Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 154/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2021-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia WSA Marek Leszczyński, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2021 r. spraw ze skarg V. Sp. z o.o. w B. i B. Sp. z o.o. w B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności.

Decyzją z [...] sierpnia 2020 r. nr [...], Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. K., pozwolenia na budowę budynku handlowo- usługowego o powierzchni zabudowy 491.00 m2 i kubaturze 6221.50 m3 i budynku magazynowego o powierzchni zabudowy 1661.00 m2 i kubaturze 15624.00 m3 z czterema murami oporowymi wraz z wewnętrzną instalacją gazową, doziemną instalacją kanalizacji deszczowej, wodociągową i elektryczną nN oraz 50 miejscami parkingowymi i zagospodarowaniem terenu, oraz udzielił pozwolenia na rozbiórkę doziemnych instalacji: wodociągowej, kanalizacji deszczowej, i elektrycznej nn, na działkach o nr ewid. gr. [...], w obrębie ewid. nr [...], przy ul. [...] w B. Organ pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunkami technicznymi oraz prawem budowlanym.

Odwołania od tej decyzji wniosły V. Sp. z o. o. i B. Sp. z o. o. oraz E.Sp. z o. o. i zarzuciły naruszenie art. 7, art. 7a, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. oraz § 19 warunków technicznych. Nadto zarzucono brak zaprojektowania zbiorników przelewowych na wody opadowe, przez co możliwe jest wybijanie wód opadowych z instalacji deszczowej zlokalizowanej u odwołujących. Ponadto zdaniem odwołujących, przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane w sprzeczności z jego sentencją, biorąc pod uwagę ustalenia zawarte w decyzji z [...] sierpnia 2020 r., dotyczące faktu, że przedmiotowa inwestycja będzie ograniczać możliwość hipotetycznej zabudowy na działce o nr ewid. gr. [...].

Z uwagi na to, że projekt budowlany nie zawiera analizy przesłaniania budynków znajdujących się na działce o nr geod. gr. [...] oraz [...], ponadto nie zawiera informacji czy w istniejących na sąsiedniej nieruchomości obiektach w ścianach od strony działki inwestycyjnej znajdują się okna od pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, postanowieniem z [...] października 2020 r. Wojewoda P. zobowiązał inwestora do uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie wyjaśnienia kwestii, czy istniejące budynki, zlokalizowane na działkach o nr ewid. gr. [...] oraz [...], posiadają od strony działki inwestycyjnej otwory okienne oraz pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi. Dodatkowo organ odwoławczy zobowiązał inwestora do odniesienia się do zarzutu ograniczenia możliwość hipotetycznej zabudowy na działce o nr geod. gr. [...]. W związku z tym, zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych organ odwoławczy zobligował inwestora do załączenia do projektu budowlanego analizy przesłaniania hipotetycznego budynku (z zachowaniem § 12 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych), mogącego powstać na działce o nr geod. gr. [...], w celu wykazania, że projektowana inwestycja nie ogranicza naturalnego oświetlenia hipotetycznego obiektu. Wojewoda P. nałożył na inwestora również obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego o jednoznaczne informacje dotyczące sposobu podczyszczenia wód opadowych z terenu przedmiotowych działek o nr geod. [...], [...], [...].

Decyzją z [...] grudnia 2020 r. nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności podano, że sprawa rozpatrywana jest na podstawie przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) w zw. z art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471) obowiązujących przed wejściem w życie ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471). Zgodnie bowiem z art. 25 ww. ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Rozpatrywana sprawa została wszczęta przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, tj. przed dniem 19 września 2020 r., a zatem konieczne jest zastosowanie przepisów obowiązujących sprzed nowelizacji.

