Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 594/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 91 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 6  ust. 1 pkt 1, art. 14 ust. 5
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
article: par. 10 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2001 nr 61 poz 624
law: Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół
journal: Dz.U. 2009 nr 4 poz 17
law: Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 grudnia 2008 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz  kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2009 r. sprawy ze skargi Gminy R. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...]nr [...] w przedmiocie szkół i placówek oświatowo-wychowawczych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Uchwałą Nr [...] z dnia [...] r., Rada Miejska w R. ustaliła miesięczną opłatę wnoszoną przez rodziców lub opiekunów prawnych dzieci korzystających z usług przedszkoli publicznych prowadzonych przez Miasto R. W treści uchwały wskazano, iż rzeczona opłata obejmuje dodatkowe usługi opiekuńczo-wychowawcze z wyłączeniem usług dotyczących przygotowania posiłków) - ponad obowiązkową podstawę programową wychowania przedszkolnego określoną odrębnymi przepisami oraz ustalono, że wynosi ona od [...] zł do [...] zł, w zależności od czasu, jaki dziecko przebywa dziennie w przedszkolu. Równocześnie określono, że opłata podlega zwrotowi tylko w przypadku niekorzystania przez dziecko z usług przedszkola przez wszystkie dni miesiąca, kiedy przedszkole prowadziło działalność opiekuńczo-wychowawczą. Przewidziano także możliwość otrzymania zniżki w wysokości 50% opłaty - na drugie dziecko z jednej rodziny korzystające również z przedszkola a nadto zwolnienie z obowiązku jej ponoszenia - na trzecie i następne dziecko z jednej rodziny, jeżeli dwoje pozostałych korzysta z przedszkola oraz na dzieci, których wyżywienie jest finansowane przez ośrodek pomocy społecznej.

Rozstrzygnięciem nadzorczym nr [...], wydanym w dniu [...] r., Wojewoda [...], działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) stwierdził nieważność powyższej uchwały podnosząc, że jest ona z sprzeczna z obowiązującym prawem, a w szczególności z art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.).

W uzasadnieniu wywiódł, iż zgodnie z treścią tego przepisu, rada gminy ustala opłaty za świadczenia prowadzonych przez gminę przedszkoli publicznych z uwzględnieniem art. 6 pkt 1 wspomnianej ustawy, który określa, że przedszkole publiczne prowadzi bezpłatne nauczanie i wychowanie w zakresie co najmniej podstawy programowej wychowania przedszkolnego. W konsekwencji, przywołany art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. zawiera upoważnienie do wydania aktu prawa miejscowego w rozumieniu art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, ustalającego opłaty za świadczenia wykraczające poza podstawę programową. W tym miejscu organ nadzoru wywiódł, iż przedmiotowe opłaty nie stanowią w jego ocenie daniny publicznej, lecz należy je traktować jako ceny (wynagrodzenie) za wykonane usługi, które powinny być ustalane w oparciu o kalkulację ekonomiczną kosztów ponoszonych przez przedszkole w związku z ich udzielaniem oraz z uwzględnieniem zasady ekwiwalentności świadczeń.

Mając na uwadze powyższe Wojewoda [...] powołał się na stanowisko orzecznictwa sądowego podkreślając, że rada gminy podejmując uchwałę na podstawie art. 14 ust. 5 ustawy o systemie oświaty powinna po pierwsze - wskazać w niej, że opłaty dotyczą świadczeń wykraczających poza podstawę programową i po drugie - określić szczegółowo, za jakiego rodzaju świadczenia są one pobierane. Sposób ustalenia jej wysokości powinien być przy tym przekonujący, racjonalny i stosownie uzasadniony. W rezultacie, opłata ponoszona w konkretnym przypadku, wyliczona na podstawie takiej uchwały, musi zależeć od rozmiaru i charakteru dodatkowych usług opiekuńczo-wychowawczych świadczonych przez konkretne przedszkole publiczne dla danego dziecka. Nie może ona natomiast mieć charakteru stałego i zryczałtowanego, gdyż wówczas obowiązek jej ponoszenia istniałby w każdym przypadku uczęszczania przez dziecko do przedszkola nie uwzględniając rodzaju świadczeń, ich czasu trwania ani jakości.

