Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2592/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi R. H. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę


UZASADNIENIE

Szef Krajowej Administracji Skarbowej (zwany dalej Szefem KAS/organem) postanowieniem z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] (zwanym dalej postanowieniem z dnia [... maja 2021 r.) po rozpoznaniu zażalenia Pana R. H. (zwanego dalej Wnioskodawcą/Skarżącym) utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Z. (zwanego dalej DIAS w Z.) z dnia [...] marca 2021 r. (zwanym dalej postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r.) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Pismem z dnia [...] listopada 2020 r., Skarżący wniósł o wydanie przez DIAS

w Z. pisemnego potwierdzenia wykonywania zadań służbowych

w szczególnych warunkach zagrażających życiu i zdrowiu w okresie od dnia

[...] lutego 2003 r. do dnia [...] sierpnia 2018 r., w rozumieniu § 4 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1611, zwanego dalej Rozporządzeniem z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy).

W celu dokonania odpowiednich ustaleń DIAS w Z. pismem

z dnia [...] stycznia 2021 r. zwrócił się do Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...]. o wskazanie, czy Wnioskujący w okresie służby w [...] Urzędzie Celno-Skarbowym lub w byłej Izbie Celnej w R. realizował zadania określone w ww. przepisie, tj. czy podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego

w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, a jeżeli tak, to w jakich okresach czasu, jak też jakie dokumenty poświadczają te fakty. Ponadto DIAS zwrócił się z zapytaniem czy w byłej Izbie Celnej w R. przed dniem [...] marca 2017 r. były prowadzone rejestry lub wykazy czynności określonych

w § 4 pkt 1 Rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy, lub dokumentowano je w inny sposób, jak też gdzie są przechowywane lub za jakimi spisami akt zostały zdane do Archiwum Zakładowego powyższe dokumenty.

Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G. W. pismem z dnia [...] lutego 2021 r. wskazał, iż [...] Urząd Celno-Skarbowy nie dysponuje dokumentami mogącymi potwierdzić wykonywanie przez Skarżącego czynności określonych w § 4 pkt 1 Rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy we wskazywanym we wniosku okresie, tj. od [...] lutego 2003 r. do [...] sierpnia 2018 r.

DIAS w Z. G. w piśmie z dnia [...] lutego 2021 r. kierowanym

do Skarżącego stwierdził, że analiza treści akt osobowych oraz przeprowadzona kwerenda rejestrów komórek organizacyjnych, w których Skarżący służbę w okresie od dnia [...] lutego 2003 r. do dnia [...] sierpnia 2018 r. nie daje podstaw

do potwierdzenia żądania. W konsekwencji wezwał Skarżącego do wskazania,

w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, konkretnych dat i miejsc wykonywania zadań określonych w § 4 pkt 1 ww. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., ze wskazaniem osób uczestniczących w tych zdarzeniach, celem dokonania ponownej weryfikacji posiadanej dokumentacji.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący, pismem z dnia [...] marca

2021 r. poinformował, iż wnosi o wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 Kpa.

W zakresie wskazania konkretnych dat i miejsc wykonywania ww. zadań złożył ogólne wyjaśnienia i wskazał ewentualnych świadków tych zdarzeń oraz przedstawił swoją interpretację przepisu § 4 pkt 1 Rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r.

w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy

Postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. DIAS w [...]. odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez Wnioskodawcę służby

w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Ocenił, że podane przez Wnioskodawcę dane nie pozwalają na ewentualne zidentyfikowanie dokumentów potwierdzających przebieg zdarzeń, a w szczególności, że podejmowane czynności odbywały się w warunkach narażenia życia i zdrowia. Dokonując oceny zebranego

w sprawie materiału, stwierdził, że zgodnie z wiedzą organu oraz zapisami wynikającymi z dokumentacji będącej w jego posiadaniu, w okresie od dnia [...] lutego 2003 r. do dnia [...] sierpnia 2018 r. Wnioskodawca nie podejmował co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych, o których mowa w § 4 pkt 1 Rozporządzeniem z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Podkreślił, że zaświadczenie wydawane jest w oparciu o posiadane przez organ ewidencje, rejestry i dane, których w niniejszej sprawie brak - w związku z tym wniosek o wydanie zaświadczenie o określonej treści nie mógł zostać załatwiony pozytywnie.

