Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 114/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 35 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 6, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2020 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi A. F. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., znak [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania H. J., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą I. C. S.A. z siedzibą w L. pozwolenia na budowę, obejmującego zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych B1, B2, B3, z garażami podziemnymi, z instalacjami wewnętrznymi: wodo-ciągową, kanalizacji, co, wentylacji, elektryczną, teletechniczną, z instalacjami zewnętrznymi: oświetleniową, wlz, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem rozsączającym, z drogą wewnętrzną, chodnikami, miejscami postojowymi, utwardzonym miejscem na wiatę śmietnikową, placem zabaw, na działkach o nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr. 11 - D. W., ark. 8, przy ul. [...] "L." w L..

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] lipca 2019r. do Urzędu Miasta L. wpłynął wniosek I. C. S.A. z siedzibą w L., o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na pozwolenia na budowę, obejmującego zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych B1, B2, B3 przy ul. [...] "L.a" w L.. Do wniosku dołączono oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. organ zawiadomił strony postępowania o jego wszczęciu, informując o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i zgłaszania uwag w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma.

W dniu 2 września 2019 r. z aktami sprawy zapoznał się W. J., pełnomocnik H. J., będącej stroną postępowania. W tym dniu do UM L. wpłynęło pismo W. J. wnoszące zastrzeżenia do projektu.

Po analizie zebranego materiału dowodowego, stwierdzając, że złożone dokumenty są niekompletne, a dokumentacja projektowa zawiera błędy i nieprawidłowości, Prezydent Miasta L. postanowieniem z dnia [...] września 2019 r., nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych braków i nieprawidłowości, wymienionych w postanowieniu, w terminie trzech miesięcy od dnia doręczenia postanowienia. W dniu [...] września 2019 r. do Urzędu Miasta L. wpłynęło uzupełnienie wniosku wraz z poprawioną dokumentacją projektową.

Pismem z dnia [...] września 2019 r. organ zawiadomił strony o złożonym uzupełnieniu dokumentacji projektowej oraz poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 7 dni od daty doręczenia zawiadomienia.

W dniu [...] października 2019 r. do Urzędu Miasta L. wpłynęło pismo W. J. wnoszące zastrzeżenia do planowanej inwestycji.

Analizując złożoną dokumentację oraz zastrzeżenia stron postępowania do planowanej inwestycji Prezydent Miasta L. stwierdził, że planowany budynek spełnia warunki lokalizacyjne określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projektowana inwestycja spełnia warunki określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta L. w zakresie: powierzchni zabudowy, intensywności zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, wysokości zabudowy oraz zapewnienia miejsc postojowych. Dokumentacja została uzupełniona, zgodnie z postanowieniem dnia [...] września 2019 r., jest kompletna, zgodna z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno - budowlanymi oraz została sporządzona przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane, będące członkami odpowiednich izb samorządu zawodowego, ponadto posiada wszystkie wymagane obowiązującymi przepisami opinie i uzgodnienia.

Z uwagi na powyższe Prezydent Miasta L., w dniu [...] października 2019 r. wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą I. C. S.A. z siedzibą w L. pozwolenia na budowę, obejmującego zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych B1, B2, B3, z garażami podziemnymi, z instalacjami wewnętrznymi: wodo-ciągową, kanalizacji, co, wentylacji, elektryczną, teletechniczną, z instalacjami zewnętrznymi: oświetleniową, wlz, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem rozsączającym, z drogą wewnętrzną, chodnikami, miejscami postojowymi, utwardzonym miejscem na wiatę śmietnikową, placem zabaw, na działkach o nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr. 11 - D. W., ark. 8, przy ul. [...] "L." w L..

Od powyższej decyzji odwołała się H. J., reprezentowana przez W. J., wskazując fakt, że przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę nie została wydana decyzja administracyjna potwierdzająca, że przedstawiona w projekcie budowlanym koncepcja zagospodarowania działki o nr ewid. [...], z połączeniem tej działki z drogą publiczna nie narusza ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego oraz zapewniająca, że w przypadku wystąpienia o pozwolenie na budowę na działce nr ewid. [...], dojazd do tej działki jako połączenie z drogą publiczną, przedstawiony w w/w koncepcji, zostanie zatwierdzony.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. Wojewoda utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta L. zatwierdzające projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do argumentów odwołania organ II instancji wskazał, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jako decyzja administracyjna, jest co do swojej istoty aktem indywidualnym i dotyczy tylko konkretnych działek i inwestorów na rzecz których została wydana. Postępowanie w przedmiotowej sprawie, prowadzone na wniosek inwestora, tj. I. C. S.A. z siedzibą w L., dotyczy inwestycji planowanej na działkach o numerach ewidencyjnych 12, [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położonych w obrębie ewidencyjnym [...] - D. W., ark. 8, przy ul. [...] "L." w L., co do których inwestor posiada prawo do dysponowania nimi na cele budowlane. Złożony wniosek nie obejmuje działki o nr ewid. [...], należącej do H. J., na której nie są przewidziane żadne roboty związane z planowaną inwestycją i co do której inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z tym decyzja, kończąca postępowanie w sprawie może odnosić się wyłącznie do działek objętych wnioskiem inwestora. Wydanie jakiejkolwiek decyzji w przedmiotowym postępowaniu, dotyczącej działki nie objętej wnioskiem, stanowiłoby rażące naruszenie prawa.

