Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 609/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Zabezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Artur Żurawik, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2020r. sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], zmienioną decyzją z dnia [...] r., nr [...], Prezydent Miasta K. (dalej: "organ I instancji") przyznał M. L. (dalej: "skarżący") zasiłek pielęgnacyjny w wysokości miesięcznie: 153,- zł. na okres od 1 października 2017 r. do 31 października 2018 r. i 184,42 zł. na okres od 1 listopada 2018 r. do 31 października 2019 r. oraz 215,84 zł. na okres od 1 listopada do 31 grudnia 2019 r.

W wyniku powzięcia informacji o przebywaniu skarżącego od dnia [...] 2019 r. do dnia [...] 2021 r. w zakładzie karnym organ I instancji z urzędu wszczął postępowanie w sprawie uchylenia decyzji przyznającej skarżącemu zasiłek pielęgnacyjny oraz ustalenia wysokości i zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego za okres od dnia 1 lipca do dnia 31 października 2019 r. Organ I instancji decyzją z dnia [...] r., [...], wydaną na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2220 z późn. zm., dalej: "ustawa"), uchylił decyzję własną z dnia [...] r. i decyzję ją zmieniającą z dnia [...] r., nr [...].

W będącej przedmiotem niniejszego postępowania decyzji z dnia [...] r., nr [...], wydanej na podstawie art. 30 ust. 1, 2, 7 i 8 w związku z art. 16 ust. 5 ustawy, organ I instancji ustalił, że świadczenie w postaci zasiłku pielęgnacyjnego wypłacone skarżącemu, za okres od 1 lipca do 31 października 2019 r. w kwocie 737,68 zł., zostało przez niego nienależnie pobrane, bowiem od dnia [...] 2019 r. przebywał w zakładzie karnym, w związku z tym od dnia 1 lipca 2019 r. nie przysługiwał mu zasiłek pielęgnacyjny.

Od powyżej opisanej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym stwierdził, że w decyzji organu I instancji przyznającej mu zasiłek pielęgnacyjny, którą otrzymał w dniu 30 października 2018 r. nie było pouczenia, że w momencie kiedy zostanie pozbawiony wolności będzie również pozbawiony prawa do otrzymywania zasiłku pielęgnacyjnego. Z tego powodu nie może ponosić negatywnych konsekwencji. Nadto, wypłacony zasiłek pielęgnacyjny przeznaczył na opłacenie czynszu za mieszkanie, gdyż w tym zakresie ma długi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: "organ II instancji") decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. W jej uzasadnieniu przytoczyło dotychczasowy przebieg postępowania i zacytowało przepisy ustawy. Podniosło, iż skarżący od dnia [...] 2019 r. przebywa w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie (najpierw w Zakładzie Karnym w J., a obecnie w C.). Koniec wymierzonej mu kary przypada na dzień [...] 2021 r., dlatego od dnia 1 lipca 2019 r. nie przysługuje mu prawo do zasiłku pielęgnacyjnego, a co za tym idzie zasiłek wypłacony z okres od 1 lipca do 31 października 2019 r. jest świadczeniem nienależnie pobranym i podlega zwrotowi, w oparciu o art. 30 ustawy.

Skarżący w skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze zwrócił się z wnioskiem o umorzenie kwoty 737,68- zł. i nie naliczanie odsetek. Nie zgodził się z krzywdzącym go rozstrzygnięciem. Podał, że świadczenie miał przyznane ze względu na schorzenia [...] i przeznaczał je na opłacanie mieszkania, co ratowało go przed bezdomnością. Obecnie zakład karny opłat tych nie ponosi.

