Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1585/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia NSA Przemysław Dumana,, Sędzia WSA Krzysztof Winiarski (spr.), Protokolant Halina Modliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi " A" S.A. w C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. oddalił zarzuty zgłoszone przez "A" S.A. z siedzibą w C. w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...],[...],[...],[...], obejmujące podatek dochodowy od osób prawnych za lata 2000 – 2001.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż pełnomocnik Spółki będący radcą prawnym wniósł zarzuty na prowadzone przez organ postępowanie egzekucyjne, opierając je na treści art. 33 pkt 6 i pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. Nr 229, poz. 1954 z 2005 r. z późn. zm. ). W ocenie pełnomocnika, egzekucja nie mogła być prowadzona przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C., gdyż właściwym do prowadzenia tej egzekucji jest Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w S., ponieważ Spółka jest jednostką działającą na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi ( Dz. U. Nr 183, poz. 1538 ), co umieszcza ją w kręgu podmiotów, dla których właściwy terytorialnie jest wyłącznie urząd skarbowy utworzony na podstawie art. 5 ust. 9b pkt 4 ustawy o izbach i urzędach skarbowych.

Za niezasadny, a w konsekwencji na nie zasługujący na uwzględnienie, uznał organ egzekucyjny, także zarzut prowadzenia egzekucji przez organ niewłaściwy, gdyż – zdaniem organu – powołany przez pełnomocnika przepis art. 5 ust. 9 b pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych ( Dz. U. Nr 121, poz. 1267 z 2004 r. z późn. zm. ) dotyczy właściwości miejscowej organu podatkowego, dla niektórych kategorii podatników, w tym dla działających na podstawie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Jak zaznaczył organ egzekucyjny, z przedłożonych przez zobowiązanego sprawozdań finansowych nie wynika, że Spółka jest podmiotem działającym na podstawie tej właśnie ustawy. Podkreślono, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających jej działalność na podstawie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Zaakcentowano też, że od dnia 1 czerwca 2006 r., na podstawie art. 5 ust. 9b pkt 7 lit. a) ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych nastąpiła zmiana kategorii podatnika A S.A., ponieważ spółka ta podlega od tego dnia, jako właściwemu miejscowo, Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w C..

Dodatkowo organ egzekucyjny podniósł, iż właściwość organu egzekucyjnego określona została w treści art. 22 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego. Mając na względzie powyższe organ skonstatował, iż organem właściwym w rozpatrywanej sprawie do prowadzenia egzekucji jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C., gdyż to na terenie jego działania Spółka ma siedzibę.

Na postanowienie organu egzekucyjnego, pełnomocnik Spółki wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w K., podnosząc, iż egzekucja prowadzona jest przez organ niewłaściwy, gdyż organem właściwym miejscowo dla Spółki jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S., na podstawie rozporządzenia w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych z dnia 7 grudnia 1998 r. (Dz. U. z 1998 r. nr 153, poz. 99), w związku z art. 5 ust. 9b pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych. Strona w dalszym ciągu podtrzymuje, iż działa na podstawie przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał na podstawie art. 138 § 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. z późn. zm. ) w dalszej części uzasadnienia określaną skrótem "Kpa" zaskarżone postanowienie w mocy, uznając za w pełni zasadną prawną argumentację zawartą w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji.

W szczególności Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż stosownie do art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej, zarzuty na wszczęte postępowanie egzekucyjne z art. 33 § 1 pkt 1 do 7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela. Zwrócono uwagę, że taką procedurę przyjął w odniesieniu do zarzutów A S.A. organ egzekucyjny, albowiem pismem z dnia [...] 2006 r. zwrócił się do wierzyciela – organu podatkowego, tj. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. o zajęcie stanowiska. Takie stanowisko wierzyciel zajął w czterech postanowieniach wydanych w dniu [...] r. (wierzyciel nie uwzględnił zarzutów zobowiązanego), które zostały utrzymane w mocy postanowieniami Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej oddalenie zarzutów przez organ egzekucyjny stanowiło konsekwencję stanowiska wierzyciela.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie zgodził się również z argumentacją spółki odnoszącą się do naruszenia przepisów o właściwości. Organ drugiej instancji stwierdził bowiem, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż wierzycielem decyzyjnie wymierzonych spółce A zobowiązań w podatku dochodowym od osób prawnych jest właśnie Naczelnik [...] urzędu Skarbowego w C., a więc jest on zarazem (w rozumieniu art. 19 § 1 ustawy egzekucyjnej) organem egzekucyjnym właściwym do przymusowego dochodzenia należności od spółki A.

