Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 887/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6462 Wzory użytkowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 256ust. 1, art. 255 ust. 4, art. 94 ust. 1, art. 25 ust. 1.
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia WSA (del.) Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant Joanna Legieć po rozpoznaniu w dniu 18 października 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1871/18 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 3 lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 lutego 2019 r., oddalił skargę M. B. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 3 lipca 2018 r., w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

w dniu 31 marca 2017 r. skarżący złożył do organu wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt: "Profil podokienny" nr [...] udzielonego na rzecz N. Sp. z o.o., Sp. k. w Ś., zgłoszony do ochrony dnia 22 kwietnia 2013 r. Wnioskodawca jako podstawę żądania podał art. 94 i art. 25 w związku z art. 100 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 ze zm., dalej: p.w.p.), wskazując, że wzór nie był nowy w dacie zgłoszenia do ochrony. Swój interes prawny wnioskodawca wywodził z okoliczności, że jest konkurentem uprawnionej. Wskazał, że uprawniona spółka najpierw wystosowała pismo ostrzegawcze z dnia 21 lipca 2015 r., a następnie wniosła powództwo wzajemne, w dniu 25 kwietnia 2016 r. do Sądu Okręgowego w Gdańsku przeciwko wnioskodawcy domagając się m.in, zaniechania naruszania spornego prawa ochronnego (sygn. akt IX GC 963/15).

Uprawniona wniosła o oddalenie wniosku.

Objętą skargą decyzją Urząd Patentowy RP oddalił wniosek skarżącego o unieważnienie prawa ochronnego na wskazany wzór użytkowy.

Organ stwierdził, że przedłożone przez wnioskodawcę dokumenty nie ujawniały wszystkich cech zastrzeganych w zastrzeżeniu ochronnym niezależnym nr 1 spornego wzoru - nie ujawniały cech określonych jako "pionowa ścianka (13) zewnętrznej komory (1) zaopatrzona jest w półeczkę (15), wykonaną ze sztywnego i twardego materiału, w szczególności z koekstrudowanego zmiękczonego PVC". Wobec tego nie mogły świadczyć o braku nowości spornego wzoru.

Odnosząc się do dowodów złożonych przez skarżącego obejmujących oświadczenia przedstawicieli firm i uprawnionej o rozpoczęciu sprzedaży czterech profili z dniem 31 marca 2012 r., organ stwierdził, że i te dokumenty nie mogły świadczyć o braku nowości spornego wzoru, gdyż w świetle wyjaśnień uprawnionej, oświadczenia te dotyczyły grupy asortymentowej produktów, a nie konkretnych cech technicznych opisanych zastrzeżeniami [...], a więc nie można było na ich podstawie określić, które ze wskazanych w oświadczeniach (czterech) profili były sprzedawane od wskazanej daty. Organ zauważył, że z dokumentów przedłożonych przez uprawnioną wynikało, iż rozpoczęcie sprzedaży spornego profilu nie mogło nastąpić przed datą pierwszeństwa spornego wzoru - 22 kwietnia 2013 r.

Podsumowując organ stwierdził, że z całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika w sposób jednoznaczny i nie budzący jakichkolwiek wątpliwości, że profit zaopatrzony w półkę był wprowadzany do obrotu przed datą spornego wzoru. Brak było również wśród materiałów przedłożonych przez wnioskodawcę dowodów na ujawnienie wszystkich cech zastrzeganych w zastrzeżeniu ochronnym niezależnym nr 1 spornego wzoru, co sprawiało, że w świetle tych materiałów sporny wzór był nowy.

Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję stwierdził, że organ prawidłowo uznał, że sporny wzór był nowy w świetle przedłożonych przez wnioskodawcę materiałów dowodowych.

Zdaniem Sądu przedstawione wydruki nie ujawniały wszystkich cech zastrzeganych w zastrzeżeniu ochronnym niezależnym nr 1 spornego wzoru, a więc nie mogły świadczyć o braku nowości spornego wzoru. Również złożone oświadczenia B. Cz., S. P., G. J. i P. S., nie mogły świadczyć o braku nowości spornego wzoru, ponieważ, w świetle wyjaśnień uprawnionej, oświadczenia te dotyczyły grupy asortymentowej produktów, a nie konkretnych cech technicznych opisanych zastrzeżeniami [...], a więc nie można było na ich podstawie określić, które ze wskazanych w oświadczeniach profili były sprzedawane od 31 marca 2012 r.

