Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 503/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 176, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, , Małgorzata Borowiec (spr.), Protokolant Iwona Sadownik, po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Leszka K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 czerwca 2004 r. sygn. akt II SA/Bd 189/04 w sprawie ze skargi Leszka K. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia 5 stycznia 2004 r. (...) w przedmiocie dodatku kwalifikacyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 3 czerwca 2004 r. II SA/Bd 189/04, oddalił skargę Leszka K. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia 5 stycznia 2004 r. nr 2/2004 w przedmiocie dodatku kwalifikacyjnego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd ustalił następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Dowódca Jednostki Wojskowej w B. decyzją z dnia 31 stycznia 2003 r. (...) wydaną między innymi na podstawie art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy /Dz.U. 2002 nr 76 poz. 693/ oraz par. 11 pkt 2 lit. "a" i par. 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy /Dz.U. nr 90 poz. 1005 ze zm./, utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej w R. z dnia 6 grudnia 2002 r., którą to decyzją wstrzymano wyżej wymienionemu z dniem 30 listopada 2002 r. dodatek za posiadanie drugiej klasy kwalifikacyjnej.

W uzasadnieniu decyzji podano, że Leszek K. posiadający II klasę specjalisty wojskowego w specjalności SW 87-3-01 po przejściu z dniem 18 stycznia 2001 r. z rozformowanej JW do Jednostki Wojskowej w R. na stanowisko z wymaganą klasą SW 10-1-23, nadal otrzymywał dotychczasowy dodatek pomimo, iż posiadana przez niego klasa tego dodatku była niezgodna z klasą przewidzianą dla nowego stanowiska służbowego. Wprawdzie został on zobowiązany do uzyskania klasy w wymaganej specjalności, to zmiana stanu prawnego uniemożliwiła mu zrealizowanie tego obowiązku, a działania weryfikacyjne pozbawiły go prawa do dodatku kwalifikacyjnego.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Leszka K. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2003 r. SA/Bd 1328/03 uchylił decyzje organów obu instancji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w rozstrzygnięciach organów wojskowych brak jest spójności między ich treścią, powołaną podstawą prawną i uzasadnieniem. Rozstrzygnięto bowiem o wstrzymaniu skarżącemu dodatku za posiadanie drugiej klasy kwalifikacyjnej, a z uzasadnienia decyzji wynika, że w istocie pozbawiono go tego dodatku. Przyjęto, że utrata z dniem 30 czerwca 2001 r. mocy decyzji nr 29 Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 marca 1995 r. w sprawie uzyskiwania klas kwalifikacyjnych przez specjalistów wojskowych i instruktorów spadochronowych w Siłach Zbrojnych /Dz.Rozk. MON poz. 14/ oraz Instrukcji o klasyfikowaniu specjalistów wojskowych w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (...) nie pozwalała na zdobycie przez niego wymaganej klasy specjalisty wojskowego SW 10-1-23.

Sąd stwierdził, iż przepisy powołane jako podstawa prawna wstrzymania wypłaty dodatku, nie odnoszą się wprost do rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonej decyzji lub mają charakter norm kompetencyjnych.

Ponadto - zdaniem Sądu - stosownie do art. 7 i 77 par. 1 Kpa przed wydaniem decyzji należało rozważyć zagadnienie wstępne, jakim jest dla rozstrzygnięcia w sprawie dodatku kwalifikacyjnego kwestia uzyskania i posiadania klasy kwalifikacyjnej, gdyż żołnierz uzyskuje prawo do otrzymania dodatku kwalifikacyjnego w określonej wysokości w zależności od klasy kwalifikacyjnej, zaś w trakcie postępowania zmierzającego do wzruszenia decyzji ostatecznych, w tym zakresie niezbędne jest stosowanie i przestrzeganie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Sąd podkreślił, iż pełną regulację w przedmiocie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych zawiera rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy /Dz.U. nr 90 poz. 1005/, które weszło w życie z dniem 26 października 2000 r. Zatem z tym dniem, a nie z dniem 30 marca 2001 r. utraciły moc powołane uprzednio decyzja MON Nr 29 z dnia 2 marca 1995 r. oraz instrukcja dot. klasyfikowania specjalistów wojskowych, które nie mogły stanowić podstawy materialnoprawnej do wydania decyzji administracyjnej.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Dowódca Jednostki Wojskowej w R., decyzją z dnia 30 listopada 2003 r. nr 844 wydaną na podstawie art. 2 ust. 1, art. 15 ust. 1 i art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy /t.j. Dz.U. 2002 nr 76 poz. 693/ w związku z par. 11 pkt 2a, par. 25 ust. 1 pkt 1, par. 8 ust. 3 pkt 2 oraz par. 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. /Dz.U. nr 90 poz. 1005 ze zm./, wstrzymał Leszkowi K. z dniem 1 września 2002 r. wypłatę dodatku kwalifikacyjnego z tytułu posiadania II klasy kwalifikacyjnej w specjalności wojskowej SW 87-3-01 i przyznał mu z tym dniem dodatek w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy porównywalnymi uposażeniami.

