Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 63/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 21 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.C. i D.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Lu 142/20 w sprawie ze skargi B.C. i D.C. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] grudnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 lipca 2020 r. II SA/Lu 142/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę B. C. i D. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. i K. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi na działkach nr [...] i [...] położonych w miejscowości K..

Podczas oględzin przeprowadzonych 10 października 2017 r. stwierdzono, że w trakcie realizacji inwestycji inwestorzy w sposób istotny odstąpili od projektu budowlanego. W związku z tym postanowieniem z dnia 12 października 2017 r. na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane wstrzymano dalsze prace budowlane, a decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nałożono na inwestorów obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego spornego budynku mieszkalnego z przyłączami, która została następnie uchylona decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2019 r. Natomiast ostateczną i prawomocną decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zobowiązał inwestorów do sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego spornego budynku mieszkalnego, jak również zobowiązał do wykonania na działce nr [...] dołu chłonnego i utwardzenia wjazdu na posesję z ul. [...].

Rozpoznając sprawę po raz kolejny, decyzją z dnia [...] października 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 51 ust. 4 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił inwestorom pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego budynku. Jednocześnie nałożył na inwestorów obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na jego użytkowanie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z § 10 ust. 4 pkt 4 uchwały Rady Gminy w [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowy mieszkaniowej "[...]" (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) wynika, że poziom parteru w nowo wznoszonych budynkach mieszkalnych nie może być wyższy niż 1,2 m (rzędna parteru projektowana 196,45, rzędna wykonana 197,06), licząc od poziomu gruntu w najniżej położonym narożniku budynku. Najwyżej położony narożnik został wyniesiony o około 1,40 m w stosunku do pierwotnego terenu. Natomiast najniżej położony narożnik jest usytuowany na warstwicy 196,00 i został wyniesiony 1,06 m ponad poziom teren. Średni błąd wysokości wyinterpolowany na podstawie warstwie w przypadku przedmiotowej działki może maksymalnie wynosić 33,3 cm. Zdaniem organu przedmiotowy budynek nie narusza również warunków technicznych w zakresie jego usytuowania. Pomimo podniesienia terenu przez nawiezienie ziemi dotychczas nie stwierdzono żadnej szkody na sąsiedniej działce nr [...]. Projekt budowlany zamienny uwzględnia zmiany dokonane przez inwestorów w trakcie realizacji budowy.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez B. i D. C. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] rozstrzygnięciem z dnia [...] grudnia 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy powtórzył ustalenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i uznał, że wydane na ich podstawie rozstrzygnięcie jest prawidłowe.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli wyżej wskazani zarzucając decyzji naruszenie: art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.; art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem skarżących dopiero zobowiązanie inwestorów do wywiezienia nawiezionej ziemi i zmiany poziomu działki doprowadzi do zaistnienia stanu zgodnego z prawem. Wskazali, że projekt budowlany zamienny zawiera błędy, które uniemożliwiają jego zatwierdzenie. Podnieśli nadto, że określając wysokość położenia narożników od pierwotnego terenu organ nie wyjaśnił, co oznacza owo pojęcie, tj. czy jest to poziom przed nawiezieniem ziemi na działkę, czy też już po jej nawiezieniu.

Odpowiadając na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę oddalenia skargi stanowił art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a.".

W uzasadnieniu Sąd zauważył, że w sprawie istotne jest, iż problem odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego został rozstrzygnięty już na wcześniejszym etapie postępowania naprawczego. W tym postępowaniu, zakończonym decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nakładającą na inwestorów obowiązek sporządzenia i przedstawienia zamiennego projektu budowlanego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych do dnia 31 lipca 2019 r., zdecydowano nie tylko o rodzaju dokonanych odstępstw od projektu budowlanego, ale też przesądzono o działaniach, jakie należy podjąć dla doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem. Przy czym samo przedłożenie przez inwestora projektu budowlanego zamiennego nie legalizuje samowolnie wykonanych robót budowlanych. Projekt budowlany zamienny podlega merytorycznej ocenie organu nadzoru budowlanego, tak jak projekt "pierwotny". Zdaniem Sądu, nie ma uzasadnionych podstaw do dowodzenia, że dokonana przez organ ocena projektu budowlanego pod kątem wymagań określonych w art. 35 ust. 1, w efekcie zakończona jego zatwierdzeniem, była wadliwa. Słusznie organ uznał, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Sporna inwestycja nie narusza przepisów planu także w aspekcie zachowania poziomu parteru budynku, który według § 10 pkt 4 ppkt 4 nie może być wyższy niż 1,2 m licząc od poziomu gruntu w najniżej położonym narożniku budynku. Jest oczywiste, co potwierdzono w decyzji nakazującej sporządzenie projektu zamiennego, że w trakcie budowy podniesiono teren działki przez nawiezienie ziemi, czego efektem była zmiana rzędnych budynku. Budynek został podniesiony o 1,06 m w stosunku do przewidzianego poziomu w pierwotnym projekcie, przy uwzględnieniu rzędnej 196,45 o 0,61m. Nie przekracza zatem wartości określonej w planie. Ponieważ plan odnosi się do wysokości poziomu gruntu w najniżej położonym narożniku budynku, nie ma potrzeby, jak zaznaczył Sąd, odnoszenia się do wysokości najwyżej położonego narożnika w stosunku do pierwotnego terenu. Sąd zwrócił także uwagę, że inwestorzy wykonali dół chłonny oraz utwardzili wjazd na posesję.

