Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 37/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7,  art. 35,  art. 77
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 16 lipca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 lipca 2019 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółki A. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania Wójta Gminy w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Ferma "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. (dalej jako: Spółka lub strona skarżąca), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy S.J. (dalej jako: organ) w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, polegającego na "Dostosowaniu istniejącej instalacji do odchowu i tuczu indyków w S.J., gmina S. J., do wymagań niezbędnych do prowadzenia chowu brojlerów kurzych o maksymalnej jednorazowej obsadzie stanowisk hodowlanych wynoszącej 1 200,00 DJP", polegające na rażącym przekroczeniu terminów do załatwienia sprawy. Mając powyższe na uwadze strona skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności lub/i przewlekłego postępowania w sprawie, zobowiązanie organu do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga, zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu podniesiono, że wniosek o wydanie przedmiotowej decyzji został złożony w dniu 11 czerwca 2018 r., zaś zgodnie z art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzja powinna zostać wydana w terminie miesiąca od dnia wpływu kompletnego wniosku bądź w sprawach szczególnie skomplikowanych w terminie dwóch miesięcy. Tymczasem w niniejszej sprawie organ prowadzi postępowanie przez okres prawie 10 miesięcy. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, podniesiono, że organ administracji nie może skutecznie bronić się przez zarzutem bezczynności, jeżeli inny organ administracji był bezczynny lub działał z opóźnieniem, czego skutkiem było przyczynienie się do niezałatwienia sprawy w terminach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym, w ocenie strony skarżącej, organ nie może usprawiedliwiać swojej bezczynności lub przewlekłości faktem nieuzyskania opinii organów uzgadniających, lecz powinien podjąć kroki do uzyskania opinii w możliwie jak najszybszym czasie, aby wydać decyzję w ustawowym terminie. Zaznaczono przy tym, że na chwilę obecną wszystkie wymagane dokumenty zostały skompletowane. W związku z powyższym, zdaniem strony skarżącej należy uznać, że w przedmiotowej sprawie organ dopuścił się bezczynności oraz prowadził postępowanie w sposób przewlekły, gdyż nie podejmował żadnych czynności, co nie ma usprawiedliwienia w przepisach prawa, ewentualnie między podjętymi czynnościami występowały nadmierne okresy bezczynności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu przedstawiono dokładnie przebieg postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, podkreślając, że charakter wniosku, obszerność materiału dowodowego, liczne wnioski i uwagi społeczeństwa, a także stron postępowania oraz protesty społeczne, w szczególności mieszkańców terenów przyległych do planowanej inwestycji, wymagały przeprowadzenia przez organ dodatkowych czynności wyjaśniających. Dodano również, że sam raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz jego uzupełnienie miały rozbudowany charakter i były wielokrotnie uzupełniane przez wnioskodawcę, który z własnej winy przedłużał toczące postępowanie opieszale uzupełniając dokumentację lub bezpośrednio wnosząc o wydłużenie terminów. Uwzględniając powyższe okoliczności, mając na względzie treść art. 35 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego działania podejmowane przez organ nie mają na celu przedłużania postępowania, lecz fachowe i wnikliwe przeprowadzenie postępowania. Podejmowane czynności zmierzają do końcowego załatwienia sprawy, co w świetle stanu faktycznego i skomplikowanego charakteru sprawy niesie konieczność prowadzenia przedłużonego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Kontrola sądu sprowadza się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności.

Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a.). Ponadto - w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. - sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku takiej skargi w obecnym stanie prawnym skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.

W ocenie Sądu wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zaznaczyć, że strona skarżąca dopełniła wymogu formalnego, jakim jest, stosownie do art. 53 ust. 2b p.p.s.a., wniesienie ponaglenia do organu wyższego stopnia, rozstrzygnięte postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia "[...]", który stwierdził, że organ nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Przede wszystkim podkreślić należy, że z bezczynnością lub przewlekłością postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Zatem dla uznania bezczynności bądź stwierdzenia przewlekłości postępowania konieczne jest ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Należy zauważyć, że zarówno Kodeks postępowania administracyjnego, jak i przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia przewlekłości postępowania. Zakres znaczeniowy tego terminu będą w takiej sytuacji wyznaczały ogólne zasady postępowania administracyjnego oraz regulacje procesowe dotyczące terminów zakreślanych organom do załatwienia sprawy. Uwzględnić zatem należy, że zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 2096 ze zm., dalej jako: k.p.a.) organy administracji mają działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami do jej załatwienia oraz, że powinny dążyć do ustalenia prawdy materialnej, podejmując z urzędu lub na wniosek stron wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

W orzecznictwie przyjmuje się, że z przewlekłością postępowania mamy do czynienia, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych), pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (por. wyroki NSA: z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1956/12 oraz z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3274/14, CBOSA). Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, musi być przy tym dokonywana na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.

