Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 583/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2008-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 169 par.1, art.165a par.1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie asesor WSA Piotr Pietrasz, sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Protokolant Katarzyna Luto, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 07 lutego 2008 r. sprawy ze skargi R. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia pisma bez rozpoznania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 10 stycznia 2006 r. R. T. zwrócił się

do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, w kwestii opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży działek przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe. Wnioskodawca wskazał, że prowadzi gospodarstwo rolne nabyte w drodze spadku i darowizny we wsi S., którego grunty są przeznaczone w planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo mieszkaniowe. Zdaniem podatnika sprzedaż tych gruntów nie powinna być opodatkowana VAT.

Postanowieniem z [...] lutego 2006 r., nr II [...], Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe. Powołując się na przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług organ podatkowy stwierdził, że sprzedaż działek przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usługw wysokości 22%. Powyższe postanowienie, na skutek braku zażalenia strony, stało się ostateczne.

W dniu 8 czerwca 2007 r. R. T. ponownie zwrócił się

do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. o udzielenie pisemnej interpretacji w identycznym zakresie i tożsamym stanie prawnym. Dodatkowo wskazał, że z uwagi na poprzednio wydaną interpretację uiścił już podatek od kilku dokonanych transakcji.

Postanowieniem z [...] września 2007 r., nr II [...], Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. pozostawił powyższy wniosek bez rozpoznania. Organ wskazał, że swoje stanowisko w tej kwestii zawarł już w ostatecznym postanowieniu z [...] lutego 2006 r. Brak jest zatem podstaw do ponownego rozpoznania wniosku.

Postanowieniem z [...] października 2007 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B., utrzymał w mocy powyższe postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że tylko w przypadku gdyby Strona wniosła w określonym terminie zażalenie na pierwsze postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z [...] lutego 2006 r., istniałaby możliwość zmiany wydanej interpretacji. Ponadto organ odwoławczy mógłby dokonać zmiany interpretacji z urzędu, ale tylko wówczas, gdyby postanowienie interpretacyjne rażąco naruszało prawo, orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Taka sytuacja w sprawie nie zachodziła. Nie jest bowiem rażącym naruszeniem prawa występująca w kraju rozbieżność w interpretacji przepisów dotyczących opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości.

Na powyższe postanowienie R. T. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, żądając w niej zwrotu kwoty podatków zapłaconych z tytułu dokonanych transakcji sprzedaży działek.

W uzasadnieniu stwierdził, że sprzedaż ta nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT, czego potwierdzeniem mają być załączone przez Skarżącego kserokopie dotyczących tej problematyki artykułów prasowych.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zaznaczył, że zawarty

w skardze wniosek o zwrot podatku VAT, na podstawie art. 170 § 1 Ordynacji podatkowej, został przekazany do rozpatrzenia według właściwości do organu podatkowego pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści.

Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy

do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ

na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji (postanowienia) następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził w niej naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Zgodzić się należy z Dyrektorem Izby Skarbowej w B.,

że w okolicznościach niniejszej sprawy organ podatkowy pierwszej instancji nie mógł ponownie wydać pisemnej interpretacji. Pierwsze postanowienie interpretacyjne

z [...] lutego 2006 r. nie było przez Stronę skarżone i nie zostało wyeliminowane z obrotu pranego. Dlatego też brak było podstaw do ponownego merytorycznego rozpatrzenia wniosku Skarżącego, opartego na takim samym stanie faktycznym

i tożsamym stanie prawnym.

W świetle zakreślonych przepisami prawa kompetencji sądów administracyjnych, orzekający w tej sprawie Sąd nie mógł uwzględnić żądania Skarżącego, dotyczącego zwrotu uiszczonego podatku. Przedmiotowa sprawa dotyczy bowiem wyłącznie interpretacji prawa podatkowego i Sąd nie może wyjść poza jej granice. Zagadnienie zwrotu ewentualnie nadpłaconego podatku może być przedmiotem odrębnego postępowania o stwierdzenie nadpłaty. Sam skarżący na rozprawie 7 lutego 2008 r. przyznał, że otrzymał już zwrot nadpłaty. Odbyło się

to jednak w innej sprawie administracyjnej, która nie jest przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu.

W przedmiotowej sprawie Sąd pragnie jedynie wskazać na wątpliwości dotyczące formy załatwienia ponownego wniosku Skarżącego o wydanie mu pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Organ pierwszej instancji pozostawiając wniosek bez rozpoznania zastosował w tym zakresie przepis art. 169 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, wniosek Strony złożony w sprawie zakończonej już raz ostatecznym postanowieniem interpretacyjnym, powinien spotkać się z postanowieniem organu podatkowego o odmowie wszczęcia postępowania – art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. Tym niemniej, wskazane uchybienie formalne w żadnym zakresie nie wpłynęło na prawa i obowiązki Skarżącego, a przez to nie miało ono istotnego wpływu na wynik sprawy. Zatem w świetle art. 145 §1 pkt 1 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie mogło to stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

W tym stanie rzeczy Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.