Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 35/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 53 ust. 4 pkt 2,  art. 60 ust. 1,  art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 3 pkt 12,  art. 4 pkt 2-3,  art. 4 pkt 6,  art. 7,  art. 89 pkt 1-2,  art. 96 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 162 poz 1568
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
article: art. 6-8,  art. 80,  art. 106,  art. 107 par. 3,  art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi "Y." Sp. z o.o. w W. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. Y. sp. z o. o. w W. zwróciła się do Prezydenta W. z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego - Centrum Kulturalno - Konferencyjnego wraz z Galerią Fotograficzną na działce ew. nr [...] w obrębie [...], położonej przy ul. [...] [...] w W.

Pismem z dnia [...] lutego 2008 r. Prezydent W. zwrócił się do [...] Konserwatora Zabytków o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. [...] Konserwator Zabytków odmówił uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, ponieważ ustalone dla jej lokalizacji warunki nie uwzględniają w pełni uwarunkowań historyczno-konserwatorskich. Jak wynika z fotografii lotniczych z 1935 r. ograniczające teren inwestycji ulice [...], [...] (dawniej [...]), [...] oraz [...] były zabudowane zwartą zabudową pierzejową. Natomiast określony w projekcie decyzji zarys budynku nie nawiązuje do historycznej zasady kształtowania zabudowy poprzez utrzymanie linii zabudowy ul. [...], jak również nie uwzględnia możliwości kontynuacji zabudowy narożnika ul. [...] i ul. [...] oraz pierzei ul. [...], odzwierciedlających historyczny układ zabudowy. W ocenie [...] Konserwatora Zabytków wskazane jest kontynuowanie linii zabudowy wzdłuż ul. [...] w nawiązaniu do historycznego układu zabudowy pierzejowej tej ulicy.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył wnioskodawca podnosząc, że:

- brak jest podstaw do zastosowania art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k. p. a.", gdyż organem prowadzącym postępowanie główne, jak i właściwym do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, jest Prezydent W.,

- nie wskazano przepisu prawa, który zostałby naruszony działaniami inwestora. Odtworzenie historycznej zabudowy pierzejowej nie będzie możliwe w realnie dającej się przewidzieć przyszłości, chociażby ze względu na sąsiedztwo placówek państwowych ([...]) i placówek [...].

Uzupełniając argumenty przedstawione w zażaleniu wnioskodawca w piśmie z dnia [...] stycznia 2009 r. podniósł, iż postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. [...] Konserwator Zabytków, dotyczącym tego samego kwartału ulic, jednakże nieruchomości sąsiednich w stosunku do nieruchomości wnioskodawcy, uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciopiętrowego budynku biurowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą i zagospodarowaniem terenu.

Postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2008 r.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podniósł, że:

- [...] Konserwator Zabytków dokonał uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zgodnie ze swymi kompetencjami. Zgodnie z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "u. p. z. p.", projekt decyzji o warunkach zabudowy uzgadnia się z wojewódzkim konserwatorem zabytków w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską. Formy ochrony konserwatorskiej zostały określone w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162, poz. 1568 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o ochronie zabytków". Należą do nich: wpis do rejestru zabytków, uznanie za pomnik historii, utworzenie parku kulturowego i ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 k. p. a., tzn. w formie postanowienia, na które stronie służy zażalenie. [...] Konserwator Zabytków działa ponadto na podstawie porozumienia z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie powierzenia W. prowadzenia spraw z zakresu właściwości Wojewody [...], realizowanych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] ze zm.). Zgodnie z § 2 pkt 2 lit. b tego porozumienia [...] Konserwator Zabytków wydaje postanowienia w przedmiocie decyzji o warunkach zabudowy. Kompetencje [...] Konserwatora Zabytków do wypowiadania się w tej sprawie wynikają z faktu, że nieruchomość objęta planowaną inwestycją znajduje się w granicach obszaru objętego ulicami: [...]-[...]-[...]-[...]-[...], wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją Konserwatora Zabytków W. z dnia [...] czerwca 1971 r. ze względu na ochronę archeologiczną. Nadto przedmiotowy teren znajduje się w zabytkowym obszarze "W. - historyczny zespół miasta z traktem [...] i W.", uznanym za pomnik historii zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 1994 r. (M. P. nr [...], poz. [...]). [...] Konserwator Zabytków, działając na podstawie powyższego porozumienia wykonuje w istocie kompetencje innego organu, tj. wojewódzkiego konserwatora zabytków. Ponadto wskazano, iż porozumienie administracyjne nie może zmieniać właściwości instancyjnej organów administracji publicznej, natomiast rezygnacja z trybu art. 106 k. p. a. skutkowałaby koniecznością dokonania merytorycznej oceny planowanej inwestycji z konserwatorskiego punktu widzenia w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, co zmieniłoby właściwość instancyjną organów;

