Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 462/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i  2
journal: Dz.U. 2016 poz 1066
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; oddala skargę


UZASADNIENIE

II SA/Po 462/16

Uzasadnienie

Prezydent miasta P. decyzją z dnia [...].02.2016 r. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu wniosku Firma B C Sp. z o. o., z dnia 07.12.2015r., zmienionego w dniu 01.02.2016r. o udzielenie pozwolenia na budowę parkingu wraz z systemem odwodnienia, oświetleniem zewnętrznym i zjazdem publicznym przy ul. [...] w P. (dz. nr geod. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], ark. [...] oraz dz. nr geod. [...], [...], ark. [...], obręb K.) odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę parkingu wraz z systemem odwodnienia, oświetleniem zewnętrznym i zjazdem publicznym przy ul. [...] w P. (dz. nr geod. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], ark. [...] oraz dz. nr geod. [...], [...], ark. [...], obręb K.)

W uzasadnieniu podano, że Inwestor w dniu 07.12.2015r. złożył w Wydziale Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. wniosek o wydanie pozwolenia na budowę parkingu wraz z systemem odwodnienia i oświetleniem zewnętrznym przy ul. [...] w P..

Na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane oraz na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego, w związku ze stwierdzeniem licznych nieprawidłowości w ww. wniosku, postanowieniem z dnia [...].01.2016r. inwestor został zobowiązany do ich usunięcia w terminie 14 dni od dnia otrzymania postanowienia.

Inwestor został zobowiązany m.in. do: 1. doprowadzenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego do zgodności z:

• miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu "Smochowice Południe" w Poznaniu (uchwała nr XXX/285/V/2008 Rady Miasta Poznania z dnia 15 stycznia 2008roku), a w szczególności z §7 ust. 1: "Dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: 1U, 2U, 3U, 4U i 5U ustala się: 1) przeznaczenie podstawowe: zabudowa usługowa; 2) przeznaczenie uzupełniające: a) sieci infrastruktury technicznej, b) parkingi', przy czym zgodnie z §2 pkt 8 i 9: "Ilekroć w uchwale jest mowa o: (...) przeznaczeniu podstawowym - należy przez to rozumieć przeznaczenie, które przeważa na danym obszarze wyznaczonym liniami rozgraniczającymi; (...) przeznaczeniu uzupełniającym - należy przez to rozumieć przeznaczenie, które uzupełnia lub wzbogaca przeznaczenie podstawowe, w sposób określony w ustaleniach planu" - projektowany parking stanowi całą inwestycję na danym obszarze,

rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r. poz. 1422 t.j.), a w szczególności z: §19 ust. 2 pkt 3 dotyczącym odległości wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej w przypadku powyżej 60 stanowisk,

rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012r. poz. 462 ze zm.), a w szczególności z:

§8 ust. 1: "Projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzona na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta",

§13a: "Informacja o obszarze oddziaływania obiektu zawiera: 1) wskazanie przepisów prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu; 2) zasięg obszaru oddziaływania obiektu przedstawiony w formie opisowej lub graficznej albo informację, że obszar oddziaływania obiektu mieści się w całości na działce lub działkach, na których został zaprojektowany."

2. jednoznacznego wyjaśnienia czy przedmiotem wniosku o pozwolenie na budowę jest także budowa zjazdu, o którym mowa w opisie technicznym na str. 46 i pokazana m.in. na projekcie zagospodarowania terenu;

- jeśli wniosek obejmuje także budowę zjazdu należało dokonać odpowiednich korekt w treści wniosku o pozwolenie na budowę i dostarczyć prawidłowo wypełnione oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działek, na terenie których planowany jest zjazd.

Dnia 21.01.2016r. pełnomocnik inwestora odebrał 4 egz. projektu budowlanego do uzupełnienia i dnia 01.02.2016r. pełnomocnik inwestora dostarczył do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. uzupełnioną dokumentację oraz wyjaśnienia.

Ponadto w dniu 01.02.2016r. pełnomocnik inwestora rozszerzył zakres wniosku o pozwolenie na budowę o budowę zjazdu publicznego.