Sąd I instancji zgodził się również z organem, że w świetle materiałów złożonych przez uprawnionego, obejmujących aneks do umowy dzierżawy linii technologicznej z dnia 1 czerwca 2013 r., specyfikację przedmiotów dzierżawy oraz arkusz 1 specyfikacji dotyczący oprzyrządowania do koekstruzji półeczki, a także dokumentów [...] i [...], na podstawie których miała nastąpić pierwsza sprzedaż profili zaopatrzonych w półeczkę, wykonaną ze sztywnego koekstrudowanego zmiękczonego PVC, rozpoczęcie sprzedaży spornego profilu nie mogło nastąpić przed datą pierwszeństwa spornego wzoru, tj. 22 kwietnia 2013 r. W ocenie Sądu I instancji, z całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynikało w sposób jednoznaczny i nie budzący jakichkolwiek wątpliwości, że profit zaopatrzony w półkę był wprowadzany do obrotu przed datą spornego wzoru.

W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

M. B., skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:

1. naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 94 i 89 ust. 1 w zw. z art. 100 ust. 1 oraz 25 ust. 2 p.w.p. poprzez:

a. ich błędne zastosowanie (niezastosowanie) i uznanie, iż nie zachodzą podstawy do unieważnienia wzoru użytkowego pt. "Profil podokienny" [...] z uwagi na brak nowości wzoru w dacie zgłoszenia;

b. błędną wykładnie i zawężenie negatywnej przesłanki zdolności rejestrowej wzoru użytkowego, czyli przesłanki utrat nowości poprzez ujawnienie, jedynie do sytuacji wprowadzenia do obrotu;

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:, tj.:

a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) poprzez brak uchylenia decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia 3 lipca 2018 r., mimo wydania jej przez organ z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływa na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak starannego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania przez organ decyzji w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny;

b. art. 134 § 1 p.p.s.a. i rozstrzygnięcie sprawy w węższym zakresie niż jej granice, poprzez brak zbadania prawidłowości oceny przez organ dowodu pod postacią zeznań świadka Ł. Ś. i to nawet, mimo iż stosowny zarzut został podniesiony w skardze.

Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Kasator wniósł ponadto o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. wyciągu z odpisu apelacji N. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. złożonej w postępowaniu prowadzonym przed Sądem Okręgowym w Gdańsku w dniu 25 marca 2019 r. (sygn. akt IX GC 963/15), na okoliczność twierdzeń uprawnionej co do identyczności zarejestrowanego z uprzednio ujawnionym wzorem.

Pismem procesowym z dnia 6 października 2022 r., zatytułowanym "Odpowiedź na skargę kasacyjną" pełnomocnik uczestnika postępowania – Spółki N. (sp. z o.o.sp.k.) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Urzędu Patentowego RP w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "Profil podokienny" o nr [...], stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem, co uzasadniało, w ocenie WSA, oddalenie skargi na zaskarżoną decyzję na podstawie art. 151 p.p.p.s.a.

Przystępując do oceny zasadności zarzutów kasacyjnych podkreślić należy, że z uwagi na sposób przedstawienia zarzutów w skardze kasacyjnej oraz ich argumentację zamieszczoną w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zasadne jest ich łączne rozpoznanie. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy rację ma Sąd I instancji, który uznał, iż rację ma Urząd Patentowy RP rozstrzygając, że w ramach postępowania spornego, o charakterze kontradyktoryjnym, skarżący kasacyjnie (przed UP RP wnioskodawca), nie przedstawił dowodów, które w sposób nie budzący wątpliwości świadczyłyby, iż sporny wzór użytkowy nie jest nowy.

W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż nie może uwzględnić wniosku skarżącego kasacyjnie o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, "tj. wyciągu z odpisu apelacji N. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. złożonej w postępowaniu prowadzonym przed Sądem Okręgowym w Gdańsku w dniu 25 marca 2019 r. (sygn. akt IX GC 963/15), na okoliczność twierdzeń uprawnionej co do identyczności zarejestrowanego z uprzednio ujawnionym wzorem." Należy zaakcentować, iż Naczelny Sąd Administracyjny bada zgodność z prawem wyroku Sądu I instancji w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydania zaskarżonej decyzji, w analizowanym przypadku chodzi o decyzję Urzędu Patentowego z dnia 3 lipca 2018 r. (Sp. [...]).

