Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1435/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 1 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 § 2, art. 133 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c, art. 141 § 4 w zw. z art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.), Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska, Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski, Protokolant Rafał Jankowski, po rozpoznaniu w dniu 2 września 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 czerwca 2009r. sygn. akt IV SAB/Po 11/09 w sprawie ze skargi L.R. i B.G. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie niewydania decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. 2. zasądza solidarnie od L. R. i B.G. na rzecz Prezydenta Miasta P. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 22 czerwca 2009 r. sygn. akt IV SAB/Po, po rozpoznaniu sprawy ze skargi L.R. i B.G. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie niewydania decyzji, zobowiązał Prezydenta Miasta P. do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od Prezydenta Miasta P. na rzecz L. R. i B.G. solidarnie kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

L.R. w dniu 25 kwietnia 2008 r. złożył do Urzędu Miasta P. wniosek o przekształcenie prawa zabudowy w prawo użytkowania wieczystego. Jako strony postępowania zostali wskazani B.G., M.J., T.K., M. S.-M. i M.M. na prawach ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej.

Z akt sprawy wynika, że umową z dnia 10 stycznia 1913 r. ustanowiono na nieruchomości położonej w P., przy ul. [...] ([...]), dzielnica [...], mapa [...], dziedziczne prawo zabudowy dla H.G. na okres 100 lat. Wnioskodawca oraz B.G., M. J., T. K. oraz M. S.-M. i M.M. są następcami prawnymi H.G., i w księdze wieczystej [...] są wskazani jako właściciele ww. nieruchomości. Do czasu powzięcia informacji o istnieniu równoległej księgi wieczystej [...], gdzie jako właściciel wpisane jest Miasto P.tj. do maja 2007 r., pozostawali w przekonaniu o posiadaniu prawa do wskazanej nieruchomości.

W związku z niezałatwieniem przez organ sprawy w terminie pełnomocnik wnioskodawcy pismem z dnia 5 listopada 2008 r. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta P. i wyznaczenie organowi terminu 14 dni na załatwienia niniejszej sprawy oraz wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia jej w terminie.

Zastępca Dyrektora do Spraw Gospodarowania Nieruchomościami Miasta P., pismem z dnia 3 grudnia 2008 r. poinformował pełnomocnika wnioskodawcy o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, potwierdzając wpływ kserokopii odpisów zwykłych ww. ksiąg wieczystych. Natomiast w piśmie z dnia 9 grudnia 2008 r. wyjaśnił, że w związku z koniecznością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego dotyczącego zapisów wieczysto-księgowych termin załatwienia sprawy został przedłużony do dnia 31 marca 2009 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] wyznaczyło Prezydentowi Miasta P. termin załatwienia sprawy do dnia [...] stycznia 2009 r.

W uzasadnieniu postanowienia stwierdziło, że organ pierwszej instancji pozostaje w zwłoce od ponad pół roku, zaś z akt sprawy, nie wynika, że występują przeszkody do jej rozstrzygnięcia zgodnie z żądaniem strony.

Następnie pełnomocnik wnioskodawcy, pismem z dnia 29 stycznia 2009 r. skierowanym do Urzędu Miasta P., poinformowała, że przed Sądem Rejonowym P. Stare Miasto, pod sygnaturą akt I [...], po zmarłej M.J. toczy się postępowanie spadkowe z wniosku K.M., o stwierdzenie nabycia spadku na podstawie testamentu i w zakresie tej strony wniosła o zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 K.p.a. Natomiast w imieniu pozostałych stron postępowania zażądała wydania decyzji wskazując na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.

Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], na podstawie art. 97 §1 pkt 1 K.p.a. zawiesił postępowanie w sprawie do czasu zakończenia postępowania spadkowego.

