Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 891/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie: NSA Ewa Makosz - Frymus (spr.) Del. WSA Joanna Wierchowicz Protokolant: referent - stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2005 r. sprawy ze skargi P. S. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]r. nr [...]r. w przedmiocie wydalenia ze służby o d d a l a s k a r g ę /-/J.Wierchowicz /-/M.Dybowski /-/E.Makosz-Frymus


UZASADNIENIE

4/II SA/Po 891/04

U Z A S A D N I E N I E

Komendant Miejski Policji w P. orzeczeniem nr [...]z dnia [...], na podstawie art. 135 "j" ust. 1 pkt 3 i art. 134 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2002 r. nr 7 poz. 58 ze zm.) po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego przeciwko sierż. szt. P. S. - dzielnicowemu Rewiru Dzielnicowych i Sekcji Prewencji Komisariatu Policji P. obwinionemu o to, że w dniu [...]r., będąc wyznaczonym do służby w godzinach od 22,00 do 6,00 dnia następnego, stawił się w Rewirze Dzielnicowych I KP P. o godzinie 22,30 w stanie po użyciu alkoholu, którego zawartość w wydychanym powietrzu wynosiła odpowiednio: I badanie o godz. 22,47 -0,70mg/1, II badanie o godz. 22,58 - 0,71 mg/l i III badanie o godz. 23,24 - 0,69 mg/l, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, uznał sierż. szt. P. S. za winnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wydał orzeczenie o ukaraniu karą dyscyplinarną w postaci wydalenia ze służby.

W uzasadnieniu Komendant Miejski Policji wyjaśnił, że nadkom. P. B. - Naczelnik Sekcji Prewencji KP P., pełniąc w dniu [...]r. w godzinach od 14,00 do 22,00 obowiązki kontrolnego jednostki, stwierdził, że do służby na godzinę 22,00 nie stawił się sierż. szt. P. S.. Do miejsca pełnienia służby - Rewir Dzielnicowych I P. S. zgłosił się o godzinie 22,30 i wyczuwalna była od niego woń alkoholu. Nadkom. B. polecił policjantowi P. S., by poddał się stosowemu badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Badanie przeprowadzono w siedzibie Komisariatu Policji P. w obecności nadkom. P. B., szt. M. T. - kierownika Rewiru II Dzielnicowych i st. post. T.J. dzielnicowego Rewiru IV Dzielnicowych. Przeprowadzone badanie na urządzeniu elektronicznym typu Alkomat A - 2,0 wykazało w powietrzu wydychanym przez P. S. odpowiednio: I badanie o godz. 22,47 - 0,70 mg/l, II badanie o godz. 22,58 - 0,71 mg/l i III badanie o godz. 23,24 - 0,69 mg/l alkoholu.

O zdarzeniu tym natychmiast został powiadomiony Komendant Komisariatu, a P. S. nie został dopuszczony do dalszego pełnienia służby i zwolniony do domu.

Komendant Policji w P. postanowieniem z dnia [...]r. wszczął postępowanie dyscyplinarne wobec P. S. uznając, że jego zachowanie wyczerpało znamiona przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji.

P.S. przyznał się do zachowania opisanego w stawianym mu zarzucie wyjaśniając, że spowodowane ono było problemami rodzinnymi. Z tego powodu, jak podał P. S., między godziną 18,00 a 20,00 wypił w swoim garażu 3 duże piwa i około godz. 20,00 poszedł w kierunku miejsca pełnienia służby. Wiedział, że po spożyciu alkoholu nie mógł podjąć czynności służbowych, ale mimo to udał się do pracy ponieważ nie miał przy sobie telefonu, aby zadzwonić i powiadomić swoich przełożonych. W związku z tym P. S.. postanowił udać się na Rewir R.i powiadomić o wszystkim kontrolnego służby. Komendant Miejski stwierdził, że P. S. nie pomyślał o tym, że o swojej niedyspozycji mógł zawiadomić swojego przełożonego, korzystając z telefonu mieszczącego się w budynku KP P., w pobliżu którego przechodził.

Z tego względu przedstawiony przez P. S. powód, zgłoszenia się w siedzibie Rewiru Dzielnicowych i poinformowanie o niemożności pełnienia służby z powodu nietrzeźwości nie zasługuje na uwzględnienie. Stanowi on formę usprawiedliwienia, a także zrzucenia odpowiedzialności dyscyplinarnej na członków swojej rodziny, którzy według P. S. stali się "powodem" zaistniałej sytuacji.

