Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 328/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.17
journal: Dz.U. 2012 poz 1529
law: Ustawa z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe.
article: art.7,8,9,12,75,76,77,80,107 par.3;
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art.28;
journal: Dz.U. 2013 poz 173
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Czajkowski Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) Protokolant referent stażysta Milena Małyszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2015r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego za rok 2011 i 2012 oddala skargę


UZASADNIENIE

P. P. (dalej powoływany jako "skarżący", "strona", "wnioskodawca") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej powoływana jako "ARiMR") z dnia "[...]" r., utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia "[...]"r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego za rok 2011 i 2012.

Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu "[...]". Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał skarżącemu płatność rolnośrodowiskową na rok 2011 w wysokości 6501,60 zł wskazując, iż terminem rozpoczęcia 5-cio letniego okresu zobowiązania jest dzień 15 marca 2011 r. Płatność ustalona powyższą decyzją została zrealizowana na wskazany przez wnioskodawcę rachunek bankowy 3 lutego 2012 r.

Następnie, na podstawie wniosku o przyznanie płatności na rok 2012 (złożonego osobiście w Biurze Powiatowym ARiMR w dniu "[...]"r.), Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w dniu "[...]"r. wydał decyzję o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 w kwocie 6501,60 zł. Środki przyznane ww. decyzją zostały przekazane na rachunek bankowy wskazany przez skarżącego w dniu "[...]"r.

W dniu 16 kwietnia 2014 r. skarżący złożył osobiście w Biurze Powiatowym ARiMR wniosek o przyznanie płatności na rok 2014.

W dniu 5 maja 2014 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęło pismo strony -Informacja o realizowanym zobowiązaniu rolnośrodowiskowym, datowane na 14 kwietnia 2013 r.

W dniu 5 czerwca 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiRM wezwał skarżącego do przedłożenia dowodu potwierdzającego fakt złożenia wniosku o przyznanie płatności na rok 2013 lub Informacji o realizowanym zobowiązaniu.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z dnia 20 czerwca 2014 r. wyjaśnił, że wniosek o przyznanie płatności na rok 2013 nadał na poczcie, na potwierdzenie czego posiada kserokopię nadania przesyłki w dniu 22 kwietnia 2013 r. Wskazał, że w 2013 r. przeprowadzona została kontrola jego gospodarstwa, która potwierdziła jego prowadzenie w zgodzie z zasadami rolnictwa ekologicznego. Podał również, że kontaktował się telefonicznie z pracownikami ARiMR odnośnie braku decyzji w sprawie wniosku na 2013, jednakże uzyskiwał wówczas informację, że płatności wypłacane są do końca czerwca roku następnego po złożeniu wniosku. Odwołujący wskazał, że dopiero po złożeniu wniosku na 2014 r. otrzymał telefoniczną informację o tym, że Biuro Powiatowe ARiMR nie posiada jego wniosku na 2013 r. Po uzyskaniu ww. informacji skarżącemu udało odnaleźć się kserokopię dowodu nadania przesyłki w dniu 22 kwietnia 2013 r., w oparciu o którą usiłował złożyć reklamację na poczcie. Z uwagi na upływ terminu na złożenie reklamacji, nie została ona uwzględniona, wobec czego skarżący przesłał do Biura Powiatowego ARiMR informację o realizowanym zobowiązaniu rolnośrodowiskowym w ramach PROW 2007-2013. Do ww. pisma wnioskodawca załączył kserokopię wniosku o przyznanie płatności na rok 2013, kserokopię protokołu z kontroli gospodarstwa rolnego przeprowadzonej w dniu 11 lipca 2013 r., kserokopię certyfikatu wystawionego przez A Sp. z o.o. z dnia 2 sierpnia 2013 r., kserokopię informacji o realizowanym zobowiązaniu rolno środowiskowym w ramach PROW 2007-2013 z dnia 15 kwietnia 2013 r., kserokopię potwierdzenia nadania i odbioru przesyłki z dnia 2 maja 2014 r., kserokopię potwierdzenia przyjęcia dokumentów z dnia 16 kwietnia 2014 r., kserokopię potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej z dnia 20 czerwca 2014 r., kserokopię potwierdzenia nadania w dniu 22 kwietnia 2013 r. przesyłki poleconej skierowanej do adresata - ARiMR.