W uzasadnieniu postanowienia podał, że w sytuacji śmierci jednej ze stron postępowania, przekształcenie prawa zabudowy w prawo użytkowania wieczystego nie może nastąpić bez uprzedniego dokonania postępowania spadkowego w celu ustalenia spadkobierców i nabycia spadku po zmarłej osobie.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia wniesionego przez pełnomocnika stron do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., w którym wskazała na brak podstaw do zawieszenia postępowania wobec pozostałych stron, gdyż przedmiotem postępowania jest przekształcenie przysługującego wszystkim stronom prawa do zabudowy w inne prawo – prawo użytkowania wieczystego, w którym każda ze stron będzie miała swój odrębny udział.

Z kolei, pismem z dnia 12 lutego 2009 r. pełnomocnik stron wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta P., podnosząc, iż nie dotrzymał on wyznaczonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w . terminu do załatwienia sprawy.

Prezydent Miasta P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wskazując, że postępowanie zostało zawieszone do czasu zakończenia postępowania spadkowego, z uwagi na to, że nie można wezwać spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpoznaniu zażalenia postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2009 r. o zawieszeniu postępowania i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji stwierdzając, że w jego ocenie żadna okoliczność sprawy nie wskazuje, iż wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe.

W związku z powyższym, Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] podjął zawieszone postępowanie, oraz przesłał do Sądu pierwszej instancji postanowienie Sądu Rejonowego P. Stare Miasto w P., sygn. akt I [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po M.J. na podstawie testamentu, z którego wynika, że spadek ten w całości nabyła K.M.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga jest zasadna niezależnie od podniesionych w niej argumentów.

W uzasadnieniu wyroku podał, że zgodnie z art. 30 § 4 K.p.a. w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania, na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Następstwo prawne spowodowane śmiercią strony powstaje z chwilą jej śmierci. Organ pierwszej instancji, ustalając krąg stron postępowania zawiadamia o wszczęciu postępowania lub o toczącym się postępowaniu spadkobierców strony. Z kolei w oparciu o treść art. 97 § 1 pkt 1 K.p.a wyjaśnił, że śmierć strony nie nakłada na organ administracji publicznej bezwzględnego obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego w każdym przypadku. Dopiero wówczas, gdy wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5 K.p.a. obowiązany jest zawiesić postępowanie. A zatem zawieszenie postępowania z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 1 K.p.a. jest obligatoryjne, gdy ustalenie spadkobierców zmarłej strony nastręcza trudności i osób tych nie można powiadomić o toczącym się postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA 772/1999, Lex nr 55748). W konsekwencji Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż z przepisów tych wynika, że organ administracji publicznej w przypadku śmierci strony w pierwszej kolejności ustala przede wszystkim możliwość wezwania spadkobierców do udziału w posterowaniu, a dopiero w wypadku negatywnego wyniku tych czynności ustala, czy nie zachodzą przesłanki z art. 30 § 5 K.p.a. (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 709/08).

Ponadto wskazał, iż z akt sprawy wynika, że skoro pełnomocnik stron w piśmie z dnia 29 stycznia 2009 r. skierowanym do organu podała spadkobierczynię zmarłej M.J., to nie zachodziła podstawa do zawieszenia postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 1 K.p.a. Przepis ten nie nakłada bowiem obowiązku stwierdzenia nabycia spadku na drodze sądowej. Niemożność wezwania do udziału w sprawie spadkobierców będzie miała miejsce w sytuacji, gdy spadkobiercy nie są ustaleni albo nie są znani organowi. W niniejszej sprawie spadkobierczyni była organowi znana. Uznał on zatem wadliwie, że dowodem ustalenia prawnych spadkobierców zmarłej będzie dopiero prawomocne postanowienie sądu.

Jednocześnie wyjaśnił, iż uchylenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowienia Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2009 r. o zawieszeniu postępowania, które było jednym z powodów niezałatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym w terminie, nie czyni bezprzedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie. Natomiast okoliczność, że organ, którego bezczynności dotyczy skarga, podjął zawieszone postępowanie i je kontynuował, nie stanowi podstawy do oddalenia skargi. Powodem oddalenia skargi jest jej bezzasadność, ustalenie nieistnienia naruszenia prawa w działalności organu administracji, której dotyczy, albo wyłącznie takie uchybienie przepisom obowiązującego prawa, które nie dają podstaw do uwzględnienia skargi. Sąd pierwszej instancji wskazał, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W. Pr. LexisNexis, 2008, s. 97 uw. 76). Natomiast dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej.

