Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 89/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 170
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 21 października 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Teresa Zyglewska (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 944/14 w sprawie ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 września 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 944/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan sprawy.

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Prezydent Miasta Krakowa ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie zespołu trzech budynków mieszkalnych, wielorodzinnych z parkingami podziemnymi na działkach nr [...] obręb [...]wraz z budową zjazdu z działki nr [...]na działkę [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. oraz budowie drogi wewnętrznej na działkach nr [...].

Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę powyższego zamierzenia inwestycyjnego dla M. O.

Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Prezydent Miasta Krakowa zmienił decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lipca 2013 r. i zatwierdził projekt budowlany zamienny.

Wnioskiem z dnia 23 grudnia 2013 r. J. M. wystąpił do Prezydenta Miasta Krakowa o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] maja 2011 r. o warunkach zabudowy z uwagi na uchwalenie i wejście w życie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "Polana Żywiecka".

Wnioskujący wskazał, że w dniu 4 lipca 2013 r. wydana została decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla trzech budynków wielorodzinnych wraz z parkingami podziemnymi o średniej wysokości 14,5 m, natomiast w dniu 11 września 2013 r. uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Polana Żywiecka", zawierający w § 29 pkt 6 a zakaz sytuowania na terenie objętym planem budynków wyższych niż 11 metrów.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. Prezydent Miasta Krakowa odmówił wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] maja 2011 r.

Organ wskazał, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji może zostać wszczęte bądź z urzędu, bądź na wniosek strony, a organ administracji jest zobowiązany zbadać, czy wniosek złożyła strona postępowania

Organ podał, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy stronami postępowania są wnioskodawcy, właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości na których ma być realizowana inwestycja jak również właściciele i użytkownicy wieczyści działek bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji. Zgodnie natomiast z utrwalonym w orzecznictwie sądowym poglądem stronami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie mogą być osoby, których działki nie graniczą bezpośrednio z inwestycją. J. M. nie był wnioskodawcą ani stroną postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2011 r., która stała się ostateczna dnia 14 czerwca 2011 r. Zasadne jest więc wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy z powodu braku legitymacji procesowej podmiotu wnioskującego o wszczęcie postępowania.

Na powyższe postanowienie J. M. złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Postępowanie może być podjęte z urzędu lub na wniosek podmiotu legitymowanego. Uprawnionym do żądania wszczęcia przedmiotowego postępowania jest bowiem podmiot mający interes prawny w sprawie. W ocenie organu w rozpatrywanej sprawie są to co do zasady, strony postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia v maja 2011 r. o ustaleniu warunków zabudowy.

J. M. nie uczestniczył w charakterze strony w postępowaniu zakończonym tą decyzją bowiem w toku postępowania ustalono, że realizacja planowanej inwestycji nie naruszy prawnie chronionych interesów właścicieli działek nr nr [...] i [...], obręb [...]. Nie ma zatem uzasadnienia dla przyjęcia, że jest on legitymowany do żądania podjęcia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji.

Na powyższe rozstrzygnięcie J. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zaskarżając je w całości i wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.

Rozstrzygnięciu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 162 §1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa, w sytuacji, gdy istniały podstawy do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na wejście w życie w dniu 11 październiki 2013 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Polana Żywiecka" oraz przy jednoczesnym braku istnienia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która weszła w życie 24 października 2013 r.; naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że skarżący nie jest stroną postępowania podczas gdy ustalenie warunków zabudowy wprowadzać będzie ograniczenia dla przyszłego zagospodarowania nieruchomości z nią sąsiadującej należącej do skarżącego; naruszenie art. 28 kpa poprzez przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony postępowania, podczas gdy skarżący jako właściciel sąsiedniej nieruchomości ma interes prawny w uczestniczeniu w nim jako strona, bowiem zakres projektowanego zamierzenia inwestycyjnego wprowadzać będzie ograniczenia dla przyszłego zagospodarowania nieruchomości z nią sąsiadujących, w tym nieruchomości należącej do skarżącego; naruszenie art. 138 §1 pkt 1 kpa poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, podczas gdy skarżący posiadał przymiot strony postępowania jako właściciel nieruchomości położonej w strefie oddziaływania planowanej inwestycji oraz w sytuacji przyjęcia, że skarżący nie ma przymiotu strony poprzez nie stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z urzędu; naruszenie art. 7 i 77 kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego i niewyczerpujące zbadanie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego sprawy poprzez błędne przyjęcie, że teren objęty planowaną inwestycją nie znajduje się w bezpośrednim położeniu z nieruchomością skarżącego, a w konsekwencji bezpodstawne pominięcie, iż nieruchomość skarżącego nie znajduje się w strefie oddziaływania planowanego obiektu jak i pominięcie okoliczności, że planowany zjazd z działki [...]na działkę drogową o nr ewid[...] obręb [...] przy ul. [...] znajduje się w bezpośrednim położeniu z nieruchomością skarżącego i stanowi dojazd do nieruchomości skarżącego; naruszenie art. 10 i 8 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia, co skutkowało naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu; naruszenie art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 8 kpa naruszenie art. 107 §3 k.p.a. w zw. z art. 11 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia postanowienia w sposób niepełny, bez wyjaśnienia okoliczności którymi kierował się organ przy wydawaniu rozstrzygnięcia, pominiecie okoliczności, że inwestor nie posiadał ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę przed wejściem w życie planu miejscowego "Polana Żywiecka".