Zaakcentowano, że w zakresie właściwości miejscowej, właściwość organów egzekucyjnych uregulowana została w treści art. 22 § 2 tej ustawy, zgodnie z którym właściwość miejscową w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego. Reasumując, organ nadzoru stwierdził, iż siedziba zobowiązanej Spółki znajduje się na terenie objętym właściwością miejscową Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C., a skoro tak, to organ ten jest właściwy w sprawie.

Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K., pełnomocnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 22 ust. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych poprzez przyjęcie, iż właściwym miejscowo organem egzekucyjnym do egzekucji należności pieniężnych za 2001 r. jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C..

Mając na względzie strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę, pełnomocnik podniósł, iż trafność stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej budzi wątpliwości, ponieważ jego przyjęcie w konsekwencji oznaczałoby, tzw. "duże urzędy skarbowe" nigdy nie mogłyby być organami egzekucyjnymi. Błędność tej tezy wynika, zdaniem pełnomocnika, chociażby z takiego faktu istnienie Działu Egzekucji w strukturze [...] Urzędu Skarbowego w S., jak i faktu prowadzenia przez ten organ egzekucji w sprawach innych zobowiązań podatkowych zobowiązanej Spółki.

Kontynuując, pełnomocnik podniósł, iż właściwym miejscowo organem egzekucyjnym dla skarżącej jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S., a wynika to z faktu, że skarżąca jest jednostką działającą na podstawie przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, a jednostki te umieszczone są w kręgu podmiotów, dla których właściwy terytorialnie jest wyłącznie urząd utworzony na podstawie art. 5 ust. 9b pkt 4 ustawy o izbach i urzędach skarbowych. Za niezasadny uznał pełnomocnik pogląd organu nadzoru, dotyczący zmiany z dniem 1 stycznia 2006 kategorii podatnika, gdyż jak zauważył uzyskanie statusu podatnika dla którego właściwy jest "duży urząd skarbowy" na podstawie art. 5 ust. 9 b pkt 4 ustawy o urzędach i izbach skarbowych, wyłącza utracenie tego statusu na podstawie art. 5 ust. 9 b pkt 7 lit a ustawy, czyli poprzez nieosiągnięci określonego w ustawie przychodu netto.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętego skargą postanowienia. Zwrócono uwagę, że do końca roku 2005 spółka A rzeczywiście była podatnikiem tzw. "dużego urzędu skarbowego", tj. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S.. Organ ten był również wierzycielem należności podatkowych w momencie wydania spółce pierwotnej decyzji przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K., określającej należny podatek dochodowy od osób prawnych za 2000 r. oraz odsetki za zwłokę. Zaakcentowano jednak, że po uchyleniu decyzji organu kontroli skarbowej i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, następna decyzja Dyrektora UKS została wydana [...] r., a więc po zmianie właściwości organów podatkowych (z dniem 1 stycznia 2006 r. spółka została objęta właściwością Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C.). Zaznaczono, że okoliczność zmiany właściwości z dniem 1 stycznia 2006 r. potwierdza pismo Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] (karta [...]).

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, a więc zgodności działań administracji z obowiązującym prawem.

W sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdzi, iż wydana decyzja lub postanowienie narusza prawo, to zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) uchyla rozstrzygnięcie w części lub całości. Uchylenie następuje w przypadku, gdy doszło do naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie, w zarzutach na prowadzenie egzekucji administracyjnej przytoczone zostały okoliczności wymienione w treści art. 33 pkt 6 oraz pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (pkt 6) oraz prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (pkt 9). Ponieważ w uzasadnieniu zarzutów zobowiązany podniósł wyłącznie argumentację dotyczącą niewłaściwości Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego, jako organu egzekucyjnego, uzasadniona jest zatem konstatacja, iż zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej strona de facto wiąże z niewłaściwością miejscową organu. Zresztą w samej skardze zarzut obejmował tylko kwestię niewłaściwości organu egzekucyjnego, a strona wskazywała na naruszenie art. 22 ust. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych, poprzez przyjęcie, iż właściwym miejscowo organem egzekucyjnym do egzekucji należności pieniężnych za 2000 r. jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C..

Organ egzekucyjny, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C., rozpatrując w/w zarzuty nie uwzględnił ich z przyczyn szczegółowo opisanych w pierwszej części uzasadnienia, a rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego utrzymał w mocy Dyrektor Izby Skarbowej w K..

W ocenie Sądu zarzuty sformułowane przez zobowiązanego nie zasługują na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. nie zawiera uchybień, które mogłyby uzasadniać jego uchylenie.

Zgodnie z art. 19 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z zastrzeżeniem § 2-8 (zastrzeżenie nie odnosi się do rozpatrywanego przypadku), naczelnik urzędu skarbowego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, do zabezpieczania takich należności w trybie i na zasadach określonych w dziale IV, a także do realizacji wniosków obcych państw o udzielenie pomocy w zakresie, o którym mowa w art. 66d § 1.

Unormowania dotyczące właściwości miejscowej organu egzekucyjnego, w egzekucji należności pieniężnych, zawarte są natomiast w przepisie art. 22 § 1 ustawy egzekucyjnej, stosownie do którego właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 3 (zastrzeżenie to również nie ma zastosowania w rozpatrywanym przypadku). Bezsporna w sprawie okolicznością jest usytuowanie siedziby zobowiązanego w C..

Uprawnienie do prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest najczęściej pochodną właściwości do orzekania w pierwszej instancji, a ewentualne spory o właściwość są wówczas rozstrzygane na etapie postępowania jurysdykcyjnego (por. P. Przybysz: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2006, s. 100). Wyjątek od tej reguły może wynikać z unormowania art. 22 § 3 ustawy egzekucyjnej, który to przepis łączy właściwość miejscową organu egzekucyjnego z miejscem usytuowania majątku całego zobowiązanego lub większej jego części ("Jeżeli znany przed wszczęciem egzekucji majątek zobowiązanego lub większa jego część nie znajduje się na terenie działania organu egzekucyjnego ustalonego zgodnie z § 2, właściwość miejscową ustala się według miejsca położenia składników tego majątku"). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje by przypadek wymieniony w 22 § 3 ustawy egzekucyjnej miał miejsce; zresztą argumentu tego nie podnosi sam zobowiązany.

Okoliczność, iż w rozpatrywanym przypadku decyzje wymiarowe z dnia [...] r. (określające wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych i które są egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej), wydał Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. o tyle nie ma znaczenia, że od dnia 1 stycznia 2006 r. organem podatkowym pierwszej instancji, właściwym dla zobowiązanego jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C., a nie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S.. Okoliczność, iż organem podatkowym pierwszej instancji jest dla podatnika od 1 stycznia 2006 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. potwierdza pismo Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...], który to organ, działając na podstawie art. 5a ust 5 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. z 2004 r., nr 121, poz. 1267 ze zm.), przekazał Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w C. akta rejestracyjne, m.in. spółki A, w związku z tym, że od dnia 1 stycznia 2006 r. zmieniła się właściwość naczelnika urzędu skarbowego.

W rezultacie, na podstawie decyzji wymiarowych z dnia [...] r. Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. - jako wierzyciel - wystawił tytuły wykonawcze o numerach [...],[...],[...] oraz [...] i skierował je do egzekucji. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. występuje tu niejako w podwójnej roli: wierzyciela wynikających z decyzji wymiarowych należności podatkowych (art. 1a pkt 13 ustawy egzekucyjnej), a w konsekwencji również organu egzekucyjnego (art. 19 § 1 i 22 § 2 ustawy egzekucyjnej).