Zdaniem organu nadzoru, kwestionowana uchwała nie spełnia powyższych wymogów. Nie dość bowiem, że przyjęto w niej opłatę ryczałtową za "dodatkowe usługi opiekuńczo-wychowawcze", to jeszcze uzależniono jej rozmiar od ilości godzin spędzonych przez dziecko w przedszkolu. Z uchwały nie wynika zatem, za jakie świadczenia opłata ma być wnoszona zaś jej wysokość nie zależy od tego, z jakich świadczeń korzysta konkretny wychowanek. Takie sformułowanie budzi równocześnie istotne wątpliwości czy usługi, za które przedmiotowa należność jest pobierana nie są de facto świadczeniami wchodzącymi w zakres podstawy programowej wychowania przedszkolnego, których udzielanie powinno następować bezpłatnie.

Dodatkowo Wojewoda [...] zaakcentował, że uchwała Rady Miasta R. z dnia [...] r. narusza zasadę ekwiwalentności świadczeń także w §2 odnoszącym się do możliwości uzyskania zwrotu opłaty. Określono bowiem, że zwrot przysługuje tylko w przypadku niekorzystania przez dziecko z usług przedszkola przez wszystkie dni miesiąca, podczas gdy nie sposób uzasadnić, aby nieobecność dziecka w przedszkolu przez okres krótszy niż miesiąc nie mogła skutkować odpowiednim zmniejszeniem odpłatności.

Nadto podkreślił, iż kwestionowana uchwała koliduje z zasadą równości wobec prawa sformułowaną w art. 32 Konstytucji RP oraz z zasadą powszechnej dostępności do przedszkola wynikającą z art. 6 ust. 1 ustawy o systemie oświaty. Wprowadza ona bowiem niedopuszczalne zróżnicowanie wysokości opłaty oraz uzależnia możliwość uzyskania zwolnienia z obowiązku jej uiszczenia od liczby dzieci z jednej rodziny, które uczęszczają do tej placówki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gmina R. zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu nadzorczemu rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

- art. 14 ust. 5 ustawy o systemie oświaty, poprzez błędne uznanie, że Rada Miejska nie miała prawa ustalić opłat za dodatkowe usługi opiekuńczo-wychowawcze - ponad obowiązkową podstawę programową wychowania przedszkolnego;

- art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy o samorządzie gminnym polegające na zakwestionowaniu prawa Rady Miejskiej do wprowadzania ulg i zwolnień w opłatach za usługi świadczone przez przedszkola oraz art. 91 tej ustawy, poprzez przyjęcie, że sporna uchwała jest sprzeczna z prawem;

- art. 32 Konstytucji RP polegające na niejednolitym stosowaniu prawa wobec poszczególnych organów jednostek samorządu terytorialnego.

Skarżąca Gmina podkreśliła, że uchwała jej organu stanowiącego z dnia [...] r. jest zgodna z obowiązującym prawem. Wskazała bowiem, że aktem tym nałożono obowiązek uiszczania opłat tylko w przypadku dzieci przebywających w przedszkolu co najmniej 5 godzin dziennie. Równocześnie w §10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół (Dz. U. Nr 61, poz. 624 ze zm.) określono, że czas pracy przedszkola przeznaczony na realizację podstawy programowej wychowania przedszkolnego jest nie krótszy niż 5 godzin dziennie. Zdaniem Gminy R., z przepisu tego wynika, że jeżeli podstawa programowa jest realizowana przez 5 godzin dziennie, to pozostały czas przebywania dziecka w przedszkolu i sprawowania nad nim opieki należy uznać za wykraczający poza nią, zaś gmina ponosi z tego tytułu dodatkowe koszty, do których współfinansowania mogą zostać zobowiązani rodzice lub opiekunowie prawni. Na rzeczone koszty składają się przy tym głównie wynagrodzenia dla personelu i dlatego są one niezależne od frekwencji dzieci na zajęciach.

W dalszej części skargi zaakcentowano, że Rada Miejska w R. ustaliła zasady udzielania zniżek oraz zwolnień z obowiązku ponoszenia spornych opłat realizując kompetencje wynikające z obowiązującego prawa i miała na celu zapobieżenie ograniczeniu dostępu do przedszkola rodzinom mającym problemy finansowe a także rodzinom, w których więcej dzieci korzysta z usług dodatkowych przedszkola.

