Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 32/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2022-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 2, art. 14 ust. 1, art. 49 ust. 1 pkt 3, art. 49 ust. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1212
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 403 poz 18 art. 7 ust. 5 lit. a
law: Dyrektywa 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) (Tekst mający znaczenie dla EOG)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Protokolant Marta Gajowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 15 października 2021 r., nr SKO.40.1908.2021.dr w przedmiocie odmowy wymiany angielskiego prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Po rozpoznania wniosku M. K. (zwanego dalej skarżącym) z dnia 23 lutego 2021 r. o wymianę angielskiego prawa jazdy, Starosta Powiatu Brzeskiego decyzją z dnia 12 maja 2021 r., nr KD.5430.1.209.2021.SS, odmówił wymiany angielskiego prawa jazdy kat. B, B1, f, k, p, nr [...] (winno być: [...] - dopisek Sądu), wydanego w dniu 8 grudnia 2010 r. przez Driver and Vehicle Licensing Agency UK (dalej w skrócie: DVLA) na dokument wydany przez Starostę Brzeskiego. Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1268, z późn. zm.; na dzień wydania zaskarżonej decyzji: Dz. U. z 2021 r. poz. 1212), zwanej dalej ustawą. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w toku postępowania wyjaśniającego uzyskał dokument potwierdzający autentyczność zagranicznego prawa jazdy oraz orzeczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez skarżącego pojazdami. Uzyskał też potwierdzenie zdania przez skarżącego egzaminu w Wielkiej Brytanii. Poza tym organ wyjaśnił, że skarżący posiadał prawo jazdy kategorii B, nr [...], nr druku [...], wydane w dniu 2 września 2003 r. przez Starostę Brzeskiego, które - jak wcześniej oświadczył - zostało zgubione, a uprawnienia zostały cofnięte w związku z orzeczonym zakazem prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat - wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...], sygn. akt [...], tj. od dnia 30 maja 2007 r. do dnia 30 maja 2010 r. Następnie organ podniósł, że stosownie do art. 49 ust. 1 pkt 3 ustawy skarżący, aby odzyskać utracone uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B, musi poddać się sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie następujących przepisów:

- art. 104 w zw. z art. 107 K.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy co do istoty, w drodze decyzji, polegające na wydaniu orzeczenia w sprawie, która nie była przedmiotem wniosku;

- art. 14 ust. 1 ustawy poprzez odmowę wymiany angielskiego prawa jazdy wnioskodawcy na polskie prawo jazdy odpowiedniej kategorii, wydane przez Starostę Powiatu Brzeskiego, mimo braku podstaw do takiej decyzji procesowej;

- art. 49 ust. 1 pkt 3 ustawy poprzez ich zastosowanie w sprawie mimo faktu, że wnioskodawca nie ubiegał się o: przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym cofniętego na okres przekraczający rok lub cofniętego w związku z utratą kwalifikacji; zwrot zatrzymanego prawa jazdy, którego był pozbawiony na okres przekraczający rok.

W związku z tymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego "postanowienia" i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że we wniosku domagał się wymiany posiadanego brytyjskiego prawa jazdy na prawo jazdy polskie. Powołał się na dwie dyrektywy unijne, które jako zasadę wprowadzają obowiązek wzajemnego uznawania praw jazdy wydawanych przez państwa członkowskie. Przy czym zakazują one badania, czy kierowca spełnił warunki do otrzymania uprawnień w innym państwie, zaś w orzecznictwie przyjmuje się, że zakaz ten dotyczy także możliwości ubiegania się o dokument przez osobę, której uprawnienia zostały cofnięte np. decyzją administracyjną. Skarżący przypominał, że uzyskał zagraniczne prawo jazdy w Wielkiej Brytanii już po upływie okresu cofnięcia uprawnień w związku z wyrokiem karnym zapadłym w Polsce i skoro umiejętności wnioskodawcy zostały pozytywnie zweryfikowane przez inne państwo unijne, albowiem zdał egzamin i uzyskał tam prawo jazdy, to okoliczność ta nie może być kwestionowana przez organy polskie. Dalej wywodził, że nie ubiegał się o rozstrzygnięcie na podstawie art. 49 ust. 1 pkt 3 ustawy, lecz na podstawie art. 14 ust. 1 tejże ustawy i spełnił przesłanki z tego ostatniego przepisu.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu (dalej zwane: Kolegium lub SKO), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło w ten sposób, że odmówiło skarżącemu wymiany angielskiego prawa jazdy kategorii B, nr [...], (winno być: [...] - dopisek Sądu), wydanego przez DVLA w dniu 8 grudnia 2010 r., na dokument wydany przez Starostę Brzeskiego.

