Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 463/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1, art. 30 ust. 2 i ust. 5
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Wojewody z dnia 15 czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia 24 kwietnia 2015 r. nr [...] i umarza postępowanie administracyjne. 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego P. Z. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

P. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 15 czerwca 2015 r.

Decyzja ta wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu 25 lutego 2015 r. skarżący dokonał w Starostwie Powiatowym zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych polegających na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr [...] w miejscowości K. położonej na terenie gminy S. w obrębie geodezyjnym K. Do zgłoszenia skarżący dołączył: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mapę geodezyjną z naniesioną lokalizacją oczyszczalni oraz projekt techniczny urządzeń.

Starosta, postanowieniem z dnia 19 marca 2015 r., wydanym na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), nałożył na wnioskodawcę obowiązek uzupełnienia, w terminie 14 dni od dnia otrzymania postanowienia, przedłożonej dokumentacji o aktualną decyzję o warunkach zabudowy lub aktualną zgodę Wójta Gminy na wykonanie przydomowej oczyszczalni ścieków oraz o uzgodnienie lokalizacji przydomowej oczyszczalni ścieków z Dyrekcją Parku Narodowego z uwagi na położenie na terenie Parku Narodowego. Postanowienie to zostało dręczone skarżącemu w dniu 26 marca 2015 r.

Odpowiadając na powyższe wezwanie, w dniu 9 kwietnia 2015 r., skarżący złożył pismo Wójta Gminy z dnia 3 kwietnia 2015 r., w którym wyrażono zgodę na wykonanie przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr [...] w miejscowości K. pod warunkiem pozytywnego uzgodnienia lokalizacji przydomowej oczyszczalni ścieków z dyrekcją Parku Narodowego.

Starosta, decyzją z dnia 24 kwietnia 2015 r., wniósł sprzeciw do dokonanego przez P. Z. zgłoszenia, wskazując, że inwestor nie przedłożył w zakreślonym terminie wymaganych postanowieniem z dnia 19 marca 2015 r. dokumentów.

Od decyzji tej P. Z. wniósł odwołanie, zarzucając, że sprzeciw został wniesiony po terminie, a postanowieniem z dnia 19 marca 2015 r. nałożono na niego obowiązek przedłożenia dokumentów, które nie są wymagane przez prawo. Nie ma bowiem konieczności uzyskiwania zgody lub pozwolenia na budowę dla małej przydomowej oczyszczalni ścieków. Skarżący wyjaśnił jednocześnie, że pomimo podjętej próby uzyskania wymaganych postanowieniem dokumentów uzyskał jedynie dokument od Wójta Gminy a Park Narodowy nie przedłożył żądanego dokumentu.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 24 kwietnia 2015 r., stwierdzając, że jest ona zgodna z prawem. Uzasadniając zajęte stanowisko, Wojewoda wyjaśnił, że Starosta, z uwagi na niekompletność złożonej do zgłoszenia budowy przydomowej oczyszczalni ścieków dokumentacji, miał prawo wezwać skarżącego do przedłożenia dodatkowych dokumentów. Uprawniał go do tego art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który wskazuje również, że w przypadku nieuzupełnienia zgłoszenia starosta ma obowiązek wnieść sprzeciw. Wobec nieprzedłożenia przez inwestora uzgodnienia z Dyrekcją Parku Narodowego, Starosta miał więc obowiązek wnieść sprzeciw do złożonego zgłoszenia. Obowiązek uzyskania takiego uzgodnienia został nałożony na zgłaszającego również w piśmie Wójta Gminy, w którym wyrażono zgodę na realizację przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr [...] w miejscowości K. pod warunkiem uzyskania pozytywnego uzgodnienia lokalizacji przydomowej oczyszczalni ścieków z dyrekcją Parku Narodowego. Inwestor mając zaś wątpliwości co do zasadności nałożonego na niego obowiązku mógł w wyznaczonym w postanowieniu terminie zwrócić się do organu stopnia powiatowego o wyjaśnienia lub przedstawić swoje wątpliwości, czego jednak nie uczynił. Wojewoda uznał jednocześnie, że sprzeciw został wniesiony w terminie do tego przeznaczonym. Dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane konieczne jest bowiem wydanie i wysłanie przed upływem terminu albo sprzeciwu albo postanowienia o nałożeniu obowiązku celem uzupełnienia sprzeciwu. W sytuacji nałożenia przez organ na zgłaszającego zamiar podjęcia robót budowlanych obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów, termin do zgłoszenia sprzeciwu rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów, a w przypadku ich nie złożenia od upływu wyznaczonego postanowieniem terminu. W niniejszej sprawie zgłoszenie wpłynęło w dniu 25 lutego 2015 r. a postanowienie wzywające do uzupełnienia dokumentów wydano w dniu 19 marca 2015 r. i wyznaczono w nim 14 – dniowy termin. Postanowienie to inwestor odebrał w dniu 26 marca 2015 r., a zatem termin do uzupełnienia braków zgłoszenia upływał w dniu 9 kwietnia 2015 r. i od tego dnia liczył się termin na wniesienie sprzeciwu. Wojewoda zwrócił ponadto uwagę, że decyzja Starosty jest prawidłowa, pomimo tego, że zawiera kilka uchybień. W zgłoszeniu określono termin rozpoczęcia robót na 25 marca 2014 r. Zgłoszenie datowane jest na 25 lutego 2014 r., a faktycznie wpłynęło do Starosty w dniu 25 lutego 2015 r. Zgodnie zaś z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane inwestor mógłby przystąpić do robót objętych tych zgłoszeniem dopiero w dniu 28 marca 2015 r. Nieprawidłowość występuje również w złożonym oświadczeniu o posiadanym przez inwestora prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ nie może bowiem przyjąć ustnej zgody współwłaściciela nieruchomości na dokonanie robót objętych zgłoszeniem. Wystąpienie tych nieprawidłowości również uniemożliwia przyjęcie zgłoszenia.