Pismem z dnia 30 czerwca 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zwrócił się do Urzędu Pocztowego w E. z prośbą o informację na temat dostarczenia do ARiMR przesyłki pocztowej nadanej w dniu 22 kwietnia 2013 r., a także o wskazanie danych osoby odbierającej przesyłkę oraz o przesłanie kserokopii zbiorowego dowodu odbioru przesyłki. Do pisma załączono kserokopię nadania przesyłki złożoną przez stronę.

W odpowiedzi na ww. pismo Naczelnik Urzędu Pocztowego wskazał, że na załączonej kserokopii dowodu nadania nie można odczytać numeru nadanej przesyłki oraz, że reklamacja została złożona po ustawowym terminie, który upłynął w dniu 22 kwietnia 2014 r.

Następnie pismem z dnia 13 sierpnia 2014 r. organ I instancji wystąpił do Urzędu Pocztowego w E. z prośbą o wydanie kserokopii (ewentualnie wgląd) zbiorowego dowodu odbioru przesyłki nadanej w dniu 22 kwietnia 2013 r. na adres: ARiMR .

Odpowiadając na powyższe pismo Naczelnik Urzędu Pocztowego wskazał, że z uwagi na nie czytelny numer jak i datę nadania znajdujące się na załączonej kserokopii dowodu nadania, nie ma możliwości ustalenia, czy przedmiotowa przesyłka była doręczona. Ponadto ze względu na nieczytelny odcisk datownika nie ma możliwości ustalenia, czy przedmiotowa przesyłka została nadana.

W dniu 6 listopada 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wystosował do skarżącego informację o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zaś w dniu 17 grudnia 2014 r. zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego.

W dniu 31 grudnia 2014 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęło pismo wnioskodawcy , w którym podniósł, że przedstawił już dokumenty potwierdzające prowadzenie gospodarstwa metodami ekologicznymi.

W dniu "[...]"r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją ustalił skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego za rok 2011 i 2012 w wysokości ogółem 13003,20 zł, w tym za rok:

- 2011 kwotę 6501,60 zł, z tytułu wariantu 2.2 - Uprawy rolnicze (w okresie przestawiania);

- 2012 kwotę 6501,60 zł, z tytułu wariantu 2.2 - Uprawy rolnicze (w okresie przestawiania).

Utrzymując w mocy powyższą decyzję w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR odwołał się do brzmienia art. 28 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (j.t.: Dz. U. z 2013 r., poz. 173) i art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jedn. Dz. U. z 2014, poz. 1438). Zaznaczył, że przyznanie płatności rolno środowiskowej uzależnione jest od spełnienia warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U nr 33, poz. 262, ze zm.), przytaczając jednocześnie treść §2 ust.1 powołanego rozporządzenia.

Wskazano również, że na mocy § 58 Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnosrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z dnia 15 marca 2013 r.) – dalej powoływane jako "rozporządzenie rolnośrodowiskowe", przestało obowiązywać rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U Nr 33, poz. 262, ze zm.). Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie będą miały zastosowanie przepisy rozporządzenia rolnośrodowiskowego.

Organ II instancji odwołał się do §46 oraz §39 ust.2 pkt 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, zgodnie z którym płatność rolnośrodowiskowa podlega zwrotowi również w przypadku, gdy rolnik nie złożył wniosku o przyznanie kolejnej płatności rolnośrodowiskowej za realizację danego wariantu albo informacji, o której mowa w § 23 ust. 3, przy czym zwrotowi podlega ta część płatności, która została przyznana za realizację tego wariantu. Zgodnie z § 23 ust. 2 wniosek o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych składa się do kierownika biura powiatowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę rolnika, w terminie określonym do składania wniosków o przyznanie płatności bezpośredniej w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, tj. w terminie od 15 marca do 15 maja danego roku. Wskazano również, że na podstawie art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowego zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE.L.2009.316.65) dopuszczalne jest złożenie wniosku w terminie 25 dni kalendarzowych po terminie składania wniosków, jednakże za każdy dzień roboczy opóźnienia stosowana jest redukcja w wysokości 1 % kwoty płatności.

