Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 701/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1, 5,
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 122 i nast
journal: Dz.U. 2020 poz 1219
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2021 r. sprawy ze skargi P. w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2021 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2021r. Nr [...]; 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej P. w W. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z [...] czerwca 2021 r. uchylił decyzję Starosty [...] z dnia 22 lutego 2021 r. (znak: [...]) w części podstawy prawnej tj. art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 z późn. zm) i w to miejsce przywołał art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a w pozostałej części zaskarżona decyzję organu I instancji utrzymał ją w mocy. Decyzja Starosty [...] dotyczyła odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] z wewnętrzną linią zasilającą na dz. nr geodezyjny [...] w P. (jedn. ewid. [...] P., obręb ewid. [...] P.).

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] listopada 2020 roku inwestor P. W. wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] z wewnętrzną linią zasilającą na działce o numerze geodezyjnym [...] w P.. Inwestor złożył projekt budowlany zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 13 lutego 2020 roku o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471).

Starosta P. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 roku, znak: [...], wezwał inwestora do uzupełnienia następujących braków i nieścisłości w załączonej do wniosku dokumentacji:

1) uzupełnienia projektu budowlanego na podstawie § 8 ust. 2 pkt 4) rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 20212 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2020 r. poz. 1609) o zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej lub terenu jak: powierzchnia zabudowy projektowanych i istniejących obiektów budowlanych, powierzchnie dróg, parkingów, placów i chodników, powierzchnia zieleni lub powierzchnia biologicznie czynna oraz innych części terenu, niezbędnych do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z decyzją o warunkach zabudowy albo decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, (sporządzony bilans terenu nie obejmuje istniejących obiektów i całkowitej powierzchni działki),

2) uzupełnienie projektu budowlanego o kartę specyfikacji projektowanych anten na podstawie § 3 ust 1 pkt 8) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10-09-2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839) w związku z § 11 ust. 2 pkt 11) ppkt d) rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935),

3) uzupełnienie projektu budowlanego poprzez wykazanie maksymalnych możliwości technicznych mocy anten EIRP zgodnie ze specyfikacją producenta anteny na podstawie § 14 ust. 2 pkt 7) rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2020 r. poz. 1609), danych technicznych obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem emisji promieniowania pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu rozprzestrzeniania się, w związku z § 3 ust 1 pkt 8) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), celem prawidłowego ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji i ustalenia czy dana inwestycja kwalifikuje się do inwestycji mogących szkodzić środowisku,

4) uzupełnienie projektu zagospodarowania terenu o zasięg oddziaływania stacji bazowej i osie głównych wiązek promieniowania na podstawie § 7 ust. 1 pkt 4) rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2020 r. poz. 1609).

Pełnomocnik inwestora w dniu [...] stycznia 2021 roku złożył wniosek o przedłużenie terminu wykonania postanowienia z dnia [...] grudnia 2020 roku.

Starosta P. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 roku, znak: [...], przedłużył inwestorowi termin do uzupełnienia braków i nieścisłości w załączonej do wniosku dokumentacji o 14 dni od dnia odbioru postanowienia.

W określonym w postanowieniu terminie tj. w dniu [...] stycznia 2021 roku przedstawiciel inwestora uzupełnił dokumenty wyszczególnione w pkt 1, 2 i 4, nie wypełniając nałożonego obowiązku pkt 3, tj. nie uzupełnił w treści projektu budowlanego poprzez wykazanie maksymalnych możliwości technicznych mocy anten EIRP zgodnie ze specyfikacją producenta anteny.

Odnośnie pkt 3 postanowienia Inwestor wskazał, że brak jest podstaw nakładania na niego obowiązku uzupełnienia projektu budowlanego poprzez wskazanie maksymalnych możliwości technicznych mocy anten EIRP zgodnie ze specyfikacją producenta anteny. Organ związany jest wnioskiem o wydanie decyzji, więc nie powinien poszukiwać "zamiarów" inwestora poza treścią składanych przez niego wniosków. Zdaniem Inwestora organ bada jedynie oddziaływanie określonego dokładnie przez inwestora przedsięwzięcia na środowisko, a nie przedsięwzięcia potencjalnego.

W dniu [...] lutego 2021 roku do Starosty [...] wpłynęło pismo D. E., W. E. i M. Sp. z o.o. - wspólników spółki cywilnej "M. " S.C. D. E., W. E., M. Sp. z o.o dotyczące prowadzonego postępowania w sprawie budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, w którym sprzeciwili się powstaniu przedmiotowego obiektu. Wskazali, że w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej budowy stacji bazowej telefonii komórkowej znajduje się istniejąca zabudowa mieszkaniowa, w tym niska zabudowa jednorodzinna oraz działki, które w planie zagospodarowania przestrzennego zostały przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową. Ewentualna budowa masztu w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej w tym niskiej jednorodzinnej zakłóci ład przestrzenny oraz spowoduje spadek wartości nieruchomości sąsiednich, w tym również działek będących ich własnością.

