Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 237/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 67 ust. 3, art. 18 ust. 2 pkt 2a
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 1996 nr 13 poz 74
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia WSA del. Malgorzata Miron Protokolant: starszy inspektor sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 2 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w Bytowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 października 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 12/12 w sprawie ze skargi P. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Bytowie z dnia 26 listopada 1999 r. nr XIII/116/99 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Bytowie z dnia 26 listopada 1999 r., nr XIII/116/99 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Bytowa, w punkcie 1. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały; w punkcie 2. zasądził od Rady Miejskiej w Bytowie na rzecz skarżącego P. K. kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w Bytowie została wydana na podstawie art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.).

W skierowanym do organu wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa P. K. podał, że jest współwłaścicielem nieruchomości zabudowanej – działki nr [...] położonej w Bytowie przy ul. [...] i zapisy planu dotyczące Śródmieścia Bytowa stanowią podstawę podejmowania działań, według skarżącego, negatywnych dla realizacji jego praw właścicielskich. Wskazano, że zapisy planu umożliwiają realizację rozbudowy nieruchomości znajdujących się przy ul. [...] na szkodę skarżącego, co ma wpływ na użytkowanie nieruchomości skarżącego i pogorszenie bezpieczeństwa istniejącej zabudowy. Jako przykład skarżący powołał się na rozbudowę kamienicy w bezpośrednim sąsiedztwie na działce nr [...]. Nadto wskazał, że każdy ma prawo do wpływu na zagospodarowanie terenów sąsiednich, jeżeli powoduje to ograniczenie w zagospodarowaniu lub użytkowaniu jego nieruchomości. Skarżący podniósł nadto, że studium, z którym zgodny powinien być uchwalony plan miejscowy zostało uchwalone dopiero w dniu 12 czerwca 2002 r., tj. po uchwaleniu planu Śródmieścia Bytowa. Taka sytuacja powoduje, że wymóg z art. 18 ustawy nie został spełniony, czego konsekwencją jest nieważność uchwały .

Rada Miejska w Bytowie nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W dniu 20 listopada 2011 r. P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Bytowie z dnia 26 listopada 1999r. nr XIII/116/99 podnosząc argumentację zawartą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. W szczególności organ wskazał, iż skarżący nie wykazał się zaistnieniem naruszenia jego interesu prawnego bądź uprawnienia polegającego na zaistnieniu związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego własną indywidualną sytuacją prawną, co jest niezbędne, gdy podstawę prawną skargi stanowi przepis art. 101ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący nie wskazał na czym w przypadku jego nieruchomości miało by polegać naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, ponieważ nie wnosił żadnych uwag do postanowień planu, dotyczącego obszaru 37M.UC, w granicach, którego znajduje się działka nr [...], stanowiąca współwłasność skarżącego. Skarżący wskazuje tylko, że zabudowa na działce nr [...], w sąsiedztwie działki nr [...], powoduje pogorszenie bezpieczeństwa istniejącej zabudowy, przy czym skarżący nie wykazuje na czym pogorszenie to polega i czy ma związek z postanowieniami planu. Rada wskazała, że plan został uchwalony zgodnie z procedurą ustaloną w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym i podała jakie czynności określone przepisami ustawy zostały wykonane przy uchwalaniu planu. Między innymi w okresie od 14.12.1998r. do 15.01.1999r. wyłożono projekt planu do publicznego wglądu, w dniu 26 listopada 1999r. Wojewoda Pomorski stwierdził zgodność uchwały z prawem. Zmiana ustawy polegająca na tym, że po art. 18 ust. 2 pkt 2 dodano pkt 2a w brzmieniu "bada spójność rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną określoną w studium, o którym mowa w art. 6" weszła w życie z dniem 23 grudnia 1997r. (na mocy ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw - Dz.U. Nr 111, poz. 726). Zbadanie zgodności nie mogło być dokonane, ponieważ wówczas gmina Bytów nie dysponowała studium, a prace nad projektem planu Śródmieścia Bytowa były tak zaawansowane, że kilkuletnia zwłoka w uchwaleniu planu Śródmieścia przyniosłaby niewspółmiernie wysokie szkody dla kilku tysięcy właścicieli nieruchomości objętych planem. W momencie uchwalenia planu zmianę w ustawie polegającą na dodaniu w art. 18 ust. pkt 2a interpretowano łącznie z obowiązkiem określonym w art. 75 ustawy, w ten sposób, że do 1 stycznia 2000r. tzn. do utraty mocy planów obowiązujących w dacie wejścia w życie ustawy, zarząd w procesie przygotowywania projektu planu, nie miał obowiązku badania jego zgodności i spójności z polityką przestrzenną gminy określoną w Studium.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia 21 marca 2012 r. podtrzymał swoje dotychczasowe zarzuty, przytaczając zasady i sposoby ustalenia przeznaczenia terenów zawarte w ustawie (art. 1, art. 2 i art. 3 oraz art. 10) i podniósł, że zapisy planu są w istocie zbyt ogólne, w szczególności wbrew treści przytoczonych przepisów (zasad architektonicznych, potrzeb ochrony przyrody i zdrowia) dopuściły i dopuszczają do tworzenia potworków architektonicznych, które poprzez swoje powstanie powodują oczywisty nieład architektoniczny oraz zagrożenie dla życia i wielu ludzi. Zapisy planu wobec braku precyzji zagrażają zdrowiu i życiu i powodują brak skoordynowania rozbudowy lub przebudowy istniejącej zabudowy w odniesieniu do zabudowy sąsiedniej z uwagi na szczególne warunki występujące w Śródmieściu. Zapisy planu dopuszczają uznaniowość urzędników, co powoduje naruszanie praw skarżącego. W dalszej części ww. pisma procesowego skarżący przytoczył argumentację w celu wykazania, że uchwała z dnia 12 czerwca 2002 r. dotycząca uchwalenia Studium została podjęta po uchwaleniu zaskarżonego planu, jak również po podjęciu uchwały z dnia 19 grudnia 2001 r. w przedmiocie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego miasta Bytowa dla obszaru położonego przy ul. 1 Maja 26 i przedstawił swoje zarzuty do uchwały dotyczącej Studium uchwalonej w dniu 12 czerwca 2002r.i wniósł o jej wyeliminowanie z obiegu prawnego, poprzez stwierdzenie jej nieważności z uwagi na treść przepisów art. 134 § i 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał skargę za uzasadnioną.

