Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 659/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 4, ust. 3, art. 91 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 2 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2010 roku sprawy ze skargi Gminy Miejskiej Lidzbark Warmiński na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 6 maja 2010 roku nr PN.0911-95/10 w przedmiocie ustalenia Regulaminu korzystania z boisk sportowych Moje Boisko - Orlik 2012 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miejska w Lidzbarku Warmińskim uchwałą nr LIII/389/10 z dnia 31 marca 2010r. ustaliła Regulamin korzystania z boisk sportowych Moje Boisko-Orlik 2012 przy Szkole Podstawowej nr 3 i przy ul. Słonecznej w Lidzbarku Warmińskim. Regulamin stanowi Załącznik nr 1 do uchwały. W podstawie prawnej aktu powołano art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591, ze zm).

Wojewoda rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia "[...]", nr "[...]" stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w Lidzbarku Warmińskim nr LIII/389/10 z dnia 31 marca 2010 r. w zakresie:

§ 3 ust. 2 załącznika nr 1 do uchwały;

§ 6 ust. 1 załącznika nr 1 do uchwały w zakresie dotyczącym sformułowania "w § 2";

§ 9 ust. 1 -3 załącznika nr 1 do uchwały;

§ 12 załącznika nr 1 do uchwały.

W uzasadnieniu organ nadzoru wyjaśnił, że w treści § 3 ust. 2 regulaminu Rada wprowadziła zapis, iż "w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może odstąpić od zachowania terminów o których mowa w § 2 ust. 1" nie wskazując jednakże podmiotu właściwego do podjęcia tego postanowienia, jak również nie uwzględniając faktu, że § 2 ust. 1, do którego odsyła zapis, nie występuje w treści załącznika. W przepisie tym nie wskazano także żadnych terminów. Analogiczne odesłanie do nieokreślonych w § 2 załącznika terminów, Rada zawarła w treści § 6 ust. 1 Regulaminu.

Z kolei w § 9 ust. 1-3 Rada postanowiła, że ryzyko związane z amatorskim lub wyczynowym uprawianiem sportu ponosi uprawiający sport oraz, że administrator obiektu nie ponosi odpowiedzialności za szkody na osobie i mieniu związane z ryzykiem sportowym, które powstało w związku z korzystaniem z boisk sportowych, ani też nie ponosi żadnej odpowiedzialności za rzeczy pozostawione na boisku. W § 12 Rada wskazała, że osoby, które nie przestrzegają zasad regulaminu nie będą wpuszczane na boisko.

Zdaniem organu, błędne oznaczenie jednostek redakcyjnych spowodowało, że odesłania zawarte w treści § 3 ust. 2 oraz § 6 Regulaminu nie zawierają odzwierciedlenia w jego treści. Nieokreślenie podmiotu właściwego do odstępowania od zachowania terminów określonych w § 2 ust. 1 Regulaminu powoduje konieczność stosowania wykładni funkcjonalnej dla właściwego zastosowania przepisów prawa miejscowego. Brak staranności przy konstruowaniu załącznika do uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, rzutuje bezpośrednio na zgodność z prawem jej przepisów.

Nadto w ocenie organu, zapisy o wyłączeniu jakiejkolwiek odpowiedzialności administratora kompleksu boisk za wszelkie wypadki i szkody na osobach oraz w mieniu, jakie powstaną w trakcie korzystania z obiektu, naruszają obowiązujące zasady ponoszenia odpowiedzialności cywilnej za dopuszczenie się zachowania stanowiącego czyn niedozwolony. Z brzmienia postanowień § 9 ust. 1-3 załącznika do uchwały wynika, że Rada Miejska w Lidzbarku Warmińskim uchwalając zasady korzystania z boisk, urządzeń sportowych i pomieszczeń socjalnych postanowiła wyłączyć jakąkolwiek odpowiedzialność ustanowionego administratorem podmiotu za szkody na osobach lub mieniu, których z dowolnych przyczyn dozna pomiot korzystający z mienia gminnego. Postanowienia § 9 ust. 1 i 2 Regulaminu są zatem sprzeczne z zasadami wynikającymi z ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 ze zm.) zwanej dalej: kc, a także z innymi przepisami prawa, w tym art. 61 i 62 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r., nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. z 2009r., nr 178, poz. 1380 ze zm.), które określają obowiązki zarządcy obiektu, a także zasady odpowiedzialności za ich niedopełnienie, stanowiące czyn niedozwolony na gruncie prawa cywilnego. Na zarządcy obiektu sportowego, udostępnionego osobom trzecim do korzystania ciąży obowiązek dbania o spełnienie wymogów mających zagwarantować bezpieczne korzystanie z obiektu. Niedopełnienie obowiązków w tym zakresie, które skutkować będzie powstaniem szkody, w tym w szczególności szkody na osobie, otwiera możliwość pociągnięcia do odpowiedzialności cywilnej podmiotu winnego zaniedbań. Odpowiedzialność taka realizuje się na zasadach określonych w art. 415 i nast. kodeksu cywilnego.

