Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 117/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-06-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1, art. 87 § 1 - 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2018 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A w M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Spółka A w M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r..

Postanowieniem z dnia 26 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 117/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę, jako złożoną po upływie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wskazał, że ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż przesyłka pocztowa zawierająca decyzję została doręczona stronie w dniu 11 grudnia 2017 r.. Skarga została natomiast wniesiona w dniu 11 stycznia 2018 r., a więc po terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, określonym w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.).

Pismem z dnia 14 marca 2018 r. pełnomocnik Spółki zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, podnosząc, że o fakcie uchybienia terminowi dowiedział się dopiero w dniu 7 marca 2018 r., kiedy doręczono mu odpis postanowienia o odrzuceniu skargi. Wskazał, że przyczyną tego było doręczenie zaskarżonej decyzji osobie nieuprawnionej do odbioru przesyłek, która nie jest pracownikiem Spółki. Potwierdza to brak pieczęci Spółki na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Faktycznie skarżąca otrzymała przesyłkę 12 grudnia 2017 r., informując pełnomocnika o odbiorze decyzji w tej dacie. W efekcie pełnomocnik, wnosząc skargę w dniu 11 stycznia 2018 r. był przeświadczony, że wnosi ją w terminie. W tej sytuacji nie sposób uznać, że ponosi jakąkolwiek winę za uchybienie terminowi.

Pełnomocnik podniósł, że z uwagi na wskazane wyżej względy, osoby która odebrała zaskarżoną decyzję, nie można uznać za wymienioną w art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1991 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 poz. 201 ze zm.), a tym samym doręczenia decyzji za skuteczne i wywołujące skutki prawne względem Spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt II FZ 269/18, oddalił zażalenie Spółki na postanowienie WSA w Olsztynie o odrzuceniu skargi. Nie uwzględnił tym samym argumentacji strony skarżącej, że źle obliczyła ona termin z uwagi na brak jednoznacznego wpisania daty odbioru przesyłki, z której wynika, że została wpisana litera "M" a nie cyfra "11". W ocenie NSA, ze zwrotnego potwierdzenia odbioru w sposób jednoznaczny i oczywisty wynika, że przesyłka zawierająca skarżoną decyzję została doręczona w dniu 11 grudnia 2017 r..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z treści art. 87 § 1 – 4 tej ustawy wynika, że przywrócenie uchybionego terminu jest uwarunkowane łącznym spełnieniem następujących przesłanek. Strona powinna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu (87 § 2 p.p.s.a.). Ponadto wniosek o przywrócenie terminu powinien być złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.) i jednocześnie strona powinna dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie została spełniona przesłanka dopełnienia czynności, dla której określony był termin, gdyż wnosząc o przywrócenie terminu, strona dołączyła odpis skargi. Uznając ponadto, że spełniona została przesłanka, o której mowa art. 87 § 1 p.p.s.a., wobec złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia powzięcia wiadomości o uchybieniu terminu do dokonania tej czynności, rozważenia przez Sąd wymagało, czy skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi nastąpiło bez jej winy.

Odnosząc się do wyrażanych w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądów, podkreślić należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, przy czym do przeszkód uniemożliwiających terminowe dokonanie czynności z uwagi na różnorodność zjawisk życiowych zalicza się przykładowo: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę strony lub pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, itp. Przywrócenie nie jest natomiast dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (p. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt GZ 140/04, http://orzeczenia.nsa.pl).

Zauważyć przy tym należy, że w ramach kryterium należytej staranności w prowadzeniu swych spraw mieści się również właściwa organizacja wewnętrzna pracy podmiotu wnioskującego o przywrócenie terminu. Oznacza to, że nawet w sytuacji zlecania pewnych czynności innym osobom, podmiot taki nie jest zwolniony z obowiązku starannego ich wykonania. Strona skarżąca, jako osoba prawna odpowiada za wewnętrzną organizację, w tym upoważnienie właściwej osoby do odbioru korespondencji oraz wewnętrzny obieg i właściwy nadzór w zakresie nadsyłanej do firmy dokumentacji. Jej obowiązkiem jest zatem takie zorganizowanie odbioru pism, by odbioru dokonywała osoba upoważniona (wyrok NSA z dnia 9 marca 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 1288/99; postanowienie NSA z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt II FZ 260/08, postanowienie NSA z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt I GZ 159/13; https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zauważyć również należy, iż upoważnienie do odbioru korespondencji sądowej może być udzielone w każdej formie, także w sposób dorozumiany. Jakkolwiek doręczyciel doręczając pismo osobie prawnej, winien upewnić się, że osoba je odbierająca została do tego upoważniona, to jednak w sytuacji, kiedy osoba obecna w siedzibie adresata podejmuje się odebrać pismo, wniosek co do jej upoważnienia do odbioru korespondencji nie może nasuwać zastrzeżeń.

W niniejszej sprawie odbiór zaskarżonej decyzji w siedzibie Spółki potwierdziła osoba uprawniona. W tej sytuacji przyjąć należy, że uchybienie terminu nastąpiło na skutek niedochowania należytej staranności w związku z wewnętrznym obiegiem i nadzorem nadsyłanej do skarżącej dokumentacji. Tego typu zaniedbanie jest kwestią wewnętrzną Spółki. W rezultacie, samo przeświadczenie jej pełnomocnika, że datą odbioru korespondencji był dzień 12 grudnia 2017 r. nie stanowi o należytej dbałości Spółki o swój interes w relacjach zewnętrznych z innymi podmiotami oraz organami państwa. Nie wyłącza zatem winy w uchybieniu terminu. Błędy, bądź zaniechania w tym zakresie obciążają bezpośrednio Spółkę, o ile nie wynikają z przeszkód, które obiektywnie uznane zostałyby za niemożliwe do przezwyciężenia.

Z treści wniosku o przywrócenie terminu nie wynika, aby wystąpiły takie nadzwyczajne, nieprzewidziane i nie dające się usunąć przeszkody, które uniemożliwiły wniesienie skargi w ustawowym terminie.

W związku z argumentacją wniosku odnośnie okoliczności doręczenia zaskarżonej decyzji wskazać należy, że nie mogła ona odnieść skutku, gdyż kwestionowanie skuteczności doręczenia pisma może być skierowane wyłącznie przeciwko odrzuceniu skargi. Złożenie wniosku o przywrócenie terminu oparte jest natomiast na założeniu, że doręczenie pisma było skuteczne, uchybiono określonemu terminowi, jednak nastąpiło to bez winy strony (postanowienia NSA: z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II OZ 964/16 i z dnia 16 września 2016 r., sygn. akt I OZ 950/16). Zauważenia przy tym wymaga, że prawidłowość doręczenia zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie została już poddana ocenie przez Naczelny Sąd Administracyjny w postępowaniu zażaleniowym dotyczącym odrzucenia skargi, który nie stwierdził w tym zakresie uchybień i uznał doręczenie zaskarżonej decyzji za prawidłowe.

Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu.

Dlatego też, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.