W tym stanie rzeczy w dniu [...] lutego 2021 roku Starosta P. decyzją o nr [...] odmówił inwestorowi P. Sp. z o.o. w W. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] z wewnętrzną linią zasilającą na działce numer geodezyjny [...] w P..

W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji zreferował treść dotychczasowych ustaleń w sprawie oraz przywołał mające zastosowanie w sprawie pozwolenia na budowę przepisy Prawa budowlanego.

Zdaniem organu projekt budowlany winien uwzględniać zarówno maksymalne możliwe emitowanie pola magnetycznego z urządzenia, jak i maksymalne możliwe pochylenie osi wiązki promieniowania, ukształtowanie terenu, istniejącą zabudowę. Starosta wskazał, że priorytetową kwestią jest bezpieczeństwo i zdrowie ludzi, a w dalszej kolejności potrzeba realizacji inwestycji telekomunikacyjnych. Organ przywołał treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2017 roku, sygn. II OSK 289/16, w którym określono, że analiza oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnych możliwości emisyjnych urządzenia.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła spółka P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucając naruszenie przepisu art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane, a także przepisu art. 6 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z czym wniósł o uchylenie wskazanej decyzji.

Odwołujący się argumentował, że zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 4 prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia przesłanek do jego wydania. Nieprawdziwe jest zdaniem Odwołującego się twierdzenie, że nie uzupełnił projektu budowlanego zgodnie z treścią postanowienia z dnia [...] grudnia 2020 roku. Inwestor wskazał, że nie jest rolą organu odkodowanie "rzeczywistej" woli inwestora, bo związany jest wnioskiem w tym zakresie.

Wojewoda wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2021 roku nr [...] w wyniku odwołania P. Sp. z o.o.:

- uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2021 roku w części podstawy prawnej tj. art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane i w to miejsce przywołał art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego,

- w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Na wstępie uzasadnienia swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie będą mieć zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu sprzed 19 września 2020 roku. Następnie przywołał treść art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego.

Wojewoda wskazał, że parametry inwestycji ujęte w projekcie budowlanym oraz sporządzonej przez Inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia różnią się od tych wynikających z karty specyfikacyjnej projektowanych anten. Organ odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazał, że jeżeli anteny zostały wyposażone w mechanizmy pozwalające na zmianę ich pochylenia, to niezbędne jest dokonanie ustaleń od minimalnego do maksymalnego pochylenia, w celu sprawdzenia od jakiej wysokości terenu i w jakiej odległości od anten możliwe jest oddziaływanie ich promieniowania.

W związku z powyższym, zdaniem organu, przyjęcie w kwalifikacji przedsięwzięcia oraz projekcie budowlanym maksymalnego pochylania anten niebędącym maksymalnym możliwym pochyleniem, które wynika z karty specyfikacyjnej, uniemożliwia sprawdzenie zgodności inwestycji z przepisami prawa, a zwłaszcza w zakresie zakwalifikowania inwestycji do przedsięwzięć mogących potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika zarzucając:

1) naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uchylenie zaskarżonej decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2021 r (nr znaku [...]) jedynie w części dotyczy przywołania podstawy prawnej i zmianę jej w ten sposób, że w miejsce "art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r - Prawo budowlane" wstawiono "art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego", i utrzymanie jej w mocy w pozostałej części, podczas gdy zaskarżona decyzja Starosty [...] z dnia [...] lutego 2021 r. (nr znaku [...]) była w całości wadliwa i winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego;

2) naruszenie przepisu art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w całości zebranego materiału dowodowego i dokonanie błędnej jego oceny, polegającej na nieprawidłowym przyjęciu, że wobec niewskazania "maksymalnych możliwości technicznych mocy anten EIRP zgodnie ze specyfikacją producenta anteny" nie jest możliwe dokonanie kwalifikacji inwestycji pod kątem jej oddziaływania na środowisko, podczas gdy organy administracji architektoniczno-budowlanej są w tym zakresie związane treścią wniosku inwestora;

3) przepisu art. 6 k.p.a., poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady legalności, polegające na wydaniu decyzji nie znajdującej oparcia w obowiązujących przepisach prawnych;