Organ stwierdził również, że zakwestionowane postanowienia § 9 Regulaminu, w tym także ust. 3, nie mieszczą się w zakresie upoważnienia ustawowego wynikającego z treści art. 40 ust. 2 pkt 4 usg., zgodnie z którym organ stanowiący jednostki samorządowej uprawniony jest do regulowania w drodze aktu prawa miejscowego kwestii dotyczących zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. W kompetencji tej nie mieszczą się regulacje mające na celu ustalenie zasad odpowiedzialności prawnej, które miałyby obowiązywać pomiędzy właścicielem a korzystającym z obiektu użyteczności publicznej.

Poza tym Wojewoda uznał, że zapis § 12 Regulaminu jest niewykonalny. Realizacja tego przepisu prowadziłaby do naruszenia norm wynikających z art. 51 Konstytucji RP oraz przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2002r., nr 101, poz. 926 ze zm.). Jego realizacja oznaczałaby dopuszczalność (konieczność) prowadzenia rejestrów, gromadzenia i przetwarzania danych osobowych, co nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach prawa.

Na to rozstrzygnięcie nadzorcze Gmina Miejska Lidzbark Warmiński wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jego uchylenia w całości mimo, iż rozstrzygniecie zaskarżono w części stwierdzenia nieważności § 9 ust. 1, 2 i 3 oraz § 12 załącznika do uchwały. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono rażące naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym (dalej: usg.) poprzez błędne uznanie, że Rada Miejska w Lidzbarku Warmińskim wydając akt prawa miejscowego w zakresie zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej nie jest uprawniona do określenia zasad dotyczących odpowiedzialności właściciela (zarządcy) obiektu;

- art. 415 k.c. poprzez przyjęcie, że wyłączenie odpowiedzialności właściciela (zarządcy) obiektu - boiska sportowego z tytułu zdarzeń objętych ryzykiem sportowym oraz odpowiedzialności za rzeczy pozostawione na boisku sportowym (§ 9 ust. 1-3 Regulaminu) stanowi wyłączenie odpowiedzialności na podstawie czynów niedozwolonych w rozumieniu kodeksu cywilnego;

- art. 61 i 62 ustawy Prawo budowlane oraz art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie przeciwpożarowej poprzez wadliwe uznanie, że wyłączenie odpowiedzialności właściciela (zarządcy) obiektu z tytułu zdarzeń objętych ryzykiem sportowym oraz odpowiedzialności za rzeczy pozostawione na boisku sportowym (§ 9 ust. 1-3 Regulaminu) stanowi wyłączenie odpowiedzialności związanej z realizacji obowiązków nałożonych wskazanymi przepisami na właściciela (zarządcę) obiektu;

- art. 51 Konstytucji RP oraz ustawy o ochronie danych osobowych poprzez błędne uznanie, że § 12 Regulaminu jest niewykonalny oraz prowadzi do bezprawnego gromadzenia i przetwarzania danych osobowych, a także poprzez zarzut naruszenia przepisów ustawy o ochronie danych osobowych bez wskazania, jakie konkretnie przepisy zostały naruszone;

- art. 91 usg. poprzez przyjęcie, że przedmiotowa uchwała w zaskarżonym zakresie jest sprzeczna z prawem.