Sąd nie podzielił także stanowiska skargi co do nieaktualności mapy zasadniczej. Wskazał, że na etapie postępowania naprawczego nie jest dopuszczalne kwestionowanie mapy zasadniczej opatrzonej klauzulą właściwego organu geodezyjnego i kartograficznego. Końcowo Sąd stwierdził, że organy nie naruszyły art. 51 ust. 4 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zasadnie przyjmując, że projekt zagospodarowania działki w ramach projektu budowlanego zamiennego został sporządzony na aktualnej mapie.

Nie uznano też za zasadny zarzutu naruszenia § 13 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, dotyczącego obszaru oddziaływania obiektu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli skarżący, zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości i domagając się jego uchylenia w całości oraz rozpoznania skargi poprzez jej uwzględnienie w całości poprzez uchylenie zarówno decyzji zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

I. prawa materialnego, tj.:

a) art. 51 § 4 w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przedstawiony przez inwestorów projekt spełnia wymogi projektu zamiennego i może zostać zatwierdzony, podczas gdy projekt ten zawiera błędy tj.: nie zawiera oznaczenia o ile teren wokół budynku został podniesiony, projekt zagospodarowania działki został wykonany na mapie z pierwotnego projektu, podczas gdy mapa ta nie odzwierciedla rzeczywistych rzędnych podwyższonego terenu działki,

b) art. 51 § 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi, w sytuacji gdy organy obu instancji nie nałożyły na inwestorów obowiązku wywiezienia ziemi, obniżenia poziomu działki nr ewid. [...] i obniżenia poziomu zero budynku, co w konsekwencji doprowadziło do stanu niezgodnego z prawem, czego konsekwencją było zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego sprzecznego z obowiązującymi przepisami,

c) art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. e) ustawy Prawo budowlane w zw. z §13a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przedstawiony przez inwestorów projekt budowlany zamienny spełnia wymogi przewidziane w art. 35 ustawy Prawo budowlane i może zostać zatwierdzony, podczas gdy projektant nie wskazał przepisów, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania inwestycji oraz nie określił zasięgu obszaru oddziaływania obiektu w formie opisowej i graficznej, co czyni przedmiotowy projekt niezgodnym z obowiązującymi przepisami prawa,

d) art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że projekt zagospodarowania został wykonany na aktualnej mapie do celów projektowych, w sytuacji gdy ww. projekt został wykonany na kserokopii mapy zagospodarowania działki dołączonej do projektu pierwotnego tzn. przed rozpoczęciem budowy, a w przedmiotowej sprawie doszło do podwyższenia terenu i podwyższenia poziomu zero budynku, a więc doszło do istotnych zmian dotyczących zagospodarowania działki w związku z czym mapa dołączona do projektu zamiennego tożsama z mapą załączoną do projektu pierwotnego straciła moc, co w konsekwencji czyni zatwierdzony projekt budowlany zamienny niezgodnym z obowiązującymi przepisami prawa,

e) art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że dokumentacja sporządzona w toku realizacji inwestycji czy po jej zakończeniu może stanowić materiał dowodowy w postępowaniu naprawczym, a brak zaopatrzenia projektu zagospodarowania działki w stosowną klauzulę nie stoi w sprzeczności z przepisami ustawy Prawo budowlane, w sytuacji gdy ww. przepis jednoznacznie stanowi, że projekt zagospodarowania działki ma być sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta,

f) § 10 pkt 4 ppkt 4 uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia2008r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowy mieszkaniowej "[...]" poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że budynek wybudowany na działce nr [...] w miejscowości K. pozostaje w zgodzie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], w sytuacji, gdy poziom parteru budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] jest wyższy niż 1,2m licząc od poziomu gruntu, a więc nie mieści się w wyznaczonej normie.

II. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję organu drugiej instancji, pomimo że organ odwoławczy nie zgromadził całości materiału dowodowego w sprawie i nie wyjaśnił istotnych okoliczności sprawy tj.:

- jaki poziom terenu był brany pod uwagę przy określaniu położenia narożników,

- konsekwencją nieustalenia ww. okoliczności jest brak ustalenia czy najniżej położony narożnik usytuowany jest na warstwicy 196,00 i został wyniesiony około 1,06 m ponad teren działki, natomiast najwyżej położony narożnik został wzniesiony około 1,40 m w stosunku do pierwotnego terenu,

- który z narożników był brany pod uwagę przy dokonywaniu ustaleń faktycznych i czy spełniają one przymiot najwyższego i najniższego na niniejszej działce,

- jaki jest poziom nachylenia terenu, na którym położona jest działka nr [...],

- czy uprzednio na terenie, na którym położona jest ww. działka, znajdowały się pofałdowania i górki pokryte darnią,

- o jaki poziom został podwyższony teren przedmiotowej działki i jakie wymiary ma działka nr ewid. [...],

- o ile został podniesiony poziom zero budynku,

- w jaki sposób nawieziona ziemia wpłynęła na wysokość działki nr ewid. [...],

- podwyższenie terenu przez inwestorów jest istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego, które może zostać usunięte tylko poprzez wywiezienie ziemi i obniżenie terenu,

b) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję organu II instancji, pomimo że w sprawie nie zostały wyjaśnione istotne okoliczności tj. położenie najniższego i najwyższego narożnika budynku, ustalenie poziomu nachylenia terenu, na którym położona jest działka nr [...], ustalenie czy uprzednio na terenie, na którym położona jest ww. działka, znajdowały się pofałdowania i górki pokryte darnią, w sytuacji gdy ustalenie ww. okoliczności wymaga specjalistycznej wiedzy, a wbrew ustaleniom Sądu pierwszej instancji pracownicy organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego nie dysponują tak szeroką wiedzą z dziedziny budownictwa, aby samodzielnie poczynić stosowne ustalenia i na ich podstawie wysnuć wnioski, co doprowadziło do niesłusznego oddalenia skargi,

c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się przez Sąd do wszystkich zarzutów wskazanych w skardze w szczególności brak odniesienia się do zarzutów skarżących w zakresie braku ustalenia przez organy I i II instancji rzeczywistego podwyższenia terenu przedmiotowej działki; który narożnik był brany pod uwagę, jaki teren był brany pod uwagę przy ustalaniu położenia najniższego i najwyższego narożnika, co stanowi istotną okoliczność dla rozstrzygnięcia sprawy i w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi.

Jednocześnie skarżący wnieśli o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym i zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Nadto skarżący wnieśli, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu tj. postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018r. znak: [...] w celu wykazania faktu, że użyta przez inwestorów do celów sporządzenia dokumentacji budowlanej mapa jest nieaktualna.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie godzi się wyjaśnić, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej.

Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżony nią wyrok Sądu pierwszej instancji w pełni odpowiada prawu.

Nie jest sporne, iż przedmiotem oceny legalności dokonywanej przez Sąd pierwszej instancji, była ostateczna decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2019 r., którą w trybie art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane zatwierdzono projekt budowlany zamienny i udzielono inwestorom pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z realizacją budynku usytuowanego na działce nr [...] w miejscowości K. gmina [...] i jednocześnie nałożono na ww. obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na jego użytkowanie. Decyzja ta jest konsekwencją pozostawania w obrocie prawnym wcześniejszej ostatecznej i prawomocnej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] zobowiązującej inwestorów w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane do sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego spornego budynku mieszkalnego, jak również do wykonania na działce nr [...] dołu chłonnego i utwardzenia wjazdu na posesję z ul. [...]. To ostatnie rozstrzygnięcie, co nie jest sporne, zostało ocenione przez sąd administracyjny, który w prawomocnym wyroku z dnia 21 listopada 2019 r. II SA/Lu 438/19 oddalił skargę B. i D. C., uznając decyzję organów nadzoru budowlanego z dnia [...] czerwca 2019 r. za odpowiadającą prawu.