Następnie organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowo oceniono przesłanki warunkujące wydanie pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji. Wskazano, że inwestycja położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej B. z [...] czerwca 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w B. (rejon ul. [...]), zmienionego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej B. z [...] maja 2010 r., w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w B. (rejon ul. [...]) oraz uchwałą nr [...] Rady Miasta B. z [...] września 2012 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w B. (rejon ul. [...]). Zlokalizowana jest na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 2.2PU,UC. Teren ten przeznacza się pod zabudowę produkcyjną i usługową wraz z urządzeniami towarzyszącymi, parkingami, zielenią towarzyszącą oraz ogólnomiejską infrastrukturą. Zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 1 planu na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 2.2PU,UC dopuszcza się lokalizację obiektów handlowych, w tym o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Ponadto zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 3 planu na przedmiotowym obszarze ustala się dla nowych obiektów dachy płaskie tj. o maksymalnym spadku równym 10°. Rysunek planu zagospodarowania przestrzennego wyznacza nieprzekraczalną linię zabudowy równą 12 m dla obszaru 2.2PU,UC od obszaru oznaczonego na rysunku planu jako KD-3Z [...]. Zdaniem organu odwoławczego przedmiotowa inwestycja spełnia warunki zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Projektowane zamierzenie jest zgodne z ustalonym przeznaczeniem dla obszaru oznaczonego na rysunku planu symbolem 2PU, UC. Ponadto obiekty objęte przedmiotowym postępowaniem projektuje się jako budynki z dachami płaskimi. Budynek handlowo-usługowy przykryty zostanie stropodachem o spadku równym 2°, natomiast budynek magazynowy planuje się przykryć dachem o spadku równym 4°. Projektowane obiekty handlowo-usługowy oraz magazynowy zlokalizowane zostały z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy, która od strony ul. [...] określona została na 12 m. Budynki umiejscowiono w odległości 3,95 m od nieprzekraczalnej linii zabudowy, w głąb działki. Zgodnie z § 32 ust. 4 planu dla obszaru, oznaczonego symbolem 2.2PU,UC ustala się następujące wskaźniki zapewnienia miejsc parkingowych: dla magazynów-minimum 15 miejsc parkingowych na 1000 m2 powierzchni magazynowych; natomiast dla obiektów o funkcji handlowej o powierzchni sprzedaży poniżej 2000 m2-minimum 20 miejsc parkingowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej, dla obiektów o funkcji administracyjnej i biurowej wyznacza się 20 miejsc parkingowych na 1000 m2. Budynek magazynowy objęty opracowaniem posiada powierzchnię magazynową równą 1555,0 m2, w związku z czym, wymagana ilość miejsc parkingowych dla tego metrażu wynosi 24. Budynek handlowo-usługowy posiada powierzchnię użytkową równą 934,5 m2, w tym wypadku wymagana ilość miejsc parkingowych wynosi 19. Powierzchnia użytkowa części biurowej jest równa 325,0 m2 zatem wymagana ilość miejsc parkingowych wynosi 7. Łączna wymagana ilość miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji wynosi 50. Projekt budowlany przewiduje 50 miejsc parkingowych, w związku z czym planowane zamierzenie jest zgodne z § 32 ust. 4 planu.

