Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2272/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6173 Biegli sądowi i tłumacze przysięgli
Hasła tematyczne: Zawody prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: par. 6 ust. 1 pkt 2 w zw. z par. 12 ust. 1 pkt 4.
journal: Dz.U. 2005 nr 15 poz 133
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych
article: art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 200, art. 205 par. 2, art. 209
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: par. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c)
journal: Dz.U. 2013 poz 461
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb  Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Jacek Fronczyk Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2016 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z funkcji biegłego sądowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r.; 2. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącej T. G. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], Minister Sprawiedliwości, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz § 6 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych (Dz. U. Nr 15, poz. 133), utrzymał w mocy decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia T. G. z funkcji biegłego sądowego z zakresu psychologii sądowej.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 4 lipca 2013 r. T.G. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca") została ustanowiona biegłym sądowym z zakresu psychologii sądowej przy Sądzie Okręgowym w W. .

W dniu 5 lutego 2015 r. Wiceprezes Sądu Okręgowego [...] w W. przekazał Prezesowi Sądu Okręgowego w W., według właściwości, skargę M. T. dotycząca zachowania skarżącej T.G. , jako biegłej sądowej, w związku z postępowaniem w sprawie prowadzonej przez Sąd Okręgowy [...] w W. , sygn. akt II C [...].

W celu zbadania powyższych zarzutów skierowanych wobec skarżącej, Prezes Sądu Okręgowego w W. wystosował do Wiceprezesa Sądu Okręgowego [...] w W. zapytanie, czy w sprawie o sygn. akt [...] , toczącej się przed tamtejszym Sądem, skarżąca występowała i czy w toku tego postępowania pojawiły się okoliczności mogące wpłynąć niekorzystnie na wizerunek biegłej, jako osoby zaufania publicznego oraz poddać w wątpliwość rękojmię należytego wypełniania przez biegłą powierzonych jej obowiązków.

W odpowiedzi Wiceprezes Sądu Okręgowego [...] w W. wskazał, że biegła sądowa T.G. jest zgłoszona jako świadek w sprawie sygn. akt [...] . Ponadto, z informacji tej wynikało, że skarżąca wraz z pozwaną próbowała dostać się do Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno-Konsultacyjnego nr [...] w W. (dalej także: "RODK") w dniu badania stron i przesłuchania dziecka stron przez sędziego, tj. w dniu [...] listopada 2014 r.

W związku z powyższym, pismem z dnia 2 kwietnia 2015 r. Prezes Sądu Okręgowego w W. zwrócił się do Kierownika Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno-Konsultacyjnego Nr [...] z prośbą o informacje na temat incydentu z udziałem biegłej T.G. , jaki miał miejsce w RODK w dniu [...] listopada 2014 r.

W odpowiedzi Kierownik Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno-Konsultacyjnego Nr [...] w piśmie z dnia 13 kwietnia 2015 r. wskazał, że zgłaszane mu były trudności w przebiegu badania z uwagi na zaangażowanie osób nieobjętych badaniami.

Z dołączonej do tego pisma notatki służbowej pracownika RODK - pedagoga M.R. wynika, że w dniu [...] listopada 2014 r. zespół biegłych przeprowadzał badania w sprawie o rozwód z powództwa M.T. przeciwko A.T. (sprawa sygn. akt [...] ). Z notatki wynika, że na około 5 minut przed przybyciem sędziego, na korytarz Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno-Konsultacyjnego Nr [...] w okolice sekretariatu wtargnęła biegła T.G. poproszona o przybycie przez matkę małoletniej. W tym samym czasie i miejscu pojawił się również pełnomocnik powoda. Z notatki wynika, że na korytarzu doszło do wymiany zdań między biegłą T.G. a adwokatem. Z notatki wynika, że z obu stron padły obraźliwe słowa. Pracownik RODK będący podczas zdarzenia w sekretariacie, poprosił o interwencję jednego z biegłych. Z notatki tej wynika jednocześnie, że po zagrożeniu ewentualną interwencją Policji, zarówno biegła T.G. jak i pełnomocnik powoda, opuścili budynek Ośrodka. O całym zajściu został powiadomiony sędzia referent.

W celu uzupełnienia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, Wiceprezes Sądu Okręgowego w W. w dniu [...] maja 2015 r. przeprowadził rozmowę z biegłą T. G. , w toku której skarżąca została poproszona o złożenie wyjaśnień dotyczących incydentu w RODK.

