Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 635/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 190, art. 134 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 50 ust. 1 i 4, art. 52 ust. 2, art. 53 ust. 3 pkt 1, art. 53 ust.1,  4, art. 54 pkt 1 -3
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 109 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.),, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Asystent sędziego Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 października 2010 sprawy ze skargi J.M., M.K., U.W. i D.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy B., na podstawie art. 50

i art. 51 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu

i jego zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie obiektu infrastruktury technicznej: fragmentu drogi powiatowej nr 0324T Czaplów- Huta Nowa –Święty Krzyż odc. Huta Nowa od 2+605 do 3+205 we wsi Huta Nowa, gm. B., woj. świętokrzyskie na działkach o numerach ewidencyjnych : 605, 431/1, 432/2, 430/2, 606/4, 606/5, 608, 610/1, 432/1, 432/2.

W decyzji organ I instancji określił:

1. warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

2. ochronę środowiska i zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

3. obsługę w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

4. wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest inwestycją celu publicznego, zgodną z warunkami i zasadami zagospodarowania terenu, a stan faktyczny i prawny pozwala na lokalizowanie wnioskowanej inwestycji na przedmiotowym terenie. Ponadto nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż długość drogi jest krótsza niż 1 km.

Rozpoznając odwołanie wniesione od tej decyzji przez J. i W. małż. M., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji powołał się na art. 51 ust.1, art. 52 ust. 1, art. 50 ust.1 i 4 oraz art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podnosząc, że decyzja będąca przedmiotem odwołania jest z nimi zgodna. W szczególności zawiera ona charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na media, określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu, a także określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji. Nie spowoduje zmian w zakresie zapotrzebowania na wodę, energię, sposobu odprowadzania ścieków, a także potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej. Organ II instancji podkreślił, iż o wszczęciu postępowania w sprawie organ zawiadomił na piśmie inwestorów oraz właścicieli nieruchomości, na których miała być lokalizowana inwestycja. W dniu 22 lipca 2004 r. wydano obwieszczenie, które zostało wywieszone w budynku Urzędu Gminy, a także na przystanku w miejscowości Huta Nowa, które również informowało o wszczęciu postępowania. Co do wymaganych w przedmiotowej sprawie uzgodnień zostały one uzyskane od właściwych organów, a projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego został sporządzony przez osobę uprawnioną.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ II instancji podniósł, iż kwestie dotyczące naruszenia własności skarżących poprzez wybudowanie mostu drogowego i usunięcie znaku granicznego wykraczają poza przedmiot rozstrzygnięcia, gdyż sama decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie daje inwestorowi prawa do terenu objętego inwestycją i nie narusza prawa własności. Dopiero zaś w postępowaniu o pozwolenie na budowę drogi inwestor będzie musiał wykazać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Propozycja skarżących co do powołania ekspertów lub komisji dla oceny lokalizacji drogi nie zasługuje na uwzględnienie, a to z uwagi na brzmienie art. 56 cytowanej ustawy, który stanowi, iż nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a w przedmiotowym przypadku zgodność ta występuje.

Skargę od powyższego rozstrzygnięcia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył W. M., wnosząc o uchylenie decyzji organu I i II instancji. Skarżący powołał się na fakt, iż jest współwłaścicielem działki nr 430/2, a mimo to nie był zawiadamiany o planowanej lokalizacji drogi. Podał, iż zamieszkuje ok. 3 km od Urzędu Gminy, co więcej jest inwalidą I grupy, a jako osoba zainteresowana powinien być w pierwszej kolejności zawiadomiony "oficjalnym pismem". Skarżący zarzucił, iż pomimo "braku lokalizacji drogi" oraz bez jego zgody usunięto z działki słupek graniczny i wykonano nasyp drogowy oraz most wkraczając w jego własność na szerokość 3 m.

Odpowiadając na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji. Dodał, iż o wszczęciu postępowania w sprawie organ zawiadomił na piśmie inwestora oraz właścicieli nieruchomości, na których inwestycja będzie realizowana opierając się na "skróconym wypisie ze skorowidza działek". W wykazie tym jako właściciel działki oznaczonej numerem 430/2 wykazana została J. M. i to ona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrzyło wniesione przez małżonków M. odwołanie od decyzji organu I instancji uznając, że W. M. jest stroną postępowania.