W piśmie z dnia 27 lipca 2020 r., ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego podtrzymał jego osobistą skargę i wniósł o uchylenie niezgodnych z prawem decyzji organu I i II instancji. Zwrócił uwagę na rozróżnienie pojęć "nienależne świadczenie" i "świadczenie nienależnie pobrane". Wskazał, że pierwsze jest pojęciem obiektywnym i zachodzi gdy odpadła podstawa świadczenia, a drugie to jest świadczenie pobrane przez osobę, której można przypisać określone cechy stanu świadomości. Podkreślił, że zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy, jako warunek uznania świadczenia za nienależnie pobrane wymienia się pouczenie osoby uprawnionej o braku prawa do jego pobrania. Organ I instancji jedynie powołał się na treść art. 30 ust. 1, 2, 7 i 8 ustawy, jednak w ogóle nie rozważał kwestii, czy w istocie skarżący nienależnie pobrał to świadczenie. Chociaż o nienależnie pobranym świadczeniu można mówić dopiero wówczas, gdy pomimo prawidłowego pouczenia osoba świadomie je pobiera nie informując organu o zmianach, które mają na to prawo wpływ. Skoro, istniała materialnoprawna podstawa jego przyznania, a jest nią niepełnosprawność skarżącego, to nie można mu przypisać winy z powodu niepoinformowania organu o umieszczeniu w zakładzie karnym. Takiego pouczenia brak jest w decyzji organu I instancji z 2018 roku. Pouczenie zawarte w tej decyzji eksponuje obowiązek informowania o uprawnieniach do zasiłku pielęgnacyjnego, czyli uprawnieniach materialnoprawnych a nie przesłankach jego utraty. Organ I instancji posiada, na mocy art. 28 ustawy, kompetencje do działania z urzędu w sytuacji powzięcia informacji o braku podstaw do wypłaty świadczenia. W piśmie z dnia 4 lipca 2019 r. skarżący poinformował o zmianie sposobu wypłaty świadczenia, co spowodowało wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego. Z analizy treści maila sporządzonego przez referenta organu I instancji i skierowanego do starszego inspektora wynika informacja o wstrzymaniu wypłaty świadczenia, zatem organ już w miesiącu lipcu 2019 r. nie powinien wypłacać skarżącemu przyznanego mu wcześniej zasiłku pielęgnacyjnego. Wypłacanie go nadal spowodowało u skarżącego przekonanie o jego legalności. Dopiero w miesiącu listopadzie 2019 r. poinformowano skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w związku z jego przebywaniem w zakładzie karnym i wówczas też złożył stosowne wyjaśnienia. Z tego powodu nie może jednak ponosić negatywnych konsekwencji.

W odpowiedzi na skargę, organ II instancji podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i domagał się oddalenia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku stwierdzenia określonych naruszeń prawa sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla zaskarżony akt albo stwierdza jego nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.), bądź oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia (art. 151 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty a jedynie ocenia, czy postępowanie przed organami przeprowadzono prawidłowo, oraz czy wydany akt pozostaje w zgodzie z prawem. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyganie sprawy przez sąd następuje bez związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w nich podstawą prawną. Sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie przewidzianym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.), w związku z § 1 zarządzenia nr 31 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach dalszych działań profilaktycznych przeciwdziałających rozprzestrzenianiu się wirusa SARS-CoV-2.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja organu II instancji z dnia [...] r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r., którą ustalono, że zasiłek pielęgnacyjny przyznany skarżącemu w okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 października 2019 r. w wysokości 737,68 zł. został nienależnie pobrany i z tego powodu zobowiązano skarżącego do jego zwrotu wraz z ustawowymi odsetkami.

Poza sporem było, że decyzją z dnia [...] r. został przyznany skarżącemu zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153,- zł. miesięcznie, na okres od 1 października 2017 r. do 31 października 2018 r. W terminie późniejszym wysokość przyznanego zasiłku była podwyższana i osiągnęła wysokość 184,42 zł. na okres od 1 listopada 2018 r. do 31 października 2019 r. oraz 215,84 zł. na okres od 1 listopada do 31 grudnia 2019 r. (decyzja organu I instancji z dnia [...] r.).

