Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 742/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w P. w zakresie zawieszenia postępowania na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 23 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Po 2238/15 w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 18 września 2015 r. nr 390. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier poza kasynem gry postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. postanowieniem z 23 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Po 2238/15 zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi W.W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z 18 września 2015 r. nr .w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji podał, że skarżąca wniosła w skardze na powyższą decyzję o zawieszenie postępowania sądowego do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytanie prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "ppsa"), zawiesił postępowanie z urzędu gdyż uznał, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Za przesłankę zawieszenia postępowania z urzędu Sąd pierwszej instancji uznał wystąpienie Sądu Okręgowego w Ł. V Wydział Karny Odwoławczy, postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2015 r. o sygn. akt V Kz 142/15 na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana 2012 – Dz. Urz. U.E. z dnia 26 października 2012 r. Nr C 326) oraz art. 22 § 1 Kodeksu postępowania karnego w związku z art. 113 § 1 Kodeksu karnego skarbowego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z następującym pytaniem prejudycjalnym: "Czy przepis art. 8 ustęp 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) może być interpretowany w ten sposób, że brak notyfikacji przepisów uznanych za mające charakter techniczny dopuszcza możliwość zróżnicowania skutków, tj. dla przepisów dotyczących swobód niepodlegających ograniczeniom przewidzianym w art. 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej brak notyfikacji skutkować powinien tym, że nie mogą być one stosowane w konkretnej sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia, zaś dla przepisów odnoszących się do swobód podlegających ograniczeniom z art. 36 Traktatu dopuszczalna jest ich ocena przez sąd krajowy, będący jednocześnie sądem unijnym, czy mimo nie notyfikacji są one zgodne z wymogami art. 36 Traktatu i nie podlegają sankcji braku możliwości ich stosowania?". Sprawa została zarejestrowana w TSUE pod sygn. C-303/15.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji Sąd Okręgowy zmierza tym pytaniem do ustalenia, czy w przypadku nienotyfikowania przepisów technicznych Komisji niedopuszczalne jest ich stosowanie przeciwko jednostce w każdej sytuacji, czy też ma na to wpływ fakt, że nienotyfikowane przepisy techniczne dotyczą swobód traktatowych podlegających ograniczeniu na podstawie art. 36 Traktatu.

W ocenie Sądu pierwszej instancji kwestie celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej uzasadniają, w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, zawieszenie postępowania w sprawie do czasu wydania rozstrzygnięcia przez TSUE w przedstawionej kwestii prejudycjalnej.

Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu zażaleniem zaskarżył powyższe postanowienie zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa oraz art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez zawieszenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym z powodu oczekiwania na zajęcie stanowiska przez TSUE w sprawie C-303/15 i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zdaniem skarżącego organu przesłanka zawieszenia postępowania w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 ppsa nie zaistniała w niniejszej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest zasadne.

W myśl art. 125 § 1 pkt 1 ppsa sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego toczącego się postępowania, jeżeli rozstrzygnięcie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem pierwszego postępowania. Kwestia prejudycjalna w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 ppsa zakłada istnienie ścisłego związku między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Związek obu postępowań musi być więc realny, rzeczywisty, faktyczny i bezpośredni (por. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck 2015 str. 541 i n.).

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji zawiesił postępowanie sądowe, gdyż stwierdził istnienie kwestii prejudycjalnej w związku z wystąpieniem przez Sąd Okręgowy w Ł. z pytaniem do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich o wypowiedzenie się w kwestii braku notyfikacji przepisów technicznych i skutków niedopełnienia tej notyfikacji z punktu widzenia art. 36 TUE. Sąd wydając postanowienie o zawieszeniu postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa nie wskazał w uzasadnieniu orzeczenia bezpośredniego związku pomiędzy rozpoznawaną sprawą a sprawą zawisłą przed TSUE, czyli nie podał w jakim zakresie pytanie skierowane przez Sąd Okręgowy w Ł. do TSUE wpłynie na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Wykazanie wspomnianego związku pomiędzy dwoma postępowaniami w tej konkretnej sprawie stanowi, o czym wyżej powiedziano, istotę zagadnienia prejudycjalnego będącego przesłanką zastosowania art. 125 § 1 pkt 1 ppsa. Brak analizy Sądu pierwszej instancji w tym zakresie uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę, czy rzeczywiście wystąpiła kwestia prejudycjalna uzasadniająca zawieszenie postępowania w sprawie. Podkreślić w tym miejscu należy, iż względy ekonomiki procesowej, na które powołuje się w uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji, nie mogą być traktowane jako argument przemawiający za zawieszeniem postępowania w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Z wymienionych powodów, Sąd pierwszej instancji naruszył art. 125 § 1 pkt 1 ppsa. Naczelny Sad Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 ppsa w związku z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w sentencji.