Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1548/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.4 ust.1, art.18 ust.2, art.24 ust.1
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor ( spr.), Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2004r. sprawy ze skargi T. i S. T. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miasta uchwałą z dnia 29 października 2003r., nr X/120/2003 odrzuciła zarzuty rozpatrzeniu zarzutów T. i S.T. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i rewaloryzacji "[...]"na podstawie art. 18ust.2pkt.5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz.1591 z późn. zm.) oraz art.24ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r., Nr 41, poz.412)

W piśmie z dnia 17 lipca 2003r., zawierającym zarzuty T. i S. małż. T. podnieśli, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie uwzględnia geodezyjnego podziału działki nr 221/1 i 221/2, ponadto nie wyrazili zgody na projektowaną długość ich budynku na działce nr 221 oraz zarzucili, że nie określono szczegółowego przeznaczenia tego budynku.

W uzasadnieniu uchwały Rada Miasta podzieliła pogląd skarżących, że opracowany projekt planu zagospodarowania przestrzennego na mapie sytuacyjno- wysokościowej w skali 1:1000 nie uwzględnia aktualnego podziału działki nr 221 i w tej części zarzuty uwzględniła.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów stwierdziła, że graficzny projekt planu przeznacza działkę nr 221 pod zabudowę obiektem kubaturowym, którego długość jest równa długości istniejącego budynku zlokalizowanego na działce sąsiedniej nr 223/2. Niezabudowana wewnętrzna część działek tego kwartału tworzy dziedziniec- patio. Zabudowa taka jest zgodna z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002r., Nr 75, poz.690), a ponadto uwzględnia ona zasady sąsiedztwa określone w Kodeksie cywilnym.

Rada Miasta wyjaśniła ponadto, że szczegółowe określenie terenu usług komercyjnych i usług publicznych określono w §5 projektu uchwały w ustaleniach ogólnych planu. Rada przyznała, że część opisowa projektu dotycząca symbolu A7 i A11 jest niejasna, co zostało z urzędu zgłoszone projektantowi.

Uchwałę tą zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. i S. małż. T., domagając się jej uchylenia.

Skarżący podnieśli, że zabudowa ich działki nr 221/2 zgodnie z projektem, tj. budynkiem o długości takiej samej, jak budynek znajdujący się na działce nr 223/2 jest dla nich krzywdząca, ponieważ umożliwi im zagospodarowanie działki tylko w 30%. Oświadczyli ponadto, że nie wyrażają zgody na utworzenie na ich działce patio, ponieważ zamierzają na niej wybudować budynek, który będzie im przynosił korzyści materialne.

Skarżący zarzucili także, iż organ gminy nie wskazał dokładnie, które przepisy rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., uzasadniają projektowane zagospodarowanie ich działki.

W odpowiedzi na skargę wyjaśniono, że obszar objęty opracowaniem projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i rewaloryzacji dzielnicy "[...]"jest wpisany do rejestru zabytków, a więc projekt planu został uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

Przedmiotowa działka znajduje się w kwartale oznaczonym na planie symbolem A-11 UC, UP ograniczonym ulicami- w historycznych ich przebiegach- L., T., A. i B.Ż. Obszar ten został przeznaczony na usługi publiczne i komercyjne, adaptację istniejącej funkcji z dopuszczeniem funkcji mieszkalnej, uzupełnienie pierzei przy ul. L. budynkami harmonizującymi w zakresie skali, bryły, detalu z historycznymi budynkami wzdłuż ul. L., utrzymanie linii zabudowy utrwalonej pierzeją istniejących obiektów, od ul. L. 3,0 m, od ul. T., A. i B. Ż. 2,4 m.

Projekt zakłada uzupełnienie istniejących pierzei ulic, pozostawiając wnętrza bloku bez zabudowy.

Na działce skarżących projekt planu przewiduje realizację zabudowy jako uzupełnieni pierzei ul. L. w nawiązaniu do zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich, na których znajdują się obiekty ze ścianami usytuowanymi bezpośrednio przy granicy działki nr 221/2. Plan dopuszcza możliwość realizacji budynku przylegającego do istniejącego całą długością ściany.

Zgodnie z warunkami technicznymi nie istnieje możliwość realizacji budynku poza granicą działki nr 223/2. Na działce nr 222 w strefie przylegającej do działki skarżących projekt planu nie przewiduje zabudowy. Z tego względu budynek na działce nr 221/2 musiałby- zgodnie z §12ust.2pkt.1i2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. – być zlokalizowany w odległości 4,0m dla ściany z otworami i 3,0m dla ściany bez otworów od granicy działki nr 222. Takie same odległości powinny być zachowane na działce nr 220.

Szerokość działki skarżących wynosi 4-5m, a więc warunki te nie mogą być spełnione. Z powyższych względów projekt planu zakłada maksymalne wykorzystanie działki, zgodne z przepisami techniczno- budowlanymi. Budynek znajdujący się na działce nr 220 posiada otwory okienne, a zatem należało uznać, że działka nr 221/2 nie może być zabudowana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 obowiązującej w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Kontrola sądu administracyjnego w tym przedmiocie nie może więc dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania określonej ww. ustawą procedury planistycznej. Taki zakres kognicji sądu wynika z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr 153, poz. 1269).

Materiał zgromadzony w aktach rozpoznawanej sprawy pozwala na stwierdzenie, że organy gminy w toku postępowania zmierzającego do uchwalenia projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]", dochowały wymogów określonych ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym.

W szczególności zgodnie z art. 18 ust. 2 tej ustawy dokonano niezbędnych ogłoszeń i zawiadomień. Wystąpiono też do odpowiednich organów o opinie i uzgodnienia.

W świetle dyspozycji art. 24 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia stanowi przesłankę, by środek prawny wniesiony przez osobę kwestionującą ustalenia zawarte w projekcie planu w ogóle można było uznać za zarzut i otwiera dopiero drogę do jego oceny merytorycznej, która stanowi podstawę do jego odrzucenia lub uwzględnienia.

Obowiązek uwzględnienia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia osoby wnoszącej zarzut jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (norm prawa materialnego). Rada gminy nie ma zaś takiego obowiązku wówczas, gdy naruszony zostaje wprawdzie interes prawny lub uprawnienie osoby wnoszącej zarzut, ale dzieje się to zgodnie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie - z mocy art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym – uprawnienia, w ramach którego rada gminy ( miasta ) ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy.

Ta druga sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.

Należy podkreślić ponadto, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i rewaloryzacji "[...]"został uzgodniony pozytywnie z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

Dlatego też należy stwierdzić, ze mimo naruszenia chronionego prawem interesu skarżącego, wynikającego z uprawnień właścicielskich Rada Miasta nie miała obowiązku uwzględnienia zarzutu, działała bowiem w granicach przysługującego jej uznania, którego nie nadużyła.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznając skargę za pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).