Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1994/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1, art. 133 par. 1, art. 174 pkt 1 i pkt 2, art. 183 par. 1, art. 176, art. 141 par. 4, art. 209, art. 204 pkt 1, art. 205 par. 2, art. 184,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 108 par. 2 pkt 2 lit. a, art. 128, art. 122, art. 116 par. 1 pkt 1 lit. a,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 10, art. 11, art. 11 ust. 1,
journal: Dz.U. 2003 nr 60 poz 535
law: Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze
article: par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. a i ust. 2 pkt. 1 lit. c,
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędziowie: NSA Jerzy Rypina, NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (sprawozdawca), Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 sierpnia 2009 r. sygn. akt I SA/Po 1399/08 w sprawie ze skargi P. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 15 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. A. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Po 1399/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę P. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 15 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 - 2005 r.

Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że decyzją z dnia 30 maja 2008 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w P. orzekł o odpowiedzialności członka zarządu Korporacji "M. – B." Sp. z o.o. – P. A. z tytułu zaległości podatkowych w/w spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2003-2005 oraz odsetek za zwłokę od tych zaległości.

Organ podatkowy ustalił, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. decyzjami z dnia 27 kwietnia 2007 r. określił dla Korporacji M.-B. Sp. z o.o. z siedzibą w S. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2003 - 2005. Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzjami z dnia 6 listopada 2007 r. utrzymał w mocy decyzje organu kontroli skarbowej.

Korporacja "M. – B." Sp. z o.o. w grudniu 2007 r. zaskarżyła decyzje organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zaległość w podatku, wynikająca ze wskazanych decyzji nie została przez spółkę zapłacona, a powadzona egzekucja z majątku spółki okazała się w całości bezskuteczna.

Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2007 r. organ wszczął postępowanie w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe Korporacji "M. – B.", z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych na członka zarządu P. A..

W toku prowadzonego postępowania stwierdzono, iż Korporacja "M. – B." posiada zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. w kwocie łącznej 1.239.832,50 zł, o czym organ podatkowy zawiadomił skarżącego pismem z dnia 22 kwietnia 2008 r. Podatnik nie wpłacił bowiem podatku należnego wynikającego z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2005, jak również podatku należnego za kwiecień, czerwiec, lipiec i sierpień 2005 r., wynikającego ze złożonych deklaracji miesięcznych CIT-2.

Prowadzona egzekucja z majątku spółki okazała się w całości bezskuteczna. Z danych zawartych w aktach znajdujących się w Sądzie Rejonowym Wydział Krajowego Rejestru Sądowego wynikało, iż w okresie powstania zaległości objętych decyzją członkiem zarządu spółki Korporacja "M. – B." był P. A.

Skarżący nie przedstawił okoliczności uwalniających go od odpowiedzialności za zobowiązania ciążące na spółce, wskazanych w art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.).

W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie decyzji, zarzucając naruszenie art. 116 i art. 122 O.p. W jego ocenie zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki było przedwczesne, ponieważ wszystkie zaległości podatkowe Korporacji "M. – B." powstały na skutek decyzji organów podatkowych.

Decyzją z dnia 15 września 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości spółki za lata 2003, 2004 i 2005 wraz z odsetkami za zwłokę oraz uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości spółki za kwiecień, czerwiec, lipiec i sierpień 2005 r. wraz z odsetkami i umorzył postępowanie w tym zakresie.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skoro w niniejszej sprawie nie zostało wszczęte postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności strony za zaległości spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za kwiecień, czerwiec, lipiec i sierpień 2005 r., to organ podatkowy nie mógł w tym zakresie wydać decyzji kończącej to postępowanie. W związku z powyższym organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji w powyższym zakresie i umorzył postępowanie.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wskazał, iż w piśmie z dnia 6 lutego 2006 r. skarżący informował, że sytuacja finansowa firmy nie pozwala na prowadzenie normalnej działalności i że spółka utraciła płynność finansową.

Ponadto decyzje wymiarowe w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2003-2005 zostały doręczone pełnomocnikowi spółki w dniu 10 maja 2007 r. Natomiast postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej wszczęto 20 grudnia 2007 r.

W skardze z dnia 16 października 2008 r. strona zarzuciła decyzji naruszenie art. 116 i art. 122 O.p. W ocenie skarżącego meritum sporu dotyczy ustalenia, czy nadszedł czas, w którym spółka w sposób trwały została pozbawiona możliwości spłaty zobowiązań. Według strony ten stan jest przejściowy, a wywołany został decyzjami wymiarowymi organów podatkowych.