4) przepisu art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji rażąco naruszającej prawo, co stoi w jawnej sprzeczności z nałożonym na organ administracji obowiązkiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że stanowisko organu odnośnie nieuzupełnienia projektu zgodnie z treścią postanowienia z dnia [...] grudnia 2020 roku jest nieprawidłowe. Skarżąca przywołała argumenty z odwołania od decyzji organu I instancji i wskazała ponownie, że brak jest podstaw do nakładania obowiązku uzupełnienia projektu budowlanego poprzez wskazanie maksymalnych możliwości technicznych mocy anten EIRP zgodnie ze specyfikacją producenta anteny, albowiem organ związany jest wnioskiem Inwestora.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, odnosząc się do motywów uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a na wypadek jej uwzględnienia o zasądzenie kosztów postępowania wynikających z norm przepisanych według stawki minimalnej.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2021 roku odpowiedź na skargę złożyli także "M. " s.c. D. E., W. E., M. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnosząc o jej oddalenie. Zdaniem uczestników postępowania niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń jak i całego przedsięwzięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej także jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje wydanie w postępowaniu administracyjnym (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.).

W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Z mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3).

Kontrola sądowa sprowadza się zatem do badania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czy zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256, ze zm., dalej także jako "k.p.a."), art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. dokonano ustalenia stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Przeprowadzona w tak zakreślonych ramach sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do uznania, że akt ten nie odpowiada prawu.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333, ze zm., dalej także jako "p.b.").

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja Starosty wydane zostały na podstawie art. 35 p.b. Organ II instancji słusznie wskazał, że podstawą wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie powinny mieć przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane w brzmieniu sprzed dnia 19 września 2020 roku. Wynika to z faktu, że art. 26 ustawy z dnia 13 lutego 2020 roku z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 roku, poz. 471) stanowił, że w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę albo wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, albo zgłoszenia budowy może dołączyć projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm.) w brzmieniu dotychczasowym, co uczynił Inwestor w niniejszej sprawie. Z kolei art. 27 ustawy zmieniającej stanowił, że do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych w przypadkach, o których mowa w art. 26 stosuje się przepisy w brzmieniu dotychczasowym.

Zgodnie ze wskazanym art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego.

Przywołany przepis w ust. 3 wskazuje, że w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Natomiast na podstawie art. 35 ust. 5 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę:

1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3;

2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę;

3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki.

W niniejszej sprawie sporną kwestią jest czy organ I instancji miał podstawy prawne do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji gdy Inwestor wprawdzie udziela odpowiedzi na wezwanie (przedkłada specyfikację przedsięwzięcia), ale wskazuje na brak podstawy prawnej do wykazania maksymalnych możliwości technicznych mocy anten EIRP jakie są przewidziane przez producenta dla przedmiotowej anteny. Bowiem tylko w sytuacji przyjęcia, że organ prawidłowo i zasadnie wezwał inwestora do uzupełniania zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych można przyjąć, że w związku z niewykonaniem zobowiązania objętego postanowieniem uzupełniającym organ mógł odmówić inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Spór dotyczył kwestii rozbieżności między kartą specyfikacyjną projektowanej anteny, a kwalifikacją przedsięwzięcia oraz danymi projektowanych anten wynikającymi z przedstawionego projektu budowlanego. Zgodnie z przedstawionym projektem budowlanych w ramach inwestycji zainstalowanych ma zostać sześć anten sektorowych (typ AS20_3), które skierowane zostaną na trzy azymuty (800, 2100, 3200). Trzy anteny będą posiadały moc EIRP 665 W, natomiast reszta anten moc EIRP 1237 W. Na każdym azymucie zainstalowane zostaną po jednej antenie o mocy EIRP 665 W oraz 1237 W. Określony przez autora projektu budowlanego maksymalny tilt powyższych anten wynosić będzie 100 (str. 18 projektu budowlanego) i dla takich parametrów została również sporządzona kwalifikacja przedsięwzięcia. Ze znajdującej się w aktach sprawy karty specyfikacyjnej projektowanych anten (str. 53a projektu budowlanego) wynika, że maksymalne pochylenie elektryczne anteny wynosi od 0 do 100, natomiast maksymalne pochylenie mechaniczne wynosi od 0 do 120.

W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie wbrew stanowisku organów obu instancji brak było merytorycznych przesłanek do nałożenia na inwestora postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 roku obowiązku uzupełnienia projektu budowlanego poprzez wykazanie maksymalnych możliwości technicznych mocy anten EIRP zgodnie ze specyfikacją producenta anteny w celu prawidłowego ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji oraz ustalenia, czy dana inwestycja kwalifikuje się do inwestycji mogących szkodzić środowisku.