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że przepis art. 65 u.p.z.p.. zakłada, że postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji w warunkach nim określonych wszczynane jest co do zasady z urzędu. Regulacja ta nie wyklucza wszczęcia takiego postępowania i w konsekwencji wydania decyzji o wygaśnięciu na wniosek osoby trzeciej. Warunkiem jednak wszczęcia takiego postępowania, podobnie jak i wszczęcia każdego innego postępowania administracyjnego, jest legitymowanie się przez wnioskującego interesem prawnym. Ten zaś, wobec braku odrębnej regulacji, badany jest w nawiązaniu do treści art. 28 kpa.

Postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ostatecznej jest postępowaniem nadzwyczajnym, co do zasady zatem krąg jego uczestników odpowiadać winien kręgowi uczestników postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Osoba, która nie była stroną postępowania zwyczajnego staje się stroną postępowania nadzwyczajnego tylko wtedy, kiedy wykaże swój prawny interes.

Skarżący nie uczestniczył w postępowaniu zakończonym decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, a swój interes prawny we wszczęciu postępowania o stwierdzenie jej wygaśnięcia wywodzi z prawa własności nieruchomości położonej w pobliżu zamierzonej inwestycji. W taki sam sposób skarżący wywodził swój interes domagając się stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2011 r. Także i w tamtej sprawie organ odmówił wszczęcia postępowania nadzwyczajnego, a skarga J. M. na to negatywne postanowienie została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 września 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 619/13. Sąd rozpoznający sprawę podzielił wszystkie argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu tego wyroku.

Sąd I instancji stwierdził, że trafnie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż skarżący J. M. nie ma przymiotu strony w postępowaniu zmierzającym do stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] maja 2011 r. ustalającej warunki zabudowy dla zespołu trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z parkingami podziemnymi na działkach [...] obręb [...] wraz z budową zjazdu z działki nr [...] na działkę [...] obręb [...] przy ul. [...] w K. oraz budową drogi wewnętrznej na działkach nr [...], nr [...], nr [...].

Skarżący jest właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym. Działki skarżącego nie graniczą bezpośrednio z działkami objętymi decyzją ustalającą warunki zabudowy, są od nich oddzielone drogą publiczną - ulicą [...].

Skarżący nie został uznany przez organ I instancji za stronę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i nie skierowano do niego decyzji z [...] maja 2012 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, odwołując się do treści art. 28 kpa, prawidłowo wywiodło, że zakres oddziaływania przyszłej inwestycji, polegającej na budowie domów mieszkalnych, nie obejmuje nieruchomości skarżącego. Przymiot strony w postępowaniu zmierzającym do ustalenia warunków zabudowy musi opierać się na interesie prawnie chronionym, którego dotyczyłoby dane postępowanie. Najczęściej interes ten wywodzony jest, tak jak to ma miejsce także i w tej sprawie, z ingerencji w prawo własności bądź w jedno z uprawnień pochodnych z prawa własności, np. prawa do zabudowy bądź zagospodarowania nieruchomości. Sam skarżący, poza ogólnymi wywodami dotyczącymi zakresu oddziaływania, nie wskazuje, w jaki konkretny sposób ograniczone zostało zagospodarowanie jego działek. Strefa oddziaływania danej inwestycji, której parametry są ustalane w decyzji ustalającej warunki zabudowy, nie może być wyznaczana dowolnie i powinna obejmować tylko te działki, co do których ograniczony zostanie zakres lub sposób wykonywania praw rzeczowych. Takie zagrożenia ograniczenia w odniesieniu do działek skarżącego nie wynikają z decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] maja 2011 r., zważywszy zwłaszcza na wysokość zamierzonej zabudowy (11m) i wyznaczoną linię zabudowy odległa o 7,2 m od działki drogowej stanowiącej ulicę [...].

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego to, że po wydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadzający dalej idące ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, dla którego warunki ustalono, nie zmienia statusu prawnego skarżącego. Niezmienione pozostają relacje "rzeczowe" pomiędzy nieruchomością skarżącego a terenem inwestycji, a dążenie skarżącego do wyeliminowania decyzji ostatecznej dyktowane jest w istocie interesem faktycznym.

