Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 42/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.) Protokolant Małgorzata Rutkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 lutego 2008 r. sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania postanowienia o zastosowaniu wykonania zastępczego postanawia umorzyć postępowanie.


UZASADNIENIE

Z. K. wniósł skargę na bezczynność Wojewody D. polegającą na niewydaniu postanowienia o zastosowaniu wykonania zastępczego w toku postępowania egzekucyjnego, co zarzucił skarżący w pismach: z dnia 19 maja 2003 r., z dnia 22 maja 2003 r. oraz z dnia 14 sierpnia 2003 r. W motywach skargi wskazał, że Wojewoda D. uchyla się od wydania właściwego rozstrzygnięcia w sprawie poprzez wydawanie pism i swobodne uznanie, że wnoszone pisma nie zawierają w treści zarzutów i skarg na czynności egzekucyjne, a także żądań podjęcia konkretnych rozstrzygnięć procesowych związanych z postanowieniem Dyrektora Oddziału Terenowej Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. z dnia [...] nr [...] o zastosowaniu środka egzekucyjnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wskazał, że w dniu 6 maja 2002 r. zostało zawarte porozumienie, na mocy którego Wojewoda D. powierzył Dyrektorowi Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. wykonywanie na terenie województwa D. zadań Wojewody jako organu egzekucyjnego, w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji administracyjnych, wydawanych na podstawie art.. 42 w związku z art. 38, 41, 43 i 44 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433 ze zm.). Zgodnie z § 2 ust. 2 tego porozumienia uprawnienia Wojewody D. w zakresie objętym porozumieniem ograniczone zostały do funkcji nadzorczych realizowanych przez dokonywanie analiz otrzymywanych na bieżąco od WAM informacji w zakresie prowadzonych spraw, rozpatrywanie zarzutów i skarg w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz wstrzymywanie w uzasadnionych przypadkach czynności egzekucyjnych. Dalej organ administracji wskazał, że decyzją Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. z dnia [...], nr [...] nakazano Z. K. opróżnienie kwatery nr [...[ przy ul. [...] we W. Do decyzji powyższej skarżący się nie zastosował, czego skutkiem było wszczęcie postępowania egzekucyjnego i wydanie przez Oddział Terenowy Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] oraz postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci przymusowego opróżnienia kwatery z dnia [...] nr [...]. Ponadto strona przeciwna wskazała, że postanowieniem z dnia [...] nr [...] Minister Obrony Narodowej uchylił postanowienie Dyrektora OTWAM we W. z dnia [...] o zastosowaniu środka egzekucyjnego, wobec czego postępowanie w tej sprawie wróciło do etapu wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Postępowanie sądowoadministracyjne w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe z następującej przyczyny: Jego istotą, w przypadku stwierdzenia bezczynności organu administracyjnego, byłoby zniesienie stanu bezczynności poprzez zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w określonym terminie. Tymczasem z odpowiedzi na skargę wynika, że postanowienie Dyrektora OTWAM we W. z dnia [...] o zastosowaniu środka egzekucyjnego zostało uchylone postanowieniem Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] Wojewoda D. stwierdził w tej odpowiedzi, że postanowienie Ministra Obrony Narodowej "cofa [...] sprawę na etap wszczęcia postępowania egzekucyjnego, co oznacza, że w chwili obecnej o losach tego postępowania decyduje organ egzekucyjny, czyli Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM we W.". Pełnomocnik Wojewody przed Sądem nadto oświadczył, że postępowanie toczy się przed organem administracji I instancji.

Bezprzedmiotowe zatem stało się zobowiązanie organu do załatwienia sprawy egzekucyjnej, której przedmiot określa skarga. Tym bardziej, że – jak wskazuje strona przeciwna w dniu 6 maja 2002 r. zostało zawarte porozumienie, na mocy którego Wojewoda D. powierzył Dyrektorowi WAM O.T. we W. wykonywanie na terenie województwa D. zadań Wojewody jako organu egzekucyjnego w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji administracyjnych, wydawanych na podstawie art. 42 w związku z art. 38, 41, 43 i 44 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Natomiast zadania Wojewody, w świetle tego porozumienia, zostały sprowadzone do funkcji nadzorczych, tj. dokonywania analiz informacji WAM w zakresie prowadzonych spraw, czy rozpatrywania zarzutów i skarg w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W bardzo podobnej sytuacji w doktrynie również opowiedziano się za umorzeniem postępowania (por. Prawo o postępowaniu ..., Komentarz. J.P. Tarno Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2006, s. 348). Na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) (zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd więc orzekł jak w sentencji. Dodać można, że przepis ten stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy "z innej przyczyny" stało się ono bezprzedmiotowe. Przyczyny umorzenia w przytoczonym przepisie nie zostały dokładnie wymienione. Sąd zatem uznał, że okoliczności przedstawione wyżej w motywach orzeczenia mieszczą się w pojęciu "innych przyczyn" o jakich mówi art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.