Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 40/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2021-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8 par. 1, art. 11, art. 64 par. 2, art. 63 par. 3a pkt 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 i 3, art. 16 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2021 r. sprawy ze skargi A w [...] na decyzję Nadleśniczego Nadleśnictwa Prószków Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe z dnia 9 grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Nadleśniczego Nadleśnictwa Prószków Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe na rzecz skarżącego Stowarzyszenia A w [...] kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 4 listopada 2020 r. (5 listopada 2020 r. - data wpływu e-maila do organu) A w [...] (dalej: A , wnioskodawca, skarżący) zwróciło się do Nadleśnictwa Prószków o udzielenie informacji dotyczących wszelkich procesów konsultacji społecznych, zgłaszania uwag i współuczestniczenia strony społecznej w decyzjach o gospodarce leśnej, które odbyły się poza procesem tworzenia Planu Urządzenia Lasu (PUL), czyli dotyczących wdrażania już zatwierdzonego PUL, i które miały miejsce w Nadleśnictwie na przestrzeni ostatnich trzech lat. Żądaniem objęto następujące pytania i wnioski:

"1. Wnioskujemy o przesłanie listy przypadków z okresu ostatnich trzech lat, gdy przedstawiciele strony społecznej zgłaszali postulaty, wnioski i uwagi dotyczące prowadzenia gospodarki leśnej na terenie Nadleśnictwa. Dla każdego przypadku wnioskujemy o podanie:

a. Kto zgłaszał postulaty, wnioski i uwagi dotyczące prowadzenia gospodarki leśnej na terenie Nadleśnictwa?

b. Zagadnień, których dotyczyły postulaty, wnioski bądź uwagi zgłaszane przez stronę społeczną.

c. Kanałów komunikacji Nadleśnictwa ze stroną społeczną.

d. Rezultatów zgłaszania postulatów, wniosków i uwag przez stronę społeczną, a w szczególności informacji, czy w wyniku zaangażowania strony społecznej Nadleśnictwo zmodyfikowało swoje palny prowadzenia gospodarki leśnej i jeżeli tak, to w jaki sposób.

e. Dokumentacji komunikacji ze strona społeczną.

2. Czy w najbliższych 12 miesiącach Nadleśnictwo planuje wprowadzenie zmian w procesach rozpatrywania postulatów, wniosków i uwag strony społecznej oraz prowadzenia z nią dialogu na temat gospodarki leśnej? Jeżeli tak, to jakie zmiany są planowane?".

A zastrzegło, że jeśli Nadleśnictwo nie może podać danych osobowych przedstawicieli strony społecznej, to wystarczy ich ogólne opisanie, zaś w przypadku gdy dokumentacja zawiera dane osobowe osób fizycznych, należy zanonimizować dokumenty. A wnioskowało też o udzielenie informacji w sprawie uwag wniesionych anonimowo.

W piśmie z dnia 17 listopada 2020 r. Nadleśniczy Nadleśnictwa Prószków Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe (zwany też Nadleśniczym lub organem) - odnośnie do pytania nr 1 wniosku - zwrócił się do A o doprecyzowanie zgłoszonego żądania we wskazanym w piśmie zakresie oraz poinformował, że wnioskowane informacje nie mogą być udzielone w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, a poza tym mają charakter informacji przetworzonej, zatem stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy A powinno wykazać, dlaczego i w jaki sposób uzyskanie informacji, w tym przetworzonych, jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dopiero po wykazaniu takiego interesu możliwe będzie wyliczenie stosownej opłaty. Z kolei, odnosząc się do pytania nr 2 wniosku, organ stwierdził, że kwestia konsultacji społecznych przy tworzeniu planu urządzenia lasu lub prognozy oddziaływania na środowisko jest uregulowana w odpowiednich przepisach ustawowych, przepisach aktów wykonawczych oraz wynika z instrukcji urządzania lasów i wytycznych dyrektora generalnego Lasów Państwowych. Dalej podniósł, że Nadleśnictwo nie planuje zmian tych przepisów, tylko je stosuje. Jeśli zaś chodzi o postulaty, wnioski i uwagi strony społecznej, sposób ich rozpatrywania zależy od konkretnego przypadku. Dlatego nie można mówić o planowaniu przez Nadleśnictwo zmian w tych "procesach". Dostrzegł również organ, że pytanie o zdarzenia, które jeszcze nie nastąpiły, nie jest pytaniem o informację publiczną.

