Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1504/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 52 i  art. 53
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 21 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. G., T. G., J. G. i R. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 916/07 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi S. G., T. G., J. G. i R. G. na uchwałę Rady Miasta K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ujście Wilgi" postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 6 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 916/07 odrzucił skargę S. G., T. G., J. G. i R. G. na uchwałę Rady Miasta K. z dnia [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wnieśli skargę po upływie terminu przewidzianego w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.). Sąd zaznaczył, iż z pieczątki Kancelarii Adwokackiej pełnomocnika skarżących, wynika, że odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia została doręczona w dniu 19 lipca 2007 r. Natomiast skarga wpłynęła w dniu 20 lipca 2007 r., o czym świadczy pieczęć Urzędu Miasta K. z datownikiem. W uzasadnieniu Sąd I-instancji podkreślił, że pełnomocnik skarżących nie potrafił wskazać, czy została skarga wniesiona osobiście, czy za pośrednictwem poczty. Zdaniem WSA nie ma w związku z tym dowodu na wysłanie skargi w terminie wcześniejszym, a zatem należy przyjąć, że jej wniesienie nastąpiło z uchybieniem terminu.

W skardze kasacyjnej, sporządzonej przez adwokata, skarżący zarzucili postanowieniu WSA, naruszenie art. 53 § 2 p.p.s.a poprzez błędne przyjęcie, iż skarga została wniesiona bez zachowania określonego w tym przepisie terminu, co skutkowało jej odrzuceniem. Powołując się na tak przytoczoną podstawę kasacyjną skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania Sądowi I-instancji oraz o zasądzenie kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przewidzianych. Ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, iż skarga, którą odrzucono na mocy zaskarżonego postanowienia, wniesiona została przesyłką poleconą za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 18 lipca 2007 r., o czym świadczy dołączona do skargi kasacyjnej kserokopia dowodu nadania przesyłki poleconej w dniu 18 lipca 2007 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę kasacyjną należy uwzględnić. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyjmuje jako jeden z wymogów formalnych skargi do sądu administracyjnego zachowanie terminu do złożenia skargi. Według art. 53 p.p.s.a. "Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (§ 1). W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (§ 2). Prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich mogą wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania do wnoszenia skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (§ 3)".

Z akt sprawy wynika, iż odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia została doręczona pełnomocnikowi skarżących w dniu 19 czerwca 2007 r., a zatem termin wniesienia skargi upływał w dniu 19 lipca 2007 r.

Natomiast z dołączonej do skargi kasacyjnej kserokopii dowodu nadania przesyłki poleconej, której adresatem była Rada Miasta K. jednoznacznie wynika, że skarga została nadana za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 18 lipca 2007 r. W świetle art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Należy więc przyjąć, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w terminie - w dniu 18 lipca 2007 r. Powoduje to, iż w zaskarżonym postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie błędnie uznano, iż wniesienie skargi nastąpiło z uchybieniem terminu do jej wniesienia.

W świetle powyższych ustaleń, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, wobec usprawiedliwionych podstaw zarzutów przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. zaistniała konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Sąd nie orzekał, ponieważ w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada wynikająca z art. 199 p.p.s.a., że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznacza to, że co do zasady stronie, która poniosła koszty postępowania nie przysługuje zwrot kosztów. Wyjątki od tej zasady określa art. 200-204 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego też w art. 209 p.p.s.a. przyjęto unormowanie, iż wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Tak więc w innych przypadkach Sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania.

Należy zaznaczyć, iż o kosztach postępowania kasacyjnego sąd orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w wyrokiem sądu pierwszej instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę. W razie uwzględnienia skargi kasacyjnej na postanowienie o odrzuceniu skargi, poniesione przez skarżącego koszty postępowania kasacyjnego związane ze skargą kasacyjną na postanowienie o odrzuceniu skargi, podlegają zaliczeniu do poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw i mogą być zasądzone na rzecz skarżącego od organu w razie uwzględnienia skargi, na podstawie art. 200 p.p.s.a. Natomiast o zwrocie kosztów sądowych, które zostały uiszczone a nie są kosztami należnymi, orzeka z urzędu, na podstawie art. 225 p.p.s.a., sąd pierwszej instancji.