W uzasadnieniu decyzji podano, iż wstrzymanie wypłaty dodatku kwalifikacyjnego nastąpiło z uwagi na brak zgodności posiadanej klasy kwalifikacyjnej z zajmowanym stanowiskiem służbowym i nieuzyskanie właściwej dla tego stanowiska klasy w wyznaczonych terminie do dnia 1 września 2002 r. Natomiast dodatek wyrównawczy przyznano w związku z zaistnieniem warunków określonych w par. 8 ust. 3 rozporządzenia z dnia 10 października 2000 r. /Dz.U. nr 90 poz. 1005/ tj. objęciem stanowiska w innej specjalności w JW w R. po likwidacji poprzednio zajmowanego stanowiska służbowego w rozformowanej JW. Wskazano, że Leszek K. pełniąc służę w JW. w okresie od 1 października 2001 r. do 30 listopada 2002 r. otrzymywał dodatek do uposażenia za drugą klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej SW 87-3-01 w wysokości 75,12 zł. miesięcznie, a następnie w tej samej wysokości do dnia 28 lutego 2003 r. W marcu 2003 r. wypłacono mu wynagrodzenie zasadnicze podwyższone w stosunku do dotychczasowego o kwotę 80,00 zł. Tak więc wysokość otrzymanej podwyżki przekroczyła kwotę otrzymywanego dodatku. Stwierdzono także, iż Leszek K. posiada uprawnienia wynikające z rozkazu Dowódcy JW z dnia 29 maja 1995 r. o nadaniu mu II klasy SW-3-01. Ten rozkaz jest decyzją ostateczną i ten fakt nie jest kwestionowany.

Na skutek wniesionego przez Leszka K. odwołania, Dowódca Jednostki Wojskowej w B., decyzją z dnia 5 stycznia 2004 r. (...) zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji podano, iż słuszne jest stanowisko organu I instancji, że skoro w świetle par. 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. /Dz.U. nr 90 poz. 1005/ warunkiem wypłaty dodatku jest tożsamość posiadanej klasy z zajmowanym stanowiskiem służbowym, a Leszek K. obejmując w JW stanowisko o wymaganej specjalności SW-10-1-23 posiadał klasę kwalifikacyjną SW-87-3-01, to należało wstrzymać mu wypłatę dodatku pieniężnego do czasu ewentualnego uzyskania właściwej klasy kwalifikacyjnej, bądź wyznaczenia na inne stanowisko, odpowiadające uzyskanej wcześniej klasie kwalifikacyjnej, przy jednoczesnym przyznaniu mu dodatku rekompensacyjnego przewidzianego w par. 8 ust. 3 pkt 2 wymienionego rozporządzenia.

Ponadto stwierdzono, iż prawidłowe jest stanowisko organu I instancji, że w sprawie nie zachodziła potrzeba rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w zakresie wzruszenia decyzji z 1995 r. o uzyskaniu, czy też z 1999 r. o potwierdzeniu posiadania przez Leszka K. II klasy kwalifikacyjnej w specjalności SW 87-3-01.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, Leszek K. zaskarżonej decyzji zarzucił błędną interpretację przepisów przyjętych za jej podstawę, pominięcie kwestii faktycznych podnoszonych w odwołaniu oraz niewykonanie wskazań zawartych w wyroku NSA Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy z dnia 5 sierpnia 2003 r. Wskazując na powyższe podstawy, wniósł o jej uchylenie, przywrócenie mu posiadanej klasy i zwrot należności finansowych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż wymienione w zaskarżonej decyzji przepisy prawa nie uzasadniały wstrzymania mu wypłaty dodatku, a posiadanie klasy kwalifikacyjnej powoduje nabycie prawa do dodatku kwalifikacyjnego w określonej wysokości. Zdaniem skarżącego, skoro nadal posiada on klasę kwalifikacyjną uzyskaną w 1995 r., to brak jest podstawy do jego pozbawienia.

Dowódca Jednostki Wojskowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 3 czerwca 2004 r. - skargę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, iż podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy /t.j. Dz.U. 2002 nr 76 poz. 693 ze zm./ oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy /Dz.U. nr 90 poz. 1005 ze zm./.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 cyt. ustawy w skład uposażenia żołnierza obok uposażenia zasadniczego wchodzą dodatki, do których należy przewidziany w art. 15 ust. 1 tej ustawy dodatek kwalifikacyjny.

