Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 9/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 46 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach
article: art. 35
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit.a
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Protokolant referent stażysta Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zbieranie odpadów uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] maja 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej określane skrótem: "SKO") działając na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446, ze zm.), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.), art. 41 ust.1,3 pkt 2, art. 42 i art. 43 ustawy z dnia 8 stycznia 2013 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21), art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.) oraz art. 9, art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej określanej skrótem: "k.p.a."), uchyliło decyzję Starosty z dnia [...] kwietnia 2017 r. (znak: [...]) w przedmiocie odmowy M.R. (w niniejszej sprawie będącej Uczestniczką postępowania) - prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie zbierania odpadów (skup złomu) - wydania przedłużenia zezwolenia na prowadzenie punktu zbierania odpadów innych niż niebezpiecznych na działce nr [...]. Jednocześnie w punkcie drugim zaskarżonej decyzji organ orzekł o zezwoleniu M.R. ul. [...], na zbieranie odpadów.

Jak wynika z uzasadnienia powyższej decyzji zapadła ona w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dnia 17 października 2016 r. do Starostwa Powiatowego wpłynął wniosek M.R. prowadzącej działalność pod nazwą R ul. [...], w sprawie wydania kolejnego zezwolenia na zbieranie odpadów (metali) na działce ew. nr [...].

Starosta, decyzją z [...] listopada 2016 r. znak: [...] odmówił M.R. wydania zezwolenia na zbieranie odpadów (metali) na ww. nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania Uczestniczki postępowania, decyzją z [...] lutego 2017r. (data wpływu 15 marca 2017r.) znak: [...] uchyliło decyzję Starosty i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Powołaną we wstępie decyzją, działając na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 3, art. 41 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach Starosta ponownie odmówił wydania wnioskowanego zezwolenia.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że podstawą odmowy wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów na posesji przy ul. [...] (działka ew. nr [...]), jest niezgodność planowanej działalności z przepisami prawa miejscowego (art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach), a konkretnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla terenów położonych pomiędzy ul. [...] oraz torami kolejowymi do granicy z lasem, Miejską Strefą Przemysłową i rzeką [...], zatwierdzonym uchwałą Nr XXVI/138/08 Rady Miejskiej z dnia 25 stycznia 2008r. i opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr 24, poz. 548 z dnia 28 marca 2008r. Teren, na którym Uczestniczka postępowania zamierza prowadzić działalność w zakresie zbierania odpadów jest oznaczony na planie symbolem "H9MU" i kolorem czerwonym, dla którego ustalono: 1) przeznaczenie podstawowe: zabudowa meszkaniowo - usługowa; 2) przeznaczenie uzupełniające: a) urządzenia towarzyszące, zabudowa garażowa i gospodarcza; b) zieleń urządzona.

Organ stwierdził również, iż zgodnie z załącznikiem nr 1 wiersz 7.6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003r., Nr 164 poz. 1587 ze zm.), gospodarka odpadami nosi oznaczenie "0" i oznaczana jest kolorem ciemnoszarym. Działalność polegająca na zbieraniu odpadów związana jest z gospodarką odpadami, co wynika z przytoczonej wcześniej definicji gospodarowania odpadami, a taka funkcja nie została w planie miejscowym dopuszczona. Tereny przeznaczone pod tego typu działalność, ze względu na jej potencjalną uciążliwość, muszą być jednoznacznie wskazane w ustaleniach planu miejscowego. Zdaniem Starosty, przyjęta w planie systematyka nakazuje przyjąć, że w ramach ustalonego dla przedmiotowej działki przeznaczenia nie mieści się "zbieranie odpadów". Działalność polegająca na gospodarowaniu odpadami, w tym zbieranie odpadów, zawarta została w odmiennym standardzie, tj. "tereny infrastruktury technicznej gospodarka odpadami" i nie może być traktowana jako funkcja usługowa. Interpretacja wskazująca, iż prowadzenie działalności polegającej na gospodarowaniu odpadami, tj. ich zbieraniu dozwolone jest w przypadku, gdy teren oznaczony jest symbolem "U", nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa.

Jednocześnie, Starosta, rozwijając jeden z zapisów planu stanowiący, iż : "dla istniejącego obiektu skupu złomu ustala się zakaz rozbudowy obiektów prowadzonej działalności;", wywiódł, iż wyrażenie: "dla istniejącego" oznacza obiekt (skup złomu) legalnie (zgodnie z prawem) funkcjonujący. Skup złomu dla legalnego "istnienia" polegającego na zbieraniu odpadów (złomu) wymaga m.in. posiadania pozwolenia na zbieranie odpadów. Pozwolenie takie jak już wspomniano jest wydawane zawsze na czas określony (maksymalnie 10 lat) i obligatoryjnie wygasa po upływie ustalonego terminu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. W związku z tym z chwilą wygaśnięcia poprzedniego zezwolenia ([...] listopada 2016r.) przedmiotowy skup złomu przestał istnieć w rozumieniu prawa, w związku z czym zapis planu mówiący, że: "dla istniejącego obiektu skupu złomu ustala się zakaz rozbudowy obiektów prowadzonej działalności;" utracił moc i nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w ustawowym terminie, wniosła Uczestniczka postępowania.

