Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1281/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 28, art. 30 § 4, art. 156 § 1 pkt. 4
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska (spr.), Protokolant ref. Agnieszka Szymańczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2019 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania A. C. (dalej: skarżąca), utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z [...] września 2018 r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej kablowej.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

Po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o. o. z siedzibą w W., Zarząd Dzielnicy [...] decyzją z [...] września 2018 r., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej kablowej niskiego napięcia 0,4 kV na terenie obejmującym: część działek nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], w obrębie [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania, stwierdziło, że planowane przedsięwzięcie, polegające na budowie sieci elektroenergetycznej jest inwestycją celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.). Istotą inwestycji celu publicznego jest jej nakierowanie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Inwestycja lokalna to nie tylko inwestycja służąca całej gminie jako podmiotowi władzy lokalnej. Może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy. Zdaniem organu odwoławczego, planowana działalność ma charakter inwestycji o znaczeniu lokalnym. Organ, ustalając lokalizację inwestycji celu publicznego jest związany wnioskiem strony, a zatem nie jest uprawniony do badania innych, możliwych rozwiązań czy też kwestii zaopatrzenia w energię elektryczną budynków sąsiadujących z ternem inwestycji. Decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego określa przeznaczenie terenu i rozmieszczenie planowego przedsięwzięcia, tj. określa możliwy (potencjalny) dopuszczalny sposób zmiany zagospodarowania danego terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wykonanie natomiast projektowanej inwestycji wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, które konkretnie umiejscowi daną inwestycję w terenie przy uwzględnieniu wszystkich przepisów szeroko rozumianego prawa budowanego. To właśnie na etapie pozwolenia na budowę uwzględnia się w szczególności zasady poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Decyzja lokalizacyjna określa granice terenu inwestycji, natomiast proponowany przebieg sieci elektroenergetycznej kablowej niskiego napięcia 0,4 kV jest jedynie postulowany przez inwestora, ponieważ konkretne jego usytuowanie rozstrzygnięte zostanie na etapie pozwolenia na budowę. Inwestycja zlokalizowana będzie poza granicami obszarów objętych ochroną przyrody, zaś wskazane przez skarżącą drzewo (topola biała), nie zostało uznane za pomnik przyrody na podstawie stosownej uchwały Rady [...]. Jak wynika z akt sprawy, drzewo to znajduje się wzdłuż przebiegu projektowanej sieci, zaś w zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji zobowiązał inwestora do zastosowania przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - w przypadku konieczności usunięcia przedmiotowego drzewa. Żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, po której taka inwestycja będzie przebiegać. Kolegium jest zdania, że ustąpiły przyczyny zawieszenia postępowania w tej sprawie, bowiem postanowieniem Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział Cywilny z [...] grudnia 2017 r., sygn. akt [...], stwierdzono zasiedzenie udziałów osób nieznanych z miejsca pobytu (J. G. i M. P.) przez dotychczasowego właściciela nieruchomości (skarżącą A. C.), oznaczonej jako działka ew. nr [...] w obrębie [...] w [...].

Skargę na decyzję z [...] marca 2019 r. wniosła A. C.. Skarżąca zarzuciła:

naruszenie art. 30 § 4 K.p.a. w zw. art. 28 K.p.a. polegające na utrzymaniu decyzji organu I instancji w mocy, pomimo że organ ten nieprawidłowo dokonał ustalenia kręgu stron postępowania na dzień wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, gdyż w toku postępowania w miejsce dotychczasowej strony L. W., do postępowania wstąpiły nowe osoby będące następcami prawnymi L. W., wskutek przeniesienia własności nieruchomości stanowiącej działkę o nr ewid. [...], co w konsekwencji doprowadziło do nieważności postępowania na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., tj. decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

naruszenie art. 7 K.p.a. oraz art. 77 § 1 K.p.a. polegające na utrzymaniu decyzji organu I instancji w mocy, pomimo niewyjaśnienia w sposób dokładny przez organ I instancji stanu faktycznego sprawy oraz zaniechania w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego poprzez niezbadanie okoliczności, że w toku postępowania nastąpiło przeniesienie prawa własności nieruchomości stanowiącej działkę o nr ewid. [...];

naruszenie art. 97 § 2 K.p.a. oraz art. 6 K.p.a. polegające na utrzymaniu decyzji organu I instancji w mocy, pomimo podjęcia z urzędu przez organ I instancji zawieszonego postępowania w sprawie ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, podczas trwania przyczyny uzasadniającej zawieszenie postępowania, tj. braku prawomocnego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny w sprawie o ustanowienie kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu, będącej stroną postępowania w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego;