W trakcie rozmowy skarżąca poinformowała, że znalazła się w Ośrodku na prośbę A. T. Biegła wskazała, iż wiedziała, że odbędzie się badanie w RODK polegające na wysłuchaniu dziecka przez sędziego na okoliczność tego, czy ma ono zostać u matki (pozwanej), czy też u ojca (powoda). Z wyjaśnień skarżącej wynikało, że w rozmowie telefonicznej z A. T., która miała miejsce około godziny 10

lub 11, skarżąca została poinformowana o trudnej do zniesienia sytuacji w RODK. W konsekwencji, skarżąca wskazała, że pojawiła się w Ośrodku po rozmowie z pełnomocnikiem A.T., uznając, że sytuacja tego wymaga. Skarżąca poinformowała, że za drzwiami RODK mecenas A. w bardzo nieparlamentarnych słowach zwracał się do niej, próbując zepchnąć ją ze schodów, a także groził parasolem. Skarżąca wskazała, że po tym incydencie opuściła budynek. Na zadane pytanie, w jakim celu i w jakim charakterze biegła zjawiła się podczas badania w RODK, skarżąca wyjaśniła, że pojawiła się tam na prośbę A. T. w celu ustabilizowania mecenasa A. Na pytanie, czy psycholog zajmuje się stabilizacją pełnomocników stron, skarżąca odpowiedziała przecząco. Skarżąca stwierdziła dodatkowo, że odczytana jej notatka pracownika RODK wyolbrzymiła zaistniałą sytuację. Jednocześnie, skarżąca przyznała, że w zdenerwowaniu mogła powiedzieć o kilka słów za dużo.

Podczas rozmowy skarżąca została pouczona o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w toku postępowania materiałem dowodowym i prawie ewentualnego złożenia pisemnego uzupełnienia wyjaśnień przedstawionych podczas spotkania.

Z powyższej możliwości skarżąca skorzystała, składając w dniu 20 maja 2015 r. dodatkowe pisemne wyjaśnienia.

W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego Prezes Sądu Okręgowego w W. , powołując się na § 6 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych, wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] , na mocy której zwolnił skarżącą T.G. z funkcji biegłego sądowego z zakresu psychologii sądowej.

W uzasadnieniu decyzji Prezes Sądu Okręgowego w W. stwierdził, że skarżąca nie daje rękojmi należytego wykonywania powierzonych jej obowiązków. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że od biegłego sądowego wymagane jest nie tylko posiadanie niekwestionowanej wiedzy i najwyższych kwalifikacji zawodowych, ale również zaufanie sądu do osoby biegłego. Organ wskazał, że wizerunek biegłego, jako osoby zaufania publicznego potwierdza swym autorytetem prezes sądu, przy którym biegły jest ustanowiony.

Prezes Sądu Okręgowego w W. stwierdził ponadto, że zważywszy na delikatną materię spraw, w których opiniuje biegła T.G. , biegła ta winna wykazać nieposzlakowaną postawę, a jej zachowanie czy podejmowane działania nie powinny budzić jakichkolwiek wątpliwości, które mogłyby doprowadzić do utraty zaufania sądu, zarówno w przypadku, kiedy występuje w charakterze powołanego w sprawie biegłego, jak również w sytuacji, kiedy podejmuje działania jako psycholog.

Prezes Sądu Okręgowego w W. uznał, że z ustaleń poczynionych w toku postępowania wyjaśniającego wynika, że biegła nie powstrzymała własnych emocji, wdając się w słowne utarczki z pełnomocnikiem strony postępowania. Zdaniem organu, swoim zachowaniem biegła wykazała swój brak dystansu i rozwagi w zaistniałej sytuacji.

Prezes Sądu Okręgowego w W. podkreślił, że biegły winien reprezentować postawę licującą z pełnioną przez niego funkcją i będąc organem pomocniczym Sądu winien cieszyć się zaufaniem Sądu. Jednocześnie, organ wskazał, że nieodpowiednie zachowanie biegłego może znacząco wpływać na ocenę jego pracy, jak również godzić w powagę wymiaru sprawiedliwości.

W ocenie Prezesa Sądu Okręgowego w W. , postępowanie biegłej T.G. w analizowanej sytuacji stworzyło poważane wątpliwości, co do należytego wypełniania obowiązków przez biegłą w przyszłości.

Organ pierwszej instancji podniósł ponadto, że dodatkowe wyjaśnienia pisemne złożone przez skarżącą, jak również fakt, że w jej teczce osobowej nie odnotowano żadnych strzeżeń do jej pracy pod względem merytorycznym, nie płynęły na zmianę decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w W. .

W związku z powyższym, Prezes Sądu Okręgowego w W. uznał, że skoro skarżąca nie daje rękojmi prawidłowego wypełniania obowiązków biegłego sądowego, zachodzi podstawa do zwolnienia jej z pełnienia tej funkcji.