Następnie Dyrektor OR ARiMR powołał art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529 ze zm.), zgodnie z którym potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego. Dowód urzędowy sporządzony przez upoważniony do jego sporządzenia organ w zakresie swojego działania korzysta z domniemania prawdziwości (autentyczności dokumentu) oraz zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

Odwołując się do orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego dowodu nadania przesyłki poleconej i wywodzenia faktu jej doręczenia, organ odwoławczy wskazał, że urzędowego, w związku z czym nie wynika z niej domniemanie nadania przesyłki ani jej doręczenia. W związku z tym stwierdził, że przedłożona przez odwołującego się kserokopia dowodu nadania przesyłki pocztowej w dniu 22 kwietnia 2013 r. podlega ocenie w kontekście całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie organu odwoławczego z ww. dokumentu nie wynika fakt złożenia przez stronę wniosku o przyznanie płatności rolno środowiskowej na rok 2013.

Dyrektor OR ARiMR zwrócił uwagę na nieczytelny numer nadawczy znajdujący się na kserokopii załączonej przez stronę, który uniemożliwia zidentyfikowanie przesyłki oraz stwierdzenie czy w ogóle była ona nadana w placówce pocztowej oraz wskazał, że z analizy książki korespondencji Biura Powiatowego ARiMR wynika, że w 2013 r. do Biura Powiatowego nie wpłynęła żadna korespondencja pochodząca od skarżącego. Podał, że tezy o nadaniu przedmiotowego wniosku w placówce pocztowej przeczy również fakt złożenia przez stronę w dniu 5 maja 2014 r. kserokopii Informacji o realizowanym zobowiązaniu rolnośrodowiskowym w ramach PROW 2007-2013 podpisanej przez skarżącego z datą 15 kwietnia 2013 r. Podkreślił, iż nie ma możliwości złożenia w tym samym roku zarówno wniosku o przyznanie płatności na dany rok jak i ww. informacji. Informację bowiem składa się wówczas, gdy rolnik nie zamierza się ubiegać o płatności w danym roku. Zdaniem organu, na uwzględnienie nie zasługują również złożone przez stronę wyjaśnienia, jakoby informację tę złożyła po tym, gdy uznała, że nie zdoła udowodnić faktu nadania wniosku. Wyjaśnienia strony można byłoby uwzględnić, gdyby Informacja opatrzona byłaby datą pomiędzy 16 kwietnia 2014 r. (data złożenia wniosku na rok 2014) a 5 maja 2014 r. (data wpływu Informacji do Biura Powiatowego ARiMR w E.), ponieważ jak twierdzi strona o braku wniosku za rok 2013 dowiedziała się po dacie 16 kwietnia 2014 r. W ocenie organu II instancji złożenie kserokopii ww. Informacji opatrzonej datą 15 kwietnia 2013 r. czyni niewiarygodnymi jej twierdzenia o nadaniu w dniu 22 kwietnia 2013 r. poleconej przesyłki pocztowej zawierającej wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013.

Zdaniem Dyrektora OR ARiMR organ I instancji podejmował czynności zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego, o czym świadczy korespondencja prowadzona z Naczelnikiem Urzędu Pocztowego w E. oraz ze stroną. Ponadto organ I instancji przeanalizował książkę korespondencji przychodzącej, w wyniku czego stwierdzono, iż w okresie od 22 kwietnia 2013 r. do 30 czerwca 2013 r. do Biura Powiatowego ARiMR w E. nie wpłynęła żadna korespondencja od skarżącego. Organ odwoławczy uzupełnił postępowanie dowodowe w tym zakresie poprzez weryfikację książki korespondencji przychodzącej za cały 2013 r. W wyniku powyższego ustalono, że w roku 2013 do Biura Powiatowego ARiMR nie wpłynęła żadna korespondencja pochodząca od skarżącego.

Rozpatrując kwestię ewentualnego wystąpienia siły wyższej, organ odwoławczy powołał treść art. 47 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) NR 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (DZ.U. L 368,23.12.2006, p. 15) oraz §45 rozporządzenia rolnośrodowiskowego i stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek, mogących skutkować odstąpieniem od zastosowanych sankcji dotyczących płatności i żądania zwrotu nienależnie pobranych środków finansowych. W szczególności strona nie przedstawiła dowodów na podstawie których można by było uznać brak po jej stronie winy z uwagi na siłę wyższą. Natomiast obowiązek dowodzenia spoczywający na stronie postępowania, co wynika wprost z dyspozycji art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7.03.2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427, ze zm.).

