Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 247/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 57 ust. 7
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 13 sierpnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant st. sekr. sąd. p.o. asystenta sędziego Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2014 roku sprawy ze skargi K. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu przystąpienia do użytkowania budynku oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...] nr [...], po rozpoznaniu zażalenia K. G., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] nr [...] w sprawie wymierzenia kary z tytułu przystąpienia do użytkowania budynku.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:

Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] wymierzył K. G. karę w wysokości 75.000 zł z tytułu przystąpienia do użytkowania budynku kwiaciarni, zrealizowanego na działce nr ewid. 259 w miejscowości W., obręb [...] - z naruszeniem art. 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 roku, nr 243, poz. 1623 ze zm.), tj. bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego.

W zażaleniu na powyższe postanowienie K. G. wyjaśniła, że nie prowadziła działalności gospodarczej w budynku, a jedynie na zewnątrz. Odnosząc się natomiast do kwestii wycenionych zniczy autorka zażalenia wskazała, iż zamówiła kilkadziesiąt pozycji różnych zniczy - każdy w innej cenie i o innym symbolu, dlatego zostały one rozstawione w celu posegregowania. Strona nie pamięta, by ktokolwiek interesował się kwiatami, na których z całą pewnością nie było cen. Odnosząc się natomiast do kwestii podpisania protokołu inwestorka wskazała, iż nie wie, co podpisywała, bowiem gdy dowiedziała się o wysokości kary, straciła racjonalność myślenia. Podpisała protokół, gdyż pracownicy organu powiedzieli, że w tej sytuacji to nie ma znaczenia. Klient, który wszedł do sklepu podczas kontroli, wszedł przypadkowo, a inwestorka poprosiła go o wyjście. Osoba uznana za ekspedientkę, to siostra autorki zażalenia, która pilnowała na zewnątrz, żeby nikt nie wchodził do kwiaciarni.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpoznaniu zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie pierwszoinstancyjne.

W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując następnie, iż zgodnie z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części

z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Przepis art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, że w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Wobec tego wzór do obliczenia kary w przypadku nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego przedstawia się następująco: (s) x (k) x (s) x 10. Stawka opłaty (s), zgodnie z art. 59f ust. 2 Prawa budowlanego, wynosi 500 zł.

Oceniając prawidłowość określenia wysokości kary z tytułu użytkowania obiektu bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie organ drugiej instancji wskazał, że została ona ustalona w sposób prawidłowy. Organ pierwszej instancji przyjął, iż budynek handlowy zalicza się do kategorii XVII – budynki handlu, gastronomii i usług, jak: sklepy, centra handlowe, domy towarowe, hale targowe, restauracje, bary, kasyna, dyskoteki, warsztaty rzemieślnicze, stacje obsługi pojazdów, myjnie samochodowe, garaże powyżej dwóch stanowisk, budynki dworcowe. Wobec tego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił wysokość kary obliczonej zgodnie ze wzorem: stawka opłaty (s) 500 zł x współczynnik kategorii obiektu (k) 15 x współczynnik wielkości obiektu (w) 1,0 x 10 - na kwotę 75.000 zł.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił przy tym uwagę, iż organ powinien w sposób niebudzący wątpliwości wykazać, że inwestor przystąpił do użytkowania obiektu przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, jednoznacznie rozgraniczając czynności przygotowujące obiekt do użytkowania od czynności świadczących o jego użytkowaniu. Użytkowanie,

w rozumieniu art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, oznacza korzystanie z obiektu budowlanego w sposób ciągły i trwały. Nie jest użytkowaniem obiektu jednorazowe, kilkugodzinne przebywanie w nim nawet wielu osób, które nie wskazuje na trwały zamiar użytkowania obiektu.

Zdaniem organu odwoławczego powiatowy organ nadzoru budowlanego udowodnił

w sposób bezsprzeczny i niebudzący wątpliwości użytkowanie budynku handlowego – kwiaciarni w sposób ciągły i trwały. Załączony do protokołu oględzin z dnia 29 października 2013 roku materiał zdjęciowy potwierdza jednoznacznie użytkowanie budynku zgodnie z jego przeznaczeniem na cele handlowe. Na załączonych zdjęciach widoczne jest, iż inwestorka wniosła do budynku elementy wyposażenia, a także asortyment kwiaciarni, taki jak wazony, kwiaty i znicze z oznaczeniem ich cen. Ponadto już w dniu oględzin, tj. 29 października 2013 roku strona oświadczyła, że przystąpiła do użytkowania budynku od poniedziałku, tj. od dnia 28 października 2013 roku, czyli przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

W konkluzji organ zaakcentował, iż dla stwierdzenia, że inwestor przystąpił do użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia, wystarczające jest, iż wprowadził on do obiektu towar, umieścił go na regałach i przebywali w nim ludzie. Bez znaczenia są powody, dla których inwestor przystąpił do użytkowania lokalu i bez znaczenia jest, że tylko składował towar, a nie prowadził działalności handlowej. Wobec tego argument strony, że segregowała i składowała w budynku towar, a sprzedaż prowadziła przed nim, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie.

