Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 2244/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwia Zapalska Sędziowie NSA Gabriela Gorzan(spr) NSA Maria Skwierzyńska Protokolant st.sekr.sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2004 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "A" s.c. G.W. i S.W. na decyzję Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do września 2001 roku o d d a l a s k a r g ę /-/G.Gorzan /-/S.Zapalska /-/M.Skwierzyńska


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. określającą spółce cywilnej "A" Przedsiębiorstwo G.W. i S.W. w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do września 2001 r.

- kwoty zwrotu różnicy za każdy miesiąc, z wyjątkiem kwietnia, powyższego

okresu,

- zobowiązanie podatkowe za miesiąc kwiecień 2001 roku,

- zaległość w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca

2001 r.

a nadto ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 30 % zawyżenia zwrotu podatku za każdy miesiąc powyższego okresu – od stycznia do września 2001 r. oraz 30 % zaniżenia zobowiązania za kwiecień 2001 roku.

Za podstawę prawną rozstrzygnięcia organu I instancji przyjęto art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 53 § 1, 4 i 5 i art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 10 ust. 2, art. 18 ust. 1"a", art. 27 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50 ze zm.), natomiast podstawą faktyczną rozstrzygnięcia stało się w przedmiocie objętym sporem w sprawie ustalenie w wyniku kontroli podatkowej, że:

- spółka cywilna "A" w objętym kontrola okresie stosowała stawkę 3%

podatku VAT na meble tapicerowane: fotel "A" i wersalka "A" posługując się atestami Komisji Artystycznej i Etnograficznej w P. z dnia [...].09.2000 r. wydanymi dla przedsiębiorstwa "B"– K., ul. [...] na okres do [...].09.2001 r., na wniosek tej firmy;

- atesty Krajowych Komisji Artystycznych i Etnograficznych poświadczają zaliczenie wyrobów, na które zostały wydane, do wyrobów rękodzieła ludowego i artystycznego;

- podstawą wydania atestów były projekty autorskie profesorów ASP z dokumentacją techniczną, ręczne wykonanie zdobień, nowatorskie rozwiązania elementów drewnianych co stwierdziła w piśmie z dnia [...].04.2002 r. Fundacja "C" w W.

- spółka cywilna "A" G. i S.W. powstała [...].12.2000 r.; S.W. wniósł do niej tytułem wkładu wzory zdobnicze mebli opiniowane przez Krajową Komisję Artystyczną i Etnograficzną Fundacja "C", tj. wzory wersalki i fotela o nazwie "A"

- firma przedsiębiorstwo "B" S.W. była odrębnym podmiotem gospodarczym i podatkowym.

W myśl art. 18 ust. 1 "a" ustawy o VAT dla towarów wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy stawka podatku wynosi 3 %. W pozycji 8 załącznika nr 1 do ustawy wymienia się wyroby rękodzieła ludowego i artystycznego atestowane przez krajowe komisje artystyczne i etnograficzne SWW 2882, z wyłączeniem wyrobów SWW 2882-11 do 13.

W ocenie organów podatkowych obu instancji kontrolowana spółka nie posiadała atestów na wersalkę i fotel "A" w okresie od stycznia do [...].09.2001 r., wobec czego nie mogła stosować na produkowane przez siebie powyższe wyroby stawki 3 %, lecz stawkę 22 % od kwoty należnej, wynikającej z faktu sprzedaży. Biorąc powyższe za podstawę organ podatkowy skorygował deklarowane przez spółkę każdego miesiąca powyższego okresu rozliczenie podatku należnego, naliczonego, wysokości dokonanych zwrotów podatku, a nadto ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe.

Ustalenie zakresu obowiązywania atestu wymaga zwrócenia uwagi na jego treść. W przedmiotowych atestach wyraźnie i jednoznacznie zapisano, że atest przyznaje się dla wyrobu rękodzieła ludowego i artystycznego o określonych cechach, wśród których wymieniono producenta, wykonawcę.