W uzasadnieniu decyzji SKO podzieliło ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji i wywodziło, że skarżący posiada uprawnienie do kierowania pojazdami - polskie prawo jazdy kategorii B, nr [...] (winno być: [...] - dopisek Sądu) wydane przez Starostę Brzeskiego bezterminowo. Natomiast na mocy wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] (winno być: [...]. - dopisek Sądu) orzeczono wobec niego m.in. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, a konsekwencją tego orzeczenia było zatrzymanie stronie ww. dokumentu prawa jazdy potwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdami. Tym samym skarżący nie utracił nabytego w Polsce uprawnienia do kierowania pojazdami i jego prawo jazdy jest nadal ważne, lecz nie może on z tego uprawnienia korzystać i stan ten będzie trwał do chwili spełnienia warunków do odzyskania prawa jazdy. Zdaniem SKO kierowca posiadający ważne polskie prawo jazdy, które zostało mu cofnięte i który po upływie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych uzyskał zagraniczne prawo jazdy, nie może skorzystać z uprawnienia określonego w art. 14 ust. 1 ustawy. Dlatego organ pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że w tym zakresie obowiązuje art. 49 ust. 1 pkt 3 ustawy. Dalej Kolegium podzieliło pogląd orzecznictwa sądowego, wedle którego aby ubiegać się o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami na terytorium RP strona musi spełnić wymogi określone w polskich - a nie zagranicznych - przepisach prawa. Takie wymogi wynikają właśnie ze wskazanego przez organ pierwszej instancji art. 49 ust. 1 pkt 3 ustawy. W realiach sprawy jest to egzamin państwowy sprawdzający kwalifikacje (art. 49 ust. 2 ustawy), co wyklucza w świetle przyjętej wykładni - także w ujęciu systemowym - zastosowanie w podobnej sytuacji art. 14 ust. 1 ustawy. Odnośnie do przywołanej w odwołaniu dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (Dz. Urz. WE L 237, s. 1, ze zm.) oraz zastępującej ją dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz. Urz. UE L 403, s. 18) i wynikającej z nich zasady uznawania praw jazdy wydawanych przez państwa członkowskie, SKO zauważyło, że akty te podkreślają w swoich regulacjach, iż w trosce o bezpieczeństwo ruchu drogowego państwa członkowskie mają możliwość stosowania własnych przepisów krajowych w zakresie cofnięcia, zawieszenia, przedłużenia okresu ważności i unieważnienia praw jazdy w stosunku do wszystkich posiadaczy praw jazdy, którzy mają miejsce zamieszkania na ich terytorium. Zaznaczyło również, że organ pierwszej instancji nie kwestionował ani nie podważał ważności prawa jazdy uzyskanego w Wielkiej Brytanii. Natomiast odwołujący posiada już krajowe prawo jazdy, a zatem uwzględnienie wniosku o wymianę prawa jazdy w trybie art. 14 ust. 1 ustawy spowodowałaby naruszenie art. 4 ust. 2 ustawy. Końcowo dostrzegło Kolegium, że wniosek skarżącego dotyczył wyłącznie wymiany prawa jazdy kat. B, nr [...] (winno być:[...] - dopisek Sądu), wydanego przez DVLA w dniu 8 grudnia 2010 r. - na dokument wydany przez Starostę Brzeskiego i w takim też zakresie organ pierwszej instancji wszczął postępowanie. Z tego względu należało uchylić decyzję organu pierwszej instancji w całości i orzec zgodnie z zakresem prowadzonego postępowania administracyjnego.

W skardze na powyższą decyzję skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił naruszenie prawa materialnego w postaci art. 14 ust. 1 ustawy poprzez odmowę wymiany angielskiego prawa jazdy wnioskodawcy na polskie prawo jazdy odpowiedniej kategorii wydane przez Starostę Powiatu Brzeskiego, mimo braku podstaw do takiej decyzji procesowej, podczas gdy wnioskodawca spełnił wszystkie przesłanki do wymiany angielskiego prawa jazdy na polskie prawo jazdy. Na tej podstawie wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi skarżący podniósł, że SKO powołało się na orzeczenia sądów administracyjnych zapadłych na podstawie stanów faktycznych nieprzystających do niniejszej sprawy. Nie zgodził się z rozstrzygnięciem Kolegium, uznając za aktualne argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Akcentował, że utracone w Polsce uprawnienia do kierowania pojazdami już odzyskał, uzyskując prawo jazdy na terenie Wielkiej Brytanii. Co do sposobu rozumienia art. 14 ust. 1 ustawy odwołał się do dwóch orzeczeń sądów administracyjnych - o sygn. akt II SA/Bd 17/20 i III SA/Gd 515/19. Powołał się również na informację z Ministerstwa Rozwoju, Pracy i Technologii.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń (poza stwierdzonymi przez Sąd błędami dotyczącymi oznaczenia niektórych numerów i dat dokumentów, co zostanie szerzej omówione w końcowej części uzasadnienia) znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organów stanowiły przepisy cyt. wyżej ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, nadal zwanej ustawą. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów składającym się z pojazdu silnikowego i przyczepy lub naczepy jest prawo jazdy wydane w kraju (pkt 1 lit. a), jak również wydane za granicą krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym (pkt 2 lit. c). Przy czym art. 4 ust. 2 ustawy stanowi, że kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Przepis ten nie dotyczy międzynarodowego prawa jazdy oraz krajowego prawa jazdy osoby, o której mowa w art. 10 ust. 3.

W niniejszej sprawie z materiału dokumentacyjnego sprawy wynika, że skarżący posiada polskie prawo jazdy kategorii B, nr [...], wydane przez Starostę Brzeskiego bezterminowo. Z prawa jazdy tego skarżący nie może jednak korzystać z uwagi na orzeczony przez Sąd Rejonowy w B. wyrokiem z dnia [...]. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat i w związku z tym zatrzymanie dokumentu prawa jazdy potwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdami. Natomiast warunkiem zwrotu zatrzymanego prawa jazdy jest - stosownie do art. 49 ust. 1 pkt 3 ustawy - uprzednie sprawdzenie kwalifikacji skarżącego w formie egzaminu państwowego. Jak wynika z akt sprawy, skarżący tego obowiązku jednak nie dopełnił.

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd prezentowany przez tut. Sąd (wyrok WSA w Opolu z dnia 16 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Op 517/21 dostępny, jak wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu, na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl), że przez posiadanie prawa jazdy należy rozumieć takie sytuacje, w których prawo jazdy nie jest w danym momencie ważne, ale po spełnieniu przewidzianych prawem okoliczności jego ważność może zostać ponownie przywrócona. Taka sytuacja zachodzi w przypadku skarżącego, który w dalszym ciągu posiada polskie prawo jazdy, lecz chcąc je odzyskać, musi spełnić przewidziane prawem przesłanki określone w art. 49 ustawy. Dopóki zatem skarżący powyższych wymogów nie spełni i nie uzyska pozytywnego wyniku z egzaminu państwowego, to nie może prowadzić pojazdów samochodowych na terytorium Polski.

Słusznie zatem uznało Kolegium, że w sytuacji skarżącego, który posiada już polskie prawo jazdy, nie może znaleźć zastosowania przepis art. 14 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem osoba posiadająca ważne krajowe prawo jazdy wydane za granicą może, na swój wniosek, otrzymać prawo jazdy odpowiedniej kategorii, za opłatą, o której mowa w art. 10 ust. 1, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, po zwrocie zagranicznego dokumentu organowi wydającemu prawo jazdy. Jeżeli prawo jazdy wydane za granicą nie jest określone w konwencjach o ruchu drogowym, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b, dodatkowym warunkiem otrzymania polskiego prawa jazdy jest złożenie z wynikiem pozytywnym części teoretycznej egzaminu państwowego i przedstawienie uwierzytelnionego tłumaczenia zagranicznego dokumentu. Warunek ten nie dotyczy krajowego prawa jazdy wydanego w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Stanowisko Kolegium znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym trafnie przyjmuje się, że konsekwencją zasady wynikającej z art. 4 ust. 2 ustawy jest to, iż kierowca posiadający ważne polskie prawo jazdy, które zostało mu zatrzymane w związku z kierowaniem samochodem w stanie nietrzeźwości i który w tym czasie uzyskał zagraniczne prawo jazdy nie może skorzystać z uprawnienia określonego w art. 14 ust. 1 ustawy. Przyjęcie odmiennego stanowiska w tej kwestii doprowadziłoby bowiem do naruszenia prawa, tj. art. 4 ust. 2 ustawy. Nadto umożliwiałoby odzyskanie uprawnień do prowadzenia pojazdów wbrew dyspozycji art. 49 ust. 1 pkt 3 ustawy, tj. bez sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami, czym stwarzałoby zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zastosowanie art. 14 ust. 1 ustawy do kierowcy, który posiada ważne polskie prawo jazdy skutkowałoby obejściem wymogów, które musi spełniać kierowca, aby odzyskać zatrzymane prawo jazdy (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 411/15). Sąd podziela też pogląd prezentowany przez NSA w wyroku z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1317/15, wedle którego pojęcie "posiadania" użyte w art. 14 ust. 1 ustawy należy rozumieć jako istnienie w obrocie prawnym jednego ważnego krajowego prawa jazdy przypisanego określonej osobie, bez względu na to czy osoba ta może w danej chwili korzystać z uprawnień wynikających z tego prawa jazdy. Zatrzymanie prawa jazdy w związku z wyrokiem sądu i brak możliwości korzystania z niego wobec niespełnienia warunków do odzyskania tego dokumentu nie wypełnia przesłanki nieposiadania ważnego polskiego prawa jazdy. Podmiot, który uzyskał prawo jazdy i nie może z niego korzystać z uwagi na cofnięcie uprawnień nie może skutecznie domagać się wydania kolejnego polskiego prawa jazdy w zamian za oddanie zagranicznego ważnego prawa jazdy. Z powyższych względów nie budzi wątpliwości Sądu, że wydanie skarżącemu prawa jazdy na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy oznaczałoby niedozwolone obejście warunków stawianych osobie, której cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B, wynikających z przepisów 49 ust. 1 pkt 3 ustawy, a dodatkowo stanowiłoby naruszenie art. 4 ust. 2 ustawy.