Drugą sprawą, którą należało rozstrzygnąć było to, czy w wypadku wznowienia działalności spłata zaległych zobowiązań będzie możliwa. Zadłużenie spółki (poza stwierdzonym decyzjami) wynosi około 7.000 zł. Prowadząc działalność, spółka miałaby możliwość spłaty długów.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.).

Sąd podkreślił, że bezsporne w sprawie jest, że wniosku o ogłoszenie upadłości nie zgłoszono, jak również nie wszczęto postępowania układowego, ani też nie wskazano majątku spółki, z którego możliwa jest egzekucja zaległości podatkowych, których zaskarżona decyzja dotyczy.

O sytuacji spółki zdawał sobie sprawę jej prezes, skoro w piśmie z dnia 6 lutego 2006 r. (k. 161 akt administracyjnych) informował urząd skarbowy o utracie płynności finansowej. Pismo to stanowiło odpowiedź na zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego z dnia 25 listopada 2005 r., które Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w P. skierował do banku (k. 159).

Sytuację finansową spółki w roku 2005 potwierdza protokół o stanie majątkowym zobowiązanego z dnia 3 października 2007 r. (k. 194), w którym prezes wyjaśnił, że spółka przy ul. G. w S. prowadziła działalność gospodarczą do września 2005 r. Na dzień sporządzenia protokołu nie posiadała żadnego majątku.

W tych okolicznościach za bezzasadny należało uznać pogląd wyrażony w skardze, iż to decyzje wymiarowe doprowadziły do - przejściowo - złej kondycji finansowej spółki zwłaszcza, iż decyzję Dyrektora UKS, określającą Korporacji "M. – B." zobowiązania podatkowe za lata 2003-2005, wydano w dniu 27 kwietnia 2007 r., a egzekucję wszczęto 20 grudnia 2007 r.

Wobec powyższego słusznie w ocenie Sądu zauważył organ odwoławczy, że przepisy nie uzależniają złożenia wniosku o upadłość od przyczyny niewykonywania zobowiązań. Nie ma też znaczenia rozmiar niewykonywanych zobowiązań. W świetle przepisów regulujących upadłość i ustalonego w sprawie stanu faktycznego już na początku 2006 r. i to w ocenie samej spółki, istniały podstawy do ogłoszenia upadłości.

W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 174 pkt 1 p.p.s.a.:

- art. 10 – 11 Prawa upadłościowego i naprawczego przez niezasadne przyjęcie, że kierowana przez skarżącego spółka z o.o. była trwale niewypłacalna w czasie pełnienia przez skarżącego funkcji członka jej zarządu,

- art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. przez uznanie, że w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu zaistniała konieczność wystąpienia o ogłoszenie upadłości spółki, zwłaszcza w świetle faktu, że postępowania sądowoadministracyjne ze skarg Korporacji "M. – B." Sp. z o.o. nie zostały jeszcze zakończone, co oznacza sporny charakter wymierzonych należności podatkowych,

- art. 122 O.p. przez przyjęcie, że organy podatkowe prawidłowo dokonały wszelkich ustaleń koniecznych do wyjaśnienia sprawy,

2. naruszenie przepisów postępowania – art. 174 pkt 2 p.p.s.a.- art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez kontynuowanie postępowania sądowego i wydanie wyroku pomimo zaistnienia przesłanki do zawieszenia postępowania, gdyż rozstrzygnięcie sprawy zależy od nadal toczących się postępowań sądowoadministracyjnych ze skarg Korporacji "M. – B." sp. z o.o.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Gl 708/07 (LexPolonica nr 1798508, Rzeczpospolita 2008/11 str. F4), w którym sąd przyjął, że członka zarządu spółki kapitałowej, który nie zgłasza wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego, bo przewiduje pomyślne zakończenie restrukturyzacji, nie można obciążać odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki. Teza ta w ocenie strony jest adekwatna do sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie, choć tutaj nie wchodziła w grę restrukturyzacja, tylko prognoza pomyślnego zakończenia postępowań dotyczących należności wymierzonych spółce.

Poza tym skarżący, jako doświadczony przedsiębiorca, miał podstawy prognozować, że jego firma wyjdzie z trudności finansowych i rozpocznie normalną działalność, a tym samym do chwili obecnej nie nastał właściwy czas do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości.

