Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 3093/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Komendant Policji

SENTENCJA

Dnia 5 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący WSA: Alina Dominiak Sędziowie NSA: Małgorzata Gorzeń del. SO: Jolanta Górska (spr.) Protokolant Kinga Czernis po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. K. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 10 sierpnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od [...] Komendanta Wojewódzkiego na rzecz skarżącego kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania 3. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia 18 czerwca 2001r. Komendant Miejski Policji działając na podstawie art. 91 i art. 92 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 z późn. zm.) oraz § 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20.12.1999r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (Dz. U. Nr 106, poz. 1212 z późn. zm.) po rozpatrzeniu oświadczenia mieszkaniowego A. K. z dnia 05 czerwca 200lr. odmówił przyznania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oraz za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2001 rok.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że na podstawie § 1 pkt 1 w/w rozporządzenia równoważnik za remont lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi, który posiada prawo do jego zajmowania na podstawie umowy najmu, przydziału spółdzielczego bądź aktu własności. Z oświadczenia mieszkaniowego złożonego przez A. K. wynika, że od 3 grudnia 1997r. zamieszkuje wraz z rodziną w lokalu mieszkalnym, którego głównym lokatorem jest jego matka- B. K. Brak jest zatem podstawy do przyznania mu równoważnika za remont lokalu. Jednocześnie nie można przyznać A. K. równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, gdyż w łatach 1988-2001 skorzystał on z pomocy finansowej na budowę domu jednorodzinnego. Wprawdzie do chwili przejścia na rentę wypłacano mu taki równoważnik, jednakże z dniem zwolnienia ze służby utracił prawo do jego otrzymywania, gdyż nie był już policjantem przeniesionym do służby w innej miejscowości.

A. K. wniósł odwołanie od tej decyzji zarzucając nieprawidłową interpretację przepisów.

Decyzją nr [...] z dnia 10 sierpnia 2001r. [...] Komendant Wojewódzki Policji uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej prawa A. K. do otrzymywania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego za okres od 15 września 2000r. (tj. od dnia zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji)) do dnia 6 czerwca 2001r., kiedy to otrzymał on pomoc finansową w pełnej wysokości, zgodnie z decyzją nr [...] Komendanta Miejskiego Policji.

W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji stwierdził, że prawo emeryta (rencisty) do otrzymywania równoważników pieniężnych związanych z prawem do lokalu mieszkalnego wynika z ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji i ich rodzin, art. 91 i art. 92 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji i rozporządzenia MSWiA z dnia 20 grudnia 1999r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania. Uprawnienie A. K. do otrzymywania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, jako prawo nabyte, nie wygasło z dniem zwolnienia ze służby tj. z dniem 15 września 2000r. Wygasło ono natomiast zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 2 w/w rozporządzenia MSWiA z dniem 6 czerwca 2001r., kiedy to otrzymał on pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe w pełnej przysługującej wysokości.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. K. zarzucił, że wydane w sprawie decyzje nie mają właściwej podstawy prawnej, zatem jako nieważne powinny być uchylone. Podniósł, że nabył prawo do otrzymywania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dniem 1 października 1997r., kiedy to rozkazem personalnym nr [...] został służbowo przeniesiony z KWP w P. do KWP w G. Zwolnienie ze służby ani też otrzymanie pomocy finansowej nie daje podstawy prawnej do uznania, iż nie przysługuje mu ten równoważnik. Wskazując na te podstawy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

[...] Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że wydane w sprawie decyzje są zgodne z prawem i obowiązującymi w tym zakresie przepisami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z treścią art. 138 § 1 kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, bądź uchylając tą decyzję umarza postępowanie pierwszej instancji, albo umarza postępowanie odwoławcze. Z § 2 tego artykułu wynika, że organ odwoławczy może również uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Oznacza to, że organ odwoławczy uchylając decyzję organu pierwszej instancji jest zobowiązany do określenia swego stanowiska w sprawie, co powinno nastąpić poprzez orzeczenie co do istoty sprawy, umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja organu II instancji ograniczająca się tylko do uchylenia decyzji jest nieprawidłowa.

W mniejszej sprawie decyzją z dnia 18 czerwca 2001r. Komendant Miejski Policji odmówił przyznania A. K. równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oraz za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2001 rok. [...] Komendant Wojewódzki Policji uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej prawa A. K. do otrzymywania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego za okres od 15 września 2000r. do dnia 6 czerwca 200lr. Nie orzekł jednakże co do istoty sprawy w tym zakresie. Brak jest również rozstrzygnięcia co do pozostałego zakresu wniesionego przez A. K. odwołania. Wskazać bowiem należy, że odwołanie dotyczyło decyzji Komendanta Miejskiego Policji w całości. Zaskarżona decyzja wydana została zatem z naruszeniem cytowanego wyżej art. 138 kpa.

W tej sytuacji brak jest możliwości dokonania przez Sąd kontroli zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję .

Nadto wobec uwzględnienia skargi, na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania przyjmując stosownie do art. 205 § 2 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony przez skarżącego wpis sądowy.

Wobec uwzględnienia skargi Sąd stwierdził też na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.