Dyrektor OR ARiMR podkreślił, że w przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zwraca daną kwotę powiększoną o odsetki. Powyższe wynika z przepisów prawa wspólnotowego, tj. art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE nr L 25 str. 8 z 28.1.2011 ze zm.). Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. skutkujące brakiem obowiązku zwrotu przez stronę nienależnie pobranych płatności do gruntów rolnych za rok 2011 i 2012. W rozpatrywanej sprawie, płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego za lata 2011, 2012 przekazane na rachunek bankowy skarżącego nie wynikały z pomyłki ARiMR. Płatność została przekazana na podstawie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w E.. w sprawie przyznania płatności rolno środowiskowej na rok 2011 oraz decyzji w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012. W chwili wydania powyższych decyzji rolnik spełniał warunki do uzyskania płatności rolnośrodowiskowych natomiast w roku 2013 nie został złożony wniosek o przyznanie płatności ani Informacja o realizowanym zobowiązaniu rolnośrodowiskowym.

Organ II instancji nie znalazł podstaw do odstąpienia od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w oparciu o art. 28a ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich,(Dz. U. z 2013 r., poz. 173) tj. art. 5a rozporządzenia Komisji Europejskiej (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFRG i EFRROW (Dz. Urz. UE L 171 z 23 czerwca 2006 r., str. 90 ze zm.)obejmującym sytuacje, w których kwota podlegająca zwrotowi nie przekracza równowartości 100 EUR.

Podał również, że stosownie do art. 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 937/2012 z dnia 12 października 2012 r. zmieniającym rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 oraz (UE) nr 65/2011 w odniesieniu do metody naliczania odpowiednich odsetek od nienależnych płatności do odzyskania od beneficjentów systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników ustanowionych rozporządzeniem Rady (WE) nr 73/2009, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ustanowionego rozporządzeniem Rady nr 1698/2005 oraz wsparcia sektora wina ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1234/2007 (Dz. Urz. L nr 280 z 13.10.2012, str. 2), w odniesieniu do decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności wydawanych od dnia 16 października 2012 r., odsetki nalicza się za okres między terminem zwrotu płatności przez rolnika wyznaczonym w nakazie odzyskania środków, który nie może przekraczać 60 dni, a datą zwrotu lub odliczenia. Natomiast zgodnie z art. 29 ust. 7 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do należności z tytułu nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności ustalonych decyzją, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze. zm.), z wyjątkiem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności, rozkładania płatności na raty oraz zaokrąglania należności, z tym że termin, o którym mowa w art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej, wynosi 60 dni.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów:

- art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) w zw. z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez odmówienie mocy dowodowej przedstawionej przez skarżącego kopii potwierdzenia nadania przesyłki poleconej z dnia 22 kwietnia 2013 r., w konsekwencji uznanie, że skarżący nie złożył wniosku kontynuacyjnego o przyznanie płatności rolno środowiskowej na 2013 r., mimo iż w terminie przewidzianym ustawowo nadał przesyłkę zawierająca. przedmiotowy wniosek u operatora pocztowego,

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wydanie decyzji, bez dokładnego, wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie zwrócenia się do Urzędu Pocztowego w E. o wydanie kserokopii bądź udostępnienie dokumentu wskazującego na adresatów i nadawców przesyłek rejestrowych z dnia 22 kwietnia 2013 r.,

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez odmówienie przyjęcia przez organ oświadczenia o którym mowa wart. 75 § 2 k.p.a. oraz odmówienie wiarygodności oświadczeniom składanym przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego, a w konsekwencji uznanie że skarżący nie złożył dnia 22 kwietnia 2013 r. przesyłki poleconej z wnioskiem kontynuacyjnym za rok 2013

- art. 35 k.p.a. w zw. z § 26 ust. 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie przez organ terminu wydania decyzji w sprawie przyznania płatności rolno środowiskowej, co uniemożliwiło skarżącemu zwrócenie się do operatora pocztowego z reklamacją i uzyskanie potwierdzenia nadania przesyłki poleconej z dnia 22 kwietnia 2013 r.,

