Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 5/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-01-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Pozostawiono bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 257 art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "Ś." Spółka z o.o. w K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "Ś." Spółka z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Ś.Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: pozostawić wniosek Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "Ś." Sp. z o.o. z siedzibą w K.bez rozpoznania.


UZASADNIENIE

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na postanowienie Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r.

nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "Ś." Spółka z o.o. w K. ("Spółka") pismem z dnia 16 października 2014 r. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy

w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W związku z tym, że wniosek skarżącej nie został złożony na urzędowym formularzu PPPr Spółka zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 21 października 2014 r. została wezwana do wypełnienia i złożenia wspomnianego formularza w terminie 7 dni licząc od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wraz z ww. wezwaniem Spółce został doręczony druk formularza PPPr.

Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, Spółka odebrała wezwanie, o którym mowa wyżej, w dniu 8 listopada 2014 r., lecz we wskazanym

w tym piśmie terminie nie złożyła wypełnionego urzędowego formularza PPPr.

Z uwagi na ten fakt, zarządzeniem z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 734/14 Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania.

Na ww. zarządzenie Spółka wniosła sprzeciw w ustawowym terminie. Do sprzeciwu nie załączyła jednak formularza, o jakim mowa wyżej. W sprzeciwie wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości, wskazując, że jest ono niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym.

Wyjaśniając zaś rozbieżności w oznaczeniu przedmiotowej sprawy, wskazać należy, że sprawa ta - dotychczas rozpoznawana w Wydziale II WSA

w Kielcach pod sygn. akt II SA/Ke 734/14 - zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 2 stycznia 2015 r. została przekazana do Wydziału I tego Sądu, na skutek czego sprawa otrzymała nową sygnaturę: I SA/Ke 5/15.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako "ustawa p.p.s.a."), w razie wniesienia sprzeciwu na zarządzenie lub postanowienie referendarza w przedmiocie prawa pomocy, orzeczenie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Skutkiem prawidłowo wniesionego sprzeciwu jest utrata mocy wiążącej orzeczenia referendarskiego z mocy samej ustawy i przejście sprawy będącej jej przedmiotem do właściwości Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 23 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 375/04 – FZ 377/04).

Na wstępie zaznaczyć należy, że postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy winien być złożony na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezachowanie określonego w tym przepisie wymogu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku

z art. 257 ustawy p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia

21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, opubl. ONSAiWSA z 2008 r. Nr 5, poz. 74 oraz postanowienie II GZ 503/12 z 8 stycznia 2013 r. dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W razie zaś nieuzupełnienia ww. braku w zakreślonym terminie, Sąd zobowiązany jest do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, co wynika z art. 257 ustawy p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca została wezwana do złożenia wniosku

o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu w terminie 7 dni od dnia odebrania wezwania. Wezwanie to zawierało przy tym pouczenie, że w przypadku nieprzesłania wypełnionego formularza wniosek skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy zostanie pozostawiony bez rozpoznania. Wspomniane wezwanie, jak już wskazano, zostało doręczone Spółce w dniu 8 listopada 2014 r., co oznacza, że termin do spełnienia wynikającego z niego zobowiązania upłynął w dniu

17 listopada 2014 r. (w związku z treścią art. 83 § 2 ustawy p.p.s.a.). Skarżąca

w zakreślonym terminie nie uzupełniła wspomnianego braku, a więc nie przedłożyła wypełnionego urzędowego formularza PPPr. Oznacza to, że – zgodnie

z treścią art. 257 ustawy p.p.s.a. – należało orzec o pozostawieniu wniosku

o przyznanie Spółce prawa pomocy bez rozpoznania.

Końcowo podkreślenia wymaga fakt, że w sprzeciwie skarżąca nie kwestionowała prawidłowości doręczenia wezwania do nadesłania wypełnionego urzędowego formularza PPPr ani nie podważała okoliczności uchybienia terminowi do uzupełnienia braku formalnego wniosku. Potwierdza to ustalenia co do konieczności pozostawienia wniosku skarżącej bez rozpoznania.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 257 w związku z art. 260 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.