Słusznie podnosiła Skarżąca, że żądanie organu w zakresie uzupełnienia złożonego przez nią projektu budowlanego, w zakresie sporządzenia kwalifikacji przedsięwzięcia z uwodnieniem maksymalnych możliwości technicznych mocy anten, nie miały podstawy w ustaleniach faktycznych i prawnych. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko przedstawione w wyroku Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 czerwca 2021 roku, sygn. akt IV SA/Po 245/21 (dostępne CBOSA), zgodnie z którym przedsięwzięcie analizowane przez organy może bowiem być badane tylko pod kątem założeń technicznych, które zostały wskazane przez inwestora do wykorzystania (k. 128 i nast. akt adm. I inst. – Kwalifikacja przedsięwzięcia). Należy bowiem odróżnić etap planowania i realizacji przedsięwzięcia od etapu jego użytkowania. Możliwe jest zatem pominięcie przy kwalifikacji przedsięwzięcia maksymalnego (technicznego wynikającego ze specyfikacji urządzenia) pochylenia anteny, ponieważ to inwestor deklaruje, że nie zamierza z takich maksymalnie możliwych ustawień korzystać, a zatem deklaruje parametry planowanego do realizacji przedsięwzięcia (w niniejszej sprawie pochylenie od 0? do 10?). W konsekwencji ewentualna zmiana parametrów anteny wykraczająca poza wskazane obecnie parametry będzie mogła być kontrolowana i kwestionowana w odrębnym postępowaniu pod kątem przestrzegania przez inwestora norm prawnych w tym zakresie. W obecnym stanie prawnym, uwzględniając zmiany przepisów, które wprowadzają obecnie instrumenty prawne pozwalające przeprowadzić badania rzeczywistych oddziaływań takich instalacji, możliwe jest przeprowadzenie badania pól elektromagnetycznych instalacji w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia - na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana (art. 122 i nast. ustawy z 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska, Dz.U. z 2020r., poz. 1219). Ponadto, w tej sprawie parametry anteny przewidziane do realizacji zostały jednoznacznie określone przez inwestora.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę wskazuje również na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane w wyroku z 12 stycznia 2021r. (sygn. akt III OSK 3455/21, dostępne CBOSA), zgodnie z którym przedsięwzięcie analizowane przez organy może być badane tylko pod kątem założeń technicznych, które zostały wskazane przez inwestora do wykorzystania. Powyższe stanowisko podziela Sąd rozpoznający niniejsza sprawę.

Organ administracji prowadzący postępowanie oparte wyłącznie na zasadzie skargowości, tj. wymagające dla jego wszczęcia wniosku strony (zob. art. 32 ust. 4 pkt 1 p.b.), jest związany żądaniem strony inicjującej postępowanie, gdyż tylko i wyłącznie ona określa przedmiot swojego żądania i nim rozporządza. Innymi słowy, owo żądanie (wniosek) strony, wyznacza granice sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu w danym postępowaniu administracyjnym (por. np. wyroki NSA: z 30.01.2013 r., II OSK 1812/11, CBOSA; z 07.05.2010 r., I OSK 214/2010, CBOSA; z 24.07.2001 r., IV SA 1091/99, LEX nr 78924).

W tym stanie rzeczy brak było podstaw prawnych do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 p.b. albowiem organ niesłusznie nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w postaci wykazania maksymalnych możliwości technicznych mocy anten EIRP zgodnie ze specyfikacją producenta anteny będąc w tym zakresie związanym wnioskiem.

W konwencji naruszono przepisy prawa materialnego w zakresie art. 35 p.b., a także na uwzględnienie zasługiwał zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Skutkiem powyższego uchylić należało decyzję Starosty [...] z [...] lutego 2021 roku oraz zaskarżoną decyzję Wojewody, który uchybień tych nie dostrzegł i nie wyeliminował błędnej decyzji organu I instancji z obrotu prawnego utrzymując decyzję Starosty co do istoty sprawy w mocy.

W konsekwencji Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 135 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, mając na uwadze treść uzasadnienia niniejszego wyroku, organy ponownie zweryfikują dokumentację projektową w świetle treści wniosku oraz wymogów określonych w przepisie art. 35 ust. 1 p.b., w tym zgodności projektowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miasta P. z [...] listopada 2007r.

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość wpisu stałego od skargi ([...] zł) wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącej ustalone według stawek minimalnych zgodnie z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), w wysokości [...] zł, oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa ([...] zł) – łącznie [...] zł.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 30 września 2021r. (k. 114 akt sąd.) na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stronom umożliwiono złożenie dodatkowych wniosków dowodowych lub twierdzeń, które miałyby być podnoszone na rozprawie (k. 117-129 akt sąd.).