W skardze do sądu administracyjnego K. G. podniosła, iż budynek kwiaciarni nie był użytkowany w sposób stały i ciągły. Przed wybudowaniem spornego obiektu skarżąca wynajmowała mały lokal, z którego w dniu 28 października 2013 roku przewiozła regały, a kolejnego dnia towar - kwiaty i znicze, aby wszystko posegregować, zapakować i wynieść z budynku do czasu uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Skarżąca nie miała wiedzy, że nie może nawet przez kilka godzin wejść do swojego budynku. Po uporządkowaniu towaru, został on wywieziony, a budynek stał zamknięty przez ok. 2 tygodnie. Budynek kwiaciarni został wybudowany przy pomocy finansowej rodziny, a nałożona na stronę kara w wysokości 75.000 zł jest niewyobrażalnie wysoka jak na kilka godzin używania obiektu. Ceny naklejone na regałach były umieszczone tam jeszcze, gdy regały stały w poprzednim lokalu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia.

Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 13 sierpnia 2014 roku K. G. oświadczając, iż popiera skargę, wyjaśniła, że w dniu oględzin nie użytkowała jeszcze kwiaciarni, jedynie składowała towar, czyli kwiaty i chciała wszystko przygotować do sprzedaży. W toku postępowania chciała przedstawić organowi nagranie z poprzedniego dnia, jak wyglądała kwiaciarnia i co wtedy wykonywała. Skarżąca leczyła się na depresję. Kara która została nałożona jest dla niej niewyobrażalnie wysoka.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności

z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla postanowienie w całości albo

w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.).

Oceniając legalność zaskarżonego postanowienia sąd uznał, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające prawu.

Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że strona skarżąca - będąca inwestorem - wybudowała obiekt budowlany

w postaci kwiaciarni ( obiekt kategorii XVII ). Inwestycja została zrealizowana na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] o pozwoleniu na budowę. W jej treści zawarty jest wymóg uzyskania przez inwestora przed przystąpieniem do użytkowania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

W dniu 18 października 2013 roku, w związku z zakończeniem budowy, K. G. wystąpiła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z wnioskiem

o wydanie pozwolenia na użytkowanie.

W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 29 października 2013 roku organ stwierdził, iż inwestorka przystąpiła do użytkowania budynku kwiaciarni przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, bowiem decyzja ta została wydana przez organ dopiero w dniu [...]. W tej sytuacji, organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] wymierzył K. G. karę w kwocie 75.000 zł z tytułu użytkowania budynku kwiaciarni bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Kwestionując to rozstrzygnięcie inwestorka złożyła zażalenie, jednakże organ nadzoru budowlanego szczebla wojewódzkiego utrzymał w mocy postanowienie pierwszoinstancyjne. Rozstrzygnięcia zapadłe w sprawie stały się przedmiotem skargi K. G. do sądu administracyjnego.

Zgodnie z regulacją art. 55 pkt 1 Prawa budowlanego przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX,

o których mowa w załączniku do ustawy. Kategoria XVII w załączniku do ustawy zdefiniowana została jako: budynki handlu, gastronomii i usług, jak: sklepy, centra handlowe, domy towarowe, hale targowe, restauracje, bary, kasyna, dyskoteki, warsztaty rzemieślnicze, stacje obsługi pojazdów, myjnie samochodowe, garaże powyżej dwóch stanowisk, budynki dworcowe.

W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy mamy do czynienia z realizacją inwestycji polegającej na wybudowaniu budynku kwiaciarni, czyli budynku handlu. Obiekt ten - zgodnie z pozwoleniem na budowę - został zakwalifikowany do XVII kategorii, zatem inwestor przed przystąpieniem do jego użytkowania zobowiązany był do uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Interpretacja powołanych przepisów nie jest sporna w sprawie.

Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy K. G. przystąpiła do użytkowania kwiaciarni przed uzyskaniem ostatecznej decyzji

o pozwoleniu na użytkowanie. W ocenie organu ustalenia poczynione w trakcie postępowania potwierdzają przystąpienie do użytkowania obiektu przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Strona skarżąca w zażaleniu i w skardze skierowanej do sądu kwestionuje stanowisko organu.