Zatem wobec zrealizowania przez inwestorów obowiązku wykonania na działce nr [...] dołu chłonnego i utwardzenia wjazdu na posesję z ul. [...] (patrz protokoły oględzin z dnia 27 sierpnia 2019 r. i z dnia 3 października 2019 r.), co nie jest przecież kwestionowane, inwestorzy przedstawili również projekt budowlany zamienny spornego budynku mieszkalnego, co zobowiązywało organy nadzoru budowlanego do jego oceny w kontekście normy art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż decyzja zatwierdzająca zamienny projekt budowlany (art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane) zastępuje pozwolenie na budowę w zakresie dokonanych odstępstw, a odesłanie m.in. do art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 powołanej ustawy Prawo budowlane oznacza, że projekt przed zatwierdzeniem powinien być sprawdzony odnośnie zgodności ze wskazanymi tam normami, w szczególności jak w tej sprawie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy czym, obowiązkiem projektanta jest opracowanie projektu zamiennego zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a także w sposób zapewniający doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Decyzja ta kończy postępowanie naprawcze i oznacza zaakceptowanie inwestycji, natomiast obowiązkiem organu jest dokonanie jego sprawdzenia. Natomiast niewykonanie obowiązku przedstawienia projektu budowlanego skutkuje wydaniem jednego z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 51 ust. 5 ustawy Prawo budowlane.

W tej sprawie organ nadzoru budowlanego dokonał prawidłowej oceny zgodności z prawem projektu budowlanego zamiennego przez jego zatwierdzenie i jednocześnie wyraził zgodę na wznowienie robót budowlanych (skoro nie zostały one zakończone) o czym stanowi art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Sąd pierwszej instancji zaakceptował to stanowisko i jest ono właściwe w okolicznościach tej sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedmiotowy projekt zamienny spełnia wymogi z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Natomiast skarga kasacyjna przede wszystkim kwestionuje dokonaną ocenę zgodności przedstawionych rozwiązań projektu budowlanego zamiennego z uregulowaniami uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowy mieszkaniowej "[...]". Zarzuca również brak aktualności map do celów projektowych, jak też naruszenie § 13a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez niewskazanie w projekcie budowlanym przepisów, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania inwestycji oraz nieokreślenie zasięgu obszaru oddziaływania obiektu w formie opisowej i graficznej, co czyni przedmiotowy projekt niezgodnym z obowiązującymi przepisami prawa.

Zarzuty wyżej wskazane nie mogły jednak doprowadzić do uwzględnienia wniesionego środka odwoławczego. Przede wszystkim nie można skutecznie, w realiach tej sprawy, wskazywać na sprzeczność przedstawionych rozwiązań w projekcie budowlanym zamiennym z uregulowaniami uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia2008 r. dot. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowy mieszkaniowej "[...]".

Z analizy akt sprawy wynika, iż realizowany obiekt budowlany (budynek mieszkalny jednorodzinny) znajduje się na obszarze oznaczonym w ww. planie symbolem 2MN – co zgodnie z § 2 planu oznacza tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Dla spornej inwestycji, co trafnie zaznaczył Sąd pierwszej instancji zachowane są warunki dotyczące dopuszczalnej wysokości budynku do głównej kalenicy dachu (do 12 m, jest 8,34 m), ilości kondygnacji (do dwóch nadziemnych z uwzględnieniem poddasza, jest parterowy z poddaszem użytkowym), zachowania wskaźnika intensywności zabudowy (ma być 0,3, według obliczeń projektanta jest 0,299) i powierzchni biologicznie czynnej (ma być co najmniej 60% działki, według obliczeń projektanta jest to 71,92%).

W przeciwieństwie do stanowiska skarżących prezentowanego we wniesionym środku odwoławczym sporna inwestycja nie narusza przepisów planu także w aspekcie zachowania poziomu parteru budynku, zgodnie z § 10 pkt 4 ppkt 4 tego aktu prawa miejscowego. Stosownie bowiem do tej normy forma architektoniczna budynków powinna spełniać następujące ustalenia, w tym w szczególności poziom parteru w nowo wznoszonych budynkach mieszkalnych nie może być wyższy niż 1,2m licząc od poziomu gruntu w najniżej położonym narożniku budynku. Zatem warunkiem zgodności z planem przedstawionego projektu budowlanego zamiennego w powyższym zakresie jest to, by poziom parteru spornego budynku w najniżej położonym narożniku budynku nie był wyższy niż 1,2 m licząc od poziomu gruntu. Przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wyjaśnia czy dotyczy to gruntu pierwotnego, czy też po nawiezieniu ziemi. Zatem, w tych okolicznościach niniejszej sprawy, odczytując przedmiotowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjąć należy, iż dotyczy to poziomu gruntu występującego w chwili przedstawiania właściwego projektu budowlanego, w tym wypadku odnosi się on do projektu budowlanego zamiennego.

Jest oczywiste, w okolicznościach tej sprawy, co zasadnie przyznał Sąd pierwszej instancji, a co potwierdzono w decyzji nakazującej sporządzenie projektu zamiennego, że w trakcie budowy podniesiono teren działki przez nawiezienie ziemi, czego efektem była zmiana rzędnych budynku. Stwierdzono w niej, że według projektu pierwotnego parter przewidziano na rzędnej 196,45, wykonano zaś na rzędnej 197,06. Według mapy wysokościowej znajdującej się w aktach sprawy, działka nr [...], według stanu przed rozpoczęciem budowy, na której jest zlokalizowany budynek znajdowała się na rzędnej 196. Taka warstwica została wskazana także na mapie do celów projektowych. Budynek znajduje się natomiast na rzędnej 197,06, czyli został podniesiony o 1,06 m w stosunku do przewidzianego poziomu w pierwotnym projekcie, przy uwzględnieniu rzędnej 196,45 o 0,61m. Wartość ta, co jest niesporne, znajduje się w najniżej położonym narożniku budynku. Faktem jest, że z kolei w najwyżej położonym narożniku budynku wielkość ta wynosi

około 1,40 m w stosunku do poziomu terenu.

Niemniej jednak odczytując przedstawione wyżej uregulowania § 10 pkt 4 ppkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dot. zabudowy mieszkaniowej "[...]", ujawniona wartość podniesionego terenu o 1,06 m licząc od poziomu gruntu w najniżej położonym narożniku budynku stanowi wartość, która ma decydujące znaczenie dla oceny zgodności przedstawionego projektu budowlanego zamiennego z uregulowaniami ww. planu. Ta wartość nie przekracza dopuszczonej planem wysokości "nie więcej niż 1,2 m od poziomu gruntu w najniżej położonym narożniku budynku". Nie przekracza zatem wartości określonej w planie, co zasadnie przyjął w swych rozważaniach Sąd pierwszej instancji. Dlatego też prawidłowo podkreślono w motywach zaskarżonego wyroku, że ponieważ plan odnosi się do wysokości poziomu gruntu w najniżej położonym narożniku budynku, nie ma potrzeby odnoszenia się do wysokości najwyżej położonego narożnika w stosunku do pierwotnego terenu. Czyniony zatem zarzut skargi kasacyjnej niewłaściwego zastosowania § 10 pkt 4 ppkt 4 uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowy mieszkaniowej "[...]" pozostaje nieusprawiedliwiony.

Nie może zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie. Istotą postępowania, o którym mowa w art. 51 ustawy Prawo budowlane, jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, co należy rozumieć jako stan, w którym wykonane roboty budowlane nie będą pozostawały w kolizji z przepisami prawa, a w szczególności z przepisami Prawa budowlanego. Po ustaleniu jakie odstępstwa od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę miały miejsce w toku prowadzonych robót budowlanych, organ nadzoru budowlanego winien - w decyzji określonej w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, nałożyć na inwestora obowiązek zarówno przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, jak również - w razie konieczności - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Kontrolowane w tej sprawie decyzje wydane zostały w trybie art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, albowiem w oparciu o tę normę prawa materialnego wydano decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożono na inwestorów obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Norma art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane była stosowana w postępowaniu poprzedzającym niniejsze. To skutkiem wydania ostatecznej i prawomocnej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nakazującej przedłożenie przez inwestorów projektu budowlanego zamiennego, jak też nakazującej wykonanie określonych działań (wykonanie dołu chłonnego i utwardzenia wjazdu na posesję) nałożono na inwestorów obowiązki wynikające z art. 51 ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy To w ramach poprzedniego postępowania zmierzającego do ustalenia czy i jakie odstępstwa od projektu budowlanego zostały dokonane i jakie obowiązki wynikające z normy art. 51 ust. 1 pkt 3 należy na inwestorów nałożyć. Prawidłowość ostatecznej decyzji w trybie ww. normy (decyzja [...]WINB z dnia [...] czerwca 2019 r.) potwierdza wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 listopada 2019 r. (II SA/Lu 438/19). W wyroku tym, który wiąże, uznano, że w sprawie prawidłowo zastosowano ww. normę i zaakceptowano zasadność nałożonych wniosków. Kwestia podnoszona w kasacji, a dotycząca obowiązku wywiezienia ziemi nie była objęta rozstrzygnięciem organów nadzoru budowlanego. Niemniej jednak ocena zawarta w wyroku WSA w Lublinie z dnia 21 listopada 2019 r. (II SA/Lu 438/19) nie pozwala uznać zarzutu naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane za zasadny. Stosowanie ww. przepisu miało miejsce w poprzednim postępowaniu, stąd ten zarzut w odniesieniu do przedmiotowej sprawy niezastosowania ww. normy jest całkowicie nieusprawiedliwiony. Jedyną przesłanką wydania decyzji z art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane jest uprzednie wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, co przecież miało miejsce w ramach prowadzonego przed organami nadzoru postępowania naprawczego.