Wyrokiem z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Ke 854/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił zaskarżoną przez W. M. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Rozpoznając skargę WSA w Kielcach wskazał, że zasadny jest zarzut skarżącego dotyczący braku powiadomienia go o postępowaniu. Skarżący nie był przez organ I instancji uznany za stronę postępowania, podczas, gdy ze znajdującej się w aktach sprawy kopii aktu notarialnego wynika, że skarżący jest współwłaścicielem wraz z żoną działki o nr ew. 430, na której ma być zlokalizowana inwestycja. W postępowaniu został zatem naruszony art. 53 ust. 1 zd. drugie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, postanowieniach w toku oraz o decyzji kończącej postępowanie, inwestora oraz właścicieli użytkowników wieczystych nieruchomości, na których lokalizowane będą inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Sąd I instancji zauważył, że wprawdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach uznało skarżącego za stronę w rozumieniu art. 28 k.p.a., jednak nie nadało tej okoliczności właściwego znaczenia prawnego naruszając tym samym zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Organ powinien bowiem zastosować art. 138 § 2 k.p.a., chyba że braki można usunąć w postępowaniu odwoławczym. Zdaniem Sądu organy obu instancji naruszyły prawo procesowe w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy: organ I instancji pozbawiając skarżącego udziału w postępowaniu administracyjnym, a organ odwoławczy nie zauważając tego uchybienia, co stanowiło podstawę uchylenia przez Sąd wydanych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Na skutek skargi kasacyjnej SKO Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 marca 2008 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. W uzasadnieniu takiego wyroku NSA uznał, że nie można zgodzić się z oceną Sądu, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca, zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania - art. 28 i art. 15 k.p.a. oraz art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu, a także aby mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.

Bezspornym bowiem w ocenie NSA było, że we wstępnej fazie postępowania przed organem I instancji błędnie przyjęto, iż właścicielem działki nr 430/2 jest tylko J. M. w związku z czym, korespondencję w sprawie kierowano tylko do niej (chociaż faktycznie odbierał ją skarżący). Bez wątpienia stanowiło to naruszenie przepisów postępowania, jednak nie mogło to mieć większego znaczenia i wpływu na wynik sprawy, jeśli się zważy na zakres tego uchybienia i na to, że skarżący faktycznie wiedział o sprawie, co wynika z pisma skarżącego z dnia 4 sierpnia 2004 r. skierowanego do Wójta Gminy (k. 56). Poza tym, odwołanie od decyzji organu I instancji w terminie wniósł skarżący wspólnie z małżonką i od tej czynności dalsze postępowanie toczyło się zgodnie z przewidzianą procedurą administracyjną. Nie można więc zasadnie przyjąć, tak jak to uczynił Sąd I instancji, że skarżący nie był w postępowaniu traktowany jako strona i że została tym samym naruszona zasada dwuinstancyjności postępowania. Poza tym NSA zauważył, że nie każde naruszenie przepisów postępowania musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. W tym przypadku WSA w Kielcach nie wyjaśnił, dlaczego dostrzeżone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz nie zakwalifikował tego jako naruszenia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W swych wytycznych Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach powinien dokonać kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zarzutów zawartych w skardze, ustalając wcześniej, czy następcy prawni zmarłego W. M. podtrzymują skargę.

W toku postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w dniu 26 sierpnia 2007 r. skarżący W. M. zmarł (skrócony odpis aktu zgonu k. 223). Z pisma z dnia 10 grudnia 2007 r. przesłanego przez uczestniczkę J. M. (wdowę po skarżącym) do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, że spadkobiercami po zmarłym W. M. są: żona J. M. i dzieci M. K., U.W., D. M. i A.J. Ponieważ przedmiot niniejszego postępowania odnosi się do praw i obowiązków nie związanych ściśle z osobą zmarłego, ale przechodzących na spadkobierców (prawo własności nieruchomości, której dotyczy wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, postanowieniem z dnia 4 czerwca 2008 r., na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie. Następnie, postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 4 czerwca 2008 r. Sąd, na podstawie art. 128 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił podjąć zawieszone postępowanie, z uwagi na ustanie przyczyny zawieszenia postępowania wynikłe ze wskazania w piśmie uczestniczki następców prawnych zmarłego skarżącego. Spośród spadkobierców W. M. wezwanych postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 4 czerwca 2008 r. do wyjaśnienia, czy podtrzymują jego skargę, U.W. oświadczyła, że ją podtrzymuje (k. 247), a A.J., że ją cofa (k. 58). Pozostali spadkobiercy W. M. nie odpowiedzieli na wezwanie Sądu. W związku z tym Sąd, postanowieniem z dnia 14 października 2010 r. na podstawie art. 60 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe w części dotyczącej skargi A.J. oraz rozpoznał skargę pozostałych spadkobierców W. M..