W piśmie z dnia 29 czerwca 2015 r. skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu odwołania skarżąca zarzuciła, iż sporna decyzja Prezesa Sądu Okręgowego w W. jest skrajnie niesprawiedliwa. Strona skarżąca wskazała, iż jest jedynym żywicielem rodziny, a pozbawienie jej ważnej i prestiżowej funkcji radykalnie ograniczy jej źródła utrzymania. Opisując zdarzenie z dnia [...] listopada 2014 r., skarżąca zwróciła uwagę na fakt, iż do RODK Nr [...] w W. przybyła na prośbę A. T., która poinformowała ją telefonicznie, że pełnomocnik powoda awanturuje się i próbuje wymusić swoje stanowisko, tzn. doprowadzić do sytuacji, aby małoletnia córka stron wyszła z badań z ojcem. Skarżąca podniosła, iż A.T. wraz z córką były pacjentkami prowadzonej przez skarżącą poradni "Psychologia i edukacja". Skarżąca stwierdziła, iż sporny incydent został spowodowany atakami adwokata strony przeciwnej, który używał wyzwisk, a także próbował zepchnąć skarżącą ze schodów i groził jej pobiciem. Skarżąca zauważyła jednocześnie, iż w tej sprawie wszczęto przeciwko adwokatowi postępowanie dyscyplinarne. Skarżąca przyznała, że interweniując w RODK, popełniła błąd. Niemniej, wyraźnie podkreśliła, że sytuacja została jednak sprowokowana zachowaniem pełnomocnika powoda i nie powinna stanowić podstawy do zwolnienia z funkcji biegłego sądowego osoby, która wykonuje swoje obowiązki w sposób niebudzący zastrzeżeń. Skarżąca podkreśliła, że jadąc w dniu [...] listopada 2014 r. do RODK, chciała jedynie udzielić wsparcia swojemu pacjentowi, gdyż taka jest rola psychologa.

W wyniku rozpoznania odwołania strony skarżącej Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] , utrzymał w mocy decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie zwolnienia T.G. z funkcji biegłego sądowego z zakresu psychologii sądowej.

W uzasadnieniu decyzji Minister Sprawiedliwości wskazał, że jednym z warunków ustanowienia biegłym sądowym jest - stosownie do treści § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie biegłych sądowych - dawanie przez wnioskodawcę rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego. Organ odwoławczy zauważył, że rękojmia należytego wykonywania obowiązków definiowana jest w orzecznictwie sądów administracyjnych jako całokształt cech, zdarzeń i okoliczności dotyczących osoby biegłego, składających się na jego wizerunek jako osoby zaufania publicznego. Minister stwierdził, że na wizerunek osoby zaufania publicznego składają się takie cechy charakteru, jak: szlachetność, prawość, sumienność i bezstronność łącznie. Organ odwoławczy uznał, że wizerunek ten potwierdza swoim autorytetem prezes sądu okręgowego, przy którym biegły jest ustanowiony.

Powołując się na ustalenia dotyczące zdarzenia, do jakiego dojść miało w dniu [...] listopada 2014 r. w Rodzinnym Ośrodku Diagnostyczno-Konsultacyjnym Nr [...] w W. z udziałem skarżącej, a którego przebieg opisano w notatce sporządzonej przez pracownika RODK, Minister Sprawiedliwości uznał, że podziela stanowisko organu pierwszej instancji, iż przytoczone wyżej okoliczności stanowią wystarczającą podstawę do uznania, że skarżąca nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego.

Organ odwoławczy zauważył, że z uwagi na szczególną rolę biegłego, jako organu pomocniczego sądu, jego działania i zaniechania często są postrzegane przez opinię publiczną, jako działania i zaniechania szeroko rozumianego wymiaru sprawiedliwości, a więc postawa biegłego wpływa na społeczną ocenę działalności sądów i organów ścigania. Z tego też względu, zdaniem Ministra, osoba biegłego nie może być dotknięta jakąkolwiek skazą, która podważałaby zaufanie do niej. Ministra Sprawiedliwości uznał, że organ pierwszej instancji słusznie wskazał również, iż biegły sądowy powinien prezentować postawę odpowiadającą pełnionej przez niego funkcji organu pomocniczego sądu zarówno podczas wykonywania obowiązków biegłego, jak również świadcząc usługi eksperckie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Mając na względzie powyższe, organ odwoławczy uznał, że skarżąca, wykonując zawód psychologa, zobligowana była nie tylko do działania w sposób sumienny i rzetelny, ale również do zachowania obiektywizmu i bezstronności. Wymóg ten, jak wskazał Minister, nabiera szczególnego znaczenia w sytuacji, gdy jej klientem jest strona sporu sądowego, zaś przedmiot zlecenia wiąże się z ustaleniem okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem, jak uznał organ odwoławczy, przebieg zdarzeń z dnia [...] listopada 2014 r. świadczy o osobistym, emocjonalnym zaangażowaniu się skarżącej w prowadzony przed sądem spór. Minister Sprawiedliwości stwierdził, że interwencja skarżącej w Rodzinnym Ośrodku Diagnostyczno-Konsultacyjnym Nr [...] może być odbierana jako próba wykorzystania pełnionej funkcji w celu wywarcia wpływu na wynik postępowania sądowego. W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, że stawia to w niekorzystnym świetle wizerunek sądu, podważając zaufanie co do bezstronności przyszłego rozstrzygnięcia. Ponadto, Minister zgodził się z organem pierwszej instancji, że opisane zachowanie skarżącej godzi w powagę wymiaru sprawiedliwości i nie licuje z godnością pełnionej funkcji biegłej sądowej.

