Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 405/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 37
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2016 r. sprawy ze skargi Prezydenta m. [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta m. [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...]z dnia [...].08.2014 r., nakazującej Miastu [...] rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu garażowo-magazynowego o wymiarach ok. 12,50 m x 48,20 m, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania wskazują, że podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...].05.2014 r. ustalono, że na działce nr ew. [...]położonej w miejscowości [...], gm. [...] znajduje się obiekt budowlany o wymiarach ok. 12,50 m x 48,20 m, w którym przechowywany jest m. in. sprzęt wodny. Według oświadczenia Pana S. K. w/w obiekt powstał w latach 70 lub 80-tych ubiegłego wieku oraz że jego konstrukcja opiera się na trwałych stopach fundamentowych.

Pismem z dnia [...].07.2014 r. PINB w [...] zawiadomił o wszczęciu na wniosek strony postępowania w sprawie samowolnie wybudowanego w/w obiektu. Następnie organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...].08.2014 r. nakazał Miastu [...]rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu garażowo- magazynowego o wymiarach ok. 12,50 m x 48,20 m, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...].

Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie w ustawowym terminie złożył Prezydent m. [...].

[...]WINB przeprowadził postępowanie uzupełniające w oparciu o art. 136 Kpa.

W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżona decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...]z dnia [...].08.2014 r. jest prawidłowa, zaś nakazanie rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego znajduje swoje uzasadnienie w przepisach prawa.

W przedmiotowej sprawie organ powiatowy podczas prowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalił, że budynek magazynowo-garażowy (hangar) został wybudowany w latach 70 lub 80-tych ubiegłego wieku (oświadczenie Pana S. K. do protokołu kontrolnego z dnia [...].05.2014 r.).

Problematyka samowoli budowlanej obiektu budowlanego, na którego budowę wymagane jest pozwolenie w drodze decyzji administracyjnej, uregulowana jest obecnie w art. 48 Prawa budowlanego. Zgodnie jednak z dyspozycją art. 103 ust. 1 i 2 w/w ustawy "(...) przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (...). Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. "

Z powyższych zapisów wynika kiedy organ nadzoru budowlanego, w celu likwidacji samowoli budowlanej, jest władny skorzystać z przepisów Prawa budowlanego z dnia [...].10.1974 r. Mając na uwadze, iż na gruncie ustawy z 1974 r. artykułowi 48 obecnie obowiązującego Prawa budowlanego odpowiada art. 37. Mając na uwadze czasookres wybudowania obiektu w ramach samowoli budowlanej, organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie o właściwe przepisy prawa.

W myśl art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., "Obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia."

W niniejszej sprawie zadaniem organu nadzoru budowlanego stopnia podstawowego było zbadanie, czy nie zachodzą przesłanki art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., skutkujące rozbiórką samowolnie wybudowanego obiektu, tj. czy przedmiotowy obiekt jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie powoduje zagrożenia ludzi lub mienia w związku z naruszeniem przez ten obiekt przepisów prawa, w tym warunków technicznych.

Zdaniem [...]WINB ustalenia organu powiatowego w zakresie samowolnego wybudowania przedmiotowego obiektu w latach 70 lub 80-tych ubiegłego wieku są prawidłowe. Organ odwoławczy wskazał, że przede wszystkim zarówno podczas czynności kontrolnych, jak i w trakcie postępowania administracyjnego nie przedstawiono żadnej dokumentacji świadczącej o legalnym zrealizowaniu budynku o funkcji garażowo-gospodarczej (hangaru). Podkreślić należy, że obecny właściciel działki nr ew. nr ew. [...], tj. Miasto [...], miało wiedzę o prowadzonym postępowaniu oraz jego przedmiocie. Pomimo tego w trakcie prowadzonego, na przestrzeni ok. półtora miesiąca, postępowania nie złożyło żadnych dokumentów, wskazujących na legalność tego obiektu. Zwrócić uwagę należy, iż realizując zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 Kpa), organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ale też i strona nie jest zwolniona od współdziałania w wyjaśnieniu okoliczności faktycznych, szczególnie kiedy nieudowodnienie faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej, a tym bardziej rozbiórkowej.