W par. 11 pkt 2a powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 10 października 2000 r. przewidziano dodatek kwalifikacyjny z klasa kwalifikacyjną. W świetle par. 25 ust. 1 rozporządzenia, chorążemu, podoficerowi zawodowemu albo żołnierzowi służby nadterminowej, który uzyskał klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej właściwej do zajmowanego stanowiska służbowego lub pełnionej funkcji, przysługuje dodatek za uzyskanie klasy kwalifikacyjnej w wysokości 6% uposażenia bazowego w razie uzyskania drugiej klasy, 10% tego uposażenia w razie uzyskania pierwszej klasy i 18% w razie uzyskania klasy mistrzowskiej.

Treść powołanego przepisu wskazuje, że warunkiem przyznania i pobierania dodatku kwalifikacyjnego jest uprzednie uzyskanie i posiadanie przez żołnierza klasy kwalifikacyjnej zgodnej z aktualnie zajmowanym stanowiskiem służbowym.

W sprawie jest niesporne, iż Dowódca Jednostki Wojskowej w B. rozkazem z dnia 29 maja 1995 r. nadał skarżącemu II klasę specjalisty wojskowego o specjalności SW 87-3-01 właściwej dla ówcześnie zajmowanego stanowiska służbowego.

Stanowiło to podstawę do przyznania mu dodatku kwalifikacyjnego. Dodatek ten wypłacono mu w Jednostce Wojskowej do czasu jej rozformowania i kontynuowano jego wypłatę po przeniesieniu do Jednostki Wojskowej w R. pomimo, iż skarżący objął tam niezgodne z posiadaną specjalnością stanowisko starszego operatora stacji łączności specjalnej, na którym to stanowisku było wymagane posiadanie specjalności SW 10-1-23.

Po przeniesieniu skarżącego do Jednostki Wojskowej nakazano mu by w terminie do dnia 1 września 2002 r. zdobył specjalność SW 10-1-23. Z tego obowiązku z przyczyn od niego niezależnych, nie wywiązał się. W związku z tym nie uzyskał on uprawnień do otrzymania związanego z ta specjalnością, stosowną do zajmowanego stanowiska, dodatku kwalifikacyjnego. Na polecenie Dowódcy WLOP z dnia 28 października 2002 r. dokonano komisyjnej weryfikacji dodatków otrzymywanych przez żołnierzy zawodowych. Otrzymywany przez skarżącego do tego czasu dodatek kwalifikacyjny był związany z uprawnieniem nabytym przez niego w 1995 r.

Podkreślono, że ustawa z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy /t.j. Dz.U. 2002 nr 76 poz. 693 ze zm./ nie zawiera unormowań umożliwiających pozbawienie żołnierza zawodowego prawidłowo nabytych uprawnień do dodatku kwalifikacyjnego.

Może jednak wystąpić sytuacja, w której szczególne kwalifikacje żołnierza nie mogą być wykorzystane. Taki przypadek wystąpił w tej sprawie.

Zgodnie z par. 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy /Dz.U. nr 90 poz. 1005 ze zm./ żołnierz przeniesiony na stanowisko, na którym pobierany dotychczas dodatek o charakterze stałym nie przysługuje lub przysługuje w niższej kwocie miesięcznej, do czasu uzyskania na innym stanowisku służbowym uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym co najmniej równego z dotychczas otrzymywanym, otrzymuje ten dodatek w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy porównywalnymi uposażeniami, jeśli wyznaczenie na nowe stanowisko żołnierza nastąpiło między innymi wskutek likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego, w razie, gdy nie ma możliwości przeniesienia na inne stanowisko, na którym pobierany dotychczas dodatek przysługuje w dotychczasowej wysokości.

Stosownie do par. 5 ust. 1 rozporządzenia wymienieni w nim dowódcy mogą wstrzymać dodatek o charakterze stałym.

Zdaniem Sądu I instancji zastosowanie w tej sprawie przez organy wojskowe powołanych przepisów było prawidłowe. Wstrzymanie wypłaty dodatku nastąpiło do czasu wyznaczenia skarżącego na kolejne stanowisko, odpowiadające uzyskanej przez niego w 1995 r. klasie kwalifikacyjnej, bądź do czasu uzyskania nowej klasy kwalifikacyjnej tożsamej z aktualnie zajmowanym stanowiskiem służbowym. W tym ostatnim wypadku uprawnienie do dodatku byłoby związane z nową decyzją przyznającą aktualnie wymaganą klasę specjalisty wojskowego.

Sąd I instancji nie podzielił zarzutu skarżącego, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy wojskowe nie zastosowały się do wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu z dnia 5 sierpnia 2003 r. SA/Bd 1328/03. Ponadto wskazał, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, w złożonym przez niego odwołaniu od decyzji Dowódcy JW z dnia 30 listopada 2003 r. nie zostały podniesione wymagające uwzględnienia kwestie faktyczne, które organ odwoławczy pominął.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ - skargę oddalił.

