Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2549/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4 i art 35
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Antas, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lipca 2020 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2019 r., nr [...], Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda") - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1186 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 z późn zm.; dalej: "Prawo budowlane") - po rozpatrzeniu odwołania G. B. i J. B. od decyzji Starosty [...] (dalej: "Starosta") z 2018 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla M. B. (dalej: "skarżący", "inwestor") obejmującego budowę budynku gospodarczo-inwentarskiego przeznaczonego do chowu brojlera kurzego o obsadzie 10000 szt. (40 DJP) wraz z infrastrukturą towarzyszącą (kategoria II) na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...] - uchylił w całości decyzję Starosty [...] nr [...]oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę budynku gospodarczo - inwentarskiego przeznaczonego do chowu brojlera kurzego o obsadzie 10000 szt. (40 DJP) wraz z infrastrukturą towarzyszącą (kategoria II) na działce o nr ew. [...] położonej w m. [...], gm. [...].

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Na wstępie Sąd wskazuje, że organ odwoławczy w treści stanu faktycznego mylnie określił datę decyzji organu I instancji wskazując, że jest to decyzja z [...] czerwca 2018 r. - zamiast z [...] kwietnia 2018 r. Z uwagi na prawidłowo oznaczony numer i znak decyzji Starosty, Sąd uznał niniejszą pomyłkę bez znaczenia dla oceny sprawy.

W dniu [...] stycznia 2019 r. do organu I instancji wpłynął wniosek inwestora o pozwolenie na budowę budynku gospodarczo-inwentarskiego przeznaczonego do chowu brojlera kurzego o obsadzie 10000 szt. (40 DJP) wraz z infrastrukturą towarzyszącą (kategoria II) na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...].

Następnie, postanowieniem z [...] marca 2019 r., znak: [...], Starosta nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym - w terminie do [...] maja 2019 r. - dotyczących m.in. kwestii maksymalnej obsady w projektowanym budynku, oznaczenia wjazdów oraz terenów utwardzonych. Nakazał także przedłożyć projekt zagospodarowania terenu, poświadczony za zgodność z oryginałem przez uprawnionego projektanta. Inwestor dostarczył poprawioną dokumentację projektową wraz z wyjaśnieniami.

Decyzją z [...] kwietnia 2018 r., nr [...], Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku gospodarczo - inwentarskiego przeznaczonego do chowu brojlera kurzego o obsadzie 10000 szt. (40 DJP) wraz z infrastrukturą towarzyszącą (kategoria II) na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...].

Odwołanie od ww. decyzji w ustawowym terminie wnieśli G. B.i J.B..

Wojewoda, powołując się na art. 35 Prawa budowlanego, wskazał, jakich niezbędnych czynności i sprawdzeń winien dokonać organ administracji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Według ust. 1 tego przepisu sprawdza m.in.: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego zagospodarowania przestrzennego (...) oraz wymaganiami ochrony środowiska (...); 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (...), a także zaświadczeń (...); 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem (...).

Pismem z [...] lipca 2019 r. Wojewoda wezwał inwestora do udokumentowania, że planowana budowa budynku gospodarczo-inwentarskiego na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...], jest zgodna z zapisami uchwały Rady Gminy w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miejscowości [...], gmina [...] (dalej: "Mpzp"). Inwestor, pismem z [...] sierpnia 2019 r., przekazał wyjaśnienia wraz z załącznikami.

W uzasadnieniu decyzji z [...] września 2019 r. Wojewoda podniósł, że podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią ustalenia ww. uchwały Rady Gminy w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. Zaznaczył, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na działce nr ew. [...], która znajduje się na terenie oznaczonym w Mpzp symbolem 4RM oraz 5R. Planowana inwestycja zgodnie z projektem zagospodarowania działki została zlokalizowana na wschodniej części działki oznaczonej symbolem 4RM. Podniósł również, że zgodnie z § 5 ust. 1 Mpzp dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 4RM - przeznaczeniem terenu jest zabudowa zagrodowa.