SKO motywując swoje rozstrzygnięcie stwierdziło, iż wprawdzie z treści art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach wynika, że właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny (ale nie - sprzeczny) z przepisami prawa miejscowego, to jednak przepis art. 35 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm. - dalej określanej skrótem: "u.p.z.p.") stanowi, że tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Przepis art. 35 u.p.z.p. wprowadza zatem możliwość wykorzystania terenów, których przeznaczenie plan zmienia, w sposób dotychczasowy. Oznacza to brak prawnego obowiązku właścicieli terenów dokonania zmiany sposobu zagospodarowania terenu na zgodny z przeznaczeniem określonym planem miejscowym.

SKO odniosło się dalej do treści uchwały Nr XXXV/206/08 Rady Miejskiej z dnia [...] września 2008 r, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta dla terenu położonego pomiędzy ulicą [...] i torami kolejowymi w kierunku na [...], do granicy z terenami gminy. Stwierdziło, iż analizy takiej zabrakło w decyzji organu pierwszej instancji, czym miano naruszyć art. 7 i art. 77 k.p.a. SKO stwierdziło, iż zgodnie z ww. planem obszar, na którym ma być prowadzona działalność jest przeznaczony na tereny zabudowy usługowej i mieszkaniowej jednorodzinnej 2U/MN. Kolegium wywiodło dalej, że zgodnie z załącznikiem nr 1 wiersz 7.6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1587) gospodarka odpadami nosi oznaczenie "O" i oznaczana jest kolorem ciemnoszarym i nie znajduje się w grupie usługi tylko w grupie tereny infrastruktury technicznej. SKO przypomniało, iż zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy, właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami, jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego.

Zdaniem SKO Starosta wydając decyzję odmawiającą wydania zezwolenia naruszył przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - art. 35 poprzez jego niezastosowanie.

W tym kontekście organ stwierdził, iż Uczestniczka postępowania prowadzi działalność w zakresie objętym wnioskiem z [...] października 2016r., w niemalże niezmienionej postaci, począwszy od 1997r. Zarówno uchwała Nr XXXV/206/08 z dnia 26 września 2008 r. (Dz. Urz. Województwa Nr 135, poz. 2144 z 19 grudnia 2008 r.), jak i uchwała Nr XXVII/197/12 z dnia 27 czerwca 2012 r. stanowią, iż na terenie objętym planem ustala się zakaz lokalizacji nowych obiektów tymczasowych, m. in. w postaci kontenerów. Z brzmienia przepisu oraz z treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. wynika, iż zakaz taki nie dotyczy obiektów dotychczasowych. Wedle postanowień wskazanego wyżej rozporządzenia, wszelkie zakazy i nakazy zamieszczane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego powinny być w sposób wyraźny uregulowane. Z powyższego należy wyciągnąć wniosek, iż brak jednoznacznego zakazu dotyczącego obiektów dotychczasowych, poczytywać należy, jako przyzwolenie na prowadzenie dotychczasowej działalności na podstawie art. 35 u.p.z.p. SKO wytknęło również Staroście, iż ten wskazał, że jedyną podstawą odmowy wydania decyzji była niezgodność zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami z przepisami prawa miejscowego. Okoliczność ta została stwierdzona wyłącznie w oparciu o analizę treści planu miejscowego. Wydając decyzję, Starosta miał całkowicie pominąć okoliczność rzeczywistego zagospodarowania terenu, na którym Strona chce kontynuować dotychczasową działalność, a w szczególności, nie uznał za istotną okoliczności, że na rzeczonym terenie nie zostały podjęte jakiekolwiek działania mające na celu zagospodarowanie terenu zgodnie z planem miejscowym. Mając na uwadze, że przy ul. [...] nie zostały podjęte żadne działania zmierzające do osiągnięcia celu, w postaci zagospodarowania terenu zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, okoliczność ta musi prowadzić do wniosku, że w takim stanie faktycznym zastosowanie znajdzie art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Pismem z [...] listopada 2017 r. sygn. akt [...] Prokurator Rejonowy wniósł skargę na decyzję SKO. Zarzucił w niej:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach i art. 35 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że prowadzenie punktu zbierania odpadów w [...] jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i udzielenia takiego zezwolenia wbrew ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na zebraniu, rozpatrzeniu i dokonaniu oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz naruszenie art. 107kpa. poprzez wadliwe uzasadnienie faktyczne i prawne.