Ustosunkowując się do zawartych w odwołaniu argumentów strony skarżącej dotyczących przyczyn zaistniałego w dniu [...] listopada 2014 r. zdarzenia, Minister Sprawiedliwości uznał, że zarówno fakt sprowokowania zajścia przez zachowanie pełnomocnika powoda, jak i chęć udzielenia wsparcia klientce, nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla narażenia na szwank wizerunku wymiaru sprawiedliwości. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że skarżąca powinna była zachować dystans i rozwagę wymagane od biegłego sądowego. W tej sytuacji, Minister uznał, że brak tych przymiotów uzasadnia ocenę, że skarżąca nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego sądowego.

W dniu 6 sierpnia 2015 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na powyższą decyzję Ministra Sprawiedliwości.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, strona skarżąca zarzuciła, iż sporna decyzja dotycząca zwolnienia jej z funkcji biegłego sądowego jest skrajnie niesprawiedliwa i krzywdzącą dla skarżącej.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca, opisując przebieg zdarzenia, do którego doszło w dniu [...] listopada 2015 r. w Rodzinnym Ośrodku Diagnostyczno-Konsultacyjnym Nr [...] w W. - stwierdziła, że istotnie doszło do utarczki słownej z adwokatem A. A., który ją zaatakował po przybyciu do ośrodka, lecz zaznaczyła, iż nie używała żadnych obraźliwych słów wobec tego adwokata, ograniczając się wyłącznie do działania w obronie koniecznej. Skarżąca wskazała, że po zwróconej jej uwadze, wyszła na korytarz ośrodka, a wówczas adwokat wybiegł za nią i zaczął używać wobec niej wyzwisk, wykonując przy tym obsceniczne ruchy parasolem, a także próbując zepchnąć ją ze schodów, co - jak stwierdziła skarżąca - stanowiło zachowanie zagrażające jej zdrowiu i życiu. Ponadto, strona skarżąca poinformowała, że w sprawie zachowania adwokata A.A. złożyła skargę w Naczelnej Radzie Adwokackiej, dodając jednocześnie, iż przeciwko wspomnianemu adwokatowi zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne. Skarżąca podniosła, iż chciała udzielić swojej pacjentce wsparcia, albowiem była ona narażona na agresję adwokata, który nękał od dwóch lat również samą skarżącą, grożąc jej doprowadzeniem do wyrzucenia skarżącej z listy biegłych. Skarżąca zauważyła również, że po złożonej przez nią skardze do Naczelnej Rady Adwokackiej, zaczęły przychodzić do niej wulgarne sms-y z portalu internetowego, których treść była podobna do wcześniejszych wyzwisk adwokata A. A.

Ponadto, skarżąca wskazała, że nie zgadza się ze stawianym jej zarzutem, że interwencja w RODK może być odbierana jako próba wykorzystania pełnionej funkcji biegłego i może mieć wpływ na wynik postępowania sądowego. Skarżąca zauważyła, że nie była biegłym w tej sprawie, a także nie miała żadnej informacji, że ma być w niej świadkiem. Skarżąca podkreśliła jednocześnie, że nie wywierała żadnego wpływu na jakiekolwiek czynności procesowe. W konsekwencji, strona skarżąca uznała, że nie było z jej strony żadnej interwencji, a także próby wykorzystania stanowiska biegłego sądowego, a jedynie chęć wsparcia pacjentki, do czego jako psycholog jest ona zobowiązana.

Skarżąca podniosła w uzasadnieniu skargi, że w sytuacji, gdy jest atakowana przez człowieka agresywnego, to ma prawo bronić się w ramach obrony koniecznej, zaś takie zachowanie nie daje podstaw do tego, aby wyciągnąć wniosek, iż strona skarżąca nie daje rękojmi wykonywania obowiązku biegłego sądowego.

Strona skarżąca podniosła ponadto, że sprawy, które do niej trafiają, są trudne, wymagają zarówno wiedzy, jak i doświadczenia zawodowego. Strona skarżąca podkreśliła, że wszystkie opinie przygotowuje ona z należytą starannością, zaś w jej aktach osobowych nie ma żadnych zarzutów w stosunku do jej pracy, gdyż opinie są wyczerpujące i sporządzane terminowe. Ponadto, strona skarżąca zapewniła, że nigdy nie wykorzystywała w swojej pracy z prywatnymi pacjentami pozycji biegłego sądowego, ani pieczątki biegłego.

Strona skarżąca zarzuciła, że Prezes Sądu Okręgowego w W. nie przeprowadził podstawowych dowodów, a przede wszystkim nie przesłuchał pacjentki A. T. oraz jej pełnomocnika mec. T. U. Ponadto, organ pierwszej instancji nie poczekał na wynik postępowania dyscyplinarnego przeciwko adwokatowi A. A. W konsekwencji, zdaniem skarżącej, Prezes Sądu Okręgowego w W. wydał przedwczesną decyzję, nie mając pełnego obrazu sprawy. Z kolei, jeśli chodzi o decyzję Ministra Sprawiedliwości, skarżąca zarzuciła, że jest ona również obciążona tym samym błędem, albowiem organ odwoławczy nie przeprowadził stosownego postępowania wyjaśniającego, powielając pogląd Prezesa Sądu Okręgowego bez przeprowadzenia oceny całości materiału dowodowego.

