Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 991/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33, 34
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, sędzia WSA Honorata Łopianowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi T. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. postanowieniem z [...] marca 2018 r., po rozpatrzeniu zażalenia T.D. (dalej: "Skarżący") na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z [...] stycznia 2018 r. w sprawie uznania za bezzasadny zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym o numerze [...] z 29 marca 2016 r., wystawionym przez Pocztę Polską S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. wszczął postępowanie egzekucyjnego wobec majątku Skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 29 marca 2016 r., wystawionego przez Pocztę Polską S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, obejmującego zaległość z tytułu opłaty abonamentowej za okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 lipca 2014 r., w łącznej kwocie należności głównej 787,90 zł. plus należne odsetki za zwłokę.

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zawiadomieniem z 11 maja 2016 r. nr [...], organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego w [...] S.A. (zajęcie nieskuteczne). Zawiadomienie o zajęciu bank otrzymał 20 maja 2016 r., natomiast Zobowiązany wraz z odpisem tytułu wykonawczego 18 maja 2016 r.

Pismem z dnia 23 maja 2016 r. Skarżący wniósł do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zarzucając nieistnienie obowiązku. W uzasadnieniu Zobowiązany podniósł brak doręczenia indywidualnego numeru identyfikacyjnego przez wierzyciela, co stanowi przesłankę podważającą legalność wszczętej egzekucji w trybie administracyjnym i przenosi ewentualny spór w obszar roszczeń cywilnoprawnych. Dodatkowo uznał, że Poczta Polska nigdy nie przeprowadziła niezbędnej weryfikacji zarejestrowanych użytkowników i stosuje niczym nie uzasadnione domniemanie, że każdy obywatel posiada odbiornik radiowy i (lub) telewizyjny.

Postanowieniem z [...] maja 2016 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w O., z uwagi na zgłoszone zarzuty, zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 29 marca 2016 r., do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Postanowienie zostało doręczone na adres Strony 6 czerwca 2016 r.

Postanowieniem z [...] września 2016 r., nr [...] Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej, zajęła stanowisko w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, uznając go za nieuzasadniony. W postępowaniu odwoławczym Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej postanowieniem z [...] grudnia 2017 r., nr [...], utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

Po otrzymaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2018 r. uznał za bezzasadny zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym o numerze [...] z 29 marca 2016 r. W uzasadnieniu stwierdził, iż wierzyciel jednoznacznie wskazał, że na Skarżącego zgłoszona została rejestracja odbiorników używanych pod adresem: [...]. Postanowienie Strona odebrała 23 stycznia 2018 r.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji Skarżący pismem z 29 stycznia 2018 r. wniósł zażalenie, w którym powtórzył argumentację zawartą w piśmie zarzutowym z 23 maja 2016 r.