W ocenie organu z analizy dostarczonej dokumentacji wynika, że inwestor nie usunął wszystkich nieprawidłowości, do usunięcia których został zobowiązany postanowieniem z dnia [...].01.2016r.

Część planowanej inwestycji obejmująca budowę parkingu wraz z systemem odwodnienia i oświetleniem zewnętrznym zlokalizowana jest na terenie przeznaczonym pod zabudowę usługową oznaczonym na ww. planie miejscowym symbolem "3U" (działki nr geod. [...], [...], [...], [...], [...], ark. [...], obręb K.), natomiast część planowanej inwestycji obejmująca budowę publicznego zjazdu zlokalizowana jest na terenie przeznaczonym pod drogi publiczne oznaczonym symbolem "[...]" (działki nr geod. [...], [...], ark. [...], obręb K.). Ponadto część inwestycji obejmująca budowę instalacji zasilającej oświetlenie parkingu

zlokalizowana jest na terenie działek nr geod. [...] i [...], ark. [...], obręb K., na terenie których nie obowiązuje żaden miejscowy plan zagospodarowania terenu.

Zgodnie z §7 ust. 1 ww. mpzp: "D/a terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: 1U, 2U, 3U, 4U i 5U ustala się: 1) przeznaczenie podstawowe: zabudowa usługowa; 2) przeznaczenie uzupełniające: a) sieci infrastruktury technicznej, b) parkingi", przy czym zgodnie z §2 pkt 8 i 9: "Ilekroć w uchwale jest mowa o: (...) przeznaczeniu podstawowym - należy przez to rozumieć przeznaczenie, które przeważa na danym obszarze wyznaczonym liniami rozgraniczającymi; (...) przeznaczeniu uzupełniającym - należy przez to rozumieć przeznaczenie, które uzupełnia lub wzbogaca przeznaczenie podstawowe, w sposób określony w ustaleniach planu". Z analizy projektu zagospodarowania terenu dołączonego do uzupełnionego projektu budowlanego wynika, że na przeważającej części terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 3U zaprojektowano parking, natomiast na pozostałej części tego terenu zaprojektowano zieleń i chodniki. Ponadto pod częścią terenu zielonego zaprojektowano system rozsączający. Na tym terenie nie zaprojektowano w ogóle zabudowy usługowej, która w myśl ustaleń mpzp stanowi przeznaczenie podstawowe terenu. Zgodnie z ustaleniami mpzp parkingi stanowią przeznaczenie uzupełniające tego terenu, tj. uzupełniają zabudowę usługową, której nie zaprojektowano. Zatem planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego.

Ponadto inwestor nie doprowadził projektu budowlanego do zgodności z §19 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r. poz. 1422 t.j.) dotyczącym odległości wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej w przypadku powyżej 60 stanowisk. Część projektowanych miejsc postojowych zaprojektowano w odległości mniejszej niż 10m od granicy działki budowlanej. Ponadto dostęp do części zaprojektowanych miejsc postojowych zlokalizowanych bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] jest możliwy tylko z tej działki. Należy wyjaśnić, że zapis zawarty w §7 ust. 6 pkt 3 w miejscowym planie zagospodarowania terenu, na który powołuje się pełnomocnik inwestora, cyt. "dla terenów 1U, 2U, 3U dopuszcza się zabudowę do bocznych granic działki' dotyczy zabudowy terenów obiektami kubaturowymi, a nie dotyczy urządzeń budowlanych, którymi są m.in. miejsca postojowe.

Odnosząc się do dołączonego do uzupełnienia z dnia 01.02.2016r. planu zagospodarowania terenu z zaznaczoną powierzchnią (o pow. 484m2) przewidzianą do realizacji w przyszłości pod zabudowę usługową, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane "Pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego". Wobec powyższego, aby mogło być wydane pozwolenie na budowę dla wybranego obiektu, inwestor winien złożyć stosowny wniosek, a do projektu budowlanego winien dołączyć plan zagospodarowania terenu obejmujący całe zamierzenie budowlane.