W tej sytuacji, strona skarżąca zarzuciła, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, bez właściwego oglądu sprawy, wyprowadzono niezasadną tezę, iż skarżąca nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego sądowego.

W związku z powyższym, skarżąca uznała, że sporna decyzja jest dla niej skrajnie krzywdząca. Zdaniem strony skarżącej, pozbawiając ją pracy jako biegłego sądowego, organy obu instancji nie uwzględniły tego, że agresywny adwokat A.A., który wcześniej od dwóch lat poniżał skarżącą na terenie Sądu, sprowokował awanturę. Skarżąca zarzuciła ponadto, iż organy zignorowały również fakt, że skarżąca jako człowiek, mam swoją godność i ma prawo do obrony koniecznej.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu zaniechania przez Prezesa Sądu Okręgowego w W. przeprowadzenia dowodu z przesłuchania wymienionych w skardze osób, Minister Sprawiedliwości wskazał, że określony w art. 7 k.p.a. obowiązek podejmowania przez organ administracji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy nie zwalnia strony skarżącej z obowiązku współdziałania z organem oraz zgłaszania dowodów na poparcie swoich twierdzeń, zwłaszcza, gdy nieudowodnienie konkretnych faktów może prowadzić do wydania decyzji dlań niekorzystnej. W tej sytuacji, organ odwoławczy zauważył, że strona skarżąca na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie zgłosiła wniosku o przeprowadzenie wymienionych w skardze dowodów, a także nie kwestionowała w toku postępowania ustaleń co do przebiegu zdarzenia, zawartych w notatce pracownika RODK.

Ponadto, organ odwoławczy uznał, że nietrafny jest zarzut "przedwczesnego" wydania decyzji, albowiem wynik postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przeciwko adwokatowi A. A. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej zwolnienia z funkcji biegłego sądowego.

Minister podkreślił, że organy obu instancji nie kwestionowały wiarygodności wyjaśnień strony skarżącej w zakresie, w jakim opisuje ona zachowanie wymienionego adwokata. Jednocześnie, organ odwoławczy uznał, że z uzasadnienia prawnego obu spornych decyzji wynika jednak, że okoliczność ta pozostaje bez wpływu na ocenę zachowania skarżącej pod kątem spełniania przesłanki określonej w § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie biegłych sądowych. W tej sytuacji, organ odwoławczy, odnosząc się do całokształtu okoliczności towarzyszących zdarzeniu z dnia [...] listopada 2014 r. - uznał, że uzasadniały one podjęcie przez Prezesa Sądu Okręgowego w W. decyzji o zwolnieniu skarżącej z funkcji biegłego sądowego.

Organ odwoławczy podtrzymał jednocześnie swoje stanowisko, że z uwagi na szczególną rolę biegłego, jako organu pomocniczego sądu, jego działania i zaniechania są postrzegane przez opinię publiczną jako działania i zaniechania szeroko rozumianego wymiaru sprawiedliwości, a więc postawa biegłego wpływa na społeczną ocenę działalności sądów i organów ścigania. Z tego też względu, zdaniem Ministra, osoba biegłego nie może być dotknięta jakąkolwiek skazą, która podważałaby zaufanie do niej. Osoba biegłego powinna przy tym cieszyć się zaufaniem prezesa sądu, przy którym pełni funkcję. Ponadto, jej obowiązkiem jest prezentowanie postawy odpowiadającej powierzonej funkcji organu pomocniczego sądu,

Mając powyższe na względzie, Minister Sprawiedliwości uznał, że zachowanie skarżącej w dniu [...] listopada 2014 r. budzi obiektywnie uzasadnione wątpliwości co do spełniania przez nią przesłanki z § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie biegłych sądowych, a to w konsekwencji może skutkować utratą zaufania do biegłej. Zdaniem organu odwoławczego, zachowanie skarżącej polegające na zaangażowaniu się w kłótnię z pełnomocnikiem strony przeciwnej, godziło w powagę wymiaru sprawiedliwości i nie licowało z godnością pełnionej funkcji biegłego sądowego. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, przebieg analizowanego zdarzenia świadczył o osobistym, emocjonalnym zaangażowaniu się biegłej w prowadzony przed sądem spór, a także o braku dystansu i rozwagi. Według Ministra Sprawiedliwości, interwencja skarżącej w Rodzinnym Ośrodku Diagnostyczno-Konsultacyjnym mogła zostać odebrana jako próba wykorzystania pełnionej funkcji w celu wywarcia wpływu na wynik postępowania sądowego. Opisywane zdarzenie stawiało więc, niezależnie od rzeczywistych intencji biegłej, w niekorzystnym świetle wizerunek sądu, podważając zaufanie co do bezstronności przyszłego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizując pod tym kątem skargę T.G. należy przyjąć, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził bowiem, że zarówno Minister Sprawiedliwości, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2015 r., jak i Prezes Sądu Okręgowego w W. , wydając sporną decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia skarżącej z funkcji biegłego sądowego z zakresu psychologii sądowej, dopuścili się przede wszystkim - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. - z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a także na przeprowadzeniu wadliwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Tym samym, organy administracji publicznej obu instancji, wydając powyższe decyzje w przedmiocie zwolnienia skarżącej z funkcji biegłego sądowego bez ich oparcia na wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym - dopuściły się istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.

