Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SO/Kr 35/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-08-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 245 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. S. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie dotyczącej niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21.12.2010 r. sygn. akt III SA/Kr 146/09 postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskodawca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku domagał się przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Uwidocznił brak osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym.

Określając swój majątek podał, że należy do niego dom o powierzchni 80 m2 i nieruchomość rolna o areale 1,949 ha. Nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych..

Swoje stałe miesięczne dochody oszacował na kwotę 1614,50 zł wyjaśniając, że składa się na nią otrzymywana renta oraz zł dodatku pielęgnacyjny.

Uzasadniając swoje starania podniósł, że stałe wydatki pochłaniają w jego przypadku 870,27 zł, gdyż na leki przeznacza 155,64 zł, na wodę 87,37 zł (w rozliczeniu dwumiesięcznym), na raty kredytu235,18 zł, na energię elektryczną72 zł, na opłatę adiacencką104,20 zł, na telefon i internet 109 zł, na zakup opału150 zł. Wskazując na powyższe wyjaśnił, że pozostałą kwotę 519 zł wydatkuje w całości na zakup żywności, środków czystości i odzież.

Z wcześniejszych wyjaśnień skarżącego zawartych przy wnioskach o przyznanie prawa pomocy w innych sprawy wynika dodatkowo, że skarżący jest osobą samotną, niepełnosprawną, z orzeczoną grupą inwalidzką, niezdolną do samodzielnej egzystencji. Od wielu lat zmaga się z powikłaniami zdrowotnymi i cierpi na szereg schorzeń w związku z czym zmuszony jest ponosić na leki znaczne wydatki. Te zaś wzrastają w przypadku nasilenia objawów chorobowych. Ponieważ części drogich zabiegów medycznych nie jest refundowanych przez NFZ więc w przeszłości zmuszony był zaciągnąć kredyt na finansowanie swojego leczenia, które raty spłaca po chwilę obecną. Z uwagi na stan zdrowia nie uprawia należącej do niego nieruchomości rolnej i ta nie przynosi mu żadnych dochodów.

Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:

Skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa wskazując na swój stan rodzinny, posiadany majątek, aktualną wysokość i źródło dochodów rodziny. Te uzupełnione informacjami znanymi na zasadzie notorii urzędowej są zaś wystarczające do oceny bieżących możliwości finansowych wnioskodawcy. Ta nie przedstawia się specjalnie dobrze. Aktualnie miesięczny dochód jego gospodarstwa domowego należy bowiem szacować na 1614 zł, z czego po odjęciu wskazywanych obciążeń sięgających kwoty 870,27 zł wnioskodawcy pozostaje do rozporządzenia miesięcznie kwota około 519 zł, którą przeznacza na zakup żywności, środków czystości i odzież. Wnioskodawca nie ma więc specjalnych możliwości do czynienia jakichkolwiek oszczędności. Okoliczność, że należy do niego pewien majątek nieruchomy nie zmienia tego oglądu. Trudno bowiem wymagać sprzedaży bądź obciążenia domu gdzie skarżący zamieszkuje. Z zasad doświadczenia życiowego wynika też, że osoba mająca problemy zdrowotne powinna dysponować pewnym zabezpieczeniem na wypadek jakichś poważniejszych powikłań nawet gdy Państwo deklaruje powszechny oraz bezpłatny dostęp do służby zdrowia. Pozostaje bowiem cały szereg nierefundowanych kosztów dodatkowych. Sytuacja taka w sposób naturalny ogranicza zaś spektrum rozporządzeń możliwych do dokonania przez skarżącego.

Wszystko to razem wzięte prowadzi do konkluzji, że skarżącemu można udzielić pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro bowiem wnioskodawca nie jest w stanie bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania opłacić kosztów sądowych, to należało udzielić mu takiej pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego względu orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.