Wojewoda podkreślił, że organ I instancji uzasadniając decyzję odniósł się do zastrzeżeń wniesionych w toku postępowania przez pełnomocnika H. J., w tym do kwestii rozwiązania dostępu do drogi publicznej dla działki o nr ewid. [...] i jej zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L.. Wskazał, że: ,,(...)W projekcie budowlanym (str. 112D) wykonano koncepcję zagospodarowania części terenu M2 w liniach rozgraniczających, obejmującą sąsiednie działki niezabudowane. W koncepcji pokazano możliwość zabudowy tych działek w obszarze wyznaczonym linią zabudowy kubaturowej, zgodnie z rysunkiem planu miejscowego. Pokazano możliwość bezpośredniego połączenia działek z drogą publiczną, oznaczoną w w/w miejscowym planie KDL (jest to droga do istniejącej drogi publicznej ul. [...] ,,L.")(...)", jak też stwierdził, że przedstawiona koncepcja zagospodarowania działki nr [...], będącej własnością H. J., jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu. Przewiduje usytuowanie budynku na działce nr [...] w obszarze przeznaczonym pod zabudowę, wydzielonym liniami rozgraniczającymi i linią zabudowy kubaturowej. Pokazuje bezpośrednie połączenie działki nr [...] z droga publiczną oznaczoną w planie KDL, ponieważ działka ta położona jest przy drodze KDL (droga lokalna), a plan miejscowy przewiduje realizację zjazdów indywidualnych z dróg o kategorii KDL. Organ nie posiada wiedzy i w toku postępowania nie wpłynęły żadne dokumenty stwierdzające, że takie połączenie nie jest możliwe. Koncepcja zagospodarowania terenu ma na celu wykazanie poszanowania interesu osób trzecich w obszarze oddziaływania projektowanych obiektów, w tym prawa do zabudowy oraz dostępu do drogi publicznej (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane) i takie poszanowanie w ocenie Urzędu wykazano w projekcie budowlanym. Organ nie ma podstawy prawnej do zatwierdzenia lokalizacji połączenia komunikacyjnego sąsiedniej działki nr [...] nie objętej przedmiotowym pozwoleniem na budowę. Właściciel działki [...] ma prawo zagospodarować działkę i zaprojektować połączenia działki z drogą publiczną według swojej koncepcji, zgodnej z ustaleniami planu miejscowego i obowiązującymi przepisami, w tym warunkami technicznymi.

Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku stwierdzenia, że inwestycja spełnia wymagania wyżej wskazanego art. 35 ust 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym: "Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane;

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane".

Jak stwierdzono fakt spełniania powyższych wymagań, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, nie budzi żadnych wątpliwości organu odwoławczego. Nadto organ zauważył, że przepis art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane jest aktem związanym, niezależnym od woli organu. Oznacza to, że organ orzekający musi wydać decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy zostaną spełnione warunki określone w w/w przepisie.

Końcowo Wojewoda podniósł, że analizując przedmiotowe postępowanie organu I instancji nie stwierdził naruszeń prawa materialnego ani przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na jego wynik.

Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona przez H. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W skardze, którą w imieniu H. J. wniósł reprezentujący ją pełnomocnik W. J., wskazano, że w dniu [...] grudnia 2018 r. stwierdzono, iż na części działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej w obr. ewid. 11 - D. W., stanowiącej własność p. H. J., zostało postawione ogrodzenie stanowiące własność I.-C. S.A. Zostało ono zlokalizowane w odległości około 180 cm od istniejącej miedzy od strony ul. [...] "L." i w odległości ok. 70 cm od strony byłego poligonu wojskowego. Długość ogrodzenia, pozostającego na działce Skarżącej wynosi ok. 133 m. Na powyższe działania w dniu [...] grudnia 2019 r. została złożona skarga do Wojewódzkiej Inspekcji Geodezyjnej i Kartograficznej w L.. Następnie powyższa skarga została przesłana pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Jak wykazano na str. 3 zaskarżonej decyzji Wojewody, wydanie jakiejkolwiek decyzji w przedmiotowym postępowaniu, dotyczącej działki nie objętej wnioskiem, stanowiłoby rażące naruszenie prawa. W związku z powyższym, w opinii Skarżącej, taka sytuacja ma miejsce, stanowi to naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i uzasadnia powyższą skargę.