naruszenie art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 10 K.p.a. polegające na utrzymaniu decyzji organu I instancji w mocy, pomimo zaniechania przez organ I instancji doręczenia decyzji kończącej w sprawie stronom, które wstąpiły w toku postępowania w miejsce dotychczasowej strony, L. W., wskutek przeniesienia prawa własności działki o nr ewid. [...] w obrębie [...] położonej przy ul. [...] w [...], czym pozbawiono strony będące następcami prawnymi strony L. W. czynnego udziału w postępowaniu, uniemożliwiając im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, zgłoszonych żądań oraz prawa do wniesienia ewentualnych środków zaskarżenia od decyzji.

Podnosząc takie zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] marca 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z [...] września 2018 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej kablowej niskiego napięcia 0,4 kV na terenie obejmującym: część działek nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], w obrębie [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...].

Jak wynika z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez "inwestycję celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Artykuł 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami wymienia wśród celów publicznych budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że sporna inwestycja należy do katalogu, o którym mowa w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Aby inwestycja mogła być zaliczona do inwestycji celu publicznego musi mieć co najmniej znaczenie lokalne lub ponadlokalne, a ma takie, gdy ma realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Będą to wspólnoty samorządowe na poziomie gminy, powiatu i województwa, a także społeczeństwo jako pewna całość zamieszkująca obszar państwa lub jego część. Zawsze więc inwestycja celu publicznego nakierunkowana będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości przynajmniej na poziomie lokalnym. W ocenie Sądu, planowane przedsięwzięcie spełnia powyższe przesłanki, tj. jest przedsięwzięciem, które można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym (ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości – zapewnienie dostęp do energii elektrycznej na części obszaru gminy) oraz że stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawie o gospodarce nieruchomościami. Inwestor wykazał we wniosku, że realizacja tej inwestycji nakierowana jest na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości na poziomie lokalnym.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 30 § 4 i art. 28 K.p.a. w powiązaniu z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., który skarżący wiąże z tym, że organ nieprawidłowo dokonał ustalenia kręgu stron postępowania na dzień wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż w miejsce dotychczasowej strony postępowania

L. W., wstąpiły nowe osoby wskutek przeniesienia własności nieruchomości stanowiącej działkę o nr ewid. [...]. Zdaniem skarżącej, nieważność postępowania administracyjnego, na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. wynika z tego, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji zostały doręczone L. W.. Organy obu instancji w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ustaliły stron tego postępowania. Na skutek tego w postępowaniu, w którym została wydana zaskarżona decyzja, jako stronę organy administracji wskazywały osobę, która była poprzednio właścicielem nieruchomości nr ewid. [...], której dotyczyła decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a nie aktualnych właścicieli tej nieruchomości, której dotyczy zaskarżona decyzja. Następcy prawni L. W. nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym w tej sprawie. Taka sytuacja, zdaniem skarżącej, powoduje nieważność postępowania administracyjnego, ponieważ zaskarżona decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.).

Przesłanka nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. dotyczy przypadku, gdy decyzja administracyjna została skierowana do "osoby niebędącej stroną". W orzecznictwie administracyjny przyjmuje się, że zakres zastosowania art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. odnosić należy do sytuacji nieprawidłowego określenia adresata rozstrzygnięcia. Chodzi w tym przypadku o wadliwe ustalenie praw lub obowiązków zawartych w decyzji administracyjnej względem podmiotu, który nie dysponuje interesem prawnym w rozumieniu art. 28 K.p.a. (por. wyroki NSA z: 15 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1347/10, 7 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK1841/11 oraz 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2275/11). W świetle art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 28 i 107 § 1 K.p.a. nieważność postępowania nie będzie zachodziła zatem, gdy organ administracji rozstrzygnął decyzją o prawach i obowiązkach strony postępowania, jednakże decyzję doręczył (równolegle) innemu podmiotowi nieposiadającemu interesu prawnego (por. wyrok NSA z 7 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK1841/11). Wynika to z faktu, że kwestia doręczenia decyzji (wprowadzenia jej do obrotu prawnego) ma charakter wyłącznie procesowy. Wobec czego błędne określenie kręgu podmiotów, którym decyzja jest doręczana może być rozważane jedynie w kontekście naruszenia przez organ administracji art. 109 § 1 i 2 K.p.a. Nie wpływa ona natomiast na materialnoprawną decyzję w sytuacji, gdy decyzja ta zawiera oznaczenie strony lub stron (art. 107 § 1 K.p.a.).

