Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 37/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 par. 1 i 2, art. 141 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 52 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 22 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 22 października 2008 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Ch. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie braku rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie - postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 10 października 2008 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga J. Ch. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegającą na niewydaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionego w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071, dalej k.p.a.) zażalenia na bezczynność Burmistrza J. w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy działki. Uzasadniając skargę J. Ch. podał, iż 14 lipca 2005 roku złożył do SKO zażalenie na bezczynność Burmistrza J. w przedmiocie niezałatwienia jego sprawy co do ustalenia warunków zabudowy działki nr 2185. Skarżący podkreślił, iż SKO wydało wprawdzie orzeczenie w sprawie niemniej nie dotyczyło ono zażalenia na bezczynność. Podkreślił także, iż dwukrotnie – pismami z dnia 6 czerwca i 7 lipca 2008 roku – zwracał się do SKO z żądaniem zaprzestania naruszania prawa i wydania orzeczenia w przedmiocie bezczynności Burmistrza J..

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podając argumenty mające świadczyć o bezzasadności skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna. Zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 § 1 k.p.a.) jest - mimo wspólności nazwy - zupełnie odrębnym środkiem niż zażalenia na postanowienia wydawane w toku postępowania (art. 141 i n. k.p.a.). Jest to zażalenie na bezczynność organu, nie zaś na czynność prawną organu, jaką jest postanowienie. Postanowienie wydane przez organ wyższego stopnia, wyrażone

w trybie art. 37 § 2 k.p.a. ma charakter incydentalny (wpadkowy) i nie przysługuje na nie prawo wniesienia zażalenia. Stosownie bowiem do treści art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie na postanowienie przysługuje jedynie wówczas, gdy przepisy k.p.a. jednoznacznie tak stanowią. Odnośnie postanowienia wydanego wskutek rozpatrzenia zażalenia na bezczynność możliwości takiej nie przewidziano – zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2006 roku, sygn. akt I SA/Wa 2174/05, publ. System Informacji Prawnej Lex Omega nr 232925. Postanowienie wydane w trybie art. 37 § 2 K.p.a. nie jest zatem postanowieniem, na które przysługuje zażalenie, kończącym postępowanie bądź rozstrzygającym sprawę co do istoty – art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a. Oznacza to, iż na takie postanowienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Konsekwencją tej konkluzji jest przyjęcie niedopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu polegającą na niewydaniu postanowienia, o jakim wyżej mowa. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. skarga na bezczynność jest dopuszczalna jedynie w razie niewydania aktów bądź czynności, o jakich mowa w pkt 1-4a tego przepisu. Pozwala to ogólnie stwierdzić, iż skarga na bezczynność organu przysługuje wtedy, gdy przepis prawa zobowiązuje go do wydania aktu lub podjęcia czynności, które podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Jeżeli danego aktu nie można poddać kontroli sądowoadministracyjnej, to konsekwentnie wyłączona jest również możliwość złożenia skargi na bezczynność sprowadzającą się do jego niewydania. Wobec braku możliwości wniesienia skargi na postanowienie wydane w trybie art. 37 § 2 k.p.a., skargę na bezczynność organu polegającą na niewydaniu takiego postanowienia należy uznać za niedopuszczalną. Nie oznacza to jednak, iż podmiot, który wniósł zażalenie na bezczynność pozostaje bez ochrony prawnej. Nierozpoznanie zażalenia przez organ nie oznacza, iż jest on bezczynny, prowadzi natomiast do przyjęcia, iż strona wyczerpała przysługujące jej środki zaskarżenia – art. 52 § 1 P.p.s.a. – i tym samym umożliwia jej skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu pozostającego w zwłoce – tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 kwietnia 2006 roku, sygn. akt I OSK 1413/05, publ. System Informacji Prawnej Lex Omega nr 209127. Dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę w sprawie dotyczącej bezczynności organu wystarczające jest wykazanie składania przez stronę stosownego zażalenia do organu administracji wyższego stopnia – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 grudnia 2006 roku, sygn. akt II SAB/Bk 14/06, publ. Gazeta Prawna 2007/223 str. A6.

Przekładając powyższe na okoliczności niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, iż jakkolwiek skarga J. Ch. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest niedopuszczalna, to niewydanie przez ten organ postanowienia rozstrzygającego zażalenie wniesione w trybie art. 37 § 1 k.p.a. otworzyło skarżącemu możliwość wniesienia skargi do tutejszego sądu na bezczynność Burmistrza J..

Podsumowując należy stwierdzić, iż skargę, której przedmiotem nie jest bezczynność organu w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a należy uznać za niedopuszczalną i w myśl art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. odrzucić.

Mając na względzie przytoczone okoliczności oraz treść art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.