Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 278/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 art. 155
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska -Tylewicz Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2019 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zwrotu nieruchomości; oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania A. H. (dalej jako strona lub skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] listopada 2018 r., znak [...], w sentencji której stwierdzono, iż organ orzeka o : "odmowie zmiany decyzji Starosty [...] z dnia [...].06.2017 r., znak: [...] orzekającej o zwrocie na rzecz p. S. C. w [...] części, p. M. K. w [...] części, p. J. K. w [...] cześć i p. E. Z. w [...] części reprezentowanych przez p. P. S. nieruchomości położonej w P. w rejonie ulic [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako: obręb 0011 S. , arkusz mapy 42, działka nr [...], zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...], co oznaczało, iż w udziale [...] części nieruchomość pozostała zapisana jako własność Miasta P., a także o niezobowiązywaniu ww. osób do zwrotu na rzecz Miasta P. należności określonych w art. 140 ust. 1 i ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Ostateczną decyzją z dnia [...].07.2015 r., znak: [...] Starosta P. odmówił zwrotu na rzecz p. A. H. nieruchomości położonej w P. w rejonie ulic [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako: obręb 0011 S. , arkusz mapy 42, działki nr [...] t [...]. Rozstrzygnięcie takie spowodowane było nieuzupełnieniem wniosku o zwrot o postanowienia stwierdzające nabycie spadku po wszystkich byłych właścicielach nieruchomości i ich spadkobiercach, a także wnioski o zwrot wszystkich uprawnionych osób.

Następnie decyzją z dnia [...].08.2016 r., znak; [...] Starosta P. umorzył w stosunku do p. A. H. kolejne postępowanie o zwrot ww. nieruchomości. Powyższe uzasadniono wydanym już rozstrzygnięciem w stosunku do skarżącej i działki ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...].07.2015 r., znak: [...] oraz niezłożeniem przez nią wniosku o wznowienie postępowania.

Decyzją z dnia [...].06.2017 r., znak: [...] Starosta P. orzekł o zwrocie na rzecz p, S. C. w [...] części, p. M. K. w [...] części, p. J. K. w [...] części i p. E. Z. w [...] części, reprezentowanych przez P. S., nieruchomości położonej w P. w rejonie ulic [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako: obręb 0011 S. , arkusz mapy 42, działka nr [...], zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...], co oznaczało iż w udziale [...] części nieruchomość pozostała zapisana jako własność Miasta P., a także o niezobowiązywaniu ww. osób do zwrotu na rzecz Miasta P. należności określonych w art. 140 ust. 1 i ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W związku z odwołaniem od ww. decyzji, Wojewoda decyzją z dnia 11.08.2017 r., znak: [...] utrzymał decyzję Starosty [...] w mocy. Następnie wyrokiem z dnia 15.02.2018 r., sygn. akt: II SA/Po 1000/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Miasta P. na przedmiotową decyzję Wojewody.

Pismem z dnia 5.06.2018 r. pełnomocnik p. A. H. wniósł o zmianę ostatecznej decyzji znak: [...], w trybie art. 155 kpa. Wobec powyższego Starosta P. pismem z dnia 7.06.2018 r. skierował do Prezydenta Miasta P. - jako pozostałej strony postępowania - zapytanie o zgodę na zmianę przedmiotowej decyzji.

Prezydent Miasta P. pismem z dnia 7.11.2018 r., znak: [...] poinformował, że nie wyraża zgody na zmianę przedmiotowej decyzji.

Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] Starosta P. odmówił zmiany decyzji własnej z [...] czerwca 2017 r. nr [...]

Organ powołując się na art. 155 kpa wskazał, iż decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Stronami decyzji znak: [...] z dnia [...].06.2017 r. był p. P. S., reprezentujący m.in. A. H. oraz Prezydent Miasta P. reprezentowany przez pełnomocników przy Wydziale Gospodarki Nieruchomościami UMP.