Po rozpoznaniu zażalenia Skarżącego Szef KAS postanowieniem z dnia [...] maja 2021 r. utrzymał w mocy postanowienie DIAS w [...] z dnia [...] marca 2021 r.

Szef KAS wskazał, że wniosek Skarżącego został wniesiony w trybie zaświadczeniowym uregulowanym w art. 217 i następne Kpa. Uznał, iż charakter postępowania zaświadczeniowego determinuje sposób procedowania w zakresie wniosku/żądania zgłoszonego w przedmiotowym trybie, jak też zakres czynności

w zakresie ustalenia materiału stanowiącego podstawę do wydania zaświadczenia

o określonej treści lub też odmowę wydania zaświadczenia w formie zaskarżalnego postanowienia.

Podniósł, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 20 maja 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 581/20, opubl: Legalis zaświadczenie jest czynnością materialnotechniczną polegającą na urzędowym potwierdzeniu obiektywnie istniejącego stanu rzeczy, dotyczącego faktów lub prawa. Jest ono przy tym przejawem wiedzy, a nie woli organu administracji publicznej, dokonywanym - w myśl art. 218 § 1 Kpa. - na podstawie posiadanych rejestrów

i ewidencji bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. Zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, ograniczony jest do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych

w ww. zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia.

Uznał, że do postępowania w sprawach zaświadczeń mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kpa., w tym przepisy o dowodach, to z uwagi na treść art. 218 § 1 § 2 Kpa. - organ nie ma obowiązku wydawania zaświadczeń na podstawie wszystkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Postępowanie wyjaśniające w sprawie o wydanie zaświadczenia może być przeprowadzone jedynie w koniecznym zakresie, a taka regulacja modyfikuje zasady postępowania dowodowego ustalone w Kpa. Występujący w tym przepisie zwrot

"w koniecznym zakresie" wyraźnie wskazuje na ograniczenie ram postępowania dowodowego w stosunku do zakreślonych w art. 75 - 86 Kpa. Postępowanie wyjaśniające prowadzone na podstawie art. 218 § 2 Kpa. polega bowiem

na zbadaniu stanu faktycznego i prawnego z wykorzystaniem środków dowodowych, jednakże nie w celu poczynienia nowych ustaleń faktycznych lub prawnych, a jedynie usunięcia wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub praw. Postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 Kpa. musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestru, czy zbioru danych innego rodzaju. Innymi słowy, organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów, niedopuszczalne jest natomiast, na przykład w drodze zeznań świadków, tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów.

W ocenie Szefa KAS, w niniejszej sprawie DIAS w [...]. prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające w koniecznym zakresie, a zebrany materiał stanowił wystarczającą podstawę do wydania rozstrzygnięcia.

W postępowaniu wykazano, że DIAS w [...] podjął działania mające

na celu ustalenie, czy Wnioskodawca pełnił służbę w warunkach zagrażających życiu lub zdrowiu. Wskazał, że przeprowadzone czynności nie doprowadziły do ustalenia, że Skarżący podejmował co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze, o których mowa w § 4 pkt 1 Rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Zdaniem Szefa KAS zaświadczenie, jak wyjaśniono w postanowieniu jest wydawane w oparciu o posiadane przez organ ewidencje, rejestry i dane, których w niniejszej sprawie brak, to wniosek o wydanie zaświadczenia określonej treści nie mógł zostać załatwiony pozytywnie.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, zarzucając:

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę zaskarżonego orzeczenia, polegający na przyjęciu, iż wniósł o wydanie pisemnego potwierdzenia wykonywania zadań służbowych w szczególnych warunkach zagrażających życiu

i zdrowiu w okresie "od [...] września 1999 r. do dnia [...] grudnia 2020 r." w rozumieniu

§ 4 pkt 1 Rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy, podczas gdy wniósł o wydanie pisemnego potwierdzenia wykonywania zadań służbowych wskazanych w powyższym rozporządzeniu, co jego zdaniem stanowi istotną różnicę. Wskazał, że organy konsekwentnie analizują wniosek jedynie pod kątem wykonania zadań służbowych

z narażeniem życia lub zdrowia, podczas gdy § 4 pkt 1 ww. rozporządzenia

w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy zawiera również inne przesłanki pozwalające spełnić warunki uzyskaniu dodatku

do emerytury. Podniósł, że organy rozpoznające niniejszą sprawę całkowicie pomijają inne przesłanki opisane w ww. § 4 pkt 1 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy i tym działają na szkodę skarżącego,

