Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1014/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235  1
journal: Dz.U. 2020 poz 1320
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 marca 2022 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w D. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r., nr [...] [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: organ, [...]PWIS), po rozpatrzeniu odwołania A S.A. (dalej: Spółka, Skarżąca) od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D.(dalej także: PPIS) nr [...]z [...]r. stwierdzającej u H.O. (dalej: pracownik) chorobę zawodową - utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.

W podstawie prawnej powołał się na art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320 ze zm.) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367).

W uzasadnieniu wskazał, że PPIS decyzją z [...]r. stwierdził u pracownika chorobę zawodową - przewlekłą chorobę układu ruchu wywołaną sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej, wym. w poz. 19/5 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1 Kodeks pracy oraz w oparciu o ocenę narażenia zawodowego i orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. nr [...]z dnia [...] roku.

Odwołanie od decyzji PPIS złożył zakład pracy – Spółka żądając uchylenia w/w decyzji i zarzucając:

- sprzeczność ustaleń faktycznych organu I instancji z rzeczywistością oraz z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że praca polegająca na "ręcznym umieszczaniu krążka lub kilku krążków blachy w żłobkarce, a następnie usuwaniu ich z maszyny i umieszczaniu na palecie" była wykonywana przez pracownicę w latach 1979-2019 oraz że waga tych krążków wynosiła w każdym przypadku około 1,5 kg;

- niewyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy szczegółowych okoliczności dotyczących istnienia i stopnia narażenia zawodowego pracownicy na chorobę w postaci przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej, w tym rzeczywistego okresu wykonywania przez nią pracy polegającej na ręcznym umieszczaniu elementów blaszanych w żłobkarce, rzeczywistej wagi tych elementów i częstotliwości wykonywania czynności powodujących obciążenie kończyn górnych w stopniu mogącym skutkować powstaniem tej choroby;

- oparcie rozstrzygnięcia na orzeczeniu lekarskim nr [...]z dnia [...]r. o rozpoznaniu choroby zawodowej, wydanym na podstawie sprzecznych z rzeczywistością i z treścią zebranego materiału dowodowego ustaleń faktycznych oraz bez wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy szczegółowych okoliczności dotyczących istnienia i stopnia narażenia zawodowego pracownicy na chorobę w postaci przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej;

- naruszenie art. 235 Kodeksu pracy poprzez przyjęcie, że w wyniku oceny warunków pracy pracownicy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodo-bieństwem, że jej choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy w Spółce.

Zaskarżoną decyzją [...]PWIS utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie nie podzielając zarzutów Spółki. Za podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie choroby zawodowej w tej sprawie przyjął warunki jakie powinny być spełnione do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego schorzenia, definicję choroby zawodowej określoną w art. 2351 Kodeksu pracy, przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, które wykazało, że pracownica pracowała w latach 1977-1979 w Fabryce Samochodów Ciężarowych w S. na stanowisku frezera oraz w latach 1979-2019 w Spółce na stanowisku tokarza, wiertacza, tłoczarza w metalu oraz montera obwodów magnetycznych. Podkreślił, że organ I instancji ustalił, iż ww. podczas pracy wykonywała czynności obciążające kończyny górne. Zgodnie z kartą oceny narażenia zawodowego sporządzoną w dniu 14 lipca 2020 r. pracownica podczas zatrudnienia w Spółce do 2007 roku wykonywała prace polegające na ręcznym umieszczaniu krążka lub krążków (kilka sztuk jednorazowo) na wstępnym magazynie, po zakończeniu prac, najczęściej na koniec zmiany należało zdjąć blachy i ułożyć na palecie. Waga krążków to około 1-1,5kg. W latach 2007-2012 załadunek blach na magazyn wstępny (maszyna wycinająca blachy obrysowe) odbywał się automatycznie. Pracownik dokonywał ściągnięcia wyciętych blach i ułożenia ich na palecie. Po roku 2012 praca polegała na ręcznym włożeniu krążka blachy do żłobkarki (maszyna wycinająca odpowiednie otwory) NN20 a następnie po jej wycięciu, wyjęcie i ułożenie na trzpień lub paletę. Sporadycznie wycięty element blachy należało odwrócić o 180° ("do góry nogami") średnica krążka to 440 mm, waga ok 0,5kg. W ciągu jednej zmiany roboczej pracownik był w stanie obrobić od 500-1000 sztuk blachy. Waga jednego krążka przed wycięciem to ok 0,5-1,5 kg. W przypadku cięższych krążków (1,5-3 kg) praca wykonywana była w dwie osoby. Ilość przerobionej blachy to do 400 sztuk na zmianę.