Podnosząc tej treści zarzuty Prokurator wniósł o uchylenie decyzji SKO.

W uzasadnieniu skargi Prokurator zakwestionował pogląd o dopuszczalnej kontynuacji prowadzenia działalności na podstawie art. 35 u.p.z.p., ponieważ - jak wskazano - kontynuacja prowadzenia działalności sprzecznej z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest możliwa wyłącznie do momentu "wygaszenia" tej działalności wyznaczanym m. in. upływem terminu zezwolenia na prowadzenie działalności. Zdaniem Prokuratora w przypadku uzyskiwania nowego zezwolenia, po upływie ważności poprzedniego konieczna jest ocena czy nie narusza aktualnych przepisów prawa miejscowego (art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach).

SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Uczestniczka postępowania nie zgłosiła swojego stanowiska w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na zaskarżalne postanowienia w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Merytoryczną ocenę legalności zaskarżonej decyzji należało poprzedzić wskazaniem, iż skargę w niniejszej sprawie wniósł Prokurator, do czego jest on uprawniony na podstawie art. 8 § 1 i art. 50 § 1 p.p.s.a. Termin do wniesienia skargi przez prokuratora wynosi 6 miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej (art. 53 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, decyzję SKO z [...] maja 2017 r. doręczono stronom 17 i 18 lipca 2017 r. (k. 134 i 135 akt SKO). Prokurator Rejonowy skargę na tę decyzję wniósł 29 lipca 2017 r. (k. 21 akt WSA), a zatem z zachowaniem ustawowego terminu. Tym samym sprawa podlegała merytorycznemu rozpoznaniu.

Dokonując kontroli sądowej zaskarżonej decyzji w tak opisanych powyżej granicach kognicji, Sąd uznał, iż akt ten naruszał prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

SKO uchyliło nim decyzję Starosty odmawiającą udzielenia M.R. zezwolenia na zbieranie odpadów i na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z 8 stycznia 2013 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.) orzekło o przyznaniu takiego zezwolenia. U podstaw decyzji reformatoryjnej legło stwierdzenie, iż Starosta błędnie ustalił, iż zachodzi ujemna przesłanka materialnoprawna jaką jest sprzeczność zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Należy jednak zwrócić uwagę, iż SKO swego rozstrzygnięcia nie oparło o treść właściwego m.p.z.p. czym w konsekwencji naruszono art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego.

Do przepisów prawa miejscowego o których mowa we omawianej regulacji, należy zaliczyć uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). Oczywistym jest, iż ocenie podlega zgodność zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym dla obszaru, na którym planowane jest prowadzenie działalności polegającej na gospodarowaniu odpadami.

W zaskarżonej decyzji SKO badało zgodność planowanej przez Uczestniczkę postępowania działalności związanej z gospodarowaniem odpadami z zapisami uchwały Rady Miejskiej z [...] września 2008 r. nr XXXV/206/08 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta dla terenu położonego pomiędzy ulicą [...] i torami kolejowymi w kierunku na [...] do granicy z terenami gminy (Dz. Urz. Woj. Nr 135 poz. 2144 ze zm.). Tymczasem działka położona w [...] (nr ewid. [...]), na której Uczestniczka postępowania zamierzała prowadzić zbiórkę odpadów (skup złomu) nie znajdowała się w obszarze objętym ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Działka ta znajdowała się na północny zachód od tego obszaru, czyli na terenie dla którego obowiązywał inny plan zagospodarowania przestrzennego . Położona była mianowicie na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta dla terenów położonych pomiędzy ul. [...] oraz torami kolejowymi do granicy z lasem, Miejską Strefą Przemysłową i rzeką [...], przyjętym uchwałą Rady Miejskiej z 25 stycznia 2008 r. nr XXVI/138/08 (Dz. Urz. Woj. Nr 24 poz. 548 ze zm.). Powołanie się na niewłaściwy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może być jednocześnie uznane za omyłkowe, ponieważ, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, SKO odwoływało się wprost do przepisów uchwały z 26 września 2008 r.: np. do treści § 18 tego aktu prawnego (str. 8 decyzji). Uchybienie to jest o tyle zastanawiające, że w pierwszym ze swych rozstrzygnięć wydanych w rozpoznawanej sprawie - w decyzji z [...] lutego 2017 r. nr [...] uchylającej pierwszą decyzję Starosty - SKO prawidłowo wskazało, iż w sprawie zastosowanie znajduje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej z [...] stycznia 2008r. i poruczyło organowi pierwszej analizę tego właśnie planu.