W odpowiedzi na wezwanie organu A sprecyzowało w piśmie z dnia 1 grudnia 2020 r. (data wpływu do organu), że podstawę prawną wniosku stanowiła ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w której to ustawie nie znajduje się rozwiązanie nawiązujące do informacji publicznej przetworzonej. Dalej uściśliło, że informacje objęte wnioskiem mają dotyczyć okresu od 1 listopada 2017 r. do 3 listopada 2020 r. Wskazało też na sposób interpretowania pojęcia "zgłaszanie postulatów, wniosków i uwag", po czym wyjaśniło, że w przypadku artykułów i doniesień medialnych chodzi o przesłanie tych z nich, które zostały odnotowane przez Nadleśnictwo, i w których poproszono organ o wyrażenie opinii. Ponadto wystarczające będzie ogólne opisanie podmiotów chcących pozyskać informację o gospodarce leśnej, wyrazić opinię w tym zakresie lub współuczestniczyć w podejmowanych decyzjach.

Decyzją nr [...] z dnia 9 grudnia 2020 r. Nadleśniczy Nadleśnictwa Prószków - działając na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429), zwanej dalej u.d.i.p., oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), zwanej dalej K.p.a. - odmówił udostępnienia informacji publicznej we wnioskowanym przez A zakresie. W pierwszej kolejności organ wyjaśnił, że żądane informacje nie stanowią żadnego z rodzaju informacji o środowisku, określonego w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, dlatego nie mogą podlegać udostępnieniu w trybie tej ustawy. Ponadto, zgodnie z jej art. 8 udostępnia się te informacje, które są informacjami znajdującymi się w posiadaniu władz publicznych lub informacjami przeznaczonymi dla władz publicznych, w zakresie, w jakim nie dotyczy to ich działalności ustawodawczej, a w przypadku sądów i trybunałów - działalności orzeczniczej, co oznacza, że w omawianym trybie udostępnieniu podlegają tylko takie dane, które są w jakikolwiek sposób gromadzone zarówno przez organ, do którego skierowany jest wniosek, jak i przez inne podmioty, do których organ może zwrócić się o ich przekazanie, celem udostępnienia. Natomiast w piśmie z dnia 17 listopada 2020 r. Nadleśnictwo wskazało wprost, że nie prowadzi żadnego rejestru lub archiwizacji danych o charakterze czysto nieformalnym czy znajdujących się w źródłach niezwiązanych w żaden sposób z Lasami Państwowymi (np. artykuły prasowe lub wystąpienia na portalach internetowych, które nie są administrowane przez jednostki Lasów Państwowych), a głównie o takie dane wystąpiło A . Skoro wskazane informacje nie znajdują się w posiadaniu Nadleśnictwa (co wynika z wyjaśnień udzielonych wnioskodawcy) oraz organu, do którego Nadleśnictwo mogłoby wystąpić o ich przekazanie, to przyjąć należy, że nie mogą one zostać potraktowane jako informacje o środowisku w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. Nadmienił organ, że pozyskanie żądanych informacji wiązałoby się z koniecznością ich przetworzenia, tj. podjęcia działań zmierzających do wytworzenia informacji na podstawie danych zawartych w źródłach zewnętrznych (portalach internetowych czy społecznościowych, artykułach prasowych). Tymczasem ustawa z dnia 3 października 2008 r. nie przewiduje możliwości przetwarzania informacji. W związku z tym wniosek winien być rozpatrzony w oparciu o przepisy u.d.i.p. Natomiast konsekwencją uznania, że wnioskowana do udostępnienia informacja ma charakter informacji przetworzonej, jest rozpatrzenie wniosku wyłącznie w sytuacji spełnienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, którą to przesłankę podmiot składający wniosek powinien wykazać. Tak się jednak nie stało w niniejszej sprawie, co skutkowało odmownym załatwieniem wniosku.

W skardze na decyzję z dnia 9 grudnia 2020 r. A zarzuciło naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:

- art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 1 pkt 1 lit. a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przez zastosowanie u.d.i.p. w sytuacji, w jakiej wniosek dotyczył informacji o środowisku i jego ochronie,

- art. 77 § 1 i 3 K.p.a. przez arbitralne stwierdzenie, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, podczas gdy okoliczność ta nie została należycie umotywowana, podobnie jak i nie wyjaśniono, dlaczego informacja objęta wnioskiem nie została udostępniona na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r.,

- art. 39¹ § 1 K.p.a. przez doręczenie decyzji w sytuacji, w jakiej nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w tym przepisie,

- "art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 64 § 2 K.p.a." przez brak wezwania do podpisania wniosku w sytuacji, w jakiej zachodzi konieczność wydania odmownej decyzji administracyjnej na podstawie przepisów u.d.i.p.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 74 ust. 3 w zw. z art. 54 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, przez odmowę załatwienia wniosku w sytuacji, gdy nie zachodziły przesłanki do odmowy udzielenia informacji wyrażone w art. 31 ust. 1 Konstytucji RP i art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, "co w efekcie uniemożliwia prowadzenie debaty o gospodarce leśnej, która wyłącznie możliwa jest w oparciu o informacje posiadane przez organ, który w tym wypadku posiada monopol informacyjny".

Na podstawie wskazanych zarzutów A wniosło o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie jej uchylenie. Domagało się również zwrotu kosztów postępowania oraz przeprowadzenia rozprawy.

W uzasadnieniu skargi A przypomniało, że przedmiot wniosku z dnia 4 listopada 2020 r. dotyczył gospodarki leśnej, a mianowicie tego, jak jest kreowana i jakim procesom konsultacyjnym została poddana. Pytania odnosiły się do środowiska oraz jego ochrony, a w takim przypadku pierwszeństwo w zastosowaniu ma ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wyjaśniło także, powołując się na art. 6 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 1 i 4 ustawy o lasach oraz poglądy prezentowane w orzecznictwie sądowym (wyrok NSA z dnia 24 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2267/14, oraz wyrok NSA z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2451/11), że każde działanie związane z planem urządzenia lasu ma związek ze środowiskiem lub jego ochroną, dlatego niezrozumiałe jest stanowisko organu zawarte w decyzji, zwłaszcza gdy uwzględni się treść art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Następnie nadmieniło, że objęte wnioskiem dane pozwolą na ocenę kwestii zaangażowania strony społecznej w kształtowanie lasów. Wedle skarżącego, rozwiązanie prawne przyjęte w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie pozwala na ograniczenie prawa do informacji w przyjęty przez organ sposób, zaś przed wydaniem decyzji należało wezwać skarżącego o złożenie podpisanego wniosku. Ponadto nieprawidłowe było doręczenie decyzji.

W odpowiedzi na skargę Nadleśniczy wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Organ powtórzył, że odnośnie do wniosku skarżącego nie miała zastosowania ustawa z dnia 3 października 2008 r. oraz podkreślił, iż udostępnieniu podlegają tylko informacje znajdujące się fizycznie w posiadaniu zobowiązanego organu, a Nadleśnictwo gromadzi jedynie informacje o wnioskach, postulatach i uwagach związanych z gospodarką leśną, które były skierowane do niego oficjalnie. Dodatkowo w odpowiedzi na skargę zaakcentowano, że żądane informacje wymagały przetworzenia, zaś skarżący nie wykazał, iż za ich udostępnieniem przemawia istotny interes publiczny. Według organu, w toku postępowania nie doszło do naruszenia norm konstytucyjnych, w szczególności nie został naruszony art. 74 ust. 3 i art. 54 ust. 1 Konstytucji RP. Przedmiotu wniosku nie stanowiły bowiem informacje dotyczące stanu bądź ochrony środowiska, zaś drugi ze wskazanych przepisów odnosi się do rozpowszechniania informacji już posiadanych. Nie zgodził się również organ z zarzutem o nieprawidłowym doręczeniu decyzji w formie elektronicznej, ponieważ spełniona została przesłanka z art. 39¹ § 1 pkt 1 K.p.a.

W wyjaśnieniach z dnia 2 marca 2021 r. Nadleśniczy ponownie podtrzymał stanowisko wyrażone w sprawie, uzupełniając je o argument, że Nadleśnictwa nie można zaliczyć do "innych podmiotów wykonujących zadania publiczne dotyczące środowiska i jego ochrony". W tym zakresie odwołał się do poglądu NSA wyrażonego w wyroku z dnia 24 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2267/14. Przedstawił też wywód dotyczący sposobu interpretowania art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. i - przenosząc go na grunt przedmiotowej sprawy - stwierdził, że plan urządzenia lasu nie może być zaliczony "do planów w sprawie ochrony środowiska, ani środków, który ma na celu ochronę tych elementów". Poza tym zgłaszania przez stronę społeczną postulatów, wniosków i uwag dotyczących gospodarki leśnej (wdrażania już zatwierdzonego planu) nie można również uznać za "działania" w rozumieniu ww. przepisu, w którym chodzi o działania władzy publicznej, a nie o postulaty społeczne w zakresie podjęcia lub zaniechania działań przez władze. Nadto trudno założyć, że informacje o rezultatach zgłaszania owych postulatów, wniosków i uwag stanowią same z siebie informacje dotyczące działań wpływających na elementy środowiska czy jego ochronę. Dodatkowo, zdaniem organu, w zaskarżonej decyzji dostatecznie wyjaśniono, dlaczego żądane informacje nie podlegają udostępnieniu na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r., a także dlaczego stanowią informację przetworzoną. Stanowisko w kwestii informacji publicznej przetworzonej potwierdza orzecznictwo sądowe (wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1737/11; wyrok NSA z dnia 21 października 2020 r., sygn. akt I OSK 834/2020). Z kolei, odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku wezwania A do podpisania wniosku, organ dostrzegł, że skarżącemu prawdopodobnie chodziło o art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Dalej wywodził, że w piśmiennictwie przyjmuje się, iż na gruncie u.d.i.p. nie ma przeszkód, by udzielić informacji na wniosek złożony pocztą elektroniczną, nawet gdy nie można ustalić adresata. Jeśli zaś wniosek dotyczy informacji, która nie może być udostępniona, wówczas konieczność zastosowania wobec wnioskodawcy trybu określonego przez przepisy K.p.a. powoduje, że należy zwrócić się do podmiotu, który wysłał e-maila, o przekazanie danych koniecznych dla wydania decyzji. W ocenie organu w niniejszej sprawie dane konieczne dla wydania decyzji zostały zawarte już we wniosku o udostępnienie informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że narusza ona przepisy prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.

Przedstawienie przyczyn, jakie legły u podstaw takiej oceny Sądu rozpocząć należy od wskazania, że kontrolowana decyzja została wydana po rozpatrzeniu wniosku A w [...] , na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (na dzień orzekania przez organ - Dz. U. z 2020 r. poz. 2176), nadal zwanej u.d.i.p. Ustawa ta reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, określając zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej. Stanowi ona wyraz realizacji prawa do informacji publicznej, zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. W myśl tego przepisu obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Stosownie do ust. 2 art. 61 Konstytucji RP prawo do informacji publicznej dotyczy m.in. dostępu do dokumentów. Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi natomiast, że informację publiczną podlegającą udostępnieniu na zasadach i w trybie tej ustawy stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Kategorie takich informacji, w formie przykładowego katalogu, zostały podane w art. 6 u.d.i.p. W orzecznictwie sądowym wskazuje się na konieczność szerokiego ujmowania informacji publicznej, przez którą rozumie się każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Charakter taki ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (por. np. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 8/13, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sadów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Omawianą ustawę o dostępie do informacji publicznej stosuje się wówczas, gdy podmiot, do którego ktoś zwrócił się z wnioskiem o udostępnienie określonych danych mieści się w katalogu podmiotów zobowiązanych do ich udostępnienia, a wskazanych w art. 4 u.d.i.p. Ponadto przedmiot żądania wnioskodawcy musi stanowić informację publiczną w rozumieniu tej ustawy.

W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, warunek podmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej został spełniony. Wedle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej (pkt 1); organy samorządów gospodarczych i zawodowych (pkt 2); podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa (pkt 3); podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (pkt 4); podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (pkt 5). Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1463) lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa zarządza Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe. Z kolei według art. 32 ust. 1 tego aktu Lasy Państwowe jako państwowa jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej reprezentują Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia. Zadania nadleśniczego określa art. 35 ustawy o lasach, stanowiący w ust. 1, że nadleśniczy prowadzi samodzielnie gospodarkę leśną w nadleśnictwie na podstawie planu urządzenia lasu oraz odpowiada za stan lasu, a w szczególności: reprezentuje Skarb Państwa w stosunkach cywilnoprawnych, w zakresie swojego działania (pkt 1); kieruje nadleśnictwem jako podstawową jednostką organizacyjną Lasów Państwowych (pkt 2); bezpośrednio zarządza lasami, gruntami i innymi nieruchomościami Skarbu Państwa, pozostającymi w zarządzie Lasów Państwowych (pkt 2a). Przedstawione regulacje nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że Nadleśniczy Nadleśnictwa Prószków, któremu powierzono realizację zadań publicznych w zakresie ochrony środowiska, to podmiot wymieniony w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., zobowiązany zasadniczo do udostępniania informacji publicznych. Tym samym Sąd nie podzielił odmiennego w tej mierze stanowiska organu, o ile rzeczywiście argumentacja przedstawiona w piśmie procesowym z dnia 2 marca 2021 r. (opisana wcześniej) zmierzała do wykazania, że adresat wniosku nie należy do podmiotów wymienionych w ostatnio podanym przepisie.

Przechodząc już do kontroli zaskarżonej decyzji, celowe jest powtórzenie, że została ona wydana wskutek wniosku A , który to wniosek został rozpoznany na podstawie u.d.i.p. W związku z tym wyjaśnienia wymaga, że co do zasady postępowanie wszczynane na podstawie u.d.i.p. ma charakter odformalizowany. Wniosek składany w tym trybie nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym (poza utrwaleniem go w formie pisemnej), gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów K.p.a. Zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. mają one jednak zastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie chociażby potencjalnie zachodzi możliwość podjęcia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub o umorzeniu postępowania. Na gruncie art. 16 ust. 2 u.d.i.p. powszechnie przyjmuje się, że przepisy K.p.a. stosuje się do całego procesu wydawania decyzji, w tym także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej, o ile organ zmierza do wydania takiej decyzji. Do takich braków formalnych wniosku należy jego podpisanie, zaś brak podpisu winien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 K.p.a. Według tego przepisu, jeżeli podanie nie spełnia innych (niż wskazanie adresu) wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Z kolei po myśli art. 63 § 3a pkt 1 K.p.a. podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, lub uwierzytelniane w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej. W okolicznościach niniejszej sprawy przedmiotowy wniosek został złożony za pośrednictwem zwykłej poczty elektronicznej (poczty e-mail), tym samym nie został odpowiednio podpisany przez osoby upoważnione do reprezentowania A, choć niewątpliwie osoby te zostały wskazane jako autorzy wniosku. Pomimo tego braku formalnego wniosku organ - z naruszeniem art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 3a pkt 1 K.p.a. - nie wezwał A do jego usunięcia.

Nie jest to jedyne naruszenie, jakiego dopuścił się organ. Badając dalej zaskarżoną decyzję, przypomnieć trzeba, że w pierwszym rzędzie organ dokonał kwalifikacji informacji, których udostępnienia domagał się skarżący. Mianowicie oceniał, czy w sprawie będą miały zastosowanie przepisy u.d.i.p., czy też - zgodnie z żądaniem wnioskodawcy - przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie: "u.d.i.ś". Podkreślenia bowiem wymaga, że dla oceny charakteru żądanej informacji nie ma znaczenia podstawa prawna, na którą powołał się wnioskodawca w swoim piśmie, ponieważ nie może ona podważać stosowania normy ustawowej art. 1 ust. 2 u.d.i.p., po myśli której przepisy tej ustawy, co do zasady, nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W tym zakresie słusznie organ wywodził, że w trybie u.d.i.ś. udziela się informacji tylko wtedy, gdy wnioskowana informacja dotyczy informacji o środowisku lub informacji o ochronie środowiska, jednak - w przekonaniu organu - z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak stwierdził, przede wszystkim dlatego, że żądane informacje nie stanowią żadnego z rodzaju informacji o środowisku, określonego w art. 9 ust. 1 u.d.i.ś., wedle którego udostępnieniu (...) podlegają informacje dotyczące:

1) stanu elementów środowiska, takich jak: powietrze, woda, powierzchnia ziemi, kopaliny, klimat, krajobraz i obszary naturalne, w tym bagna, obszary nadmorskie i morskie, a także rośliny, zwierzęta i grzyby oraz inne elementy różnorodności biologicznej, w tym organizmy genetycznie zmodyfikowane, oraz wzajemnych oddziaływań między tymi elementami;

2) emisji, w tym odpadów promieniotwórczych, a także zanieczyszczeń, które wpływają lub mogą wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w pkt 1;

3) środków, takich jak: środki administracyjne, polityki, przepisy prawne dotyczące środowiska i gospodarki wodnej, plany, programy oraz porozumienia w sprawie ochrony środowiska, a także działań wpływających lub mogących wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w pkt 1, oraz na emisje i zanieczyszczenia, o których mowa w pkt 2, jak również środków i działań, które mają na celu ochronę tych elementów;

4) raportów na temat realizacji przepisów dotyczących ochrony środowiska;

5) analiz kosztów i korzyści oraz innych analiz gospodarczych i założeń wykorzystanych w ramach środków i działań, o których mowa w pkt 3;

6) stanu zdrowia, bezpieczeństwa i warunków życia ludzi, oraz stanu obiektów kultury i obiektów budowlanych - w zakresie, w jakim oddziałują na nie lub mogą oddziaływać:

a) stany elementów środowiska, o których mowa w pkt 1, lub

b) przez elementy środowiska, o których mowa w pkt 1 - emisje i zanieczyszczenia, o których mowa w pkt 2, oraz środki, o których mowa w pkt 3.

W ocenie Sądu powyższe stanowisko Nadleśniczego jest przedwczesne, ponieważ nie zostało wystarczająco uzasadnione przede wszystkim w sferze prawnej, ale również i w sferze faktycznej.

Wobec charakteru popełnionych naruszeń wskazać trzeba, że w myśl ogólnej zasady postępowania administracyjnego, ustalonej w art. 8 § 1 K.p.a., organy administracji zobowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny. Zasada ta wiąże się z zasadą przekonywania, sformułowaną w art. 11 K.p.a., zgodnie z którą organy powinny wyjaśniać zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy. W odniesieniu do tych dwóch zasad doniosłą rolę pełni z kolei uzasadnienie decyzji, które nie może być sformułowane ogólnikowo i powinno służyć przekonaniu strony do tego, że rozważono wszystkie istotne okoliczności faktyczne w kontekście obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a. istotny element decyzji administracyjnej stanowi uzasadnienie faktyczne i prawne (pkt 6). Jeśli chodzi o uzasadnienie prawne decyzji, przepis § 3 art. 107 K.p.a. konkretyzuje, że powinno ono zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu decyzji należy zatem przedstawić - w sposób pełny, logiczny i wyczerpujący - tok rozumowania organu. Dopiero wówczas możliwe będzie dokonanie weryfikacji zajętego przez organ stanowiska. Tylko tak sporządzone uzasadnienie stanowi o spełnieniu warunku wydania decyzji o przekonującej treści.

Zdaniem Sądu orzekający w sprawie Nadleśniczy nie sprostał powyższym obowiązkom, naruszając wskazane wyżej przepisy. Ocena co do braku podstaw do zastosowania w sprawie wniosku skarżącego przepisów u.d.i.ś. nie wynika bowiem z prawidłowo dokonanej przez organ analizy art. 9 ust. 1 tej ustawy, przedstawionej następnie w uzasadnieniu decyzji. Tak więc rację ma A, gdy zarzuca, że stanowisko w tym zakresie jest arbitralne, bo organ w ogóle nie omówił zastosowanego przepisu, ograniczając się wyłącznie do zacytowania art. 9 ust. 1 u.d.i.ś. i lakonicznego podsumowania, że objęte wnioskiem informacje nie mieszczą się w żadnej z kategorii informacji o środowisku. Niewątpliwie, sporządzone w ten sposób uzasadnienie w tak kluczowej dla sprawy kwestii, czyli trybu, w jakim należy rozpoznać wniosek skarżącego, jest niewystarczające. Niewskazanie motywów zajętego stanowiska, tak aby można było odtworzyć tok myślowy oraz poglądy prawne organu, świadczy o naruszeniu art. 107 § 3 K.p.a. z uwagi na brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, a także o naruszeniu opisanej wcześniej zasady przekonywania o słuszności wydanego rozstrzygnięcia oraz zasady pogłębiana zaufania obywateli do władzy publicznej. Sąd zgodził się ze skarżącym, że ze względu na zakres wniosku i treść pytań, pogłębionej analizy wymagały w szczególności regulacje przytoczonego wcześniej pkt 3 art. 9 u.d.i.ś. Nie można przecież nie dostrzec, że część pytań zawartych w punkcie 1 wniosku, po ich sprecyzowaniu, dotyczyła zgłoszonych do organu przez stronę społeczną postulatów, wniosków i uwag w sprawach związanych z prowadzoną gospodarką leśną oraz ewentualnych rezultatów tych działań, a więc kwestii odnoszących się wprost do stanu lub ochrony elementów środowiska. Inną rzeczą natomiast jest to, czy faktycznie takie postulaty, wnioski i uwagi były do organu kierowane i czy zaskutkowały podjęciem konkretnych środków lub wdrożeniem działań wpływających lub mogących wpłynąć na elementy środowiska, czy też mających na celu ochronę tych elementów. Zaznaczyć trzeba, że analiza wniosku pod kątem rozwiązań przyjętych w art. 9 pkt 3 u.d.i.ś., przedstawiona dopiero w skierowanym do Sądu piśmie procesowym z dnia 2 marca 2021 r., jest spóźniona i nie może wpłynąć na ocenę legalności wydanej decyzji.

Powyższego stanowiska Sądu nie może zmienić dalsza argumentacja zaprezentowana w decyzji, a która - według organu - ma potwierdzać brak możliwości zastosowania przepisów u.d.i.ś. Otóż, w tej części uzasadnienia skupiono się na kwestii nieposiadania żądanych "danych o charakterze czysto nieformalnym, czy też znajdujących się w źródłach niezwiązanych w żaden sposób z Lasami Państwowymi (tj. artykuły prasowe czy też wystąpienia na portalach internetowych nieadministowanych przez jednostki LP)". Organ wywodził, że skoro takie dane nie znajdują się w posiadaniu Nadleśnictwa oraz żadnego innego organu, do którego Nadleśnictwo mogłoby wystąpić o ich przekazanie celem udostępnienia, to przyjąć należy, iż nie mogą one zostać potraktowane jako informacje o środowisku. Odnosząc się do tych stwierdzeń, zauważenia wymaga, że na gruncie obu omawianych ustaw (u.d.i.p. - art. 4 ust. 3; u.d.i.ś. - art. 8 ust. 1) zobowiązany podmiot udziela informacji publicznej wyłącznie znajdującej się w jego posiadaniu. Dlatego wskazana przez organ okoliczność braku odpowiednich danych jest bez znaczenia dla oceny, na podstawie jakich przepisów należało rozpoznać wniosek w niniejszej sprawie. Poza tym - co ważne - Nadleśniczy błędnie założył, że spoczywał na nim obowiązek poszukiwania wnioskowanych do udostępnienia informacji w innych organach czy w mediach.

Ostatnio poczynioną uwagę należy także odnieść do kolejnych wywodów organu, dotyczących uznania żądanej informacji za informację publiczną przetworzoną. W tym zakresie stwierdzono, że pozytywne załatwienie wniosku A wymagałoby "przeprowadzenia przez Nadleśnictwo działań prowadzących do wytworzenia żądanych informacji z danych zgromadzonych w źródłach zewnętrznych, takich jak portale internetowe i społecznościowe, czy też zestawienia artykułów prasowych za okres wskazany przez wnioskodawcę". Zaznaczono również, że u.d.i.ś. "nie przewiduje możliwości przetwarzania informacji o środowisku, nakazując wprost udostępnianie informacji znajdujących się w posiadaniu organu lub dla tego organu przeznaczonych, w związku z powyższym Nadleśnictwo uznaje, iż wniosek winien być rozpoznany w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej". W konsekwencji przyjęto, że objęta wnioskiem informacja stanowi informację przetworzoną, zaś w okolicznościach sprawy A nie wykazało, by za jej udostępnieniem przemawiał szczególnie istotny interes społeczny. W odniesieniu do tego fragmentu wywodów wskazać przyjdzie, że powyższe stanowisko organu jest wadliwe z dwóch zasadniczych powodów. Po pierwsze, nie uwzględnia ono treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p., stanowiącego, że obowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są wyłącznie te podmioty, które są w posiadaniu takich informacji (o czym już była mowa wcześniej). Z regulacji tej należy wyprowadzić wniosek, że w sytuacji gdy organ nie dysponuje żądanymi danymi, to należy o tym fakcie zawiadomić wnioskodawcę. Po drugie, organ błędnie interpretuje pojęcie "informacji publicznej przetworzonej", uznając, że chodzi tu o wytworzenie informacji z danych, których fizycznie nie posiada, a zgromadzonych "w źródłach zewnętrznych". Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. U.d.i.p. nie definiuje wprost pojęcia informacji przetworzonej, o której stanowi art. 3 ust. 1 pkt 1. Na podstawie utrwalonych poglądów sądów administracyjnych przyjmuje się, że informacją publiczną przetworzoną jest informacja, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym, podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste. Inaczej mówiąc, udostępnienie żądanej informacji nie stanowi tylko technicznego przeniesienia danych, lecz wymaga potrzeby przeprowadzenia odpowiednich analiz, obliczeń, zestawień, wyciągów czy usuwania danych chronionych prawem, które to zabiegi czynią informacje proste informacją przetworzoną. Informacja przetworzona to informacja, którą podmiot zobowiązany na dzień złożenia wniosku nie dysponuje (nie posiada gotowej informacji odpowiadającej żądaniu), w związku z czym jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności połączonych z sięgnięciem do dokumentacji źródłowej oraz zaangażowaniem do tych czynności określonych środków osobowych i finansowych, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania. Informacja przetworzona jest więc jakościowo nową informacją powstałą w wyniku czynności technicznych i określonego działania intelektualnego na zbiorze informacji prostych już znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, przygotowaną specjalnie dla wnioskodawcy według wskazanych przez niego kryteriów. W orzecznictwie zwraca się też uwagę, że w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może zmuszać do podjęcia takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, ponieważ powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 2622/16; wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2124/16; wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14; wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14). Zatem, dla oceny, czy w sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną, nie ma najmniejszego znaczenia to, czy podmiot zobowiązany jest w posiadaniu informacji. Błędnie więc założył organ, że o przetworzonym charakterze informacji publicznej świadczy konieczność jej poszukiwania, a w dalszej kolejności wytworzenia informacji z danych zgromadzonych w źródłach zewnętrznych. Tym samym uzasadniony jest wniosek, że organ naruszył art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., dokonując jego wykładni w oparciu o nieprawidłowe przesłanki.

Niezależnie od powiedzianego dotąd Sąd uznał, że również w sferze faktycznej zaskarżona decyzja zawiera istotne braki. Nawet po szczegółowym zapoznaniu się z jej uzasadnieniem nie można ustalić w sposób pewny, do których żądań wniosku odnosił się organ. Przypomnieć trzeba, że w punkcie 1 wniosku A dobitnie stwierdziło, że chodzi o procesy konsultacji społecznych, zgłaszania uwag i współuczestniczenia strony społecznej w decyzjach o gospodarce leśnej. W tym zakresie domagano się przesłania konkretnych informacji o wnioskach, postulatach i uwagach związanych z prowadzeniem tej gospodarki na terenie Nadleśnictwa Prószków. Natomiast w decyzji nie podano nawet, czy do organu faktycznie wpłynęły od strony społecznej wskazywane przez wnioskodawcę postulaty, wnioski i uwagi, a jeśli tak, to czy na ich podstawie wdrożono jakieś działania mające wpływ na gospodarkę leśną. Nadleśniczy akcentował jedynie, że "nie prowadzi żadnego rejestru czy też archiwizacji danych o charakterze czysto nieformalnym, czy też znajdujących się w źródłach niezwiązanych w żaden sposób z Lasami Państwowymi", by potem podsumować, że "głównie o takie dane wystąpiło A ", co jednak - w ocenie Sądu - nie znajduje potwierdzenia w dokumentacji sprawy. W świetle przytoczonych stwierdzeń nasuwa się uzasadniona wątpliwość, czy organ dobrze zrozumiał intencje wnioskodawcy, któremu zależało na otrzymaniu wszelkich informacji dotyczących procesu konsultacji społecznych i zaangażowania strony społecznej w kształtowanie lasów zarządzanych przez Nadleśniczego, w szczególności tych, które skierowane były do organu oficjalnie. W piśmie precyzującym przedmiot wniosku A wyraźnie bowiem oświadczyło, że nawet w przypadku artykułów i doniesień medialnych chodzi o przesłanie tych z nich, które zostały odnotowane przez Nadleśnictwo, i w których poproszono organ o wyrażenie opinii. Myli się zatem organ, gdy twierdzi, że wnioskodawca domagał się informacji znajdujących się głównie w źródłach niezwiązanych z Lasami Państwowymi.