Odnośnie sposobu podczyszczenia wód opadowych z terenu działek o nr geod. [...], [...], [...] wskazano, że w myśl § 36 ust. 2 planu, zanieczyszczone wody opadowe z terenów dróg, parkingów i innych obszarów o znacznym stopniu zanieczyszczenia, na których następuje spłukiwanie substancji ropopochodnych i innych zanieczyszczeń, winny być odprowadzane do miejskiej kanalizacji deszczowej zgodnie z warunkami wydanymi przez właściciela sieci lub indywidualnego systemu odprowadzenia wód opadowych. Inwestor do przedmiotowego projektu budowlanego załączył pismo Prezydenta Miasta B. z [...] listopada 2019 r. dotyczące warunków odprowadzenia wód opadowych z przedmiotowej inwestycji. W piśmie tym poinformowano, że z uwagi na ograniczone możliwości odprowadzania wód opadowych przez kanalizację deszczową i odbiorniki naturalne, inwestor winien zagospodarować odprowadzenie wód opadowych z planowanego przedsięwzięcia we własnym zakresie, z uwzględnieniem konieczności podczyszczenia tych wód zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. O wydanie warunków na zrzut ewentualnego nadmiaru wód opadowych inwestor musi wystąpić do właściciela kanalizacji deszczowej zlokalizowanej w rejonie przedmiotowej nieruchomości. W związku z powyższym inwestor, na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji, załączył do projektu budowlanego oświadczenie z [...] czerwca 2020 r., w którym podał, że razem z małżonką-M. K. są właścicielami (zarządcami) kanalizacji deszczowej zlokalizowanej w rejonie inwestycji oraz, że wyrażają zgodę na zrzut nadmiaru wód opadowych do ww. kanalizacji deszczowej. Wojewoda P. stwierdził, że projekt budowlany nie zawiera informacji o podczyszczeniu wód opadowych na terenie przedmiotowej inwestycji. Inwestor, zobowiązany postanowieniem z [...] października 2020 r., uzupełnił projekt budowlany o wymagane informacje dotyczące podczyszczenia wód opadowych. Odprowadzane wody opadowe i roztopowe będą spełniały parametry wymagane rozporządzeniem Ministra Środowiska z 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi (Dz. U. z 2014 r., poz. 1800). Inwestor wyjaśnił, że wody opadowe z dachów są wodami czystymi i nie wymagają podczyszczenia. Natomiast wody opadowe z terenów utwardzonych będą podczyszczane z zawiesiny ogólnej na osadnikach piasku we wpustach ulicznych oraz odwodnieniach liniowych. Inwestor w projekcie zawarł również informację, że wody opadowe z niniejszej inwestycji nie podlegają oczyszczaniu z substancji ropopochodnych, gdyż powierzchnia parkingów wynosi 0.06845 ha, a wymagania podczyszczania z ww. substancji dotyczą parkingów o powierzchni większej niż 0.1 ha. Wojewoda P. stwierdził, że zawarte w projekcie budowlanym informacje dotyczące odprowadzenia wód opadowych są zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz innymi przepisami prawa. Nadmieniono, biorąc pod uwagę fakt braku możliwości odprowadzenia wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej (zgodnie z pismem Prezydenta Miasta B. z [...] listopada 2019 r.) i koniecznością odprowadzenia wód opadowych we własnym zakresie, że inwestor zaproponował retencjonowanie wód opadowych. Zaprojektowano zbiornik retencyjny o pojemności 61.9 m3, w celu zmniejszenia ilości ich odprowadzania do istniejącej kanalizacji deszczowej. Mając na względzie powyższe Wojewoda P. stwierdził, że projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Oceniając projekt budowlany pod kątem spełnienia warunków technicznych Wojewoda P. wskazał, że zgodnie z § 19 ust. 1 warunków technicznych, minimalna odległość od okien przeznaczonych na pobyt ludzi do parkingu zawierającego od 11 do 60 stanowisk postojowych powinna wynosić minimum 10 m. Jednak zgodnie z ww. przepisem wymaganą odległość stosuje się w wypadku sąsiedztwa parkingów z oknami pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego. Istniejące obiekty sąsiadujące z inwestycją oznaczone są symbolem "h", co oznacza że są to budynki handlowe, zatem odległość wyznaczona ww. przepisem, w tym przypadku nie obowiązuje. W myśl § 19 ust. 2 warunków technicznych, odległość stanowiska postojowego od granicy działki, w przypadku parkingu od 11 do 60 miejsc postojowych powinna wynosić nie mniej niż 6 m. Według rysunku projektu zagospodarowania terenu (str. 42 projektu budowlanego), najmniejsza odległość miejsca postojowego do granicy działki inwestycyjnej wynosi 6,03 m, zatem planowane zamierzenie jest zgodne z przepisami zawartymi w warunkach technicznych. Podsumowując zarzut odwołujących, dotyczący niespełnienia § 19 warunków technicznych stwierdzono, że jest on bezzasadny, gdyż inwestycja spełnia wymagania zawarte w ww. przepisie, ponadto jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczącymi ilości wymaganych miejsc postojowych.

Odnośnie analizy zacieniania projektowanego budynku dla stanu istniejącego (budynki zlokalizowane na działkach o nr ewid. gr. [...] i [...]) oraz hipotetycznego (na działce o nr ewid. gr. [...]) wskazano, że zgodnie z § 13 warunków technicznych między ramionami kąta 60 °, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający. Załączona przez inwestora analiza, sporządzona przez uprawnionego projektanta wykazała, że projektowana inwestycja nie przesłania istniejących budynków na działkach o nr ewid. gr. [...] oraz [...]. Analiza przesłaniania wykazała również, że planowana inwestycja nie przesłania hipotetycznego obiektu budowlanego na działce o nr ewid. gr. [...] zlokalizowanego w odległości 4,0 m od granicy z działką inwestycyjną o nr ewid. [...], z oknami do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzono że inwestycja spełnia wymagania § 13 warunków technicznych w zakresie przesłaniania istniejącej i hipotetycznej zabudowy na działkach sąsiednich.

Oceniając projekt budowlany pod kątem wymagań art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, stwierdzono że projekt budowlany jest kompletny, został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy, dokumentacja projektowa zawiera oświadczenie projektantów, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W projekcie budowlanym znajduje się informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (wymagane art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy) oraz zaświadczenia o posiadaniu przez osoby zaangażowane w proces budowlany stosownych uprawnień budowlanych (art. 12 ust. 7 ustawy).

Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniosły V. Spółka z o.o. i B. Spółka z o.o. z siedzibą w B. i zarzuciły naruszenie:

1. art. 7 w zw. z art. 7a K.p.a., art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., przez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, brak analizy całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, co miało wpływ na wynik sprawy i przyjęcie prawidłowych norm prawa materialnego, rozstrzygnięcie wątpliwości prawnych na niekorzyść skarżących w szczególności:

a) pominięcie ustalenia usytuowania projektowanych parkingów w odległości od granicy działek, przez co doszło do naruszenia przepisów § 19 warunków technicznych, co powodować będzie bezpośrednią immisję spalin na działki sąsiednie;

b) pominięcie ustalenia, że zaprojektowaniu zbiornik retencyjny przelewowy na tymczasowe magazynowanie wód opadowych o gabarytach nie zapewniających odbioru wód opadowych w niezbędnej ilości, przez co stworzone zostały warunki do wybijania wód opadowych z instalacji deszczowej zlokalizowanej u skarżących na skutek nieprzyjęcia wód opadowych przez miejską sieć kanalizacji deszczowej. Organ zaniechał przeliczenia jaki zbiornik na wody opadowe zapewni bezpieczny zrzut wody opadowej do sieci kanalizacji deszczowej;

c) błędnego ustalenia, że planowana inwestycja nie będzie ograniczać możliwość hipotetycznej zabudowy na działce [...], podczas gdy do analizy przyjęto błędne założenia hipotetycznego budynku oraz błędnie przeprowadzono analizę nasłonecznienia;

d) zaniechanie ustalenia braku dostępu do kanalizacji deszczowej zlokalizowanej na działkach [...] i dokonanie błędnego ustalenia że inwestorom przysługują uprawnienia właścicielskie (zarządcze) do kanalizacji deszczowej, podczas gdy z ksiąg wieczystych obejmujących przedmiotowe działki geodezyjne nie wynika, że inwestorzy są współwłaścicielami;

e) pominięcie ustalenia, że gabaryty zaprojektowanych separatorów nie zapewnia podczyszczenia wód opadowych w ilości jakie zbierać się będzie z terenu inwestycji.

2. art. 8 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., przez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności wskazanych w pkt. 1 lit. a-e.

3. art. 3 pkt. 20 ustawy - Prawo budowlane.

4. Przepisów r.s.w.t. w zakresie odprowadzania wód opadowych oraz lokalizacji parkingów.

Wskazując na powyższe naruszenia Spółki wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że inwestor zaprojektował zbiornik retencyjny o pojemności 61,9 m3 w celu zmniejszenia ilości wód opadowych odprowadzanych do kanalizacji. Podniesiono, że na chwilę wydania decyzji inwestycja nie ma dostępu do sieci kanalizacji, a ponadto jest ona niewystarczająca. Powierzchnia działki to ok. 7 tys. m2 , co daje przy umiarkowanych opadach 7,5 mm wody na godzinę. Przy opadach trwających przez 3 godziny będzie to 22,5 mm, zatem do zmagazynowania takiej ilości wody niezbędny jest zbiornik o pojemności 157.5 m3 (0,0225 m x 7000 m2) zaś ten uwzględniony w planach posiadałby pojemność 61,9 m, czyli prawie 3-krotnie niższą niż potrzebna do bezpiecznego odprowadzenia wody. Wynika z tego, że zaprojektowany zbiornik zapewni zbieranie wody tylko na jedną godzinę opadów. Oznacza to, że warunek zmniejszenia ilości wody odprowadzanej bezpośrednio do kanalizacji jest fikcyjnie spełniony. Podkreślono, że jest to warunek postawiony przez Prezydenta Miasta B. niezbędny do realizacji planowanej inwestycji. W odwołaniu wskazano, że duży słup wody powoduje w niższych partiach terenu wybijanie wody ze studzienek i zalewanie obiektu, przez co możliwe jest oddziaływanie na sąsiednie działki. Organ wydający pozwolenie tego nie ustalił. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ nie dokonał żadnej analizy dotyczącej pojemności zbiornika na wodę opadową.

Nadto zarzucono, że analiza zacienienia została wykonana błędnie. Wprawdzie przeprowadzono analizy pod kątem założenia budynku hipotetycznego, jednak analiza ta została przeprowadzona na podstawie nieprawidłowych danych przyjętych dla usytuowania i gabarytów budynku hipotetycznego, co spowodowało błędy obliczeń analizy nasłonecznienie pomieszczeń w budynku hipotetycznym.