Sąd pierwszej instancji przypomniał, iż zgodnie z art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 K.p.a.). Przy czym, załatwienie sprawy, w rozumieniu art. 104 § 1 Kpa oznacza przede wszystkim wydanie przez organ decyzji, chyba że przepisy stanowią inaczej.

W związku z powyższym, Sąd pierwszej instancji uznał, że w niniejszej sprawie organ administracji nie dołożył należytych starań, aby dokładnie wyjaśnić stan faktyczny i sprawę szybko załatwić, a czynności podejmował z opóźnieniem. Takie postępowanie organu uzasadnia przyjęcie, iż skarga jest zasadna, a niewydanie decyzji zostało zawinione wyłącznie przez organ. Ponadto w tej sprawie bezzasadne było zawieszenie przez organ postępowania.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) zobowiązał organ do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku Przy czym wskazał, iż podejmując rozstrzygnięcie organ winien mieć na względzie okoliczność, że L.R. wszczął postępowanie o zasiedzenie ww. nieruchomości.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Prezydent Miasta P., reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), oraz art. 3 § 2 P.p.s.a. i art. 133 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., art. 141 § 4 w związku z art. 153 P.p.s.a., przez podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie zawieszenie postępowania przez Prezydenta Miasta P. w dniu [...] lutego 2009 r. było niezasadne, a śmierć jednej ze stron postępowania nie była wystarczającą przesłanką do zawieszenia przedmiotowego postępowania, podczas gdy brak w obrocie prawnym prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku ustalającego krąg spadkobierców po zmarłym będącym stroną postępowania, uniemożliwia prowadzenie postępowania. Ponadto wskazał, iż naruszenie wyżej powołanych przepisów nastąpiło poprzez nieustosunkowanie się przez Sąd pierwszej instancji do kwestii niemożności dalszego prowadzenia postępowania o przekształcenie prawa zabudowy w prawo użytkowania wieczystego przez organ w sytuacji, gdy zostało wszczęte przed sądem powszechnym postępowanie o zasiedzenie przedmiotowej nieruchomości, co jest zagadnieniem wstępnym i uniemożliwia podjęcie rozstrzygnięcia w terminie zakreślonym w zaskarżonym wyroku.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi kasacyjnej podkreślił, iż w jego ocenie o tym kto jest spadkobiercą, przesądza prawomocne postanowienie o stwierdzenie nabycia spadku i tylko tak ustaleni spadkobiercy mogą być stroną postępowania administracyjnego.

Ponadto skarżący zarzucił, iż Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się i nie ustosunkował do kwestii niemożności wydania przez Prezydenta Miasta P. decyzji w sprawie przekształcenia prawa zabudowy nieruchomości w prawo użytkowania wieczystego w określonym terminie, w sytuacji, gdy przed sądem powszechnym toczy się postępowanie o zasiedzenie tej nieruchomości.

Zdaniem skarżącego Sąd pierwszej instancji naruszył powołane przepisy, gdyż błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, albowiem pominął kwestię trwającego postępowania o zasiedzenie przedmiotowej nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki wymienione w art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują, stąd Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania.

Przedmiotem skargi L.R. i B.G. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu była bezczynność Prezydenta Miasta P. polegająca na nierozpatrzeniu wniosku skarżących z dnia 25 kwietnia 2008 r. o przekształceniu prawa zabudowy w prawo użytkowania wieczystego nieruchomości. Ocenę zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów poprzedzić należy uwagami natury ogólnej.

Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Terminy załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym określają przepisy art. 35 K.p.a. Zgodnie z § 3 art. 35 K.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

W świetle § 5 art. 35 K.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

W sprawach skarg na bezczynność organu Sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny sprawy w czasie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy (J. P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Lexsis-Nexsis, 2004, s. 196).

Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. jest trafny.