Organ podał, że P. S. orzeczeniem Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia [...]r. został ukarany karą dyscyplinarną nagany z ostrzeżeniem za naruszenie dyscypliny służbowej w ten sposób, że w dniu [...]r. podczas pełnienia służby w Sekcji Prewencji KP P., wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości, znajdował się w stanie po użyciu alkoholu, którego zawartość w wydychanym powietrzu wynosiła odpowiednio 0,20 mg/l i 0,18 mg/l alkoholu i podejmował w tym stanie czynności zawodowe. Komendant Policji, powołując się na treść art. 134 "h" ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o Policji, wyjaśnił, że popełnienie przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego przed zatarciem wymierzonej mu wcześniej karu dyscyplinarnej, jak również dopuszczenie się naruszenia dyscypliny służbowej po użyciu alkoholu wpływa na zaostrzenie wymiaru orzekanej kary dyscyplinarnej.

Powołując się na zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz uwzględniając okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego następstw dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, Komendant Miejski Policji uznał za uzasadnione wymierzenie P. S. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Mając na uwadze obowiązki jakie niesie za sobą służba w Policji Komendant ocenił postawę P. S. za wysoce karygodną i szczególnie naganną. P. S. jako policjant zobowiązany do przestrzegania obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania powinien być świadomy skutków swojego postępowania i przewidywać konsekwencje swoich czynów. Zdaniem Komendanta P. S.nie może dłużej pozostawać w Policji i negatywnie wpływać na jej ocenę ze strony społeczeństwa. Komendant nie znalazł przesłanek, które uzasadniałyby złagodzenie zastosowanej wobec P. S. kary dyscyplinarnej.

W odwołaniu od orzeczenia nr [...]P. S. zarzucił, iż orzeczenie to narusza przepisy art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji w związku z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i art. 5 ustawy z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji (Dz. U. nr 192 poz. 1873), ponieważ przepis art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji wszedł w życie 29 listopada 2003 r. i nie działa wstecz. Zdaniem odwołującego się zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29.10.2003 r. przepis art. 132 ust. 3 pkt 6 stosuje się "do spraw wszczętych i niezawieszonych przed 30.09.2003 r. oraz do czynów dyscyplinarnych sprzed wejścia w życie ustawy". P. S. stwierdził, że jego czynu z [...]r. z uwagi na brak przepisu prawa określającego naruszenie dyscypliny służbowej nie można uznać jako czyn zabroniony.

Odwołujący poinformował, że po przebytej terapii w Ośrodku Uzaleźnień w O. nie spożywa alkoholu.

Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem nr [...]z [...]., na podstawie art. 135 "n" ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, po rozpatrzeniu odwołania P. S. od orzeczenia nr [...]Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia [...]r. o ukaraniu karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

W uzasadnieniu decyzji Komendant Wojewódzki wyjaśnił, że zgodnie z art. 135 "m" ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, powołana została Komisja do zbadania zaskarżonego orzeczenia. Komisja ta dokonała szczegółowej analizy i oceny zasadności złożonego odwołania oraz zebranych w postępowaniu dyscyplinarnym materiałów.

Odnosząc się do stanowiska P. S., który twierdzi, że w związku z brakiem przepisu prawa określającego naruszenie dyscypliny służbowej, nie można jego czynu traktować jako zabronionego powołana Komisja stwierdziła, że w dniu 29 listopada 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji. Ustawa ta wprowadziła do ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji nowe uregulowania w zakresie odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów. Przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 29 października 2003 r. policjanci, w myśl art. 132 ustawy o Policji, ponosili odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i wykroczenia niezależnie od odpowiedzialności karnej, a na podstawie art. 133 ust. 1 tej ustawy podlegali odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej oraz w innych przypadkach określonych w ustawie.