[...]WINB podjął czynności uzupełniające, o których mowa w art. 136 Kpa, w celu wyjaśnienia w/w kwestii. Przede wszystkim prowadzono korespondencję z Urzędem Gminy [...] (pisma WINB z dnia [...].10.2014 r. i z dnia [...].11.2014 r. oraz pisma Urzędem Gminy [...] z dnia [...].10.2014 r. i z dnia [...].11.2014 r.) i Archiwum Państwowym w [...] (pisma WINB z dnia [...].11.2014 r. i z dnia [...].12.2014 r. oraz pismo Archiwum Państwowego w [...] z dnia [...].12.2014 r.). W odpowiedziach na zapytania tutejszego organu zarówno Urzędu Gminy [...], jak i Archiwum Państwowe w Warszawie wskazały, że nie posiadają jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej decyzji Naczelnika Gminy w [...] nr [...]z dnia [...].12.1977 r., znak: [...].

W związku z powyższym brak jest dokumentów świadczących o tym, że Naczelnik Gminy w [...], po uchyleniu jego decyzji nr [...]z dnia [...].12.1977 r., wydał kolejną decyzję w przedmiocie budowy hangaru. Profesjonalny pełnomocnik również nie przedstawił żadnego dowodu na okoliczność wydania takiej decyzji. Takim dowodem nie może być decyzja kasatoryjna organu wyższej instancji, która co prawda obligowała organ podrzędny do zajęcia stanowiska w sprawie, ale nie orzekała co do istoty. Dlatego też uznać należy, że przedmiotowy obiekt został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej, tj. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

Przechodząc do kwestii zaistnienia przesłanki, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. wskazano, że zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stosując w/w przepis w związku z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., organ nadzoru budowlanego winien ustalić przeznaczenie terenu, na którym położony jest obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania według przepisów o planowaniu przestrzennym, w tym przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dacie orzekania przez ten organ, (wyrok NSA z dnia 26.07.2007 r" sygn. akt: II OSK 1094/06, wyrok NSA z dnia 8.10.2007 r" sygn. akt: II OSK 1318/06, wyrok NSA z dnia 6.11.2007 r., sygn. akt: II OSK 1454/06, czy wyrok NSA z dnia 8.07.2008 r" sygn. akt: II OSK 778/07).

Wykładania celowościowa omawianego przepisu wskazuje, że nie można zalegalizować takiej samowoli budowlanej, która pozostaje w sprzeczności z przeznaczeniem terenu, przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie orzekania przez organ. Do powyższej interpretacji prowadzi wykładnia językowa art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Przepis ten używa czasu teraźniejszego, poprzez sformułowanie "(...) organ stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego cześć znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo innego rodzaju zabudowę (...)". W/w treść potwierdza konieczność oceny stanu faktycznego co do przeznaczenia gruntu według stanu prawnego z daty wydawania decyzji przez organ administracji publicznej.

W piśmie Urzędu Gminy [...] z dnia [...].07.2014 r. wskazano, że dla działki nr ew. [...] położonej w miejscowości [...] jest obecnie obowiązujący miejscy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...].12.2000 r.). Z załącznika graficznego do w/w pisma wynika, że przedmiotowy obiekt jest w części (kolor niebieski) usytuowany na terenie oznaczonym symbolem U/UT (tereny usług o programie mieszanym z przewagą usług służących wypoczynkowi), a w części (kolor czerwony) na terenie oznaczonym symbolem Tr (ogólnodostępne tereny rekreacji, plaże, porty).