Trzeba wyraźnie wskazać, iż w przywołanym wyżej prawomocnym wyroku z dnia 21 listopada 2019 r. WSA w Lublinie (II SA/Lu 438/19), który, co już podkreślano, wiązał organy nadzoru budowlanego, Sąd pierwszej jednoznacznie wskazał, że: "Z niewadliwych ustaleń organów obu instancji wynika, że działka nr [...] w obrębie wykonanego budynku jest podwyższona o około 60-80 cm w stosunku do rzędnych terenu, jaki istniał przed wybudowaniem domu, co nie zostało przewidziane w projekcie zagospodarowania tej działki, stanowiącym część projektu budowlanego. Stosownie do treści art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego, istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu, z wyjątkiem urządzeń budowlanych oraz obiektów małej architektury. Nie ulega zatem wątpliwości, że wykonane przez inwestorów podniesienie rzędnych działki nr [...] poprzez nawiezienie ziemi należy zakwalifikować jako istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego w rozumieniu art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego. W konsekwencji, zgodnie z wytycznymi Sądu, organy były zobowiązane prowadzić postępowanie w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, co też uczyniły". To stanowisko pozostaje aktualne w realiach niniejszej sprawy.

Stanowiskiem powyższym były związane organy nadzoru budowlanego orzekające w tej sprawie, zatem po wydaniu prawidłowej decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, zobowiązane były ocenić przedłożony projekt zamienny.

Wbrew stanowisku skarżących nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 35 ust. 1 tej ustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Jak już wyżej zaznaczono, chybionym okazał się zarzut sprzeczności przedstawionych rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym zamiennym z uregulowaniami uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowy mieszkaniowej "[...]", zatem nie można przyjąć, iż doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przy ocenie przedmiotowego projektu zamiennego. Dodatkowo podnieść należy, iż przedmiotowy budynek inwestorów nie narusza również warunków technicznych w zakresie jego usytuowania. Został on wybudowany w miejscu wskazanym na mapie do celów projektowych - brak jest podstaw do przyjmowania naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Projekt budowlany zamienny uwzględnia zmiany dokonane przez inwestorów w trakcie realizacji budowy. Z oświadczeń projektantów zawartych w przedstawionym projekcie zamiennym wynika, że został on sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w ramach przedmiotowego postępowania dokonano prawidłowej oceny projektu budowlanego zamiennego przy uwzględnieniu zakresu istotnych odstępstw i dotychczas wykonanych robót oraz mając na uwadze aktualne przepisy.

Kwestia podniesienia spornego terenu, objęta tym zarzutem, przesądzona została w poprzednim postępowaniu prowadzonym w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i jak wówczas ustalono, a co wyżej wykazano, iż z niewadliwych ustaleń organów wynika, że działka nr [...] w obrębie wykonanego budynku jest podwyższona o około 60-80 cm w stosunku do rzędnych terenu, jaki istniał przed wybudowaniem domu, co nie zostało przewidziane w projekcie zagospodarowania tej działki, stanowiącym część projektu budowlanego. Zatem bez wpływu na wynik tej sprawy pozostaje zarzut braku oznaczenia w projekcie budowlanym zamiennym o ile teren wokół budynku został podniesiony.