W pierwszej kolejności Sąd stwierdził, że skarżący, wbrew twierdzeniom Rady, posiada interes w zaskarżeniu uchwały w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Sąd wywiódł, że jeżeli zapisy planu dotyczą czyjejś nieruchomości, to należy przyjąć, iż uchwała w przedmiocie planu narusza (w sposób dopuszczalny lub nie) interes prawny tego podmiotu. Skarżącemu przysługuje prawo własności nieruchomości położonej na obszarze objętym planem. Podejmując zaskarżoną uchwałę Gmina niewątpliwie wpłynęła na zakres uprawnień skarżącego do korzystania z tej nieruchomości. Z treści planu wynika, że nieruchomość skarżącego, której jest współwłaścicielem położona w obszarze oznaczonym jako 37M,UC. Obszar ten przeznaczony został pod funkcję mieszkaniowo-usługową, na warunkach określonych w postanowieniach szczegółowych do tej karty terenu, umożliwiającą rozbudowę, nadbudowę i realizację nowej zabudowy w sposób określony w planie. Z części graficznej planu wynika, że obszar ten zabudowany jest budynkami w zabudowie, w której poszczególne budynki usytuowane są na granicy z działkami sąsiednimi. Skoro zatem jak to wyżej wskazano skarżącemu przysługuje prawo własności do nieruchomości położonej na tym obszarze, niewątpliwie skarżący był uprawniony do kwestionowania zaskarżonej uchwały. Postanowienia uchwały w omawianym zakresie wprost dotyczą nieruchomości skarżącego i ustalając obowiązujące rozwiązania architektoniczne dotyczące nieruchomości skarżącego i nieruchomości usytuowanych przy granicy z jego nieruchomością. Naruszenie interesu prawnego skarżącego otwiera drogę do rozpoznania skargi i oceny charakteru tego naruszenia.

Dalej, Sąd podkreślił, że zaskarżona uchwała została podjęta pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.). Kontrolując przebieg postępowania planistycznego poprzedzającego podjęcie zaskarżonej uchwały Sąd uznał, że doszło do naruszenia trybu postępowania przewidzianego w ustawie, co uzasadniało uwzględnienie skargi.