Wojewoda wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym przy objaśnianiu pojęcia "zabudowy zagrodowej" należy odwołać się do wykładni językowej, albowiem ugruntował się pogląd, że pojęcie "zabudowy zagrodowej" w rozumieniu § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), nie może być uznane za definicję legalną "zabudowy zagrodowej". Zgodnie z tym przepisem, pod pojęciem tym "należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych" (zob. wyrok NSA z 21 października 2016 r., sygn.. akt II OSK 101/15). Wobec tego Wojewoda wyjaśnił, że przez pojęcie "zagrody" rozumie się zespół zabudowań na terenie wiejskim lub podmiejskim składający się z domu mieszkalnego i budynków gospodarczych (stodoły, obory, spichlerza). Są to zabudowania najczęściej otoczone płotem i ustawione wokół wewnętrznego podwórza (zob. wyrok NSA z 4 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1536/07). Organ odwoławczy wskazał więc, że pojęcie "zabudowy zagrodowej" oznacza zespół budynków obejmujących wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarsko-inwentarskie, położony w obrębie jednego podwórza, przy czym ustawodawca dopuszcza również rozproszoną zabudowę zagrodową.

W konsekwencji, zdaniem Wojewody, inwestycja obejmująca budowę budynku gospodarczo-inwentarskiego do chowu brojlera kurzego wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...], nie wpisuje się w definicję zabudowy zagrodowej, a zatem planowana inwestycja nie jest zgodna z zapisami Mpzp.

W odpowiedzi na wezwanie organu II instancji (do udokumentowania, że planowana budowa jest zgodna z zapisami Mpzp, tzn. wpisuje się w definicję zabudowy zagrodowej), inwestor podniósł, że na działkach nr ew. [...]i [...] w m. [...] posiada gospodarstwo rolne, a dodatkowo na działce, na której planowana jest inwestycja znajdują się budynki gospodarcze, a także fundament, na którym posadowiony zostanie budynek według odrębnego opracowania - co ma świadczyć o dążeniu do utworzenia nowej zabudowy zagrodowej.

Następnie, po ponownym wezwaniu organu odwoławczego inwestor przedłożył wypisy z rejestru gruntów i budynków potwierdzające fakt, iż posiada on w m. [...] budynki służące gospodarce rolnej (inwentarskie, składowe i inne), a także kopię Projektu zagospodarowania działki przedmiotowej inwestycji, na której przedstawił przyszłe plany dotyczące budowy budynku mieszkalnego oraz gospodarczego.

Po przeanalizowaniu akt sprawy oraz dołączonych przez inwestora materiałów Wojewoda stwierdził, że załączony do pisma z [...] sierpnia 2019 r. rysunek Projektu zagospodarowania działki przedstawiający proponowaną przyszłą lokalizację budynku mieszkalnego oraz gospodarczego nie może być uznany jako dokument w sprawie, ponieważ stanowi to przyszłą (nieokreśloną precyzyjnie w terenie, ani też w czasie) budowę budynków. W związku z tym, planowana inwestycja obejmująca wyłącznie budynek gospodarczo-inwentarski nie wpisuje się w definicję zabudowy zagrodowej zgodnej z orzecznictwem sądowo- administracyjnym. Oznacza to, że planowana inwestycja jest niezgodna z Mpzp. Dodatkowo zauważył, że w piśmie inwestora z [...] sierpnia 2019 r., wskazuje on na inną lokalizację budynku mieszkalnego - posadowienie na fundamencie znajdującym się na działce nr ew. [...], natomiast w piśmie z [...] sierpnia 2019 r. wskazuje lokalizację w północnej części działki.

Oceniając projekt budowlany z wymaganiami ochrony środowiska, organ odwoławczy wskazał, że z przekazanej przez organ I instancji dokumentacji wynika, iż przedmiotowa inwestycja dotyczy budowy budynku gospodarczo-inwentarskiego do chowu brojlera kurzego o obsadzie 40 DJP (dużych jednostek przeliczeniowych) w jednym cyklu. W projekcie budowlanym na str. 4 oraz 7 widnieje zapis, że w budynku przewiduje się liczbę stanowisk równą 10000 sztuk brojlera kurzego. Wojewoda wyjaśnił (powołując się na wyrok NSA z 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 95/17), że po dniu 1 sierpnia 2013 r., zgodnie z par 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71) przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, gdyż należy uwzględnić maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą winien ustalić organ. Nie ma zatem znaczenia deklarowanie przez inwestora, jakie zwierzęta zamierza on hodować np. w cyklach produkcyjnych obejmujących zwierzęta o różnych DJP, lecz konieczne jest obliczenie, w oparciu o wielkość budowanego obiektu, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić.