W dniu 01.02.2016r. pełnomocnik inwestora rozszerzył zakres wniosku o pozwolenie na budowę o budowę zjazdu publicznego. Po przeanalizowaniu uzupełnionego o zjazd publiczny projektu budowlanego organ stwierdził rozbieżność w lokalizacji zjazdu (miejsce połączenia z nawierzchnią ul. [...]) pokazaną na załączniku graficznym do decyzji ZDM z dnia [...].03.2015r. nr: [...] i do pisma ZDM z dnia [...].03.2015r. nr: [...] a lokalizacją pokazaną na rysunku projektu zagospodarowania terenu. Organ nie wezwał inwestora o wyjaśnienie powyższej rozbieżności z uwagi na fakt, że w związku z niezgodnością pozostałej części inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania terenu w myśl art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, należy wydać decyzję o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę.

Dalej podano, że plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, który wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane: "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu...". Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 3 ww. ustawy "W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę".

Od niekorzystnej dla inwestora decyzji zostało złożone odwołanie, po rozpoznaniu którego Wojewoda decyzją z dnia [...].04.2016 r. orzekł na podstawie art. 138 §1 pkt.2 kpa w ten sposób, że uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia podmiotu i w to miejsce orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego dla inwestora o nazwie Firma A z siedzibą w J. a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji .

W uzasadnieniu podano, że W dniu [...] lutego 2016 r. spółka: firma C C sp. z o.o., z siedzibą w J. , przekształciła się w trybie art. 551 ustawy [...] września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 1030 ze zm.)- dalej k.s.h., w spółkę: Firma A z siedzibą w J. . O fakcie tym pełnomocnik Inwestora nie poinformował organu I instancji. Zgodnie z art. 552. k.s.h. Spółka przekształcana staje się spółką przekształconą z chwilą wpisu spółki przekształconej do rejestru (dzień przekształcenia). Jednocześnie sąd rejestrowy z urzędu wykreśla spółkę przekształcaną. W myśl art. 553 § 1 k.s.h. Spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. Jak wynika z powyższych przepisów spółka powstała po przekształceniu pozostaje podmiotem praw i obowiązków już nabyty przez spółkę podlegającą likwidacji. Natomiast zdaniem tutejszego organu nie odnosi się to do przypadków kiedy spółka podlegająca przekształceniu i w ostateczności likwidacji, wniosła o przyznanie jakiegoś prawa, lecz go nie uzyskała przed dokonaniem przekształcenia. W takim przypadku podmiotem i adresatem decyzji wydanej na podstawie wniosku zlikwidowanej spółki powinna być spółka powstała po przekształceniu, a nie spółka już wykreślona z KRS-u. W badanym przypadku Prezydent Miasta P. swoją decyzję skierował do podmiotu już nieistniejącego tj. firma C C sp. z o.o., z siedzibą w J. zamiast do: Firma A z siedzibą w J. . W konsekwencji należy stwierdzić, że zaszły przesłanki z art. 156 §1 pkt 4 k.p.a. i skierowano decyzję do osoby nie będącej stroną w sprawie, bowiem jej adresat w dniu wydania decyzji nie istniał. W sytuacji gdy organ II instancji rozpatrując odwołanie od danego rozstrzygnięcia stwierdzi, że jest ono dotknięte wadą wymienioną w art. 156 k.p.a. to jest zobowiązany w takiej sytuacji uchylić taką decyzję czy też postanowienie. W związku z powyższym konieczne jest odpowiednie wskazanie adresata decyzji i dokonanie korekty w sentencji decyzji.

Przechodząc do meritum sprawy wskazano iż zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt Ib, zaświadczenia z art. 12 ust. 7;

wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.7.

Organ nakładający na Wnioskodawcę obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji powinien jasno i precyzyjnie wskazać jakie braki i naruszenia w niej występują, jednocześnie powołując się na poszczególne przepisy prawa materialnego (w tym poszczególnych rozporządzeń).

Organ I instancji w sposób jednoznaczny wskazał w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2016 r., że przedmiotowa inwestycja narusza m.in. zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podał jednocześnie jakie zapisy planu wzięto pod uwagę i w jaki sposób inwestycja jest niezgodna z unormowaniem planu miejscowego.

