Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 204/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156, art. 58 § 1, art. 45
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 135, art. 119 pkt 3, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD"), działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. dalej "k.p.a.") i art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2017 r., poz. 935), stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji własnej nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...] wydanego P. Spółka z o.o. z siedzibą w Z (dalej "skarżąca", "spółka", "strona").

Z akt sprawy wynikało, że w dniu 31 marca 2014 r. zostało udzielone P. Sp. z o.o. z/s w Z zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o nr [...] i nr blankietu [...]. Zezwolenie zostało doręczone stronie w dniu 1 kwietnia 2014 r.

Pismem z dnia 10 maja 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego poinformował Dyrektora Biura ds. Transportu Międzynarodowego GITD o dwukrotnym braku możliwości zawiadomienia o podjęciu czynności kontrolnych w spółce, w tym braku możliwości osobistego doręczenia zawiadomienia zarówno na adres biura, jak i osobiście wspólnikowi spółki w miejscowości K., a także wskazał, iż spółka nie spełnia wymogu wskazanego w art. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr [...] tj. nie posiada wymaganej siedziby zapewniającej m.in. dostęp organów inspekcji celem kontroli dokumentów wymaganych dla wykonywania czynności transportu drogowego.

Wobec powyższego działając na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym pismem z dnia 16 czerwca 2016 r. GITD skierował do spółki wezwanie do przedstawienia dokumentów potwierdzających posiadanie rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich, wymaganych kompetencji zawodowych, spełnienie wymogu dobrej reputacji oraz dokumentów potwierdzających posiadanie sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Pismo to zostało przesłane na adres: P. Sp. z o.o., ul. G. [...][...] Z i odebrane przez P. Z. – Prezesa Spółki, co wynika z załączonego do akt administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru.

Następnie pismem z dnia 31 sierpnia 2016 r. powiadomiono spółkę, że z uwagi na niedostarczenie ww. dokumentów, istnieje ryzyko, że wymogi określone w art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 nie są spełnione. Zawiadomienie, skierowane na ww. adres, wobec nie podjęcia go w ustawowym terminie 14 dni, zostało uznane doręczone stronie w dniu 6 września 2016 r. i pozostało bez odpowiedzi. Pismem z dnia 25 listopada 2016 r. powiadomiono spółkę o wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięcia udzielonego zezwolenia nr [...], zgodnie z treścią art. 13 ust. 3 Rozporządzenia nr 1071/2009, w którym poinformowano spółkę o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pismo to również zostało uznane za doręczone stronie w dniu 16 grudnia 2016 r. i pozostało bez odpowiedzi.

Wobec powyższego, w dniu [...] stycznia 2017 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję [...] cofającą zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...]. Powyższa decyzja, jak wynika z załączonego do akt administracyjnych duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. decyzji, została skutecznie doręczona w dniu 3 lutego 2017 r. upoważnionemu pracownikowi strony – S. Z.

Pismem z dnia 22 lutego 2017 r. nadanym w Urzędzie Pocztowym w B. tego samego dnia, co potwierdza pieczątka pocztowa na kopercie, w której nadano korespondencję, pełnomocnik spółki złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją.

W tych okolicznościach zostało wydane wymienione na wstępie postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. W jego uzasadnieniu organ wyjaśnił, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że decyzja z dnia [...] stycznia 2017 r. została prawidłowo doręczona w dniu 3 lutego 2017 r., natomiast wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez pełnomocnika strony został nadany w Urzędzie Pocztowym w B. w dniu 22 lutego 2017 r. podczas gdy czternastodniowy termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upływał w dniu 17 lutego 2017 r. Wobec czego organ stwierdził, iż nadanie środka odwoławczego po tej dacie, skutkuje wydaniem przez organ postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do jego wniesienia.