Skarga została poparta przez ustanowionego, w ramach prawa pomocy, pełnomocnika skarżącej (k.76 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organy nie naruszyły także przepisów prawa materialnego.

Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego.

Organy administracji dokonały także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosowały normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).

Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych reguł postępowania. Organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i dowody zgromadzone w aktach sprawy, w tym także te odnoszące się do nieruchomości, której właścicielem pozostaje skarżąca.

Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów. Większość dowodów, które stanowiły podstawę ustaleń dokonanych w sprawie, to dowody w postaci dokumentów urzędowych, których prawdziwość w żaden sposób nie została podważona.

Podkreślić należy również, że także sama skarżąca nie wskazuje takich środków dowodowych, które będąc pominięte przez organ, miałyby znaczenie dla ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Organy nie naruszyły także dyspozycji art. 6 k.p.a.

Zasada legalizmu (praworządności) oznacza, że organ musi działać na podstawie i w granicach prawa.

W sprawie organy działały na podstawie przepisów obowiązującego prawa.

Brak jest również podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego.

Prawnomaterialną podstawę rozstrzygnięcia wydanego w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm. - dalej jako: "prawo budowlane" lub "p.b."), w tym w szczególności art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 35 i art. 36 tej ustawy.

Kwestionowaną przez skarżącą decyzją zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych B1, B2, B3, z garażami podziemnymi, z instalacjami wewnętrznymi: wodo-ciągową, kanalizacji, co, wentylacji, elektryczną, teletechniczną, z instalacjami zewnętrznymi: oświetleniową, wlz, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem rozsączającym, z drogą wewnętrzną, chodnikami, miejscami postojowymi, utwardzonym miejscem na wiatę śmietnikową, placem zabaw, na działkach o nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr. 11 - D. W., ark. 8, przy ul. [...] "L." w L..

Zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Powyższe oznacza, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną w tym znaczeniu, że jeżeli inwestor spełni warunki opisane w przepisach to organ administracji architektoniczno - budowlanej nie może odmówić jej wydania. Przepis art. 35 ust. 4 p.b. nie dopuszcza więc jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków, np. od zgody sąsiadów.

Organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o ile przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 p.b., a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 tej ustawy.

W przedmiotowej sprawie, co trafnie ustaliły organy obu instancji, przedłożony projekt budowlany nie naruszał przepisów prawa. Był on kompletny, sporządzony przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami, zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Inwestor wykazał także prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W takiej sytuacji obowiązkiem organu pozostawało zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, albowiem obligowały go do tego przywoływane wyżej przepisy prawa budowlanego. Skoro bowiem organ ocenił przedłożony projekt jako zgodny z prawem to nie można była odmówić wydania pozwolenia na budowę.

W tym kontekście przywołać należy także treść art. 4 praw budowlanego, który stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

W przedmiotowej sprawie inwestor spełnił te warunki.

Oczywiście w procesie takim chronione są także interesy osób trzecich, w tym również interesy właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich.

Interes stron postępowania chroniony art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie może jednakże wyłączać prawa inwestora wynikającego z art. 4 prawa budowlanego. Prawo zabudowy może być ograniczone tylko przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (decyzji o warunkach zabudowy) - i tylko w tym zakresie organ administracji architektoniczno-budowlanej może ingerować w planowaną zabudowę.

W przedmiotowej sprawie organ dokonał oceny sprawy z uwzględnieniem kwestii poszanowania interesów skarżącej, będącej właścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., trafnie konkludując, że planowana inwestycja nie wyłącza możności usytuowania na działce sąsiedniej budynku na takich samych warunkach jak na działce inwestycyjnej, co gwarantuje zachowanie prawa do równego traktowania.