Starosta wskazał, że wyrokiem z dnia 14.07.2015 r., sygn. akt: SK 26/14 Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zakresie w jakim uzależnia on żądanie zwrotu byłego współwłaściciela nieruchomości lub jego spadkobiercy od zgody pozostałych współwłaścicieli nieruchomości lub ich spadkobierców jest niezgodny z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 21 ust. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wobec powyższego, w przypadku braku uzupełnienia podania o wnioski pozostałych współwłaścicieli, bądź ich spadkobierców, w przypadku braku złożenia wniosku o zwrot przez wszystkie uprawnione do tego osoby, decyzja mogłaby zostać wydana w odniesieniu do odpowiednich udziałów w nieruchomości. Zgodnie z art. 145a § 1 kpa stronom przysługiwało w tej sytuacji prawo żądania wznowienia postępowania, a zgodnie z § 2 skargę o wznowienie należało wnieść w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Wyrok TK sygn. akt: SK 26/14 z dnia 14.07.2015 r. został ogłoszony w OTK ZU nr 7A/2015, poz. 101, Dz. U. z 2015 r. poz. 1039 w dniu 24.07.2015 r. i zgodnie z art. 190 ust 3 Konstytucji oraz art. 71 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym z tą datą wszedł w życie. W wyżej wskazanym terminie nie wpłynęło od p. A. H. żądanie wznowienia postępowania, w związku z tym organ administracji publicznej nie mógł wydać decyzji w sprawie już rozstrzygniętej poprzednio inną decyzją ostateczną, ponieważ zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 kpa decyzja taka byłaby nieważna. Wobec faktu bezprzedmiotowości postępowania w tym zakresie, zgodnie z przepisem art. 105 § 1 kpa, zostało ono umorzone decyzją z dnia [...].2016 r.

Wobec braku złożenia w terminie skargi o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o odmowie zwrotu z dnia [...].2015 r., następnie braku możliwości wydania decyzji w sprawie już rozstrzygniętej, a także niewyrażenia zgody przez jedną ze stron decyzji na jej zmianę, orzeczono o odmowie zmiany decyzji.

W ustawowym terminie A. H. reprezentowana przez pełnomocnika wniosła odwołanie, w którym wyraziła swoje niezadowolenie z zapadłego rozstrzygnięcia, zarzucając brak wrażliwości społecznej i wręcz doprowadzenie do niesprawiedliwości poprzez uniemożliwienie jej wystąpienia o zwrot nieruchomości, która mocą wyroku sądowego sygn. II SA/Po 1000/17 bezpłatnie zwrócono wszystkim wnioskodawcom oprócz niej.

Opisaną we wstępie decyzją Wojewoda orzekł o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia Starosty.

W ocenie Wojewody że zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznej z [...] czerwca 2017 r. znak: [...] bez zgody stron, które brały udział w postępowaniu zwykłym lub w postępowaniu nadzwyczajnym stanowiłaby rażące naruszenie art. 155 k.p.a.. Taką tezę przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 stycznia 2018 r. (zob. Wyrok NSA z 16 stycznia 2018 r., sygn. akt: II OSK 1235/17, legalis). Analiza ww. przepisu wskazuje, że zgoda stron jest niezbędna dla uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej. W takim stanie faktycznym Organ I instancji nie mógł zmienić decyzji ostatecznej. Zgodnie ze stanowiskiem ukształtowanym w orzecznictwie sądów, zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. możliwa jest przy spełnieniu wszystkich przesłanek wskazanych w tym przepisie, którego treść musi być interpretowana ściśle, a nie rozszerzająco. Organ administracji nie może więc wydać na podstawie art: 155 k.p.a. decyzji zmieniającej decyzję ostateczną, nie dysponując zgodą wszystkich stron postępowania uczestniczących w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, w stosunku do której jedna ze stron złożyła wniosek o jej zmianę w trybie art. 155 k.p.a.. Zgoda taka, ze względu na swój konstytutywny charakter, musi być jednoznacznie wyrażona. Należy mieć przy tym na uwadze wyrażoną w art. 14 k.p.a. zasadę pisemności. Zgoda ta nie może być domniemana na tej podstawie, że strona ta nie wniosła odwołania od doręczonej jej decyzji zmieniającej. Brak takiej zgody przed wydaniem w trybie art. 155 k.p.a. decyzji zmieniającej decyzję ostateczną czyni taką decyzję dotkniętą wadą kwalifikowaną, wskazaną w art. 156 § 2 k..p.a., z powodu rażącego naruszenia prawa (zob. wyrok NSA z 29 marca 2007 r., sygn akt: II OSK 547/06, legalis).

Odnosząc się do zarzutów A. H. zawartych w odwołaniu Wojewoda wskazał, że zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznej z [...] czerwca 2017 r., znak: [...] bez zgody stron, które brały udział w postępowaniu zwykłym lub w postępowaniu nadzwyczajnym stanowiłaby rażące naruszenie art. 155 k.p.a., co wyjaśniono szerzej na stronie 3 decyzji. Natomiast zarzut pełnomocnika odnośnie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 145 a § 1 k.p.a. stronom przysługiwało w tej sytuacji prawo wznowienia postępowania, jednak mając na uwadze § 2 ww. przytoczonego przepisu w sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W sytuacji niezłożenia przez stronę skargi o wznowienie postępowania w przytoczonym wyżej terminie Starosta P. umorzył postępowanie z wniosku jako bezprzedmiotowe decyzją z [...] sierpnia 2016 r., w której Starosta wskazał na brak wniesienia przez p. A. H. żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 a § 1 k.p.a. w określonym terminie. Organ II instancji wskazał, że niemożliwe jest uwzględnienie przesłanek materialnych przez organ I instancji w sytuacji braku przesłanki formalnej, jaka jest zgoda strony postępowania. Rozstrzygniecie Starosty było w świetle przepisów słuszne.