W uzasadnieniu Gmina wyjaśniła, że podany w § 1 Regulaminu jako administrator boisk sportowych - Ośrodek Sportu i Rekreacji jest jednostką budżetową pozostającą w strukturze organizacyjnej Miasta Lidzbark Warmiński, wyodrębnioną funkcjonalnie jako część majątku Miasta i służącą zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej. W przedmiocie działania Ośrodka mieści się administrowanie obiektami. Z kolei wykonywanie przez Ośrodek administrowania mieści się w zakresie wykonywania uprawnień przypisanych właścicielowi w rozumieniu art. 61 i 62 ustawy Prawo budowlane oraz art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie przeciwpożarowej. Podniesiono, że z § 9 ust. 1-3 Regulaminu nie wynika wyłączenie, w sposób niezgodny z prawem, odpowiedzialności podmiotu za szkody na osobach lub mieniu, których dozna korzystający z mienia gminnego. Wyłączenie odpowiedzialności zawarte w tym zapisie nie wyłącza wszelkiej odpowiedzialności podmiotu, a dotyczy jedynie odpowiedzialności w zakresie ryzyka sportowego. Nie został zatem naruszony art. 415 k.c., gdyż nie została wyłączona odpowiedzialność przewidziana w tym przepisie. W obowiązującym stanie prawnym ryzyko sportowe nie mieści się w kategorii zdarzeń, przy których odpowiedzialność podmiotu udostępniającego miejsce do uprawniania sportu jest nieograniczona i nie może zostać wyłączona lub ograniczona.

Zdaniem organu, § 9 Regulaminu nie dokonuje wyłączenia odpowiedzialności właściciela obiektu (zarządcy obiektu) z tytułu ciążących na nim obowiązków, wynikających z art. 61 i 62 ustawy Prawo budowlane, a także art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie przeciwpożarowej. Nie wyłącza także odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną z winy właściciela (zarządcy) obiektu w rozumieniu art. 415 k.c. Ograniczenie odpowiedzialności poprzez wyłączenie odpowiedzialności właściciela (zarządcy) obiektu w stosunku do rzeczy pozostawionych na boiska (§ 9 ust. 3 Regulaminu) jest zgodne z prawem i nie narusza określonych prawem obowiązków.

Ponadto wskazano, że w zakresie zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, ustalenie których zostało powierzone radzie gminy, mieści się określenie zasad odpowiedzialności z tytułu zdarzeń związanych z uprawianiem sportu. Należy bowiem przyjąć, że określenie zasad odpowiedzialności w ściśle określonych okolicznościach np. związanych z ryzykiem sportowym, składa się na zdefiniowanie zasad wymagających uporządkowania i kompleksowego uregulowania w drodze Regulaminu korzystania z obiektu.

Strona skarżąca stwierdziła, że organ nadzoru kwestionując legalność zapisu § 12 Regulaminu nie wskazał jakie konkretnie zostały naruszone przepisy ustawy o ochronie danych osobowych. Poza tym z treści tego zapisu nie wynika forma ewidencjonowania osób nieprzestrzegających zasad regulaminu, ani kwestia dopuszczalności prowadzenia rejestrów, gromadzenia i przetwarzania danych osobowych. Wykładnia tego przepisu powinna być dokonywana w związku z regulacją i w oparciu o zapisy zawarte w § 7, 8 i 11 Regulaminu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy sąd administracyjny bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu administracyjnego w aspekcie przepisów administracyjnego prawa materialnego określających prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej.

W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia prawa przez skarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

(Dz.U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) zwanej dalej: ustawą sg. na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na obszarze gminy. Z kolei w myśl art. 40 ust. 2 tej ustawy, bezpośrednio na jej podstawie, organy gminy mogą wydawać akty prawa miejscowego w zakresie:

1) wewnętrznego ustroju gminy oraz jednostek pomocniczych,

2) organizacji urzędów i instytucji gminnych,

3) zasad zarządu mieniem gminy,

4) zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej.