Zarzucono także, że nieprawdziwe jest oświadczenie inwestora z [...] czerwca 2020 r., gdyż sieć kanalizacji deszczowej znajduje się na działkach nr [...], których jak wynika z wyciągu działu II księgi wieczystej, inwestor nie jest współwłaścicielem. Stąd nie mogą mu przysługiwać żadne uprawnienia zarządcze do sieci kanalizacji deszczowej na przedmiotowych działkach. Także warunek podczyszczania wód opadowych z placu manewrowego parkingu został w projekcie zaprojektowany, podobnie jak zbiornik retencyjny, w zbyt małych gabarytach. Reasumując zarzucono, że błędnie przyjęto, że spełnione zostały warunek: podłączenia do sieci kanalizacji deszczowej; prawidłowości zaprojektowania zbiornika retencyjnego i separatorów; wpływu projektowanego budynku w zakresie zacienienia na hipotetyczny budynek na działkach skarżących.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i generalnie podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Na wstępie należy wskazać należy, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 27 kwietnia 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności kwestionowanej decyzji.

Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest decyzja na podstawie której zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorowi – W. K., pozwolenia na budowę budynku handlowo- usługowego o powierzchni zabudowy 491.00 m2 i kubaturze 6221.50 m3 i budynku magazynowego o powierzchni zabudowy 1661.00 m2 i kubaturze 15624.00 m3 z czterema murami oporowymi wraz z wewnętrzną instalacją gazową, doziemną instalacją kanalizacji deszczowej, wodociągową i elektryczną nN oraz 50 miejscami parkingowymi i zagospodarowaniem terenu, oraz udzielił pozwolenia na rozbiórkę doziemnych instalacji: wodociągowej, kanalizacji deszczowej, i elektrycznej nn, na działkach o nr ewid. gr. [...], [...], [...], w obrębie ewid. nr [...], przy ul. [...] w B.

Podstawę prawną tej decyzji stanowił art. 35 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa) w zw. z art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471).

Jak stanowi art. 35 ust. 1 ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: (1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji środowiskowej, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej; (2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; (3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; (4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b.

Przepis powyższy reguluje zakres obowiązków organu architektoniczno-budowlanego, mających na celu kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego, w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego. W razie stwierdzenia naruszeń w ww. zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (vide: art. 35 ust. 3 P.b.). W przypadku zaś spełnienia tych wymagań, a także wymagań zawartych w art. 32 ust. 4 P.b., (z których do niniejszej sprawy odnosi się jedynie wymóg złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę – o czym stanowi art. 35 ust. 4 P.b. Przepis ten nie dopuszcza więc jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani też możliwości uzależnienia wydania go od spełniania warunków innych, niż te przewidziane ustawowo (np. od zgody sąsiadów). Organ nie może zatem odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 P.b., a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 P.b. (co w niniejszej sprawie nastąpiło - vide: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane).

Pierwszym z obowiązków organu było zatem zbadanie zgodności zaproponowanych w projekcie budowlanym rozwiązań z ustaleniami aktu planistycznego obowiązującego na obszarze obejmującym działki inwestycyjne. Sądowa kontrola wykazała, że w niniejszej sprawie prawidłowo zbadano zgodność przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego na terenie inwestycji planu miejscowego. Przeprowadzona w tym względzie analiza, w kontekście rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym, zasługuje na aprobatę sądu.