W skardze do WSA pani A. H. zarzuciła naruszenie art. 155 k.p.a. wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody i zobowiązanie Prezydenta Miasta P. do zwrotu wnioskowanej części nieruchomości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu.

Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 1302, dalej "p.p.s.a.") w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Stan faktyczny nie był sporny. Skarżąca nie złożyła w terminie określonym w art. 145 a § 2 k.p.a. skargi o wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2015r., mocą której odmówiono jej zwrotu nieruchomości. Nie zaskarżyła również decyzji z [...] sierpnia 2016r. o umorzeniu postępowania. Pismem z dnia [...] czerwca 2018r. jej pełnomocnik wniósł o zmianę decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2017r. mocą której zwrócono nieruchomość nr [...] pozostałym spadkobiercom w odpowiednich częściach z pominięciem jej osoby, z uwagi na wcześniej wydaną decyzję o odmowie zwrotu. Wniosek o zmianę został złożony w oparciu o treść art. 155 k.p.a. a umotywowany słusznym interesem strony.

Należy wskazać, że ustanowiona w art. 16 § 1 k.p.a. zasada ochrony trwałości decyzji administracyjnych nie oznacza bezwzględnego zakazu wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje bowiem kilka nadzwyczajnych trybów postępowania umożliwiających bądź to weryfikację (po wyeliminowanie z obrotu prawnego włącznie) decyzji ostatecznej uwagi na jej wady (kwalifikowane lub nie), bądź też uchylenie lub zmianę decyzji prawidłowej pod względem prawnym - por. szerzej np. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2006, s. 694 i nast. Przepisy wprowadzające dopuszczalność nadzwyczajnej weryfikacji decyzji ostatecznej jednocześnie chronią jednak jej stabilność, przewidując szereg rygorystycznych przesłanek, które bezwzględnie muszą zaistnieć, aby wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego bądź zmiana treści decyzji były możliwe. W konsekwencji zastosowanie któregokolwiek z nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznej wymaga uprzedniego ustalenia, czy istotnie zaszły przesłanki umożliwiające zastosowanie konkretnej normy.

Zgodnie z art. 155 k.p.a., który stanowi jeden z trybów wskazanych powyżej, decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.

Przepis ten, jak z niego wynika, zawiera dwa rodzaje przesłanek - formalne i materialne, od których wystąpienia uzależniono możliwość zmiany bądź uchylenia decyzji ostatecznej, na mocy której strona "nabyła prawo". Zadaniem organu w postępowaniu prowadzonym w oparciu o ten przepis jest więc ustalenie, czy zostały one spełniono, a w przypadku ich wystąpienia – dokonanie wyboru rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z 27 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 930/13). Przesłanki formalne to istnienie decyzji ostatecznej i zgoda stron postępowania, zaś materialne to brak sprzeciwu przepisów szczególnych, wystąpienie interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, aby mogło dojść do zmiany lub uchylenia decyzji, niewystępowanie więc którejkolwiek z nich nie może do takiego skutku prowadzić. Przy czym, oceniając czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za uchyleniem/zmianą decyzji, należy wziąć pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o możliwości/zasadności takiej "zmiany", lecz okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację (zob. wyrok NSA z 17 września 2010 r. sygn. akt I OSK 428/10). Wskazana przesłanka musi być ustalona w konkretnej sprawie i musi zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego (por. wyrok NSA z 23 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 553/06). Oczywiste także jest, że w omawianym trybie, można zmienić lub uchylić decyzję ostateczną tylko w takich sprawach, w których przepisy prawa materialnego, stanowiące podstawę prawną jej wydania, przewidują dla organu administracji pewien luz decyzyjny lub przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, a każde z nich jest zgodne z prawem. Tylko w takim obszarze wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W przypadku, gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy narzuca określone rozstrzygnięcie, stosowanie art. 155 k.p.a. nie jest dopuszczalne. Zatem, regulacja zawarta w art. 155 k.p.a. w zasadzie odnosi się do decyzji uznaniowych; niemniej w przypadku rozstrzygnięć, które w części mają charakter związany – ich uchylenie bądź zmiana na podstawie ww. przepisu będzie co do zasady możliwa, jeśli uchylenie lub zmiana nie odnosi się do "związanej" części weryfikowanego rozstrzygnięcia.