Przepis ten zawiera zamknięty katalog spraw oddanych do regulacji radzie gminy, co jednocześnie oznacza zakaz wprowadzania postanowień wykraczających przedmiotowo poza zakres dyspozycji art. 40 ust. 2 ustawy sg.

W rzeczonej sprawie rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewoda zakwestionował przepisy załącznika nr 1 do uchwały nr LIII/389/10 z dnia 31 marca 2010 r. Rady Miejskiej w Lidzbarku Warmińskim ustalającej Regulamin korzystania z boisk sportowych Moje Boisko-Orlik 2012. Podstawę prawną uchwały stanowi art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy sg. Organ nadzoru zakwestionował m.in. § 12 powołanego aktu wprowadzający sankcję za nieprzestrzeganie regulaminu w postaci zakazu wpuszczania na boisko oraz § 9 określający zasady odpowiedzialności cywilnej administratora kompleksu boisk za wszelkie wypadki i szkody na osobach oraz w mieniu, jakie powstaną w trakcie korzystania z obiektu.

Należy zgodzić się z organem nadzoru, że kwestie te nie mogły zostać uregulowane przepisami regulaminu, jako aktu prawa miejscowego na podstawie wskazanego art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy sg. Uchwalając regulamin korzystania z boisk sportowych, Rada Miejska uprawniona była do uregulowania w nim zasad i trybu korzystania z boiska, który to obiekt niewątpliwie należy do kategorii gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. Nie może też budzić wątpliwości, iż użyte w art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy sg. pojęcie "zasady i tryb korzystania" zawiera w sobie kompetencję organu stanowiącego gminy do formułowania w stosunku do terenów i urządzeń użyteczności publicznej norm i zasad prawidłowego postępowania, ustalania obowiązujących reguł zachowania się, określenia ustalonego porządku zachowania się. Oznacza to w konsekwencji uprawnienie rady gminy do wprowadzenia reguł dotyczących obowiązującego sposobu zachowania się podmiotów, które przebywają na terenach lub w obiektach, o jakich mowa w art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy sg. (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. II SA/Go 170/10, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec tego w przyjętej uchwale na podstawie powołanej normy prawa, organ stanowiący gminy nie był uprawniony do określenia sankcji za nieprzestrzeganie postanowień regulaminu, czy określania zasad własnej odpowiedzialności cywilnej w związku z korzystaniem z urządzeń na terenie tego obiektu. Takie upoważnienie bowiem nie wynika z brzmienia art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy sg. Nadto należy zgodzić się z Wojewodą, że nie sposób racjonalnie wykładać zapisu § 12 regulaminu bez stwierdzenia, iż dla właściwego jego stosowania konieczne byłoby gromadzenie i przetwarzanie danych osobowych, gdyby zapis ten miał dotyczyć osób wcześniej korzystających z obiektu komunalnego gminy, na terenie którego nie przestrzegał takiego regulaminu. Trudno bowiem podzielić stanowisko Rady, iż można odmówić wstępu na teren obiektu sportowego z uwagi na nieprzestrzeganie regulaminu, skoro określa on sposób właściwego postępowania i zachowania na terenie tego właśnie obiektu. Zatem aby móc stwierdzić, że ktoś nie przestrzega regulaminu i zasad korzystania z obiektu sportowego osoba taka musiałaby wpierw na teren tego obiektu wejść i tam nie przestrzegać zasad i trybu korzystania z niego. Poza tym wskazać pozostaje, że zapis ten mógłby znaleźć oparcie jedynie w treści art. 40 ust. 3 ustawy sg., który uprawnia radę gminy do wydawania przepisów porządkowych, jeżeli jest to niezbędne dla ochrony życia lub zdrowia obywateli oraz dla zapewnienia porządku, spokoju i bezpieczeństwa publicznego w zakresie nieuregulowanym w odrębnych ustawach lub innych przepisach powszechnie obowiązujących. W tej sprawie organ nie wskazał w podstawie prawnej uchwały takiego przepisu, mimo to zawarł w regulaminie korzystania z boisk sportowych zapis porządkowy.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Na zasadzie argumentacji a contrario do art. 91 ust. 4 ustawy sg., stanowiącego, iż w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa, należy przyjąć, że każde istotne naruszenie prawa uchwałą organu gminy oznacza jej nieważność. Pojęcie istotnego naruszenia prawa nie zostało zdefiniowane, nie pokrywa się też z przesłankami stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że istotnymi naruszeniami prawa, o jakich mowa w art. 91 ust. 1, są: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały o określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały oraz przepisy sprzeczne z przepisami ustawowymi, a także przekroczenie upoważnienia ustawowego.