Wskazać trzeba, iż w orzecznictwie akcentuje się, że postępowanie sporne przed UP RP jest postępowaniem kontradyktoryjnym, a zatem to na stronach tego postępowania spoczywa ciężar przedstawienia dowodów. Jak zasadnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 stycznia 2014 r. (sygn. akt II GSK 1600/12): "Przede wszystkim należy zauważyć, że zgodnie z art. 247 ust. 2 p.w.p. postępowanie prowadzone na podstawie sprzeciwu od decyzji o udzieleniu prawa ochronnego jest postępowaniem spornym prowadzonym według zasad Tytułu VII p.w.p. Przepis art. 256 ust. 1 p.w.p. (...) stanowi, że do postępowania spornego przed UP w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 255 ust. 4 p.w.p. UP rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Nadto dalsze przepisy dotyczące postępowania spornego wskazują, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wskazania we wniosku środków dowodowych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, który skład orzekający NSA w niniejszej sprawie podziela, iż zasada działania UP z urzędu w postępowaniu spornym w kwestiach ustalania stanu faktycznego sprawy i jej wszechstronnego wyjaśnienia, zawarta w przepisach art. 7, art. 75, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., podlega odpowiedniej modyfikacji, stosownie do istoty i specyfiki tego postępowania, por. wyroki NSA z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II GSK 350/06, opubl. Lex nr 322819 i z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II GSK 849/09, opubl. Lex nr 746273. W postępowaniu spornym UP nie może wyjść poza granice wniosku i wskazaną przez wnioskodawcę podstawę prawną, określające na tym etapie sprawę administracyjną. Przy takim unormowaniu nie można przenosić do postępowania spornego przez art. 256 ust. 1 p.w.p., wynikających z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., obowiązków organu w zakresie zbierania i oceny dowodów oraz załatwiania spraw z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, ponieważ art. 255 ust. 4 p.w.p., jest przepisem zawierającym objętą nim pełną regulację wykluczającą możliwość uzupełniającego zastosowania tych przepisów k.p.a. W uzasadnieniu wyroku z dnia 11 lipca 2006 r., sygn. akt II GSK 82/06, opubl. Lex nr 308131, NSA zauważył , że w treści art. 256 ust. 1 p.w.p. odesłano w zakresie postępowania spornego do przepisów k.p.a, stosowanych jednak odpowiednio. "Już sama natura postępowania spornego, w którym Urząd Patentowy rozstrzyga spór pomiędzy stronami o przeciwstawnych interesach, bliższa pod wieloma względami kontradyktoryjnemu postępowaniu cywilnemu niż administracyjnemu, nakazuje daleko idącą ostrożność w przenoszeniu zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego do regulowania przebiegu postępowania spornego.". Należy także podkreślić, iż ugruntowany jest w judykaturze pogląd, iż wprawdzie w postępowaniu spornym ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który chce pozbawić uprawnionego jego praw, ale strona, której prawo zostało zakwestionowane nie powinna być bierna, ma prawo się bronić, podnosząc własne argumenty i składając dowody podlegające ocenie w toku postępowania (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2006 r., sygn. akt II GSK 320/05 - nie publ.)".

Zgodnie z art. 94 ust. 1 p.w.p. wzorem użytkowy jest (konkretne) nowe i użyteczne rozwiązanie o charakterze technicznym dotyczące kształtu, budowy lub zestawienia (jednego) przedmiotu o trwałej postaci, wyróżnionego cechami znamiennymi. Stosownie do treści art. 25 ust. 1 p.w.p. rozwiązania nie uważa się za nowe, jeśli jest częścią stanu techniki, zgodnie z art. 25 ust. 1 powołanej ustawy – Prawo własności przemysłowej, mającym odpowiednie zastosowanie do wzorów użytkowych na mocy art. 100 tej ustawy. Stan techniki został zdefiniowany ust. 2 i 3 w art. 25 ustawy – Prawo własności przemysłowej w sposób następujący: a) przez stan techniki rozumie się wszystko to, co przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób; b) za stanowiące część stanu techniki uważa się również informacje zawarte w zgłoszeniach wynalazków lub wzorów użytkowych, korzystających z wcześniejszego pierwszeństwa, nieudostępnione do wiadomości powszechnej, pod warunkiem ich ogłoszenia w sposób określony w ustawie.

