Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 668/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6109 Inne o symbolu podstawowym 610
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska NSA Marek Stojanowski Protokolant Agnieszka Kozik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2006 r. sprawy ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych I Autostrad na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

I SA/Wa 668/06

UZASADNIENIE

Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...] stycznia 2000 r., nr [...] przekazującej na rzecz Województwa [...] nieruchomość składającą się z działki nr [...] o powierzchni [...] ha położonej w miejscowości J. w gminie T., mającej założoną księgę wieczystą kw nr [...] oraz z działki nr [...] o powierzchni [...] ha położonej w miejscowości Z. gminie T., uregulowaną w księdze wieczystej kw nr [...].

W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] stycznia 2000 r., nr [...] przekazał na rzecz Województwa [...] między innymi opisane powyżej nieruchomości w trybie art. 50 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz.1590 ze zm.).

Wnioskiem z dnia 25 marca 2005 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej ostatecznej decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2000 r., podnosząc w uzasadnieniu, iż przedmiotowa nieruchomość objęta jest decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej A-[...] a z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji staje się ostateczna, objęte nią nieruchomości nie mogą być przedmiotem obrotu, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 października 1998 r. o autostradach płatnych. Według wnioskującego o stwierdzenie nieważności decyzja Ministra Skarbu z dnia [...] stycznia 2000 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Minister Skarbu Państwa, rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności badanej decyzji stwierdził, że sporna nieruchomość, zgodnie z odpisem z księgi wieczystej kw nr [...] na dzień 12 października 2000 r. stanowiła własność Skarbu Państwa. Wojewoda [...] decyzją nr [...] o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej A-[...] z dnia [...] grudnia 1998 r. objął między innymi sporną nieruchomość. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] sierpnia 1999 r., nr [...] uchylił w części decyzję Wojewody [...], ale nie dotyczyła ona spornej nieruchomości.

Organ rozpoznający wniosek o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji podkreślił, że w dniu jej wydania przez Ministra Skarbu Państwa tj w dniu [...] stycznia 2000 r. obowiązywała ustawa z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych, w której brak było zapisu o zakazie obrotu nieruchomościami objętym decyzjami lokalizacyjnymi autostrad. Zapis ten został zamieszczony w art. 5 ust.6 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz.U. Nr 80, poz.721, ze zm.). Z tych względów Minister Skarbu nie dopatrzył się podstaw stwierdzenia rażącego naruszenia przepisów prawa i odmówił stwierdzenia nieważności badanej decyzji.

Skargę na decyzję Ministra Skarbu z dnia [...] stycznia 2006 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W skardze podniesiono, że wprawdzie przepisy ustawy o autostradach płatnych z dnia 27 października 1994 r. nie zawierały wprost przepisu wprowadzającego zakaz obrotu nieruchomościami objętymi decyzjami lokalizacyjnymi, lecz zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o ustaleniu lokalizacji autostrady określała przeznaczenie gruntów Skarbu Państwa. Ustawa o autostradach płatnych, wyżej wymieniona, ułatwiała przejmowanie gruntów na potrzeby autostrad od jednostek samorządu terytorialnego a w art. 27 stanowiła, że nieruchomości stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego przeznaczone na pasy drogowe autostrad stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o lokalizacji autostrady stała się ostateczna. W ocenie skarżącego w zaistniałej sytuacji przepis art. 50 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa nie mógł być podstawą przekazania nieruchomości na rzecz samorządu województwa, gdyż nieruchomość była przeznaczona na pasy drogowe autostrad a zatem nie mogła służyć realizacji strategii rozwoju województwa i wojewódzkich programów. Skarżący podkreślił, że przeznaczenie gruntów na pasy drogowe autostrad wykluczało możliwość rozporządzania tymi gruntami a zatem decyzja, której stwierdzenia nieważności się domaga została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji a dodatkowo podnosząc, że skarżący nie wskazał konkretnego przepisu prawa, który miałby być naruszony przy wydawaniu kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270, z późn. zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przedmiotowej sprawie Minister Skarbu Państwa wydając zaskarżoną decyzję pouczył stronę o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z czego Generalny Dyrektor Budowy Dróg i Autostrad skorzystał. W myśl art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.

Stosownie do art. 15 kpa postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zgodnie z art. 158 kpa rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji.

Decyzja w sprawie o stwierdzeniu nieważności jest decyzją w nowej sprawie i dlatego podlega weryfikacji w toku instancji, w trybach nadzwyczajnych i w końcu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W przypadku, gdy decyzja w sprawie nieważności postępowania została wydana przez naczelny (centralny – art.5 § 2 pkt 4 kpa) organ administracji państwowej albo przez samorządowe kolegium odwoławcze, służy od niej stronom wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art.127 § 3 kpa).

Strona skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa wynikającego z art. 127 § 3 kpa, co mogło być wynikiem błędnego pouczenia w zaskarżonej decyzji. Strona może jednakże w tym przypadku skorzystać z art.112 kpa przy podejmowaniu działań zmierzających do wyczerpania toku instancji.

Wniesienie skargi sądowej bez wyczerpania toku instancji nie spełnia wymogów art.52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) a tym samym skutkuje, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy, że skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.