- stanowisko organu pierwszej instancji co do konieczności zachowania historycznej linii zabudowy jest słuszne. Organ ochrony zabytków rozpatrując sprawę w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy działa na zasadzie uznania administracyjnego mając na uwadze art. 4 pkt 2, 3 i 6 ustawy o ochronie zabytków, z których wynika, że ochrona zabytków polega na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu m. in. zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków, udaremnianie niewłaściwego korzystania z zabytków a także uwzględnianie zadań ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przy kształtowaniu środowiska. Działanie w ramach uznania administracyjnego nie oznacza dowolności orzekania, gdyż organ swoje stanowisko powinien w sposób wyczerpujący uzasadnić. Dla rozpatrywanej sprawy podstawowe znaczenie położenie przedmiotowej nieruchomości na terenie pomnika historii "W. - historyczny zespół miasta z traktem królewskim i W." Z § [...] zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 1994 r. (M. P. nr [...], poz. [...]) wynika, że celem ochrony tego obszaru jest jego zachowanie ze względu na wartości historyczne, artystyczne i autentyczność historycznego układu urbanistycznego. Zgodnie z art. 3 pkt 12 ustawy o ochronie zabytków przez historyczny układ urbanistyczny należy rozumieć przestrzenne założenie miejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg. Z definicji tej wynika, że w przypadku układów urbanistycznych ochronie konserwatorskiej podlegają relacje przestrzenne pomiędzy obiektami zabudowy w tym linie zabudowy, układ ulic i działek, współzależność między zabudową, zielenią a otwartą przestrzenią oraz wygląd zewnętrzny poszczególnych budowli. Historyczne zagospodarowanie działek położonych przy ul. [...] (dawniej [...]), w tym linię zabudowy, obrazują znajdujące się w aktach postępowania fragmenty fotoplanu W. z 1939 r. Linię tę zachowuje pałac położony na rogu ul. [...] i [...], a także zabudowa narożnika ul. [...] i [...]. Organ odwoławczy nie kwestionuje możliwości zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości, jednakże podziela pogląd [...] Konserwatora Zabytków, że ze względu na konieczność ochrony zabytkowego układu urbanistycznego wskazane jest, by planowana inwestycja nawiązywała do historycznej zabudowy typu pierzejowego;

- postanowienie [...] Konserwatora Zabytków, o którym mowa w piśmie wnioskodawcy z dnia [...] stycznia 2009 r., aczkolwiek dotyczyło terenów sąsiadujących z terenem przedmiotowej inwestycji, to jednak ze względu na odmienne usytuowanie tych działek przy ul. [...] i [...] nie można mówić w żadnej mierze o dwóch różnych rozstrzygnięciach w sprawie merytorycznie analogicznej.

Wnioskodawca wniósł skargę na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2009 r. zarzucając naruszenie art. 106 § 1 k. p. a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k. p. a. przez utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta W. – [...] Konserwatora Zabytków w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w sytuacji, w której decyzja w przedmiocie warunków zabudowy będzie wydawana przez ten sam organ, tj. Prezydenta W., który dokonuje uzgodnień, a więc brak było podstaw dla zastosowania trybu postępowania określonego w art. 106 k. p. a., co stanowi o nieważności postępowania (wydanie aktu bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa - art. 156 § 1 pkt 2 k. p. a.).