W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że weryfikacja cechy nowości wzoru użytkowego stanowi efekt analizy przeprowadzonej poprzez porównanie zgłoszonego wzoru z konkretnym rozwiązaniem należącym do stanu techniki o cechach identycznych z cechami wzoru zgłoszonego. Pogląd ten znajduje oparcie m.in. w wyroku WSA w Warszawie z 15 kwietnia 2010 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1829/09), w którym przyjęto, że: "skuteczne zakwestionowanie nowości wzoru użytkowego wymaga przeciwstawienia zgłoszonemu wzorowi konkretnego rozwiązania należącego do stanu techniki, zasadniczo o cechach identycznych z cechami wzoru zgłoszonego". Ujęcie to potwierdza stanowisko przedstawione w wyroku NSA z 28 lutego 2007 r. (sygn. akt II GSK 272/06), w którym podkreślono, iż: "dla wykazania braku nowości wzoru użytkowego należy przeciwstawić zgłoszonemu wzorowi konkretne rozwiązanie o identycznych cechach. Należy więc przeciwstawić rozwiązanie, w którym cechy techniczne występują w tym samym powiązaniu lub w tej samej funkcji co w rozwiązaniu chronionym. Nie wystarczy (...) dowieść, że poszczególne istotne elementy danego rozwiązania są znane z kilku odrębnych rozwiązań zaliczonych do stanu techniki. Danemu rozwiązaniu trzeba przeciwstawić konkretne wcześniejsze rozwiązanie tego samego problemu." W oparciu o więcej niż jedno rozwiązanie (kilka wcześniejszych) rozwiązań) można dowodzić braku nieoczywistości rozwiązania, a nie braku nowości. Trzeba przywołać także stanowisko SN (wyrok z 28.11.1983 r. , sygn. akt IV PR 215/83, PiZS 1984, nr 5, s. 86), iż: "nie pozbawia wzoru użytkowego nowości nawet przypadek wykorzystania w nim elementów znanych z innych wzorów, w których pełniły podobną lub taką samą funkcję, jeżeli nowy jest przedmiot, w którym elementy te pełnią rolę środków technicznych lub odmienny układ przestrzenny, w którym znajdują one zastosowanie.", wskazując przy tym, że "o istocie wzoru użytkowego nie decydują ujawnione w nim środki techniczne, lecz takie ich wykorzystanie, które prowadzi do nowego ukształtowania określonego przedmiotu." Oceny nowości wzoru użytkowego można zatem dokonywać poprzez wskazanie zestawienie wzoru badanego i przeciwstawionego przy uwzględnieniu dalszych szczegółowych reguł, dotyczących zwłaszcza porównywania zespołów cech, a nie pojedynczych cech. O braku nowości przedmiotowego wzoru użytkowego w dacie jego zgłoszenia do UP RP świadczy dowód publicznego ujawnienia spornego wzoru w postaci publikacji internetowej strony firmy, gdzie rysunki i opisy wskazują na wszystkie zastrzeżone istotne cechy spornego wzoru użytkowego. W orzecznictwie uznano także, że przedstawione przez wnoszącego sprzeciw w postępowaniu spornym przed UP RP ulotki reklamowe bez daty pewnej - nie mogą stanowić dowodu publicznego ujawnienia wzoru użytkowego, gdyż dowody potwierdzające fakt wcześniejszego publicznego ujawnienia wzoru użytkowego przed data pierwszeństwa powinny w sposób nie budzący wątpliwości dokumentować datę, w jakiej to nastąpiło (wyrok NSA z 19 grudnia 2012 r., II GSK 1818/11; por. także: Wojcieszko-Głuszko E.: [w:] Prawo własności przemysłowej. Komentarz, red. J. Sieńczyło-Chlabicz, Wydawn. C.H. Beck, Warszawa 2020, s. 482-483).

