Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 712/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.D. na pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

E.D. Sędzia Sądu [...] w [...] dnia [...] stycznia 2018 r. złożyła oświadczenie, na podstawie art. 69 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 23 ze zm.) – dalej jako "u.s.p." o woli dalszego zajmowania stanowiska sędziego sądu okręgowego. Do oświadczenia dołączyła zaświadczenie uprawnionego psychologa oraz zaświadczenie lekarskie stwierdzające, że jest zdolna do pełnienia obowiązków sędziego. Oświadczenie sędziego zostało przedstawione Ministrowi Sprawiedliwości przez Prezesa Sądu [...] w [...].

Minister Sprawiedliwości pismem z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], poinformował stronę, że działając na podstawie art. 69 § 1 i 1b u.s.p. nie wyraża zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego.

E. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na akt Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2018 r., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy:

- art. 180 ust. 1 i 4, art. 32 i art. 33 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady nieusuwalności sędziego z zajmowanego stanowiska i podjęcie dowolnej i arbitralnej decyzji,

- art. 20, art. 21 i art. 23 Kart Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprzez naruszenie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn,

- art. 69 § 1 i § 1 b p.u.s.p. poprzez wydanie przez Ministra zaskarżonej decyzji mimo, że skarżąca wyraziła wolę dalszego zajmowania stanowiska.

Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie przepisów postępowania:

- art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 w zw. z art. 107 ustawy – Kodeks postepowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady rzetelnej procedury, zasady proporcjonalności, prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników do władzy publicznej.

Wniosła o stwierdzenie nieważności, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Alternatywnie skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności Ministra.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej nieuwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Kontrola działalności administracji publicznej, o której mowa w art. 184 Konstytucji RP, sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje, zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) – dalej jako "P.p.s.a.", orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia, akty, czynności i bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 69 § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych sędzia przechodzi w stan spoczynku z dniem ukończenia 60 roku życia w przypadku kobiety, a z dniem ukończenia 65 roku życia w przypadku mężczyzny, chyba że nie później niż na sześć miesięcy i nie wcześniej niż na dwanaście miesięcy przed ukończeniem tego wieku oświadczy Ministrowi Sprawiedliwości wolę dalszego zajmowania stanowiska i przedstawi zaświadczenie stwierdzające, że jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków sędziego, wydane na zasadach określonych dla kandydata na stanowisko sędziowskie.

Natomiast zgodnie z art. 69 § 1b Minister Sprawiedliwości może wyrazić zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego, mając na względzie racjonalne wykorzystanie kadr sądownictwa powszechnego oraz potrzeby wynikające z obciążenia zadaniami poszczególnych sądów. W przypadku niezakończenia postępowania związanego z dalszym zajmowaniem stanowiska sędziego po ukończeniu przez niego wieku, o którym mowa w § 1, sędzia pozostaje na stanowisku do czasu zakończenia tego postępowania.

Możność dalszego zajmowania stanowiska sędziego uzależniono od złożenia Ministrowi Sprawiedliwości, nie później niż na sześć miesięcy przed ukończeniem 60 roku życia w przypadku kobiety, oświadczenia woli co do dalszego zajmowania stanowiska i przedstawienia zaświadczenia stwierdzającego, że sędzia jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków sędziego. Tego rodzaju oświadczenie stanowi czynność jednostronną, niezawisłą, nie wymagającą dla swojej skuteczności zgody adresata w osobie Ministra Sprawiedliwości. Sędzia jest bowiem jedynym dysponentem złożonego oświadczenia, zaś Minister Sprawiedliwości jest jedynie adresatem oświadczenia sędziego. Zadaniem organu jest wyłącznie przyjęcie oświadczenia sędziego i zawiadomienie go, że złożone przez sędziego oświadczenie woli zostało uznane za skuteczne, bądź zostało uznane za bezskuteczne (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1548/10). Samo zawiadomienie ma znaczenie przede wszystkim informacyjne. Decyzja administracyjna nie może być wydana, gdy organ administracji nie posiada, wynikającej z przepisów prawa, kompetencji do rozstrzygania danej sprawy w formie decyzji. Tego rodzaju uprawnienie nie wynika z art. 69 u.s.p.

Nie można również wyprowadzić uprawnienia dla Ministra Sprawiedliwości do rozstrzygnięcia analizowanej sprawy w formie decyzji administracyjnej z treści art. 72 u.s.p., który stanowi, że o rozwiązaniu stosunku służbowego, o którym mowa w art. 68 § 1, lub o wygaśnięciu stosunku służbowego, o którym mowa w art. 68 § 2, albo o przejściu sędziego w stan spoczynku na podstawie art. 69 sędziego zawiadamia Minister Sprawiedliwości.

Wyrażenie zgody przez Ministra Sprawiedliwości na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego następuje w formie decyzji, lecz nie jest to decyzja administracyjna, do której stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 3 § 3 pkt 2 K.p.a. i art. 5 pkt 2 P.p.s.a. przepisów tych ustaw nie stosuje się w zakresie stosunków wynikających z podległości służbowej.

Minister Sprawiedliwości może wyrazić zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego w formie decyzji niebędącej decyzją administracyjną. W przypadku niewyrażenia zgody Minister Sprawiedliwości nie wydaje decyzji i jedynie zawiadamia sędziego oraz prezesa sądu o niewyrażeniu zgody. Zawiadomienie jest konieczne ze względu na skutek prawny złożenia przez sędziego oświadczenia woli dalszego zajmowania stanowiska w postaci pozostania na stanowisku do czasu zakończenia postępowania co do oświadczenia, chyba że zakończenie postępowania nastąpi przed osiągnięciem wieku określonego w art. 69 § 1 u.s.p.

Władcze uprawnienie Ministra wynikające z art. 69 § 3 u.s.p. nie narusza zasady nieusuwalności sędziego z zajmowanego stanowiska bowiem stanowi instytucję zupełnie odrębną, która kreuje podstawę do dalszego zajmowania stanowiska sędziego ponad ustawowo określony wiek z jakim ustawa – Prawo o ustroju sądów powszechnych wiążą przejście w stan spoczynku z mocy prawa.

Skoro zaskarżone pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] nie jest decyzją administracyjną, jak również brak jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w tego rodzaju sprawach kontrolę sądowoadministracyjną, zatem skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.