Zatem, istotą postępowania w trybie art. 155 k.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej.

W niniejszej sprawie przyjęto, że przesłanki takie nie wystąpiły, a Sąd tę ocenę w pełni podziela.

Jak wynika bowiem z akt sprawy ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] orzeczono o zwrocie na rzecz p. S. C. w [...] części, p. M. K. w [...] części, p. J. K. w [...] cześć i p. E. Z. w [...] części reprezentowanych przez p. P. S. nieruchomości położonej w P. w rejonie ulic [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako: obręb 0011 Starołęka, arkusz mapy 42, działka nr [...], zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...], co oznaczało, iż w udziale [...] części nieruchomość pozostała zapisana jako własność Miasta P., a także o niezobowiązywaniu ww. osób do zwrotu na rzecz Miasta P. należności określonych w art. 140 ust. 1 i ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W dniu 5 czerwca 2018 r. skarżąca, reprezentowana przez P. S. wniosła o zmianę ww. decyzji ostatecznej powołując się na art. 155 k.p.a.

Starosta P. zwrócił się do Prezydenta Miasta P. (pismo z dnia 7 czerwca 2018 r.) czy wyraża zgodę na zmianę ww. decyzji z [...] czerwca 2016 r. W odpowiedzi na powyższe w piśmie z dnia 10 października 2018 r. strona nie wyraziła zgody na zmianę decyzji ostatecznej.

Słusznie w ocenie Sądu organy oceniły, że skoro jedna ze stron postępowania nie wyraziła zgody na zmianę decyzji ostatecznej, niemożliwym stało się wzruszenie jej w trybie art. 155 k.p.a. Należy zauważyć, że organ wprawdzie nie zwrócił się do pozostałych, wymienionych w decyzji stron ( pan S. C., pani M. K., pan J. K. i pani E. Z.) jednakże, byli oni reprezentowani przez tego samego pełnomocnika co skarżąca- P. S., a po drugie już sam brak zgody Miasta P. był wystarczającym do wydania decyzji o odmowie zmiany decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2017 r. Niewątpliwie bowiem M. P. należało traktować jako stronę, której w myśl art. 155 k.p.a. zgoda był konieczna do dalszego procedowania w tym trybie. Decyzja kończąca postępowanie prowadzone w trybie art. 155 k.p.a. zapaść może wyłącznie w sprawie tożsamej z punktu widzenia materialnego ze sprawą zakończoną decyzją pierwotną. Stąd w postępowaniu tym istnieje wymóg uzyskania przez organ zgody wszystkich stron, które w postępowaniu zwyczajnym mogłyby podejmować aktywną obronę swoich interesów. M. P. było właścicielem działki nr [...], której dotyczyła decyzja z 23 czerwca 2017r.( vide decyzja Wojewody z 26.04.2013r. w aktach administracyjnych). Na mocy decyzji zwrotowej w udziale [...] części spornej nieruchomości pozostała zapisana jako własność Miasta P., pozostała część została zwrócona S. C., M. K., J. K. i E. Z.. Wniosek o zmianę w istocie zmierzał do zwrotu pozostałej we własności Miasta P. na mocy w/w decyzji z [...] czerwca 2017r. części działki na rzecz skarżącej. M. P. niewątpliwie miało więc interes prawny (art. 28 k.p.a.) w sprawie decyzji zwrotowej. I jego zgoda do zmiany tej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. była niezbędna. M. P. zgody na zmianę decyzji zaś nie wyraziło. Ponadto wymaga zauważyć, ze skarżąca jasno sprecyzowała tryb w jakim domaga się zmiany decyzji, dlatego też Sąd nie rozważał innych trybów, które mogłyby być w sprawie zastosowane.

Wobec zaś wystąpienia przesłanki braku wyrażenia zgody przez jedną ze stron postępowania- Miasta P., zasadnie Starosta odmówił zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a., co znalazło również odzwierciedlenie w stanowisku Wojewody. Należy również zwrócić uwagę, że ponieważ przedmiotem postępowania zmieniającego jest decyzja ostateczna, to stroną tego postępowania jest tylko ten, czyjego interesu prawnego dotyczyło postępowanie zakończone tą decyzją, nie zaś każdy, kto ma interes prawny, aby doszło do zmiany ostatecznej decyzji. Wynika to z faktu, że krąg uczestników postępowania został ustalony już w postępowaniu pierwotnym i pomiędzy nimi następuje zmiana. Postępowanie w odniesieniu do skarżącej zostało umorzone decyzją z [...] sierpnia 2016r. W decyzji z [...] 2017r. organ zaś nie rozstrzygał o prawach skarżącej.

Z powyższych względów, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień w świetle prawa materialnego i procesowego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł jak w wyroku.