Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 246/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Szpitala
Treść wyniku: zobowiązano do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka AWSA Karina Gniewek-Berezowska /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2021 r. sprawy ze skargi Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Pracowników [...] na bezczynność Dyrektora Szpitala [...] w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Szpitala [...] w [....] do rozpoznania wniosku strony skarżącej Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Pracowników [...] z dnia 28 sierpnia 2020 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek strony skarżącej o przyznanie sumy pieniężnej na rzecz Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Pracowników [...], IV. zasądza od Dyrektora Szpitala [...] w [....] na rzecz strony skarżącej Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Pracowników [...] kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest bezczynność Dyrektora Szpitala [...] nr [...] w [...] w sprawie nie udzielenia informacji na skierowany w dniu [...] sierpnia 2020 r. wniosek w zakresie:

1) Wysokości ( kwota brutto) uposażenia zasadniczego pracowników fizjoterapii z wyszczególnieniem na: technik masażysta, technik fizjoterapii, licencjat fizjoterapii, specjalista fizjoterapii w styczniu 2020 r. oraz w lipcu 2020 r. z uwzględnieniem minimalnego i maksymalnego wynagrodzenia w poszczególnej grupie zawodowej,

2) Wysokości ( kwota brutto) premii przyznanej pracownikom fizjoterapii z wyszczególnieniem na : technik masażysta, technik fizjoterapii, licencjat fizjoterapii, specjalista fizjoterapii w styczniu 2020 r. oraz w lipcu 2020 r. z uwzględnieniem minimalnego i maksymalnego wynagrodzenia w poszczególnej grupie zawodowej,

3) Liczby pracowników – fizjoterapeutów zatrudnionych jednocześnie na podstawie umowy o pracę oraz na podstawie umowy cywilnoprawnej w okresie od stycznia 2020 r. do lipca 2020 r.,

4) Liczby pracowników zatrudnionych w placówce z podziałem na technik fizjoterapii, licencjat fizjoterapii, magister fizjoterapii, specjalista fizjoterapii,

5) Liczby pracowników oraz formy ich zatrudnienia ( umowa o pracę, umowy cywilnoprawne) z podziałem na technik masażysta, technik fizjoterapii, licencjat fizjoterapii, magister fizjoterapii, specjalista fizjoterapii, w formie elektronicznej na wskazany adres mailowy.

Strona skarżąca twierdzi, że pomimo upływu terminu nie otrzymała żadnej odpowiedzi.

W opozycji organ twierdzi z kolei, że odpowiedź została udzielona w dniu 16 września 2020 r.

Z uwagi na brak w aktach dowodu doręczenia przesyłki i twierdzenie strony skarżącej, że nie otrzymała odpowiedzi, Sąd wezwał organ o udokumentowanie faktu udzielenia odpowiedzi, pod rygorem rozpoznania sprawy na podstawie dokumentów dołączonych do odpowiedzi na skargę. W odpowiedzi organ nadesłał kopię książki korespondencyjnej listów zwykłych, w której znalazła się informacja o nadaniu przesyłki listem zwykłym w dniu 16 września 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.’’).

Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach - art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W sprawie w zasadzie bezsporne jest, że Dyrektor Szpitala [...] nr [...] w [...] jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a żądana informacja stanowi informację udostępnianą w trybie u.d.i.p.

Wątpliwości w tym zakresie nie miał również organ. Świadczy o tym wygenerowane przez organ pismo nieopatrzone datą, które stanowi odpowiedź na żądane informacje.

Spór sprowadza się natomiast do oceny czy pismo to zostało nadane w sposób pozwalający na przyjęcie, że zostało doręczone. Analizując materię sprawy należy odróżnić czynność wysłania odpowiedzi od jej doręczenia adresatowi, co jest istotne dla oceny bezczynności w sparwie. Niekwestionowana w tej sprawie jest okoliczność, że organ wysłał odpowiedź w dniu 16 września 2020 r., natomiast sporne jest to, czy wnioskodawca odpowiedź otrzymał. Dlatego rozważaniami należy objąć wyłącznie kwestię jego doręczenia. Przepisy różnych procedur przewidują w tej materii odmienne regulacje, których nie ma potrzeby przytaczać, jak też nie precyzują ich wyraźnie (por. przykładowo Rozdział 8 Działu I k.p.a. "Doręczenia" dotyczący doręczeń dokonywanych przez organ i art. 61 § 3 tej ustawy). Ilustrującą problem regułę zawiera art. 61 Kodeksu cywilnego stanowiąc w § 1, że oświadczenie woli złożone jest innej osobie, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią, zaś w § 2 że oświadczenie woli wyrażone w postaci elektronicznej jest złożone innej osobie z chwilą, gdy wprowadzono je do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, żeby osoba ta mogła zapoznać się z jego treścią. Przepis ten przewiduje realną, a nie tylko potencjalną możliwość zapoznania się z treścią oświadczenia przez adresata (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt VI A Ca 1080/14 (LEX nr 1843175 to i wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o sprawach orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt I CSK 547/14, ustawodawca przyjął kwalifikowaną teorię doręczenia, odnoszącą się do konieczności ustalenia możliwości zapoznania się przez adresata z treścią oświadczenia. Zakłada ona, że w normalnym toku rzeczy doręczenie pisma nastąpi i to niezwłocznie, z akcentem na możliwość dotarcia adresata do przesyłki, wyłączając działanie zawinione przezeń. Przedstawienie dowodu nadania przesyłki poleconej stwarza domniemanie doręczenia jej adresatowi.

Dla uznania, że organ nie pozostawał w zwłoce i udzielił odpowiedzi na wniosek w terminie nie wystarczy wskazywanie przez ten organ, iż wysłał tę odpowiedź listem zwykłym. Prawidłowo ekspediowana korespondencja powinna zostać doręczona w taki sposób, aby organ mógł wykazać, że dotarła do adresata. Przyjąć należy, iż organy władzy publicznej zobowiązane są, udostępniając informację publiczną, zachować w zakresie doręczeń minimalny standard wymagany nie tylko przepisami proceduralnymi, ale też zasadami dobrej administracji. Standard ten obejmuje przede wszystkim dokonywanie doręczeń za zwrotnym poświadczeniem odbioru. Stąd dla wykazania skuteczności doręczenia konieczne jest posługiwanie się przez organ dowodem doręczenia. ( wyrok NSA z dnia 8 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1141/18).

Ponadto, co tym bardziej istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy wnioskodawca wniósł o doręczenie odpowiedzi na wskazany adres mailowy.

Wobec nie przesłania odpowiedzi na wskazany adres i jednocześnie braku dowodu na to, że przesyłka wysłana listem zwykłym dotarła do adresata przyjąć należy, że organ dopuścił się bezczynności, co mając na uwadze Sąd zobowiązał organ do udzielenia odpowiedzi na wniosek w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem – pkt 1 wyroku, co powinno nastąpić na wskazany we wniosku adres mailowy. Jednocześnie Sąd stwierdza, że bezczynność nie nosiła cech rażącego naruszenia prawa. Organ wygenerował pismo, w którym udzielił odpowiedzi na wszystkie stawiane pytania, które jednak z przyczyn od organu niezależnych nie dotarło do adresata. Z tych też powodów Sąd oddalił wniosek strony skarżącej o zasądzenie sumy pieniężnej. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 1 i 209 p.p.s.a.