Jak bowiem słusznie ustalono w sprawie, obszar, na którym ma być usytuowana planowana inwestycja, położony jest na terenie oznaczonym w części graficznej planu symbolem 2.2PU,UC, który przeznaczony jest pod zabudowę produkcyjną i usługową wraz z urządzeniami towarzyszącymi, parkingami, zielenią towarzyszącą oraz ogólnomiejską infrastrukturą. Zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 1 planu na terenie tym dopuszcza się lokalizację obiektów handlowych, w tym o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Z kolei zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 3 planu, na obszarze tym ustala się dla nowych obiektów dachy płaskie tj. o maksymalnym spadku równym 10°. Rysunek planu zagospodarowania przestrzennego wyznacza nieprzekraczalną linię zabudowy równą 12 m dla obszaru 2.2PU,UC od obszaru oznaczonego na rysunku planu jako KD-3Z [...]. Organ odwoławczy słusznie stwierdził, że przedmiotowa inwestycja spełnia warunki zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przede wszystkim projektowane zamierzenie jest zgodne z ustalonym przeznaczeniem dla obszaru oznaczonego na rysunku planu symbolem 2PU, UC. Budynki zaprojektowano z dachami płaskimi: budynek handlowo-usługowy przykryty zostanie stropodachem o spadku równym 2°, natomiast budynek magazynowy dachem o spadku równym 4°. Nadto projektowane obiekty zlokalizowano z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy, która od strony ul. [...] wynosi 12 m. (budynki umiejscowiono w odległości 3,95 m od nieprzekraczalnej linii zabudowy, w głąb działki). Słusznie również organ odwoławczy ustalił, że inwestycja spełnia określne § 32 ust. 4 planu wskaźniki zapewnienia miejsc parkingowych. Zgodnie z tą regulacją łączna wymagana ilość miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji wynosi 50, czyli tyle ile przewiduje projekt budowlany. Sąd podziela tę ocenę i stwierdza, że jest ona prawidłowa i wypełnia warunek z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Prawidłowo, zdaniem sądu, organy stwierdziły, że projekt zagospodarowania terenu spełnia wymogi z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy, bowiem nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. W tym zakresie prawidłowo organy stwierdziły, że inwestycja zgodna jest z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2020 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2109 r., poz. 1065 ze zm.; dalej powoływane jako rozporządzenie). Zgodnie z tą regulacją odległość stanowiska postojowego od granicy działki, w przypadku parkingu od 11 do 60 miejsc postojowych powinna wynosić nie mniej niż 6 m. Według rysunku projektu zagospodarowania terenu (str. 42 projektu budowlanego), najmniejsza odległość miejsca postojowego do granicy działki inwestycyjnej wynosi 6,03 m. Oznacza to, że planowana inwestycja spełnia wymogi określone ww. przepisie.

Słusznie również stwierdzono, że przedmiotowa inwestycja spełnia wymagania określone w § 13 rozporządzenia w zakresie przesłaniania istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (budynki zlokalizowane na działkach o nr ewid. gr. [...] i [...]) oraz hipotetycznej zabudowy na działkach sąsiednich (na działce o nr ewid. gr. [...]). W tym względzie podkreślić należy, że załączona przez inwestora analiza, obejmuje również hipotetyczną zabudowę na działkach sąsiednich, pomimo tego, że żaden z przepisów prawa nie wymaga sporządzenia analizy szczegółowych parametrów projektowanej inwestycji, względem zabudowy nie istniejącej – ale mogącej powstać w przyszłości (por. m.in. wyrok NSA z 30 maja 2014 r., II OSK 3105/12, Lex nr 1579506). Z przedłożonej analizy wnika, że projektowana inwestycja nie przesłania istniejących budynków jak również nie przesłania hipotetycznego obiektu budowlanego, mogącego powstać na działce o nr ewid. gr. [...] oraz na działce o nr ewid. gr. [...]. Projektant sporządzając analizę przesłaniania, zlokalizował hipotetyczne obiekty w minimalnej odległości zgodnej z § 12 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych, tj. w odległości 4 m od granicy działki inwestycyjnej, zakładając, że budynek będzie posiadał okna. Jako, że ocena zacienienia odnośnie hipotetycznego budynku nie stanowi koniecznego elementu analizy, stwierdzić należy, że zarzuty skargi dotyczące sporządzenia analizy w oparciu o nieprawidłowe dane przyjęte do usytuowania i gabarytów budynku hipotetycznego nie zasługują na uwzględnienie. Jak już podniesiono powyżej analiza nie musiała uwzględniać budynku hipotetycznego a nadto projektant uwzględnił najbardziej optymalną lokalizację tego budynku (w odległości 4 m od granicy działki inwestycyjnej, zakładając, że budynek będzie posiadał okna).