W związku z powyższym organ I instancji słusznie uznał, że samowolnie wybudowany obiekt jest częściowo położony na terenie nieprzeznaczonym pod tego rodzaju zabudowę. Tereny oznaczone symbolem Tr nie są bowiem przeznaczone pod jakąkolwiek zabudowę, a tym bardziej budynkiem (hangarem) o powierzchni zabudowy ok. 600 m2. Szczególnie, że obiekt ten służy przechowywaniu różnego rodzaju sprzętów wodnych (żaglówki, łodzie szkoleniowe, motorówki), w związku z czym pełni funkcję garażowo- gospodarczą. Bez względu jednak na jego charakter użytkowy, przedmiotowy obiekt jest obiektem kubaturowym o znaczących wymiarach, którego lokalizacji na terenach ogólnodostępnej rekreacji nie przewidują obecnie obowiązujące przepisy planistyczne.

Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu odwołania dotyczącego błędnej interpretacji załącznika graficznego organ odwoławczy uznał go za chybiony. Skarżący podnosi, że przedmiotowy obiekt nie styka się nawet z częścią terenu oznaczoną symbolem Tr, która zdaniem skarżącego jest oznaczona na wyrysie jako poprzeczne prążki.

W ocenie [...]WINB takie stanowisko jest błędne. Rację ma profesjonalny pełnomocnik, że budynek nie styka się z terenem oznaczonym ukośnymi zielonymi liniami. Jednak po analizie legendy załącznika graficznego do pisma Urzędu Gminy [...] z dnia [...].07.2014 r. podkreślić należy, że teren ten stanowi strefę ochrony Jeziora [...] i nie pokrywa się całkowicie z terenem oznaczonym symbolem Tr, który to rozciąga się od lustra wody, aż do terenów usług o programie mieszanym (U/UT).

Reasumując uznano, iż zachodzą przesłanki określone w art. 37 Prawa budowlanego 1974 r. do rozbiórki obiektu budowlanego, albowiem przedmiotowa inwestycja niewątpliwie jest sprzeczna z obecnie obowiązującymi przepisami planistycznymi.

Skargę na tę decyzję złożył Prezydent Miasta [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- obrazę art. 7 k.p.a. przez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a szczególnie przez błędne przyjęcie, że przedmiotowy w sprawie hangar jest usytuowany na terenie oznaczonym w m.p.z.p. obszaru [...] wybrzeże jeziora w Gminie [...] z [...].12.2000r jako U/UT, a w części na terenie oznaczonym Tr .

- obrazę art. 10 kpa przez nie umożliwienie stronie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów.

W uzasadnieniu skargi dodatkowo podniesiono, że skoro istnieje decyzja organu II instancji uchylająca decyzję odmawiającą udzielania pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku to wychodząc z założenia sprawnego działania administracji (a brak takiego założenia prowadził by do konstatacji, że administracja nie wykonuje zadań, dla których jest powołana -(o skutkach lepiej nie mówić), należy przyjąć, że Naczelnik Gminy [...], po uchyleniu jego poprzedniej negatywnej decyzji musiał wydać decyzję wyrażającą zgodę na budowę hangaru na warunkach wskazanych mu przez organ nadrzędny – m. [...]. Brak zaś dokumentów w tej sprawie obciąża Gminę [...] odpowiedzialną za właściwe archiwizowanie wydawanych przez siebie decyzji administracyjnych, które niosą przecież skutki prawne, a często i materialne dla stron ubiegających się o ich wydanie. Nadto Skarżący wskazał, że w świetle przedstawionych okoliczności, w związku z brakiem w aktach decyzji zezwalającej na budowę hangaru, możliwe jest również domniemanie, że decyzja ta z obrazą przepisów prawa nie została przez Naczelnika Gminy [...] wydana, ale to znaczy jednocześnie, że postępowanie w sprawie wniosku o wydanie zezwolenia na budowę hangaru nie zostało zakończone.

Brak zaś zakończenia postępowania o wydanie zezwolenia na budowę hangaru uniemożliwia przyjęcie, że jego wybudowanie jest sensu stricte, samowolą budowlaną.

Podnosząc te zarzuty Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ja poprzedzającej.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentacje przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga jest uzasadniona.