Gdyby Sąd nie podzielił powyższego stanowiska skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 7 oraz art. 107 § 3 k. p. a. przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, przejawiające się również brakiem pełnego i rzeczowego uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz naruszenie art. 6 i art. 8 k. p. a. w zw. z art. 80 k. p. a. przez wydanie postanowienia na zasadzie dowolności pozbawionej oparcia w przepisach prawa i w materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania administracyjnego, co przejawia się w szczególności oparciem się na błędnych założeniach dotyczących możliwości prowadzenia zabudowy pierzejowej przy ul. [...] i [...] w W. oraz dowolnym, całkowicie bezpodstawnym stwierdzeniu, iż projekt przedstawiony przez skarżącego nie może zostać zrealizowany, gdyż jego założenia nie nawiązują do historycznej zasady kształtowania zabudowy kwartału ulic: [...], [...], [...], [...]. W zaskarżonym postanowieniu organ wskazał, iż zgodnie z § [...] zarządzenia Prezydenta RP z dnia [...] września 1994 r. (M.P. Nr [...], poz. [...]) celem ochrony tego obszaru jest jego zachowanie, ze względu na wartości historyczne, artystyczne i autentyczność historycznego układu urbanistycznego. Realizacja przedmiotowej inwestycji zdaniem skarżącego nie jest sprzeczna z tymi założeniami i nie narusza ich istoty.

Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, iż projekt nie nawiązuje do historycznej zasady kształtowania zabudowy na tym terenie, a ponadto wskazane jest, aby planowana zabudowa nawiązywała do pierzejowej zabudowy. Stwierdzenie takie świadczy o tym, że Minister utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta W. – [...] Konserwatora Zabytków całkowicie pomija obecny i współczesny charakter zabudowy ul. [...], odwołując się wyłącznie do historycznego elementu nieistniejącej już zabudowy. Szczególnie istotne jest, że odtworzenie tej zabudowy jest nierealne ze względu na pozostające w bezpośrednim sąsiedztwie budynki będące siedzibami placówek [...] (siedziba [...] [...], [...] oraz [...]), a także siedzibą [...] i [...], których zabudowa nie stanowi zabudowy zwartej i pierzejowej.

Wskazano, iż Minister w zasadzie nie odniósł się do zarzutu sformułowanego przez skarżącego w piśmie z dnia [...] stycznia 2009 r., w którym podniesiono, iż dowodem na dowolność rozstrzygnięć [...] Konserwatora Zabytków jest to, że [...] Konserwator Zabytków wydał w dniu [...] października 2008 r. postanowienie dotyczące tego samego kwartału ulic, tyle że nieruchomości sąsiednich do nieruchomości skarżącego. Postanowieniem tym [...] Konserwator Zabytków uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji budowy pięciopiętrowego budynku biurowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą i zagospodarowaniem terenu nie wskazując na konieczność kontynuacji zabudowy narożnika ul. [...] i ul. [...] oraz pierzei ul. [...], odzwierciedlającej historyczny układ zabudowy ani na konieczność nawiązania do historycznego układu zwartej zabudowy pierzejowej, aby w przyszłości możliwy był powrót do historycznego ukształtowania zabudowy tej części kwartału ograniczonego ulicami [...], [...], [...] i [...]. Wskazano, że w ten sposób skarżącemu z nieczytelnych powodów utrudnia się realizację praw wynikających z umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste sporządzonej w formie aktu notarialnego w dniu [...] maja 2002 r. przez C. K. - notariusza w W. - za Rep. A nr [...]. Wedle tej umowy teren jest przeznaczony pod zabudowę obiektem administracyjno-usługowym o najwyższym śródmiejskim standardzie. Niezrealizowanie obowiązku zabudowy terenu może spowodować rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego i z tego powodu skarżący po raz kolejny jest zmuszony wszczynać procedurę przesunięcia terminu zabudowy.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Pierwszym zarzutem skarżącego jest zarzut wydania zaskarżonego postanowienia bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na wydanie przez organ do tego nieuprawniony - Prezydenta W., który będzie wydawał także decyzję o warunkach zabudowy, co przemawiam za niedopuszczalnością zastosowania trybu uzgodnieniowego określonego w art. 106 k. p. a.