Sąd uznał, że w konsekwencji powyższych uchybień organy obu instancji dokonały niepełnych i nieprecyzyjnych zarazem ustaleń w zakresie rzeczywistego zaistnienia przesłanek zastosowania przepisów § 6 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych, będących podstawą prawną obu spornych decyzji wydanych w analizowanej sprawie.

Naruszenie wspomnianych przepisów procedury administracyjnej mogło mieć - w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny wspomnianych wyżej decyzji administracyjnych wydanych przez Ministra Sprawiedliwości oraz Prezesa Sądu Okręgowego w W. .

Przechodząc do merytorycznej oceny legalności obu spornych decyzji, na wstępie należy zauważyć, że w świetle przepisu § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych, prezes sądu okręgowego zwalnia z funkcji biegłego sądowego, jeżeli biegły utracił warunki do pełnienia tej funkcji.

Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia, jednym z warunków ustanowienia biegłym sądowym jest dawanie przez wnioskodawcę rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego.

Jak słusznie wskazał Minister Sprawiedliwości w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, rękojmia należytego wykonywania obowiązków definiowana jest w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych jako całokształt cech, zdarzeń i okoliczności dotyczących osoby biegłego, składających się na jego wizerunek, jako osoby zaufania publicznego. Organ odwoławczy zasadnie zauważył również, że na wizerunek osoby zaufania publicznego składają się takie cechy charakteru, jak: szlachetność, prawość, sumienność i bezstronność łącznie. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w dotychczasowej judykaturze (vide: m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1553/06, czy też wyrok tego Sądu z dnia 10 lipca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 786/07).

Sądu uznał jednak, że pomimo prawidłowej interpretacji (rozumienia) pojęcia rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego sądowego, organy administracji, rozstrzygając w niniejszej sprawie, nie zgromadziły niestety odpowiedniego materiału dowodowego oraz nie wyjaśniły wszelkich istotnych okoliczności, które pozwalałyby dokonać pełnej analizy oceny zachowania strony skarżącej w kontekście dalszego spełniania tej jakże ważnej przesłanki (cechy) koniecznej do wykonywania funkcji biegłego sądowego.

Otóż, według Sądu, należy zauważyć, że organy obu instancji, wydając sporne decyzje, ograniczyły się jedynie do analizy ustaleń opartych na notatce służbowej pracownika Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno-Konsultacyjnego Nr [...] w W. - pedagoga M. R., opisującej przebieg zdarzenia, do którego dojść miało w dniu [...] listopada 2014 r. w owym ośrodku przy okazji czynności podejmowanych w toku postępowania w sprawie prowadzonej przed Sądem Okręgowym [...] w W. o rozwód z powództwa M.T. przeciwko A.T. (sprawa sygn. akt [...] ). Z notatki tej wynikać miało, jak przyjęły organy obu instancji, że w toku owych czynności doszło do sporu pomiędzy skarżącą a pełnomocnikiem procesowym powoda - adwokatem A. A., w wyniku którego dojść miało do intensywnej wymiany zdań między biegłą T. G. a wskazanym wyżej adwokatem. Opierając się na tych ustaleniach, organy obu instancji przyjęły, że doszło do niewłaściwego zachowania skarżącej, polegającego na zaangażowaniu się w kłótnię z pełnomocnikiem strony przeciwnej, co - zdaniem organów - godziło w powagę wymiaru sprawiedliwości i nie licowało z godnością pełnionej przez stronę skarżącą funkcji biegłego, a w konsekwencji wzbudziło obiektywnie uzasadnione wątpliwości co do spełniania przez nią przesłanki z § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie biegłych sądowych i skutkowało utratą zaufania do tej biegłej.

W wyniku analizy zarówno zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, jak i użytych w obu spornych decyzjach administracyjnych argumentów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, że zarówno Minister Sprawiedliwości, jak i Prezes Sądu Okręgowego w W. , stawiając powyższe zarzuty mające świadczyć o słuszności wydanych rozstrzygnięć, nie dokonali jednak w tym zakresie jednoznacznie wiarygodnych i precyzyjnych zarazem ustaleń faktycznych, które mogłyby stanowić wystarczającą podstawę do wydania decyzji administracyjnej zwalniającej skarżącą z funkcji biegłego sądowego.

W ocenie Sądu, strona skarżąca zasadnie zarzuciła w skardze, że nie sposób uznać, iż ogólnikowe odwołanie się przez organy obu instancji do kryteriów rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego, w rozumieniu § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych, bez jednoczesnego przeprowadzenia stosownych i zarazem konkretnych czynności dowodowych w tym zakresie i odniesienia owych kryteriów do osoby skarżącej, może być podstawą do postawienia tezy, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania wskazanych przez organy przepisów § 6 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia, z uwagi na zagrożenie autorytetu prezesa sądu okręgowego.

Zdaniem Sądu, należy uznać w konsekwencji, że organy administracji publicznej w istocie nie przeprowadziły prawidłowego postępowania dowodowego w tym zakresie i dokonały powyższych ustaleń w sposób całkowicie arbitralny i oderwany od zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego, co świadczy o istotnym naruszeniu unormowań zawartych w przepisach art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., które ustanawiają łącznie obowiązek należytego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy poprzez zgromadzenie niezbędnych dowodów oraz ich właściwą ocenę.

Zgodzić się należy jednocześnie ze stroną skarżąca, że Minister Sprawiedliwości, zaś wcześniej Prezes Sądu Okręgowego w W. , w sposób bardzo ogólnikowy i niejasny zarazem opisali okoliczności związane ze zdarzeniem z dnia [...] listopada 2014 r., do którego miało rzekomo dojść w Rodzinnym Ośrodku Diagnostyczno-Konsultacyjnym Nr [...] w W. , nie biorąc przy tym pod uwagę przede wszystkim faktu, że strona skarżąca negowała w istotnej części przebieg owego zdarzenia, a także nie dokonując zarówno przesłuchania świadków wspomnianego zajścia, jak i nie podejmując jakiejkolwiek próby wyjaśnienia okoliczności związanych z toczącym się postępowaniem dyscyplinarnym przed organami samorządu zawodowego adwokatów, na które to postępowanie powoływała się strona skarżąca.

Ponadto, w ocenie Sądu, zauważyć należy, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i Minister Sprawiedliwości, przeprowadzając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji analizę zachowania strony skarżącej, oparł się w znacznym stopniu na nieudowodnionych jednoznacznie i arbitralnych zarazem założeniach, odnosząc się do kwestii spornego zdarzenia z dnia [...] listopada 2014 r. i związanego z owym zdarzeniem zachowania skarżącej wyłącznie poprzez pryzmat wspomnianej wyżej notatki służbowej pracownika Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno-Konsultacyjnego Nr [...] w W. , bez przeprowadzenia konkretnych czynności dowodowych w postaci chociażby przesłuchania autora owej notatki, czy też przesłuchania innych osób będących świadkami rzekomej kłótni, w której miała brać udział skarżąca.

Nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości Sądu, że w przypadku, gdy organ administracji publicznej, ustalając istotne okoliczności stanu faktycznego w danej sprawie, opiera się wyłącznie lub przede wszystkim na notatce służbowej (urzędowej), a strona przeciwna neguje pewne zasadnicze okoliczności objęte opisem znajdującym się w owej notatce (np. neguje przebieg zdarzenia lub jego istotne dla sprawy fragmenty), to obowiązkiem organu jest przeprowadzenie dodatkowych czynności wyjaśniających w postaci przesłuchania w charakterze świadka przynajmniej autora spornej notatki na okoliczności w niej zawarte, o ile oczywiście mają one znaczenie dla końcowego wyniku sprawy.

Zdaniem Sądu, zgodzić się należy w konsekwencji z zarzutem strony skarżącej, iż organy administracji, opierając obie sporne decyzje wyłącznie na ogólnych twierdzeniach, a nie na konkretnych materiałach dowodowych, w żaden sposób nie wyjaśniły, na jakiej podstawie przyjęły, że w przypadku skarżącej T.G. doszło do zachowania świadczącego w sposób ewidentny o utracie rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego sądowego, a także nie wskazały, które konkretnie cechy charakteru i dlaczego utraciła skarżąca, tracąc przymiot osoby zaufania publicznego.

Mając powyższe na względzie, należy - zdaniem Sądu - stwierdzić, że zarówno Prezes Sądu Okręgowego w W. , jak i Minister Sprawiedliwości, wbrew podstawowym obowiązkom wynikającym z przepisów k.p.a., nie ustalili w sposób niebudzący wątpliwości, czy skarżąca dopuściła się niegodnego zachowania, a także nie sprecyzowali w uzasadnieniu wydanych decyzji, w jaki sposób owo zachowanie miałoby negatywnie wpływać na działalność skarżącej w zakresie dalszego wykonywania funkcji biegłego sądowego.

