Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1962/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2193
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i  usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant, po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 29 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi ,,A" na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasadza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 580 zł ( pięćset osiemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Gmina Miasta [...] (dalej powoływana jako "Gmina") wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, a mianowicie określenia, czy równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do samorządowego zakładu budżetowego przez Gminę oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowią przychody wykonane zakładu budżetowego w rozumieniu § 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz.U. z 2015 r., poz. 2193 – dalej: "Rozporządzenie Ministra Finansów z 17 grudnia 2015 r." lub "Rozporządzenie"). Zdaniem Gminy, odpowiedź na zadane pytania ma bezpośredni wpływ na prawa i obowiązki Gminy w zakresie stosowania przez nią przepisów prawa podatkowego, bowiem zależy od niej to, czy wskazane wartości powinny być uwzględniane przez Gminę przy wyliczaniu sposobu określenia proporcji dla Zakładu i tym samym powinny wpływać na wysokość odliczanego przez Gminę podatku naliczonego w trybie art. 86 ust. 2a w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm., dalej: "u.p.t.u.").

Uznając, że wniosek nie spełnia wymogów formalnych, organ wezwał Gminę do usunięcia tych braków przez doprecyzowanie przedstawionego we wniosku opisu sprawy m.in. przez wskazanie, czy równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazywanych do Zakładu oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowią przychody zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, z których Zakład pokrywa koszty swojej działalności wykonując przypisane mu zadania jednostki samorządu terytorialnego (pytania 1 i 3).

W odpowiedzi Gmina wskazała, że równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazywanych do Zakładu oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego wynikają ze sprawozdania z wykonania planu finansowego (pytania 2 i 4). W odniesieniu natomiast do pytań 1 i 3 podniosła, że nie może wskazać odpowiedzi poprzez uzupełnienie opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, gdyż odpowiedź na te pytania stanowi ocenę prawną i zostało zawarte we wniosku w uzasadnieniu stanowiska Gminy.

Postanowieniem z dnia 12 października 2018r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, działając na podstawie na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm. – dalej: "o.p.") pozostawił wniosek Gminy bez rozpatrzenia uznając, że udzielona przez nią odpowiedź nie była wyczerpująca.

Gmina wniosła zażalenie na powyższe postanowienie.

Po rozpoznaniu zażalenia Gminy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2019 r., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ podkreślił, że z opisu sprawy powinien wynikać jednoznaczny (niebudzący wątpliwości) oraz wyczerpujący opis stanu, będący przedmiotem interpretacji indywidualnej. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wyrażana jest jego ocena prawna, tak przez podatnika, jak i organ podatkowy. Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy zainteresowany prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia opisanej sytuacji na obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego. Na organie spoczywa obowiązek dokonania oceny, czy stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) został przedstawiony przez wnioskodawcę wyczerpująco, czy nie. Jeśli we wniosku o wydanie interpretacji strona przedstawiła stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) w sposób uniemożliwiający dokonanie oceny prawnej jej stanowiska, organ podatkowy w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p. wzywa stronę do uzupełnienia braków wniosku. Wprawdzie Gmina udzieliła odpowiedzi na pytania nr 2 i 4 sformułowane w wezwaniu organu, jednakże nie odpowiedziała na pytania 1 i 3, tj. nie wskazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, czy wskazane w pytaniach odpisy amortyzacyjne od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowią przychody zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. To powoduje, że opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego - pomimo wezwania do jego doprecyzowania - nie został uzupełniony, nie jest więc wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

Organ wyjaśnił, że Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sposób szczegółowy określa, w jaki sposób jednostka samorządu terytorialnego winna ustalić proporcję dla poszczególnych swoich jednostek organizacyjnych (w tym zakładu budżetowego) - wskazuje konkretny wzór, precyzuje co oznaczają poszczególne jego symbole, definiuje pojęcia użyte do opisu symboli wzoru, takie jak m.in. przychody wykonane zakładu budżetowego. Przepis § 2 pkt 11 tego Rozporządzenia jednoznacznie wskazuje, że przez przychody wykonane zakładu budżetowego należy rozumieć przychody zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. To Gmina jako podmiot stosujący przepisy ustawy o finansach publicznych, powinna jednoznacznie określić, czy wartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazywanych do Zakładu oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowią/stanowić będą przychody zakładu budżetowego.

