Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1624/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par.4, art. 134 par. 1.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 197 par. 1.
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 2 ust. 3 i 4, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2.
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. [...] P. Spółki z o.o. Sp.k. w Cz. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gl 915/17 w sprawie ze skargi H. [...] P. Spółki z o.o. Sp.k. w Cz. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od H. [...] P. Spółki z o.o. Sp.k. w Cz. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2018 r. oddalił skargę H. [...] P. Sp. z o.o. Sp.k. w Cz. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] sierpnia 2017 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

w wyniku przeprowadzonej w dniu 8 lutego 2016 r. kontroli w lokalu L. C. w R., przy ul. Św. W. [...], będącym w dyspozycji skarżącej spółki ujawniono włączone i gotowe do gry 3 elektroniczne urządzenia do gier: HOT SPOT nr [...], HOT SPOT nr [...], CRAZY nr [...]. Przeprowadzony eksperyment wykazał, że gry urządzane były na urządzeniu komputerowym, miały charakter komercyjny gdyż udział w grze był odpłatny i zawierały element losowości. Każdy z automatów zawierał wrzutniki monet oraz akceptor banknotów. W automatach zainstalowano gry będące symulatorami klasycznych automatów bębnowych i gry karciane. Umożliwiały prowadzenie gier o wygrane rzeczowe w postaci kredytów, które pozwalały na przedłużanie gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także dawały możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Wprawione w ruch bębny zatrzymywały się samoczynnie zaś ich wzajemne ustawienie w momencie zatrzymania było losowe i niezależne od zręczności grającego.

Ustalenia kontroli stały się podstawą decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] lipca 2016 r., którą organ wymierzył skarżącej spółce karę pieniężną w wysokości 24.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Objętą skargą decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wskazał, że gry przeprowadzone w drodze eksperymentu pozwoliły na stwierdzenie, że automaty były urządzeniami elektronicznymi typu video przeznaczonymi do rozgrywania gier losowych - grający nie ma realnego wpływu na to w jakiej konfiguracji zatrzymują się i układają symbole skutkujące wygraną; gry były urządzane w ogólnie dostępnym lokalu, co pozwalało na wyciągnięcie wniosku, iż prowadzone były w celach komercyjnych; wyposażenie urządzeń wskazywało na prowadzenie gier o charakterze komercyjnym - warunkiem ich uruchomienia było zakredytowanie przez grającego wybraną kwotą pieniędzy, za którą grający wykupywał czas gry oraz otrzymywał określoną liczbę punktów kredytowych przeznaczonych na prowadzenie gier; gracz uzyskiwał wygrane rzeczowe w postaci punktów umożliwiających dalszą grę; gry na automatach urządzane były poza kasynem gry, gdyż lokal nie posiadał takiego statusu.

Organ stwierdził, że kwestia własności automatów i urządzającego gry nie budziła wątpliwości i nie była przedmiotem sporu.

Nie budziło również wątpliwości organu, iż w kontrolowanym lokalu były urządzane nielegalnie gry na automatach hazardowych, o których mowa w art. 2 ust. 3 i ust. 4 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 612 ze zm., dalej: u.g.h.), przy czym organ zauważył, że organ I instancji w podstawie prawnej rozstrzygnięcia nie wymienił art. 2 ust. 3, ust. 4, lecz art. 2 ust. 5 ustawy. Fakt ten, zdaniem organu, nie skutkował wadliwością decyzji, gdyż niewątpliwie gry oferowane na automatach Hot Spot były grami hazardowymi, a ich urządzanie nastąpiło z naruszeniem ustawy o grach hazardowych, co w konsekwencji powodowało wymierzenie urządzającemu te gry kary pieniężnej.

Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję wskazał w pierwszej kolejności, że decyzja organu I instancji wydana została przed zmianą przepisów ustawy o grach hazardowych, wobec czego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., wydając swoje rozstrzygnięcie już po dokonanych zmianach (jego decyzja pochodzi bowiem z dnia 17 sierpnia 2017 r., podczas, gdy modyfikacja ustawy o grach hazardowych miała miejsce z dniem 1 kwietnia 2017 r. – art. 12 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 88) - zastosował właściwe przepisy.

Sąd stwierdził, że organ odwoławczy prawidłowo ustalił i stwierdził, że w niebędącym kasynem lokalu L. C. w R. urządzane były gry na objętych decyzją automatach, a urządzającym gry była skarżąca spółka nie posiadająca koncesji na prowadzenie kasyna gry, wymaganego na podstawie art. 6 ust. 1 u.g.h. Na przedmiotowych automatach należących do strony został przeprowadzony eksperyment który wykazał, że strona skarżąca urządzała gry w kontrolowanej lokalizacji na automatach spełniających przesłanki określone w art. 2 ust. 3 i ust. 4 u.g.h., gry miały charakter losowy i komercyjny, co potwierdzały ustalenia zawarte w protokole kontroli.

Odnosząc się do ustaleń faktycznych i ich oceny prawnej Sąd I instancji wskazał na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., sygn. II GPS 1/16 i związanie jej treścią wynikające z art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

W ocenie Sądu, w toku postępowania organy zebrały i rozpatrzyły cały zgromadzony materiał dowodowy zgodnie z przepisami art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 Ordynacji podatkowej. Materiał ten w sposób wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy potwierdził losowy charakter gier urządzanych na spornych automatach.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 p.p.s.a.

H. [...] P. Sp. z o.o. Sp.k. w Cz. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

prawa materialnego:

- art. 2 ust. 3, 4 i 5 ustawy o grach hazardowych poprzez ich błędną wykładnię i wskutek powyższego wskazanie błędnej podstawy prawnej decyzji organu II instancji, tj. wskazanie, iż gry na przedmiotowych urządzeniach to gry ujęte w art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h., tj. gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe podczas gdy z opisu przeprowadzonego eksperymentu wynika, iż na przedmiotowych urządzeniach nie ma możliwości uzyskania wygranych rzeczowych lub pieniężnych (pomimo stwierdzenia w protokole kontroli w wynikach eksperymentu, iż grający nie ma możliwości uzyskania wygranych pieniężnych, lecz istnieje możliwość osiągnięcia wygranej rzeczowej w postaci wygranych punktów powodujących przedłużenie czasu gry) przy jednoczesnym ustaleniu przez organ I instancji, iż gry na przedmiotowych automatach to gry ujęte w art. 2 ust. 5 u.g.h., a zatem gry, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej;

- art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 r. poprzez jego błędną wykładnię i wskutek powyższego uznanie, iż zasadne jest nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 24.000,00 zł. na podstawie w/w normy prawnej w brzemieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 r. (obowiązującym w dniu kontroli) podczas gdy decyzja organu II instancji została wydana w dniu 17 sierpnia 2017 r., a zatem po nowelizacji art. 89 u.g.h. która weszła w życie w dniu 1 kwietnia 2017 r. na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz.88), która nie zawiera przepisów intertemporalnych dotyczących art. 89 u.g.h., a organ II instancji nie uzasadnił dlaczego zastosował art. 89 u.g.h. w brzmieniu sprzed nowelizacji;

prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy podatkowe art. 120 § 1, 121 § 1 i 122, a także w zw. z art. 180 oraz w zw. z art. 187 i 188, a także 197 Ordynacji podatkowej, w sytuacji gdy naruszenie w/w przepisów Ordynacji podatkowej miało zasadniczy wpływ na wynik sprawy albowiem sprowadzało się do przeprowadzenia postępowania podatkowego w sposób sprzeczny z przepisami prawa oraz w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, tj. bez podjęcia wszystkich działań niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także beż przeprowadzenia wszystkich dowodów mogących mieć znaczenie w sprawie, w szczególności bez przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego i oparcie całości ustaleń na podstawie eksperymentu i wskutek powyższego:

- wskazanie błędnej podstawy prawnej decyzji organu II instancji, tj. wskazanie, iż gry na przedmiotowych urządzeniach to gry ujęte w art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h., tj. gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe podczas gdy z przeprowadzonego eksperymentu wynika, iż na przedmiotowych urządzeniach nie ma możliwości uzyskania wygranych rzeczowych lub pieniężnych;

- wskazanie w podstawie prawnej decyzji organu I instancji, iż gry urządzane na przedmiotowych automatach to gry w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h., a zatem gry, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, z jednoczesnym wskazaniem przez organ II instancji, iż gry na przedmiotowych urządzeniach to gry ujęte w art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h., tj. gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe;

- oparcie ustaleń poczynionych przez organy podatkowe na eksperymencie poczynionym przez funkcjonariuszy ówczesnego Urzędu Celnego, z których wynika, iż grający nie ma możliwości uzyskania wygranych pieniężnych, lecz istnieje możliwość osiągnięcia wygranej rzeczowej w postaci wygranych punktów powodujących przedłużenie czasu gry podczas gdy w czasie eksperymentu nie uzyskano wygranej rzeczowej co wynika z opisu przeprowadzonego eksperymentu w protokole kontroli z dnia 11 lutego 2016 r.;

- wymierzenie kary pieniężnej na podstawie ustaleń poczynionych wyłącznie na podstawie eksperymentu podczas gdy stwierdzenie czy przedmiotowe urządzenia są automatami do gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, tj. czy gry mają charakter losowy lub zawierają element losowości może być ustalone wyłącznie przez podmiot posiadający w tym względzie odpowiednią wiedzę i wiadomości specjalne, co de facto zezwala organom podatkowym na nieprecyzyjnie określenie charakteru gier, a takie działanie narusza zasadę zaufania do organów podatkowych, a także zasadę legalności działania organów podatkowych tym bardziej, że powyższe ma istotne znaczenie w zakresie braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego oraz braku precyzyjnego określenia charakteru gier na przedmiotowych urządzeniach i oparcie się wyłącznie na wynikach eksperymentu, którego ustalenia są sprzeczne i zostały niewłaściwe i odmiennie ocenione przez organ I i II instancji;

- 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów skarżącej ujętych w skardze z dnia 28 września 2017 r. dotyczących zarzut naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez wskazanie błędnej podstawy prawnej decyzji organu II instancji, tj. wskazanie, iż gry na przedmiotowych urządzeniach to gry ujęte w art. 2 ust. 3 i 4, tj. gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe podczas gdy z przeprowadzonego opisu eksperymentu ujętego w protokole kontroli z dnia 11 lutego 2016 r. wynika, iż na przedmiotowych urządzeniach nie ma możliwości uzyskania wygranych rzeczowych lub pieniężnych.

Podnosząc te zarzut skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie decyzji organów obu instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w G. do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Strona wniosła ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt III SA/GL 529/16 na okoliczność zasadności uchylenia decyzji organu podatkowego w przypadku nieprawidłowego określenia charakteru gier na automatach i dokonania błędnej subsumcji niewłaściwej oceny ustaleń pranych eksperymentów.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu.

Mając na uwadze treść postawionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegać będą zarzuty naruszenia przepisów postępowania albowiem kontrola prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych i przyjętego przy wyrokowaniu stanu sprawy rzutować będzie na ocenę prawidłowości zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego i przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli zaskarżonych decyzji organów administracji publicznej.

Zauważyć w tym miejscu należy, że pierwszy z zarzutów naruszenie przepisów procesowych pomieszczony w tiretach od 1 do 3, w swej istocie zmierza do wytknięcia okoliczności podania różnych podstaw prawnych w decyzjach organów I i II instancji w zakresie zaszeregowania pod definicję gier na automatach ustalonego w toku kontroli stanu faktycznego sprawy i przyjętego przez organy przy jej rozstrzyganiu. De facto tak sformułowany zarzut nie jest stricte zarzutem naruszenia przepisów postępowania lecz jest zarzutem błędnego zastosowania prawa materialnego.

Do podważenia ustaleń faktycznych sprawy poddanych kontroli Sądu I instancji zmierzają natomiast dwa pozostałe zarzuty zawarte w tiretach czwartym i piątym. W ich ramach, z uwzględnieniem części wstępnej zarzutu, kasator wywodzi zaakceptowanie postępowania administracyjnego przeprowadzonego z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej, dotyczących postępowania dowodowego, których efektem było niepełne zgromadzenie przez organy materiału dowodowego, w tym przede wszystkim, najistotniejszego zdaniem strony, dowodu z opinii biegłego na okoliczność charakteru gier dostępnych na poddanych kontroli automatach.

Z ustaleń poczynionych w toku kontroli i przeprowadzonych w jej trakcie eksperymentów (gier kontrolnych), zaakceptowanych przez Sąd I instancji, wynikało między innymi, że na obydwu automatach grający nie miał możliwości uzyskania wygranych pieniężnych, ale istniała możliwość osiągnięcia przez niego wygranej rzeczowej w postaci punktów przedłużających czas gry. Oferowane na urządzeniach gry miały natomiast charakter losowy z uwagi na okoliczność, iż wynik pojedynczej gry był niezależny od gracza – nie miał on żadnego wpływu na wynik – i decydował o nim wyłącznie algorytm gry inicjowany przy uruchomieniu.

Odnosząc te ustalenia do omawianego zarzutu skargi kasacyjnej wskazać należy, że art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, przewiduje możliwość powołania przez organ biegłego w celu wydania opinii w sytuacji gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Wiadomości specjalne to niewątpliwie wiadomości, których nie posiadają pracownicy organów podatkowych, przy czyn nie może to być wiedza powszechnie dostępna i łatwa do opanowania.

Mając powyższe na uwadze uznać należy za prawidłowe stanowisko organu, że w sprawie nie był wymagany dowód z opinii biegłego na okoliczność charakteru gier dostępnych na poddanych kontroli urządzeniach. Ten bowiem ustalony został w wyniku eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy służby celnej, którzy jednoznacznie stwierdzili, że gry na automatach miały charakter losowy zaś same automaty nie oferowały wygranych pieniężnych lecz istniała możliwość uzyskania wygranej rzeczowej w postaci wygrania punktów przedłużających rozgrywkę.

Oceny tej nie zmienia, podnoszona w motywach skargi kasacyjnej okoliczność, że w wyniku rozegrania pięciu gier na każdym z automatów nie uzyskano żadnej wygranej. Mając na uwadze fakt, że automaty nie oferowały wygranych pieniężnych zaś gry miały charakter losowy, bo oparty na określonym algorytmie, nie istniała możliwość uzyskania po "zgraniu" wszystkich punktów do zera żadnej wygranej. Jedyną możliwość jaką dawały sporne automaty było przedłużenie czasu gry, co zostało stwierdzone w toku eksperymentu i znalazło swoje odzwierciedlenie w protokole kontroli.

Zauważyć również należy, że strona w toku postępowania nie przedstawiła dowodów wskazujących na brak możliwości uzyskania wygranej rzeczowej, a więc dowodu negującego ustalenia organów na podstawie, których skontrolowane urządzenia sklasyfikowane zostały jako automaty go gier w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych.

Niepodważony stan faktyczny sprawy powodował, że organ odwoławczy trafnie zaklasyfikował dostępne na ujawnionych podczas kontroli urządzeniach gry, jako gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 4 ustawy o grach hazardowych, które to przepisy określają, że grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości (ust. 3), zaś wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (ust 4).

Bez istotnego wpływu pozostaje, podnoszona w ramach rozpoznawanego zarzutu, okoliczność wskazania w podstawie prawnej decyzji przez organ I instancji art. 2. ust. 5 ustawy o grach hazardowych, albowiem wadliwość ta została usunięta przez organ odwoławczy, który jak już wskazano, prawidłowo zaklasyfikował, w oparciu o ustalenia kontroli, urządzane przez stronę w poddanym kontroli lokalu gry, jako gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 4 powołanej ustawy.

Za nietrafny uznać również należy zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się przez Sąd I instancji do zarzutów ujętych skardze.

Zgodnie bowiem z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzygając sprawę nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Fakt nieodniesienia się do kwestii podstawy prawnej decyzji organu I instancji przez Sąd I instancji nie miał wpływu na trafność dokonanej kontroli sądowoadministracyjnej rozstrzygnięć organów. Z motywów objętego skargą kasacyjną wyroku wynika bowiem, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. dokonał kontroli rozstrzygnięcia organu odwoławczego w aspekcie regulacji zawartych w art. 2 ust. 3 i 4 ustawy o grach hazardowych (str.12-13 wyroku), która to podstawa prawna została niewadliwie ustalona i zastosowana przez organ II instancji w stanie faktycznym sprawy.

Powyższe rozważania czynią również niezasadnym zarzut pomieszczony w tiret pierwszym zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych poprzez jego błędną wykładnię i uznanie przez Sąd I instancji, że zasadnie nałożono na skarżącą karę w wysokości 24.000,00 zł. na podstawie przepisów w brzemieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 r., obowiązującym w dniu kontroli, podczas gdy decyzja organu II instancji została wydana w dniu 17 sierpnia 2017 r., po nowelizacji art. 89 u.g.h., wskazać należy na trafne stanowisko Sądu I instancji zawarte na wstępie wywodów merytorycznych uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz organu w odpowiedzi na skargę kasacyjną, które najogólniej ujmując zamierzały do wykazania, że w przypadku nowelizacji ustawy przy braku przepisów intertemporalnych w odniesieniu do nowelizowanych przepisów, zastosowanie mają regulacje ustawy obowiązujące w dacie urzeczywistnienia się stanu faktycznego wywołującego skutki prawne.

Wobec tego, co słusznie stwierdził Sąd I instancji, zastosowanie w przedmiotowej sprawie miały przepisy ustawy o grach hazardowych obowiązujące w dacie przeprowadzenia kontroli, podczas której ujawniono działalność w postaci urządzania gier na automatach poza kasynem gry, a więc art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 wymienionej ustawy w brzmieniu: karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry; wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 wynosi 12.000 zł od każdego automatu.

Mając powyższe na względzie, uznając skargę kasacyjną za nieuzasadnioną, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekła jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach, na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), postanowiono jak w punkcie 2 sentencji wyroku.