Od powyższego wyroku skarżący Leszek K. reprezentowany przez adwokata, wniósł skargę kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy /Dz.U. 2002 nr 76 poz. 693 ze zm./, polegającym na naruszeniu przepisów, błędnej wykładni prawa i niewłaściwym zastosowaniu,

2. naruszenie art. 16 Kpa poprzez jego pominięcie w sprawie, co doprowadziło do niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy.

Wskazując na powyższe podstawy wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę wyroku tzn. przyznanie skarżącemu dodatku do uposażenia zasadniczego wraz ze zwrotem należności finansowych z ustawowymi odsetkami od 2003 r.

3. zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, iż przepis art. 7 ust. 2 ustawy o uposażeniu żołnierzy stanowi, że zmiana wysokości uposażenia następuje z dniem powstania okoliczności uzasadniających tę zmianę. Oznacza to, że organ wojskowy dokonujący zmiany uposażenia żołnierza /podwyższenie lub obniżenie określonej wcześniej stawki lub składnika wynagrodzenia/ może wydać w tym przedmiocie decyzję tylko wtedy, gdy wystąpiły okoliczności przewidziane w przepisach ustawy. Zdaniem skarżącego, przepisy ustawy nie stwarzają podstawy do zmiany wysokości przyznanego żołnierzowi uposażenia przez obniżenie stawki lub innego składnika wynagrodzenia, ustalonych ostateczną decyzją administracyjną.

Zmiana uposażenia żołnierza jest dopuszczalna tylko na warunkach zmiany, uchylenia bądź stwierdzenia nieważności. Zasada ta wynika z art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w par. 2 art. 183.

W tej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności wymieniona w powołanym przepisie.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, których naruszenia dopuścił się Sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienie zarzutu naruszenia, a w przypadku zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazanie dodatkowo, że wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim /art. 175 par. 1-3 ustawy/.

Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

Oceniając skargę kasacyjną wniesioną w rozpoznawanej sprawie, należy na wstępie zauważyć, że skarżący nie powołał art. 174 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co jednak nie stanowiło przeszkody do nadania jej prawidłowego biegu, gdyż treść zarzutów wskazuje, że oparł on skargę kasacyjną na podstawach art. 174 pkt 1 i 2 ustawy.

Przepis art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przewiduje naruszenie materialnego zastosowanego przez Sąd, przez błędną jego wykładnią lub niewłaściwe zastosowanie.

Pierwsza postać naruszenia polega na mylnym zrozumieniu, a więc wadliwej interpretacji treści normy prawnej, wynikającej z przepisu objętego zarzutem naruszenia. Naruszenie prawa przez niewłaściwe jego zastosowanie, to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego.

Pełnomocnik skarżącego w podstawie skargi kasacyjnej wskazał naruszenie prawa materialnego tj. art. 7 ust. 2 ustawy o uposażeniu żołnierzy przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Przede wszystkim należy zauważyć, iż podstawę materialnoprawną zastosowaną w tej sprawie przez Sąd, za organami wojskowymi, stanowiły art. 2 ust. 1, art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy /t.j. Dz.U. 2002 nr 76 poz. 693 ze zm./ oraz par. 5, par. 8 ust. 3 pkt 2, par. 11 i par. 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy /t.j. Dz.U. 2000 nr 90 poz. 1005 ze zm./.

W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia wymienionych przepisów, a jedynie zarzucono naruszenie art. 7 ust. 2 ustawy o uposażeniu żołnierzy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, iż przepis art. 7 ust. 2 ustawy o uposażeniu żołnierzy, nie dawał podstaw do zmiany wysokości przyznanego żołnierzowi uposażenia przez obniżenie składnika wynagrodzenia ustalonego ostateczną decyzją administracyjną.

Takie sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej nie odpowiada wymaganiom art. 176 w związku z art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołanie przez pełnomocnika skarżącego w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego, który nie był zastosowany w sprawie, nie może odnieść zamierzonego skutku i powoduje, iż nieskuteczny jest zarzut błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego. Jeżeli zdaniem autora skargi kasacyjnej zastosowano nie ten przepis prawa materialnego, który powinien być zastosowany, to wówczas należało wskazać przepis właściwy i uzasadnić dlaczego ten przepis powinien stanowić podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia. W tej sprawie zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisu prawa materialnego tego warunku nie spełnia.

Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazać należy, że podstawa skargi kasacyjnej wymieniona w art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dotyczy naruszenia przepisów postępowania sądowego, a nie administracyjnego. Podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, należy w skardze kasacyjnej wskazać przepisy procedury sądowej. W tej sytuacji powołanie w skardze kasacyjnej wspomnianego przepisu - Kodeksu postępowania administracyjnego, w oderwaniu od przepisów postępowania sądowego, nie pozwala traktować go jako podstawy wymienionej w art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę kasacyjną oddalił.