Z argumentacją taką nie można się zgodzić.

Na podstawie art. 60 ust. 1 oraz 64 ust. 1 u. p. z. p. do decyzji o warunkach zabudowy odpowiednio stosuje się m. in. art. 53 ust. 4 pkt 2 u. p. z. p. stanowiący, że w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską decyzje takie wydaje prezydent miasta po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k. p. a. Stosownie do art. 106 § 1 k. p. a. organ uzgadniający akt jest innym organem niż organ zwracający się o dokonanie uzgodnienia (prowadzący postępowanie główne).

Przedmiotowa inwestycja została zaplanowana do realizacji na obszarze zabytkowego obszaru "W. - historyczny zespół miasta z traktem [...] i W.", uznanym za pomnik historii zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 1994 r. (M. P. nr [...], poz. [...]). Pomnik historii stosownie zaś do art. 7 ustawy o ochronie zabytków stanowi jedną z form ochrony konserwatorskiej.

Podkreślić należy, iż zgodnie z art. 89 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie zabytków organami ochrony zabytków są: minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego (pkt 1) oraz wojewoda, w imieniu którego zadania i kompetencje wykonuje wojewódzki konserwator zabytków (pkt 2). Stosownie do art. 96 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków wojewoda, na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków, może powierzyć w drodze porozumienia prowadzenie niektórych spraw z zakresu swojej właściwości, w tym wydawanie decyzji administracyjnych, gminom położonym na terenie województwa. Na podstawie m. in. tego przepisu zawarto porozumienie pomiędzy Wojewodą [...] a Miastem W. z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie powierzenia Miastu W. prowadzenia niektórych spraw z zakresu właściwości Wojewody [...], realizowanych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (Dz. Urz. Województwa [...] nr [...], poz. [...] ze zm.), zwane dalej "porozumieniem". Zgodnie z § [...] pkt [...] lit. [...] porozumienia, do spraw powierzonych Miastu W. należą sprawy uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską. Równocześnie w § [...] ust. [...] i [...] oraz § [...] ust. [...] i [...] porozumienia uregulowano kwestie organizacyjne i służbowe realizacji zadań orzeczniczych organów Miasta W. w sferze uzgadniania projektów decyzji o warunkach zabudowy terenu. W strukturze Urzędu Miasta W. wyodrębniono jednostkę organizacyjną wyspecjalizowaną w sprawach ochrony zabytków (Biuro), której kierownikiem jest [...] Konserwator Zabytków powoływany przez Prezydenta W. po przeprowadzeniu konkursu. Wojewódzki Konserwator Zabytków wchodzi w skład zespołu konkursowego oraz jest właściwy do akceptacji warunków i kryteriów stawianych kandydatowi na stanowisko [...] Konserwatora Zabytków. Do wydawania postanowień w sprawach uzgadniania projektów decyzji o warunkach zabudowy Prezydent Miasta W. udziela [...] Konserwatorowi Zabytków upoważnienia. Na gruncie spraw załatwianych postanowieniami uzgadniającymi projekty decyzji o warunkach zabudowy, dotyczących inwestycji lokalizowanych na obszarze Miasta W. przepisy art. 106 k. p. a. odczytywać należy w łączności z art. 89 pkt 2 oraz art. 96 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków, a także § [...] pkt [...] lit. [...], § [...] ust. [...] i [...] oraz § [...] ust. [...] i [...] porozumienia. Przepisy te pozwalają, aby organem uzgadniającym projekt decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 106 § 1 i 5 k. p. a. był nominalnie ten sam organ, który jest właściwy do wydania decyzji w postępowaniu głównym, tj. Prezydent W. "Inny organ" w rozumieniu art. 106 § 1 k. p. a . to nie tylko organ różny pod względem nazwy i wyodrębnienia organizacyjnego w stosunku do organu właściwego do wydania decyzji kończącej postępowanie. Warunki stawiane "innemu organowi" w art. 106 § 1 k. p. a . spełnia także ten sam organ, o ile szczególne przepisy prawa regulujące właściwość rzeczową kumulują w tym samym organie kompetencje do załatwienia sprawy głównej oraz do wydania postanowienia uzgadniającego. Przedstawione wnioski wzmacnia fakt, iż rozwiązania normatywne obowiązujące na obszarze Miasta W. zapewniają daleko idące wyodrębnienie organizacyjne i specjalizację oraz profesjonalne załatwianie spraw z zakresu ochrony zabytków przez urząd (służbę) obsługujący Prezydenta. Po pierwsze, w Urzędzie Miasta W. wyodrębniono jednostkę organizacyjną właściwą do spraw ochrony zabytków, Biuro [...] Konserwatora Zabytków. Po drugie, na obsadę stanowiska kierownika tej jednostki, [...] Konserwatora Zabytków, ma istotny wpływ [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków. Po trzecie, kontrola instancyjna oraz nadzór jurysdykcyjny nad orzecznictwem Prezydenta W. w powierzonych mu sprawach ochrony zabytków, należących do właściwości Wojewody [...] realizowane są przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1855/06, niepubl.).