Tym samym, w ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie zaistniały podstawy do stwierdzenia nieważności § 12 i § 9 Regulaminu, bowiem tak w przypadku jednego jak i drugiego zapisu organ stanowiący gminy wyszedł poza granice upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym. W § 12 regulaminu wprowadzono zapis, który wykracza poza ramy "zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów użyteczności publicznej" wprowadzając sankcję za nieprzestrzeganie zapisów regulaminu, natomiast w przypadku § 9 regulaminu ograniczono własną odpowiedzialność za szkody na osobie i w mieniu związane z ryzykiem sportowym, które powstało w związku z korzystaniem z boisk sportowych. Jak już wcześniej wskazano określenie zasad i trybu korzystania z obiektów użyteczności publicznej nie zawiera w swoim zakresie pojęciowym uprawnienia organu do wyłączenia własnej odpowiedzialności z tytułu korzystania z tych obiektów, bowiem odpowiedzialność ta jest regulowana zapisami ustawy Kodeks cywilny i to bez względu na okoliczność, czy dotyczy ryzyka sportowego, czy też odpowiedzialności odszkodowawczej właściciela obiektu za szkody powstałe w związku z korzystaniem z tego obiektu sportowego.

Wojewoda zakwestionował także zapisy § 3 ust. 2 i § 6 ust. 1 Regulaminu, które zawierają odesłanie do nieistniejącego przepisu § 2 Regulaminu, które nie zostały zaskarżone wniesioną skargą. Sąd nie będąc jednak związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy ppsa.) dokonując kontroli legalności skarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody stwierdził, iż prawidłowo organ nadzoru stwierdził nieważność także tych przepisów. W treści § 3 ust. 2 przyjętego regulaminu Rada Miejska wprowadziła zapis, iż "w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może odstąpić od zachowania terminów o których mowa w § 2 ust. 1" podczas, gdy § 2 nie zawiera jednostki redakcyjnej w postaci ust. 1 - do którego odsyła ten przepis, jak również § 2 nie określa żadnych terminów. Takie same odesłanie do nieokreślonych w § 2 terminów zostało zawarte w treści § 6 ust. 1 Regulaminu.

Zgodnie z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz.U. nr 100, poz. 908), do aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI, z wyjątkiem § 141, w dziale V, z wyjątkiem § 132, w dziale II oraz w dziale I rozdziały 2-7, a do przepisów porządkowych - również w dziale I rozdział 9, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej. Nie stosuje się zatem przepisów Działu IV Sprostowanie błędów. Tymczasem § 3 ust. 2 i § 6 ust. 1 Regulaminu zawierają odesłanie do nieistniejącego zapisu w § 2 zamiast do § 3 ust. 1 Regulaminu. Błędu tego nie można naprawić w drodze sprostowania Regulaminu.

Należy również zauważyć, że zakwestionowany przez Wojewodę § 3 ust. 2 Regulaminu zawiera możliwość zmiany terminów otwarcia boiska, ale nie określa podmiotu, który byłby upoważniony do zmiany tych terminów. Natomiast zgodnie z § 26 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie zasad techniki prawodawczej w przepisach ustrojowych zamieszcza się m.in. przepisy o utworzeniu organów albo instytucji, ich zadaniach i kompetencjach. Rada jednak nie określiła, jaki podmiot byłby uprawniony do zmiany terminów otwarcia boiska.

Reasumując, prawidłowo skarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym stwierdzono nieważność § 3 ust. 2, § 6 ust. 1 w zakresie dotyczącym sformułowania:

"w § 2", § 9 oraz § 12 Regulaminu, stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały nr LIII/389/10 z dnia 31 marca 2010r.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.