Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 96/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 120, 121, 122
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2006-2011 po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Burmistrz decyzją z dnia [...] r. nr [...]na podstawie art. 245 § 1 pkt 4 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) po wznowieniu postępowania postanowił uchylić własne decyzje w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2011 wydane w stosunku do W M i ustalił wysokość podatku od nieruchomości za powyższy okres w kwocie łącznej [...] zł.

Organ pierwszej instancji przedstawił sposób wyliczenia powyższego podatku

za ww. lata. Organ pierwszej instancji podał, że w dniu [...]r. przeprowadził kontrolę podatkową u W M, właściciela nieruchomości-garażu i udziału w działce nr [...]położonego w B przy ul. [...]28. W wyniku kontroli ustalono, że w garażu od 2006r. prowadzona była działalność gospodarcza. W związku z tym, organ podał, że ww. podatek został naliczony jak od nieruchomości wykorzystywanych na działalność gospodarczą.

W M złożył odwołanie od powyższej decyzji i wniósł o jej uchylenie. Podał, że on nie prowadzi działalności gospodarczej. Wskazał, że garaż

o pow. [...]m2 użycza swojej żonie M przez 5 miesięcy w roku,

tj. od 1 maja do 30 września, dla celów związanych z prowadzeniem sezonowej działalności gospodarczej polegającej na wypożyczaniu kajaków i innego sprzętu turystycznego, zaś w pozostałych miesiącach roku podatnik wykorzystuje garaż dla swoich potrzeb parkowania samochodu. Zdaniem strony, podatek od nieruchomości winien być zróżnicowany w zależności czy nieruchomość jest, czy nie jest wykorzystywana na działalność gospodarczą. Ponadto, ww. podatek winien dotyczyć jedynie części powierzchnia działki zabudowanej garażem, a nie być wyliczony dla całej jej powierzchni. Podatnik wskazał, że organ podatkowy naruszył art. 120, art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej, gdyż z treści protokołu nie wynika, aby ww. sezonową działalność gospodarczą prowadziła jego żona.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu [...]r. decyzję nr [...] po rozpoznaniu odwołania W M od decyzji Burmistrza z [...]2011 r., którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie.

Organ odwoławczy podał, że w sprawie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania, gdyż ujawniła się okoliczność, iż żona podatnika M prowadzi działalność gospodarcza. Organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania strona nie złożyła żadnych w na okoliczność, że działalność gospodarcza prowadzona jest sezonowo.

Organ odwoławczy przytoczył treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i wskazał, że w związku z tym, że ww. nieruchomość jest

w posiadaniu przedsiębiorcy przez cały rok, niezależnie od tego, że poza sezonem strona parkuje tam samochód, organ pierwszej instancji prawidłowo naliczył podatek

od nieruchomości. Kolegium podało, że ww. podatek dotyczy całej działki gruntu,

na której posadowiony jest garaż zajęty na prowadzanie działalności gospodarczej i nie może być różnicowany.

W M złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniósł o jej uchylenie.

Skarżący podał, że jest rencistą i nie prowadzi działalności gospodarczej. Garaż nabył przed zawarciem małżeństwa. Wskazał, że żona prowadzi sezonową działalność gospodarczą od maja do września, co potwierdzają wpisy o zawieszaniu i wznowieniu przez nią działalności w urzędzie miasta B i urzędzie skarbowym

w S. Skarżący podał, że na potrzeby działalności wynajmuje żonie 50% powierzchni garażu był przekonany, iż taki zapis znajduje się w protokole kontroli, który podpisał, lecz nie miał przy sobie okularów. Skarżący załączył do skargi umowę użyczenia garażu, akt notarialny o zakupie garażu oraz informacje zawieszaniu

i wznowieniach działalności gospodarczej przez żonę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę i wniosło o jej oddalenie. Ponadto, Kolegium podało, że umowa użyczenia garażu jest dowodem nowym, zaś strona pomimo, możliwości przedstawienia tego dokumentu na wcześniejszym etapie postępowania, tego nie uczyniła.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga jest zasadna.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy naruszył art. 120, art.121 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.).

Organ odwoławczy podał, że podatnik nie przedstawił żadnych dowodów

na okoliczność, iż jego żona prowadzi sezonową działalność, mimo umożliwienia mu wypowiedzenia się o zebranym materiale dowodowym przez organ pierwszej instancji. Według Sądu, organ odwoławczy prowadzić winien postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, udzielać stroną niezbędnych wyjaśnień i informacji oraz podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Skoro skarżący w odwołaniu podał informacje o sezonowej działalności gospodarczej swojej żony, organ odwoławczy winien zwrócić się do niego o wyjaśnienia i przedłożenie odpowiednich dokumentów, co mogłoby się przyczynić do właściwego i szybkiego wyjaśnienia sprawy. Wskazać należy, że gdyby to podatnik prowadził ww. działalność (byłby przedsiębiorcą), Sąd podzieliłby pogląd organu podatkowego, że dla wymiaru podatku od nieruchomości na podstawie art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.) nie jest istotne czy działalność ta jest prowadzona, czy też jest ona zawieszona. W takim przypadku decydujące znaczenie miałby fakt, że ww. nieruchomość jest w posiadaniu przedsiębiorcy.

W niniejszej sprawie, to żona podatnika jest przedsiębiorcą i dla prawidłowego wymiaru należnego podatku od nieruchomości konieczne jest ustalenie, na jakich zasadach prowadzi ona ww. działalność w przedmiotowej nieruchomości. Powyższego organ odwoławczy nie wyjaśnił.

Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuścił z urzędu dokumenty załączone do skargi, gdyż było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ podatkowy zobowiązany jest do ustalenia stanu faktycznego w sposób wyczerpujący przez wyjaśnienie warunków prowadzenia działalności gospodarczej przez K M w przedmiotowej nieruchomości i uwzględnieniu tych ustaleń na wymiar podatku od nieruchomości.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, art. 152 art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.

Sąd nie orzekł na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania, gdyż nie złożyła ona takiego wniosku, mimo pouczenia o takim prawie przez Sąd.