W związku z tym, w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie ze skargi na przewlekle prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej sąd administracyjny bada, czy podejmowane przez organ czynności zmierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy, w jakich odstępach czasu są one podejmowane, a także czy nie są to czynności pozorne, przedłużające postępowanie i nieprowadzące w istocie do wydania stosownego rozstrzygnięcia. Oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej nie można abstrahować od jej charakteru. Rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o takie kryteria, jak: złożoność sprawy, postawa samego skarżącego i właściwych organów, znaczenie przedmiotu postępowania dla skarżącego. W sprawach o skomplikowanym stanie faktycznym, w których zachodzi konieczność przeprowadzenia wielu dowodów, obowiązkiem organu jest sprawne prowadzenie postępowania dowodowego (co nie zawsze znaczy szybkie), zmierzające do ustalenia stanu faktycznego pozwalającego na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy.

Przepisy rozdziału 7 działu I k.p.a. "Załatwianie spraw" regulują kwestie terminów załatwianie spraw i mają przyczyniać się do przestrzegania przez organy zasady szybkości postępowania, a także mają istotne znaczenie z punktu widzenia ochrony jednostki przed długotrwałym postępowaniem administracyjnym i odwlekaniem w czasie wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Opóźnione załatwienie sprawy może bowiem z uwagi na duży upływ czasu okazać się już działaniem bezprzedmiotowym, może skutkować powstaniem szkody po stronie jednostki lub być pozbawione dla niej realnej wartości, którą mogło mieć, gdyby zostało wydane we właściwym czasie. Należy zauważyć, że zgodnie z ogólną wytyczną zawartą w art. 35 § 1 k.p.a. sprawy administracyjne powinny być załatwiane bez zbędnej zwłoki. Organ administracji publicznej powinien zatem prowadzić postępowanie w sposób sprawny, bez nieuzasadnionego wstrzymywania i przewlekania czynności procesowych tak, by zakończenie postępowania nastąpiło w najkrótszym możliwym terminie. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że powyższy przepis należy rozumieć jako wskazówkę, by terminy załatwienia sprawy określone w art. 35 k.p.a. traktować jako terminy maksymalne, a organ prowadzący postępowanie nie tylko zachował terminy określone w k.p.a., ale także w razie możliwości załatwił sprawy w terminie krótszym. Dążenie organu prowadzącego postępowanie do jak najszybszego załatwienia sprawy nie powinno jednak prowadzić do naruszenia zasady prawdy obiektywnej. Długość terminu załatwienia danej sprawy zależy bowiem od jej charakteru. Zgodnie z art. 35 § 2 k.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (np. danych z ewidencji, rejestrów). Niezwłocznemu załatwieniu podlegają nie tylko sprawy proste, lecz także sprawy zawiłe i skomplikowane, w których jednakże nie trzeba prowadzić postępowania dowodowego, ponieważ albo cały materiał dowodowy jest od razu dostarczany przez stronę, albo materiał ten może być uzupełniony przez organ administracyjny poprzez podjęcie odpowiednich czynności faktycznych. Na gruncie procedury administracyjnej należy przyjąć, że użyte w art. 35 § 2 k.p.a. słowo "niezwłocznie" nie oznacza "natychmiast", organ powinien dysponować realnym – w konkretnych okolicznościach – czasem potrzebnym do przeanalizowania stanu prawnego i faktycznego sprawy oraz wydania i uzasadnienia rozstrzygnięcia w sprawie. Organ powinien więc wydać rozstrzygnięcie bez nieuzasadnionego odwlekania tej czynności. Natomiast sprawy wymagające postępowania wyjaśniającego, a więc sprawy, których załatwienie wiąże się z koniecznością zgromadzenia dowodów, wyjaśnień i informacji, powinny być załatwiane przez organ pierwszej instancji nie później niż w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Jeżeli natomiast sprawa ma charakter szczególnie skomplikowany, organ powinien załatwić taką sprawę nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia jej wszczęcia. O szczególnie skomplikowanym charakterze sprawy możemy mówić wówczas, gdy mamy do czynienia z zawiłym stanem faktycznym sprawy, wymagającym przeprowadzenia licznych czynności dowodowych, jak i ze złożonym, niełatwym do ustalenia stanem prawnym, wymagającym wnikliwej analizy oraz wykładni przepisów prawa. W myśl art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd uznał, że mimo istotnego przekroczenia terminów, o których mowa w art. 35 k.p.a., nie można w tym przypadku zarzucić organowi bezczynności, czy też przewlekłości postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 11 czerwca 2018 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie postępowanie przed organem administracji toczyło się na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm., dalej jako: u.i.o.ś.) i dotyczyło wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia. Postępowanie w tym przedmiocie sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora w złożonym wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 696/09, LEX nr 618302). Tym samym, przedmiotowe postępowanie służy ocenie na wstępnym etapie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne oddziaływania na środowisko, które następnie powinny być wykorzystane na dalszych etapach postępowania administracyjnego.

