Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 622/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Przekazano według właściwości do innego sądu administracyjnego_D
Powołane przepisy: article: ART. 59 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odroczenia terminu spłaty należności pieniężnej postanawia: stwierdzić swą niewłaściwość i przekazać sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie


UZASADNIENIE

M. O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisane w komparycji postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2013 r.

Przedmiotowa decyzja dotyczyła odroczenia terminu spłaty należności pieniężnej wynikającej z decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej

W podstawie prawnej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2011 r. znalazł się m.in. art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 Nr 125, poz. 874 ze zm.).

Art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2011 r., stanowił, iż kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów:

1) o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych,

2) o czasie pracy kierowców,

3) o odpadach,

4) o ochronie zwierząt,

5) o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów,

6) o bezpieczeństwie żywności i żywienia,

7) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych,

8) wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych

- podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

Przepis niniejszy stanowił zatem podstawę do nakładania kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Jednocześnie wskazać należy, iż w stanie prawnym do 31 grudnia 2011 r. obowiązywał również art. 92a ustawy o transporcie drogowym, który dotyczył odpowiedzialności kierującego pojazdem, a także przedsiębiorcy lub podmiotu realizującego przewóz drogowy, za naruszenia wskazane w art. 92a ust. 1, gdzie orzekanie w sprawie grzywny następowało w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

W dniu 30 maja 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. Nr 89, poz. 506 z późn. zm). Stosownie do treści § 1 rozporządzenia, rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 z późn. zm. ) przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Przepis o wskazanej treści obowiązywał do dnia 12 czerwca 2012 r.

W dniu 13 czerwca 2012 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 maja 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. § 1 otrzymał następujące brzmienie: "Rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.".

W tym miejscu wskazać należy, iż nowelizacja Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego była konsekwencją zmiany ustawy z dnia 7 września 2001 r. o transporcie drogowym, która weszła w życie od 1 stycznia 2012 r. W rozdziale 11 znowelizowanej ustawy o transporcie drogowym dotyczącym kar pieniężnych, to art. 92a stał się podstawą do nakładania kary pieniężnej w trybie administracyjnym, natomiast art. 92 stał się podstawą do orzekania o odpowiedzialności za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia (kara grzywny).

Podsumowując wskazać należy, iż zastosowanie literalnej wykładni obecnie obowiązującego § 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego doprowadziłoby do sytuacji, w której przekazaniu do wojewódzkich sądów administracyjnych, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę, podlegałyby wyłącznie sprawy związane z nałożeniem kary pieniężnej w drodze decyzji wydanych na podstawie art. 92a ustawy o transporcie drogowym po 1 stycznia 2012 r., bowiem do 31 grudnia 2011 r. decyzje w tym przedmiocie wydawane były na podstawie art. 92.

Zauważyć należy, iż przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r. zawierają uregulowania mające na celu usprawnienie i przyspieszenie rozpatrywania szeroko rozumianych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego przez wojewódzkie sądy administracyjne. Oczywistym następstwem przekazania spraw z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostałym, właściwym według rozporządzenia miejscowo ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania strony wojewódzkim sądom administracyjnym będzie szybsze rozpoznanie spraw w postępowaniu sądowoadministracyjnym I instancji, dogodniejszy dla stron dostęp do sądów rozpoznających ich sprawy i pełniejsza realizacja konstytucyjnej zasady prawa do sądu, która obejmuje również prawo do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP).

Należy także zwrócić uwagę, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych w wypadku, gdy sprawa ma związek z nałożoną karą za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu (np. dotyczy ulg w spłacie należności lub prowadzonego postępowania egzekucyjnego), to do właściwości miejscowej sądów administracyjnych należy zastosować przepis szczególny, jakim jest § 1 powyższego rozporządzenia (por. postanowienie NSA z 15 września 2011r., sygn. akt II GZ 419/11, postanowienie WSA w Warszawie z 6 czerwca 2011r., sygn. akt V SA/Wa 1143/11, postanowienie NSA z 14 września 2011r., sygn. akt II GZ 415/11, postanowienie NSA z 27 września 2011r., sygn. akt II GZ 422/11; postanowienie NSA 19 czerwca 2013 r. sygn. akt II GZ 286/13).

Wykładnia celowościowa nakazuje zatem uznać, iż przedmiotowa sprawa dotycząca nałożonej na Skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 92 ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2011 r., podlega przekazaniu na podstawie §1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zastosowanie przeciwnej wykładni § 1 rozporządzenia zmieniającego ograniczyłoby osiągnięcie omawianego celu w sposób niewynikający bezpośrednio z treści przepisu (por. postanowienie NSA z 28 lutego 2013r. sygn. akt II GZ 82/13).

Strona skarżąca zamieszkuje w [...], tj. na obszarze województwa małopolskiego.

Zgodnie z przepisem § 1 pkt 11 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.), wojewódzkim sądem administracyjnym właściwym dla obszaru województwa małopolskiego jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.

Wobec powyższego na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r.,poz. 270 ze zm.), postanowiono jak w sentencji.