Ostatecznie organ uznał, że brak uzupełnienia braków formalnych wniosku o żądane informacje musiało skutkować pozostawieniem wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina zarzucając organowi naruszenie:

- art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14b § 1 oraz art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia i niewydaniu interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, w sytuacji w której Gmina wyczerpująco przedstawiła we wniosku zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe, a także własne stanowisko w sprawie, spełniając tym samym całkowicie wymogi art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej;

- art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h i w zw. z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, art. 86 ust. 2a i 22 u.p.t.u. i § 2 pkt 11 oraz § 3 Rozporządzenia poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia i uznaniu, że wniosek ten nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa z uwagi na rzekome nieuzupełnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, tj. uznaniu, że Gmina uzupełniła wniosek w sposób nieprawidłowy, nie uzupełniła przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego; co nie pozwoliło organowi na merytoryczne rozpatrzenie wniosku - w sytuacji, w której Gmina już w ramach samego wniosku wyczerpująco przedstawiła zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe, a także własne stanowisko w sprawie oceny prawnej, spełniając tym samym całkowicie wymogi art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, pozostawiając natomiast po stronie organu wykładnię odpowiednich przepisów prawa w zakresie podatku od towarów i usług (dalej: "VAT") i innych aktów prawnych.

Gmina podkreśliła, że chociaż definicja przedstawiona w § 2 pkt 11 Rozporządzenia odwołuje się do zapisów ustawy o finansach publicznych, to odwołanie to jest elementem podatkowej normy prawnej i jako takie podlega interpretacji w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej. Ponadto Gmina wskazała, że zobowiązanie jej do uzupełnienia stanu faktycznego o informacje sprowadzające się do dokonania interpretacji przepisów prawa podatkowego i finansów publicznych prowadziłoby do związania organu wskazaniem Gminy, co w zasadzie przekreślałoby sens występowania z wnioskiem o wydanie interpretacji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

Przedmiotem skargi jest mające procesowy charakter postanowienie organu interpretacyjnego o pozostawieniu wniosku skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania. Będący podstawą prawną zaskarżonego postanowienia art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

Wniosek Gminy o wydanie interpretacji dotyczył zagadnienia, czy równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do Zakładu przez Gminę oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowią przychody wykonane zakładu budżetowego w rozumieniu § 2 pkt 11 Rozporządzenia w sprawie prewspółczynnika, a zatem czy wartość ta powinna być uwzględniana przez Gminę przy wyliczaniu sposobu określenia proporcji dla Zakładu i tym samym powinna wpływać na wysokość odliczanego przez Gminę podatku naliczonego w trybie art. 86 ust. 2a w zw. z ust. 2 u.p.t.u.

Przedmiotem sporu jest to, czy pojęcie "przychody zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych" może być przedmiotem interpretacji prawa podatkowego dokonywanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, czy też kwalifikacja określonych składników majątkowych do tej kategorii przychodów stanowi element stanu faktycznego, do którego przedstawienia zobowiązany jest podmiot wnioskujący o wydanie interpretacji. Od odpowiedzi na to zagadnienie zależy ocena, czy organ prawidłowo pozostawił wniosek Gminy bez rozpatrzenia.

W pierwszej kolejności należy dokonać analizy istotnych w kontekście badanego zagadnienia przepisów prawnych. Przepis art. 86 ust. 2a u.p.t.u. reguluje zagadnienie obliczenia wysokości podatku naliczonego, w tym sposób określenia proporcji w podatku VAT. Art. 86 ust. 2g u.p.t.u. stanowi, że proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej. Z kolei art. 86 ust. 2h u.p.t.u przyznaje uprawnienie podatnikowi, dla którego sposób określenia proporcji wskazują przepisy wydane na podstawie ust. 22, który uzna, że wskazany zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć, do zastosowania innego, bardziej reprezentatywnego sposobu określenia proporcji.

W wydanym przez Ministra Finansów Rozporządzeniu z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników, w § 3 ust. 4 zawarto zapis odnoszący się do sposobu ustalenia proporcji dla zakładu budżetowego. Zgodnie z tą regulacją, jako sposób określenia proporcji uznaje się w przypadku zakładu budżetowego sposób ustalony według wzoru: x= (a 100)/P, gdzie poszczególne symbole oznaczają:

X- proporcję określoną procentowo, zaokrągloną w górę do najbliższej liczby całkowitej,

A - roczny obrót z działalności gospodarczej zrealizowany przez zakład budżetowy, stanowiący część rocznego obrotu jednostki samorządu terytorialnego z działalności gospodarczej,

P - przychody wykonane zakładu budżetowego.

W § 2 pkt 11 Rozporządzenia wskazano, że przez przychody wykonane zakładu budżetowego rozumie się przychody zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, w tym dotacje przekazane temu zakładowi z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, pomniejszone o kwoty dotacji, które zostały zwrócone, wynikające ze sprawozdania z wykonania planu finansowego, z których zakład ten pokrywał koszty swojej działalności wykonując przypisane mu zadania jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem odsetek od środków na rachunkach bankowych zaliczonych do przychodów z mienia tego zakładu budżetowego oraz odszkodowań należnych temu zakładowi innych niż odszkodowania stanowiące zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1 u.p.t.u.