Sąd uznał, że wskazane powyżej uchybienia są istotne dla prawidłowej oceny wydanych rozstrzygnięć, albowiem - jak przyjęły organy obu instancji - niewłaściwe rzekomo zachowanie skarżącej miało przemawiać za zwolnieniem skarżącej z funkcji biegłego sądowego na podstawie przepisów § 6 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd zgodził się w tej sytuacji z zarzutem strony skarżącej, iż organy obu instancji, wyprowadzając z niejasnych okoliczności zdarzenia z dnia [...] listopada 2014 r. tak daleko idące wnioski, nie przeprowadziły szerszej analizy okoliczności dotyczących owego zdarzenia w sposób, który odpowiadałby wymogom wynikających z przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.

W tej sytuacji, mając na względzie materiał dowodowy zgromadzony w przesłanych do Sądu aktach administracyjnych, Sąd podzielił zarzut niewystarczającego wyjaśnienia przez organy istotnych okoliczności faktycznych świadczących o występowaniu podstaw do zastosowania przepisów § 6 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych. Sąd przyjął jednocześnie, iż powyższe uchybienie związane jest przede wszystkim z ewidentnymi zaniechaniami zarówno Ministra Sprawiedliwości, jak i Prezesa Sądu Okręgowego w W. w zakresie gromadzenia materiału dowodowego.

W świetle wskazanych powyżej okoliczności, Sąd uznał jednocześnie, że uzasadnienia obu spornych decyzji administracyjnych nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., co w konsekwencji nie pozwala na odtworzenie toku rozumowania organów i właściwą kontrolę jego poprawności, a także świadczy o wadliwości ustaleń faktycznych i oceny dowodów przyjętych za podstawę wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć.

Mając powyższe na względzie, należy - zdaniem Sądu - uznać, że organy, wskazując na zaistnienie przesłanek zwolnienia skarżącej z funkcji biegłego sądowego na podstawie przepisów § 6 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, dokonały ustaleń z ewidentnym naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem nie wyjaśnił jednak wszystkich okoliczności mogących mieć istotne znaczenie dla oceny występowania przesłanki utraty rękojmi należytego wykonywania funkcji biegłego sądowego.

Z tej przyczyny należy uznać, iż uchybienia formalne poczynione w toku niniejszego postępowania przez organ administracji publicznej, uniemożliwiły Sądowi prawidłowe ustosunkowanie się do wszystkich zasadniczych zarzutów skargi.

Nie powinno ulegać jakiejkolwiek wątpliwości, że aby rozstrzygnięcie organu administracji publicznej ocenić w sposób prawidłowy i odpowiedzialny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie musi dysponować stanowiskiem tego organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek oceny), które należy sprawdzić, analizując, czy w danym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do zwolnienia z funkcji biegłego sądowego z uwagi na utratę warunków do pełnienia tej funkcji.

Wyraźnie należy przy tym wskazać, że sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych.

W tej sytuacji, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że organy administracji publicznej obu instancji, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuściły się równocześnie zasadniczej obrazy art. 8 k.p.a. i wyrażonej w tym przepisie zasady zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa i stosowanego przez nie prawa.

Niewątpliwie, z zasady wyrażonej w przepisie art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności (art. 6 k.p.a.). Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań.

Zdaniem Sądu, postępowanie Ministra Sprawiedliwości oraz Prezesa Sądu Okręgowego w W. w niniejszej sprawie zasadom takim nie odpowiada w pełni, gdyż organy te, wydając obie sporne decyzje w przedmiocie zwolnienia skarżącej z funkcji biegłego sądowego, nie wyjaśnił w pełni wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Mając powyższe na względzie, należy uznać, że w toku ponownego postępowania Prezes Sądu Okręgowego w W. , jako organ pierwszej instancji, a także ewentualnie Minister Sprawiedliwości, jako organ odwoławczy, zobowiązani będą dokonać jeszcze raz pogłębionej analizy całego zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego, w tym przede wszystkim szczegółowo odnieść się do przedstawionych przez stronę skarżącą argumentów mogących mieć zasadniczy wpływ na ocenę występowania przesłanek, o których mowa w przepisach § 6 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych, analizując ten materiał przy uwzględnieniu powyżej przedstawionych zastrzeżeń Sądu, przy jednoczesnym rozważeniu zasadności podjęcia dodatkowych czynności wyjaśniających (dowodowych). Jednocześnie, należy podkreślić, że sanując w toku ponownego postępowania wskazane powyżej uchybienia, organy zobowiązane będą szczegółowo wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji przyjęte stanowisko, pamiętając przy tym o rygorach wynikającym z przepisu art. 153 p.p.s.a.

W tym miejscu należy uznać, że wskazane uchybienia formalne, których dopuściły się organy w toku analizowanego postępowania administracyjnego, uniemożliwiły Sądowi prawidłowe i pełne dokonanie na tym etapie oceny legalności obu spornych decyzji pod względem stricte materialno-prawnym.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zasądzając zwrot uiszczonego wpisu sądowego oraz poniesionych przez stronę skarżącą kosztów zastępstwa procesowego, Sąd orzekł na podstawie przepisów art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a. oraz w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).