W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w oparciu o projekt budowlany, powinien wyliczyć faktyczną ilość DJP, czego też Starosta nie dokonał. Wprawdzie organ I instancji postanowieniem, z [...] marca 2019 r., nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym dotyczących m.in. kwestii maksymalnej obsady w projektowanym budynku jednakże, w ocenie Wojewody, nie zweryfikował przedłożonej dokumentacji zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Wojewoda wskazał, że w związku z ww. postanowieniem inwestor do projektu budowlanego dołączył obliczenia obsady w budynku kurnika, które znajdują się na stronie 15A. Inwestor podniósł, że zgodnie § 38 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 56, poz. 344 ze zm.) zamierza odchowywać kury w ilości 33 kg/m2 oraz spełnia wszystkie wymagania wymienione w rozporządzeniu, a następnie na podstawie umowy z ubojnią, która określa wagę przyjmowanych brojlerów wylicza liczbę sztuk stanowiącą dobrostan planowanego budynku gospodarczo-inwentarskiego.

W ocenie Wojewody, organ I instancji powinien ustalić ile wynosi maksymalna, możliwa obsada inwentarza dla pomieszczenia, w którym będzie odbywać się zgodnie z projektem chów kur. Zaznaczył, że zgodnie z rzutem przyziemia na str. 35 projektu budowlanego, powierzchnia hali do chowu kur wynosi 757,757 m2. Wskazał (odnosząc się do § 38 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 15 lutego 2010 r.), że dla kur brojlerów maksymalne zagęszczenie obsady wynosi 42 kg/m2 (w przypadku, gdy kurnik spełnia inne wymagania rozporządzenia), a nie jak zostało określone w projekcie budowlanym 33 kg/m2. Przyjmując do obliczeń znajdujących się na str. 15A odpowiednie maksymalne zagęszczenie obsady, organ odwoławczy podniósł, że przedmiotowy budynek może maksymalnie pomieścić 12727 sztuk brojlera kurzego. Podkreślił, że na podstawie Załącznika - Współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na duże jednostki przeliczeniowe Inwentarza (DJP) rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla kur oraz kaczek, współczynnik przeliczenia wynosi 0,004 - co po przeliczeniu na maksymalną liczbę zwierząt, jakie może pomieścić przedmiotowy budynek wynosi 50,9 DJP.

Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa inwestycja - zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 103 ppkt a) rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza, jeżeli działalność prowadzona będzie w odległości mniejszej niż 100 m od terenów mieszkaniowych. Zgodnie z projektem zagospodarowania działki znajdującym się na str. 33 projektu budowlanego, w odległości ok. 51 m od planowanej inwestycji zlokalizowany jest na działce nr ew. [...] w m. [...]budynek mieszkalny sąsiada. Tym samym, stosowanie do art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz. U z 2018 poz. 2081 z późn. zm.) inwestor zobowiązany był wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia.

Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Wojewody, udzielone przez Starostę pozwolenie na budowę planowanej inwestycji było niezgodne z wymaganiami ochrony środowiska, a także niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy w [...] nr [...]. W tej sytuacji nie jest możliwe zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia dla zamierzonej inwestycji.

Skargę na decyzję Wojewody z [...] września 2019 r. złożył skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 35 ust. 4 Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że pomimo spełnienia przez inwestora wszystkich wymagań, organ mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę;

2) art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. § 5 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miejscowości [...], gmina [...], poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że planowana inwestycja nie wpisuje się w definicję zabudowy zagrodowej, co oznacza tym samym, iż planowana inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

3) art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie koniecznym jest przedłożenie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Pismem z [...] marca 2020 r. uczestnicy postępowania G. B. i J.B., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli o oddalenie w całości skargi. W uzasadnieniu pisma uczestnicy postępowania przedstawili stanowisko na poparcie oddalenia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa, a zarzuty skargi nie wykazały tego rodzaju nieprawidłowości, które uzasadniałyby jego uchylenie.