Dalej [...]PWIS wyjaśnił, że pracownica była badana na podstawie przepisów rozporządzenia RM sprawie chorób zawodowych w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. (orzeczenie lekarskie nr [...]z [...]r.), gdzie lekarze specjaliści orzekli o rozpoznaniu choroby zawodowej - przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej wym. w poz. 19/5 wykazu chorób zawodowych. Z orzeczenia lekarskiego wynika, że pracownica była leczona w Poradni Ortopedycznej. W ENeG z 7 listopada 2018 r. stwierdzono cechy "obustronnego zespołu rowka nerwu łokciowego z przewagą uszkodzenia po stronie prawej". W marcu 2019 r. wykonano zabieg dekompresji nerwu łokciowego prawego na wysokości rowka. W dostarczonym badaniu USG stawu łokciowego prawego z 20 marca 2018 r., opisywano m.in. "nadkłykieć boczny zarys zniekształcony, cechy entezopatii, widoczny długi osteofit na powierzchni bocznej; aktywne rozlaminowanie blaszki kostnej, przyczepy prostowników z obrzękiem, pogrubione; nadkłykieć przyśrodkowy zarys zniekształcony, cechy entezopatii, przyczepy zginaczy ze zwłóknieniami", natomiast w badaniu USG przedramienia lewego z 3 stycznia 2019 r. "zniekształcona powierzchnia nadkłykcia bocznego, duże nadżerki wielokształtne, narastające zwapnienia i zwłóknienia i pogrubienia przyczepów ścięgien; niewielkie cechy enezopatii na zarysie nadkłykcia przyśrodkowego". Konsultujący pracownicę specjalista ortopeda stwierdził w badaniu fizykalnym m.in. bolesność palpacyjną w rzucie nadkłykcia bocznego prawej kości ramiennej oraz dodatni test Cozena łokcia prawego. Na podstawie badania klinicznego i badań obrazowych stwierdził przewlekłe zapalenie obu nadkłykci kości ramiennej prawej i lewej. Biorąc pod uwagę ocenę narażenia zawodowego, dostępną dokumentację medyczną oraz konsultacje ortopedyczną z przeważającym prawdopodobieństwem można wykazać związek przyczynowo-skutkowy między warunkami pracy a rozpoznaną chorobą. Lekarze PChZ WOMP w K. uznali, iż istnieją podstawy do rozpoznania u pracownicy przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia przyśrodkowego i bocznego obu kości ramiennych.

[...]PWIS wyjaśnił także, że strony zostały poinformowane w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o prawie do zajęcia stanowiska. W piśmie pracownica zaakcentowała, iż nie zgadza się z zarzutami zawartymi w odwołaniu pracodawcy i zaznaczyła, że aby żłobkarka mogła podjąć jakąkolwiek pracę należy w pierwszej kolejności załadować łącznie dwa magazynki o wysokości ok. 1,2 m w ilości 1200 szt. blachy na każdy magazynek. Maszyna nie wykonuje tego automatycznie. Po wykonaniu wykroju należy ręcznie oba magazynki rozładować. Aby maszyna mogła wykonać swoje zadanie, za każdym razem należało założyć i ściągnąć ręcznie blachę z wykrojnika, rozdzielając osobno elementy na stojan i osobno na wirnik. Każda blacha to od 0,5 do 1,2 kg w zależności od rozmiaru. W trakcie 8 godzinnego stosunku pracy należało niejednokrotnie załadować i rozładować nawet 1200 sztuk blachy. Podkreśliła, że zlecana przez przełożonego praca na stanowisku obsługi maszyn w czasie 8 godzinnego stosunku pracy, według narzuconych norm ilościowych, niejednokrotnie wiązała się z wykonywaniem pracy na obu maszynach jednocześnie (żłobkarka NKA-4 lub NKA-8 i żłobkarka marki [...]).