W tym kontekście odwołać należy się wprost do ustaleń i ocen zawartych w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, który wskazał, że po przeanalizowaniu dokumentacji projektowej stwierdzono sporządzenie i sprawdzenie projektu budowlanego przez osoby uprawnione w okresie ważności zaświadczeń z izb samorządu zawodowego, które złożyły oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej oraz sporządzenie informacji bioz. Projekt budowlany sporządzono zgodnie z ustaleniami w/w planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie funkcji zabudowy (mieszkaniowej wielorodzinnej), intensywności zabudowy, zapewnienia miejsc postojowych, zapewnienia zieleni ogólnodostępnej, terenów przeznaczonych na zieleń i tereny biologicznie czynne, zieleni towarzyszącej parkingom naziemnym i nasadzenia drzew. Teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania KDD - ul. [...], poprzez istniejący dojazd na działkach nr: [...], [...], [...], na zasadzie służebności przejazdu i przechodu wpisanej do księgi wieczystej. Projekt zagospodarowania terenu spełnia wymogi rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie: zapewnienia dojścia i dojazdu do drogi publicznej (§ 14), usytuowania budynku (§ 12), miejsc parkingowych (§ 19, § 20, § 21), placu zabaw (§ 40), miejsca do gromadzenia odpadów stałych ( § 22, § 23), zapewnienia dojść i dostępu dla osób niepełnosprawnych (§ 16), nie odprowadzania wód opadowych na tereny sąsiednich działek (§ 28, § 29), zapewnienia naturalnego oświetlenia (§ 13) pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i zapewnienia minimalnego czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych (min. 3 godziny) (§ 60) w budynku projektowanym i w sąsiednich istniejących budynkach mieszkalnych. Wykazano spełnienie wymogów art. 5 ust. 1 pkt 4 i pkt 4a oraz art. 34 ust. 3 pkt 2 i pkt 2a ustawy Prawo budowlane, w zakresie zapewnienia niezbędnych warunków do korzystania z mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne. Projekt został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę w zakresie ochrony przeciwpożarowej i warunków sanitarnohigienicznych. Inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Organ pierwszej instancji stwierdził także, że w projekcie budowlanym (str. 112, 112A, 112B) wykazano, że projektowane budynki nie będą przesłaniać istniejących budynków wielorodzinnych przy ul. [...] i [...], z uwagi na usytuowanie względem istniejących budynków, wysokości budynków i odległości pomiędzy budynkami, a z uwagi na usytuowanie od strony północnej względem budynków przy ul. [...] i [...], nie wpłyną na ich nasłonecznienie. W projekcie budowlanym (str. 112D) wykonano koncepcję zagospodarowania części terenu M2 w liniach rozgraniczających, obejmującą sąsiednie działki niezabudowane. W koncepcji pokazano możliwość zabudowy tych działek w obszarze wyznaczonym linią zabudowy kubaturowej, zgodnie z rysunkiem planu miejscowego. Pokazano możliwość bezpośredniego połączenia działek z drogą publiczną oznaczoną w ww. miejscowym planie KDL (jest to droga do istniejącej drogi publicznej ul. [...] "[...]"). Wykazano również (str. 112C, 112D, 112E, 112F), że na niezabudowanej obecnie działce nr [...] można usytuować budynek o wysokości równej z budynkami inwestora i ze ścianą z oknami w odległości 5,71 m od granicy, przy usytuowaniu budynków inwestora w odległości od granicy od 5,94 m do 6,00 m. Przy takim usytuowaniu budynki nie będą się wzajemnie przesłaniać, z uwagi na wysokości budynków i odległości pomiędzy budynkami. Wykazano, że projektowane budynki wielorodzinne nie ograniczą nasłonecznienia hipotetycznego budynku na działce nr [...], ponieważ cień rzucany przez budynki projektowane nie obejmuje obszaru działki nr [...], nie wykracza poza granicę pomiędzy działkami nr [...] i nr [...].

Organ stwierdził także, że projekt budowlany jest kompletny - wykonany zgodnie z rozporządzeniem w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Odnosząc się żądania zaprojektowania budynków przez inwestora w takiej odległości od granicy, aby na działce nr [...] można usytuować budynek ścianą z oknami w odległości 4 m od granicy, organ pierwszej instancji wyjaśnił, że kwestię usytuowania budynków ustala przepis § 12 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zgodnie z ww. przepisem budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy, jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60, 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania. W przedmiotowej sprawie inwestor zaprojektował budynki czterokondygnacyjne, o wysokości 12,55 m, w odległości od 5,94 m do 6,00 m od granicy działki. Wobec faktu, że sąsiednia działka nr [...] jest działką niezabudowaną, nie ma zrealizowanych na niej żadnych budynków i budowli, nie toczy się postępowanie administracyjne w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę na tej działce, w którym rozpatrywane jest zagospodarowanie działki nr [...], to nie ma podstawy do stwierdzenia, że projektowane budynki naruszają przepisy § 12, 13, 19, 23, 36, 40, 60, 271-273 warunków technicznych wobec działki nr [...]. Projektowane budynki z uwagi na wysokość i odległość od granicy działki oddziaływają na działkę nr [...], w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Oznacza to, że wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu tej działki, w tym w zabudowie działki, a właściciel działki jest stroną postępowania. Zadaniem projektanta sporządzającego projekt zagospodarowania działki inwestycyjnej jest wykazanie, że na sąsiedniej niezabudowanej działce można usytuować budynek na takich samych warunkach jak na działce inwestycyjnej tzn. możliwa jest realizacja budynku o takiej samej wysokości i w takiej samej odległości od granicy działki, jak budynki inwestora. Taki sposób zagospodarowania działek sąsiadujących, gwarantuje spełnienie konstytucyjnego prawa równego traktowania).