W skardze wniesionej na decyzję Wojewody skarżący P. Z. wniósł o jej uchylenie, zarzucając, że decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 30 ust. 1 pkt 4 i ust. 5 ustawy Prawo budowlane, a także art. 7 Konstytucji RP. Organ potraktował objętą zgłoszeniem budowę przydomowej oczyszczalni ścieków jako obiekt małej architektury i na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 4 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane nałożył na niego nieprzewidziane przepisami prawa obowiązki, naruszając w ten sposób art. 30 ust. 1 pkt 4, ust. 2 i ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Następnie, wnosząc bezprawny sprzeciw wobec zgłaszanych robót organ naruszył art. 30 ust. 5 i ust. 6 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa i art. 7 Konstytucji RP, przez działalnie bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji, gdy organy władzy publicznej obowiązane są działać w demokratycznym państwie prawnym tylko na podstawie prawa i w granicach prawa. Zdaniem skarżącego orzekający organ naruszył również dyspozycję art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez wniesienie sprzeciwu po terminie określonym w tym przepisie. Organ II instancji naruszył ponadto art. 140 kpa, gdyż zauważając dodatkowe nieścisłości w złożonym zgłoszeniu powinien wezwać zgłaszającego od ich uzupełnienia. Skarżący zarzucił ponadto, że decyzja Wojewody wydana została z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 64 § 2 i art. 107 § 3 kpa, przez niewłaściwe ich zastosowanie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi Wojewoda wyjaśnił, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 ustawy Prawo Budowlane jak i art. 7 Konstytucji RP. Zastosowanie przez Starostę błędnej podstawy prawnej w postanowieniu nie miało wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż Starosta w uzasadnieniu postanowienia wskazał i omówił prawidłowe, mające zastosowanie w tej konkretnej sprawie, przepisy prawa, na których oparł żądanie uzupełnienia braków w zgłoszeniu. Wojewoda uznał również za nietrafny zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 107 § 3 kpa. Postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było na podstawie konkretnych przepisów prawa, przytoczonych i omówionych w rozstrzygnięciu. Przy sporządzaniu uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia dołożono należytej staranności aby strony poznały argumenty i przesłanki podejmowanej decyzji. Podjęte rozstrzygnięcie wynikało z materiału dowodowego sprawy i miało w nim oparcie. W uzasadnieniu decyzji organ odniósł się do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu. Za niezasadny Wojewoda uznał również zarzut naruszenia art. 64 § 2 kpa, bowiem przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie a także zarzut naruszenia art. 140 kpa, gdyż argumentacja przedstawiona przez skarżącego dotycząca naruszenia tego przepisu jest sprzeczna z obowiązującymi przepisami prawa regulującymi tryb prowadzenia postępowania przez poszczególne organy w poszczególnych instancjach.

W piśmie procesowym z dnia 25 sierpnia 2015 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty. Skarżący zarzucił, że decyzje te wydane zostały z naruszeniem art. 30 ustawy Prawo budowlane, art. 7 Konstytucji RP, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12 i art. 64 § 2 kpa w zw. z art. 30 ust. 2 zdanie 3 ustawy Prawo budowlane. Uzasadniając podniesione zarzuty, skarżący podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie, a mianowicie, że nie było żadnych podstaw ani prawnych, ani faktycznych, do wydania przez Starostę postanowienia o uzupełnieniu zgłoszenia, gdyż przedłożona przez niego dokumentacja była kompletna i wystarczająca. Wskazał również, że zgłoszenia budowy przydomowej oczyszczalni ścieków dokonał już w poprzednim roku i wtedy Starosta nie domagał się dodatkowych dokumentów. Ponadto, w czasie przyjmowania wniosku z dnia 25 lutego 2015 r. Starosta nie zgłosił żadnych okoliczności, które wskazywałyby na niekompletność składanej dokumentacji.