Powołując się na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2002 r. sygn. K 36/00 Komendant Wojewódzki wyjaśnił, że z dniem 30 września 2003 r. utracił moc art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego z uwagi na jego niezgodność z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Z tym dniem przestały obowiązywać, wydane na podstawie art. 139 ust. 2 cyt. Ustawy przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. regulujące prowadzenie postępowań dyscyplinarnych w stosunku do policjantów. Nie oznaczało to jednak, że wraz z utratą mocy obowiązującej przepisów rozporządzenia przestała istnieć materialno - prawna podstawa odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów. Podstawy takiej nie stanowiły przepisy cytowanego rozporządzenia, ale przepisy powołanego wyżej art. 133 ust. 1 ustawy o Policji. Zatem utrata mocy obowiązującej rozporządzenia z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów nie miała wpływu na istnienie podstawy prawnej ponoszenia odpowiedzialności dyscyplinarnej przez policjantów. Przepis art. 133 ust. 1 ustawy o Policji obowiązywał aż do zmiany jego brzmienia dokonanej przez ustawę o zmianie ustawy o Policji, czyli do 28 listopada 2003 r. i stanowił do tego czasu podstawę odpowiedzialności policjantów za czyny naruszające dyscyplinę służbową.

Komendant Wojewódzki również zaznaczył, że P. S. dopuścił się zarzucanego czynu w okresie odbywania kary nagany z ostrzeżeniem wymierzonej w dniu [...] r. przez Komendanta Miejskiego Policji w P. za to, że w dniu [...]r. podczas pełnienia służby znajdował się w stanie po użyciu alkoholu.

Powołana Komisja, po zbadaniu całości sprawy, potwierdziła zasadność orzeczonej wobec P. S. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, nie znajdując jednocześnie przesłanek, które uzasadniałyby złagodzenie zastosowanej kary. Wymierzona kara jest współmierna do popełnionego przewinienia i stopnia zawinienia oraz uwzględnia wszelkie ustawowe przesłanki wymienione w art. 134 "h" ustawy o Policji.

Organ II instancji podzielił stanowisko Komendanta Miejskiego Policji w P. co do oceny postawy P. S. w związku z przedmiotowym przewinieniem dyscyplinarnym.

Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. S. zarzucił, że orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...]z dnia [...] r. oraz orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w P.nr [...]z dnia [...]. zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 132 ust. 1 pkt 6 i art. 133 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w związku z art. 2 ust. 1 i 4 pkt 3 oraz art. 3 ustawy z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji i art. 42 ust. 1 Konstytucji RP, co miało wpływ na treść orzeczenia.

Ponadto skarżący zarzucił istotne naruszenie art. 134 ust. 1 i art. 135 ust. 1 ustawy o Policji.

W związku ze zgłoszonymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie w całości orzeczenia nr [...]Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz orzeczenia nr [...]Komendanta Miejskiego Policji w P. i o uniewinnienie go od stawianego zarzutu popełnienia naruszenia dyscypliny służbowej ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji gdyż została wydana bez podstawy prawnej.

Skarżący podniósł, że w dniu popełnienia przez niego czynu nie obowiązywał art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji i nie mógł być podstawą jego ukarania w oparciu o art. 3 ust. 1 ustawy o Policji. Natomiast art. 133 ustawy o Policji, w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego miał charakter przepisu kompetencyjnego i nie mógł stanowić podstawy prawnej wymierzenia kary dyscyplinarnej.

Zdaniem skarżącego niedopuszczalne jest powoływanie się na wcześniejsze ukaranie, które na podstawie art. 2 ust. 4 pkt 3 ustawy o zmianie ustawy o Policji uległo zatarciu z mocy prawa po upływie 6 miesięcy, tj. w marcu 2004 r., tuż przed wymierzeniem mu kary dyscyplinarnej w kwietniu 2004 r.

Komendant Wojewódzki w P.w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

P. S. zaskarżył orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nr [...]z dnia [...]r. utrzymujące w mocy orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w P. nr [...]z dnia [...]r. o uznaniu go winnym popełnienia w dniu 14 października 2003 r., przewinienia dyscyplinarnego z art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. nr 7 poz. 58 ze zm.) i ukaraniu karą dyscyplinarną wydalenia ze służby (art. 134 pkt 6 ustawy o Policji).