W toku ponownego postępowania przed WSA w Kielcach, w dniu 30 maja 2008 r. uczestnik postępowania sądowoadministracyjnego J.K., współwłaściciel nieruchomości położonej we wsi H., gm. B. oznaczonej jako działki nr 606/4 i 606/5, będącej przedmiotem niniejszego postępowania - zmarł (odpis skrócony aktu zgonu k. 292). Ponieważ pomimo stosownych wezwań skierowanych do uczestniczki postępowania Z.K., żony zmarłego uczestnika J.K., w ciągu roku od daty postanowienia o zawieszeniu postępowania jego następcy prawni nie zostali wskazani, ani też się nie zgłosili, co tamowało możliwość rozpoznania sprawy Sąd, postanowieniem z dnia 4 maja 2010 r. wydanym na podstawie art. 128 § 2 i art. 160 p.p.s.a. zwrócił się do Sądu Rejonowego w Kielcach Wydział Cywilny o ustanowienie kuratora spadku po zmarłym w dniu 30 maja 2008 r. w Kielcach J.K., ostatnio stale zamieszkałym w H. 64, gmina B..

Sąd ten, postanowieniem z dnia 29 czerwca 2010 r. ustanowił adwokata J.G. kuratorem spadku po J.K.. Dlatego dalsze postępowanie toczyło się z udziałem kuratora spadku po zmarłym uczestniku J.K., który na rozprawie w dniu 14 października 2010 r. pozostawił skargę do uznania Sądu. Pozostałe strony mimo prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy nie stawiły się na niej, ani też nie zajęły żadnego stanowiska co do skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Oznacza to, że w postępowaniu sądowo- administracyjnym badaniu podlega, po pierwsze – prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy, a po drugie – trafność wykładni tych przepisów. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na decyzję (postanowienie), uchyla ją w całości lub części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do przepisu art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z uwagi na ten przepis i w związku z treścią wyroku NSA z dnia 4 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 1580/08, który zapadł w niniejszej sprawie, nie może być wątpliwości, że W. M., który złożył skargę na decyzję SKO z dnia [...], był traktowany w postępowaniu administracyjnym jako strona, w związku z czym nie doszło do naruszenia przez organy administracji zasady dwuinstancyjności. Dlatego zarzut skargi W. M. dotyczący braku powiadomienia go o planowanej lokalizacji inwestycji drogowej nie był zasadny, a zaskarżona decyzja podlegała merytorycznej ocenie. W toku tej oceny Sąd nie był związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a jedynie granicami sprawy, co wynika z treści art. 134 § 2 p.p.s.a.

Ze względu na datę wydania zaskarżonej decyzji oraz obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadę oceny zaskarżonej decyzji według stanu prawnego obowiązującego w dacie decyzji (por. wyroki NSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 1999 r., sygn. Akt IV SA 2079/97 i z dnia 25 maja 2005 r., OSK 1660/04, LEX nr 238563), zastosowanie w sprawie miały przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu określonym w Dzienniku Ustaw Nr 80/2003 poz. 717 ze zmianą wynikającą z Dz. U. Nr 6/04 poz. 41, przytaczanej dalej jako ustawa o planowaniu.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 tej ustawy inwestycja celu publicznego (za którą należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 46/00 poz. 543 ze zm.), a więc również celów publicznych polegających na wydzieleniu gruntów pod drogi publiczne, budowę i utrzymywanie tych dróg), jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W okolicznościach niniejszej sprawy nie było wątpliwości co do tego, że przedmiotowa inwestycja objęta wnioskiem Powiatowego Zarządu Dróg w Kielcach miała charakter inwestycji celu publicznego. Jak wynika bowiem z tego wniosku i dołączonych do niego dokumentów, miała ona polegać na przebudowie istniejącej drogi powiatowej. Wskazany wniosek spełniał również wszystkie wymogi określone w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu, co trafnie ocenił organ II instancji. Spośród tych wymogów spełnienie jednego było kwestionowane w skardze. Zdaniem jej autora bowiem, plan lokalizacji drogi nr 0324T Czaplów – Nowa Huta obejmuje całą drogę, której długość wynosi ok. 2 km, a nie 1 km.