Przepis §3 ust. 5 Rozporządzenia stanowi zaś, że przychody wykonane zakładu budżetowego nie obejmują odpowiednio dochodów lub przychodów uzyskanych z tytułu:

1) dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane odpowiednio przez jednostkę samorządu terytorialnego lub jednostkę organizacyjną jednostki samorządu terytorialnego do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane odpowiednio do środków trwałych jednostki samorządu terytorialnego lub jednostki organizacyjnej jednostki samorządu terytorialnego - używanych na potrzeby prowadzonej przez te jednostki działalności;

2) transakcji dotyczących:

a) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji finansowych,

b) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 ustawy, w zakresie, w jakim transakcje te mają charakter pomocniczy.

Zdaniem Gminy, ustalenie, czy wartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego uwzględnia się przy ustalaniu proporcji na podstawie art. 86 ust. 2 – 2h u.p.t.u. w zw. z §3 ust. 4 Rozporządzenia, powinno zostać dokonane w ramach procedury wydania interpretacji, a nie stanowić element stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Gmina stoi więc na stanowisku, że we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego przedstawiła stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe w sposób wyczerpujący a także przedstawiła własne stanowisko w sprawie oceny prawnej, spełniając tym samym całkowicie wymogi art. 14b § 3 o.p.

Zdaniem zaś organu interpretacyjnego, to na Gminie spoczywa obowiązek wskazania, czy równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowią przychody zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych.

Zdaniem Sądu, rację w tym sporze należy przyznać Gminie.

Zgodnie z brzmieniem art. 14b § 1 oraz art. 14c § 1 i 2 o.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Interpretacja zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Organ podatkowy dokonuje interpretacji indywidualnej, przyjmując za podatnikiem ściśle określony stan faktyczny.

Definicja użytego w art. 14b § 1 o.p. pojęcia "przepisów prawa podatkowego" została określona w art. 3 pkt 2 o.p., który stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego – rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Jak stanowi z kolei art. 3 pkt 1 o.p., pod pojęciem ustaw podatkowych rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

W kontekście zadanego przez skarżącą we wniosku pytania, szczególnego podkreślenia wymaga , iż pojęcia "przepisy prawa podatkowego", o którym mowa w art. 14b § 1 o.p., nie można ograniczać wyłącznie do ustaw, które w swoim tytule zawierają takie pojęcie, lecz chodzi o rzeczywistą treść zawartych w ustawach regulacji mających wpływ na opodatkowanie (por. wyrok NSA z 7 kwietnia 2016 r., I GSK 789/14). Zgodnie zatem z utrwalonymi już w orzecznictwie poglądami, które Sąd w pełni podziela, organy podatkowe, dokonując interpretacji przepisów prawa podatkowego, zobowiązane są do posiłkowania się przepisami z innych dziedzin prawa dla wyjaśnienia znaczenia występujących w przepisach ustaw podatkowych pojęć i instytucji z tych innych dziedzin prawa (zob. np. wyroki: NSA z dnia 4 listopada 2011 r. sygn. akt II FSK 1019/09, z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 2524/12, i z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2108/12). Wynika to stąd, że przepisy prawa podatkowego jakkolwiek stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, to jednak nie są całkowicie odrębne, niezależne i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego, a wręcz przeciwnie, wraz z przepisami innych gałęzi prawa stanowią część jednego porządku prawnego obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Poszczególne ustawy podatkowe zawierają obszerną liczbę przepisów odwołujących się do pojęć i instytucji właściwych dla innych dziedzin prawa. Zgodnie natomiast z wolą ustawodawcy, organ zobligowany jest, w świetle art. 14b § 1 o.p., na wniosek zainteresowanego, wydać w jego indywidualnej sprawie indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, w sytuacji, gdy dotyczy ona przepisów mogących mieć znaczenie dla sytuacji prawnopodatkowej zainteresowanego. Innych ograniczeń przedmiotu interpretacji w ramach wykładni przepisów prawa podatkowego ustawa nie zna. W efekcie wnioskodawca ma uzyskać rzetelną informację, jak w określonym stanie faktycznym organ podatkowy interpretuje przepisy podatkowe znajdujące w nim zastosowanie, co może mieć wpływ na prawidłowość dokonania przez niego rozliczenia danego podatku.

