Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2787/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

III SA/Wa 2787/15 POSTANOWIENIE Dnia 16 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka – Karasińska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od czerwca 2010 r. do września 2011 r. postanawia - wstrzymać wykonanie decyzji -


UZASADNIENIE

III SA/Wa 2787

UZASADNIENIE

Skarżący – A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 i 2011 r.

W skardze Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie przez organ wykonania decyzji i zwolnienie od zajęcia rachunku bankowego. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że na dzień składania skargi organy podatkowe przystąpiły do egzekucji zaskarżonej decyzji. Doszło od zajęcia jedynego rachunku bankowego Skarżącego. Skarżący faktycznie nie prowadzi już działalności gospodarczej. Jego jedynym majątkiem, który być może pozwoli w przyszłości na zaspokojenie roszczeń organów podatkowych jest wierzytelność dochodzona przed Sądem Okręgowym

w L.. Skarżący wskazał ponadto, że działał w trudnym sektorze gospodarki – w branży budowlanej. Pojawiające się problemy z płatnościami generowały spory sądowe, w których uczestniczył skarżący. Powyższe nadwyrężyło nie tylko kondycję finansową ale i zdrowotną skarżącego. Z powodu problemów zdrowotnych skarżący zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej. W chwili obecnej pobiera jedynie zasiłek rehabilitacyjny. Zajęcie rachunku bankowego uniemożliwiło mu normalne funkcjonowanie.

Na podstawie zarządzenia z 6 kwietnia 2016 r. wezwano skarżącego do wskazania, czy popiera przed Sądem zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania oparty na art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.").

W odpowiedzi pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że popiera przedmiotowy wniosek oraz wskazał jego prawidłowa podstawę prawną tj. art. 61 § 3 P.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z powyższego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienia NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, z 16 listopada 2010 r., I FZ 433/10, z 23 września 2014 r., II GZ 518/14.).

Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącego we wniosku a także szczegółowo udokumentowane (w załączeniu do wniosku o przyznanie prawa pomocy) dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane

w art. 61 § 3 P.p.s.a. – uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Sąd dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę przede wszystkim sytuację finansową Skarżącego, a także kwotę zwiększenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług – wartość przedmiotu sporu wynosi 1.657.008 zł. Na uwagę zasługuje ponadto fakt, iż Skarżący nie prowadzi już działalności gospodarczej i utrzymuje się jedynie ze świadczenia rehabilitacyjnego w wysokości 1.599,83 zł, które zostało zajęte w ramach prowadzonej egzekucji.

Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności.

Takie zagrożenie istnieje w niniejszej sprawie właśnie, z uwagi na fakt prowadzenia egzekucji z jedynego rachunku bankowego skarżącego oraz z zajęcia jego jedynego źródła dochodów tj. świadczenia rehabilitacyjnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.