Poddaną kontroli Sądu decyzją z [...] września 2019 r., nr [...], Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę budynku gospodarczo - inwentarskiego przeznaczonego do chowu brojlera kurzego o obsadzie 10000 szt. (40 DJP) wraz z infrastrukturą towarzyszącą (kategoria II) na działce o nr ew. [...] położonej w m. [...], gm. [...].

Przypomnieć na wstępie należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in.: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: "u.o.n.ś.").

Z akt sprawy wynika, że zamierzona inwestycja zlokalizowana jest na działce nr ew. [...], położonej na terenie oznaczonym w planie symbolem 4RM oraz 5R. Według § 5 pkt 1 Mpzp dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 4RM - przeznaczeniem terenu jest zabudowa zagrodowa.

Istota przedmiotowej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy skarżącemu (inwestorowi) prawidłowo odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budynku gospodarczo – inwentarskiego wraz z infrastrukturą towarzyszącą.

W ocenie Sądu, w trafnej ocenie organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany budynku gospodarczo-inwentarskiego (złożony wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę) nie zachowuje wymogu zgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w istocie oznacza naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda szczegółowo wyjaśnił - z odwołaniem się do postanowienia § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz orzecznictwa sądowoadministracyjnego - znaczenie pojęcia "zabudowa zagrodowa" i nie jest konieczne powielanie tych wyjaśnień, akceptowanych przez Sąd. Wnioski wyciągnięte zatem przez organ odwoławczy dawały mu podstawę do uznania, że planowana budowa budynku gospodarczego - inwentarskiego nie ma charakteru zabudowy zagrodowej, tym samym jest niezgodna z ustaleniami § 5 pkt 1 Mpzp (przewidziany w nim rodzaj zabudowy to zabudowa zagrodowa). Słusznie więc organ ten akcentował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, za poglądami NSA (zob. wyrok z 4 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1536/07 oraz z 21 października 2016 r., sygn. akt II OSK 101/15), że "pojęcie zabudowy zagrodowej należy zdefiniować jako zespół budynków obejmujący wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położony w obrębie jednego podwórza". Z kolei z wyroku NSA z 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 609/11, wynika, iż "zespół obiektów budowlanych nie ma charakteru zabudowy zagrodowej, gdy jednym z jego elementów nie jest budynek mieszkalny." Natomiast zabudowa zagrodowa zapewnia realizację działalności rolniczej, jeżeli pozwolenie na budowę obejmie obok budynku mieszkalnego także budynki służące produkcji rolnej (tak wyrok z 4 września 2014 r., sygn. akt II OSK 526/13).

Sąd podziela także stanowisko organu odwoławczego, że przedłożenie przez inwestora planu zagospodarowania działki przewidującej powstanie w przyszłości budynku o funkcji mieszkalnej (co istotne skarżący jest niekonsekwentny w twierdzeniach co do lokalizacji tego budynku), jest niewystarczające.

W tym miejscu Sąd chciałby zwrócić także uwagę na problematykę zabudowy zagrodowej w rozumieniu art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.). Materia ta była w przeszłości przedmiotem orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. W orzecznictwie tym wskazywano, że zabudowa zagrodowa w gospodarstwie rolnym nie musi znajdować się w obrębie jednej działki ewidencyjnej (por. wyrok NSA z 22 lutego 2017 r., II OSK 1492/15, LEX nr 2316907). W najnowszym orzecznictwie podkreśla się ponadto, że współczesny charakter gospodarki rolnej powoduje utratę aktualności tradycyjnego rozumienia pojęcia zagrody, rozumianego jako zespół budynków i budowli zlokalizowanych w obrębie "działki siedliskowe"", tworzących zagrodę, a więc budynki i budowle skoncentrowane wokół wspólnego obejścia. Podkreśla się, że obiekty wielkogabarytowe jak np. silosy, czy budynki inwentarskie o dużej obsadzie, znajdują się bowiem często w znacznym oddaleniu od budynku mieszkalnego i funkcjonującej przy nim zagrody w tradycyjnym znaczeniu. Produkcyjny charakter gospodarstwa rolnego oraz konieczność zapewnienia bezpiecznych warunków mieszkaniowych w ramach zagrody wymuszają bowiem, aby niektóre budowle, zwłaszcza te uciążliwe dla otoczenia, pozostawały we właściwej odległości od zabudowań domowych i przydomowych. W ocenie NSA, nie istnieją aktualnie powody, aby pojęcie zagrody rozumianej jako zaplecze mieszkaniowe, maszynowe i infrastrukturalne dla gospodarstwa rolnego ograniczać do pojęcia podwórza lub obejścia, na którym przede wszystkim znajduje się budynek mieszkalny. Poszczególne budynki, budowle i urządzenia mogą być położone w oddaleniu od centralnego punktu zagrody. Istotne jest jednak to, aby były one funkcjonalnie i organizacyjnie powiązane z gospodarstwem rolnym, którego elementem jest zagroda (siedlisko) (wyrok NSA z 8 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 2860/16, LEX nr 2392745).

