Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 131/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 1a ust 3 pkt 7
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 131/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 maja 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Sędziowie: WSA Agnieszka Jakimowicz, WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2014 r., sprawy ze skargi I.D., M.D., B.M., P.M., Przedsiębiorstwa Finansowo Handlowo Usługowego "F" M.J. i F.J. Spółka jawna w K., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 31 października 2013 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r., - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta C. decyzją z 21 czerwca 2013 r. określił I.D., M. D., B. M., P.M. i Przedsiębiorstwu Finansowo Handlowo Usługowemu "F" M.J. i F. J. Spółka jawna wysokość podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie 189 154 zł. Organ uznał bowiem, że podatnicy są przedsiębiorcami, a grunty znajdujące się w ich posiadaniu powinny zostać opodatkowane podatkiem od nieruchomości jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, podatnicy wnieśli odwołanie, w którym zarzucili zaskarżonej decyzji:

- naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej zwanej "u.p.o.l.",

- błąd w ustaleniach faktycznych poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że na części nieruchomości utworzonej z działki nr 1/7 znajdują się dwa cieki wodne - potok L. oraz potok W. – należące do Skarbu Państwa,

- błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że przedmiotowy grunt może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, gdy tymczasem prawidłowo ustalony stan faktyczny prowadzi do wniosku, że ze względów technicznych, a to braku infrastruktury, nie jest to aktualnie możliwe.

W związku z tym wW. wnieśli o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania, podatnicy podnieśli, że działkę nr 1/7 przecinają dwa cieki wodne, które – na mocy art. 10§1a ustawy Prawo wodne – jako śródlądowe wody powierzchniowe płynące stanowią własność Skarbu Państwa. Również grunty pokryte wodami powierzchniowymi są automatycznie własnością Skarbu Państwa (art. 14 ustawy Prawo wodne). W zatem wskazane dwa cieki wodne nie podlegają obrotowi cywilnoprawnemu, a więc są wyłączone z użytkowania wieczystego przysługującego stronie. Ponadto grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi są zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 2 u.p.d.o.l., co organ I instancji zupełnie pominął. Podatnicy zwrócili także uwagę, że gospodarowanie gruntami pokrytymi wodami powierzchniowymi podlega w całości przepisom ustawy Prawo wodne i w tym zakresie wyłączone jest z reżimu ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Podali, że podjęli działania nakierowane na uzgodnienie stanu rzeczywistego z ewidencjonowanym poprzez złożenie wniosku do Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. o udostępnienie w formie odpisów i wyrysów informacji o przebiegu linii brzegowej potoków L. i W. na odcinkach przebiegających przez teren użytkowany przez strony oraz dokumentacji technicznej z regulacji potoku L. W dalszej kolejności na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo wodne podatnicy wystąpią do właściwego miejscowo starosty o wszczęcie postępowania mającego na celu wyznaczenie linii brzegowej potoku L. Dopiero więc po przeprowadzeniu przedmiotowego postępowania możliwe będzie rozgraniczenie gruntów znajdujących się w użytkowaniu wieczystym strony od tych będących własnością Skarbu Państwa z uwagi na pokrywające je płynące wody powierzchniowe. W konsekwencji, dopiero na tym etapie możliwe będzie rzetelne wyliczenie powierzchni gruntu użytkowanego przez stronę i naliczenie przez organ zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości.

Podatnicy wyjaśnili też, że nabyli prawo użytkowania wieczystego nieruchomości w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Rozpoczęcie jej prowadzenia okazało się jednak niemożliwe z przyczyn obiektywnych i od stron niezależnych. Gmina nie zatroszczyła się bowiem o podstawową infrastrukturę techniczną w tym rejonie, brak jest urządzonych dróg dojazdowych, sieci wodnej, czy elektrycznej. Ponadto opodatkowane grunty zostały poddane rekultywacji w związku z prowadzoną uprzednio na przedmiotowym terenie działalnością Zakładów Górniczych "T" S.A. w likwidacji. Proces ten zakończył się krótko przed nabyciem przez strony prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. Zaistniały zatem poważne przeszkody techniczne w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i nieruchomość nie mogła być wykorzystywana dla celów działalności gospodarczej.

Decyzją z dnia 31 października 2013 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium zacytowało szereg przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i wskazało, że w sprawie bezsprzecznie I.D., M.D., B.M.., P. M. i Przedsiębiorstwo Finansowo Handlowo Usługowe "F" M. J. i F. J. Sp. j. są przedsiębiorcami. Strony nabyły w dniu 24 stycznia 2013 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów o łącznej powierzchni 692 028 m2 - działki o nr [...] – jednostka ewidencyjna C., obręb [...], L. Prawo wieczystego użytkowania ww. działek zostało zbyte przez podatników w dniu 27 maja 2013 r. Wobec tego, uwzględniając zapisy art. 6 ust. 1, 3, 4 i 5 u.p.o.l. nieruchomości powinny zostać opodatkowane od dnia 1 lutego 2013 r. do dnia 31 maja 2013 r.