Skargę na powyższe postanowienie wniosło P. Spółka z o.o. z siedzibą w Z, zaskarżając je w całości, domagając się jego uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania, jak również wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2017 r. [...] Wydanemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 45 k.p.a. oraz art. 134 w. zw. z art. 127 § 3 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu spółka wskazała, że organ w jednym postępowaniu najpierw stwierdził, że skarżąca nie posiada rzeczywistej siedziby w Polsce i nie jest możliwe doręczenie jej korespondencji pod adres: Z., ul. G. [...], a następnie uznał skuteczność doręczenia jej korespondencji zawierającej decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r. pod ten sam adres. Zdaniem skarżącej, skoro w ocenie organu nie ma ona siedziby pod tym adresem, to niemożliwe było prawidłowe doręczenie jej korespondencji pod tym samym adresem, a co za tym idzie, termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie rozpoczął jeszcze biegu. Zwróciła też uwagę, że organ powinien był niezwłocznie wszcząć postępowanie w celu uchylenia dotychczasowej decyzji w jednym z trybów nadzwyczajnych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, omawiając niezasadność podniesionych w niej zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W ocenie Sądu na podstawie przytoczonych regulacji nie można uwzględnić skargi bowiem skarżone postanowienie GIDK nie narusza prawa zarówno na płaszczyźnie materialnoprawnej, jak również procesowej.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy prawidłowości stwierdzenia przez organ uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji GITD nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie cofnięcia skarżącej zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Strona zarzuca także nieważność ww. decyzji.

Sąd na wstępie wskazuje, iż kontrolowane postępowanie i jego przedmiot dotyczy jedynie uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego od decyzji wydanej w I instancji. Kwestia prawidłowości tej decyzji, w tym jej nieważności podlega rozpoznaniu w odrębnym postępowaniu, tj. w trybie nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji, stosownie do dyspozycji art. 156 k.p.a.

Odnosząc się do istoty sprawy, w kwestii zgodności z prawem postanowienia GITD z dnia [...] czerwca 2017 r. w sprawie uchybienia przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania (braku przywrócenia tego terminu przez organ) wskazać należy, iż z akt sprawy jednoznacznie wynika kiedy ww. decyzja została spółce doręczona, zaś skarżąca nie wskazała na niezależne od niej przyczyn z powodu których nie mogła wnieść odwołania w terminie. Skarżąca została przy tym prawidłowo pouczona w sentencji decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. o prawie złożenia odwołania oraz o terminie do jego złożenia. Z akt sprawy jednoznacznie ponadto wynika (i nie jest sporne w sprawie), iż skarżąca złożyła odwołanie w dniu 22 lutego 2017 r. tj., po upływie 14 dni od otrzymania decyzji, co miało miejsce w dniu 3 lutego 2017 r.

Stosownie do treści art. 58 § 1 k.p.a., określony termin może zostać przywrócony przez organ jeżeli strona uprawdopodobni, iż uchybienie nastąpiło bez jej winy. W ocenie skarżącej takim uchybieniem było nieprawidłowe doręczenie spółce decyzji, z naruszeniem art. 45. k.p.a. Strona wskazuje na sprzeczność w stanowisku organu, który z jednej strony w decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. stwierdza że nie ma ona rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich UE, a z drugiej strony kieruje do spółki korespondencję na adres którego w istocie nie uznaje.

Zdaniem Sądu, okoliczność powyższa, nawet gdyby miała miejsce, dla wyniku rozpoznawanej sprawy nie ma znaczenia, gdyż adres spółki dla doręczeń nie zmienił się (pozostawał taki sam w okresie prowadzonego przez GITD postępowania w sprawie), w związku z czym nie można zakwestionować prawidłowości działania organu w zakresie kierowanej do skarżącej korespondencji oraz wynikających z tego faktu skutków prawnych. Ponadto w ww. decyzji organ wskazał na właściwe powody cofnięcia skarżącej zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

Konkludując w okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak było podstaw faktycznych oraz prawnych do uwzględnienia skargi, gdyż organ prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz prawny i uzasadnił swoje stanowisko zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami postępowania.

W ocenie Sądu, w sprawie dotyczącej uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w trybie przepisów k.p.a. nie znajduje ponadto zastosowania instytucja mediacji, o której przeprowadzenie wnioskowała jedynie strona skarżąca.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.