Orzeczenie o ukaraniu policjanta karą dyscyplinarną za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego ma charakter decyzji administracyjnej w indywidualnej sprawie i podlega kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) w zakresie prawidłowości stosowania przez organ administracji publicznej prawa materialnego i prawa procesowego.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że w dacie popełnienia przez niego przewinienia dyscyplinarnego, tj. [...]r., brak było przepisów prawa określających naruszenie dyscypliny służbowej, co uniemożliwiało uznanie jego czynu za zabroniony.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 października 2002 r. sygn. K 36/00 (Dz. U. z 2002 r. nr 176 poz. 1457) orzekł o niezgodności art. 139 ust. 2 ustawy o Policji, w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego, z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP i określił, że przepis traci moc obowiązującą z dniem 30 września 2003 r. Z chwilą utraty mocy obowiązującej art. 139 ust. 2 utraciło moc obowiązującą, wydane na tej podstawie, rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. z 1998 r. nr 4 poz. 14).

Znowelizowane przepisy dotyczące orzekania w sprawach dyscyplinarnych policjantów weszły w życie z dniem 29 listopada 2003 r. na mocy ustawy z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji (Dz. U. nr 192 poz. 1873).

Nie oznacza to jednak, że w okresie od 1 października 2003 r. do 28 listopada 2003 r. brak było podstaw materialnoprawnych odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów. Jak słusznie wskazał Komendant Wojewódzki Policji w P.przed wejściem w życie nowelizacji ustawy o Policji z dnia 29 października 2003 r., podstawę materialnoprawną odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów za naruszenie dyscypliny służbowej stanowił przepis art. 133 ustawy o Policji.

Dyscyplina służbowa obejmuje powinności policjanta, które między innymi, wynikają z postanowień rozdziału 7 ustawy o Policji ("Obowiązki i prawa policjanta"). Art. 58 ust. 1 stanowi, iż policjant obowiązany jest dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Formuła ślubowania określona została w art. 27 ust. 1 ustawy i zgodnie z jej brzmieniem policjant obowiązany jest, między innymi chronić ustanowiony Konstytucją RP porządek prawny, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, przestrzegać prawa, przestrzegać dyscypliny służbowej, strzec honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać etyki zawodowej. Trybunał Konstytucyjny w cytowanym wyżej wyroku z dnia 8 października 2002 r. podkreślił to, że funkcjonariuszy Policji obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa. Szczególna rola tej grupy zawodowej i jej shierarchizowana struktura wymaga dla jej skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania innych, poza normami prawa karnego i prawa o wykroczeniach, przepisów i zasad. Odnosząc się do istoty postępowania dyscyplinarnego Trybunał Konstytucyjny wskazał, że deontologia takiego postępowania łączy się ze szczególnym charakterem niektórych zawodów, a jej reguły ukierunkowane są, przede wszystkim, na obronę honoru i dobra zawodu.

Uwzględniając zatem datę popełnienia przez skarżącego zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego należy stwierdzić, że materialnoprawną podstawę odpowiedzialności dyscyplinarnej za ten czyn stanowią wyżej przytoczone przepisy. Skarżący stawiając się do pełnienia czynności służbowych, będąc pod wpływem alkoholu, naruszył podstawowe zasady dyscypliny służbowej. Takie zachowanie skarżącego zasługuje na szczególnie negatywną ocenę, tym bardziej, że dopuścił się tego czynu przed zatarciem kary dyscyplinarnej nagany z ostrzeżeniem wymierzonej mu orzeczeniem Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia [...]r, za to, że w dniu [...]r., wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości, znajdował się w czasie pełnienia służby w stanie po użyciu alkoholu.

Wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie dopuścił się naruszenia przepisów o zatarciu kary, powołując się na wymierzoną skarżącemu w dniu [...]karę dyscyplinarną jako okoliczność obciążającą.

Instytucja zatarcia skazania znana jest w polskim systemie prawa od kilkudziesięciu lat (przykładowo art. 111 ustawy z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Dz. U. nr 13 poz. 94 ze zm.; art. 107 k.k.). Z istoty tej instytucji wynika, że zatarcie skazania następuje z mocy prawa po upływie okresu określonego w ustawie od wykonania lub darowania kary. Mając na uwadze racjonalność ustawodawcy, norma wywiedziona z § 37 ust. 1 i ust. 2 oraz § 38 ust. 1, obowiązującego do 30 września 2003 r. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do Policjantów (Dz. U. z 1998 r. nr 4 poz. 14), a od 29 listopada 2003 r. z art. 135 "q" ustawy o Policji zakłada, że do zatarcia skazania w warunkach § 37 ust. 2 rozporządzenia, a obecnie art. 135 "q" dochodzi jedynie, gdy przed okresem określonym w tych przepisach zainteresowany nie popełni nowego czynu podlegającego ukaraniu dyscyplinarnemu.