Organ mając na uwadze wynikające z art. 2 ust. 3 pkt 2 u.p.o.l. wyłączenie spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów pod wodami powierzchniowymi płynącymi i kanałami żeglownymi, z wyjątkiem jezior oraz gruntów zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, zaznaczył, że w świetle art. 1a ust. 3 pkt 7 u.p.o.l., przez użyte w ustawie określenie grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Przepis ten koresponduje z treścią art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, który stanowi, że podstawą wymiaru podatków i świadczeń jest ewidencja gruntów i budynków, a dane w niej ujęte maja walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 §1 O.p. Kolegium podkreśliło, że kwestionowanie informacji wynikających z ewidencji gruntów i budynków odbywa się w postępowaniu odrębnym od postępowania podatkowego. Dopóki podatnik nie wystąpi do właściwego organu o zmianę zapisów w ewidencji i dopóki to nie nastąpi, dopóty nie może skutecznie zarzucić organom podatkowym błędnych ustaleń co do przedmiotu i podstawy opodatkowania. Jeżeli istnieją rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym a danymi ewidencji gruntów, to na podatniku ciąży obowiązek doprowadzenia do ich zgodności ze stanem faktycznym. Część działek należących do stron została zakwalifikowana w ewidencji jako tereny przemysłowe – "Ba", a część jako tereny różne – "Tr". W ocenie Kolegium, nie budzi wątpliwości, że żadna z przedmiotowych nieruchomości gruntowych, z uwagi na brak oznaczenia w ewidencji gruntów i budynków symbolem "Wp" (grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi), nie może zostać zwolniona z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 2 u.p.o.l. Dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków maja rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania nieruchomości gruntowych. W związku z tym zbyteczne jest odwoływanie się w tym zakresie do uregulowań ustawy Prawo wodne, czy też rozporządzeń wykonawczych do tego aktu.

Organ odwoławczy stanął także na stanowisku, że sporne nieruchomości gruntowe powinny zostać opodatkowane stawką przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z uregulowania zawartego w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika bowiem, że wszystkie grunty, budynki i budowle znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy uważa się za związane z działalnością gospodarczą, poza ściśle określonymi wyjątkami – budynkami mieszkalnymi i gruntami związanymi z tymi budynkami oraz gruntami pod jeziorami, zajętymi na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrownie wodne. Fakt, że przedsiębiorca nie wykorzystuje nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej w danym momencie nie ma wpływu na wymiar podatku. Rozstrzygającym jest stan posiadania rozumiany jako możliwość prowadzenia działalności teraz lub w przyszłości. Pogląd taki został ugruntowany w judykaturze. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera legalnej definicji pojęcia "względów technicznych", które stoją na przeszkodzie wykorzystywaniu określonej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej i w konsekwencji uniemożliwiają jej opodatkowanie podatkiem od nieruchomości według stawek z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. Powołując się na orzecznictwo Kolegium stwierdziło, że chodzi tu o sytuację, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika, okoliczności zewnętrzne i fizykalne, odnoszące się do substancji tego przedmiotu. Za "względy techniczne" nie mogą być uznane przemijające przeszkody w prowadzeniu działalności gospodarczej, np. konieczność przeprowadzenia określonych prac. Niewykorzystywanie przez strony gruntów dla celów działalności gospodarczej w okresie od dnia 1 lutego 2013 r. do dnia 31 maja 2013 r. nie przesądza o tym, że nie podlegały one w tym przedziale czasowym opodatkowaniu stawką właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie uzasadnia tezy, że przedmiotowe grunty nie mogły oraz nie mogą teraz i w przyszłości być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Przedstawione przez strony okoliczności nie świadczą o istnieniu "względów technicznych" uniemożliwiających opodatkowanie gruntów stawką właściwą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Kolegium zaznaczyło, że wskazywany przez strony proces rekultywacji gruntów zakończył się przed nabyciem przez podatników prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. Z kolei z wniosków o ustalenie warunków zabudowy złożonych przez M.D., P. M. i Przedsiębiorstwo Finansowo Handlowo Usługowe "F" wynika, że działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej, a inwestorzy planują zabudować ją budynkami biurowo-handlowo-magazynowymi wraz z infrastrukturą techniczną, a także min. miejscami postojowymi i komunikacją wewnętrzną, przebudować istniejący zjazd i zbudować nowy oraz przyłączyć nieruchomość do sieci elektrycznej i wodociągowej. Z powyższego można wywnioskować, że zasadnicza przeszkoda w wykorzystywaniu nieruchomości w działalności gospodarczej związana była z koniecznością przygotowania jej do prowadzenia tej działalności. Po wykonaniu niezbędnych prac zmierzających do przystosowania nieruchomości pod potrzeby działalności gospodarczej, realne będzie jej prowadzenie. Podatnicy nabyli prawo użytkowania wieczystego spornych działek po to, żeby wykorzystywać je właśnie do działalności gospodarczej. Reasumując Kolegium stwierdziło, że organ I instancji właściwie określił przedmiot opodatkowania i zastosował prawidłową stawkę podatku od nieruchomości.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Kolegium, pełnomocnik podatników wniósł skargę do WSA w Krakowie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta C. w całości i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Decyzji z dnia 31 października 2013 r. zarzucono naruszenie:

- prawa procesowego mające wpływ na treść decyzji w postaci art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że nieruchomość o powierzchni 692 028 m2 znajdowała się z użytkowaniu wieczystym skarżących,

- prawa materialnego w postaci art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne poprzez przyjęcie, że strona jest podatnikiem podatku od nieruchomości od gruntów pokrytych płynącymi wodami powierzchniowymi.

W uzasadnieniu pełnomocnik zauważył, że już w odwołaniu od decyzji Burmistrza podatnicy wskazywali, że powierzchnia opodatkowanej nieruchomości jest wyliczona nieprawidłowo z uwagi na fakt, że działkę o nr ewidencyjnym [...] przecinają dwa cieki wodne W. i L.. Wymienione wody powierzchniowe zmieniły na przestrzeni czasu swe koryto i obecnie w kilku punktach przekraczają granice gruntu użytkowanego wieczyście przez skarżących. Zgodnie z załączonymi do pisma mapami użytków gruntowych, koryto L. znajduje się obecnie wzdłuż południowej granicy działki i przecina jej powierzchnię w trzech miejscach. Z kolei potok Wodna przepływa wzdłuż południowo-wschodniej granicy działki 1/7 i analogicznie znacznie wkracza w jej teren ograniczając powierzchnię gruntu, który użytkowany był wieczyście przez stronę. Organ II instancji powielił w tym zakresie błędy popełnione przez organ I instancji, nie uwzględnił okoliczności wyraźnej zmiany powierzchni nieruchomości i za cytowaną wielokrotnie ewidencją gruntów i budynków automatycznie przyjął powierzchnię działki tam umieszczoną. Tymczasem zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne grunty pokryte płynącymi wodami powierzchniowymi nie podlegają obrotowi cywilnoprawnemu, jako stanowiące własność Skarbu Państwa, a tym samym nie mogą stać się przedmiotem umowy oddania gruntu w użytkowanie wieczyste. Automatycznie więc są one wyłączone z gruntów użytkowanych wieczyście przez stronę, a wymaganie od skarżących zapłaty podatku od nieruchomości, do której nie przysługują jej żadne prawa jest poważnym nadużyciem, zwłaszcza jeśli zważy się wysokość obowiązku podatkowego nałożonego na skarżących. Po otrzymaniu informacji o powyższej okoliczności, która została co najmniej uprawdopodobniona przez skarżących w postępowaniu, organ powinien był podjąć jakiekolwiek działania w celu rozstrzygnięcia wyraźnych sprzeczności pojawiających się w sprawie. Pełnomocnik podkreślił, że przedmiotowa ewidencja może być jedynie podstawą ustaleń co do przedmiotu i podstawy opodatkowania, ale nigdy co do jego podmiotu. To organ podatkowy w trakcie postępowania wyjaśniającego jest zobligowany do prawidłowego ustalenia osoby podatnika. Nie można w związku z tym zasadnie twierdzić, że skarżący byli użytkownikami wieczystymi gruntu pokrytego wodami płynącymi i powinni być z tego tytułu obciążeni podatkiem od nieruchomości.

Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy charakteru części gruntu stanowiącego w niniejszej sprawie przedmiot opodatkowania. Skarżący zarzucają bowiem organom opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntu pod wodami powierzchniowymi płynącymi, mimo że zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 2 u.p.o.l. są one wyłączone z opodatkowania.

Sąd zauważa w związku z tym, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm., dalej zwanej: "u.p.o.l.") podatkowi od nieruchomości podlegają:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2). Stanowią one przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym lub leśnym. W art. 1a ust. 3 u.p.o.l. prawodawca doprecyzował, że przez użyte w ustawie określenia: 1) użytki rolne, 2) lasy, 3) nieużytki, 4) użytki ekologiczne, 5) grunty zadrzewione i zakrzewione, 6) grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, 7) grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, 8) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi, rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków.