2. obrazę prawa materialnego - § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy poprzez jego niewłaściwą interpretację i przyjęcie, iż dla spełnienia wymogu wskazanego w tym przepisie konieczne jest łączne występowanie okoliczności wskazanych w tym przepisie w połączeniu ze wskazanym w jego końcowej części przesłanką istnienia bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia, a tym samym skupienie się jedynie na tej ostatniej przesłance. Jego zdaniem użycie w tym przepisie, po słowie "dochodzeniowo-śledcze" spójnika "albo" oznacza wprowadzenie w nim alternatywy rozłącznej, która, z uwagi na treść przepisu nie wymaga spełnienia łącznie wszystkich przesłanek wymienionych w dalszej części tego przepisu, a tym samym,

z uwagi na złożony wniosek o wydanie potwierdzenia spełniania wymogów wskazanych w § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Wskazał, że organ winien ocenić, czy w czasie pełnienia, służby wykonywał czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze, których wykonywanie stanowi przesłankę do spełnienia przesłanek w/w przepisu i powinno skutkować wydaniem stosownego zaświadczenia,

3. obrazę przepisów prawa procesowego - art. 7 Kpa. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, polegające na znaczące ograniczenie czynności podejmowanych w sprawie, zakresu badania okoliczności faktycznych, zbierania informacji oraz wymagania od skarżącego posiadania i gromadzenia informacji służbowych i operacyjnych (odnośnie miejsc i czasu wykonywania czynności oraz nazwisk funkcjonariuszy), których gromadzić nie wolno, w sytuacji, gdy organ sam powinien posiadać informacje na temat przebiegu służby funkcjonariuszy i na podstawie zgromadzonych w archiwach informacji wydawać stosowne decyzje, czego zaniechano w niniejszym przypadku.

W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, w szczególności w celu rozpatrzenia wniosku zgodnie z jego treścią, a nie w zakresie ograniczonym jedynie do kwestii wykonywania czynności służbowych z narażeniem życia lub zdrowia, oraz zobowiązanie organu do szczegółowego sprawdzenia przebiegu mojej służby, zbadania wszystkich archiwów, w których będą znajdowały się informacje dotyczące mojej służby, wykonywanych przeze mnie czynności służbowych oraz powierzonych mi zadań, zbadania wszystkich przesłanek wynikających z § 4 pkt 1 Rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy oraz wydanie stosownego pisemnego poświadczenia na rzecz Skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione

w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest postanowienie organu z dnia [...] maja 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie DIAS w [...] z dnia [...] marca 2021 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej,

przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym

i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej "P.p.s.a.").

Skarżący pismem z dnia [...] listopada 2020 r. wniósł o wydanie przez DIAS

w [...] pisemnego potwierdzenia wykonywania zadań służbowych

w szczególnych warunkach zagrażających życiu i zdrowiu w okresie od dnia [...] lutego 2003 r. do dnia [...] sierpnia 2018 r., w rozumieniu § 4 pkt 1 Rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy.

W ocenie Sądu, materiały zebrane w przedmiotowej sprawie, stanowią wystarczającą podstawę do wydania rozstrzygnięcia. Należy mieć na względzie, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj postępowania administracyjnego o uproszczonym i odformalizowanym charakterze. Uproszczony charakter postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń sprawia, że nie można w nim stosować uregulowanej w art. 75 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, zwanej dalej: Kpa.) zasady dopuszczania jako dowód wszystkiego, co może przyczynić się

do wyjaśnienia sprawy. Trzeba podkreślić, że organ wydający zaświadczenie nie prowadzi postępowania dowodowego, lecz potwierdza fakty albo stan prawny wynikający z prowadzonej przez organ dokumentacji znajdującej się w jego posiadaniu. Organ nie ma natomiast obowiązku analizowania i rozstrzygania spornych kwestii dotyczących okresów zaliczanych do wysługi emerytalnej.

Zgodnie z art. 217 § 2 Kpa. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Z kolei, zgodnie z art. 218 Kpa. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 Kpa., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić

w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Natomiast odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się

o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 Kpa.).

Zgodnie z art. 218 § 2 Kpa. organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.