Treść wniosku skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej wskazuje, że przedmiotem jej żądania było wskazanie, czy jest ona zobowiązana - na potrzeby prawidłowego obliczenia wskazanej w mianowniku wartości, zdefiniowanej jako "przychody wykonane zakładu budżetowego" - do uwzględnienia wskazanych we wniosku odpisów amortyzacyjnych i stanu środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego, które to wartości dla celów rachunkowych wykazywane były po stronie przychodów, jednak nie stanowiły przychodów sensu stricte z działalności zakładu budżetowego. Bezsprzecznie więc intencją skarżącej było uzyskanie odpowiedzi na temat właściwego, proporcjonalnego rozliczenia podatku naliczonego, zgodnie z przepisami art. 86 ust. 2a i 22 u.p.t.u., co w sposób oczywisty mieści się w zakresie interpretacji przepisów materialnego prawa procesowego. Zgodzić się zatem należy ze skarżącą, że przywołane przez nią przepisy mają charakter podatkowy, a sięgnięcie w ramach ich interpretacji do przepisów innych aktów prawnych - w tym przypadku ustawy o finansach publicznych, ma charakter jedynie pomocniczy, ponieważ służy w istocie dokonaniu interpretacji przepisu prawa podatkowego. Omawiane Rozporządzenie zostało wydane jako akt wykonawczy na podstawie upoważnienia zawartego w art. 86 ust. 22 u.p.t.u., czyli na podstawie ustawy podatkowej, a co za tym idzie przedmiotowe Rozporządzenie spełnia definicję wskazaną w art. 3 pkt 2 o.p.

Odnosząc się do charakteru norm zawartych w Rozporządzeniu wskazać należy, że określają one zakres wykorzystywania nabytych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników, takich jak m.in. zakład budżetowy, którego dotyczy wniosek o wydanie interpretacji złożony przez Gminę. Nie budzi wątpliwości, że przepis § 3 ust. 4 i powiązane z nim przepisy § 3 ust. 5 i § 2 pkt 11 Rozporządzenia dotyczą praw i obowiązków podatnika bowiem prawidłowe obliczenie wartości prewspółczynnika przekłada się na wyliczenie kwoty VAT naliczonego podlegającego odliczeniu. Powyższe przepisy składają się łącznie na definicję przychodów wykonanych zakładu budżetowego w rozumieniu Rozporządzenia, a zatem jest to definicja samodzielna, która jedynie w części odwołuje się do przepisów innej ustawy (o finansach publicznych). Mianowicie, przepis § 3 ust. 4 Rozporządzenia wprowadza wzór na określenie proporcji w przypadku zakładu budżetowego, w którego mianowniku posługuje się pojęciem "przychody wykonane zakładu budżetowego". Przepis § 2 pkt 11 Rozporządzenia definiuje powyższe pojęcie, odsyłając do pojęcia przychodów zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych i wskazując, jakie kategorie w szczególności wchodzą w skład tychże przychodów. Z kolei przepis § 3 ust. 5 Rozporządzenia wyłącza niektóre opisane w nim kategorie m.in. z pojęcia przychodów wykonanych zakładu budżetowego. W ten sposób stworzona została definicja o charakterze swoistym, która podlega stosowaniu na gruncie i dla potrzeb Rozporządzenia. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, stwierdzenie organu, że pytanie zadane przez skarżącą miałoby dotyczyć oceny prawidłowości przedstawionych danych pod określoną definicję, które to dane mają oparcie w ustawie o finansach publicznych nie będącej ustawą podatkową, nie wyczerpuje istoty sprawy. Organ nie uwzględnił bowiem w swoim stanowisku faktu, iż definicja przychodów wykonanych zakładu budżetowego zawarta w Rozporządzeniu, jest definicją prawa podatkowego, określoną w sposób samodzielny w treści przepisów tego prawa. Treść zadanego przez skarżącą pytania nie zmierzała do uzyskania odpowiedzi, czy określone realizowane przez nią przychody mogą być uznane za przychody w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, a jedynie, czy są one przychodami wykonanymi w rozumieniu Rozporządzenia. W sposób czytelny wskazała zatem Skarżąca na treść przepisów o charakterze podatkowym, podlegających interpretacji z mocy art. 14 b § 1 o.p.

Wskazać należy, że powyższe zagadnienie było już przedmiotem analizy w orzecznictwie sądowym. Sąd przychyla się w tym względzie do poglądów wyrażonych przez: WSA we Wrocławiu w wyrokach z dnia 5 lipca 2018 r., I SA/Wr 481/18 i z dnia 19 lipca 2018 r., I SA/Wr 462/18; wyrokach WSA w Opolu w wyrokach z dnia 4 października 2018 r., I SA/Op 214/18 i z dnia 29 października 2018 r., I SA/Op 188/18; WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 10 października 2018 r., I SA/Bk 515/18, WSA w Bydgoszczy w wyroku z 19 grudnia 2018r., I SA/Bd 809/18. Sąd nie podziela natomiast, ze wskazanych wyżej względów, poglądów przeciwnych wyrażanych w orzecznictwie sądowym.

W konsekwencji stwierdzić należy, że pozostawiając wniosek skarżącej bez rozpoznania organ naruszył art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uwzględnił skargę i uchylił zaskarżone postanowienie.

Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1687), Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, obejmującą zwrot uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł.