Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1656/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: §2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 a także § 3 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 121
journal: Dz.U. 2018 poz 799
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. WSA Tomasz Stawecki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 594/18 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 594/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę orzekła jak następuje: 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...]; 2. zasądził od Wojewody [...] na rzecz [...] kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą spółce [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "inwestor"), pozwolenia na budowę obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą numer [...] w miejscowości [...], gmina [...], na działce o nr ewid. 988.

Po analizie zebranych dokumentów w sprawie organ I instancji uznał, że:

planowana inwestycja nie znajduje się w obrębie żadnego z obszarów chronionych przyrodniczo, ani na terenie obszaru Natura 2000;

rozpatrywana instalacja radiokomunikacyjna nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

- pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od granicznych określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi nie występują w miejscach ich przebywania;

- na podstawie będącej elementem projektu budowlanego kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej, stwierdzono, że dla przedstawionej przez inwestora konfiguracji anten sektorowych rozpatrywana instalacja radiokomunikacyjna nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania wskazanej decyzji wydał Wójt Gminy [...] w dniu [...] grudnia 2017 r. Podkreślono też, że w świetle rozpatrywanego projektu budowlanego miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten sektorowych i dlatego organ I instancji nie uznał za uzasadnione zastrzeżeń wniesionych przez mieszkańców [...] i ocenił, że planowana inwestycja nie narusza uzasadnionego interesu osób trzecich.

Z kolei organ II instancji ponownie zbadał ww. ustalenia faktyczne i prawne dotyczące parametrów przedmiotowej stacji bazowej i potwierdził prawidłowość ocen i kwalifikacji prawnych przyjętych przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazał także na prawidłowość zastosowania art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych z dnia 7 maja 2010 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 2062), a także postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Nr VII/46/03 Rady Gminy [...] z dnia 9 lipca 2003 r. (Dz. Urz. Województwa [...] nr 265, poz. 2326) wraz ze zmianą Nr XLIII/241/10 Rady Gminy [...] z dnia 24 czerwca 2010 r., (Dz. Urz. Województwa [...] nr 233, poz. 1880). Biorąc to pod uwagę, organ II instancji wskazał, że według art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332; dalej: "Prawo budowlane") w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a za taką sytuację organ uznał analizowaną sprawę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie [...] wniósł o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach, wskazując na naruszenie art. 8 § 1, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 160 Kodeksu karnego, art. 63 ust. 3 pkt 1, art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397; "rozporządzenie z 2010 r.").

Sąd I instancji uznał, że skarga jest uzasadniona. W ocenie Sądu w świetle art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, na organie spoczywa obowiązek poczynienia własnych ustaleń dotyczących zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w tym rozważenia wymagała kwestia, czy planowana inwestycja wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, a ich odzwierciedlenie powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Z obowiązku tego organy nie wywiązały się należycie. W świetle przywołanego art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, podstawowe znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy miała ocena, czy budowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wprawdzie organ wydający pozwolenie na budowę nie jest uprawniony do oceny prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ani też oceny zapadłych w tymże postępowaniu rozstrzygnięć, to jednak nie może on pominąć okoliczności, że pomimo wniosku inwestora złożonego w trybie art. 73 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, postępowanie takie w ogóle nie zostało zakończone w formie decyzji.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:

I. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez, jak wynika z treści uzasadnienia wyroku, błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że organy administracji I i II instancji nie przeprowadziły we własnym zakresie postępowania dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy i nie ustaliły tegoż stanu faktycznego, a w szczególności jakoby nie dokonały weryfikacji czy projektowana inwestycja nie stanowi ani przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też przedsięwzięcia mogącego przynajmniej potencjalnie na środowisko oddziaływać i tym samym niezasadne przyjęcie, iż organy administracji obu instancją naruszyły przepisy art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a.;

b. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. - w związku z art. 80 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organy administracji nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, pominięcie przez Sąd I instancji ustaleń dokonanych zarówno przez organ I, jak i organ II instancji,

c. naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez zastosowanie i uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne przed organami administracji publicznej nie było dotknięte wadą polegającą na innym naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

d. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) zwanej dalej "p.u.s.a." w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie to jest nieprawidłowe spełnienie funkcji kontrolnej, gdyż pomimo nie naruszenia przepisów prawa przez organy administracji publicznej I i II instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w zaskarżonym wyroku uchylił decyzję organu obu instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania;

e. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu wyroku wskazań, co do dalszego postępowania przez organ administracji publicznej przy jej ponownym rozpatrzeniu, które nie znajdują oparcia w przepisach prawa i stanie faktycznym sprawy

II. naruszenie przepisów prawa materialnego:

a. naruszenie § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8, a także § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, polegające na błędnym i bezpodstawnym przyjęciu, że w stanie faktycznym w ocenie Sądu możliwe jest zaliczenie inwestycji skarżącej do kategorii inwestycji mogących wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdy planowane przedsięwzięcie nie jest inwestycją zaliczaną do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko gdyż jego parametry krytyczne nie kwalifikują go do takiego, zaś § 3 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia z 2010 r., gdy nie jest możliwe dokonywanie sumowania parametrów tego typu inwestycji (parametry pojedynczej anteny nie sumują się z parametrami innej anteny), a co za tym idzie nie jest możliwe zastosowanie tego przepisu. W przedmiotowej sprawie inwestycja skarżącej, z uwagi na parametry techniczne tegoż przedsięwzięcia nie należy do kategorii przedsięwzięć wskazanych w przepisach rozporządzenia z 2010 r.

b. naruszenie przez pominięcie art. 121 ustawy Prawo ochrony środowiska, gdyż WSA dokonując rozważań na temat przyszłej, ewentualnej zabudowy na terenach sąsiednich do inwestycji nie bierze pod uwagę faktu, iż na Skarżącej w każdym czasie ciąży obowiązek zapewnienia jak najlepszego stanu środowiska. Ma to ten skutek, że w sytuacji zmiany otoczenia inwestycji, w wyniku którego doszłoby do powstania nowych miejsc dostępnych dla ludności - prowadzący instalację jest zobowiązany do podjęcia działania, które wyeliminują sytuację przekroczenia poziomów pól elektromagnetycznych do co najmniej dopuszczalnych, gdyby w wyniku powstania tych nowych miejsc dostępnych dla ludności zaistniałyby przekroczenia. Zabezpieczenie działek znajdujących się w obszarze oddziaływania stacji bazowej znajduje się w treści działu VI ustawy Prawo ochrony środowiska, tj. ochrona przed polami elektromagnetycznymi. Wskazać należy, że ustawodawca w art. 121 ww. ustawy nakazał wprost, że ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez:

- utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach;

- zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane.

W konsekwencji oznacza to, że prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do takiego wykorzystywania swej instalacji aby dochowane były wymogi określone w art. 121 Prawa ochrony środowiska, a więc tak aby utrzymane były poziomy pól poniżej poziomów dopuszczalnych lub na poziomach dopuszczalnych, a w razie zaistnienia przekroczenia poziomów pól ustawa wymaga zmniejszenia poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie merytoryczne skargi, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, mimo wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.). Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 1 powołanej ustawy w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Istotą niniejszego postępowania oraz argumentacji zawartej w zarzutach skargi kasacyjnej jest ustalenie czy inwestycja wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, co zasugerował w swoim wyroku Sąd I instancji, a z czym nie zgadza się skarżąca kasacyjnie.

Na wstępie wypada podkreślić, że generalną zasadą postępowania o pozwolenie na budowę jest prawidłowe ustalenie czego inwestycja dotyczy. Prawidłowo ustalony zakres inwestycyjny będzie wyznaczał oś przepisów, które następnie należy wziąć pod uwagę analizując legalną możliwość zrealizowania inwestycji. I tak, w niniejszej sprawie zasadniczą kwestią było ustalenie czy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą będzie inwestycją wymagającą przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, podstawą ustalenia, czy dla danego przedsięwzięcia wymagane jest (lub może być) przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko są przepisy rozporządzenia z 2010 r.

Z przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: rodzaj anteny (radiokomunikacyjne, radionawigacyjne, radiolokacyjne); liczba anten; moc promieniowania poszczególnych anten; emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi; występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej innej podobnej instalacji. Określenie tych parametrów technicznych inwestycji pozwoli na dokonanie jej kwalifikacji i charakteru. Jednym z podstawowych parametrów takiej inwestycji (np. stacji bazowej telefonii komórkowej) jest ilość i moc anten. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie już podkreślał, że dla poczynienia prawidłowych ustaleń, w jaki sposób dana inwestycja wpłynie na środowisko niezbędne jest określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ich ewentualne nakładanie się spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wartości dopuszczalne. Tym samym niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia (por. wyroki NSA sygn. akt II OSK 3436/18 z dnia 17 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 1809/16 z dnia 1 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 907/18 z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 262/19; http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Jednocześnie pod uwagę wziąć należy, że wprawdzie w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. mowa jest o wyznaczeniu równoważnej mocy promieniowania izotropowo dla pojedynczej anteny, ale już zarzucany w skardze kasacyjnej § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010 r. przewiduje sumowanie parametrów planowanego przedsięwzięcia i parametrów realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju, gdy planowane przedsięwzięcie nie osiągnęło progów określonych w ust. 1.

Z powyższego wynika przede wszystkim, co prawidłowo zaakcentował Sąd I instancji, że dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia. Sąd Wojewódzki nie nakazał - wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej - przeprowadzenia postępowania, ani dokonania oceny oddziaływania na środowisko, lecz wskazał, że organy orzekające w sprawie spornego pozwolenia na budowę potraktowały temat pobieżnie, bez poczynienia własnych ustaleń dotyczących zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w tym rozważenia, czy planowana inwestycja wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Za niesłuszne należy zatem uznać zarzuty naruszenia § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8, a także § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010 r. Słowami kluczowymi są: czy "jest możliwe zaliczenie inwestycji do kategorii inwestycji mogących wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach" To właśnie winien ustalić i poddać analizie organ, a jego analiza winna znaleźć odzwierciedlenie w poddającym się kontroli orzeczeniu. Podjęte przez organy nadzoru budowlanego działania należało uznać za niewystarczające.

Za niezasadny uznać należy również zarzut pominięcia przez Sąd I instancji art. 121 ustawy Prawo ochrony środowiska. Argumentacja dotycząca kontroli przez Sąd Wojewódzki tego przepisu będzie brana pod uwagę dopiero, gdy zostanie on zastosowany przez orzekające w sprawie organy, w szczególności, gdy już ustalą czy inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym nie będzie szkodliwa dla życia i zdrowia okolicznych mieszkańców oraz nie będzie negatywnie wpływać na środowisko naturalne w obrębie inwestycji. Na obecnym etapie, brak zasadności dla rozważania kwestii nie zbadanych przez organy w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Powszechnie już uznaje się, że budowa i instalacja anten oraz stacji bazowych telefonii komórkowych może być przedsięwzięciem zaliczanym do oddziałujących na środowisko. Tym samym badający wniosek o pozwolenie na budowę organ winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające z powyższym zakresie, a w dalszej kolejności czy nie będzie szkodliwa dla życia i zdrowia okolicznych mieszkańców i jak będzie wpływać na środowisko naturalne w obrębie inwestycji.

Brak jednocześnie podstaw do uznania za skuteczne zarzuty naruszenia przepisów postępowania wyprowadzane przy powołaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. oraz normy systemowej zawartej w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez niewłaściwe spełnienie funkcji kontrolnej przez Sąd I instancji. Zauważyć należy, że uzasadnienie wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Zawiera elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji przedstawił stan sprawy zgodnie ze stanem rzeczywistym. Uzasadnienie przedstawia jasne stanowisko Sądu co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, nadto Sąd przedstawił podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Możliwa jest więc kontrola instancyjna takiego wyroku. W takiej sytuacji nie można mówić o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1271/19). Abstrakcyjna norma procesowa zawarta w art. 141 § 4 p.p.s.a. została przez skarżącego kasacyjnie odniesiona do okoliczności zamieszczenia w uzasadnieniu wyroku wskazań dla organów do dalszego postępowania nie mających oparcia w przepisach prawa. Jest oczywiste, że tego rodzaju teza zawiera w sobie próbę oceny prawidłowości orzeczenia. Tymczasem, powołując się na zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować treści i trafności merytorycznej wyroku, a jedynie brak możliwości instancyjnej kontroli orzeczenia, co w sprawie nie zaistniało. Dokonując rzetelnej analizy sprawy Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił swoją ocenę, prawidłową w opinii Sądu Naczelnego, w pełni odpowiadającą zarzucanym przepisom, w tym również art. 107 § 3 k.p.a.

Dodać można, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej i kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jest to przepis ustrojowy określający podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne. Do naruszenia tego przepisu przez Sąd dochodzi wówczas, gdy sąd rozpoznający sprawę uchyli się od obowiązku wykonania kontroli zaskarżonej decyzji, co w niniejszej sprawie miejsca nie miało. Zaskarżony wyrok został wydany po rozpoznaniu skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Okoliczność, że skarżąca kasacyjnie spółka nie zgadza się z wynikiem tej kontroli, nie stanowi naruszenia tego przepisu.

Stwierdzić zatem należy, że żaden z przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów nie mógł stanowić o nieprawidłowościach w przeprowadzonym przez Sąd Wojewódzki postępowaniu. Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, zaskarżony zaś wyrok odpowiadał prawu, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.