Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 497/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-08-29 00:00:00+02:00 ()
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi R. Z. na bezczynność Aleksandra Kwaśniewskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 2 czerwca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy -


UZASADNIENIE

R. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie skargę na bezczynność byłego Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 2 czerwca 2014 r.

o udostępnienie informacji publicznej.

W dniu 6 sierpnia 2014 r. skarżący złożył do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Powołany wyżej przepis znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia na postawie art. 58 § 1 tej ustawy, to znaczy jeżeli skarga jest niedopuszczalna.

W ocenie Sądu sytuacja taka występuje w niniejszej sprawie, albowiem skarga R. Z. jest niedopuszczalna.

Stosownie do treści art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Ponadto obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, ze zm.), oraz partie polityczne.

W przypadku dokonywania oceny, czy określony podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej konieczne jest ustalenie, czy podmiot ten mieści się w ogólnym określeniu "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". W przypadku zaś ustalenia, że wskazany przez stronę skarżącą podmiot nie mieści się w kręgu zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, skarga podlega odrzuceniu.

Niewątpliwie były Prezydent RP nie jest podmiotem sprawującym władzę publiczną. Wniosek ten jest oczywisty i nie wymaga głębszej analizy.

W ocenie Sądu osoba taka nie realizuje również zadań publicznych

w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żaden z przepisów prawa nie nakłada na byłego Prezydenta RP obowiązku realizacji zadań o takim charakterze.

Zauważyć należy, że jedyną regulacją odnoszącą się do byłego Prezydenta RP jest ustawa z dnia 30 maja 1996 r. o uposażeniu byłego Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 75, poz. 356 ze zm.). Ustawa ta reguluje m. in. kwestie związane z uposażeniem byłego Prezydenta RP (art. 2 ust. 1), środkami na prowadzenie biura (art. 4) oraz uprawnieniami do ochrony (art. 6). Przepisy tej ustawy nie nakładają na byłego Prezydenta RP obowiązku wykonywania jakichkolwiek zadań publicznych. Przyznanie takiej osobie prawa do uposażenia oraz środków finansowych na prowadzenie biura nie przesądza o tym, że osoba ta wykonuje zadania publiczne. Zauważyć bowiem należy, iż w ustawie tej nie określono w jakim celu biuro byłego Prezydenta RP ma być prowadzone.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że były Prezydent RP nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Osoba będąca byłym Prezydentem RP jest osoba prywatną, której działalność nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.

W tej sytuacji skarga R. Z. będzie podlegała odrzuceniu.

Z tych względów, na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.