Zdaniem Sądu I instancji brak po stronie skarżącego legitymacji do wszczęcia postępowania oczywiście uzasadniał wydanie postanowienia na podstawie art. 61a § 1 kpa.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. M. zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy to jest:

- art. 151 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez bezzasadne oddalenie przez WSA skargi, podczas gdy prawidłowa analiza sprawy i prawidłowe wykonanie przez WSA obowiązku kontroli legalności działalności organów administracji publicznej powinny były doprowadzić do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie i poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa co odpowiada również tym samym zarzutowi naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 "a" p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 "c" p.p.s.a, które błędnie nie zostały przez WSA zastosowane, mimo licznych naruszeń przepisów prawa procesowego, jak i materialnego po stronie organów;

- art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji rażącego naruszenia przez SKO i Prezydenta Miasta Krakowa przepisów k.p.a., tj.: art. 7 w zw. z 77 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.pa., art. 28 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. podczas gdy prawidłowa analiza sprawy powinna doprowadzić WSA w Krakowie do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia SKO, a także poprzedzającego je postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa, gdyż zarówno SKO, jak i Prezydent Miasta Krakowa prowadziły postępowanie administracyjne w sposób nieprawidłowy, z naruszeniem podstawowych przepisów postępowania administracyjnego. Organy administracyjne błędnie uznały, że skarżący jako właściciel nieruchomości która sąsiaduje z obszarem planowanej inwestycji przez pas pieszo-jezdny, lecz nie graniczy z tym obszarem bezpośrednio, nie jest z tego powodu stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy, a tym samym również postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, mimo iż planowana inwestycja ma bezpośredni wpływ na prawa i obowiązki skarżącego, co jest równoznaczne z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu;

- naruszenie art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 "a" i "c" p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez WSA w Krakowie, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, podczas gdy skarga winna być w całości uwzględniona, albowiem kontrolowane postanowienie SKO utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa jest obarczona wadami prawnymi stanowiącymi przesłanki do jego uchylenia, albowiem organ naruszył art. 61a § 1 k.p.a. (w związku z art. 28 k.p.a.) poprzez:

• błędną interpretację przepisów i niewłaściwe przyjęcie, iż nie zachodzą przesłanki do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, a to w związku z brakiem przymiotu strony skarżącego w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy, podczas gdy brak było podstaw do zastosowania przez SKO art. 61a § 1 KPA, skoro przepis ten przewiduje wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, tylko w wypadku, jeżeli "żądanie zostało wniesione przez osobę niebędąca stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn nie może być wszczęte", natomiast tego typu przypadek w niniejszej sprawie nie zaistniał;

• błędne ustalenie przez organ, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony, podczas gdy jako właściciel sąsiedniej nieruchomości ma interes prawny w uczestniczeniu jako strona w postępowaniu w wyniku którego zapada decyzja kształtująca stosunki na sąsiedniej, w szczególności gdy zakres projektowanego zamierzenia inwestycyjnego wprowadzać będzie ograniczenia dla przyszłego zagospodarowania nieruchomości z nią sąsiadujących, w tym nieruchomości należącej do skarżącego;

- naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów i argumentów skarżącego przedstawionych w skardze z dnia 10 czerwca 2014 r. do WSA, a w szczególności:

• zarzutu zawartego w punkcie 1.1. skargi, a dotyczącego naruszenia przez SKO w Krakowie art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.;

• zarzutu zawartego w punkcie 1.2. skargi, a dotyczącego naruszenia przez SKO w Krakowie art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.

• zarzutu zawartego w punkcie II.4. skargi, a dotyczącego naruszenia przez SKO w Krakowie art. 107 § 3 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. i art. 8 k.p.a.;

• zarzutu zawartego w punkcie II.1. skargi, a dotyczącego naruszenia przez SKO w Krakowie art. 138 § 2 k.p.a.;

a także poprzez sporządzenie przez WSA uzasadnienia wyroku w sposób niezgodny ze wskazaniami art. 141 § 4 p.p.s.a., zawierającego liczne uproszczenia w wyciąganiu wniosków ze zgromadzonego materiału dowodowego i pomijającego wiele kwestii, a mimo to bezzasadne oddalenie skargi, podczas gdy w myśl art. 141 § 4 p.p.s.a Sąd I instancji miał obowiązek zawrzeć w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniesienie się do wszystkich zarzutów skargi, dokonać ich pełnej analizy i wyjaśnić, dlaczego nie mogą one być uwzględnione, a niedopełnienie powyższych obowiązków świadczy o nienależytym wykonaniu obowiązku kontroli zaskarżonej decyzji.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono, że wyrok oddalający skargę zapadł w wyniku nieprawidłowego wykonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny obowiązku sprawowania kontroli legalności działalności administracji publicznej.

