Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 936/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz /spr./ Sędziowie Asesor WSA Mirosław Gdesz Asesor WSA Joanna Skiba Protokolant Lucyna Picho po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2006 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Wa 936/06

UZASADNIENIE

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, decyzja z dnia [...] grudnia 2003r., nr [...], utrzymała w mocy decyzję Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...], którą odmówiono zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w K. z dnia [...] czerwca 2002 r. o nadaniu dr K. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego.

W uzasadnieniu przedstawiono, co następuje:

Sekcja Nauk [...], po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji oraz po przeprowadzeniu dyskusji z udziałem recenzenta Rady Wydziału, w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw uchyleniu decyzji Centralnej Komisji o odmowie zatwierdzenia ww. uchwały. Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy poprzednią decyzję Centralnej Komisji, odmawiającą zatwierdzenia omawianej uchwały Rady Wydziału.

Ocena dokonana przez Sekcję wskazuje, że argumenty podniesione w wystąpieniu o ponowne rozpatrzenie sprawy nie pozwalają nadal na uznanie, że habilitantka spełniła wymagania określone w art. 14 oraz art. 15 ust. 1 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych.

Wedle wysoce zgodnej opinii czterech wybitnych polskich profesorów, specjalizujących się w [...] i mających bardzo bogate doświadczenie badawcze oraz wysoką pozycję akademicką, a także bogate doświadczenie związane z opiniowaniem wielu prac awansowych (doktorskich, habilitacyjnych i dotyczących tytułu profesora) z zakresu nauk [...], a z [...] w szczególności, dorobek dr K. K. nie jest znaczącym dorobkiem naukowym z zakresu [...] – dyscypliny naukowej wskazanej przez kandydatkę jako zakres jej habilitacji. Ponadto habilitantka nie ogłosiła prac naukowych w renomowanych czasopismach [...] – co jest traktowane jako standard przy ocenie dorobku naukowego w zakresie [...]. Nie brała tez czynnego udziału w życiu naukowym środowiska [...].

Centralna Komisja podniosła, iż dwaj recenzenci Centralnej Komisji, powołani przez nią do oceny odwołania, także nie uznali przedstawionych przez kandydatkę artykułów i samej rozprawy habilitacyjnej jako oryginalnego i wartościowego dorobku [...].

Z tych względów w ocenie Komisji brak jest podstaw by uznać zasadność uchwały Rady Wydziału o nadaniu dr K. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w dyscyplinie [...].

Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. K. Skarżąca wnosząc o uchylenie decyzji zarzuciła, że narusza ona art. 107 § 3k.p.a. przez niepełne uzasadnienie w części dotyczącej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, art. 77 k.p.a. przez oparcie decyzji na recenzjach przedstawionych przez recenzentów powołanych przez centralną Komisję, z pominięciem pozostałego materiału znajdującego się w aktach przewodu habilitacyjnego i art. 17 ust. 2 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych nakazującego rozpoznanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie czterech miesięcy, a to przez przekroczenie tego terminu i wydłużenie rozpoznania sprawy do blisko dziesięciu miesięcy.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt ISA/Wa 443/04, uwzględnił skargę K. K. i uchylił decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2003 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z dnia [...] grudnia 2002 r.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt OSK 844/05 w oparciu o art. 183 § 1, art. 185 § 1 i art. 207 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 17 ust. 2 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych.

Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji uznał, że przepis ten, stanowiący, iż w przewodzie habilitacyjnym uczestniczą w postępowaniu przed Centralną Komisją na prawach strony recenzenci w przewodzie habilitacyjnym rozciąga się na postępowanie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, iż odnosi się on bezpośrednio do postępowania toczącego się jedynie w przypadku niezatwierdzenia przez Centralną Komisję uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego, w postępowaniu prowadzonym na skutek wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Udział recenzentów nie dotyczy zatem całego postępowania przed wskazaną komisją.