Skoro atest przyznaje się dla wyrobu m.in. wytwarzanego przez określonego w nim producenta, wykonawcę – to atest ten dotyczy tylko i wyłącznie wskazanego w nim wyrobu wytwarzanego jedynie przez danego producenta.

Organy podatkowe stoją na stanowisku, że istotne jest kryterium przedmiotowo-podmiotowe (co wynika z treści samego atestu) dla oceny, jakie wyroby uznać można za atestowane. Kwestia tożsamości mebli jest w tej sytuacji bez znaczenia.

Fundacja "C" w W. jest jednostką, której zarząd tworzy przyznające atesty krajowe komisje artystyczne i etnograficzne, w udzielonym wyjaśnieniu z dnia [...].07.2002 r. stwierdziła, że:

- z atestu, który dotyczy konkretnego wyrobu korzystać może wyłącznie jego

właściciel – podatnik, tj. wytwórca lub wnioskodawca wpisany odpowiednio w ateście,

- jeżeli dany wyrób wykonywany jest przez szereg wytwórców, każdy z nich, jeżeli chce korzystać z ulg podatkowych musi wystąpić do Krajowej Komisji Artystycznej i Etnograficznej o uzyskanie atestu.

Krajowe Komisje Artystyczne i Etnograficzne Fundacji "C" włączyły do swej działalności dokonywanie ocen i atestacji wyrobów rzemiosła artystycznego branży SWW 2882.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca spółka zarzuciła:

1) naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1"a" ustawy z dnia

08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług... (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze

zm.),

2) naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 180 § 1 oraz art. 229,

art. 190 § 1 i art. 123 § 1, art. 187 § 1 i art. 191, a także art. 210 § 4 ustawy

z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze

zm).

Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest nie tyle interpretacja art. 18 ust. 1"a" ustawy o podatku od towarów i usług, ile rozumienie pojęcia "wyroby rękodzieła ludowego i artystycznego atestowane przez krajowe komisje artystyczne i etnograficzne". W/w przepis stanowi, że dla towarów wymienionych w załączniku nr 1 stawka podatku wynosi 3 %. W załączniku nr 1 do w/wym. ustawy pod poz. 8 wymieniono wyroby rękodzieła ludowego i artystycznego atestowane przez krajowe komisje artystyczne i etnograficzne SWW 2882, z wyłączeniem wyrobów (SWW 2882-11 do 13).

Skarżący uważa, że z w/w przepisu wynika jednoznacznie, iż obniżoną stawkę przewidziano dla wyrobów posiadających właściwy atest, czyli zastosowano kryterium przedmiotowe stosowania preferencyjnej stawki podatku. Nie jest istotne kto produkuje i sprzedaje wyroby, lecz istotne jest, aby wyroby te posiadały atest i były wytwarzane wg procesu technologicznego opisanego we wniosku o uzyskanie atestu. Bezprawna jest podmiotowa przesłanka stosowania obniżonej stawki podatkowej na meble.

Skarga jest nieuzasadniona.

Stawką podatkową VAT podstawową obowiązującą przy sprzedaży towarów jest stawka 22 % (art. 18 ust. 1 ustawy o VAT). Według tej stawki opodatkowana jest sprzedaż wyrobów rękodzieła ludowego i artystycznego, nieatestowanych przez krajowe komisje artystyczne i etnograficzne.

Preferencyjna stawka 3% podatku VAT wprowadzona została od 2001 roku przepisem ust. 1a art. 18 ustawy o VAT dla wyrobów rękodzieła ludowego i artystycznego atestowanych przez krajów komisje artystyczne i etnograficzne zgrupowanych w symbolu SWW 2882.

