Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 1611/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Asesor WSA Joanna Kube, Protokolant Beata Gibzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi W.C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...].04.2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego oddala skargę


UZASADNIENIE

W.C. zarejestrował się w Urzędzie Pracy w W. w dniu [...] lutego 2002 r., z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] lutego 2002 r. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. orzeczono o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] sierpnia 2002 r. z powodu upływu okresu jego pobierania.

W dniu [...] stycznia 2003 r. W.C. złożył w urzędzie zatrudnienia wniosek o przyznanie mu prawa do świadczenia przedemerytalnego. We wniosku wskazał na staż pracy wynoszący 36 lat i 10 miesięcy oraz na fakt, że od 1996 r. przebywał na rencie inwalidzkiej, której pozbawiony został decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. z datą od [...] grudnia 2001 r.

Prezydent W. decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. orzekł o odmowie przyznania W.C. prawa do świadczenia przedemerytalnego wskazując w uzasadnieniu decyzji, że strona nie spełnia żadnego z warunków określonych w art. 37 k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 65 ze zm.).

Od tej decyzji skarżący złożył w dniu [...] marca 2003 r. odwołanie do organu drugiej instancji, wskazując, że w stosunku do niego winny mieć zastosowanie przepisy obowiązujące do dnia 31 grudnia 2001 r. bowiem decyzję pozbawiającą go renty inwalidzkiej z dniem [...] grudnia 2001 r. otrzymał 5 lutego 2002 r. Zwłoka w rejestracji nie była wynikiem jego zaniedbania, a jedynie skutkiem postępowania w stosunku do niego organów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2003 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji i wskazał, że skarżący legitymuje się okresem uprawniającym do emerytury wynoszącym 37 lat 4 miesiące i jeden dzień. Rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w wyniku wyczerpania okresu zasiłkowego, spowodowanego długotrwałą chorobą skarżącego i przejściem na rentę inwalidzką. Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż przy ustalaniu okresu uprawniającego do emerytury wzięto pod uwagę wszystkie okresy zatrudnienia łącznie z okresem, za który wypłacono skarżącemu odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę. Nie zaliczono natomiast okresu pobierania renty inwalidzkiej trwającej od dnia [...].09.1996 r. do [...].11.2001 r. ponieważ na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118) okres pobierania renty inwalidzkiej nie jest okresem uprawniającym do emerytury. Organ administracji dokonując analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy stwierdził, iż W.C. nie spełnia żadnego z warunków wymienionych w art. 37 k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Skarżący bowiem w dniu rejestracji miał ukończone 61 lat, nie zaś wymagane przepisem ustawy 63 lata, ze skarżącym rozwiązano stosunek pracy nie z przyczyn dotyczących zakładu pracy, lecz w wyniku wyczerpania okresu zasiłkowego - długotrwała choroba i przejście na rentę inwalidzką, a ponadto okres uprawniający do emerytury jakim skarżący legitymował się wynosił 37 lat 4 miesiące i 1 dzień nie zaś 40 lat, o którym mowa jest w pkt 3 ustawy, czy też 39 lat z pkt 4 ustawy. Ponadto organ, odnosząc się do argumentów skarżącego zawartych w odwołaniu wskazał, że w stosunku do osób zarejestrowanych po dniu 12 stycznia 2002 r. (rejestracja skarżącego nastąpiła [...] lutego 2002 r.) stosuje się przepisy znowelizowanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu obowiązujące od 1 stycznia 2002 r.

W skardze do sądu W.C. ponowił argumenty podniesione w odwołaniu, wskazując na konieczność zastosowania w momencie rejestracji przepisów obowiązujących do 31 grudnia 2001 r.

Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić skarżącemu, iż zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270). Stosowanie do art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa.

Organy zatrudnienia trafnie wskazały przepisy mające zastosowanie w sprawie. Podstawę matrialnoprawną decyzji stanowił art. 37 k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.). Świadczenie przedemerytalne, o którym mowa w tym artykule może być przyznane jedynie osobie spełniającej w dniu rejestracji określone w tej ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jeżeli osoba ta odpowiada również jednemu z warunków określonych w pkt 1 – do 4 ust. 1 art. 37 k ustawy. Przesłanki te muszą wystąpić łącznie.

Skarżący, jak prawidłowo wykazano w sprawie nie wyczerpuje żadnego z wymogów art. 37 k ust. 1 – do 4 ustawy. Nie osiągnął bowiem w momencie rejestracji wymaganego przepisem ustawy wieku 63 lat (posiadał w momencie rejestracji 61 lat), jak również okres uprawniający do emerytury wynosił w przypadku skarżącego 37 lat 4 miesiące i 1 dzień co było okresem zbyt krótkim w stosunku do wymagań ustawowych, wynoszących 40 lat (pkt 3) i 39 lat (pkt 4). Artykuł 37 k ust. 1 pkt 2 – do 4 ustawy oprócz kryterium wieku i okresu uprawniającego do zasiłku uzależnia również przyznanie tego świadczenia od rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego "z przyczyn dotyczących zakładu pracy (pkt 2 i 3 ustawy) albo "w związku z niewypłacalnością pracodawcy" (pkt 4 ustawy). W sytuacji skarżącego umowa o pracę z ostatnim pracodawcą nie została rozwiązana z tych przyczyn tylko z powodu wyczerpania okresu zasiłkowego – długotrwała choroba i przejście na rentę inwalidzką.

Wskazać należy, że powyższe warunki odnoszą się również do świadczenia przedemerytalnego przyznawanego na zasadach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu jej przepisów sprzed nowelizacji ustawy ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu .... (Dz.U. Nr 154, poz. 1793). Jednakże kryteria przyznawania świadczenia przedemerytalnego stosownie do art. 37 k ust. 1 pkt 1 - 4 ustawy w brzmieniu tego przepisu sprzed nowelizacji były znacznie surowsze niż wynikające z tego przepisu w obecnym brzmieniu ustawy. Poza tym przepis ten, wtedy jak i obecnie, uzależniał przyznanie tego świadczenia od sposobu rozwiązania stosunku pracy (tj. z przyczyn dotyczących zakładu pracy, albo w związku z niewypłacalnością pracodawcy), jak również z wiekiem (63 lata) i okresem uprawniającym do emerytury (40 bądź 39 lat).

Skoro skarżący nie spełnia warunków zawartych w obecnie obowiązującym art. 37 k ust. 1 pkt 1 – 4, dotyczącym przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, to tym bardziej nie odpowiada surowszym wymaganiom dotyczącym przyznania tego świadczenia w brzmieniu sprzed nowelizacji.

Przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji, ani sądowi administracyjnemu uprawnień do odstępstw w kwestiach szczegółowo tymi przepisami uregulowanymi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.