Wbrew zarzutom skargi stanowisko Kolegium nie narusza także przepisów cyt. już wyżej dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy. Przepis art. 7 ust. 5 lit. a tej dyrektywy wprost bowiem wprowadza zakaz posiadania więcej niż jednego prawa jazdy. Jednocześnie z przepisów omawianej dyrektywy wynika, że nadawanie uprawnienia do kierowania pojazdami, wydawanie dokumentu prawa jazdy, zawieszanie, cofanie tego uprawnienia jest zastrzeżone do kompetencji organów państw członkowskich, które są natomiast zobowiązane do wzajemnego uznawania prawa jazdy, co wynika z pkt 15 dyrektywy, zgodnie z którym w trosce o bezpieczeństwo ruchu drogowego państwa członkowskie powinny mieć możliwość stosowania własnych przepisów krajowych w zakresie cofnięcia, zawieszenia, przedłużenia okresu ważności i unieważnienia praw jazdy w stosunku do wszystkich posiadaczy praw jazdy, którzy mają miejsce zamieszkania na ich terytorium (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1602/19).

W ocenie Sądu skarżący, aby uzyskać zwrot zatrzymanego prawa jazdy, musi spełnić wymogi określone w polskich - a nie zagranicznych - przepisach prawa. Dlatego bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest podnoszona przez skarżącego okoliczność, że legalnie otrzymał angielskie prawo jazdy, spełniając wymogi niezbędne do jego uzyskania na terenie Wielkiej Brytanii. W realiach kontrolowanej sprawy uwzględnienie żądania skarżącego powodowałoby obejście prawa polskiego i w istocie polegałoby na zwrocie zatrzymanego polskiego prawa jazdy, pomimo niespełnienia przez skarżącego warunku z art. 49 ust. 2 w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 3 ustawy.

W świetle przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych Sąd za niezasadne uznał więc zarzuty i oczekiwania skarżącego. Niewątpliwie organ przeprowadził postępowanie z zachowaniem trybu przewidzianego w przepisach ustawy. W efekcie stwierdzić należy, że oceniana decyzja Kolegium nie narusza przepisów prawa materialnego. Nie doszło również do naruszenia przepisów prawa procesowego w zakresie ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia oraz jego oceny, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Jednocześnie Sąd stwierdził, że decyzja organu odwoławczego zawiera błędy w oznaczeniu numerów dokumentów posiadanych przez skarżącego praw jazdy oraz daty wyroku SR w B. Jednakże, zdaniem Sądu, zaistniałe błędy mieszczą się w zakresie pojęcia oczywistej omyłki, podlegającej sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 K.p.a. Wykazane wyżej błędy nie są natomiast istotne z punktu widzenia samego rozstrzygnięcia. Stwierdzić zatem należy, że zaskarżona decyzja, pomimo iż obarczona była omyłkami, to ich zaistnienie ze względu na charakter omyłek oczywistych nie wpłynęło w żaden istotny sposób na prawidłowość wydanej przez organ odwoławczy decyzji. Z tego względu Sąd stwierdził, iż omawiane uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy bowiem rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", 6. wydanie, wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., s. 843). Innymi słowy uchylenie decyzji z powodu uchybienia przepisom procesowym w zakresie ujawnionych błędów w oznaczeniu numerów i dat dokumentów w realiach rozpoznawanej sprawy w istocie nie wpłynęłoby na zmianę dokonanych przez organ odwoławczy prawidłowych ustaleń faktycznych i prawnych, a tym samym na zmianę treści decyzji. Poza tym Sąd nie dostrzegł z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.