Odnosząc się do tej kwestii zauważyć należy, że ustawodawca nie zdefiniował

w Prawie budowlanym pojęcia użytkowanie. W tej sytuacji, w ocenie sądu, pod pojęciem użytkowania należy rozumieć wykorzystywanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 28 listopada 2007 roku (sygn. akt: II SA/Ol 958/07, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl) użytkowaniem jest każdy przejaw korzystania z obiektu. Pod pojęciem "przystąpienia do użytkowania" należy rozumieć działania inwestora (bądź osób działających z jego upoważnienia lub w jego imieniu), które wskazują na zamiar użytkowania obiektu budowlanego.

W stanie faktycznym sprawy mamy do czynienia z realizacją inwestycji polegającej na wzniesieniu budynku handlowego, jakim jest kwiaciarnia. Z definicji jest to sklep,

w którym sprzedaje się kwiaty, a także inne artykuły pokrewne (np. znicze, donice, ziemię kwiatową, nawozy kwiatowe, czy rośliny doniczkowe). Innymi słowy - budynek kwiaciarni to obiekt będący stałym punktem detalicznej sprzedaży kwiatów oraz stworzonych z nich kompozycji i innych podobnych artykułów. Jest to lokal wyposażony w odpowiednie urządzenia służące do ekspozycji i sprzedaży. W tej sytuacji przejawem korzystania z budynku kwiaciarni będzie zorganizowanie wnętrza w taki sposób, że może odbywać się w obiekcie działalność docelowa, czyli handel. W tej sytuacji przystąpieniem do użytkowania jest zatem wyeksponowanie towaru oferowanego do sprzedaży w taki sposób (ekspozycja na półkach, regałach z uwidocznionymi cenami)

i w takich okolicznościach (otwarte drzwi obiektu), że obserwator ma uzasadnione przypuszczenie, że może dokonać zakupu.

Dokumentacja fotograficzna wykonana podczas kontroli jednoznacznie, w ocenie sądu, świadczy o tym, że kwiaciarnia była - w dacie kontroli - wykorzystywana zgodnie

z przeznaczeniem, dla którego została wzniesiona. W protokole kontroli wskazano, że

w sali sprzedaży prowadzona była sprzedaż, obecni byli klienci, regały

w pomieszczeniu sprzedaży były wypełnione towarem z naklejonymi cenami (znicze, kwiaty, akcesoria kwiaciarskie), we flakonach z wodą ustawione były kwiaty. Podkreślono, że na ladzie w pomieszczeniu sprzedaży znajdowały się akcesoria kwiaciarskie i inne (zszywacz, kalkulator, nożyczki). Także za ladą położone były różnego rodzaju akcesoria kwiaciarskie. Ustalenia w tym zakresie potwierdzają załączone do protokołu zdjęcia. Podkreślić wypada, iż zdjęcia wskazują, że w obiekcie znajdowały się regały z umieszczonymi i odpowiednio oznakowanymi cenami produktami, które zwyczajowo są sprzedawane w kwiaciarniach. Na zdjęciach można zaobserwować rozstawienie regałów i umieszczenie na nich zniczy z podanymi cenami, a także rozstawione wiązanki kwiatów w sposób tworzący funkcjonalną całość, charakterystyczną dla obiektu kwiaciarni. Fakt przystąpienia do użytkowania obiektu potwierdziła także sama skarżąca podpisując protokół, w którym zapisano jej oświadczenie, iż "przystąpiła do użytkowania budynku od poniedziałku, tj. od 28 października 2013 roku".

Akcentując treść oświadczenia K. G. zawartego w protokole należy ocenić, że w sprawie brak jest jakichkolwiek racjonalnych argumentów pozwalających na przyjęcie stanowiska, że sporny obiekt nie był użytkowany. W tej sytuacji, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, organ prawidłowo stwierdził, iż K. G. przystąpiła do użytkowania kwiaciarni przed uzyskaniem ostatecznej decyzji

o pozwoleniu na użytkowanie i uznał, że naruszyła ona przepis art. 55 Prawa budowlanego.

W sytuacji, gdy organ pierwszej instancji ustalił w sposób niebudzący wątpliwości na podstawie kontroli obiektu budowlanego, że obiekt ten był użytkowany przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, zobowiązany był do zastosowania treści art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego.

Powołany przepis stanowi, że w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1,

z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Jak wskazuje przepis art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Stawka opłaty (s) wynosi 500 zł (art. 59f ust. 2 Prawa budowlanego), a kategorie obiektów, współczynnik kategorii obiektu oraz współczynnik wielkości obiektu określa załącznik do ustawy (art. 59f ust. 3 Prawa budowlanego). Dla obiektów zaliczonych do kategorii XVII – co wynika z załącznika do Prawa budowlanego – współczynnik kategorii obiektu (k) wynosi 15, a współczynnik wielkości obiektu (w), przy kubaturze obiektu do 2.500 m3, wynosi 1.