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów pomieszczonych w punkcie 1 i 2 podpunktach a i b petitum skargi kasacyjnej, cytowanych wyżej. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji niewadliwie uznał, iż organ dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego w sprawie i do ustalonego stanu faktycznego zastosował właściwe przepisy prawa materialnego. Zasadnie Sąd I instancji uznał, iż UP RP ocenił każdy dowód złożony przez strony, w tym przez skarżącego. W toku postępowania przez organem nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konkluzja Sądu I instancji wynika z dokonanej kontroli przebiegu postępowania administracyjnego w tej sprawie, który to przebieg wynika z akt administracyjnych oraz z uzasadnienia decyzji UP RP. W decyzji tej organ przywołał i poddał analizie następujące dowody w sprawie złożone przez wnioskodawcę (skarżącego): 1) wydruki internetowe ze stron: [...] z 6.12.2012 r,; wydruki internetowe ze strony [...] z: sierpnia, grudnia 2012 r. i z kwietnia 2013 r. Oceniając je UP RP stwierdził, iż nie ujawniają wszystkich cech zastrzeganych w zastrzeżeniu ochronnym niezależnym nr 1 spornego wzoru, tj. nie ujawniają cech określonych jako "pionowa ścianka (13) zewnętrznej komory (1) zaopatrzona jest w półeczkę (15), wykonaną ze sztywnego i twardego materiału, w szczególności z koekstrudowanego zmiękczonego PVC", a więc nie mogą one świadczyć o braku nowości spornego wzoru; 2) oświadczenie B. Cz. złożone w imieniu przedsiębiorstwa PH-U-P M.-P., załączonego do pozwu wzajemnego z dnia 25 kwietnia 2016 r., że rozpoczęcie sprzedaży wskazanych w oświadczeniu (czterech) profili nastąpiło 31 marca 2012 r.; oświadczenie S. P., właściciela i dyrektora firmy T.-S. P., załączonego do pozwu wzajemnego z dnia 25 kwietnia 2016 r., że rozpoczęcie sprzedaży wskazanych w oświadczeniu (czterech) profili nastąpiło 31 marca 2012 r.; oświadczenie G. J., prezesa zarządu PH-U-P M.-P., załączonego do pozwu wzajemnego z dnia 25 kwietnia 2016 r., że rozpoczęcie sprzedaży wskazanych w oświadczeniu (czterech) profili nastąpiło 31 marca 2012 r.; oświadczenie P. S., prezesa zarządu firmy uprawnionego, załączonego do pozwu wzajemnego z dnia 25 kwietnia 2016 r., że rozpoczęcie sprzedaży wskazanych w oświadczeniu (czterech) profili nastąpiło 31 marca 2012 r. Urząd Patentowy stwierdził, iż oświadczenie osoby trzeciej (dokument prywatny) może tylko i wyłącznie stanowić dowód na to, że osoba, która je podpisała złożyła w nim oświadczenie o danej treści. Nie stanowią one dowodu tego co zostało w nich stwierdzone i jako takie podlegają swobodnej ocenie Urzędu Patentowego w świetle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Jak zaznaczyła uprawniona oświadczenia te dotyczyły grupy asortymentowej produktów, a nie konkretnych cech technicznych opisanych zastrzeżeniami [...], a więc nie można było na ich podstawie określić, które ze wskazanych w oświadczeniach (czterech) profili były sprzedawane od wskazanej daty, co zasadnie uznał organ i Sąd I instancji. (s. 2-5 i nast. uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA).

Jak zaakcentował UP RP z całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika w sposób jednoznaczny i nie budzący jakichkolwiek wątpliwości, że profit zaopatrzony w półkę był wprowadzany do obrotu przed datą spornego wzoru. Nie potwierdzają tego ani ocenione wydruki internetowe, ani też zeznania świadka L. Ś.. "Świadek ten w dniu 27 marca 2018 r. zeznał, m.in., że <> widział w grudniu 2012 r. lub na początku 2013 r., ale nie określił żadnych związanych z tym okoliczności. W szczególności świadek nie określił czy <> widział w okolicznościach ujawnienia publicznego, tzn. w takich okolicznościach, w których z profilem tym mogła zapoznać się potencjalnie nieograniczona liczba osób, czy też profil taki okazano mu poufnie w ramach pełnienia funkcji dyrektora handlowego firmy uprawnionego." (s. 9 decyzji UP RP). W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a., co zarzuca skarżący kasacyjnie w punkcie 2 b) petitu skargi kasacyjnej. Brak, jak zaakcentował organ, co niewadliwie uznał za prawidłową ocenę materiału dowodowego, Sąd I instancji, wśród materiałów przedłożonych przez wnioskodawcę dowodów na ujawnienie wszystkich cech zastrzeganych w zastrzeżeniu ochronnym niezależnym nr 1 spornego wzoru sprawia, że w świetle tych materiałów sporny wzór jest nowy.

Także, jak stwierdził UP RP nie zmienia tej sytuacji dokument w postaci prywatnej opinii rzecznika patentowego. Opinia ta dotyczy naruszania spornego prawa ochronnego przez profil produkowany przez wnioskodawcę i oceny działalności handlowej wnioskodawcy, a nie zdolności ochronnej spornego wzoru.

Nadto organ stwierdził, że w świetle materiałów złożonych przez uprawnionego, obejmujących aneks do umowy dzierżawy linii technologicznej z dnia 1 czerwca 2013 r., specyfikację przedmiotów dzierżawy (załącznik 1 do ww. aneksu) oraz arkusz 1 specyfikacji dotyczący oprzyrządowania do ko-ekstruzji półeczki, a także dokumentów [...] i [...], na podstawie których miała nastąpić pierwsza sprzedaż profili zaopatrzonych w półeczkę, wykonaną ze sztywnego koekstrudowanego zmiękczonego PVC, rozpoczęcie sprzedaży spornego profilu nie mogło nastąpić przed datą pierwszeństwa spornego wzoru, tj. przed dniem 22 kwietnia 2013 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji zasadnie uznał, iż organ dokonując oceny materiału dowodowego w tej sprawie nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.