Powyższe ustalenia i oceny należy podzielić. W szczególności zaś należy podzielić stwierdzenie, że w projekcie budowlanym, projektant sporządzający projekt zagospodarowania terenu, posiadający właściwe uprawnienia budowlane, wykazał, że na sąsiedniej działce nr [...] można zrealizować budynek o takiej samej wysokości jak budynki inwestora, w odległością od granicy działki nawet mniejszej niż budynki inwestora, budynki nie będą się wzajemnie przesłaniać, a budynki projektowane nie będą ograniczać nasłonecznienia okien możliwego do realizacji budynku na działce [...].

Powyższe oznacza, że przedłożony projekt budowlany był kompletny, sporządzony przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami, zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz zaprojektowany w sposób zapewniający poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. W takiej sytuacji obowiązkiem organu pozostawało zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, albowiem obligowały go do tego przywoływane wyżej przepisy prawa budowlanego.

Bez znaczenia dla takiej oceny pozostają zarzuty skarżącej zawarte w odwołaniu, do których odniósł się już organ odwoławczy.

Decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jako decyzja administracyjna, jest co do swojej istoty aktem indywidualnym i dotyczy tylko konkretnych działek i inwestorów na rzecz których została wydana. Postępowanie w przedmiotowej sprawie, prowadzone na wniosek inwestora, dotyczy inwestycji planowanej na działkach o numerach ewidencyjnych 12, [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Złożony wniosek nie obejmuje działki o nr ewid. [...], należącej do H. J., na której nie są przewidziane żadne roboty związane z planowaną inwestycją. W związku z tym decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego mogła odnosić się wyłącznie do działek objętych wnioskiem inwestora.

Nie ma prawnej możliwości wydawania w takim postępowaniu decyzji dotyczących zagospodarowania innych terenów niż teren inwestycji objętej projektem budowlanym. Dotyczy to także projektu zagospodarowania terenu, stanowiącego część projektu budowlanego, który w sposób wiążący może kształtować jedynie zagospodarowanie terenu inwestycji.

Na marginesie już więc tylko należy wskazać, że roboty budowlane objęte pozwoleniem wykonywane będą jedynie na terenie inwestycji, tj. na działkach nr 12, [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w związku z czym fakt ich wykonywania nie wpłynie w żaden sposób na dostęp działki nr [...] do drogi publicznej. W tym kontekście wskazać należy, że działki nr [...], podobnie jak i teren inwestycji, od strony północno-wschodniej posiadają bezpośredni dostęp do drogi publicznej albowiem graniczą z taką drogą - ulicą J. F. "[...]". Dostęp do drogi publicznej działki skarżącego został także zagwarantowany postanowieniami planu miejscowego albowiem jak wynika z wyrysu i wypisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego załącznik do projektu budowlanego, droga lokalna (KDL) przewidziana została m.in. na obszarze stanowiącym południową zachodnią część terenów inwestycji oraz działki nr [...]. Te postanowienia planu miejscowego zostały uwzględnione w projekcie budowlanym i projekcie zagospodarowania terenu inwestycji.

W analogiczny sposób - jako nietrafne - ocenić należy także zarzuty zawarte w skardze, w której zarzucono, że inwestor stawiając ogrodzenie postawił je na terenie działki nr [...], a więc na terenie stanowiącym własność skarżącej.

Pomijając już nawet to, że skarżąca w żaden sposób nie wykazała takiej okoliczności stwierdzić należy, że tego rodzaju zdarzenie polegające na ustawieniu ogrodzenia na obszarze wykraczającym poza teren inwestycji może jedynie świadczyć o naruszeniu prawa własności i posiadania skarżącej. W konsekwencji też skarżąca może mu przeciwdziałać na drodze cywilnoprawnej. Zdarzenie takie nie ma żadnego wpływu na legalność, tj. zgodność z prawem wydanej w sprawie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

O przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 18).