Przepis ten stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania, służącego wyjaśnieniu stanu faktycznego, w zakresie niezbędnym do wydania zaświadczenia. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Z poglądem tym zbieżne jest stanowisko NSA

w Warszawie wyrażone w uzasadnieniu wyroku z 25 października 2000 r., sygn. akt V SA 760/00, które sprowadza się do stwierdzenia, że konieczne postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 Kpa., nie może być substytutem danych wynikających z prowadzonych przez właściwy organ ewidencji rejestrów, bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, o jakich mowa w art. 218 § 1 Kpa..

Wobec powyższego, jak słusznie zauważył organ w postępowaniu tym, nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 Kpa., spełnia bowiem tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 1518/12). Postępowanie to ma więc na celu jedynie usunięcie wątpliwości, co do znanych, bo istniejących już faktów, czy stanu prawnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Gd 766/13).

Z powyższego wynika, iż organ może w zaświadczeniu potwierdzić tylko fakty wynikające z danych, które posiada. Nie może zaś zaświadczeniem kreować nowej rzeczywistości, która nie znajduje odzwierciedlenia w posiadanej dokumentacji

(por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1690/13). Wydanie więc zaświadczenia co do innych faktów lub okoliczności, które nie wynikają z posiadanych przez organ ewidencji, rejestru czy zbioru danych innego rodzaju, a zostały udowodnione tylko samym zeznaniem świadka lub oświadczeniem strony naruszałoby przepis art. 218 Kpa. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 października 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 699/13).

Organ wydający zaświadczenie zobowiązany jest do interpretacji przepisów art. 217-219 Kpa. w sposób ścisły. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa. Potwierdza jedynie informacje posiadane przez organ, przy czym poświadczane informacje muszą być oczywiste

i bezpośrednio wynikać z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny

w wyroku z 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1148/10, zaświadczenie z uwagi na jego "naturę" nie służy rozstrzygnięciu sprawy, gdy przesłanki, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne ipso iure, nie są jasne, a zwłaszcza gdy istnieje spór, co do ich występowania w konkretnym wypadku. W przypadku zatem, gdy problematyka, której dotyczy żądanie Strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe.

W wyroku z 11 kwietnia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż "Nie może zatem ulegać wątpliwości, że zaświadczenie wydawane przez organ stanowi oświadczenie wiedzy tego organu oparte na danych będących w jego posiadaniu, co wynika wprost z art. 218 § 1 KPA. Nie jest zatem dopuszczalne w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych, jeśli nie wynikają one z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu" (sygn. akt II GSK 2579/16).

Wobec powyższego zgodnie z wiedzą organów oraz zapisami wynikającymi

z dokumentacji będącej w ich posiadaniu, zadania realizowane przez Wnioskodawcę, w okresie służby w Służbie Celnej, nie są zadaniami o charakterze policyjnym.

W ocenie Sądu zebrany i przeanalizowany w ramach postępowania zaświadczeniowego w sprawie materiał dowodowy, w szczególności znajdujące się w dyspozycji organu dokumenty, dane i rejestry przedstawione przy piśmie z dnia [...] stycznia 2021 r. Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] uzasadniały przyjęcie takiego, a nie innego rozstrzygnięcia

w niniejszej sprawie. Orzeczenia wydane przez organy są prawidłowe i zgodne

z obowiązującymi przepisami Kpa. w zakresie prowadzenia postępowania zaświadczeniowego.

W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że z uwagi na charakter postępowania zaświadczeniowego dowody (ze świadków zdarzeń) wnioskowane przez Skarżącego w piśmie z dnia [...] marca 2021 r. z powodów podanych wyżej nie mogą być przeprowadzone natomiast ogólne argumenty nie wnoszą do sprawy nowych okoliczności.

W związku z faktem, że zakres żądania wydania zaświadczenia był jednoznacznie sprecyzowany w piśmie z dnia [...] listopada 2020 r. – Skarżący, wniósł o wydanie przez DIAS w [...] pisemnego potwierdzenia wykonywania zadań służbowych w szczególnych warunkach zagrażających życiu i zdrowiu

w okresie od dnia [...] lutego 2003 r. do dnia [...] sierpnia 2018 r., w rozumieniu § 4 pkt 1 Rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy to organy administracji publicznej były związane treścią żądania. Organy administracji publicznej nie są władne, potwierdzać innych faktów lub stanu prawnego aniżeli te wymienione w żądaniu, albo dowolnie modyfikować to żądanie w postanowieniu o odmowie wydania zaświadczenia.