W uzasadnieniu wymienionego na wstępie, zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że jak wynika z postanowienia Wierzyciela — Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej z dnia [...] września 2016 r. nr [...], Skarżącemu przyporządkowany został indywidualny numer identyfikacyjny abonenta [...]. Stosownie do postanowień Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 187 z 2007 r., poz. 1342), które weszło w życie 13 grudnia 2007 r., doręczenie za zwrotnym potwierdzeniem odbioru indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta nie jest wymagane. Zgodnie bowiem z cytowanym aktem prawnym, Poczta Polska S.A. została zobowiązana do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek radiofonicznych (w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia tj. do 13 grudnia 2008 r.) indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia użytkowników o wprowadzonej zmianie. Prawodawca jednak nie nałożył na operatora obowiązku legitymowania się dowodem doręczenia takiego powiadomienia, a w efekcie w związku z jego kwestionowaniem przez Stronę brak posiadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie stanowi okoliczności zwalniających posiadaczy odbiorników rtv od obowiązku uiszczania opłat abonamentowych.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że organ egzekucyjny, będąc związany stanowiskiem wierzyciela, nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutów i do obalenia w tym trybie stanowiska wierzyciela.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący wniósł o uchylenie w całości skarżonego postanowienia i umorzenie postępowania w sprawie jako bezpodstawnego. Skarżący wskazał, że podtrzymuje wcześniejszy zarzut, że po 2005 r. Poczta Polska nie dopełniła ustawowego obowiązku powiadomienia o nadaniu numeru rejestracyjnego, chociaż obowiązek ten wynikał wprost z ustawy o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005 r. oraz rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. Wbrew twierdzeniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w O., nie jest prawdą, że ustawa i rozporządzenie nie nakładają na Telewizję Polską obowiązku udowodnienia posiadania odbiornika radiowego lub telewizyjnego. Bowiem art. 7 ust. 1 ustawy oraz § 2 w związku z § 3 rozporządzenia jednoznacznie nakładają taki obowiązek na Pocztę Polską S.A. Niedopełnienie powyższego obowiązku, stanowi przesłankę podważającą legalność wszczętej egzekucji w trybie administracyjnym i przenosi ewentualny spór w obszar roszczeń na drodze sądowej. Za sądowym kontekstem roszczeń przemawia także fakt, że tzw. publiczna telewizja pobierała i pobiera pożytki z tytułu partycypowania w platformach cyfrowych. W tym sensie, próba dwukrotnego poboru "podatku telewizyjnego", wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 271 § 1 i § 3 k.k. Poczta Polska nigdy nie przeprowadziła niezbędnej weryfikacji zarejestrowanych użytkowników. Panujące we władzach Telewizji Polskiej i Poczty Polskiej przekonanie, że każdy obywatel posiada odbiornik radiowy i (lub) telewizyjny, nie może być traktowane poważnie w epoce komputerów i Internetu, to domniemanie, nie mające żadnej podstawy w powołanych wyżej aktach prawnych. Znamienne, że Telewizja Polska i działająca w jej imieniu Poczta Polska nigdy nie skierowały roszczenia na drogę sądową. Powyższe okazuje się w pełni jasne gdy skonstatujemy, że przeprowadzone "postępowanie" prowadzone było we własnej sprawie i interesie z całkowitym wyłączeniem zasady obiektywizmu, zatem z definicji byłoby skazane na niepowodzenie w postępowaniu sądowym. W podsumowaniu należy podnieść, że przyjęty tryb postępowania, narusza także konstytucyjną normę wyrażoną w art. 78 w związku z art. 79 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od dnia 15 sierpnia 2015 r., brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie w przedmiocie uznania za niezasadne zarzutu nieistnienia obowiązku zapłaty abonamentu rtv w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego. Zdaniem Skarżącej nie powstał w stosunku do niej ustawowy obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej w latach od 1 stycznia 2011 r. do 31 lipca 2014 r. ponieważ nie została ona powiadomiona o nadaniu jej indywidualnego numeru rejestracyjnego. Organ egzekucyjny twierdzi, że jest związany stanowiskiem wierzyciela w odniesieniu do zarzutów wniesionych przez Skarżącą, dlatego nie był uprawniony do podważenia ustaleń wierzyciela w tym zakresie. Stanowisko to zaaprobował organ nadzoru.

Podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym są zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być tylko i wyłącznie:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym – wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Z przywołanej regulacji wynika, że istotnym elementem omawianej procedury jest uzyskanie przez organ egzekucyjny wypowiedzi wierzyciela, który musi być powiadomiony o złożeniu zarzutów przez zobowiązanego. Wierzyciel zajmuje stanowisko w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Organem właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie wierzyciela wyrażające stanowisko w zakresie zarzutów jest właściwy dla tego wierzyciela organ wyższego stopnia, o którym jest mowa w art. 17 k.p.a. [w niniejszej sprawie Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A.].

Stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a., w zakresie zarzutów, o których jest mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Art. 34 § 1 u.p.e.a. wyrażający związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela uniemożliwia organowi egzekucyjnemu kontrolę prawidłowości tego stanowiska. Organ ten jest pozbawiony instrumentów prawnych do weryfikacji rozstrzygnięcia wierzyciela. Organ nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i zakwestionowania w ten sposób stanowiska wierzyciela. Zgodnie art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów [postanowienie o oddaleniu zarzutów, odmowie uznania zarzutów za uzasadnione lub o odmowie uwzględnienia zarzutów], a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, rację w sporze dotyczącym związania organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutów należy przyznać organowi egzekucyjnemu i organowi nadzoru. Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Organ egzekucyjny nie może zatem dokonać merytorycznej oceny zasadności zarzutów wniesionych na powyższych podstawach. Wyłączenie spod kognicji sądów administracyjnych postanowień wierzyciela w sprawie zarzutów nie oznacza, że zobowiązany został pozbawiony prawa do sądu w tego rodzaju sprawach. Wskazać należy, że zobowiązany może wnieść skargę na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów i w ramach takiej skargi może kwestionować prawidłowość stanowiska wierzyciela, które dla organu egzekucyjnego stanowi rozstrzygnięcie kwestii wstępnej. Z kolei Sąd rozpoznając skargę na postanowienie w sprawie zarzutów jest uprawniony do dokonania kontroli prawidłowości stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie, Skarżący wniósł zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Dokonując kontroli zgodności z prawem stanowiska wierzyciela w sprawie wniesionych zarzutów wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 85, poz. 728 ze zm., dalej "ustawa abonamentowa"), na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika. Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne, dla celów pobierania abonamentu, podlegają (z pewnymi wyjątkami nie mającymi znaczenia dla rozstrzygnięcia) zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego, którym jest Poczta Polska, co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej i art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188, ze zm.). Szczegóły procesu rejestracji odbiornika normuje rozporządzenie rejestracyjne, zgodnie z którym odbiornik winien zostać zarejestrowany – na wniosek użytkownika złożony w placówce Poczty Polskiej – w terminie 14 dni od jego nabycia (wejścia w posiadanie przez użytkownika – § 2 tego rozporządzenia). Dowodem zarejestrowania odbiornika jest "wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" lub "zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" (§ 3 tego rozporządzenia). Wspomniany numer identyfikuje użytkownika w systemie i stanowi część numeru rachunku bankowego, na który mają być dokonywane wpłaty z tytułu abonamentu. Użytkownik ma obowiązek niezwłocznego powiadamiania (przez złożenie w placówce Poczty Polskiej "Formularza zgłoszenia zmiany danych") o zmianie danych zawartych we wniosku, o zgubieniu lub zniszczeniu obydwu dowodów zarejestrowania odbiorników oraz o zaprzestaniu używania odbiorników. Stosownie do § 5 rozporządzenia rejestracyjnego dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej, niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia, tj. od dnia 13 grudnia 2007 r. (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia rejestracyjnego z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2). Obowiązek powiadomienia nie jest przy tym równoznaczny – jak błędnie wywodzi Skarżący - z koniecznością posiadania dowodu doręczenia pisma stronie. Prawodawca nie wprowadził obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika rtv numeru identyfikacyjnego, konieczne było posiadanie przez operatora dowodu doręczenia zawiadomienia o jego nadaniu. Takiej zależności cytowane przepisy nie wprowadzają. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (zob. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 913/15, dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przepis art. 7 ustawy abonamentowej zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje Poczta Polska, a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy abonamentowej). Z faktu zarejestrowania odbiorników rtv wypływa obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej. Obowiązku tego nie niweczy niedoręczenie lub brak dowodu doręczenia Skarżącej przez operatora publicznego indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Po zarejestrowaniu odbiornika rtv uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 marca 2010r., K 24/08, OTK-A z 2010r. Nr 3, poz. 22 - część VI, pkt 3.3.4. uzasadnienia). Obowiązek ten ustaje w wyniku wyrejestrowania odbiorników rtv, ale nie w wyniku nieotrzymania przez abonenta indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Powyższe stanowisko znajduje oparcie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadomienia urzędu pocztowego m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika, a to w: § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 r. rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338); § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005r. poz. 1190); § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. poz. 1342); oraz § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676).

Na ciążący na użytkowniku odbiorników obowiązek niezwłocznego powiadomienia (przez złożenie w placówce "Formularza zgłoszenia danych") m.in. o zaprzestaniu używania odbiorników zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny, w powołanym wyroku z dnia 16 marca 2010 r.

Sąd mając powyższe na uwadze stwierdza, że stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów wniesionych przez Skarżącego nie narusza prawa. W niniejszej sprawie, wierzyciel wyjaśnił, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...], stanowiące dowód zarejestrowania odbiorników rtv i zastępujące dowód zarejestrowania odbiorników rtv w formie imiennej książeczki radiofonicznej, zostało wysłane do Skarżącego w dniu 18 sierpnia 2008 r. Nie odnotowano natomiast zwrotu wysłanej korespondencji a tym samym zasadnie przyjęto, iż zawiadomienie zostało Skarżącemu skutecznie przesłane.

Odnosząc się od zarzutu, że publiczna telewizja pobierała i pobiera pożytki z tytułu partycypowania w platformach cyfrowych, co jednoznacznie kompromituje i obniża intencje TVP, wierzyciel wyjaśnił, że opłaty na rzecz telewizji kablowej lub cyfrowej wnoszone są jako ekwiwalent za świadczone usługi, w wyniku których abonenci korzystają z sygnału telewizyjnego, stanowiącego własność operatora sieci i mają możliwość oglądania emitowanych w tej sieci programów telewizyjnych. Opłaty za korzystanie z usług telewizji kablowej/satelitarnej mimo zbieżnej nazwy nie mogą być utożsamiane z opłatami abonamentowymi za używanie odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych. Ponadto wierzyciel stwierdził, iż fakt, że Skarżący jest użytkownikiem telewizji kablowej, nie zwalnia Go z obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych za używanie odbiorników rtv.

W związku z powyższym za niezasadne uznać należało zarzuty podniesione w skardze. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Końcowo Sąd zauważa, że Skarżący nie twierdzi, że nie ma odbiornika.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.