Przywołane decyzje zostały z dniem 1 listopada 2019 r. uchylone decyzją organu I instancji z dnia [...] r.

W konsekwencji ich eliminacji z obrotu prawnego wydana została zaskarżona decyzja organu II instancji z dnia [...] r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. o ustaleniu świadczenia nienależnie pobranego, w postaci zasiłku pielęgnacyjnego wypłaconego skarżącemu za okres od 1 lipca do 31 października 2019 r. w kwocie 737,68 zł.

Materialnoprawną podstawą obu wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 111, dalej w skrócie: "ustawa" lub "ustawa o świadczeniach rodzinnych").

Podstawą prawną przyznania zasiłku pielęgnacyjnego był art. 16 ustawy, który zawiera zarówno przesłanki pozytywne, jak i negatywne. Zgodnie z treścią ust. 1 i 2 tego artykułu zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Decyzja o przyznaniu zasiłku jest związana z istnieniem określonego stopnia niepełnosprawności, a świadczenie to jest przeznaczone na zniwelowanie skutków tego upośledzenia.

Niewątpliwie osoba wymagająca tego rodzaju wsparcia już w dacie wskazanej w orzeczeniu o niepełnosprawności zasługuje na objęcie szczególną ochroną państwa prawnego, w kontekście wynikających z art. 69 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 z późn. zm.) obowiązków władz publicznych wobec osób niepełnosprawnych. Tym niemniej należy dostrzec, że celem zasiłku pielęgnacyjnego nie jest opłacanie czynszu, czy też spłata wcześniej powstałych długów, ale częściowe pokrycie wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji osoby uprawnionej (beneficjenta takiej pomocy). Oczywiście w sprzeczności z powyższym standardem pozostaje taka wykładnia art. 16 ust. 1 ustawy, która prowadzi do wniosku, że w przypadku zapewnienia przez Państwo takiej opieki i to całodobowo, nadal osoba uprawniona ma otrzymywać pomoc w postaci zasiłku pielęgnacyjnego. W takim przypadku zapewnienie odpowiedniej do stanu zdrowia opieki spoczywa na instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie i w żaden sposób nie ogranicza uprawnień przyznanych osobom legitymującym się stosownym orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności z tytułu jej powstania (por. art. 16 ust. 2 pkt 1-3 i ust. 3 ustawy).

Ustawodawca w treści art. 16 ust. 5 ustawy zawarł jednoznaczne stwierdzenie, że zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie umieszczonej w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie.

Definicję instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie ustawodawca określił w art. 3 pkt 7 ustawy, zgodnie z którym, takim miejscem jest między innymi areszt śledczy, jak i zakład karny. Zatem przebywanie w tych instytucjach, szczegółowo doprecyzowanych i wymienionych w przywołanej częściowo regulacji art. 3 pkt 7 ustawy, tylko i wyłącznie dla potrzeb omawianej ustawy o świadczeniach rodzinnych, nie przewiduje żadnych odstępstw.

W rozpatrywanej sprawie jest poza sporem, iż skarżący pozostaje od dnia [...] 2019 r. w zakładzie karnym, najpierw w J., a obecnie w C. Oznacza to, że skarżący przebywał i nadal przebywa w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie, tym samym zasiłek pielęgnacyjny mu nie przysługuje.

Jak wynika z akt administracyjnych skarżący w dniu 4 lipca 2019 r. zwrócił się o zmianę sposobu wypłacania zasiłku pielęgnacyjnego, tj. zamiast wpłaty na konto przelewem wniósł o dokonywanie jej przekazem pocztowym. Treść wniosku nie wskazywała jednak na powód takiej dyspozycji. Stąd też organ I instancji samodzielnie przeprowadził postępowanie wyjaśniające.