Sąd wskazuje, że przyjmując nawet utratę aktualności wyżej przedstawionego, tradycyjnego rozumienia pojęcia zagrody, to przeszkodą do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pozostaje brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

I tak, według art. 71 ust. 2 u.o.n.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie takiej decyzji następuje w szczególności przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego (art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.n.ś.).

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP (dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza). Z tego zapisu wynika zatem jednoznacznie, że te inwestycje - w ocenie ustawodawcy - zawsze negatywnie oddziaływają na środowisko. Stąd wprowadzono dla nich obowiązek opracowywania raportu oddziaływania na środowisko.

Z kolei, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych - w zakresie hodowli - odnosi się § 3 pkt 102 oraz pkt 103 cyt. rozporządzenia i zalicza się tu chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż odpowiednio 60 DJP i 40 DJP (gdy odległość od m. in. zabudowy mieszkaniowej jest mniejsza niż 100 m).

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, ugruntowane zresztą także w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyroki: NSA z 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 95/17; WSA w Poznaniu z 6 grudnia 2017 r., sygn.. akt IV SA/Po 200/17), że w świetle przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, ponieważ należy uwzględnić "maksymalną możliwą obsadę inwentarza", którą powinien ustalić organ administracji przed zatwierdzeniem projektu budowlanego.

Z dokumentacji wynika, że przedmiotowa inwestycja dotyczy budowy budynku gospodarczo-inwentarskiego do chowu brojlera kurzego o obsadzie 10 000 sztuk w jednym cyklu (40 DJP) wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Powierzchnia hali do chowu kur wynosi 757,757 m2. Zgodnie z par 38 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich (...) dla kur brojlerów maksymalne zagęszczenie obsady wynosi 42 k/m2 .

Zgodzić się należy więc z Wojewodą, że przyjmując do obliczeń odpowiednie maksymalne zagęszczenie obsady przedmiotowy budynek może maksymalnie pomieścić 12.727 sztuk brojlera kurzego. Uwzględniając natomiast współczynnik przeliczeniowy sztuk dla kur i kaczek w wysokości 0,0040, DJP wyniesie 50,9 DJP.

W konsekwencji prawidłowo zostało przez organ odwoławczy ustalone, że przedmiotowa inwestycja jako kwalifikująca się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (zgodnie z projektem zagospodarowania działki znajdującym się na str. 33 projektu budowlanego, w odległości ok. 51 m od planowanej inwestycji zlokalizowany jest na działce nr ew. [...] w m. [...] budynek mieszkalny sąsiada) wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - stosowanie do art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Organ nie dysponował swobodą, w ramach której mógłby przyznać pierwszeństwo interesowi ekonomicznemu strony nad interesem ogólnym w postaci uwzględniania wymagań ochrony środowiska. Ustalenie, czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziałujących na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, odbywa się bowiem w oparciu o ściśle określone kryteria, zawarte w przepisach rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r.

Decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną. Oznacza to, że jeżeli inwestor nie spełnił określonych prawem wymogów, nie może zostać wydane rozstrzygnięcie uwzględniające jego wniosek. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. W konsekwencji zasadnie Wojewoda uznał, że nie było możliwe wydanie w tej sprawie zgodnego z prawem pozwolenia na budowę opisanej wyżej inwestycji.

Wobec powyższego zarzuty skargi nie mogły przynieść rezultatu oczekiwanego przez skarżącego.

W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.