Nie ma zatem racje skarżąca, że doręczenie decyzji L. W., który w dacie wydania decyzji organu pierwszej i drugiej instancji nie był już właścicielem działki o nr ewid. [...], a zatem nie posiadał interesu prawnego w tej sprawie, stanowiło o skierowaniu tych decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. Doręczenie decyzji określonemu podmiotowi nie czyni tego podmiotu strony postępowania, a zatem nie oznacza, że decyzja został skierowana do osoby niebędącej stroną. Z treści zaskarżonej decyzji ani decyzji organu pierwszej instancji nie wynika, aby nakładały one na L. W. jakiekolwiek obowiązki albo przyznawały mu uprawnienia. Nie ma tym samym wystarczający podstaw, aby uznać, że zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. tylko z tej przyczyny, że organy wadliwie doręczały

L. W. decyzje w tej sprawie.

Zatem podnoszony przez skarżącą zarzut naruszenie art. 30 § 4 i 28 K.p.a. w powiązaniu z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. nie może odnieść skutku, bowiem nie wystarczy samo stwierdzenie przez Sąd, iż decyzja została doręczona L. W., który nie posiada interesu prawnego w tej sprawie, ponieważ zbył działkę o nr ewid. [...], a w jego miejsce w postępowaniu wstąpiły nowe osoby wskutek przeniesienia własności nieruchomości tej działki.

Natomiast brak wywiązania się przez organ prowadzący postępowanie z obowiązku zapewnienia możliwości udziału wszystkim podmiotom posiadającym interes prawny w tej sprawie (właścicielom działki nr ewid. [...], będącymi następcami prawnymi L. W.) może być rozważany w kontekście wystąpienia w sprawie przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. a nie przesłanki nieważnościowej, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. Jednocześnie okoliczność, że określone osoby nie brały udziału w postępowaniu jako strony, nie uzasadnia sama przez się uchylenia przez sąd zaskarżonego aktu administracyjnego. Strona, która nie brała udziału w postępowaniu bez swej winy ma prawo żądania wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Na tę przesłankę wznowieniowną może powoływać się wyłącznie strona, która nie brała udziału w postępowaniu. Wynika to jednoznacznie z treści art. 147 K.p.a. stanowiącego, że wznowienie postępowania z przyczyny art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Ponadto, wznowienie postępowania administracyjnego na tej podstawie wymaga wykazania, iż strona nie brała udziału bez swojej winy oraz złożenia takiego wniosku z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie właściciele nieruchomości o nr ewid. [...] nie zgłosili wniosku o wznowienie tego postępowania, ani też nie złożyli skargi do sądu administracyjnego opartej na zarzucie zaistnienia przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Z przytoczonych powyżej przyczyn nie może odnieść skutku zarzut naruszenia art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 10 K.p.a. z uwagi na niedoręczenie zaskarżonej decyzji właścicielom działki o nr ewid. [...], czym pozbawiono te strony, będące następcami prawnymi L. W. czynnego udziału w postępowaniu, uniemożliwiając im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Stosownie do art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Organy obu instancji o czynnościach procesowych podejmowanych w tym postępowaniu zawiadamiały strony w drodze obwieszczenia, a inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, na piśmie. Okoliczność, że na piśmie nie zostali zawiadomieni właściciele działki o nr ewid. [...], stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu, jednakże nie zostało wykazane, aby naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 10 K.p.a. bezpośrednio powiązane są z pozbawieniem czynnego udziału w postępowaniu właścicieli działki

o nr ewid. [...] i co do zasady jako takie powinny być podnoszone przez podmioty, które zostały pozbawione czynnego udziału w postępowaniu.

Należy ponadto zwrócić uwagę, że prawo osoby do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym należy do uprawnień tej osoby. Do tej osoby należy ocena, czy będzie brała czynny udział w tym postępowaniu, wypowiadała się co do zebranych dowodów i materiałów, a także czy będzie powoływać się na to, że została pominięta w postępowaniu administracyjnym oraz że postępowanie dotyczy jej interesu prawnego. Co do zasady, nie mogą wyręczać tej osoby inne osoby, które są stronami lub uczestnikami postępowania sądowego, powołując się na to, że postępowanie dotyczy interesu prawnego innej osoby i że jej uprawnienia procesowe zostały naruszone. Ma to szczególne znaczenie w sprawach o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, w których interes prawny poszczególnych osób uzasadniający ich udział w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu sądowym wymaga indywidualnej oceny odnoszącej się do sytuacji prawnej tych osób z uwagi na przedmiot zamierzenia inwestycyjnego. Jak wynika z protokołu rozprawy planowana inwestycja ma na celu zapewnienie dostępu do sieci energetycznej m.in. działce o nr ewid. [...]. Stąd też argumenty podnoszone przez skarżącą wymagają indywidualnej oceny dotyczącej tych właścicieli działki o nr ewid. [...], a zatem powinny być przez nich podnoszone.