Zarzut ten nie jest trafny. Już we wniosku określono bowiem, że przedmiotem planowanej inwestycji jest droga o długości mniejszej niż 1 km, na odcinku Czaplów- Huta Nowa –Święty Krzyż odcinek Huta Nowa od 2+605 do 3+205 we wsi Huta Nowa. Taka właśnie długość drogi planowanej do przebudowy wynika też z załączników graficznych do wniosku tj. map przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wykonanych w skalach 1:1.000 i 1:2.000, tj. skalach odpowiednich dla tego typu inwestycji (por. art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu). Taka sama długość tej drogi została określona w decyzji organu I instancji oraz w załącznikach graficznych do niej. W związku z tym omawiany zarzut skargi nie poparty jakimikolwiek dowodami, a oparty jedynie na własnym przekonaniu skarżącego co do długości projektowanej drogi – nie mógł podważyć zaskarżonej decyzji.

Konsekwencją prawidłowego ustalenia organów co do długości planowanej drogi było prawidłowe przyjęcie, że wydanie decyzji o lokalizacji tej drogi nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy o planowaniu, właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Przepisami wymagającymi analizy zgodnie z przytoczonym przepisem są między innym przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62/2001 poz. 627 ze zm.), a w związku z jej treścią również rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490).

Zgodnie bowiem z brzmieniem § 3 ust.1 pkt 11 lit. g). tego rozporządzenia obowiązującym do dnia 8 grudnia 2004 r., a więc również w dacie wydania zaskarżonych decyzji, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogło wymagać między innymi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko polegające na budowie drogi publicznej o nawierzchni utwardzonej, niewymienionej w § 2 ust. 1 pkt 8 lit. c i lit. d (dotyczącym autostrad, dróg krajowych i innych dróg publicznych o nie mniej niż 4 pasach ruchu), o długości nie mniejszej niż 1 km.

Na pozytywną ocenę zasługuje również ustalenie organów administracji co do tego, że przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej Wójt Gminy B. uzyskał wszystkie uzgodnienia wymagane dla tego typu inwestycji przepisem art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu.

Również sama decyzja tego organu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, której projekt został sporządzony przez mgr. inż. arch. D. A. wpisanego na listę Świętokrzyskiej Okręgowej Izby Architektów (co spełnia wymóg określony w art. 50 ust. 4 ustawy o planowaniu), zawiera wszystkie składniki wymagane przepisem art. 54 pkt 1 – 3 ustawy o planowaniu, co nie było w sprawie podważane.

Odnosząc się do nieomówionych wyżej zarzutów skargi dotyczących braku uzgodnienia z właścicielami nieruchomości oznaczonej numerem 430/2 o pow. 0,46 ha planowanej lokalizacji drogi i związanego z nią zajęcia części tej działki pod budowę należy wyjaśnić, że obowiązujące przepisy nie wymagają dokonywania takich czynności przed wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustawa o planowaniu przewiduje bowiem jedynie pisemne zawiadomienie właścicieli nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, o wszczęciu postępowania (art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu), a przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przewidują doręczenie zapadłej decyzji stronom, a więc również właścicielom wymienionych nieruchomości (art. 109 § 1 kpa). Brak konieczności uzgodnienia lokalizacji inwestycji celu publicznego z właścicielami nieruchomości, na których inwestycja ma być lokalizowana, wynika z faktu, że decyzja ta nie rodzi żadnych praw do nieruchomości, a tylko jest podstawą do wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego określonego w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. Nr 102/10 poz. 651), poprzedzonego rokowaniami w sprawie nabycia praw do nieruchomości w drodze umowy. Poruszone w skardze kwestie dotyczące usunięcia z działki skarżących słupka granicznego i wykonania nasypu oraz mostu, wykraczają poza zakres niniejszej sprawy dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego. Właściwymi do rozpoznawania takich kwestii są natomiast sądy powszechne, czego świadomość skarżący W. M. miał w chwili składania skargi, skoro przed jej wniesieniem wytoczył stosowne powództwo przed Sądem Rejonowym Wydział I Cywilny w Kielcach.

Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.