W piśmie procesowym z dnia 27 listopada 2015 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe zarzuty przedstawiane w sprawie. Dodatkowo wskazał, że wydane w sprawie decyzje naruszają art. 7 w zw. z art. 21, art. 31 i art. 64 Konstytucji PR.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja Wojewody jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty, wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa.

Niesporne w sprawie jest, że planowane przez skarżącego, na działce nr [...] w K., przedsięwzięcie nie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia dokonanego na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Stosownie bowiem do treści art. 29 ust. 1 pkt 3 tej ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga budowa indywidualnych przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę.

Zgłoszenie jest odstępstwem od zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, która wskazuje, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgłoszenie nie jest wnioskiem (podaniem) w rozumieniu art. 61 kpa, który wymaga załatwienia przez organ jako sprawy administracyjnej. Jest to w istocie oświadczenie woli inwestora o zamiarze przystąpienia do realizacji konkretnej inwestycji budowlanej, a jego milczące przyjęcie przez właściwy organ jest zwykłą czynnością materialno-techniczną. Niezgłoszenie sprzeciwu przez właściwy organ powoduje zaś, że uprawnienie inwestora do uruchomienia procesu budowlanego powstaje bezpośrednio z mocy prawa, a nie w wyniku konkretyzacji normy prawnej przez wydanie aktu administracyjnego. Do zgłoszenia mają zastosowanie tylko reguły określone w ustawie – Prawo budowlane, a jedynym postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organ po jego dokonaniu jest postępowanie w sprawie sprzeciwu, które podejmuje z urzędu, i to tylko wtedy, gdy dojdzie do przekonania, że zachodzą ustawowe przesłanki jego wydania (zob. A. Kosicki, Komentarz do art. 30 ustawy Prawo budowlane, Lex OnLine).

Art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, stanowi więc, że zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Z kolei, art. 30 ust. 2 tej ustawy stanowi, że w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji.

Z powołanej regulacji wynika przede wszystkim, że organ ma obowiązek wnieść sprzeciw do złożonego zgłoszenia, gdy osoba zgłaszająca nie uzupełni, na wezwanie, dokonanego zgłoszenia o brakujące dokumenty. Z treści powołanego art. 30 ust. 2 wynika również, że ewentualne nałożenie postanowieniem obowiązku uzupełnienia zgłoszenia musi wynikać nie tylko z właściwie uzasadnionej potrzeby, ale także z obowiązujących przepisów prawa. Te przepisy zaś muszą być określone w sposób czytelny dla strony a wadliwe czy też niekompletne podanie aktu prawnego uzasadniającego w ocenie organu konieczność uzupełnienia wniesionego zgłoszenia w żadnym wypadku nie może obciążać negatywnymi skutkami strony (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 326/11, Lex). Dodatkowe szkice, dokumenty uzgodnienia itd. powinny zatem znajdować oparcie w odpowiednich przepisach regulujących np. ochronę środowiska, ochronę przeciwpożarową, powinny wynikać np. z ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260, z późn. zm.), z ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 z późn. zm.), z ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145, z późn. zm.), czy z ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 2200/07, Lex). Nieprzedłożenie zaś przez zgłaszającego dokumentu, który nie jest wymagany przepisem prawa nie może skutkować wniesieniem sprzeciwu do dokonanego zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, uznać należy, że Starosta nie miał podstaw do wniesienia, w oparciu o art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni ścieków dokonanego przez skarżącego.

Starosta, uznając dokonane przez skarżącego zgłoszenie za niekompletne, postanowieniem z dnia 19 marca 2015 r. nałożył na niego obowiązek przedstawienia aktualnej decyzji o warunkach zabudowy lub aktualnej zgody Wójta Gminy na wykonanie przydomowej oczyszczalni ścieków oraz uzgodnienia lokalizacji przydomowej oczyszczalni ścieków z dyrekcją Parku Narodowego, z uwagi na położenie na terenie Parku Narodowego. Skarżący złożył zgodę Wójta Gminy na wykonanie przydomowej oczyszczalni ścieków, pod warunkiem uzyskania pozytywnego uzgodnienia lokalizacji przydomowej oczyszczalni ścieków z dyrekcją Parku Narodowego.