Mając powyższe względy na uwadze, niezasadne są zarzuty naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Nie można podzielić stanowiska skarżącej, że organ nie działał na podstawie przepisów, nie przeprowadził prawidłowego postępowania wyjaśniającego w zakresie istotnych dla sprawy okoliczności związanych z przesłankami określonym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisach szczególnych. Przepisy art. 7 i 77 § 1 K.p.a. nakładają na organy administracji obowiązek dokładnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ administracji publicznej ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Warunki te zostały spełnione w rozpoznawanej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, prawidłowo ustaliło stan faktyczny sprawy i dokonało oceny istotnych okoliczności sprawy. Uzasadnienie tej oceny znalazło się w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 K.p.a. Organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów. Kwestia niezawiadomienia na piśmie właścicieli działki nr ewid. [...] nie wpływa na zmianę stanowiska w tej sprawie.

Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 97 § 2 K.p.a. oraz art. 6 K.p.a. polegający na podjęciu z urzędu przez organ I instancji zawieszonego postępowania w sprawie ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, podczas trwania przyczyny uzasadniającej zawieszenie postępowania, tj. braku prawomocnego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny w sprawie o ustanowienie kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu, będącej stroną postępowania w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzuty, należy wskazać, że w toku postępowania wszczętego na wniosek inwestora o ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego Prezydent [...] wniósł do Sądu Rejonowego dla [...] o ustanowienie kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu – J. G. i M. P. (wg rejestru gruntów współwłaściciela działki nr ewid. [...], na której będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego). Postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. Zarząd Dzielnicy [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego do czasu ustanowienia przez Sąd Rejonowy kuratora dla nieobecnych stron postępowania – J. G. i M. P.. Sąd Rejonowy dla [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. zawiesił postępowanie w sprawie o ustanowienie kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu J. G. z uwagi na toczące się postępowanie przed Sądem Okręgowym w [...] w sprawie o stwierdzenie zasiedzenie nieruchomości stanowiącej działki ewidencyjne o nr. [...] oraz [...] w obrębie [...], objętych dawną księgą hipoteczną pod nazwą "[...]". Sąd Okręgowy w [...] postanowieniem z [...] grudnia 2017 r., sygn. akt [...] stwierdził, że skarżąca nabyła z dniem [...] stycznia 2006 r. w drodze zasiedzenia udziały w wysokości 2/3 we własności nieruchomości stanowiącej działki o nr. ewid. [...] i [...]. W takich okolicznościach sprawy Zarząd Dzielnicy [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. podjął postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednocześnie Prezydent [...] cofnął wniosek o ustanowienia kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu.

Nie można podzielić stanowiska skarżącej, że nie było podstaw do podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wbrew twierdzeniom skarżącej, prawomocne zakończenie postępowania przed Sądem Okręgowym w [...] w sprawie stwierdzenia zasiedzenia przez nią udziału we własności nieruchomości (działka nr ewid. [...]) uzasadniało podjęcie postępowania z urzędu w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W wyniku postanowienia Sądu Okręgowego z [...] grudnia 2017 r. skarżąca stała się jedyną właścicielką działki nr ewid. [...], zatem zbędnym było ustalanie kuratora dla J. G., który nie posiada interesu prawnego w sprawie o ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, albowiem utracił status właściciela działki nr ewid. [...]. Wadliwe i sprzeczne z zasadą szybkości postępowania (art. 12 K.p.a.) w takich okolicznościach sprawy byłoby oczekiwania na prawomocne zakończenie postępowania w sprawie o ustanowienie kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu. Nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że w tej sprawie zachodziła przeszkoda do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie. W konsekwencji niezasadny jest zarzut naruszenia art. 97 § 2 oraz art. 6 K.p.a. (zasada legalizmu). Organy administracji przestrzegały w tym postępowaniu swoich kompetencji oraz respektowały normy prawne związane z realizacją tych kompetencji. W rozpoznawanej sprawie ustała przyczyna zawieszenia postępowania, albowiem rozpatrzenie sprawy dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i wydanie decyzji przestało zależeć od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd Rejonowy w [...] (ustanowienia kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu J. G.), ponieważ osoba uznawana za stronę w tym postępowaniu utraciła ten status, w związku z orzeczeniem Sądu Okręgowego z [...] grudnia 2017 r.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), oddalił skargę.