Zgodnie z art. 2 ust. 4 pkt 3 ustawy nowelizującej z dnia 29 października 2003 r. orzeczona i niezatarta do dnia wejścia w życie tej ustawy kara dyscyplinarna nagany z ostrzeżeniem podlega zatarciu po upływie 6 miesięcy od dnia jej uprawomocnienia, tj. w przypadku skarżącego z końcem marca 2004 r. Zatem skarżący zarzucanego mu w niniejszej sprawie przewinienia dyscyplinarnego dopuścił się przed zatarciem kary dyscyplinarnej wymierzonej mu orzeczeniem z dnia [...]r.

Co prawda organ I instancji błędnie wskazał materialnoprawną kwalifikację zarzucanego skarżącemu przewinienia dyscyplinarnego (art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji), ale organ II instancji w uzasadnieniu swego orzeczenia prawidłowo powołał się na przepisy art. 132 i art. 133 ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia przewinienia.

Zdaniem Sądu, mając na uwadze wyżej przytoczone okoliczności, błędne wskazanie podstawy prawnej zarzucanego skarżącemu przewinienia nie stanowi rażącego naruszenia prawa, które mogłoby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Nie znajduje także uzasadnienia zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 151 ust. 1 ustawy o Policji, który w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją ustawy z dnia 29 października 2003 r. stanowił, że nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 90 dni od dnia otrzymania przez przełożonego wiadomości o popełnieniu przewinienia lub naruszenia dyscypliny służbowej.

Podobne unormowanie zawarł ustawodawca w ust. 3 znowelizowanego art. 135.

Postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu o czyn popełniony w dniu [...]r. zostało wszczęte postanowieniem Komendanta Miejskiego Policji w P.nr [...]z dnia [...]r., co wymagało zastosowania w zakresie przepisów proceduralnych znowelizowanych z dniem 29 listopada 2004 r. przepisów o odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów (Rozdział 10 ustawy o Policji). Wszczęcie postępowania nastąpiło z zachowaniem dziewięćdziesięciodniowego terminu do jego wszczęcia.

Postanowieniem z dnia [...]r. Komendant Miejski Policji, na podstawie art. 135 "h" ust. 3 ustawy o Policji zawiesił postępowanie dyscyplinarne z uwagi na pobyt skarżącego od dnia [...]r. na Oddziale Uzaleźnień w Szpitalu Specjalistycznym MSWiA.

Postępowanie to zostało podjęte postanowieniem Komendanta Miejskiego Policji nr [...]z dnia [...]r.

Zgodnie z art. 135 ust. 4 znowelizowanej ustawy kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia, z tym, że zawieszenie postępowania dyscyplinarnego wstrzymuje bieg tego terminu. Zważywszy na to, że decyzja organu I instancji o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej została wydana w dniu [...]r., a decyzja organu II instancji w dniu [...]r. należy stwierdzić, że został zachowany, określony ustawowo, termin do wydania tych decyzji.

Skarżący zarzucił także naruszenie art. 134 ust. 1 ustawy o Policji twierdząc, że unormowanie to nie może stanowić podstawy jego ukarania. Zarzut ten jest również bezpodstawny ponieważ skarżący powołał się na treść tego przepisu w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją ustawy o Policji z dnia 29 października 2003 r.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji do czynów podlegających odpowiedzialności dyscyplinarnej, a popełnionych przed dniem 29 listopada 2003 r. zastosowanie mają kary dyscyplinarne wymienione w art. 134 w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. Ustawodawca określając w art. 134 katalog kar dyscyplinarnych, obowiązujących od dnia 29 listopada 2003 r. w punkcie 6 tego przepisu wymienił karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Taką też podstawę prawną wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby wskazały organy.

Mając na uwadze powyższe Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które mogłyby mieć wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy i uzasadniałyby uwzględnienie skargi.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.

/-/J.Wierchowicz /-/M.Dybowski /-/E.Makosz-Frymus

Za nieobecnego sędziego

/-/M.Dybowski

KB/