- art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 64, poz. 427) które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niepoinformowanie Skarżącego o braku wpływu do organu wniosku kontynuacyjnego za rok 2013 r. mimo kilkukrotnych kontaktów telefonicznych z organem monitujących brak wpływu środków za rok 2013 i zapewnień organu, że brak wpływu środków jest spowodowany jedynie dużą ilością wniosków i opóźnieniami w płatności,

- art. 12 k.p.a. w zw. z art. 57 § 2 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, iż z faktu braku wpływu w roku 2013 do Biura Powiatowego ARiMR korespondencji od Skarżącego można wywodzić okoliczność, iż nie przesłał on wniosku kontynuacyjnego w dniu 22.04.2013 r., co jest sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania, gdyż z okoliczności takiej wynika jedynie, że wpływ takiej przesyłki nie został przez organ zarejestrowany,

- § 23 ust. 3 w zw. z art. §39 ust. 2 pkt. Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolno środowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 r., mające wpływ na wynik sprawy poprzez ich błędną wykładnie i uznanie, iż mimo nadania przesyłką poleconą, na adres właściwego organu, wniosku kontynuacyjnego, istnieją podstawy do żądania od skarżącego zwrotu płatności rolnośrodowiskowej ,

- art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 (Dz.U. Nr 64, poz. 427) które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, iż w postępowaniu dotyczącym zwrotu pobranych świadczeń rolnośrodowiskowych to skarżący a nie organ, z braku złożenia wniosku kontynuacyjnego za rok 2013 r. wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne, ergo to na skarżącym a nie organie spoczywa ciężar dowodowy,

W uzasadnieniu skargi powołując się orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organu, że przedstawiony przez niego dowód złożenia za pośrednictwem Poczty Polskiej wniosku o przyznanie płatności na rok 2013, w postaci kserokopii dowodu nadania, jest niewiarygodny. Zdaniem skarżącego nie podlega żadnej wątpliwości, że przedstawiona przez niego kserokopia wskazuje, że dnia 22 kwietnia 2013 r., przesłał na adres Biura Powiatowego ARiMR w E. przesyłkę poleconą. Z ustaleń organu wynika natomiast, że nie otrzymał on w 2013 r. żadnej przesyłki od skarżącego, co nie stanowi dowodu na okoliczność, że przedmiotowa przesyłka nie została przez niego nadana, a taki wymóg stawia art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. W ocenie strony . z zebranego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego w sposób nie budzący wątpliwości, wynika że skarżący polecił doręczenie dnia 22 kwietnia 2013 r. przesyłki adresowanej na Biuro Powiatowe ARiMR w E., której zawartość stanowił wniosek kontynuacyjny za rok 2013 r.

Zdaniem skarżącego skoro organ ustalił, że w roku 2013 nie otrzymał żadnej innej korespondencji od strony, to brak jest podstaw do kwestionowania prawdziwości złożonych przez nią oświadczeń, co do zawartości przesyłki nadanej dnia 22 kwietnia 2013 r. Organ uzasadniając odmowę wiarygodności złożonych przez stronę oświadczeń, wskazuje na fakt, że dnia 5 maja 2014 r. , skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARiMR Informację o realizowanym zobowiązaniu rolnośrodowiskowym w ramach PROW 2007-2013 r. (zwaną dalej "informacją") datowaną na dzień 15 kwietnia 2013 r. Podkreślono, że skarżący już w piśmie z dnia 20 czerwca 2014 r. wskazywał powody dla których zdecydował się złożyć przedmiotową informację. W' tej materii, zarówno co do konieczności złożenia "informacji" jak co do wskazanej w jej treści daty, skarżący działał w zaufaniu do doradcy rolnego, z którego usług w tym czasie korzystał. Podejmowane przez skarżącego działania po uzyskaniu informacji o braku zarejestrowania złożenia przez niego wniosku w Biurze Powiatowym ARiMR miały na celu uchronienie się przed negatywnymi skutkami, nie uwzględnienia przez organ przedstawionej kopii potwierdzenia nadania przesyłki z wnioskiem kontynuacyjnym. Powyższe nie może natomiast skutkować przyjęciem, że dotychczasowe oświadczenie skarżącego, co do okoliczności iż dnia 22.04.2013 r. nadał przesyłkę z wnioskiem kontynuacyjnym za rok 2013 r., uznać można za niewiarygodne.