Jako wierzyciel Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. w odrębnych postanowieniach z dnia [...] r. zajął stanowisko w zakresie zarzutów, w trybie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym "Zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca".

Postanowienia te zostały zaskarżone przez zobowiązanego, który również i w tym wypadku podniósł argument niewłaściwości, jako wierzyciela, Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C., wskazując jako organ właściwy Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S.. Stanowisko strony nie znalazło uznania Dyrektora Izby Skarbowej w K., który postanowieniami z dnia [...] r. ([...],[...],[...],[...]) utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji (wierzyciela), a wniesione na nie skargi zostały oddalone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (wyroki z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Gl 1414/06, I SA/Gl 1415/06, I SA/Gl 1416/06).

Za chybiony zatem należy uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 22 ust. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych.

Pierwszy bowiem z wymienionych przepisów stanowi, jak już zaznaczono, że właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego. W rozpatrywanej sprawie – poza sporem – pozostaje miejsce położenia siedziby skarżącej Spółki tj. teren działania Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C.. Należy dodatkowo podkreślić, że w rozpatrywanym przypadku jest to jedyny obowiązujący przepis, który określa właściwość miejscową organu egzekucyjnego. Działania tego przepisu nie wyłącza ustawa o urzędach i izbach skarbowych w żadnym zakresie. Według postanowień art. 5 ust. 6 pkt 7 tej ustawy do zakresu działania naczelników urzędów skarbowych należy wykonywanie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Przepis ten określa kompetencje rzeczowe naczelników urzędów skarbowych, nie rozstrzyga natomiast o kompetencji miejscowej tych organów.

Zważyć należy znaczenie treści art. 5 ust. 9a pkt 2 ustawy o urzędach i izbach skarbowych, który stanowi, iż terytorialny zasięg działania określonego urzędu skarbowego wyłącznie w zakresie wykonywania niektórych zadań określonych w ust. 6 może obejmować terytorialny zasięg działania innych urzędów skarbowych. Użyte w tym przepisie sformułowanie "wykonywania niektórych zadań określonych w ust. 6" oznacza, że nie wszystkie zadania wymienione w art. 5 ust. 6 ww. ustawy przechodzą do kompetencji "dużych urzędów skarbowych".

Zestawiając unormowania zawarte art. 22 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z zawartymi w art. 5 ust. 9a ustawy o urzędach i izbach skarbowych i biorąc pod uwagę kryterium siedziby Spółki należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. nie jest organem właściwym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Z wymienionego wcześniej pisma Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. wynika, iż spółka – począwszy od 1 stycznia 2006 r. - nie spełnia kryteriów wymienionych w art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych, uprawniających ją do objęcia zasięgiem działania tzw. "dużego urzędu skarbowego". Jak już zaznaczono skoro od 1 stycznia 2006 r. właściwym dla zobowiązanego organem podatkowym pierwszej instancji, a także wierzycielem w rozumieniu art. 1a pkt 13 ustawy egzekucyjnej jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C., organ ten będzie również właściwym do prowadzenia wobec spółki egzekucji administracyjnej.

W tych okolicznościach nie może też być mowy o naruszeniu postanowień § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych, w świetle którego, "ustala się siedziby i terytorialny zasięg działania naczelników urzędów skarbowych, właściwych wyłącznie w zakresie podatników określonych w art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych, zwanej dalej "ustawą", w wykazie stanowiącym załącznik nr 2 do rozporządzenia". Skoro bowiem, jak zaznaczono, w odniesieniu do spółki, przy ustalaniu właściwości ogólnej organu podatkowego, nie miał zastosowania art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych, nie mogło dojść do naruszenia wyżej powołanego przepisu rozporządzenia Ministra Finansów.

Niejako na marginesie można też przywołać tezę wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 września 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 1178/05 zgodnie z którą "Art. 22 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest obowiązującym przepisem, który określa właściwość organu egzekucyjnego. Działania tego przepisu nie wyłącza ustawa o urzędach i izbach skarbowych w żadnym zakresie".

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.