Skarżący zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w całości i w tym zakresie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 15 września 2008 r. sygn. akt [...] i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 30 maja 2008 r. oraz zasądzenie od organu podatkowego na rzecz skarżącego kosztów sądowych za obie instancje ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach procesu.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., którego naruszenie strona zarzuciła Sądowi pierwszej instancji, stanowi, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania w tym przypadku ma charakter fakultatywny, do sądu należy ocena, czy istnieją podstawy do zawieszenia postępowania. Przesłanka zależności postępowania powinna być rozumiana jako niemożność rozstrzygnięcia danej kwestii (wstępnej), która wyłoniła się lub powstała w toku tego postępowania samodzielnie przez sąd administracyjny i konieczność rozstrzygnięcia jej w innym postępowaniu. Wpływ innego postępowania musi być przy tym wpływem przewidzianym prawem (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2008 r., II FPS 4/08, opubl. w ONSAiWSA z 2009 r., nr 4, poz. 62).

W tym przypadku w ocenie strony skarżącej Sąd pierwszej instancji powinien był zawiesić postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki do czasu zakończenia spraw toczących się przed sądem administracyjnym ze skarg tej spółki na decyzje określające zobowiązania podatkowe, za które odpowiedzialność przeniesiona miała być na skarżącego.

Stanowiska tego nie można uznać za trafne. Niewątpliwie możliwość orzekania o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe podatnika istnieje w momencie, gdy zaległości te istnieją. Warunkiem wszczęcia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej jest zresztą doręczenie decyzji określającej zobowiązanie (art. 108 § 2 pkt 2 lit. a O.p.). W tym przypadku w dacie wydania zaskarżonej decyzji, decyzje określające Korporacji M.-B. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2003-2005 były już ostateczne. Przysługiwało im w związku z tym domniemanie mocy obowiązującej i domniemanie prawidłowości, wynikające z zasady trwałości decyzji ostatecznych, uregulowanej w art. 128 O.p. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 209 r., II FSK 920/08, opubl. w Lex pod nr 550106, z dnia 20 lipca 1981 r., SA 1478/81, opubl. w ONSA z 1981 r., nr 2, poz. 72). Ten stan faktyczny, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. obowiązany był uwzględnić Sąd pierwszej instancji przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji dotyczącej przeniesienia odpowiedzialności za zaległości spółki na skarżącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2010 r., I FSK 1733/08, opubl. w Lex pod nr 593691) i na tej podstawie winien on i mógł ocenić, czy istniała zaległość podatkowa. Rozstrzygnięcie skarg na decyzje określające zobowiązanie spółce Korporacja M.-B. nie stanowiło zatem kwestii prejudycjalnej, bez rozstrzygnięcia której nie było możliwe rozstrzygnięcie sprawy. Ewentualne późniejsze uchylenie tych decyzji nie pozbawiało strony możliwości wzruszenia decyzji dotyczących jej odpowiedzialności w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej. Na marginesie już tylko wspomnieć należy, że skargi kasacyjne Korporacji M.-B. od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostały oddalone wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2006 r. w sprawach II FSK 421/09, II FSK 422/09 i II FSK 423/09. Tak więc nawet zawieszenie postępowania nie miałoby wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Nietrafny jest także drugi z zarzutów procesowych- naruszenia przez Sąd art.122 O.p. Strona skarżąca zgłosiła wprawdzie ten zarzut w ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., jednakże z uwagi na charakter przepisu, któremu uchybić miał Sąd pierwszej instancji, zarzut ten dotyczy naruszenia przepisów postępowania. Wskazany przez stronę przepis reguluje bowiem obowiązującą w postępowaniu podatkowym zasadę prawdy obiektywnej. Odnosi się on więc do tej grupy przepisów, które regulują sposób dochodzenia przed sądem praw i obowiązków wynikających ze stosunków administracyjnoprawnych, wynikających z norm materialnoprawnych. Wadliwe wskazanie podstawy kasacyjnej, w ramach której zarzut ten postawiono nie uniemożliwia co do zasady jego rozpoznania. Nie dyskwalifikuje także tego zarzutu co do zasady wskazanie wyłącznie naruszenia przepisu postępowania podatkowego, bez powiązania go z odpowiednim przepisem p.p.s.a., który Sąd pierwszej instancji mógł naruszyć, nie zauważając naruszenia art. 122 O.p. przez organy podatkowe. Zgodnie z uchwałą pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (opubl. w ONSAiWSA z 2010 r., nr 1, poz. 1), przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumiane jako wskazanie przepisów, jakie w ocenie skarżącego zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada bowiem na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązek odniesienia się do tych zarzutów. Aby jednak móc się odnieść do zarzutu merytorycznie, Naczelny Sąd Administracyjny musi poznać powody, z uwagi na które w ocenie skarżącego doszło do wskazanego naruszenia. Powodów tych sąd odwoławczy nie może się domyślać czy domniemywać bądź też zastępować stronę w ich formułowaniu, jest bowiem związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) i z urzędu może wziąć pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania, która w tej sprawie nie ma miejsca. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, stanowiącym jej obligatoryjny element (art. 176 p.p.s.a.), strona składająca skargę winna wskazać, dlaczego w jej ocenie doszło do opisanego w podstawie kasacyjnej uchybienia. Uzasadnienie winno być przy tym tak skonstruowane, aby można było przypisać konkretne jego fragmenty konkretnym zarzutom.