Jak wynika z akt sprawy wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia wpłynął do organu w dniu 11 czerwca 2018 r. Zatem jest to data początkowa, od której należało weryfikować terminowość i szybkość działania organu administracji w niniejszej sprawie. Organ od dnia wpływu wniosku zobowiązany był bowiem do podejmowania działań zmierzających do rozpoznania i rozpatrzenia sprawy zgodnie z terminami wskazanymi w przepisach procedury administracyjnej, a zwłaszcza w art. 35 § 1, 2 i 3 k.p.a. Ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego wynika, że po wszczęciu postępowania, co nastąpiło w dniu 18 czerwca 2018 r., o czym strony postępowania zostały zawiadomione, do organu wpłynęło ponad 50 wniosków, stanowiących sprzeciw wobec wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także uwagi odnośnie obecnie funkcjonującej w tym miejscu fermy. Część wniosków stanowiła również chęć udziału w postępowaniu na prawach strony postępowania, gdyż według wnioskodawców ich nieruchomości znajdują się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Organ wezwał również do wyjaśnień wnioskodawcę w zakresie wniesionych uwag przez społeczeństwo. Prowadząc postępowanie sprawdzające organ w toku postępowania powziął informacje o przeprowadzonej kontroli Fermy "[...]" Sp. z o.o. przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w O. Delegatura w G., jednakże pomimo wezwania wnioskodawcy pismem z dnia 16 lipca 2018r. do złożenia wyjaśnień w zakresie określenia, czy przedsięwzięcie stanowiące przedmiot złożonego wniosku jest planowane czy zrealizowane, organ nie uzyskał od wnioskodawcy jednoznacznej informacji w tym zakresie. W związku z powyższym, w dniu 20 sierpnia 2018 r. ponownie wezwano wnioskodawcę do wyjaśnień w myśl art. 7 i art. 77 k.p.a., mając na uwadze art. 66 ust. 1 u.i.o.ś. Należy przy tym zauważyć, że uzupełnienia do raportu, do których organ wzywał inwestora, były wysyłane w ostatnim możliwym dniu, co wynika z potwierdzeń odbioru tych pism, a co również miało wpływ na wydłużenie postępowania. Jednocześnie w myśl art. 35 § 5 k.p.a. do terminów załatwienia sprawy nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. Zatem czasu oczekiwania na uzupełnienia do raportu oraz pozostałe wyjaśnienia do wniosku nie należy wliczać do długości prowadzonego postępowania. Na marginesie należy dodać, że pierwsze wezwanie organu zostało wysłane w dniu 18 lipca 2018 r., natomiast odpowiedź na to pismo została wniesiona do organu w dniu 13 sierpnia 2018r., tj. po 26 dniach, zaś drugie wezwanie zostało wysłane w dniu 20 sierpnia 2018 r. a wnioskodawca dokonał odpowiedzi na to pismo w dniu 10 września 2018 r. (21 dni). Po otrzymaniu uzupełnień do raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, organ w dniu 13 września 2018 r., zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 4 oraz art. 78 u.i.o.ś., wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. oraz Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w B. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w E. i Marszałka Województwa o wydanie opinii, przedkładając wniosek inwestora oraz raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z uzupełnieniem oraz niezbędną dokumentacją sprawy. W toku prowadzonego postępowania organy uzgadniające żądały od inwestora uzupełnienia braków w złożonym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyznaczając jednocześnie nowe terminy zajęcia stanowiska. Ponadto inwestor pismem z dnia 13 grudnia 2018 r. (data wpływu do organu – 17 grudnia 2018r.) zwrócił się do organu z prośbą o przedłużenie wyznaczonego terminu udzielenia odpowiedzi na wezwanie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w B. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie do dnia 10 stycznia 2019 r., na co organ wyraził zgodę w piśmie z dnia 18 grudnia 2018 r. Należy przy tym zaznaczyć, że organ o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie informował wszystkie strony postępowania poprzez stosowne zawiadomienia (obwieszczenia). Następnie w dniu 4 lutego 2019 r. inwestor wniósł ponaglenie na przewlekłość prowadzonego postępowania i nie załatwienia sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. stwierdziło, że organ nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Należy zauważyć, że dopiero po złożeniu ponaglenia w dniu 6 lutego 2019 r. inwestor przedłożył pismo stanowiące uzupełnienie wynikające z wezwania Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w B. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, zaś w dniu 13 lutego 2019 r. do organu wpłynęło postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w B. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie uzgadniające realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W dniu 19 lutego 2019 r. inwestor przedłożył pismo stanowiące uzupełnienie wynikające z wezwania Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia 14 grudnia 2018 r. Następnie w dniu 21 lutego 2019 r. organ przekazał wniesione uzupełnienia wszystkim organom uzgadniającym i opiniującym w celu ujednolicenia materiału dowodowego w sprawie. W dniu 21 lutego 2019 r. Marszałek Województwa zawiadomił o niezałatwieniu w terminie sprawy dotyczącej wydania opinii w sprawie realizacji przedsięwzięcia ze względu na jej skomplikowany charakter oraz wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia 21 marca 2019 r. Postanowieniem z dnia 27 lutego 2019 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. uzgodnił realizację przedsięwzięcia oraz określił warunki jakie należy spełnić na etapie realizacji i eksploatacji inwestycji. Opinią z dnia 27 lutego 2019r. (wpływ do organu – 4 marzec 2019 r.) Marszałek Województwa zaopiniował pozytywnie realizację planowanego przedsięwzięcia. Po uzyskanych uzgodnieniach i opiniach, mając na uwadze art. 79 u.i.o.ś., organ przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W dniu 8 marca 2019 r. organ w ramach prowadzonego postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, działając na podstawie art. 33 ust. 1, w związku z art. 79 ust. 1 u.i.o.ś., podał do publicznej wiadomości stosowne informacje. Poinformowano o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz o możliwości zapoznania się z treścią raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz jego uzupełnień, złożonego wraz z przedmiotowym wnioskiem oraz z pozostałą niezbędną dokumentacją sprawy. Organ poinformował również o możliwości składania uwag i wniosków w terminie 30 dni, tj. od dnia 12 marca 2019 r. do dnia 10 kwietnia 2019 r. Dodatkowo organ zwrócił się z prośbą o powiadomienie w sposób zwyczajowo przyjęty mieszkańców sąsiedniej gminy, ze względu na niedaleką lokalizację inwestycji, a także wcześniejsze zainteresowanie tamtejszej społeczności trwającym postępowaniem. W trakcie prowadzonego postępowania z udziałem społeczeństwa wpłynęło 130 wniosków, złożonych zarówno przez strony postępowania, jak również przez społeczeństwo, których analiza spowodowała wyznaczenie przez organ nowego terminu załatwienia sprawy, tj. do dnia 31 maja 2019 r. W dniu 30 kwietnia 2019 r. organ, na podstawie art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 u.i.o.ś., mając na uwadze złożone wnioski i uwagi zarówno przez strony postępowania oraz społeczeństwo w trybie art. 33 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 u.i.o.ś. ponownie wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień oraz przedstawienia wraz z wnioskiem raportu o oddziaływaniu na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, jednakże do dnia złożenia odpowiedzi na skargę nie wpłynęła do organu odpowiedź na powyższe wezwanie. Następnie zawiadomieniem z dnia 23 maja 2019 r. organ poinformował inwestora o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie i wyznaczył termin na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, po którym nastąpi rozstrzygnięcie poprzez wydanie decyzji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie.

W ocenie Sądu działania podejmowane przez organ w toku przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania były prawidłowe i wynikały z obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Organ działał wnikliwie, dążąc do ustalenia kompletnego stanu faktycznego oraz zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w celu przekazania całej dokumentacji sprawy do organów uzgadniających i opiniujących. Analizując chronologię czynności i działań procesowych organu, należy uznać, że postępowanie było prowadzone sprawnie, zaś czas trwania postępowania uległ wydłużeniu w związku z koniecznością uzyskania opinii innych organów, a także wskutek licznych wezwań do uzupełnienia złożonego przez inwestora raportu oraz postawy samego inwestora. Trudno jednakże obarczać winą organ prowadzący postępowanie w niniejszej sprawie za opóźnienia leżące po stronie organów uzgadniających i opiniujących, czy też spowodowane ilością złożonych wniosków w ramach postępowania z udziałem społeczeństwa.

Tym samym, oceniając przebieg kwestionowanego postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia i biorąc pod uwagę specyfikę niniejszego postępowania, należy uznać, że jego długość nie jest nadmierna i w pełni znajduje uzasadnienie w obiektywnie usprawiedliwionych okolicznościach sprawy.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.