Przedstawione wadliwości polegające na braku wskazania w decyzji koniecznych dla rozstrzygnięcia ustaleń oraz na sporządzeniu uzasadnienia w niewłaściwy, a miejscami nawet w mylący sposób, stanowią podstawę do postawienia zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Przepisy te nakładają na organy administracji obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej i podejmowania rozstrzygnięcia na podstawie wszechstronnie wyjaśnionego stanu faktycznego. Rozstrzygnięcie powinno zaś zostać szczegółowo omówione nie tylko w uzasadnieniu prawnym, ale również w uzasadnieniu faktycznym decyzji, a ustalenia organu nie mogą wzbudzać żadnych wątpliwości. Zdaniem Sądu komentowane uzasadnienie faktyczne nie spełnia ww. wymogów.

Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego trybu doręczenia decyzji, wskazać przyjdzie, że art. 39¹ § 1 K.p.a. przewiduje doręczenie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania spełni jeden z następujących warunków: złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej (pkt 1); wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi adres elektroniczny (pkt 2); wyrazi zgodę na doręczenie pism w postępowaniu za pomocą tych środków i wskaże organowi adres elektroniczny (pkt 3). W pierwszym przypadku, na który powołano się w odpowiedzi na skargę dla uzasadnienia prawidłowości doręczenia zaskarżonej decyzji, organ administracji publicznej jest obowiązany do dokonywania doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej, gdy strona lub uczestnik postępowania na prawach strony złoży podanie o wszczęcie postępowania administracyjnego w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu. Obowiązek ten dotyczy wyłącznie danego postępowania administracyjnego w danej sprawie administracyjnej (por. komentarz do art. 39¹ K.p.a. - M. Jaśkowska. M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, opubl. LEX/el 2021). W niniejszej sprawie skarżący nie złożył jednak podania o wszczęcie postępowania administracyjnego, a jedynie wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Jego wniosek o doręczenie w formie elektronicznej odnosił się tylko do udostępnienia żądanej informacji publicznej, co jednoznacznie wynika z jego treści. Bezspornie nie wystąpiły również pozostałe przypadki wymienione w komentowanym przepisie, ujęte w pkt 2 i 3. Organ nie może zatem zasadnie twierdzić, że był uprawniony do doręczenia wydanej w sprawie decyzji poprzez pocztę e-mailową. Oceniając wagę popełnionego naruszenia, Sąd miał na uwadze, że stosownie do art. 110 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie skarżący został poinformowany o treści decyzji i o przysługującym środku zaskarżenia. Skoro zatem decyzja znalazła się w posiadaniu skarżącego, chociaż nie nastąpiło to zgodnie z przepisami regulującymi kwestie doręczeń, to należy przyjąć, że weszła ona do obrotu prawnego i wiąże organ, który ją wydał. Dostrzec też trzeba, że A skutecznie skorzystało z prawa zaskarżenia decyzji, dlatego uchybienie organu w postaci przesłania decyzji drogą mailową nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

W podsumowaniu Sąd uznał, że z przedstawionych wyżej przyczyn skargę należało uwzględnić. Dlatego niecelowe jest dalsze badanie zaskarżonej decyzji w kontekście pozostałych zarzutów skargi, zwłaszcza że odniesienie się do nich będzie możliwe dopiero po dokonaniu ustaleń i po przedstawieniu motywów rozstrzygnięcia we wskazanym przez Sąd zakresie, o ile oczywiście w sprawie przedmiotowego wniosku organ ponownie wyda decyzję odmowną.

W ocenie Sądu, wszystkie ujawnione naruszenia są tego rodzaju, że mogły mieć lub miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż stanowią efekt braku rozpoznania sprawy w jej całokształcie i rozważenia istotnych okoliczności faktycznych, a także dokonania wadliwej wykładni zastosowanego przepisu.

Wobec powyższego Sąd - na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję, jako podjętą z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Z kolei rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania uzasadnia przepis art. 200 P.p.s.a. i obejmuje uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 200 zł.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Rzeczą organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa, zgodnie z dyspozycją art. 153 P.p.s.a.