Na wiarygodność oświadczenia złożonego przez Skarżącego wskazuje jego postępowanie po otrzymaniu informacji o braku wniosku kontynuacyjnego, przejawiające się w podejmowanych czynnościach reklamacyjnych w Poczcie polskiej, jak i dalsze prowadzenie działalności rolnej oraz złożenie wniosku za rok 2014.

Skarżący wskazał, że organ II instancji, powołując się na dyspozycję art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7.03.2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, przeniósł ciężar udowodnienia faktu złożenia wniosku za rok 2013 na stronę. Nie zgadzając się z powyższym podkreślił, że w przedmiotowej sprawie, to organ wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne - w postaci możliwości żądania od skarżącego zwrotu pobranych płatności wraz z odsetkami - z okoliczności braku złożenia przedmiotowego wniosku. Mając to na uwadze, zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu, to organ powinien dążyć do zebrania materiału dowodowego, który - przy uwzględnieniu zasady określonej w art. 80 k.p.a. - pozwoli przyjąć, wbrew twierdzeniom skarżącego, że przedstawione przez niego dowody i oświadczenia nie są oparte na prawdzie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań sądu stwierdzić należy , że stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 26.11.2014, poz. 1647) oraz art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz.U. z 14.03.2012r., poz. 270 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a. ), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Ponadto na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga , jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest zarówno co do prawidłowości stosowania przepisów postępowania, jak i zgodności z przepisami prawa materialnego. Tylko prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne dają podstawę do prawidłowej subsumcji stanu faktycznego do przepisów materialnoprawnych i oceny decyzji co do zastosowania i wykładni prawa materialnego. Zauważenia wymaga przy tym, że zadaniem sądu nie jest dokonywanie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zastosowania prawa materialnego. Rolą sądu jest bowiem kontrola prawidłowości działania organu administracji, który wydał zaskarżoną decyzję . Mając na względzie powyższe ogólne stwierdzenia, w pierwszej kolejności oceny wymaga kwestia czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania. Skarga formułuje zarzuty naruszenia przepisów art. 7, 8, 9, 12, 75, 76, 77, 80 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności, niezebranie pełnego materiału dowodowego i nierozpatrzenie zebranych dowodów w sposób wyczerpujący oraz niespełnienie wymogów przewidzianych dla uzasadnienia.

Odnosząc się do tych zarzutów, podkreślić należy, że zaskarżona decyzja wydana została w przedmiocie określenia kwoty pomocy nienależnie pobranych i podlegających zwrotowi płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego. To podkreślenie ma istotne znaczenie z punktu widzenia zakresu postępowania dowodowego i charakteru ustaleń faktycznych czynionych w postępowaniu dotyczącym określenia kwot nienależnie pobranych płatności, o których mowa w art. 28 cyt. ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013r., poz. 173 , dalej jako u.w.r.o.w ).

Należy wskazać, że przyznanie płatności rolno środowiskowej uzależnione jest od spełnienia warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. (Dz. U. nr 33, poz. 262 ze zm.) w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

Zgodnie z §2 ust. l powyższego aktu prawnego płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli:

I) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie

ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o

przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym";

2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha;

3) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa wart. 39

rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. l, z późno zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponadpodstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej, na gruntach, na których rolnik zadeklarował realizację tego zobowiązania we wniosku o przyznanie pierwszej i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych;

4) spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu.

Stosownie zaś do § 58 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13.03.2013r. w sprawie szczególnych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "program rolnośrodowiskowy" objętego programem rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2013, poz.361), straciło moc rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U.Nr 33,poz. 262, z późn. zm.).

Tak więc jak słusznie zaznaczył organ w zaskarżonej decyzji, co do zwrotu płatności rolnośrodowiskowej zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13.03.2013r. w sprawie szczególnych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "program rolnośrodowiskowy" objętego programem rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2013 r., poz.361). Powyższe wynika z § 46 ww. rozporządzenia, w myśl którego do przyznawania i zwrotu płatności rolno środowiskowej w sprawach objętych postępowaniami:

1) wszczętymi niezakończonymi ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia,

2) zakończonymi ostateczną decyzją wydaną na podstawie dotychczasowych przepisów, które zostały wznowione od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia - stosuje się przepisy rozporządzenia, o którym mowa w § 58.

