Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 161/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 176, at. 183 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek Sędziowie sędzia NSA Juliusz Antosik (spr.) sędzia NSA Artur Mudrecki Protokolant Dariusz Rosiak po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 października 2006 r. sygn. akt I SA/Sz 223/06 w sprawie ze skargi P. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 23 stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłat i wpłat na zaległości w podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 października 2006 r., sygn. akt I SA/Sz 223/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę P. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 23 stycznia 2006 r. w przedmiocie zaliczenia nadpłat i wpłat na zaległości w podatku od towarów i usług.

P. K., reprezentowany przez pełnomocnika, będącego doradcą podatkowym, wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił "spełnienie przesłanek wyszczególnionych w art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie".

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zarówno w zażaleniach na postanowienia, jak i w skardze do WSA, skarżący domagał się prawa do korzystania z tego samego aktu prawnego, co Naczelnik III Urzędu Skarbowego w S., tj. z ustawy Ordynacja podatkowa z 2005 r. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że argumentacja zarówno Dyrektora Izby Skarbowej, jak i WSA, że art. 54 § 1 pkt 7 i art. 53a ustawy Ordynacja podatkowa w dniu dokonania przez III Urząd Skarbowy księgowania kwot nie istniały, jest nie przyjęcia, gdyż w tym samym czasie nie istniały również przepisy stanowiące podstawę wydania przez organ podatkowy postanowień w przedmiotowej sprawie. Zatem, jeśli takie jest stanowisko organów odwoławczych, winny one uchylić postanowienia Naczelnika III Urzędu Skarbowego, jako oparte na błędnej podstawie prawnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.

Problematyka wymogów, jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna, była już wielokrotnie podejmowana przez Naczelny Sąd Administracyjny. Na tle bogatego orzecznictwa ugruntował się pogląd, co do tego, jak powinna być skonstruowana skarga kasacyjna. Wynika z niego, że art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU nr 153, poz. 1270 ze zm.) wprowadził dwa rodzaje wymagań, jakie winna spełniać. W pierwszej kolejności, stosownie do art. 46 i 47 wymienionej ustawy, powinna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym (przesłanki formalne), co oznacza, że w skardze kasacyjnej należy oznaczyć sąd, do którego jest skierowana, podać imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; oznaczyć rodzaj sądu; zamieścić osnowę skargi kasacyjnej; podpis jej autora; wymienić załączniki; oznaczyć miejsce zamieszkania stron i ich pełnomocników lub adres do doręczeń. Po drugie, skarga kasacyjna winna spełniać wymagania szczególne właściwe tylko dla niej (przesłanki materialne), a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia; wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Jeżeli chodzi o podstawy kasacyjne, to stosownie do art. 174 są nimi:

- naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1),

- naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Należy zatem przede wszystkim wskazać konkretny przepis (przepisy), prawa materialnego lub procesowego, który w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną został naruszony przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Dopełnienie tego wymogu jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Nie jest więc dopuszczalne przytoczenie podstaw kasacyjnych w formie ogólnych zarzutów bez wskazania konkretnego przepisu prawnego. Należy przy tym podkreślić, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych – doradców podatkowych (art. 175 § 1 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej; por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2000 r., IV CKN 1518/00 (OSNC 2001 r., nr 3, poz. 39) i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r., FSK 299/04 (niepublikowane).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, należy zauważyć, że w skardze kasacyjnej w ogóle nie wskazano podstaw kasacyjnych. Strona skarżąca, formułując w petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, nie wskazała, jakie to konkretnie przepisy prawa materialnego zostały – według niej – naruszone przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Co prawda w końcowej części uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały przywołane przepisy art. 54 § 1 pkt 7 i art. 53a Ordynacji podatkowej, jednakże nie zostały w związku z tym postawione sprecyzowane zarzuty ich naruszenia. Strona skarżąca podała jedynie, że nie do przyjęcia jest argumentacja oparta na założeniu, że wymienione przepisy nie obowiązywały w czasie księgowania kwot przez Urząd Skarbowy, skoro nie obowiązywały również przepisy stanowiące podstawę wydania postanowień w rozpatrywanej sprawie. Dalej strona skarżąca podniosła, że te ostatnie przepisy stanowiły błędną podstawę prawną wydanych zaskarżonych postanowień, które dlatego właśnie powinny być uchylone. Jednak nigdzie nie wskazała, jakie to właśnie przepisy stanowiły tę błędną podstawę.

Tak sformułowane zarzuty wymykają się zatem merytorycznej kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który jako ściśle związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), nie ma jakichkolwiek uprawnień do konkretyzowania, korygowania czy też wręcz formułowania podstaw kasacyjnych za stronę wnoszącą skargę kasacyjną. Wymaga przy tym podkreślenia, że niewskazanie podstaw kasacji jest brakiem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, a jako taki nie może ulec sanacji (p. np. postanowienia NSA z dnia 25 czerwca 2004 r., FSK 781/04, z dnia 22 grudnia 2004 r., FSK 2459/04, niepublikowane).

Z powyższych względów skarga kasacyjna jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 180, art. 193 i art. 90 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.