Podstawę opodatkowania gruntów w podatku od nieruchomości stanowi ich powierzchnia (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.), przemnożona przez stawkę podatku, w wysokości uchwalonej przez radę gminy. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.o.p.l., wysokość stawek podatku od nieruchomości ustala rada gminy w drodze uchwały. W przepisie tym ustawodawca, dając radzie gminy możliwość różnicowania stawek, ustalił ich maksymalne wielkości.

Wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.), podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Również wyżej zacytowany art. 1a ust. 3 u.p.o.l. odsyła do ewidencji gruntów i budynków. Z przepisów tych wynika zatem, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym w szczególności postępowaniu podatkowym. Ustawodawca od reguły tej nie przewidział żadnych wyjątków. Ustalając zatem wysokość zobowiązania podatkowego organy nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. Dodać należy, że wypis z rejestru gruntów ma moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Pogląd o wiążącej mocy przepisu art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jest ugruntowany zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w literaturze przedmiotu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 czerwca 2006 r., w sprawie II FSK 842/05, publ. LEX nr 242985; z dnia 21 grudnia 2012 r. w sprawie II FSK 986/11; z dnia 22 stycznia 2013 r. w sprawie II FSK 1150/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni pogląd ten podziela. Ponadto w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r. o sygn. akt II FPS 2/13 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazano, że ewidencja gruntów i budynków stanowi rejestr publiczny, wiążący co do zasady organy podatkowe, a także sądy w zakresie danych w niej formalnie ujawnionych, m.in. przy wymiarze podatków i świadczeń, jak również oznaczaniu nieruchomości w księgach wieczystych. W tezie tej uchwały podkreślono zasadę związania organów podatkowych danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków uregulowaną w art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. A zatem organy podatkowe nie mogły dokonywać samodzielnych ustaleń co do klasyfikacji spornego gruntu, gdyż wiążąca była dla nich klasyfikacja gruntów wynikająca z ewidencji. Sąd zauważa również, że na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie. Jeżeli zatem w postępowaniu administracyjnym przed właściwym starostą skarżący przeprowadziliby skuteczny przeciwdowód przeciwko treści dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów, wówczas pojawiłaby się możliwość zmiany opodatkowania z uwagi na zmianę danych w ewidencji. Sytuacja taka jednak w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsce.

Reasumując znajdujący się w aktach sprawy dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów był dla organów podatkowych wiążący zarówno co do wielkości gruntów danego podatnika jak i sposobu ich klasyfikacji. Ponieważ wynikało z niej, ze działki o nr [...] zostały sklasyfikowane jako tereny przemysłowe, a działki o nr [...] jako tereny różne, organy nie mogły przyjąć tak jak tego oczekują skarżący, że część nieruchomości stanowi grunt pod wodami powierzchniowymi płynącymi (oznaczany w ewidencji jako "Wp" - §68 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, Dz.U. nr 38, poz. 454 ze zm.), który w związku z tym jest wyłączony z opodatkowania na mocy art. 2 ust. 3 pkt 2 u.p.o.l.

Sąd stwierdza także, że organy przyjęły prawidłową stawkę opodatkowania przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej jest wyłącznie kryterium posiadania jej przez podmiot posiadający status przedsiębiorcy. Przesłanką wykluczającą zaliczenie gruntu, budynku lub budowli do kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest okoliczność, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Ustawodawca w analizowanej definicji posłużył się nieostrym, wymagającym doprecyzowania, pojęciem "względy techniczne". Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 581/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl., a Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni pogląd ten podziela, pod pojęciem tym należy rozumieć obiektywne okoliczności trwałe, nieusuwalne i niezależne od woli przedsiębiorcy. Faktyczne, czasowe niewykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie wystarcza zatem do uznania, że nie jest ona ze względów technicznych związana z prowadzeniem takiej działalności. Koniecznym bowiem jest aby dana nieruchomość nie mogła w ogóle być wykorzystywana przez przedsiębiorcę. W takim ujęciu względy techniczne muszą w sposób trwały wyłączać możliwość wykorzystywania nieruchomości do prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej. A zatem podnoszone przez skarżących okoliczności odnoszące się do niezapewnienia przez gminę podstawowej infrastruktury technicznej w tym rejonie, czy braku innych warunków niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżących są bez znaczenia dla oceny, że przedmiotowe grunty są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Konieczność przygotowania nieruchomości do prowadzenia na niej działalności nie może być uznana za względy techniczne, które uniemożliwiają wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia tej działalności. Sąd stwierdza w związku z tym, że skarżący nie wykazali, że przedmiotowa nieruchomość, ze względów technicznych, nie może być wykorzystana do jakiejkolwiek działalności gospodarczej.

Mając zatem na uwadze całokształt przedstawionych wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organu odwoławczego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a tym samym uznając skargę za nieuzasadnioną w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.) orzekł o jej oddaleniu.