Nadto Gmina R. poddała krytyce działanie Wojewody [...] zwracając uwagę, że kwestia opłat za usługi opiekuńczo-wychowawcze wykraczające poza podstawę programową wychowania przedszkolnego została uregulowana w innych gminach Województwa [...] w sposób podobny do określonego w spornej uchwale, a pomimo to organ nadzoru publikował uchwały podjęte w omawianym zakresie przez organy tamtych gmin nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] - działający przez pełnomocnika będącego pracownikiem [...] Urzędu Wojewódzkiego – J.P.-S. (pełnomocnictwo stanowi kartę nr 8 akt sprawy) podtrzymał swe stanowisko wyrażone w rozstrzygnięciu nadzorczym.

Równocześnie, ustosunkowując się do zarzutów skargi podniósł, iż są one w jego ocenie bezzasadne. Podkreślił bowiem, że wbrew twierdzeniom skarżącej Gminy nie kwestionował prawa jej organu stanowiącego do wydawania przepisów prawa miejscowego ustalających opłaty za świadczenia wykraczające poza podstawę programową wychowania przedszkolnego. Wskazał natomiast na nieprawidłowość polegającą na użyciu w uchwale ogólnikowego sformułowania "dodatkowe usługi opiekuńczo-wychowawcze", bez szczegółowego określenia świadczeń, za jakie opłata jest pobierana. Brak ten uniemożliwia bowiem weryfikację, czy świadczenia, których omawiana należność ma dotyczyć rzeczywiście wykraczają poza podstawę programową w świetle przepisów obowiązującego od roku szkolnego [...] rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 grudnia 2008 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół (Dz. U. z 2009 r., Nr 4, poz. 17).

Nadto organ nadzoru zakwestionował wyrażone w skardze stanowisko, zgodnie z którym, jeżeli podstawa programowa wychowania przedszkolnego jest realizowana przez 5 godzin dziennie, to rodziców bądź opiekunów prawnych można zobowiązać do partycypacji w kosztach związanych z pozostałym czasem pobytu dziecka w placówce. Pozwalałoby to bowiem pobierać gminie opłaty za samo przebywanie dziecka w przedszkolu, niezależnie od rodzaju świadczeń jakie są w trakcie tego pobytu realizowane. Obowiązujące przepisy wiążą natomiast ściśle możliwość pobierania opłat z charakterem świadczeń opiekuńczo-wychowawczych, polegającym na wykraczaniu poza podstawę programową. Z kolei czas realizacji podstawy programowej określony w stosownym akcie wykonawczym na poziomie 5 godzin jest jedynie obowiązującym minimum, co oznacza, że przedszkole może realizować tę podstawę także w czasie dłuższym.

Wojewoda [...] zwrócił również uwagę, że jakkolwiek art. 14 ust. 5 ustawy o systemie oświaty stanowi podstawę do określania przez organ gminy spornych opłat, to jednak w granicach wynikającej z jego treści delegacji nie mieści się ustanawianie ulg i zwolnień w ponoszeniu rzeczonych należności. Wprowadzanie takich przywilejów jest przy tym w świetle stanowiska sądów administracyjnych naruszeniem konstytucyjnej zasady równości wobec prawa oraz koliduje z zasadą powszechnej dostępności do przedszkola.

W dalszej części odpowiedzi na skargę organ nadzoru wyjaśnił, że sam fakt opublikowania uchwał organów stanowiących innych gmin w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nie jest równoznaczny z akceptacją ich treści, a stanowi jedynie realizację obowiązku wynikającego z art. 2 i 3 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu i publikowaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 68, poz. 449 ze zm.). Publikacja uchwały nie świadczy bowiem o zweryfikowaniu jej poprawności w trybie nadzorczym jak również nie wyłącza możliwości jej zakwestionowania także po upływie terminu określonego w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w drodze skargi do sądu administracyjnego, którą organ nadzoru jest uprawniony złożyć na mocy art. 93 ust. 1 tej ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje między innymi akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 §2 pkt 7 p.p.s.a.), zaś z mocy art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem. Badaniu podlega tu zatem wyłącznie legalność zaskarżonego aktu, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do jego wydania.

W tym kontekście uznano, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego wykazała bowiem, że odpowiada ono przepisom obowiązującego prawa.