Nie są także usprawiedliwione pozostałe zarzut skargi kasacyjnej przywołujące wady przedstawionego projektu budowlanego zamiennego, w tym wykonania projektu zagospodarowania działki na mapie z pierwotnego projektu, co zdaniem skarżących nie odzwierciedla rzeczywistych rzędnych podwyższonego terenu działki, a także projekt ten opracowano z naruszeniem §13a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Natomiast co do braku aktualności map dla celów projektowych zarzut ten łącznie z zarzutem niewłaściwego zastosowania art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (zarzut I. pkt d) i e) zamieszczony w petitum kasacji), nie zasługiwał na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wbrew podnoszonym przez skarżących obawom, z lektury akt sprawy nie wynika, by projekt zagospodarowania działki w projekcie zamiennym został opracowany na nieaktualnej mapie do celów projektowych.

Co do zasady nie jest sporne, że projekt budowlany musi spełniać kryteria wynikające z art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w myśl którego powinien on zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony na aktualnej mapie (pkt 1). Naczelny Sąd Administracyjny w pełni akceptuje stanowisko przedstawione w motywach zaskarżonego wyroku, wskazujące, iż w aktach znajduje się mapa do celów projektowych z klauzulą przyjęcia operatu technicznego do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 1 czerwca 2015 r. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przywołanym w motywach zaskarżonego wyroku, zwraca się uwagę na niedopuszczalność kwestionowania w postępowaniu naprawczym treści mapy zasadniczej opatrzonej taką klauzulą. Należy przyjąć, że mapa ta przedstawia aktualny stan faktyczny i prawny odzwierciedlony w zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Organ nadzoru budowlanego musi się jedynie upewnić, czy projekt budowlany sporządzono z wykorzystaniem aktualnej mapy zasadniczej (opatrzonej klauzulą) i nie może badać jej prawidłowości, gdyż do tego uprawniony został organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, działający w odrębnym trybie (patrz: wyrok NSA z 8 stycznia 2020 r. II OSK 3257/19). Zatem słusznie uznano w ramach tego postępowania, że brak jest podstaw do przyjmowania, aby powyższa mapa przyjęcia operatu technicznego do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 1 czerwca 2015 r. nie była aktualna.

W konsekwencji słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że mapa jest aktualna tak długo, jak długo odzwierciedla obecny (teraźniejszy) stan rzeczy istniejący na danym terenie. Zachowanie aktualności mapy nie zależy zatem bezpośrednio od daty jej opracowania, skoro brak przepisów wskazujących na czasookres ważności mapy do celów projektowych, lecz od niezmienności stanu faktycznego na tej mapie odzwierciedlonego. Poza tym na marginesie jedynie zaznaczyć należy, iż projekt zagospodarowania działki inwestorów opracowany w projekcie zamiennym zawiera informację geodety o sporządzeniu tejże mapy według stanu na dzień 25 czerwca 2018 r.

Nie jest także usprawiedliwiony kolejny zarzut niewłaściwego zastosowania art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. e ustawy Prawo budowlane w zw. z § 13a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, bowiem projektant nie wskazał przepisów, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania inwestycji oraz nie określił zasięgu obszaru oddziaływania obiektu w formie opisowej i graficznej. Zgodnie z tym ostatnim przepisem informacja o obszarze oddziaływania obiektu zawiera: 1) wskazanie przepisów prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu; 2) zasięg obszaru oddziaływania obiektu przedstawiony w formie opisowej lub graficznej albo informację, że obszar oddziaływania obiektu mieści się w całości na działce lub działkach, na których został zaprojektowany. Analiza zaskarżonej decyzji jak i przedstawionego projektu budowlanego zamiennego pozwala jednak uznać, że obowiązek wynikający z dyspozycji powołanego wyżej § 13a rozporządzenia został zrealizowany, skoro obszar odziaływania obejmował działki nr [...], [...],[...], jak również działkę skarżących nr [...] - sąsiadującą z inwestycją na której realizowano sporny obiekt budowlany. Ta okoliczność nie jest przecież kwestionowana. Zatem prawidłowo Sąd pierwszej instancji ujawnił, że nieruchomość skarżących została uwzględniona w obszarze oddziaływania obiektu, ustalonym przez organ stosownie do definicji zawartej w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane przez który ustawa rozumie teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Nie może być w żadnym stopniu kwestionowane, że w ramach ustalenia, iż nieruchomość skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, właśnie skarżącym zagwarantowano wszelkie prawa stron. Samo kwestionowanie zarzutu o lakoniczności informacji projektanta w powyższym zakresie nie może skutecznie prowadzić do eliminacji zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, tym bardziej, że skarżący nie sformułowali usprawiedliwionych zastrzeżeń z których wynikałoby, że określony w ten sposób obszar oddziaływania budynku mieszkalnego był wadliwy.