Wskazywano, że budowa drogi przez inwestora będzie dotyczyła przebudowy pasa pieszo – jezdnego, który służy wyłącznie skarżącemu oraz kilku innym mieszkańcom jako dojazd do położonych przy niej domów jednorodzinnych, a co za tym idzie skarżącemu przysługuje status strony w tym postępowaniu.

Wskazano, że organ zobowiązany był wszcząć z urzędu postępowanie o wygaśnięciu decyzji w sprawie warunków zabudowy.

Wywodzono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej powoływanej również jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania, zatem skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami.

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do zakwestionowania zasadności oceny Sądu I instancji, iż skarżący nie posiada interesu prawnego, który uprawniałby go do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji dotyczącej warunków zabudowy, a więc do naruszenia art. 61 a § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a.

Przepis art. 61 a. § 1 k.p.a. stanowi, że gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten daje dwie podstawy do odmowy wszczęcia postępowania, którymi są:

- żądanie wszczęcia postępowania przez osobę nie będącą stroną,

- niemożność wszczęcia postępowania z innych uzasadnionych przyczyn.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że prawomocnym wyrokiem z dnia 17 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. M. na postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...] o odmowie wszczęcia na wniosek J. M. i W. F. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] maja 2012 r. sygn. [...]ustalającej na wniosek Z. S. warunki zabudowy dla zespołu trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z parkingami podziemnymi na działkach [...],[...],[...] i in. obr. [...] przy ul. [...] w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organów, iż skarżącemu nie przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji dotyczącej warunków zabudowy, gdyż brak jest interesu prawnego, który uprawniałby J. M. do bycia stronom takiego postępowania.

W wyroku tym Sąd stwierdził, że poza ogólnymi wywodami dotyczącymi zakresu oddziaływania, skarżący nie wskazuje, w jaki konkretny sposób ograniczone zostało zagospodarowanie jego działek, a zarzut skarżącego, jakoby wzrost ruchu po ulicy [...]miał negatywnie oddziaływać na nieruchomości skarżącego nie może odnieść skutku. W ocenie Sądu prawdopodobnie taki wzrost po zrealizowaniu inwestycji będzie miał miejsce, ale żaden przepis prawa nie chroni właściciela nieruchomości przed samym ograniczeniem ruchu na drodze graniczącej z jego działkami.

W tym prawomocnym wyroku przesądzono więc, że J. M. nie przysługuje przymiot strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a.w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy. W rozpoznawanej sprawie do oceny, czy skarżącemu przysługiwał interes prawny w żądaniu wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, istotne było ustalenie czy J. M. przysługiwał interes do bycia stroną postępowania w przedmiocie decyzji o warunkach zabudowy. Znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miał więc wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 29013 r. sygn. akt II Wa/Kr 619/13.

Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając zaskarżony wyrok, jak i Naczelny Sąd Administracyjny związane były prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2013 r., wydanym w sprawie II SA/Kr 619/13.

Skoro prawomocnie przesądzono, że J. M. nie miał interesu prawnego uprawniającego do bycia stroną postępowania w przedmiocie warunków zabudowy, to rozstrzygnięcie to przesądza jednocześnie o braku interesu po stronie J. Mo. w żądaniu wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w przedmiocie warunków zabudowy.

Spełniony więc został pierwszy warunek z art. 61 a § 1 k.p.a. dający organowi podstawę do odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy.

Powyższe rozważania przesądzają o niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej związanych z naruszeniem przez Sąd I instancji art. 61 a § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., jak i zarzutów związanych z naruszeniem art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał bowiem prawidłowej oceny zaskarżonego postanowienia i zasadnie oddalił skargę.

Brak jest jednocześnie postaw do uznania za zasadny zarzutu skargi kasacyjnej w części dotyczącej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji rżącego naruszenia przez organy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a. art. 10 k.p.a., art. 28 k.pa., art. 107§ 3 k.p.a i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., prawidłowo bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił, że J. M. nie posiada interesu prawnego, który dawałby mu uprawnienia do bycia stroną postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut dotyczący naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nie odniesienie się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi.

Zauważyć należy, że wadliwość pisemnych motywów wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego opartego na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jedynie wtedy, gdy w uzasadnieniu orzeczenia brak ustawowych elementów lub gdy jest ono sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu takiego postawić nie można, gdyż zawiera wszystkie elementy, o których jest mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., a jego treść stwarza podstawę do dokonania kontroli kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał w uzasadnieniu z jakich przyczyn nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi, to jest zarzutów pozostający poza granicami rozpoznanej skargi, a odnoszących się do merytorycznego rozpatrzenia sprawy w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy.

Z powyższych względów w oparciu o art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna została oddalona.