Na części terenu inwestycyjnego (działki nr ew. [...], [...], [...], [...], [...]) obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustalony uchwałą Rady Miasta Poznania nr XXX/285/V/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Smochowice Południe" w Poznaniu- dalej plan miejscowy. Na rysunku planu teren ten oznaczony został jako 3U. Na działkach o nr ew. [...] i [...] plan ten nie obowiązuje (co w sprawie nie ma znaczenia). Stosownie do §7ust. 1 planu miejscowego jako przeznaczenie podstawowe dla tegoż terenu ustalono zabudowę usługową, a przeznaczenie uzupełniające mogą stanowić sieci infrastruktury technicznej oraz parkingi. Zgodnie z §2 pkt 8 planu miejscowego poprzez przeznaczenie podstawowe należy rozumieć przeznaczenie, które przeważa na danym obszarze wyznaczonym liniami rozgraniczającymi. Jako przeznaczenie uzupełniające zdefiniowano przeznaczenie, które uzupełnia lub wzbogaca przeznaczenie podstawowe, w sposób określony w ustaleniach planu.

Teren inwestycji (bez działek o nr ew. [...] i [...]))został zakwalifikowany jako 3U, a linie rozgraniczające ustalone planem dotyczącą właśnie tego obszaru. W konsekwencji na terenie działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] 'muszą zostać spełnione warunki z §7 planu miejscowego. Przedmiotowy wniosek i projekt budowlany przewidują powstanie na ternie 3U parkingu i nie zawierają obiektu usługowego. Zdaniem organu odwoławczego na tym terenie należy zaplanować zabudowę usługową, a dopiero przy obiekcie tego typu powstać mogą wymienione elementy przeznaczenia uzupełniającego (z §7 ust. 1 pkt 2 planu miejscowego). Dozwolono planem powstanie obiektu usługowego i parkingu, natomiast nie jest możliwe powstanie na terenie oznaczonym na rysunku planu U3 jedynie samego parkingu bez obiektu usługowego. Prawo dopuszcza wykonanie całości przedsięwzięcia w etapach, co umożliwia art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Jednakże w omawianym przypadku na terenie oznaczonym w planie 3U musi powstać obiekt usługowy, któremu będzie służył ewentualny parking. W takiej sytuacji parking nie może samodzielnie funkcjonować i nie będzie stanowić obiektu budowlanego zdefiniowanego w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, a urządzenie budowlane (z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego) umożliwiające odpowiednie użytkowanie obiektu usługowego oraz wypełnieniu warunku z §18 warunków technicznych (dotyczącego spełnienia potrzeby miejsc parkingowych). W konsekwencji parking stanowiłby urządzenie budowlane, a nie obiekt budowlany i niemożliwe stałoby się etapowanie w myśl art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, który to przepis dopuszcza etapowe powstawanie obiektów budowlanych, a nie obiektów budowlanych i przypisanych do nich urządzeń budowlanych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 grudnia 2011 r., sygn. akt: II OSK 1472/10 LEX nr 1134662: podał "Zasada ,że pozwolenie na budowę powinno obejmować całe zamierzenie budowlane, a tylko w przypadku zamierzenia wieloobiektowego może być dzielone, oznacza, że niedopuszczalne jest dzielenie pozwolenia na budowę przy zamierzeniu jedno obiektowym" (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 grudnia 2009 r. II SA/Lu 652/09 LEX nr 583029: "Etapowanie inwestycji jest dopuszczalne jedynie na wyraźny wniosek inwestora i tylko wówczas, gdy poszczególne części zamierzenia inwestycyjnego stanowią odrębną całość, mogącą samodzielnie funkcjonować. Bez spełnienia tych warunków etapowanie inwestycji jest niemożliwe"). W opisywanym przypadku budynek usługowy bez parkingu nie jest w stanie powstać i egzystować. Parking mógłby być uznany jako obiekt budowlany jeżeli na danym terenie funkcjonowałby samoistnie i bez żadnego obiektu budowlanego. W badanym przypadku plan miejscowy nie umożliwia na terenie przedmiotowych działek na samodzielne istnienie i funkcjonowanie parkingu, a jedynie przy zabezpieczeniu zabudowy usługowej. Reasumując, w omawianym przypadku etapowanie budowy parkingu i zabudowy usługowej nie jest możliwe, a parking może powstać dopiero przy zaprojektowanej zabudowie usługowej. Niniejsza decyzja nie zamyka drogi Inwestorowi do złożenia wniosku pozwolenia na budowę obejmującego budowę obiektu usługowego wraz z parkingiem. Odnosząc się do treści odwołania zdaniem tutejszego organu w nie ma wątpliwości co do faktu, że na danym terenie musi powstać jakakolwiek zabudowa usługowa, przy której ewentualnie mógłby funkcjonować parking. W badanym przypadku nie jest możliwe aby parking powstał samodzielnie. Brak jest także możliwości etapowania. Dlatego powstanie przedmiotowego parkingu jest sprzeczne z ww. zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zapisu w decyzji o warunkach zabudowy nr [...] znak: [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo- usługowego na działkach nr [...], [...], [...], [...], ark [...], ob. K. , pryz ul. [...] w P., dotyczącego możliwości urządzenia miejsc parkingowych i postojowych na działkach o nr cw. [...], [...], [...], [...] i [...], należy zauważyć, że plan przewiduje realizację parkingu w sytuacji istnienia na danym terenie 3U zabudowy usługowej. Wykonanie zatem zgodnie z wskazaniami ww. decyzji o warunkach zabudowy warunków dotyczących powstania miejsc postojowych na przedmiotowych działkach nie naruszyłoby zapisów planu pod warunkiem istnienia na terenie U3 zabudowy usługowej. Wykonanie miejsc postojowych na tychże działkach nie koliduje z przeznaczeniem ustalonym w planie pod warunkiem powstania na terenie oznaczonym 3U zabudowy usługowej. Weryfikacja zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla inwestycji budowy budynku handlowo- usługowego na działkach nr [...] i [...], nastąpiła przy wydaniu pozwolenia na budowę tegoż obiektu, który został już zrealizowany (zobacz m.in. karta nr 73 projektu budowlanego). Ponadto w sytuacji gdy przedmiotowy parking miałby powodować wypełnienie nakazu zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla ww. istniejącego budynku to powinien być przedmiotem wniosku i decyzji pozwolenia na budowę obejmującego możliwość powstania budynku na działce o nr ew. [...] i [...]. Inwestorowi przysługuje prawo złożenia wniosku o zmianę zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w omawianym zakresie.

Odnosząc się do treści odwołania należy zauważyć, że jeżeli inwestor faktycznie planuje wykonanie budynku usługowego na przedmiotowym terenie to powinien złożyć stosowny wniosek o wydanie pozwolenia na budowę wraz z projektami budowlanymi, które zawierałyby budowę budynku usługowego oraz parkingu. Przedstawienie jedynie takiej koncepcji i to tylko przy piśmie z dnia 01 lutego 2016 r. jest niewystarczające. Jak wyżej wykazano w badanym przypadku nie ma mowy o etapowaniu inwestycji. Nie ma znaczenia w tym przypadku porównywanie powierzchnia zabudowy parkingu z powierzchnią użytkową ewentualnego budynku, skoro wniosek pozwolenia na budowę i projekt budowlany nie obejmują budowy budynku usługowego.

Zdaniem organu odwoławczego w badanym przypadku nie można mówić o naruszeniu §19 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.)- dalej warunki techniczne. Skoro Inwestor zawarł we wniosku pozwolenia na budowę działki o nr ew. [...] i [...] oraz złożył co do tych działek oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością to należy je traktować jako teren inwestycji i nieuprawnione jest zarzucanie niezachowania odległości miejsc postojowych od działek o nr ew. [...] i [...] skoro stanowią całość z terenem inwestycji. Z tego samego względu nie można uznać za słuszny argumentu o dostępności części miejsc postojowych jedynie z działki o nr ew . [...].

W związku z niezgodnością inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brak wyczerpującego wyjaśnienia przez Prezydenta Miasta P. rozbieżności co do lokalizacji zjazdu nie ma dla niniejszego rozstrzygnięcia znaczenia.

Reasumując organ odwoławczy nie podziela stanowiska Odwołującej Spółki zawartej w jej pismach i stwierdza, że Prezydent Miasta P. słusznie na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego odmówił pozwolenia na budowę, bowiem Inwestor wystąpił o wydanie pozwolenia na budowę dla przedsięwzięcia niezgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja administracyjna stanowi rozstrzygnięcie o charakterze indywidualnym i jest wydawana zawsze w konkretnej sprawie.