Dnia [...] października 2019 r. organ I instancji zwrócił się do Centralnego Zarządu Służby Więziennej o udzielenie informacji, czy skarżący przebywa w zakładzie karnym lub areszcie śledczym. W odpowiedzi na tak sformułowane pytanie uzyskał potwierdzenie, że skarżący od dnia [...] 2019 r. przebywa w zakładzie karnym w J.. Po uzyskaniu tej informacji, organ I instancji działając na podstawie art. 32 ustawy, w dniu [...] r. wydał decyzję o uchyleniu od dnia 1 listopada 2019 r. decyzji o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego i decyzji ją zmieniającej. Reakcja organu I instancji była prawidłowa, bowiem skarżący sam nie poinformował o zaistniałych w jego życiu nowych okolicznościach.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że zarówno składając wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego, jak i w pouczeniu obu wydanych na jego rzecz przez organ I instancji decyzji z dnia [...] r. i z dnia [...] r. zawarte zostało pouczenie o obowiązku poinformowania organu o zmianie sytuacji życiowej. Jest rzeczą oczywistą, że nikt dobrowolnie nie przebywa w areszcie, czy zakładzie karnym, ale nie można też mówić o niezawinionym umieszczeniu w tego typu instytucjach o charakterze represyjnym (por. art. 16 ust. 5 w związku z art. 3 pkt 7 ustawy). Umieszczenie skarżącego w zakładzie karnym, a wcześniej w areszcie śledczym, świadczy o zaistnieniu negatywnej przesłanki do przyznania zasiłku pielęgnacyjnego, co wynika jednoznacznie z przywołanego powyżej art. 16 ust. 5 w związku z art. 3 pkt 7 ustawy. Natomiast w sytuacji, w której, tak jak w realiach rozpoznawanej sprawy, okoliczność ta zaistniała po przyznaniu świadczenia, zalicza się ona do "innych okoliczności" mających wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, w rozumieniu art. 32 ust. 1 ustawy, a więc wtedy organ bez zgody strony może zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń rodzinnych. Z regulacji tej skorzystał organ I instancji wydając decyzję z dnia [...] r.

W dalszej kolejności przyjdzie dostrzec, że stosownie do treści art. 30 ust. 1 ustawy osoba, która pobrała nienależne świadczenia rodzinne jest zobowiązana do ich zwrotu. Zgodnie z ust. 2 pkt 1- 4 tego artykułu, za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się:

1) świadczenia rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania;

2) świadczenia rodzinne zostały przyznane lub wypłacone na podstawie fałszywych zeznań lub dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą te świadczenia;

3) świadczenia rodzinne wypłacone w przypadku, o którym mowa w art. 23a ust. 5, za okres od dnia, w którym osoba stała się uprawniona do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, do dnia wydania decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenia rodzinne;

4) świadczenia rodzinne przyznane na podstawie decyzji, której następnie stwierdzono nieważność z powodu jej wydania bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa albo świadczenie rodzinne przyznane na podstawie decyzji, która została następnie uchylona w wynika wznowienia postępowania i osobie odmówiono praw do świadczenia rodzinnego.

Z powyżej nakreślonych względów i okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wystarczające jest ustalenie, że skarżący przebywa w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie, tym samym zasiłek pielęgnacyjny mu nie przysługuje. Nie ma też organ obowiązku badać zarówno świadomości skarżącego, czy też wprowadzenia celowo w błąd w oparciu o treść art. 30 ustawy. Zaistnienie jednej z przesłanek wskazanych w tym przepisie obliguje organ I instancji do uchylenia własnej decyzji przyznającej zasiłek pielęgnacyjny. Ustawodawca nie pozostawił w tym zakresie organowi żadnego luzu decyzyjnego.

Nie ulega wątpliwości, że już w treści wniosku złożonego przez skarżącego o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r. w części II oznaczonej jako "Oświadczenia i pouczenia" zawarte było pouczenie, że to świadczenie nie przysługuje w przypadku przebywania osoby uprawnionej w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie, którą jest m.in. areszt śledczy, jak i zakład karny (por. akta administracyjne k. 2).