Prawidłowo również organ wskazał, że zgodnie z § 39 ust. 2 pkt 4 ww. rozporządzenia płatność rolnośrodowiskowa podlega zwrotowi również w przypadku, gdy rolnik nie złożył wniosku o przyznanie kolejnej płatności rolnośrodowiskowej za realizację danego wariantu albo informacji, o której mowa w § 23 ust. 3, przy czym zwrotowi podlega ta część płatności, która została przyznana za realizację tego wariantu.

Zgodnie z § 23 ust. 2 wniosek o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej

i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych składa się do kierownika biura powiatowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę rolnika, w terminie określonym do składania wniosków o przyznanie płatności bezpośredniej w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego,tj. w terminie od 15 marca do 15 maja danego roku. Dodatkowo na podstawie art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowego zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE.L.2009.316.65) dopuszczalne jest złożenie wniosku w terminie 25 dni kalendarzowych po terminie składania wniosków, jednakże za każdy dzień roboczy opóźnienia stosowana jest redukcja w wysokości l % kwoty płatności. Stosownie do § 23 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13.03.2013r. w sprawie szczególnych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "program rolnośrodowiskowy" objętego programem rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2013 r, poz.361) jeżeli rolnik nie zamierza ubiegać się w danym roku o przyznanie kolejnej płatności rolnośrodowiskowej za realizację danego wariantu, zamiast wniosku o jej przyznanie składa, na formularzu udostępnionym przez Agencję, informację o gruntach, na których realizuje zobowiązanie rolnośrodowiskowe w zakresie tego wariantu w danym roku, wskazując ich położenie i powierzchnię, a w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 7 - również o zwierzętach ras lokalnych, w odniesieniu do których realizuje zobowiązanie rolnośrodowiskowe w zakresie tego wariantu w danym roku;

przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przepis art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. nie ma zastosowania do informacji o gruntach, na których realizowane jest zobowiązanie rolnośrodowiskowe, zatem ostateczny termin na złożenie tej informacji upływa z dniem 15 maja danego roku.

Na tle rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że wymienione wyżej reguły postępowania administracyjnego mają swe podstawy w specyfice postępowań o przyznanie płatności, które inicjowane są wnioskiem ubiegającego się o dopłatę rolnika, pozostawiając jego woli, czy i w jakim zakresie chce skorzystać z pomocy. Podkreślić więc należy, z całą stanowczością, że kluczowym zagadnieniem w tego rodzaju sprawach jest wniosek sporządzany i składany przez ubiegającego się o stosowne płatności.

W niniejszej sprawie sporna między stronami jest nie tyle treść wniosku ile sam fakt złożenia go przez uprawnionego. Skarżący wywodzi, że wniosek został nadany przez niego pocztą i stąd na podstawie złożonej kserokopii dowodu nadania przesyłki organ winien uznać skuteczność złożenia wniosku w terminie. Zgodnie z art.17 ustawy z dnia 23 listopada 2012r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529 ze zm.) potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego. Dowód urzędowy sporządzony przez upoważniony do jego sporządzenia organ w zakresie swojego działania korzysta z domniemania prawdziwości (autentyczności dokumentu) oraz zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W świetle powyższego zapisu za nieskuteczny Sąd uznał zarzut skarżącego , iż korzysta on z powyższego domniemania. Bezspornym w sprawie jest, że skarżący nie dysponuje oryginałem dowodu potwierdzenia nadania przesyłki w Urzędzie Pocztowym, a przedstawiona przez niego kserokopia jest nieczytelna i nie można na jej podstawie odczytać numeru nadawczego co umożliwiłoby zidentyfikowanie przesyłki i sprawdzenie czy była ona nadana, kiedy została nadana i ewentualnie dlaczego nie została doręczona.