Zgodzić należy się z organami nadzoru budowlanego, iż w rozpoznawanej sprawie do likwidacji samowoli budowlanej, która miała miejsce latach 70 lub 80-tych ubiegłego wieku zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed dniem 1 stycznia 1995 r., wyłączone jest stosowanie art. 48 ustawy. Oznacza to, że likwidacja samowoli budowlanej następuje na podstawie przepisów art. 37-42 Prawa budowlanego z 1974 r.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zgodnie z którym " Obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę".

W orzecznictwie sądów administracyjnych istniały wątpliwości czy przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, czy też przepisy obowiązujące w dacie realizacji procesu budowlanego. Wątpliwości te zostały wyjaśnione w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego 7 sędziów z dnia 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13 (LEX nr 1404021) z której wynika, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy.

W uzasadnieniu uchwały wyjaśniono, że " wprawdzie przy stosowaniu art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. podstawą orzekania powinny być przepisy o planowaniu przestrzennym obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji, lecz w przedstawionych wyżej sytuacjach nie do pogodzenia z zasadami konstytucyjnymi, zwłaszcza z wynikającą z zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) zasadą zaufania obywatela do państwa i prawa, zasadą ochrony własności (art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP) i zasadą proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) byłoby orzeczenie nakazu rozbiórki z powodu niezgodności obiektu budowlanego z obowiązującymi w dacie orzekania przez organy z przepisami o planowaniu przestrzennym z pominięciem oceny przeznaczenia terenu w okresie wcześniejszym. O ile samo zjawisko samowoli budowlanej należy uznać za wysoce naganne, to jednak w przypadku bierności organów administracji, które nie podejmowały żadnych działań zmierzających do legalizacji tej samowoli podczas, gdy stan prawny w zakresie przepisów o planowaniu przestrzennym był przez szereg lat bardziej korzystny dla inwestora, interes prawny takiego inwestora zasługuje na konstytucyjną ochronę. Należy bowiem mieć na uwadze, że przepis art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. ma nadal zastosowanie nie tylko do obiektów samowolnie wybudowanych w okresie obowiązywania tej ustawy, lecz również do obiektów wybudowanych w okresie obowiązywania Prawa budowlanego z 1961 r. i 1928 r.".

W niniejszej sprawie organy rozpatrzyły sprawę samowolnie wybudowanego budynku wyłącznie w świetle ustaleń wynikających z aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Tymczasem stosownie do wskazań zawartych w wiążącej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego 7 sędziów z dnia 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13 organy powinny uwzględnić przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy

Jeżeli więc kwestionowany budynek został zrealizowany w sposób niesprzeczny z przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi w dacie jego budowy, to brak jest podstaw do wydania nakazu rozbiórki w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.

Ponownie rozpatrując sprawę organ nadzoru budowlanego powinien zbadać, czy powstały w warunkach samowoli budowlanej budynek mieszkalny nie narusza ustaleń obowiązującego w dacie jego realizacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że nie są one w większości trafione. Zarzut naruszenia art. 10 kpa dotyczy rozstrzygnięcia organu I instancji , a w związku z tym nie mógł być podnoszony w stosunku do rozstrzygnięcia odwoławczego. Zarzut dotyczący błędnego odczytania zapisów obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w świetle poczynionych wyżej uwag uznać należy co najmniej za przedwczesny.

W odniesieniu zaś do problemu istnienia decyzji o pozwoleniu na budowę wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 28 ustawy z 7.10.1974 r. roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Podobnie brzmi obecny zapis prawa budowlanego. Oznacza to, że to inwestor musi legitymować się pozwoleniem na budowę i jego obciąża dowód posiadania takiej zgody.

Poza tym wskazać należy, że w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę (ostatecznej decyzji w tym zakresie) nie wydaje się pozwolenia na budowę. Oznacza to, że rozpoczęcie robót budowlanych uzależnione jest od uzyskania pozwolenia na budowę i nie może nastąpić w trakcie toczącego się postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę.

Podsumowując wskazać należy, iż nie dokonano ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w związku z wadliwą interpretacją przepisów prawa materialnego, dlatego z uwagi na naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., i art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uchylił zaskarżone decyzje.