Sąd podziela stanowisko organu, iż odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji jest słuszne. Przedmiotowa nieruchomość znajduje się bowiem na terenie pomnika historii "W. - historyczny zespół miasta z traktem królewskim i W." Z § [...] zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 1994 r. (M. P. nr [...], poz. [...]) wynika, że celem ochrony tego obszaru jest jego zachowanie ze względu na wartości historyczne, artystyczne i autentyczność historycznego układu urbanistycznego. Zgodnie z art. 3 pkt 12 ustawy o ochronie zabytków przez historyczny układ urbanistyczny należy rozumieć przestrzenne założenie miejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg. W przypadku układów urbanistycznych ochronie konserwatorskiej podlegają więc także relacje przestrzenne pomiędzy obiektami zabudowy, w tym linie zabudowy. Historyczne zagospodarowanie działek położonych ul. [...] (dawniej [...]) charakteryzowała ścisła, pierzejowa linia zabudowy, o czym świadczą dołączone do akt zdjęcia. Jak słusznie wskazuje organ, linię tę zachowuje pałac położony na rogu ul. [...] i [...], a także zabudowa narożnika ul. [...] i [...]. Nie została więc w ocenie Sądu naruszona swoboda ocena dowodów, której dotyczy art. 80 k. p. a. Okoliczność, że w pobliżu przedmiotowej nieruchomości istnieją budynki, które nie znajdują się w historycznej, pierzejowej linii zabudowy ul. [...] zdaniem Sądu nie uniemożliwia stanowiska, iż - w świetle wyżej wskazanych przepisów zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 1994 r. oraz ustawy o ochronie zabytków - kolejne budynki powinny być lokalizowane na niezabudowanych dotychczas działkach w historycznej linii zabudowy, zdając sobie oczywiście sprawę z tego, iż w realnie dającej się przewidzieć przyszłości całkowite nawiązanie do dawnej linii zabudowy nie jest możliwe.

Nie można również uznać słuszności zarzutu naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym dotyczącym przedmiotowej działki ew. nr [...] tylko z tej racji, że w innej sprawie dotyczącej innej nieruchomości, a sąsiadującej z terenem przedmiotowej inwestycji, [...] Konserwator Zabytków uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciopiętrowego budynku biurowego. Przedmiotem postępowania jest bowiem zbadanie zgodności z prawem postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2009 r. utrzymującego w mocy postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2008 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji na działce ew. nr [...] w obrębie [...], położonej przy ul. [...] [...] w W. Ewentualne naruszenie prawa w innej sprawie nie ma wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej.

Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).