Jak podkreślił Sąd, studium nie jest wprawdzie aktem prawa miejscowego, lecz aktem planistycznym, określającym politykę przestrzenną gminy i wiąże wewnętrzne organy gminy w ich planach przy sporządzaniu planów miejscowych. Studium stanowi więc jeden z etapów poprzedzających uchwalenie planu miejscowego. Stosownie zaś do art. 2 ust. 1 ww. ustawy przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego uchwalenie podlega określonej sformalizowanej procedurze. Jednym z elementów tej procedury są czynności dotyczące badania spójności z projektem planu. Zgodnie bowiem z art. 18 ust.2 pkt 2a tej ustawy burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu uchwały przez radę gminy o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bada spójność rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium, o którym mowa w przywołanym wyżej art. 6. Następnie po spełnieniu wymogów procedury określonych w art. 18 ust. 2, zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 11 przedstawia on radzie gminy do uchwalenia projekt planu, informując radę o wynikach badań, o których mowa w pkt 2a. Regulacja zawarta w przepisie art. 18 ust. 2 pkt 2a obowiązywała od dnia 23 grudnia 1997 r., a więc obowiązywała w trakcie procedury planistycznej i zobowiązywała do przedłożenia Radzie wyników zbadania spójności studium z projektem planu (art. 18 ust. 2 pkt 2a dodany został przez art. 2 pkt 10 lit. a ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw - Dz. U. z 1997r., nr 111, poz. 1726, który wszedł w życie 3 miesiące od dnia ogłoszenia). Powyższa zmiana nie zawiera żadnych przejściowych regulacji wyłączających stosowanie tego przepisu w trakcie trwającego postępowania planistycznego. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 11 ustawy Zarząd Gminy miał obowiązek przedstawić radzie gminy do uchwalenia projekt planu, uwzględniający orzeczenia sądu administracyjnego wydane w związku ze złożonymi zarzutami, oraz informacje o wynikach badań, o których mowa w art. 2a.

W rozpoznawanej sprawie w dacie przystąpienia do sporządzania projektu planu oraz jego wyłożenia, a następnie uchwalenia planu Śródmieścia Bytowa, studium, o którym mowa w art. 6 ustawy, nie zostało przez Radę Miejską w Bytowie uchwalone. Powyższa okoliczność została przyznana przez Radę Miejską a z niekwestionowanych twierdzeń skarżącego wynika, że uchwałę o studium podjęto w dniu 12 czerwca 2002r. Zatem z uwagi na brak studium, o którym mowa w art. 6 ustawy projekt planu został przedstawiony Radzie bez wyników badań spójności rozwiązań projektu z zapisami studium. W konsekwencji Sąd stwierdził, że został naruszony tryb postępowania określony w powołanych przepisach art. 18 ust. 2 pkt 2a i pkt 11 ustawy. Naruszenie tak określonego trybu postępowania powoduje nieważność uchwały, albowiem nie może budzić wątpliwości, że wejście w życie studium musiało poprzedzać skierowanie projektu planu pod obrady rady.

Reasumując Sąd uznał, że zaskarżona uchwała naruszyła tryb postępowania określony w art. 18 ust. 2 ustawy, co stosownie do art. 27 ust. 1 skutkuje nieważnością zaskarżonej uchwały. Jednocześnie Sąd wskazał, że nieuzasadnione jest domaganie się przez skarżącego stwierdzenia nieważności uchwały dotyczącej Studium na podstawie art. 134 i 135 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem art. 135 sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Powyższy przepis nie może mieć w rozpoznawanej sprawie zastosowania. Przedmiotem skargi było zaskarżenie określonej uchwały dotyczącej planu miejscowego i żadna inna uchwała, w tym dotycząca studium nie jest sprawą, o której mowa w cyt. przepisie w sposób oczywisty dla orzeczenia o uchwale dotyczącej planu miejscowego z dnia 26 listopada 1999r., której dotyczy skarga nie jest niezbędnym orzeczenie o uchwale dotyczącej Studium, nie jest to więc sprawa, o której mowa w cyt. przepisie. Wskazać też należy, że powołana regulacja nie ma zastosowania w postępowaniu dotyczącym skarg na akty prawa miejscowego (w tym uchwały dotyczące planów miejscowych).

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę i na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Rada Miejska w Bytowie podniosła następujące zarzuty:

1/ naruszenie prawa procesowego, a w szczególności art. 147 § 1 p.p.s.a.

i art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, mającego w niniejszej sprawie zastosowanie, poprzez orzeczenie nieważności całego aktu, a nie rozważenie przesłanki stwierdzenia nieważności części aktu, jak stanowi przepis prawa,

2/ naruszenie prawa materialnego, tj. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że po stronie wnoszącego skargę istnieje legitymacja do złożenia skargi, podczas gdy prawidłowa wykładnia winna doprowadzić do wniosku, że w przedmiotowej sprawie wnoszący skargę nie wykazał naruszenia interesu prawnego uprawniającego do rozpoznania jego skargi i oceny charakteru tego naruszenia,