Podkreślić należy, że specyfika postępowań o przyznanie płatności, które inicjowane są wnioskiem ubiegającego się o dopłatę rolnika, pozostawiając jego woli, czy i w jakim zakresie chce skorzystać z pomocy, polega również na odmienności w zbieraniu materiału dowodowego, niż w przepisach art. 7 i 77 §1 k.p.a. w postępowaniach tych organy nie mają obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie oświadczeń składanych przez ubiegającego się o pomoc beneficjenta. Przyjęta w ustawie klauzula ciężaru dowodu powoduje, że to na stronie oraz innych osobach uczestniczących w tym postepowaniu ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy. Ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób uznać za skuteczny dowód na okoliczności złożenia wniosku przez skarżącego – w postaci złożenia nieczytelnej kserokopii dowodu nadania przesyłki, której zawartości na tej podstawie również nie można ustalić ani nawet uprawdopodobnić. Dlatego Sąd w pełni podziela w tym zakresie stanowisko organu, że nieuwierzytelniona kserokopia dokumentu urzędowego nie może korzystać z mocy dowodowej oryginału dokumentu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 84/07; wyrok WSA w Warszawie z dnia 21marca 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 203/04; uchwała SN z dnia 29 marca 1994r. sygn.akt III CZP 37/94; wyrok NSA z dnia 21 września 1999 r. sygn. akt III SA 7375/98; wyrok NSA z dnia 06 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1508/09).

Dodatkowo podkreślić należy, że przedłożenie potwierdzenia nadania przesyłki poleconej nie zawsze wystarcza do udowodnienia doręczenia tej przesyłki adresatowi. Domniemanie doręczenia przesyłki rejestrowanej, wynikające z dowodu jej nadania, może być przez adresata obalone przez wykazanie, że nie miał możliwości zapoznania się z zawartym w niej oświadczeniem woli. Listy polecone są bowiem nie tylko przyjmowane "za potwierdzeniem nadania", ale także wydawane "za potwierdzeniem odbioru". Jak wynika z akt sprawy organy obu instancji przeprowadziły postępowanie dowodowe w zakresie wpływu korespondencji od skarżącego do Biura Powiatowego ARiMR w E.. Ustalono, że w roku 2013 do Biura Powiatowego ARiMR w E. nie wpłynęła żadna korespondencja pochodząca od skarżącego. Skarżący nie przedstawił żadnego skutecznego dowodu na okoliczności by wniosek został przez niego wysłany bądź złożony w Biurze Powiatowym ARiMR w E.. Na marginesie wskazać należy, że wymóg złożenia wniosku o płatność na formularzu oznacza, że przepisy prawa powszechnie obowiązującego wymagają formy pisemnej i złożenie takiego wniosku ustnie, czy to bezpośrednio czy telefonicznie nie może być skuteczne.

Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, że w cenie sądu zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały bez naruszenia cytowanych wyżej przepisów postępowania. Wbrew zarzutom skargi poczynione ustalenia faktyczne uwzględniają bowiem cały materiał dowodowy i wszystkie wynikające z niego okoliczności . Materiał ten zebrany został prawidłowo i jest kompletny w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Konieczne ustalenia faktyczne, które - jak wyżej wspomniano - co do zasady wynikają z norm prawa materialnego, zostały poczynione, co znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji . W ocenie sądu uzasadnienia decyzji w pełni odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa, wskazując obszernie i trafnie przyjęte ustalenia, dowody na których się oparto oraz podstawy prawne. Mając na uwadze powyższe, jeszcze raz wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została na szczególnej, wyraźnie przewidzianej przez prawodawcę podstawie prawnej ( cyt. wyżej art. 29 ustawy z dnia 9 maja 2008r. o AR i MR oraz art. 28 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o u.w.r.o.w. ). Decyzja ta stanowi nowe rozstrzygnięcie całkowicie odrębne od decyzji w przedmiocie przyznania płatności. Jej przedmiotem nie jest orzekanie o przyznaniu płatności, ale określenie kwoty płatności nienależnie pobranych i podlegających zwrotowi. Prawo unijne i krajowe nakłada na organy państwa członkowskiego obowiązek odzyskiwania pomocy w sytuacji, gdy doszło do naruszenia warunków jej przyznania.

W świetle powyższych rozważań ocenić należało zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji jako wydane zgodnie z prawem . Na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono zatem jak w sentencji wyroku.