Sąd podzielił zawarty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argument, że gdyby zamiarem ustawodawcy było zapewnienie udziału recenzentów w całym postępowaniu, to uregulowałby ich udział w tym postępowaniu bądź w ust. 1, bądź też w trzecim nowym ustępie tego artykułu. Trafność tego stanowiska znajduje potwierdzenie w piśmiennictwie. W pracy B. Adamiak, J. Borkowski – "Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne.", Warszawa 1993, str. 87 wyrażono następujący pogląd: "Zgodnie z art. 17 ust. 2 zdanie trzecie ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych, w postępowaniu prowadzonym przez Centralną Komisję do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych, na skutek wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (który może być wniesiony, gdy Komisja nie zatwierdziła uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego) na prawach strony uczestniczą recenzenci z przewodu habilitacyjnego. Z brzmienia przepisu wynika, że prawa te uzyskują z chwilą wszczęcia ponownego postępowania w sprawie".

Argumentem potwierdzającym prawidłowość zaprezentowanego poglądu jest brzmienie art. 19 ust. 4 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 14 czerwca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.) zgodnie z którym recenzenci powołani w przewodzie habilitacyjnym mogą brać udział w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu.

Na wstępie powtórzyć trzeba za uzasadnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 443/04, że w rozpoznawanej sprawie przewód habilitacyjny rozpoczął się pod rządami ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.) przewody doktorskie i habilitacyjne niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych.

Ocena pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji dokonana być musi z uwzględnieniem wykładni prawa zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn., akt OSK 844/05, co wynika z art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tą oceną, którą skład orzekający podziela, art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych dający recenzentom z przewodu habilitacyjnego prawo udziału na prawach strony w postępowaniu prowadzonym na skutek wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie dotyczy całego postępowania przed Centralną Komisją. Prawa te recenzenci uzyskują bowiem z chwilą wszczęcia ponownego postępowania w sprawie.

Profesor J. K., profesor K. W. i profesor B. S., recenzenci w przewodzie habilitacyjnym skarżącej przeprowadzonym przez Radę Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w K. powiadomieni zostali o terminie obrad Sekcji Nauk [...] i [...] w dniu 3 grudnia 2003 r., udział w tym posiedzeniu wziął profesor J. K., który przedstawił swoje stanowisko w sprawie. Należy zauważyć, że przepis art. 17 ust. 2 zd. 3 ustawy rozumiany jest w ten sposób, że stanowi on uprawnienie recenzentów do uczestniczenia w postępowaniu, nie zaś ich obowiązek. Dlatego też nieobecność na posiedzeniu powiadomionego o jego terminie recenzenta, który nie wystąpił o zmianę terminu posiedzenia z uwagi na zaistniałe po jego stronie przeszkody w przybyciu nie wstrzymuje ponownego rozpatrzenia sprawy.

Podkreślić trzeba, że w postępowaniach dotyczących nadania stopnia naukowego w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego jedynie odpowiednio (art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych). Mając to na uwadze oraz specyficzny charakter tego postępowania, uregulowanego zasadniczo w ustawie z dnia 12 września 1990 r. i w zakresie objętym delegacją ustawową zawartą w art. 34 ust. 5 ustawy w statucie Centralnej Komisji zarzuty przedstawione w skardze uznać należy za nieuzasadnione.

Materiał dowodowy w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją zgromadzony został w przewidziany przepisami sposób. Jego ocena przedstawiona przez Komisję nie uzasadnia twierdzenia, że naruszone zostały przepisy art. 77 i art. 107 k.p.a.

Pamiętając o specyfice postępowania, w którym zapadła kwestionowana decyzja stwierdzić należy, że ograniczone uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów jest właśnie wynikiem szczególnego charakteru tego postępowania. Komisja jest organem kolegialnym, podejmuje decyzje w głosowaniu tajnym i ograniczone uzasadnienie tej decyzji nie stanowi naruszenia prawa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 października 1993 r., sygn. akr ISA/Wa 813/99, LEX nr 46279).

Ponadto należy mieć na uwadze, że sąd jest upoważniony jedynie do oceny prawidłowości postępowania prowadzonego przez Centralną Komisję, zachowania w tym postępowaniu obowiązujących reguł proceduralnych, nie może natomiast dokonywać merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji.

Wskazane w skardze opóźnienie w rozpatrywaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy.

Z podniesionych względów na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.