Na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty dotyczące błędnego ustalenia spełnienia warunku podłączenia do sieci kanalizacji deszczowej i prawidłowości zaprojektowania zbiornika retencyjnego i separatorów. W sprawie niniejszej z uwagi na brak możliwości odprowadzenia wody opadowej do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej (vide: pismo z [...] listopada 2019 r. Prezydenta Miasta B.) inwestor wyraził zgodę na zrzut nadmiaru wód odpadkowych do kanalizacji, należącej do niego i jego małżonki, a zlokalizowanej na działkach na których ma być zrealizowana inwestycja (działki o nr ewid. gr. [...], [...], [...]). Jako bezzasadny należy uznać zarzut, że inwestorowi nie przysługują uprawnienia właścicielskie (zarządcze) do kanalizacji deszczowej na działkach o nr ewid. gr. [...], gdyż oświadczenie inwestora nie dotyczy tych działek. Przedmiotowe zamierzenie budowlane zlokalizowane jest na działkach gr. [...], [...], [...]. Inwestor wraz z małżonką są właścicielami tych działek i zgodnie z oświadczeniem, zarządzają kanalizacją deszczową zlokalizowaną na tym terenie. Dlatego załączony do skargi wypis z ksiąg wieczystych, zawierający listę współwłaścicieli działek o nr ewid. gr. [...], nie ma znaczenia w sprawie, gdyż działki te znajdują się poza obrębem inwestycji. Jeżeli chodzi o zarzut zaprojektowania zbiornika retencyjnego o zbyt małych gabarytach (o pojemności 61,9 m3, a zdaniem skarżących powinien być o pojemności 157,5 m3), również należy stwierdzić, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Odnosząc się do tego wskazać należy projekt budowlany dotyczący przedmiotowej inwestycji został sporządzony przez projektantów posiadających uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych. Do projektu budowlanego zostało załączone przez projektanta oraz sprawdzającego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W zakresie ciążącego na organie architektoniczno-budowlanym, obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy, wypowiedział się obszernie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 sierpnia 2008 r., II OSK 940/07 (Lex nr 491284) wskazując, w nim, że w wyniku uchylenia art. 35 ust. 2 ustawy na mocy art. 1 pkt 28 lit. b. ustawy z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., wprowadzona została zasada wyłącznej odpowiedzialności projektanta oraz osoby sprawdzającej za projekt architektoniczno-budowlany. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały w jej wyniku ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, względnie decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska oraz do sprawdzenia wymogów z art. 35 ust. 1 pkt 3-5 ustawy. Od 11 lipca 2003 r. organ nie jest zatem uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z innymi przepisami prawa, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi (warunkami technicznymi). Rozszerzająca w tym względzie interpretacja uprawnień organu, oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (vide: uchylony art. 35 ust. 2 P.b.) i stanowiłaby naruszenie kardynalnej zasady związania organów administracji publicznej prawem. Tylko zatem projekt zagospodarowania działki (terenu) podlega kontroli właściwych organów w pełnym zakresie, tj. pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, która w niniejszej sprawie została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Jak wykazano powyżej projekt zagospodarowania terenu inwestycji jest zgodny z warunkami technicznymi. Zawiera on prawnie dopuszczalne rozwiązania dotyczące zarówno projektowanej zabudowy jak i miejsc postojowych i ich lokalizacji. W świetle powyższego zasadnie stwierdził organ odwoławczy, że nie ma podstaw prawnych do podważania prawidłowości zaprojektowania zbiornika retencyjnego o pojemności 61,9 m3). Uprawniony projektant na podstawie dokonanych ustaleń oraz wyliczeń stwierdził bowiem, że zaprojektowany zbiornik retencyjny ma odpowiednią pojemność do odprowadzenia wód opadowych z terenu inwestycji.

Na uwzględnienie również nie zasługuje zarzut dotyczący niedostatecznego podczyszczenia wód opadowych. Słusznie stwierdzono przy tym, że zarzut ten w zakresie dotyczącym niewystarczającego podczyszczenia wód opadowych przez separatory jest niezrozumiały, albowiem wody opadowe i roztopowe z niniejszej inwestycji nie podlegają oczyszczaniu przez separatory substancji ropopochodnych (inwestycja nie zakłada instalacji separatorów substancji ropopochodnych). Wskazać należy, że projekt budowlany zawiera informację, że odprowadzane wody opadowe i roztopowe będą spełniały parametry wymagane rozporządzeniem Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1311 ze zm.), z których wynika, że deszczówkę trzeba oczyszczać z substancji ropopochodnych, jeśli stężenie tych substancji wynosi ponad 15 mg/l. Inwestor w projekcie zawarł przy tym informację, że wody opadowe z niniejszej inwestycji nie podlegają oczyszczaniu z substancji ropopochodnych. Wody opadowe z terenów utwardzonych będą podczyszczane z zawiesiny ogólnej na osadnikach piasku we wpustach ulicznych oraz odwodnieniach liniowych. Natomiast wody opadowe z dachów są wodami czystymi i nie wymagają podczyszczenia.

Nie budzi wątpliwości sądu pozytywna ocena kompletności projektu budowlanego oraz wykonanie go przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane – art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy.

