Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1677/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Bożena Dąbkowska-Mastalerek Protokolant ref. staż. Krzysztof Włoczkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi C. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 kwietnia 2022 r. nr BP.501.136.2021.0949.WA7.195498 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 13 kwietnia 2022 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5b ust. 1, art. 8 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 5, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 4a i ust. 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, ust. 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. poz. 180 z późn. zm., dalej: "u.t.d.") oraz lp. 1.12, lp. 2.11 i lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 4 grudnia 2020 r. nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 9.300 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wyjaśnił, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia polegające na: 1) niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy dokument, 2) wykonywaniu przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, 3) niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub licencji, zmiany danych, których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę, tj. naruszenia określone w lp. 1.12, lp. 2.11 i lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.

Dokonanie powyższych naruszeń stwierdzono na podstawie materiału dowodowego zebranego podczas przeprowadzonej 9 czerwca 2020 r. w Warszawie przy ul. K. kontroli drogowej samochodu osobowego marki T. o numerze rejestracyjnym [...] oraz materiału dowodowego zebranego w postępowaniu wyjaśniającym. Podczas kontroli drogowej ustalono, że ww. pojazdem kierował A.D.. W chwili zatrzymania do kontroli kierujący przewoził jednego pasażera ze [...] w Warszawie na [...] przy ul. K. w Warszawie. Usługę przewozu na ww. trasie pasażer zamówił przy pomocy aplikacji Bolt. Opisaną usługę kierujący wykonywał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Przewóz ten kierujący wykonywał w imieniu Spółki. Kierujący nie okazał do kontroli wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] z 9 czerwca 2020 r.

GITD wskazał, że pismem z 2 października 2020 r. organ I instancji zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w zakresie naruszeń określonych w protokole kontroli. Na podstawie pisma p.o. Zastępcy Dyrektora Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy z 26 października 2020 r. nr [...] ustalono, że w dniu kontroli Strona posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką i licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym i skontrolowany pojazd nie został zgłoszony do żadnej z tych licencji. Zatem pismem z 30 października 2020 r. ww. organ zawiadomił Stronę o prowadzeniu postępowania w zakresie naruszeń określonych w lp. 1.5, lp. 1.12 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

Rozpatrując odwołanie od decyzji I instancji GITD, po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa wskazał, że wykonywanie transportu drogowego nie może się odbywać każdym pojazdem posiadanym przez przedsiębiorcę, lecz tylko tym pojazdem, który przedsiębiorca zgłosił do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. W przypadku np. zbycia takiego pojazdu lub nabycia nowego pojazdu przedsiębiorca jest zobowiązany zgłosić organowi, który wydał licencję, fakt zbycia lub nabycia nowego pojazdu. Zatem wykonywanie transportu drogowego nie będzie zgodne z obowiązującymi przepisami, jeżeli będzie wykonywane pojazdami niezgłoszonymi do licencji.

GITD wskazał również, że zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in., wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Zgodnie natomiast z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł. Zatem podczas wykonywania spornego przewozu Kierujący zobowiązany był posiadać wypis z licencji uprawniającej do wykonania tego przewozu, a takiego wpisu Kierujący nie posiadał.

GITD wskazał następnie, że usługę Kierujący wykonywał samochodem osobowym przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co potwierdza protokół kontroli i notatka urzędowa. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny może być wykonywany tylko pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Ponadto przewóz wykonywany w imieniu Strony w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, pod warunkiem, że spełnione są łącznie wszystkie warunki określone w tym przepisie. Organ wskazał, że warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone w formie umowy pisemnej zawartej w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r. poz. 1145 i 1495), lecz przy pomocy aplikacji Bolt.

Zdaniem GITD postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie organu I instancji.

Pismem z 16 maja 2022 r. Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z 13 kwietnia 2022 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji, a także o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a i ust. 4b u.t.d. w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez Skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie Bolt, wykonanie tego przejazdu przez kierowcę, nie zaś przez Skarżącego (bądź jego pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na Skarżącego kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez Skarżącego, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji przewozu okazjonalnego,

2) art. 4 pkt 11, art. 5b ust 1 pkt 3 u.t.d., w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na wymierzeniu Skarżącemu kary w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie wypełniały definicji przewozu okazjonalnego, a stanowiły przewóz osób taksówką - na którą Skarżąca spółka posiada odpowiednią licencję

3) art. 18 ust 4b pkt 1 lit c u.t.d., poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd Skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest Bolt,