Odwołanie się przez organ do planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla innego terenu powodowało, iż organ de facto nie ustalił właściwego stanu prawnego. Stąd Sąd uznał, że legła u podstaw zaskarżonej decyzji konkluzja o zgodności działalności polegającej na zbieraniu odpadów z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nieuzasadniona i tym samym narusza art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu.

Sąd dostrzega również, iż SKO w zaskarżonej decyzji wadliwie (co do zasady) oceniło charakter decyzji udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów. Przyjęło bowiem, iż uzyskanie zezwolenia na zbieranie odpadów umożliwiłoby Uczestniczce postępowania kontynuowanie działalności. I o ile wniosek taki jest logiczny w potocznym rozumieniu kontynuacji, ponieważ istotnie Uczestniczka postępowania uzyskawszy zezwolenie de facto kontynuowałaby działalność już prowadzoną na podstawie wcześniej udzielanych jej zezwoleń, to jednak od strony prawnej wcześniejsze zezwolenie nie ulegało przedłużeniu, lecz konieczne było uzyskanie całkowicie nowego zezwolenia, którego udzielenie uwarunkowane było spełnieniem wszystkich prawnych warunków, w tym: zgodności działalności objętej wnioskiem z przepisami prawa miejscowego (art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach). Pozwolenie na zbieranie odpadów udzielane jest bowiem na czas określony, nie dłuższy niż 10 lat (art. 44 ustawy o odpadach). Oznacza to, że po upływie okresu na jaki udzielono zezwolenia, podmiot musi uzyskać nowe zezwolenie. Jak trafnie pokreślił w skardze Prokurator, organ w postępowaniu z wniosku o udzielenie zezwolenia w trybie art. 41 ustawy o odpadach, bada stan prawny na dzień wydania decyzji. Musi zatem ocenić, czy w momencie wydawania nowego zezwolenia zamierzenie jest zgodne z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie można jednocześnie przyjmować, iż w przypadku niezgodności z planem, wobec zmiany przeznaczenia terenu w okresie obowiązywania poprzedniego zezwolenia, dopuszczalne jest uznanie, iż możliwe jest prowadzenie dotychczasowej działalności zgodnie z art. 35 u.p.z.p. Dla przypomnienia: przepis ten stanowi, iż tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Zdaniem Sądu określonego w art. 35 u.p.z.p. uprawnienia wykorzystania terenów w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z ustaleniami planu, nie można odnieść do sytuacji takiej jaka była przedmiotem oceny organów obu instancji. Wskazany wyżej przepis umożliwia podmiotom prowadzącym określoną działalność, wobec zmiany funkcji terenu, kontynuowanie dotychczasowego, legalnego sposobu zagospodarowania, aż do czasu zgodnego z planem zagospodarowania terenu. Prawo do kontynuowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu ma wówczas ograniczony w czasie charakter. Trwa ono aż do naturalnego wygaszenia zezwolenia na prowadzenie w danym miejscu określonej działalności, np. wskutek upływu terminu ważności zezwolenia. (zob. wyr. NSA: z 26 marca 2013 r., II OSK 2281/11, z 9 maja 2017 r. II OSK 2112/15, wyr. WSA: z 6 maja 2015 r. II SA/Go 162/15, z 30 sierpnia 2017 r. III SA/Gl 591/17 - wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy też uznać, iż ustawodawca określając zamknięte terminy obowiązywania zezwoleń na zbieranie odpadów oraz przewidując konieczność uzyskiwania nowych zezwoleń, nie zaś przedłużania czasu ważności zezwolenia, założył, iż każdorazowo planowana działalność musi być zgodna z przepisami prawa miejscowego - w tym: miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jak wskazano powyżej takie rozumowanie nie kłóci się z zasadą wynikającą z art. 35 u.p.z.p.

Z przytoczonych przyczyn, Sąd uznając, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem wskazanych przepisów prawa materialnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a., uchylił ten akt.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy SKO, kierując się naprowadzonymi powyżej wskazaniami, ponownie oceni sprawę, oceniając zgodność planowanej przez Uczestniczkę postępowania działalności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego właściwym dla terenu na którym znajduje się działka Uczestniczki postępowania wskazana jako miejsce wykonywania działalności polegającej na zbieraniu odpadów.

Sąd jednocześnie nie odnosił się do zarzutów Prokuratora dotyczących niewłaściwej oceny materiału dowodowego i merytorycznej oceny w zakresie zgodności działalności M.R. z przepisami prawa miejscowego, ponieważ z uwagi na wzięcie pod uwagę niewłaściwego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, badanie zasadności tych zarzutów było bezprzedmiotowe.