Ustawa o podatku od towarów i usług nie reguluje zasad wydawania atestów czy też atestowania wyrobów rękodzieła ludowego i artystycznego. Jednak nie może budzić wątpliwości w świetle definicji rękodzieła, zawartej w Nowym słowniku poprawnej polszczyzny Wydawnictwo Naukowe PWN W-wa 2000 pod redakcją Andrzeja Markowskiego str. 850 – rękodzieło: ręczny wyrób przedmiotów artystycznych" czy "przedmiot artystyczny, zwykle użytkowy, wykonany ręcznie" – że atestowanie, jako zaświadczenie, poświadczenie, potwierdzenie jakości towaru wydane przez uprawniony do tego organ lub instytucję odnosi się zarówno do samego wyrobu, jego cech charakterystycznych, produkcyjnych i technologicznych (atest ważny jest z fotografią i opisem wzoru, co wynika z treści tego dokumentu), jak i do podmiotu wyrób ten kreującego, tj. producenta – wykonawcy. Ocena wyrobu w formie atestu jest więc adresowana przedmiotowo do wyrobu i podmiotowo do jego producenta, który o tę ocenę wystąpił.

Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest pismo Fundacji "C" w W. z dnia [...].07.2002 r., w którym stwierdza się, że atest dotyczy konkretnego wyrobu i korzystać może z niego wyłącznie właściciel wyrobu, tj. osoba będąca jego wytwórcą, gdy o jego wydanie wystąpiła do właściwego organu.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka jest wytwórcą kwestionowanych mebli "A" i zarazem ich sprzedawcą, a z tego tytułu podatnikiem podatku od towarów i usług. Jeżeli zatem ustawa o VAT w art. 18 ust. 1"a" wymaga dla zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej 3 % aby sprzedawane przez podatnika wyroby rękodzieła ludowego i artystycznego były atestowane, podatnik zaś jest ich producentem, winien ten podatnik legitymować się wydanym na jego wniosek atestem co do tych wyrobów krajowej komisji artystycznej i etnograficznej.

Z powyższych względów Sąd uznał prawną ocenę stanu faktycznego dokonaną przez organy podatkowe za prawidłową.

Nie można podzielić także stanowiska skarżącej odnoszącego się do naruszenia w sprawie przepisów postępowania podatkowego.

Wykładni art. 18 ust. 1"a" ustawy o VAT w powiązaniu z treścią poz. 8 załącznika nr 1 do ustawy dokonały organy podatkowe, a nie Fundacja "C", co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Przeanalizowano treść wniosków i atestów, stwierdzając, że wymienia się w nich obok charakterystyki wyrobu, także producenta i wnioskodawcę. Żaden przepis Ordynacji podatkowej, a w szczególności art. 180 § 1 nie wyłącza dopuszczalności zasięgnięcia opinii Fundacji "C", skoro fundacja ta była stroną porozumienia ze Związkiem Rzemiosła Polskiego z dnia [...]r. na mocy którego Krajowe Komisje Artystyczne i Etnograficzne Fundacji "C" włączyły do swej działalności dokonywanie ocen i atestacji wyrobów rzemiosła artystycznego branży SWW 2882. Opinia Fundacji nie jest dowodem z biegłego, skoro wyjaśnia zasady atestowania, a wiec praktykę komisji w tym przedmiocie oraz znaczenie wydanych przez te komisje atestów.

Z opinią tą skarżąca mogła się zapoznać bowiem po jej zasięgnięciu Izba Skarbowa wyznaczyła stronie termin w oparciu o art. 123 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej do zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się.

Natomiast zarzut naruszenia art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej polegający na braku ustaleń organów podatkowych co do tożsamości mebli produkowanych przez skarżącą z meblami, które produkowała firma przedsiębiorstwo "B" S.W. nie ma istotnego znaczenia w sprawie, ponieważ nie tożsamość mebli, lecz ich atestowanie decyduje o zastosowaniu preferencyjnej stawki podatkowej. Poza tym organy podatkowe nie są uprawnione i zobowiązane do badania warunków, jakim winien odpowiadać wyrób rękodzieła ludowego i artystycznego dla uzyskania właściwego atestu. Spółka nie wskazała również na czym polegało przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, które konkretnie środki dowodowe oceniono z naruszeniem tej zasady i dlaczego. Fakt, że podatnik nie zgadza się z rozstrzygnięciem sprawy nie dowodzi naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, jak również przepisu art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Mając powyższe względy na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono o oddaleniu skargi.

/-/G.Gorzan /-/.Zapalska /-/M.Skwierzyńska

LF