4) art. 92a ust 1 i ust. 6 w zw. z lp. 1.5, lp. 1.12 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z art. 4 pkt. 6a u.t.d., poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Skarżącego,

5) art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy:

a) takich jak ustalenie czy wykonywane przez Kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy Kierujący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli oraz braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny, kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącego,

b) takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia Kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z 9 czerwca 2020 r.), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu,

c) poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz Skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer,

5) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji,

6) art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji o nazwie Bolt,

7) art. 8 K.p.a., poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że organ w sposób całkowicie błędny zakwalifikował przejazd, będący przedmiotem kontroli, jako tzw. przejazd okazjonalny samochodem niespełniającym kryteriów ustawowych. Jak ustalono w toku postępowania, Skarżący uzyskał stosowną licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką - w związku z czym, kontrolowany przejazd był przejazdem taksówką, a nie przejazdem okazjonalnym.

Skarżący dodał, że podstawowym wymogiem, dla przedsiębiorcy, który zamierza wykonywać zarobkowy przewóz drogowy z wykorzystaniem aplikacji elektronicznej dostarczanej przez pośrednika, jest uzyskanie przez takiego przedsiębiorcę odpowiedniej licencji. W analizowanym stanie faktycznym Spółka, taką licencję w dniu kontroli posiadała. W związku z czym, kontrolowany przejazd, nie może być kwalifikowany jako tzw. przewóz okazjonalny.

Inną kwestią jest natomiast, zdaniem Skarżącego, niespełnianie przez pojazd wymagań dla taksówki - takie naruszenie prawa może bowiem być podstawą do nałożenia na Spółkę sankcji czy to o charakterze karnym (za popełnione wykroczenie), czy ewentualnie administracyjnym - jednakże jest to zupełnie inna podstawa prawna.

Skarżący dodał, że zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073 2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) Nr 561 2006 (Dz.U. UE L z dnia 14 listopada 2009 r., 300. 88), za usługi okazjonalne uznaje się "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika". Dlatego immanentną cechą tego rodzaju przewozu, jak wynika z definicji, jest okoliczność, że przewóz grupy pasażerów następuje z inicjatywy kierującego lub pasażera.

Skarżący stwierdził, że nie wykonywał przewozu okazjonalnego. W okolicznościach niniejszej sprawy organ nie ustalił z czyjej inicjatywy miałoby dojść do przejazdu, oraz nie ustalił w ogóle, że czynności Skarżącego mieściły się w pojęciu wykonywania przewozu okazjonalnego. W związku z powyższym brak było możliwości nałożenia kary na Skarżącego za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, skoro Skarżący nie wykonywał przewozu okazjonalnego.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja I instancji nie naruszają przepisy prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, że Skarżący podczas przeprowadzonej kontroli wykonywał transport drogowy w postaci przewozu okazjonalnego w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób, w sposób niepozwalający zakwalifikować go jako przewóz regularny bądź wahadłowy, zdefiniowane w art. 4 pkt 7 i 10 u.t.d. Po myśli art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny można wykonywać, z pewnymi niewchodzącymi w tej sprawie w grę, a wymienionymi w art. 18 ust. 4b u.t.d. wyjątkami, jedynie pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. W świetle art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.

Zatrzymany do kontroli kierowca przewoził pasażera odpłatnie na wytyczonej przez zamawiającego przewóz trasie. Usługa przewozu została zamówiona za pośrednictwem aplikacji internetowej Bolt. Skarżący był organizatorem przewozu i wykonywał zobowiązanie polegające na przewiezieniu pasażera pomiędzy określonymi odcinkami w przestrzeni topograficznej miasta ([...]– [...] przy ul. K. w Warszawie). Kierowca nie świadczył więc samoistnie czynności w ramach zawartej z pasażerem umowy przewozu, lecz działał na zlecenie i w imieniu Skarżącego współpracując z nim z wykorzystaniem narzędzia – aplikacji Bolt i za pośrednictwem obsługującego tę aplikację podmiotu.