W ocenie Sądu zasadne jest twierdzenie organu, że "natura" zaświadczenia, (w istocie sprowadza się do przeniesienia danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów danych). Faktem jest, że w judykaturze wielokrotnie zwrócono uwagę, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony jest niemożliwe (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 27 listopada 1998 r., sygn.. akt III SA 1282/97). Z racji charakteru zaświadczenia, nie może ono bowiem rozstrzygać żadnych kwestii spornych, zaś ta, którą ma potwierdzać, musi być oczywista i wynikająca wprost

ze zbiorów danych znajdujących się w posiadaniu organu.

Organ słusznie podnosi, że zarzuty Skarżącego zawarte w skardze wskazują, iż oczekuje on, aby w ramach postępowania zaświadczeniowego przeprowadzić pełne postępowanie administracyjne, w tym postępowanie dowodowe, co jednak jest sprzeczne z istotą tego postępowania. Okoliczności te zostały wyjaśnione wyżej.

W ocenie Sądu, zarzuty materialno-prawne, tj. naruszenia przez organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę § 4 pkt 1 Rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy, są niezasadne.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku

o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno- Skarbowej

i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 roku poz. 132, z późn. zm. zwanej dalej ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy), emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Jednocześnie, w ust. 6 tego przepisu zawarto delegację do wydania rozporządzenia określającego szczegółowe warunki podwyższania emerytury, o których mowa w ust. 2 i 3. Zgodnie z § 4 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy, emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno- rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia.

W zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] maja 2021 r. na stronie

3 uzasadnienia wskazano, iż Wnioskodawca nie podejmował co najmniej 6 razy

w ciągu roku czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo- śledczych, o których mowa w § 4 pkt 1 Rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Przepis ten, na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. U 12/13

(Dz. U. z 2014 r. poz. 736), w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, został uznany za niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Niekonstytucyjna norma § 4 ust. 1 Rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy, straciła moc obowiązującą zgodnie z art. 190 ust. 2 i 3 Konstytucji RP, tj. z dniem ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Stwierdzenie niezgodności w określonym wyżej zakresie przepisu § 4 pkt 1 Rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy z Konstytucją RP oraz z ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, powoduje skutek w postaci braku możliwości zastosowania zakwestionowanej regulacji w zakresie objętym ww. orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego.

Dodano, iż stwierdzenie niezgodności w określonym wyżej zakresie przepisu

§ 4 pkt 1 Rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy, powoduje skutek w postaci braku możliwości zastosowania zakwestionowanej regulacji w zakresie objętym ww. orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego. W dotychczasowym orzecznictwie sądy przyjmowały, że § 4 pkt 1 Rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy nie wykracza poza ustawowe upoważnienie, gdyż wymaga aby zagrożenie było realne a nie hipotetyczne. Takie zaś rozumienie słowa "bezpośrednie" odpowiadało - zdaniem Sądów - treści ustawowego upoważnienia oraz art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy

o zaopatrzeniu emerytalnym (por. wyroki WSA w Warszawie z: 18 października

2010 r., sygn. akt II SA/Wa 846/100).

Dotychczasowe orzecznictwo Sądów administracyjnych, które Sąd w tym składzie podziela, stoi na stanowisku, że zaskarżony w niniejszym postępowaniu przepis ogranicza ustawowe przesłanki podwyższenia emerytury, uwzględniając zakaz zawężającej interpretacji przepisów regulujących prawa i wolności człowieka, powoływały się na art. 178 Konstytucji i odmawiały zastosowania § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. w rozpoznawanych sprawach. W tym stanie rzeczy, błędne jest twierdzenie Skarżącego, iż jako wymóg wypełnienia przez funkcjonariusza przesłanek przewidzianych w § 4 pkt 1 Rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r.

w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy organy uznały konieczność realizacji czynności wymienionych w tym przepisie w połączeniu z przesłanką istnienia bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia, gdyż w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia wyjaśniono bowiem jaki wypływ na stosowanie tego przepisu, w szczególności przesłanki "bezpośredniości" wywarł ww. wyrok. TK sygn. U 12/13. Wymóg ten jak wskazano wyżej wynika z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy.

W ocenie Sądu, Szef KAS prawidłowo uznał, że brak jest dokumentów potwierdzających, że Skarżący w trakcie wykonywania obowiązków służbowych, co najmniej 6 razy w ciągu roku, podejmował czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia.

Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w P.p.s.a., oddalił skargę.