spółka B z o.o. posiadała składy opałowe, magazyny czy place umożliwiające składowanie węgla oraz zaplecze logistyczne i pracowników, nie widział węgla. Nigdy nie spotkał też prezesa skarżącej Spółki – W. M., nie zna go, jak również nie zna pracowników skarżącej Spółki, nigdy nie był w siedzibie Spółki A z o.o.

Z zeznań złożonych przez M. C. w dniu 19 listopada 2009 r. w Komendzie Wojewódzkiej Policji w K., przesłuchiwanego w charakterze świadka wynika, że w październiku 2004 r. rozpoczął on działalność gospodarczą w zakresie warsztatu naprawy samochodów. Wyrejestrował działalność w czerwcu 2006 r. Oświadczył, że nigdy nie zajmował się handlem węglem i nie zna Spółki B z o.o. Po okazaniu mu faktur VAT wystawionych w okresie od 11 września 2008 r. do 22 grudnia 2008 r., z których wynika, że sprzedawał węgiel Spółce B z o.o. świadek stwierdził, iż widzi je pierwszy raz. Zeznał, że ich nie wystawił a podpisy widniejące na tych fakturach nie są jego. Zeznał, iż nigdy nie używał pieczątki "właściciel M.C.", nie posiadał również pieczątki nagłówkowej o takiej treści jaka widnieje na okazanych fakturach VAT. W okresie, w którym zostały wystawione okazane mu faktury VAT przebywał w Zakładzie Karnym w J.

Przyjąć zatem należy, że faktury według których skarżąca Spółka nabyła węgiel od Spółki B z o.o., nie dokumentują rzeczywistych transakcji, zostały przyjęte do rozliczeń podatku przez skarżącą Spółkę jedynie w celu pomniejszenia należności z tytułu podatku od towarów i usług lub/i udokumentowania nabycia węgla od osób, które działają w tzw. szarej strefie. Niezależnie jednak od motywów jakie kierowały skarżącą Spółką, sporne faktury nie są dokumentami, które stanowią podstawę do odliczenia podatku naliczonego w rozumieniu art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, ponieważ nie dokumentują żadnych faktycznych dostaw. Powyższe wnioski uzasadniały zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Okoliczności sprawy wskazują również, że skarżąca Spółka świadomie nabyła "puste" faktury i odliczyła wynikający z nich podatek. Z zeznań osoby, która sporządziła zakwestionowane faktury – J. F. wynika jednoznacznie, że były to faktury, które nie dokumentowały żadnych faktycznych dostaw węgla.

W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo oceniły, że skarżąca Spółka nie dokonała wewnątrzwspólnotowej dostawy węgla dla kontrahenta węgierskiego - Spółki C

Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy o VAT przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest m.in. podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (art. 13 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT). Zawarty w art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, zwrot "w wykonaniu czynności określonych w art. 7" oznacza, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów ma miejsce jeśli towary zostaną wywiezione z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego, na skutek dostawy towarów, czyli przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT).

Z przedstawionych we wstępnej części niniejszego uzasadnienia okoliczności faktycznych ustalonych przez organy podatkowe wynika, że nie zostały spełnione przesłanki pozwalające przyjąć, że między skarżącą Spółką a węgierską Spółką C miała miejsce wewnątrzwspólnotowa dostawa węgla.

Po pierwsze, z zeznań T.S. wynika, że węgierska Spółka C zasadniczo nie handlowała węglem i nie nabywała go od skarżącej spółki. Przedmiotem jej działalności był handel owocami. T. S. oświadczył wprawdzie, że miało miejsce kilka dostaw węgla od skarżącej Spółki. Jednakże były to dostawy, które można określić jako przypadkowe. Z wyjaśnień wymienionego wynika bowiem, że węgierska Spółka C otrzymywała węgiel, pomimo że z dokumentów wynikało, że przedmiotem transakcji są ziemniaki. Nie jest to jednak jednoznaczne potwierdzenie, że transakcje te miały miejsce w okresie rozliczeniowym objętym zaskarżoną decyzją.

Przeczą temu przede wszystkim ustalenia dotyczące samochodów którymi węgiel rzekomo był transportowany oraz zeznania kierowców węgierskich, którzy według dokumentów przewozowych przedstawionych przez skarżącą Spółkę, przewozili węgiel na Węgry. Z ustaleń tych wynika, że część samochodów nie mogła być wykorzystana do przewozu węgla, natomiast kierowcy, którzy zostali przesłuchani zgodnie zaprzeczyli by przewozili węgiel z Polski na Węgry. W ocenie sądu nie istnieją żadne okoliczności, które podważałyby powyższe dowody. Przeciwnie, ustalenia faktyczne dotyczące ładowności samochodów, treść zeznań kierowców węgierskich oraz T. S. uzupełniają się.

Nadto, numer identyfikacji podatkowej, którym posłużyła się skarżąca Spółka dla zidentyfikowania kontrahenta węgierskiego okazał się numerem innego przedsiębiorcy węgierskiego, którego adres nie istnieje. Powyższe oznacza, że nie została spełniona także przesłanka prawidłowej identyfikacji kontrahenta węgierskiego, przewidzianej w art. 13 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT.

W opinii sądu organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym nie naruszając tym samym art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i § 3, art. 191 O.p. Organy podatkowe oparły swoje stanowisko o liczne dowody z przesłuchań świadków i podejrzanych. W ocenie sądu wniosek strony skarżącej o przesłuchanie J. F. w charakterze świadka jest niezasadny. Wymieniony był przesłuchiwany kilkakrotnie zarówno w charakterze świadka (przesłuchanie w dniach 20-21 marca 2009 r. w Prokuraturze Okręgowej w G. – postępowaniu oznaczone sygn. akt [...]) jak w charakterze podejrzanego. W ocenie Sądu dowody z tych zeznań są wiarygodne, nie zawierają sprzeczności. Są zbieżne z zeznaniami innych osób, w tym H. S. i M. S.

Wniosek o przesłuchanie K. L. jest również nieuzasadniony. W rozpoznawanej sprawie okoliczność, czy J. F. działał samodzielnie, czy wykonywał polecenia K. L., nie ma istotnego znaczenia. Z punktu widzenia zastosowanych w sprawie przepisów znacznie ma to, czy faktury na podstawie których skarżąca Spółka odliczyła podatek, są fakturami dokumentującymi faktyczne dostawy, a nie czy J. F. firmował działalność K. L. Z tych samych względów na uzasadnienie nie zasługuje wniosek szczegółowego analizowania umów sprzedaży udziałów w Spółce B z o.o., uchwał podejmowanych w spółce itp. Analiza tych dokumentów nie daje odpowiedzi na pytanie, czy nabycie węgla od Spółki B z o.o.miało miejsce.

Pełnomocnik strony skarżącej nie wyjaśnił na czym polega naruszenie art. 29 ust. 1, ust. 10 i ust. 11 ustawy o VAT. W ocenie Sądu organy podatkowe nie naruszyły wymienionych przepisów.

Biorąc pod uwagę powyższe, sąd nie znalazł podstaw do uznania argumentów zawartych w skardze i z tych względów, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2013 r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.

IB