Podnoszone przez Skarżącego okoliczności, takie jak charakter stosunku prawnego łączącego Kierowcę ze Skarżącym, sposób uiszczenia płatności za przewóz czy kojarzenia klientów i Kierowcy nie miały żadnego znaczenia w tej sprawie. Istotne bowiem było to, że to Skarżący, jako przedsiębiorca wykonała usługę przewozu, choć posługując się inną osobą. To, czy osobie tej przysługiwał status przedsiębiorcy także pozostaje poza sednem tej sprawy. Natomiast status Skarżącego jako przedsiębiorcy nie budzi w okolicznościach sprawy wątpliwości. Podkreślić także należy, że nawet jednorazowe podjęcie się przez Kierowcę wykonania przewozu w tak zarysowanym stanie faktycznym nie mogło być zakwalifikowane inaczej, jak uczynienie tego w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Świadczy o tym nie tylko odpłatny charakter przewozu, ale jego zorganizowany charakter (Spółka posiadała licencję nr 20214 na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, wydana 5 marca 2020 r. i licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydaną 23 lipca 2019 r. przez Prezydenta m.st. Warszawy), zaplanowana sekwencja czynności, nakierowanych na osiągnięcie zysku. Ze znajdującej się w aktach sprawy fotografii aplikacji Bolt, okazanej przez pasażera w swoim telefonie w trakcie kontroli, wynika, że w ten sposób doszło do zamówienia usługi przewozu. Za przejazd pasażer zapłacił 10 zł, gotówką za co nie otrzymał paragonu.

Przewóz został dokonany pojazdem nie oznakowanym jako taksówka i nie zgłoszonym do żadnej z licencji posiadanych przez Skarżącego, nie spełniającym kryteriów konstrukcyjnych z art. 18 ust. 4b u.t.d., bo pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu jedynie 5 osób łącznie z kierowcą. Podczas kontroli nie okazano kontrolującym wypisu z licencji.

W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, że sporny w niniejszej sprawie przewóz stanowił przewóz okazjonalny, co oznacza, że w sprawie zastosowanie mają powyżej przytoczone przepisy i nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 4 pkt 11, art. 5b ust 1 pkt 3, art. 18 ust 4a i ust. 4b pkt 1 lit c u.t.d. w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., a także art. 92a ust 1 i ust. 6 w zw. z lp. 1.5, lp. 1.12 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 4 pkt. 6a u.t.d. Sąd stwierdza, że nie można uznać przewozu samochodem osobowym nieoznaczonym jako taksówka za przewóz taksówką. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988), taksówka jest to pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie: a) taksometru albo b) aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 180 i 209). Jednym zatem z wymogów uznania danego pojazdu za taksówkę jest jego odpowiednie oznaczenia. Wymogu tego nie spełniał sporny samochód osobowy, który ponadto nie był zgłoszony do żadnej licencji posiadanej przez Skarżącego.

Jak wynika z art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d.

Jak wynika z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b, jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 8000 zł.

Z kolei za brak dokumentu, którego okazanie podczas kontroli jest obowiązkowe grozi kara pieniężna w wysokości 500 złotych za każdy dokument (lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.), a niezgłoszenie w formie pisemnej w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie, jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 800 złotych (lp.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.) - za każdą zmianę.

Wskazać w tym miejscu należy, że strona nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego dowodów na okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d. (tj. dotyczących wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika).

Zarzuty zatem naruszenia prawa materialnego okazały się nieuzasadnione.

Odnosząc się natomiast do wyżej opisanych ustaleń faktycznych Sąd stwierdza, że nieuzasadnione są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez GITD art. 7 czy art. 77 § 1 K.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. W sprawie zostały ustalone przez organy, kwestionowane przez Skarżącego okoliczności. Ustalenia te pozwalały na przyjęcie przez organy, że działalność Skarżącego nosi cechy wykonywania działalności gospodarczej, a samochód osobowy, którym był dokonany sporny przewóz nie spełniał wymogów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., jak również, że do skojarzenia kierującego z pasażerami doszło poprzez internetową platformę Bolt z inicjatywy pasażera.

W oparciu o te ustalenia organy dokonały prawidłowej subsumpcji prawnej stanu faktycznego do omówionych powyżej przepisów prawa materialnego, co skutkowało prawidłowym stwierdzeniem przez organy opisanych powyżej naruszeń prawa po stronie Skarżącego, za które została na Skarżącego nałożona kara pieniężna w prawidłowej wysokości 9300 zł. Organy obu instancji w prawidłowy i wyczerpujący sposób wyjaśniły podstawy prawne i faktyczne nałożonej kary w uzasadnieniach decyzji obu instancji spełniających wymogi art. 107 § 3 K.p.a.

W konsekwencji należy stwierdzić, że GITD prawidłowo, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji i nie uchybił zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej, unormowanej w art. 8 K.p.a.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329,), orzekł jak w sentencji.