Powyższa decyzja została zaskarżona do sądu przez Firma A z siedzibą w J. reprezentowana przez fachowego pełnomocnika.

Zaskarżonej decyzji zarzucono

naruszenie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 roku, poz. 290) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie;

naruszenie § 7 ust.1, Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenu "Smochowice Południe" w Poznaniu, uchwalonego Uchwałą Nr XXX/285/V/2008 Rady Miasta Poznania z dnia 15 stycznia 2008 roku - dalej jako Plan, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

naruszenie art. 7 w związku z art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie;

Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o:

uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2016 roku, nr [...], [...] A-VI- [...]; i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych

W uzasadnieniu skargi argumentowano, że planowana inwestycja parkingu w żaden sposób nie może być uznana za sprzeczna z ustaleniami Planu, co sugerują organy obu instancji w swoich rozstrzygnięciach. Uzasadniając zarzut naruszenia przez organ § 7 ust. 1 Planu zagospodarowania przestrzennego należy wskazać, że zgodnie z jego treścią dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami 1U, 2U, 3U, 4U, 5U ustala się, przeznaczenie podstawowe zabudowa usługowa, a przeznaczenie uzupełniające sieci infrastruktury technicznej i parkingi. Na jego podstawie inwestorowi odmówiono wydania decyzji o pozwoleniu na rozbudowę pawilonu handlowego, a zatem jest on kluczowym w niniejszej sprawie.

W ocenie autora skargi nie można uznać, że inwestycja parkingu jest sprzeczna z jego dyspozycją, bowiem wprost wpisuje się w jego ustalenia. Taka wykładnia tego zapisu Planu wydaje się oczywista i niebudząca wątpliwości. Zdaniem Skarżącej, ma ona pełne prawo do zagospodarowania własnej nieruchomości parkingiem wraz z infrastrukturą, zlokalizowanej w sąsiedztwie pawilonu Firma A , usytuowanego na działkach sąsiednich. Dalej przywołano decyzję z [...].01.2015 r. ustalającą warunki zabudowy dla budynku handlowo usługowego zlokalizowanego w sąsiedztwie inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Dalej podano, że projektowany parking należy potraktować jako funkcję uzupełniającą dla istniejącego budynku handlowo-usługowego, z którym stanowi całość terenu inwestycji. Podano dalej, że niezależnie od powyższego należy wskazać, że projektowany parking ma przeznaczenie uzupełniające, zgodnie z obowiązującym MPZP dla przyszłej zabudowy usługowej.

W dopowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.

Na rozprawie sądowoadministracyjnej pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę. Nie miał jednak precyzyjnej wiedzy czy budynek handlowo- usługowy już istnieje , czy ma powstać w przyszłości ani czy w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy z nr [...] z [...].01.2015 r. wydano decyzje o pozwolenie na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.2016, poz.1066.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Wojewody z dnia [...] kwietnia 2016 r. w istocie utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m. P. wydaną na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę parkingu wraz z systemem odwodnienia i zjazdem publicznym przy ulicy [...] w P.(dz. nr geod. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], ark. [...] oraz dz. nr geod. [...], [...], ark. [...], obręb K.)

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane ( Dz. . 2016. poz.290 ) przed wydaniem decyzji o pozwolenie na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno- budowlanej sprawdza :

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Podkreślić należy, że postanowienie wydane na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy jest niezaskarżalne, co oznacza, że może być kwestionowane wyłącznie w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę lub odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.

W rozpoznawanej sprawie organ I instancji postanowieniem z dnia [...].01.2016 r nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienie załączonego projektu budowlanego, poprzez uwzględnienie w nim wymogów zawartych w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego terenu Smochowice –Południe (uchwała nr XXX/285/V/2008 Rady Miasta Poznania z dnia 15 stycznia 2008roku),

W odpowiedzi na powyższe postanowienie inwestor dostarczył uzupełniona dokumentację i jednocześnie rozszerzył zakres wniosku o pozwolenie na budowę o budowę zjazdu publicznego.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się więc do rozstrzygnięcia , czy projektowana budowa parkingu i zjazdu zgodna jest z ustaleniami zawartymi w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego .

W ocenie sądu orzekającego zarzut naruszenia zapisu § 7 planu jest nie trafny, a argumentacja organów zawarta w decyzji znajduje uzasadnienie w zapisach planu. Niesporne jest, że planowana inwestycja budowy parkingu i zjazdu ma być zlokalizowana w całości na terenie objętym planem i określonym na rysunku planu jako 3 U. §7 części tekstowej planu stanowi, że Dla terenów określonych na rysunku planu 3U ustala się :

1)przeznaczenie podstawowe: zabudowa usługowa

2) przeznaczenie uzupełniające

a) sieci infrastruktury technicznej, b) parkingi. .Część tekstowa planu zawiera także słowniczek używanych pojęć.

§2 pkt.8 planu wyjaśnia Ilekroć w uchwale jest mowa o przeznaczeniu podstawowym należy przez to rozumieć przeznaczenie, które przeważa na danym obszarze wyznaczonym liniami rozgraniczającymi, i pkt. 9 przeznaczeniu uzupełniającym należy przez to rozumieć przeznaczenie, które wzbogaca przeznaczenie podstawowe w sposób określony w ustaleniach planu. Z przedłożonego przez inwestora na Planszy Zbiorczej – Planu Zagospodarowania terenu wynika, że na działkach o numerach geod. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], arkusz .[...] w całości znajdujących się na terenie objętym planem i określonym jako 3 U znajdować ma się: Powierzchnia projektowanych miejsc postojowych , powierzchnia projektowanej nawierzchni jezdni z betonu asfaltowego, powierzchnia projektowanej zieleni, powierzchnia projektowanego chodnika, wkreślono trasy kanalizacji deszczowej, kabel oświetleniowy. W ten sposób zagospodarowano całą powierzchnie działek nie przewidując już pozostawienia miejsca na jakąkolwiek zabudowę kubaturową mogącą zawierać zabudowę usługową w postaci pawilonu handlowo- usługowego. ( vide Plan zagospodarowania terenu k 69 akt administracyjnych )

Nie ma racji skarżący zarzucając organowi, że decyzja odmawiająca udzielenia pozwolenia na budowę pozostaje w sprzeczności z decyzją wydawaną przez ten sam organ z dnia [...].01.2015 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo- usługowego na działkach [...], [...], [...], [...], art. [...] obręb K.. Faktem jest, że w pkt. 2 tejże decyzji zapisano Inne uwarunkowania :ilość i sposób urządzenia miejsc parkingowych i postojowych: na terenie inwestycji oraz na działkach nr [...], [...], [...] [...], [...] ( objętych obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego) wskazując na potrzeby zapewnienia pełnych potrzeb parkingowych. Vide( k 5v akt admin. II instancji ) Powyższa decyzja wskazuje tylko, że ustala się warunki zabudowy dla budynku handlowo usługowego na określonym terenie i możliwości sytuowania miejsc parkingowych na innych działkach. Decyzja ta nie pozwala przecież, aby na działkach objętych planem dla których obowiązuje w części zabudowy podstawowej zabudowa usługowa zostały w całości przeznaczone pod zabudowę parkingu. Na terenie 3U możliwe jest sytuowanie miejsc parkingowych , ale tylko w uzupełnieniu dla zabudowy usługowej. Tymczasem inwestor nie ubiega się o zabudowę usługową ani też nie twierdzi , że zrealizował zabudowę usługową, a cały teren 3U zamierza zabudować siecią infrastruktury technicznej i parkingiem.

W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły i oceniły, że planowane zamierzenie inwestycyjne pozostaje w całości w sprzeczności z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na danym terenie,

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, co oznacza, iż organ architektoniczno-budowlany dokonując sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonać musi jego wykładni celem odkodowania norm prawnych zawartych w jego przepisach, analogicznie jak w przypadku każdego aktu prawa powszechnie obowiązującego. W ocenie Sądu nie można poczynić organowi żadnych zarzutów odnośnie poprawności interpretacji przepisów planu.

Powyższe musi skutkować uznaniem przez Sąd, że decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami, a skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016 poz. 718 )