Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 564/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-10-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Lublin, dnia 2 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka po rozpoznaniu w dniu 2 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. A., A. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. A., A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia podatku od nieruchomości p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W dniu 27 maja 2014 r. A. A. i A. A. wnieśli (za pośrednictwem organu) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] wydaną w przedmiocie określenia podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2013. W skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając w/w wniosek skarżący podnieśli, że zapłata podatku w wysokości 38 731,00 zł oznacza "negatywne konsekwencje finansowe", zaś przymusowa egzekucja tegoż podatku może grozić "zlikwidowaniem działalności gospodarczej".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – zgodnie

z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie

o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa

w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem nie mającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Celem instytucji wstrzymania wykonania nie jest ocena legalności aktu lub czynności, ale ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi, w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a więc negatywnym skutkom, które może wywołać decyzja administracyjna (por. post. NSA z 12.10.2007 r., II FSK 1490/07; post. NSA

z 10.7.2008 r., II OZ 741/08 - dostępne w bazie orzeczeń cbois - http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wskazanych w przywołanym wyżej przepisie.

Należy wskazać, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są w/w przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy – w tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wyd. 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229, Tarno J.P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2012, s. 227).

Oznacza to, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym co do zasady przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione

(zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wyd. 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229; tak również postanowienie NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. I GZ 316/10).

W każdym zaś razie dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony (zob. postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. II FSK 3041/11, LEX nr 1104117, dostępne w bazie orzeczeń cbois - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwzględniając powyższe, nie ulega wątpliwości, że wniosek skarżących zawarty w skardze nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie został uzasadniony

w stopniu i w sposób, który umożliwiałby sądowi jego pozytywne rozpatrzenie.

Przedstawione uzasadnienie wniosku jest lakoniczne i w żaden sposób nie obrazuje aktualnej sytuacji finansowej skarżących. We wniosku nie zawarto żadnych danych pozwalających ocenić kondycję finansową skarżących (np. dochodów (straty), wydatków). Nie przedłożono również żadnych dokumentów, na podstawie których możliwe byłoby dokonanie oceny ich aktualnej płynności finansowej. Ponadto wysokość egzekwowanej kwoty, nie została podana w kontekście obrotów przedsiębiorstw skarżących i ich ogólnej sytuacji majątkowej. Tym samym uniemożliwiono sądowi dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na prowadzoną przez skarżących działalność gospodarczą.

Dlatego też, na podstawie tak sformułowanego wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, nie można stwierdzić, że istnieje realne, związane z powstaniem znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami, zagrożenie likwidacji przedsiębiorstw skarżących, spowodowanej przymusową realizacją należności.

Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.