Tym samym żaden z zarzutów naruszenia prawa materialnego w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zasługiwał na uwzględnienie. Podobnie nie są usprawiedliwione zarzuty naruszenia prawa procesowego przywołane we wniesionym środku odwoławczym. Wbrew stanowisku skarżących Sąd pierwszej instancji trafnie zastosował konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi w trybie art. 151 p.p.s.a., albowiem wbrew podnoszonym zarzutom w sprawie tej nie ujawniono naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. uzasadniającego ewentualne zastosowanie przez Sąd normy z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

W sprawie nieuprawniony jest zarzut nieprzeprowadzenia z urzędu dowodów poprzez powołanie biegłego w zakresie ustalenia położenia najniższego i najwyższego narożnika budynku, ustalenia poziomu nachylenia terenu, na którym położona jest działka nr [...].

Organy administracji mają obowiązek podejmować czynności niezbędne do wyjaśniania sprawy, nie zaś wszystkie czynności, których przeprowadzenie ewentualnie postuluje strona postępowania. To, czy dany dowód zostanie przeprowadzony, zależy od przydatności tego dowodu dla wyjaśnienia okoliczności sprawy, co do których organ miał wątpliwości. Szeroki zakres środków dowodowych możliwych do przeprowadzenia w sprawie na podstawie art. 75 k.p.a. nie powoduje konieczności ich przeprowadzenia, jeśli dana okoliczność została już wyjaśniona w oparciu o inny dowód i nie został on podważony (wyrok NSA z 29 marca 2017 r. II OSK 1936/15). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgromadzony materiał dowodowy w rozpatrywanej sprawie był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia, a tym samym zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że dla prawidłowego ustalenia położenia najniższego i najwyższego narożnika budynku nie było potrzeby powoływania biegłego słusznie podkreślając, że pracownicy organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego są fachowcami i dysponują odpowiednią wiedzą z dziedziny budownictwa. Jeżeli skarżący mieli odmienne zdanie powinni przedstawić taką opinię opracowaną we własnym zakresie.

Konkludując powyższe uznać należy, iż przedmiotowe postępowanie w trybie art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane przeprowadzone zostało zgodnie z regułami procedury administracyjnej, co pozwoliło Sądowi pierwszej instancji, jak wyżej zaznaczono, słusznie oddalić skargę stron zaskarżonym wyrokiem.

Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skargi. Co do zasady wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w art. 141 § 4 p.p.s.a., w szczególności gdy nie zawiera stanowiska sądu co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, czy też sąd nie przedstawił podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem – patrz: wyrok NSA z 27 września 2017 r. II OSK 143/16. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, ani stanowiska tego sądu co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego. Zarzut ten służyć ma wykazaniu wadliwości uzasadnienia wyroku, nie zaś niezasadności argumentacji przedstawionej w tym uzasadnieniu – patrz: wyrok NSA z 13 września 2017 r. I FSK 2029/15. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji w sposób bardzo szczegółowy dokonał uzasadnienia wydanego przez siebie wyroku. Zawarł w nim nie tylko swoje własne rozważania w zakresie zasadności oddalenia skargi, ale powołał się również na stanowiska innych sądów orzekających w sprawie. Natomiast jak wynika z utrwalonego poglądu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego – "Sąd nie ma obowiązku odnosić się w uzasadnieniu wyroku do każdego twierdzenia strony zawartego w skardze i w pozostałych pismach procesowych. Obowiązkiem sądu jest bowiem odniesienie się do tych elementów, które są istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to nieczytelnym" (postanowienie NSA z 7 czerwca 2013 r. sygn. II OSK 1217/13; wyrok NSA z 7 września 2017 r. II OSK 2904/16).Tak właśnie uczyniono w tej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku dowodowego w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., albowiem postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 25 kwietnia 2018 r. znajduje się w aktach administracyjnych sprawy i stanowi podstawę materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania. Natomiast Sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Na treść tego postanowienia wskazano już w motywach wyroku WSA w Lublinie z dnia 20 września 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 265/18. Tym samym nie ma jakichkolwiek podstaw do dopuszczania takiego dowodu z dokumentu.

Tym samym na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Jednocześnie w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strony, która ją wniosły, zrzekły się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.