Z powołanych przepisów wynika, że wyliczenie kary z tytułu przystąpienia do użytkowania obiektu przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, to działanie matematyczne, którego sposób przeprowadzenia przez organ nie budzi wątpliwości sądu. Również argumentacja strony skarżącej nie jest ukierunkowana na kwestionowanie jakiejkolwiek wartości wpływającej na ustalenie wysokości kary.

Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej, a jednocześnie podsumowując dotychczasowe uwagi, należy wskazać, że ustalenia organów obu instancji poczynione w toku postępowania administracyjnego w zakresie wyjaśnienia, czy inwestorka przystąpiła do użytkowania budynku kwiaciarni, są prawidłowe i zostały dokonane z poszanowaniem przepisów proceduralnych.

Podkreślić po raz kolejny należy, że organ informację o przystąpieniu do użytkowania obiektu powziął podczas kontroli. Z czynności kontrolnych został sporządzony protokół wraz z dokumentacją fotograficzną, co zostało załączone do akt administracyjnych.

W toku czynności kontrolnych skarżąca złożyła oświadczenie potwierdzające przystąpienie do użytkowania obiektu. W obliczu tak jednoznacznych dokumentów organ nie miał obowiązku przeprowadzania innych dowodów, w szczególności zapoznania się z monitoringiem.

Odnosząc się do zarzutów strony podnoszonych zarówno w trakcie postępowania administracyjnego, jak i w treści skargi, które zmierzały do zakwestionowania przestąpienia do użytkowania kwiaciarni sąd uznał, że - w obliczu treści protokołu kontroli, załączonych do niego zdjęć i zawartego w nim oświadczenia strony - nie zasługują one na uwzględnienie, a jedynie zmierzają do uniknięcia obowiązku zapłaty wysokiej kary.

Zdaniem sądu trudno także podzielić argumenty strony skarżącej, że ustawienie

w obiekcie, jakim jest kwiaciarnia, regałów z rozmieszczonymi produktami oferowanymi do sprzedaży ze wskazaniem ich cen przy otwartych drzwiach obiektu i towarze wystawionym na zewnątrz, stanowiącym zachętę dla klientów, nie jest użytkowaniem tego obiektu. Jak wskazywano powyżej, kwiaciarnia służy do prowadzenia sprzedaży, która łączy się z koniecznością ekspozycji oferowanych towarów. Wbrew poglądom strony skarżącej, trudno wyobrazić sobie, że kwiaciarnia miałaby służyć do czegoś innego, niż w pierwszej kolejności do eksponowania produktów oferowanych do sprzedaży.

Jak wskazywano uprzednio określenie wysokości kary z tytułu przystąpienia do użytkowania obiektu przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie uzależnione jest od rodzaju i powierzchni obiektu. Na ustalenie wysokości kary nie ma więc wpływu sytuacja materialna strony zobowiązanej do jej uiszczenia, czy też czasokres, w którym obiekt był użytkowany. Rozumiejąc trudną sytuację materialną

i zdrowotną skarżącej sąd nie mógł tych argumentów uwzględnić, bowiem - w świetle art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego - pozostają one bez wpływu na rozstrzygnięcie.

Uzupełniając powyższe podkreślić należy, iż surowość sankcji określonej w art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego jest uzasadniona z punktu widzenia konieczności ochrony doniosłych dóbr gwarantowanych w przepisach Prawa budowlanego. Ma ona

w optymalnym stopniu dyscyplinować do tego, aby każdy inwestor realizował obowiązek związany z formalnym zakończeniem procesu budowlanego, zatem kara pieniężna wymierzana w razie zaniedbania bądź naruszenia obowiązków z zakresu prawa budowlanego ma przede wszystkim oddziaływać prewencyjnie na zachowania inwestorów. Ratio legis regulacji stanowi dążenie do wyeliminowania, a przynajmniej maksymalnego ograniczenia zjawiska, tzw. "samowoli użytkowej". Ingerencja organów administracji publicznej w prawa majątkowe jednostki stanowi sankcję niezgodnego

z prawem działania jednostki, które potencjalnie może zagrażać doniosłym wartościom chronionym na podstawie art. 55 Prawa budowlanego (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 maja 2009 roku, P 64/07, publ. OTK-A 2009/5/64).

Konkludując, sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne

z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.

a.bł.