Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SO/Kr 35/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Treść wyniku: stwierdzono swą niewłaściwość i przekazano do rozpoznania NSA
Powołane przepisy: article: Art. 59, 13, 4, 15
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2011 r. sprawy z wniosku Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w przedmiocie rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego między Zarządem Infrastruktury Komunalnej i Transportu a Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad Oddział postanawia: 1. stwierdzić swą niewłaściwość, 2. przekazać sprawę do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jako sądowi właściwemu.


UZASADNIENIE

Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego między Zarządem Infrastruktury Komunalnej i Transportu a Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad, w przedmiocie wydania oświadczenia o warunkach przyłączenia do dróg lądowych i możliwości podłączenia do dróg publicznych. Jako podstawę prawną wniosku strona wskazała art. 22 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000r., nr 98, poz.1071 ze zm.)

W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że w dniu 1 sierpnia 2011r. do Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu wpłynął wniosek K. S. o wydanie oświadczenia o warunkach przyłączenia do dróg lądowych i możliwości podłączenia do dróg publicznych dla działki ewidencyjnej [...] obr. A, na której wnioskodawca ma zamiar zrealizować inwestycję pod nazwą: "Budowa budynku wolnostojącego, mieszkalno-usługowego na dz. Nr [...] obr. A wraz z wjazdem na dz. Nr [...], [...] obr. A przy ulica B".

Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu pełni funkcję zarządu drogi na terenie Gminy odnośnie dróg publicznych gminnych, powiatowych, wojewódzkich oraz krajowych. Ulica B na podstawie uchwały Rady Miasta została zaliczona do kategorii drogi gminnej. Ulica B przebiega przez działkę [...], która jest własnością Skarbu Państwa.

Przed Wojewodą prowadzone było postępowanie w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: "Budowa drogi ekspresowej [...] na terenie miasta K (tzw. trasy [...]) - odcinek od węzła "[...]" do węzła "[...]" wraz z budową węzłów, budową dróg dojazdowych do obsługi drogi [...] na odcinku od węzła "[...]" do węzła "[...]" oraz budowa wiaduktu nad drogą ekspresową w km 1+534 wraz z dojazdami" - Nr Decyzji [...] z dnia 29.04.2011 r. nr sprawy [...]. W liniach rozgraniczających powołanej wyżej inwestycji leży m.in. działka [...] obr. A, przez którą przebiega droga gminna ulica B. Decyzja ta nie jest ostateczna i była podstawą do wpisania trwałego zarządu na działce nr [...] na rzecz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 20 ustawy z dnia 20 marca 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Do kompetencji GDDKiA jako centralnego organu administracji rządowej w sprawach dróg krajowych należy pełnienie funkcji inwestora w przypadku budowy lub rozbudowy dróg krajowych. Działka nr [...] obr. [...] objęta jest wspomnianą inwestycją i pozostaje w trwałym zarządzie GDDKiA i to ona powinna złożyć stosowne oświadczenie.

W związku z powyższym ZIKiT pismem z dnia 22 września 2011r. nr [...] przekazał do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad wniosek K. S. do załatwienia zgodnie z kompetencjami.

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad pismem z dnia 14 października 2011r. nr [...] skierowanym do Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu zwróciła wniosek K. S. i odmówiła złożenia wnioskowanego oświadczenia argumentując, że nie jest faktycznym zarządcą, a po zakończeniu realizacji inwestycji przebudowana ul. B zostanie ponownie przekazana ZIKiT w faktyczny zarząd.

W związku z tym, że GDDKiA uważa, że nie jest organem właściwym do złożenia przedmiotowego oświadczenia, strona wniosła by Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzygnął powstały spór kompetencyjny i wskazał organ właściwy do złożenia oświadczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd, do którego wpłynęła skarga, bądź wniosek obowiązany jest z urzędu do zbadania swej właściwości w sprawie. Zgodnie, bowiem z art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekazuje sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

Wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 13 § 1 p.p.s.a.).

Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 4 p.p.s.a.).

W myśl art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje spory, o których mowa w art. 4 p.p.s.a.

W sprawie wystąpił negatywny spór kompetencyjny między Zarządem Infrastruktury Komunalnej i Transportu a Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad, bowiem żaden z organów nie uznaje się właściwym w sprawie o wydanie przedmiotowego oświadczenia. Zgodnie zaś z przywołanymi na wstępie regulacjami rozstrzygnięcie tego sporu należy do wyłącznej właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Mając, zatem powyższe na względzie i kierując się dyspozycją art. 59 § 1 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 i art. 4 p.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji postanowienia.