3/ naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe zastosowanie do danego stanu faktycznego i uznanie, że na samorządzie gminy ciążył obowiązek zbadania spójności projektu planu ze studium, jeszcze przed upływem ustawowego terminu do uchwalenia studium.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W piśmie procesowym złożonym w dniu 18 stycznia 2013 r. P. K. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej jako chybionej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (akt. Dz.U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) wskazać należy, że przepis ten określa konieczną przesłankę korzystania z prawa do sądu jako naruszenie indywidualnego interesu prawnego. Zidentyfikowanie interesu prawnego implikującego legitymację skargową jest warunkiem rozpoznania przez sąd sprawy co do meritum. Jak wywodzi autor skargi kasacyjnej, Sąd I instancji bezpodstawnie przyjął, iż skarżącemu przysługuje uprawnienie do zaskarżenia uchwały Rady Miejskiej w Bytowie z dnia 26 listopada 1999 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Bytowa, podczas gdy nie wykazał on aby jakiekolwiek postanowienie tej uchwały naruszało jego prawa własności do nieruchomości, której jest współwłaścicielem. Odmawiając słuszności przedstawionej argumentacji należy stwierdzić, że Sąd I instancji - w świetle powołanego art. 101 ustawy o samorządzie gminnym oraz przy uwzględnieniu argumentów podnoszonych tak w skardze, jak i w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – dokonał właściwej oceny przesłanek legitymujących P. K. do złożenia skargi w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że w piśmiennictwie zauważa się, że ustalenie istnienia interesu prawnego konkretnego podmiotu nie odbywa się wyłącznie na poziomie normatywnym, lecz wymaga skonfrontowania treści normy prawnej z określonym stanem faktycznym (por. A. Kisielewicz, Skarga na akt organu gminy w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w świetle orzecznictwa sądowego, Samorząd Terytorialny 2003 r., nr 10, s. 69). W niniejszej sprawie argumentacja autora skargi kasacyjnej koncentruje się wyłącznie na braku interesu prawnego skarżącego opartego na tytule własności do nieruchomości, która objęta została zaskarżonym planem miejscowym. Tymczasem wskazać należy, że interes prawny skarżącego, dający mu legitymację do zaskarżenia uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zmaterializował się w momencie, kiedy w oparciu o przedmiotowy plan, na sąsiedniej działce w granicy z działką skarżącego, wybudowany został wysoki budynek. W tym momencie naruszenie interesu prawnego skarżącego stało się rzeczywiste, konkretne i aktualne. Powyższe otwierało Sądowi I instancji drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy.

W tym zakresie należało uwzględnić obowiązujący w dacie procedowania przez organ planistyczny stan prawny. Zauważyć zatem należy, że obowiązek badania spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium, został wprowadzony ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz.U. Nr 111, poz. 726), która weszła w życie w dniu 24 grudnia 1997 r. Co więcej, ustawa ta w art. 6 określiła, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia jej w życie stosuje się przepisy tej ustawy.

Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Rady Miejskiej w Bytowie została wydana w dniu 26 listopada 1999 r. Nie budzi zatem wątpliwości, że organy planistyczne Gminy Bytów zobowiązane były w niniejszej sprawie w toku procedury planistycznej zbadać spójność proponowanych rozwiązań z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Z powyższego obowiązku nie zwalniała organ okoliczność nieuchwalenia studium. Powoływany w tej mierze przez autora skargi kasacyjnej art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 415 ze zm.), nie może świadczyć o możliwości pominięcia tej czynności w toku procedury planistycznej. Przepis ten bowiem ustanowił jedynie końcową datę uchwalenia studium w przypadku, gdy w dniu wejścia w życie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, tj. 1 stycznia 1995 r., obowiązywał już miejscowy plan. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zauważono, że brak jest podstaw prawnych do tego, aby przyjmować, iż obowiązek badania spójności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy stał się wymagalny dopiero po upływie terminu do uchwalenia studium, o którym mowa w art. 67 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wyprowadzając powyższą tezę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 229/06 (Lex nr 266919) podkreślił, że wprowadzenie przepisu art. 18 ust. 2 pkt 2a do ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym miało na celu zdyscyplinowanie rad gmin do uchwalania studium, bez którego nie można uchwalać miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w zgodzie z ustawowo określoną procedurą planistyczną.

W świetle powyższego za nieuzasadnione należało uznać zarzuty naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 2a i art. 67 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Stwierdzić zatem należy, że skoro uchwała Rady Miejskiej w Bytowie z dnia 26 listopada 1999 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Bytowa, nie została poprzedzona badaniem spójności projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium, to zasadnie uznał Sąd I instancji, że naruszenie tak określonego trybu postępowania powodowało nieważność tej uchwały w całości, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie zaznaczyć należy, że charakter stwierdzonych przez Sąd uchybień w procedurze planistycznej nie mógł prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały jedynie w części, jako że pominięty w niniejszej sprawie etap badania spójności planu ze studium odnosi się do wszystkich proponowanych w planie rozwiązań. Zauważyć również trzeba, że autor skargi kasacyjnej, kwestionując powyższy sposób rozstrzygnięcia, nie próbuje jednocześnie wykazać jaka część zaskarżonej uchwały wady tej jest pozbawiona. Powyższe czyni nieuzasadnionym zarzut naruszenia

art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.