Z brzmienia art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wynika, że organ nadzoru stwierdza nieważność uchwały organu gminy, gdy jest ona sprzeczna z prawem.

W niniejszej sprawie zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym stwierdzono nieważność uchwały Rady Miejskiej w R. z uwagi na jej sprzeczność z art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.). Regulacja ta zawiera normę kompetencyjną upoważniającą radę gminy do ustalania opłat za świadczenia prowadzonych przez gminę przedszkoli publicznych. Nie budzi przy tym wątpliwości, że uchwała podejmowana w omawianym zakresie przez organ stanowiący gminy ma charakter aktu prawa miejscowego. Zawiera ona bowiem normy prawne, które adresowane są do każdego w określonym stanie hipotetycznym, a mianowicie do bliżej nieokreślonej grupy rodziców lub opiekunów prawnych dzieci objętych wychowaniem przedszkolnym (podobne stanowisko zostało wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 971/05, publ.: LEX Nr 196727).

Jak trafnie zauważył organ nadzoru, opłaty takie mogą zostać przewidziane jedynie jako należność za te świadczenia opiekuńczo-wychowawcze, które wykraczają poza podstawę programową wychowania przedszkolnego. Zgodnie bowiem z zasadą sformułowaną w art. 6 ust. 1 pkt 1 wspomnianej ustawy z dnia 7 września 1991 r. (konieczność uwzględnienia której wynika wprost z przywołanego art. 14 ust. 5 tego aktu prawnego), w przedszkolach publicznych nauczanie i wychowanie w zakresie tej podstawy jest bezpłatne. Katalog świadczeń tworzących rzeczoną podstawę programową, obowiązujący w roku szkolnym [...] (którego dotyczy sporna uchwała) wyznaczony został w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 grudnia 2008 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół (Dz. U. z 2009 r., Nr 4, poz. 17), zaś obowiązek organizowania w tym zakresie bezpłatnego nauczania i wychowania oznacza, że gmina nie może pobierać od rodziców (opiekunów) dzieci korzystających z przedszkoli publicznych opłat za zajęcia, które mieszczą się w ramach wyznaczonych w załączniku nr 1 do tego aktu wykonawczego.

W treści uchwały unieważnionej zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym, Rada Miejska w R. wprowadziła miesięczną opłatę za "dodatkowe usługi opiekuńczo-wychowawcze (z wyłączeniem usług dotyczących przygotowania posiłków) - ponad podstawę programową wychowania przedszkolnego" ustalając jej wysokość w przedziale od [...] zł do [...] zł i określając, że jedynym kryterium decydującym o rozmiarze tej należności jest czas pobytu danego dziecka w przedszkolu w ciągu dnia.

Zdaniem Sądu, uregulowanie omawianego zagadnienia w taki sposób nie może zostać uznane za prawidłowe.

W pierwszej kolejności należy bowiem zwrócić uwagę na niewątpliwe uchybienie, jakim jest brak powiązania wysokości ustalonych opłat z rodzajem świadczeń udzielanych przez przedszkola, a także z ich jakością, czy ilością. W uchwale nie podano bowiem, których konkretnie świadczeń opłata ma dotyczyć ani nie odwołano się do jakiejkolwiek kalkulacji kosztów wykonywania tych usług, mogącej uzasadniać rozmiar omawianej należności. Nadto wprowadzono zasadę, zgodnie z którą wysokość opłaty nie zależy w żadnej mierze od tego, czy dane dziecko w czasie pobytu w przedszkolu korzysta z określonych świadczeń wykraczających poza podstawę programową, lecz jest determinowana wyłącznie czasem, jaki spędza ono w określonej placówce.

Tymczasem trzeba podkreślić, że konieczność precyzowania przez rady gmin świadczeń udzielanych przez przedszkola i wysokości opłat odpowiadających każdemu z nich była wielokrotnie akcentowana przez sądy administracyjne, które wskazywały, iż tylko w ten sposób można zweryfikować, czy opłatą nie są objęte świadczenia bezpłatne na mocy art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty. Konkretyzowanie w stosownych uchwałach, odpłatnych świadczeń przedszkoli (a także wysokości opłat w stosunku do każdej z takich ponadprogramowych usług), jest nadto niezbędne dla zagwarantowania czytelności świadczeń opiekuńczo-wychowawczych i odpowiadającego im cennika, która ma zasadnicze znaczenie dla rodziców (opiekunów) dziecka przy wyborze poszczególnych dodatkowych (odpłatnych) zajęć, odpowiadających jego potrzebom oraz ich możliwościom zarobkowym i majątkowym (por: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1189/08, niepubl. oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Wr 122/07, niepubl. i z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Wr 622/07, niepubl.).