Skarżący został zatem prawidłowo pouczony o okolicznościach powodujących ustanie prawa do świadczenia rodzinnego w postaci zasiłku pielęgnacyjnego oraz o obowiązku niezwłocznego powiadomienia organu o zaistnieniu takich okoliczności (art. 25 ust. 1 ustawy).

Również w decyzji organu I instancji z dnia [...] r., nr [...], o przyznaniu na rzecz skarżącego zasiłku pielęgnacyjnego i decyzji zmieniającej z dnia [...] r., nr [...], zawarte były prawidłowe pouczenia o zobowiązaniu skarżącego do niezwłocznego powiadomienia organu wypłacającego świadczenia rodzinne o wystąpieniu zmian mających wpływ na prawo do zasiłku pielęgnacyjnego oraz sankcji w przypadku nie wykonania tego powiadomienia (k. 7 i 12 akt administracyjnych). Mimo takiego pouczenia i dysponowania przez skarżącego wymienionymi decyzjami, prawidłowo mu doręczonymi, nie dopełnił on obowiązku powiadomienia organu I instancji o zaistnieniu okoliczności powodującej ustanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego.

Nie można też uznać, że wniosek skarżącego o zmianę sposobu wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego mógł być dla organu I instancji sygnałem do zainicjowania postępowania mającego na celu ustalenie, czy zaistniały podstawy do wstrzymania z urzędu wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego. Skarżący własnym działaniem doprowadził do przebywania w odosobnieniu i z tego tytułu można uznać, że przyjął i uzyskał świadczenie wbrew celowi jakiemu ma ono służyć. Oznacza to, że z dniem osadzenia skarżącego w zakładzie karnym w J., czyli od dnia [...] 2019 r. zasiłek pielęgnacyjny mu nie przysługiwał, a już wypłacony stał się świadczeniem należnym.

Zasadne jest zatem żądanie przez organ pomocy społecznej zwrotu kwoty stanowiącej równowartość wypłaconego skarżącej zasiłku pielęgnacyjnego w okresie od 1 lipca do 31 października 2019 r.

W tym miejscu przyjdzie nadmienić, że ustawodawca nie uregulował w ustawie kwestii zwrotu zasiłku pielęgnacyjnego, gdy przysługiwał on za niepełny miesiąc, czyli jak w rozpatrywanej sprawie wyłącznie do dnia [...] czerwca 2019 r.

W art. 16 ust. 4 ustawy określa się jedynie miesięczną wysokość świadczenia i jest to luka w prawie. Zasady ustalania wysokości świadczeń za niepełne miesiące zostały bowiem expressis verbis sprecyzowane w stosunku do innych świadczeń opiekuńczych, wypłacanych w odstępach miesięcznych, jak specjalny zasiłek opiekuńczy (art. 16a ust. 7 ustawy), świadczenie pielęgnacyjne (art. 17 ust. 4), czy świadczenie rodzicielskie (art. 17c ust. 7). Ustawodawca we wskazanych przepisach przewidział wypłatę świadczeń proporcjonalnie do liczby dni w miesiącu, za które świadczenie przysługuje. Przyjęcie analogicznego rozwiązania w przypadku żądania zwrotu zasiłku pielęgnacyjnego nie wydaje się niemożliwe, skoro jest on również świadczeniem przyznawanym na pokrycie miesięcznych wydatków, a do dnia [...] czerwca 2019 r. skarżący był uprawniony do jego otrzymywania i pobierania.

Reasumując, Sąd uznał działanie organów administracji za zgodne z regulacją prawa materialnego oraz nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżący nienależnie pobrał zasiłek pielęgnacyjny, bowiem został on wypłacony na jego rzecz mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do tego świadczenia i był pouczony o braku prawa do ich pobierania (por. art. 30 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 1 ustawy).

Wobec powyższego, Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.