W ramach zarzutu naruszenia tej normy prawnej Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej regulacji prawnej. Wadliwość samego uzasadnienia musi być przy tym tego rodzaju, że nie pozwala na kontrolę kasacyjną wyroku. W każdym przypadku uzasadnienie wyroku powinno być jasne i przekonywujące dla strony, a ponadto nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, w razie wniesienia skargi kasacyjnej, że zaskarżony wyrok został podjęty po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione. Kontrola instancyjną zaskarżonego wyroku, w praktyce sprowadza się do analizy i oceny postępowania Sądu pierwszej instancji, przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Z art. 141 § 4 P.p.s.a. wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zwięzłe przedstawienie stanu sprawy oznacza obowiązek przedstawienia go w taki sposób, aby strony oraz sąd drugiej instancji mogły dokonać oceny prawidłowości rozumowania sądu, a więc ocenić czy i jaki ten sąd popełnił błędy.

Zwięzłe przedstawienie stanu sprawy powinno obejmować relację z dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie do rozprawy przed sądem administracyjnym (tzw. część historyczna), jednakże wskazać należy, iż w pojęciu zwięzłego przedstawienia stanu sprawy mieści się też obowiązek wskazania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia czyli stanu faktycznego przyjętego przez sąd, który wcale nie musi oznaczać tożsamego stanu faktycznego ze stanem ustalonym przez organ administracji publicznej, albowiem mieścić się w nim będą ustalenia poczynione przez sąd, gdy uzupełniająco przeprowadził dowody z dokumentów (art. 106 § 3 P.p.s.a.), jak również te przypadki, w których sąd stwierdził, że organ administracji publicznej nie wyjaśnił sprawy.

Odnosząc powyższe stwierdzenia do sporządzonego przez Sąd pierwszej instancji uzasadnienia wyroku zaskarżonego skargą kasacyjną należy zgodzić się z jej autorem, że Sąd ten naruszył przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, iż Sąd pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem była bezczynność organu administracji publicznej w rozpoznaniu wniosku o przekształcenie prawa zabudowy w prawo użytkowania wieczystego ograniczył się do oceny zasadności zawieszenia przez organ postępowania w związku ze śmiercią jednej ze stron, przytoczył przepisy prawa, powołał poglądy wyrażone w orzecznictwie piśmiennictwie oraz ogólnikowo podał, że z wywodów pełnomocnika organu wynika, iż zostało wszczęte przez L. R. postępowanie o zasiedzenie. W konsekwencji, z tych względów uznał, że Prezydent Miasta P. pozostaje wobec skarżących w stanie bezczynności.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe rozważania upoważniają do stwierdzenia, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił podstawowego zagadnienia występującego w sprawie, a mianowicie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności organu administracji publicznej w załatwieniu wniosku z dnia 25 kwietnia 2008 r., gdyż okres zawieszenia postępowania administracyjnego nie jest stanem bezczynności organu (art. 35 § 5 K.p.a.).

Natomiast z akt sprawy wynika, że w odpowiedzi na skargę organ podał, iż sprawa ma skomplikowany charakter, a jej okoliczności wskazują, że postępowanie będzie wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego. Wyjaśnił również jakie podjął działania zmierzające do wyjaśnienia sprawy.

Przede wszystkim jednak wskazać należy, iż autor skargi kasacyjnej trafnie zarzucił, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił podniesionej na rozprawie przez pełnomocnika organu kwestii, że przed sądem powszechnym toczy się postępowanie z wniosku L.R.o zasiedzenie przedmiotowej nieruchomości oraz jego wpływu na możliwość załatwienia sprawy przez Prezydenta Miasta P.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku pomijając istotę sprawy, osłabia rozstrzygnięcia zawarte w sentencji, nie przekonuje stron i sądu drugiej instancji o jego słuszności i nasuwa wątpliwości co do rzetelności przeprowadzonej kontroli sądowej. W takim przypadku nie można bowiem uznać, że "zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu" (art. 184 P.p.s.a.). Trudno bowiem ocenić, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu, skoro nie wynika to z jego uzasadnienia.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzenie wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku czyni przedwczesnym odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny działając w oparciu o art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 i art. 209 cyt. ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).