W świetle zaprezentowanych wyżej rozważań prawnych należy stwierdzić, że uchwała Rady Miejskiej w R. z dnia [...] r. nie czyni zadość wymogom wynikającym z przepisów obowiązującego prawa albowiem brak w niej odniesienia do relacji pomiędzy wysokością ustalonej opłaty a rodzajem, charakterem i kosztem dodatkowych świadczeń, za które ma ona być pobierana oraz zakresem (ilościowym i jakościowym), w jakim dane dziecko z nich korzysta.

W ocenie Sądu, rozwiązanie przyjęte w spornej uchwale może zatem prowadzić do wniosku, że odpłatność ustalona na jej mocy pobierana jest w istocie nie za udzielanie określonych świadczeń, lecz za sam pobyt w przedszkolu, jeżeli tylko przekracza on 5 godzin dziennie.

W tym kontekście, trzeba uznać za chybione powoływanie się przez skarżącą Gminę na §10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół (Dz. U. Nr 61, poz. 624 ze zm.).

Jakkolwiek bowiem w przywołanym unormowaniu określono, że czas pracy przedszkola przeznaczony na realizację podstawy programowej wychowania przedszkolnego jest nie krótszy niż 5 godzin dziennie, to jednak w żadnym razie nie upoważnia ono do formułowania twierdzeń, że rodziców i opiekunów prawnych dzieci można obciążyć opłatą tylko z tego powodu, iż przebywają one w przedszkolu w czasie przekraczającym rzeczony limit. Takie rozumowanie byłoby dopuszczalne jedynie w wypadku, gdyby wspomniany przepis określał, że podstawa programowa powinna być realizowana przez 5 godzin dziennie. Tymczasem stanowi on wyraźnie, że 5 godzin to jedynie minimum, które należy przeznaczyć na zajęcia mieszczące się w zakresie podstawy, a w rezultacie nic nie stoi na przeszkodzie, aby mogły one być realizowane w czasie dłuższym.

Nawet jednak, gdyby przyjąć, że w danym przedszkolu podstawa programowa jest rzeczywiście realizowana tylko przez wymagany prawem minimalny czas wynoszący 5 godzin dziennie, to także wówczas odpłatność mogłaby być pobierana za kolejne godziny wyłącznie wtedy, gdyby zasady ustalania wysokości omawianej należności umożliwiały jej skalkulowanie z uwzględnieniem takich kryteriów jak rodzaj udzielanych świadczeń, koszt ich prowadzenia oraz zakres, w jakim poszczególne dzieci z nich korzystają.

Także pozostałe zarzuty skargi nie mogły odnieść skutku. Wbrew bowiem twierdzeniom Gminy R., Wojewoda [...] nie kwestionował ustawowych kompetencji jej organu stanowiącego do ustalania spornych opłat, a jedynie zwrócił uwagę na niezgodny z prawem sposób określenia ich wysokości.

Odnosząc się natomiast do argumentacji, zgodnie z którą Wojewoda [...] "niejednolicie stosuje prawo wobec poszczególnych organów jednostek samorządu gminnego" należy wyjaśnić, że sąd administracyjny, z mocy art. 134 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, a tym samym rozpoznając niniejszą skargę nie jest uprawniony do oceny aktów lub czynności podejmowanych przez organ nadzoru w innych postępowaniach, czy też dokonywanych przezeń w ich zakresie działań (bądź bezczynności). W konsekwencji, Sąd nie może uwzględnić skargi opierając się na ocenie zachowania Wojewody [...] w innych sprawach ani na porównywaniu działań podejmowanych przez ten organ w poszczególnych postępowaniach. Jest bowiem władny jedynie do oceny legalności rozstrzygnięcia nadzorczego, które stanowi przedmiot skargi.

Zważywszy wszystkie podniesione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszeń prawa mogących uzasadniać jego uchylenie. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 132 oraz w oparciu o art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.