Stawiając w niniejszej sprawie zarzut naruszenia art. 122 O.p. strona skarżąca nie wyjaśniła, na czym konkretnie polegało niedokonanie przez organy podatkowe wszelkich koniecznych ustaleń. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest jakiegokolwiek odwołania się do tego przepisu. Uniemożliwia to Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do tego zarzutu i czyni go tym samym pozbawionym usprawiedliwionych podstaw.

Bezpodstawność zgłoszonych zarzutów naruszenia postępowania skutkuje przyjęciem za wiążący przy ocenie zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. stanu faktycznego, przyjętego jako podstawa faktyczna zaskarżonego wyroku. Ustalenia te mogły być bowiem podważone wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogą służyć kwestionowaniu ustaleń faktycznych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2009 r., II FSK 1556/07, opubl. w Lex pod nr 497780, z dnia 3 grudnia 2008 r., II FSK 1252/07, opubl. w Lex pod nr 531500).

Ze stanu sprawy wynika, że skarżący pełnił funkcję członka zarządu w latach, w których powstała zaległość podatkowa, a także w roku 2006. Ustalono także, że już na początku 2006 r., co wiadomym było skarżącemu jako prezesowi zarządu, spółka nie była w stanie spłacać swoich zobowiązań i utraciła płynność finansową. Nie była w stanie spłacić bieżących należności budżetowych, wynikających ze składanych przez nią deklaracji podatkowych, zaprzestała także prowadzenia działalności gospodarczej.

Skoro już w 2006 r., a więc jeszcze przed wydaniem decyzji określających Korporacji M.-B. zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2003-2005 podatniczka ta utraciła płynność finansową, co potwierdza pismo prezesa jej zarządu, a zarazem skarżącego w tej sprawie, a ponadto zaprzestała w związku z tym działalności gospodarczej, to za prawidłowe uznać należy stwierdzenie przez organy podatkowe i Sąd pierwszej instancji , że już w roku 2006 istniały podstawy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Przeciwne twierdzenie skarżącego, oparte na jego przekonaniu, że istniejące wówczas i znane mu długi spółki w wysokości ok. 7000 zł były możliwe do spłacenia przy prowadzeniu przez spółkę działalności gospodarczej nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy. Spółka zaprzestała bowiem prowadzenia działalności, a w ocenie jej prezesa nawet nie mogła jej prowadzić z uwagi na utratę płynności finansowej. Już zatem znane skarżącemu zadłużenie powodowało niewypłacalność podatniczki, nie wynikało ono z decyzji organów podatkowych. Tym samym w ustalonym stanie faktycznym istniały podstawy do stwierdzenia, że skarżący nie wykazał istnienia przesłanek egzoneracyjnych, wskazanych w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. Zarzut naruszenia tego przepisu poprzez jego niewłaściwe zastosowanie nie może zatem być uwzględniony.

Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 10-11 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60,poz. 535 ze zm., stan prawny obowiązujący w 2006 r.) i to nie tylko ze względów wskazanych wyżej. Stan faktyczny sprawy wskazuje na to, że już na początku 2006 r. Korporacja M.-B. była dłużnikiem niewypłacalnym w rozumieniu art. 10 i art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego, bowiem nie wykonywała swoich wymaganych zobowiązań pieniężnych (nie płaciła zaliczek na podatek wynikających z deklaracji). Powołane przepisy miały do niej zatem zastosowanie. Sąd pierwszej instancji nie powołał ich wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przy ocenie przesłanek zgłoszenia w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości, jednakże przyjęcie przezeń momentu, w którym dłużnik (podatnik) stał się niewypłacalny odpowiada treści tych przepisów. Zarzut niedostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia (naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. ) nie został zaś w skardze kasacyjnej zgłoszony.

Z tych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a i ust 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).