Z powyższych względów wszystkie podniesione przez skarżących twierdzenia i zarzuty okazały się niezasadne. W przeważającej swej mierze stanowią one zaś powtórzenie twierdzeń i argumentacji formułowanych na etapie postępowania administracyjnego, a zatem stanowiły uprzednio przedmiot rozważań organów obu instancji, które sąd aprobuje. Podkreślić przy tym należy, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Stanowi o tym wyraźnie art. 35 ust. 4 ustawy, który nie dopuszcza, ani jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani też możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania warunków innych, niż te przewidziane ustawowo. Organ nie może zatem odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 ustawy, a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 ustawy, jak to miało miejsce w kontrolowanej sprawie. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz sporządzonych przez organy obu instancji uzasadnień wydanych rozstrzygnięć, sąd uznał bowiem, że projekt budowlany planowanej inwestycji został prawidłowo zatwierdzony, a inwestor spełnił wszystkie wymogi konieczne do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tego powodu sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i została wydana z zachowaniem dyspozycji art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy oraz z dochowaniem procedury administracyjnej.

Reasumując powyższe rozważania sąd uznał, że przeprowadzone postępowanie nie naruszało przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Organy bowiem właściwie oceniły cały zebrany materiał dowodowy, w tym zgodnie zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, prawidłowo ustalając stan faktyczny sprawy. Zastosowały przy tym właściwe podstawy prawne, które prawidłowo zinterpretowały oraz należycie wyjaśniły w pisemnych motywach obu zapadłych rozstrzygnięć, które spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Ponadto organ II instancji dochował zasady z art. 15 K.p.a., dokonując ponownego kompleksowego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzając ocenę całego zebranego materiału dowodowego, uzupełniając go oraz ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu skarżących.

Tym samym, podniesione przez skarżących zarzuty, nie mogły skutkować uwzględnieniem ich skargi. Co do zasady - zawarte tam twierdzenia stanowią w ocenie sądu jedynie polemikę z ustaleniami organu odwoławczego która, zarówno jako nie znajdująca oparcia przepisach prawa, jak i forsująca jedynie interes faktyczny strony skarżącej, przy jednoczesnym pominięciu uprawnienia inwestora do zabudowania swojej nieruchomości, nie mogła doprowadzić do zdeprecjonowania wniosków, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o jego wadliwości, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, jeżeli przeprowadzona kontrola tego aktu, nie wykazała naruszeń prawa. Nieuwzględnienie zaś przez organ odwoławczy podniesionych w odwołaniu zarzutów, nie może samo w sobie stanowić o naruszeniu przepisów procesowych przez ten organ, skoro poprzedzone zostało szczegółowym odniesieniem się do nich oraz wyczerpującą analizą. Podkreślić przy tym raz jeszcze należy, że stanowisko organu nie może zostać uznane za nieprawidłowe z tego jedynie względu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej.

Końcowo podkreślić należy, że jak wskazuje się w orzecznictwie - ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich wskazana w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy, to ochrona przed ograniczeniem możliwości zabudowy działki sąsiedniej w sposób wykraczający poza możliwości wynikające z projektowanej zabudowy (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2019 r., II OSK 1278/17, Lex nr 2657376). Ochrona ta nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami prawa. W ocenie sądu, co do zasady każda inwestycja realizowana w relatywnie bliskim sąsiedztwie, powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiadów, jednakże w takim przypadku właścicielowi działki sąsiedniej służą pewne instrumenty prawne, mające na celu zniwelowanie lub zrekompensowanie tych ograniczeń. Jak wskazał NSA w wyroku z 30 stycznia 2019 r. (II OSK 560/17, Lex nr 2643569), ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia jakie może przynieść planowana inwestycja, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O takim naruszeniu zaś można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone konkretne przepisy, w tym także uregulowania prawa konstytucyjnego, prawa cywilnego, a w głównej mierze ogólnie rozumianego tzw. prawa sąsiedzkiego – czego w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Ani bowiem usytuowanie, ani parametry projektowanej zabudowy, w żaden sposób nie ograniczają korzystania z nieruchomości sąsiednich, w tym z nieruchomości skarżących – i to zarówno w sposób dotychczasowy, jak również w sposób odpowiadający przeznaczeniu działki w planie miejscowym oraz zgodnie ze wskazanymi tam wymogami i parametrami.

Reasumując stwierdzić należy, że sąd nie doszukał się takich naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, w związku z czym skargę oddalił, zgodnie z art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).