Wniesienie sprzeciwu w niniejszej sprawie nastąpiło z powodu nieprzedłożenia przez skarżącego uzgodnienia lokalizacji przydomowej oczyszczalni ścieków z dyrekcją Parku Narodowego.

Wzywając o ten dokument, Starosta nie wskazał jednakże uzasadnienia tego żądania ani też podstawy prawnej. Również organ odwoławczy, który zaakceptował wezwanie do uzupełnienia zgłoszenia o taki dokument, nie odwołał się do żadnych przepisów poza art. 30 ust. 2 Prawa budowanego. W ocenie Sądu brak jest w obwiązujących przepisach praw podstawy do uzgodnienia zgłoszenia czy też lokalizacji przydomowej oczyszczalni ścieków z dyrekcją parku narodowego. uprawniałby Starostę do wymagania od skarżącego dołączenia do zgłoszenia takiego dokumentu. W szczególności zaś wymogu takiego nie statuują przepisy ustawy: Prawo budowlane, ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r., poz. 1232), ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. z 2009 r., nr 178, poz. 1380 ze zm.), ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260, z późn. zm.), ustawy z dnia 14 marca Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r., nr 212, poz. 1263 z późn. zm.), ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145, z późn. zm.) jak również ustawy z dnia 17 maja 1999 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.). Wymóg ten nie wynika także z aktów prawnych, na podstawie których funkcjonuje Park Narodowy tj. z ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2004 r., nr 92, poz.880), z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 marca 2004 r. w sprawie Parku Narodowego (Dz. U. z 2004 r., nr 43, poz. 390), czy też z przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz. U. z 2004 r., nr 229, poz. 2313), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 lutego 2013 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 308) w sprawie nadania statutu Parkowi Narodowemu i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 marca 2013 r. w sprawie parków narodowych lub niektórych ich obszarów, gdzie za wstęp pobiera się opłaty (Dz.U. z 2013 r., poz.400).

Na marginesie jedynie wyjaśnić należy, że dyrektor parku narodowego jest organem uzgadniającym decyzje o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku i jego otuliny (art. 53 ust. 3 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. z 2015 r., poz. 199);

Z uwagi na powyższe uznać należało, że decyzja Wojewody jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty wydane zostały z naruszeniem przepisu art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, które musiało skutkować ich uchyleniem. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł o uchyleniu kontrolowanej w sprawie decyzji Wojewody jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty.

Jednocześnie Sąd miał na uwadze, że sprzeciw do zgłoszenia może być wniesiony w terminie 30 dni od dnia doręczenia go organowi. Termin do wniesienia sprzeciwu przez organ jest terminem prawa materialnego, co oznacza, że nie może być przez organ przedłużany, skracany lub też zawieszany. Wydanie postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków zgłoszenia z woli ustawodawcy przerywa 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu. W sytuacji nałożenia przez organ na zgłaszającego zamiar podjęcia robót budowlanych obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów termin do zgłoszenia sprzeciwu rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów, a w wypadku ich niezłożenia od upływu wyznaczonego postanowieniem terminu. Zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze uznaje się, że wyłącznie kompletne, tj. spełniające ustawowe wymagania, zgłoszenie wywołuje skutek w postaci rozpoczęcia biegu wskazanego wyżej terminu. Oznacza to, że organ musi mieć zagwarantowane pełne 30 dni na podjęcie czynności wyjaśniających oraz sprawdzających w odniesieniu do zgłoszenia i zajęcie stanowiska bądź też przekazanie stronie ewentualnego sprzeciwu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., II OSK 79/06, LEX nr 319177).

Upływ 30-dniowego terminu powoduje natomiast utratę kompetencji organu do wydania decyzji o sprzeciwie. Termin do wniesienia sprzeciwu określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, jako termin prawa materialnego, wiąże również orzekający w sprawie organ II instancji. Wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie nie powoduje przedłużenia materialnoprawnego terminu do wydania decyzji. Z tego względu zdecydowanie dominuje w orzecznictwie stanowisko, że organ odwoławczy nie może zastosować art. 138 § 2 kpa i uchylić decyzji oraz przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdy upłynął termin do wniesienia sprzeciwu. Z tych samych powodów nie może organ odwoławczy, po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu, uchylić decyzji organu I instancji i orzec w sprawie co do istoty, skoro kompetencja organów do wniesienia sprzeciwu wygasła.

Z uwagi na upływ 30-dniowgo terminu w niniejszej sprawie, organ architektoniczno-budowlane utraciły już kompetencje do wniesienia sprzeciwu wobec dokonanego przez skarżącego zgłoszenia zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni ścieków. Z uwagi na powyższe, mając na względzie treść przepisu art. 145 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wprowadzonego ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), Sąd umorzył postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie.

O kosztach postępowania, Sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.