Natomiast Spółka w odpowiedzi podtrzymała zarzuty odwołania oraz zaznaczyła, że wysokość magazynka wstępnego ustawionego na podstawce wynosi około 0,9 m, a nie jak podaje pracownica 1,2 m; aby proces wykrawania blachy mógł zostać rozpoczęty, maszyna potrzebuje kilkudziesięciu blach, a nie dwóch pełnych magazynków, przy czym podana ilość wyciętych blach (dwa magazynki po 1200 szt.) może się tyczyć tylko małych wykrojów do 0,5 kg, natomiast większych obrysów blach maszyna jest w stanie wyciąć w ciągu zmiany roboczej znacznie mniejszą ilość. Odnośnie ręcznego rozładowywania magazynków Spółka wyjaśniła, że nie wszystkie operacje są wykonywane ręcznie - część blach jest zdejmowana suwnicą, a część zostaje przetransportowana wraz z magazynkiem blach do dalszego procesu technologicznego w celu dalszego wykrawania bądź składania w gotowe elementy wirnika; maszyna produkcji firmy [...], wymagająca ręcznego podawania blach, została zakupiona dopiero w roku 2012; maszyny, na których wcześniej pracowała pracownica były wyposażone w podajniki automatyczne; do żłobkarki [...] nie można wkładać jednocześnie więcej niż jednej blachy do wykrawania; okoliczność, że rzeczywisty czas pracy przy żłobkarce wymagającej ręcznego umieszczania i zdejmowania krążków blachy wynosił nie więcej niż 50% ogólnego wymiaru czasu pracy pracownicy wynika z tego, że pozostałe 50% zajmował transport blach suwnicą, usuwanie odpadów (ścinków blach), wypełnianie raportów, kontrola wizualna, pomiary wykrawanych blach i przerwa śniadaniowa.

[...]PWIS odpowiadając na zarzuty odwołania wyjaśnił, że wydając decyzję w przedmiocie choroby zawodowej, organy inspekcji sanitarnej mają na względzie, czy spełnionych zostało kilka pozytywnych elementów jednocześnie, tj. rozpoznana choroba musi znaleźć się w wykazie chorób zawodowych, musi być stwierdzona orzeczeniem lekarskim rozpoznającym chorobę zawodową, a wyniki oceny warunków pracy muszą pozwalać na stwierdzenie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że spowodowana została narażeniem zawodowym. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia bowiem rozpoznana u pracownicy choroba (przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej) jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych; jednocześnie ocena warunków pracy pozwala przyjąć z wysokim prawdopodobieństwem, że praca przez nią wykonywana mogła spowodować powstanie choroby zawodowej - przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej. Nadto ocenę warunków pracy sporządzono w oparciu o dochodzenie przeprowadzone przez przedstawicieli PPIS w siedzibie pracodawcy w dniu 14 lipca 2020 r. Zakres i sposób wykonywania przez pracownicę czynności zawodowych ustalono z udziałem przedstawicieli zakładu pracy, co poświadczone jest ich podpisem pod kartą oceny narażenia zawodowego.

W związku z powyższym [...]PWIS uznał opis sposobu wykonywania pracy za udowodniony. Dodatkowo wyjaśnił, iż podawane przez strony opisy wykonywanych czynności nie podważają zawartego w karcie oceny narażenia zawodowego opisu; był on analizowany przez lekarzy orzeczników WOMP, którzy stwierdzili, że opisane warunki pracy mogą prowadzić do powstania choroby oraz orzekli o rozpoznaniu u badanej choroby zawodowej wymienionej w pozycji 19/5 wykazu chorób zawodowych. Wobec powyższego skonkludował prawidłowość stwierdzenia choroby zawodowej.

Kwestionując powyższą decyzję ostateczną Spółka wniosła skargę żądając uchylenia decyzji obu instancji i zasądzenia kosztów. Zarzuciła:

I. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez uchybienie przez organ II instancji obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności okoliczności dotyczących istnienia i stopnia narażenia zawodowego pracownicy na chorobę w postaci przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej, w tym rzeczywistego okresu wykonywania przez nią pracy polegającej na ręcznym umieszczaniu elementów blaszanych w żłobkarce, rzeczywistej wagi tych elementów i częstotliwości wykonywania czyimości powodujących obciążenie kończyn górnych w stopniu mogącym skutkować powstaniem tej choroby.

II. uznanie za udowodniony stanu faktycznego dotyczącego zakresu i sposobu wykonywania przez pracownicę czynności zawodowych pomimo wykazania przez skarżącą w odwołaniu sprzeczności ustaleń faktycznych organu I instancji z rzeczywistością oraz z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez:

1. przyjęcie, że praca polegająca na ręcznym umieszczeniu krążka lub kilku krążków blachy w żłobkarce, a następnie usunięciu ich z maszyny i umieszczeniu na palecie była wykonywana przez panią H.O. w latach 1979-2019 oraz że waga tych krążków w każdym przypadku wynosiła od 0,5 do 1,5 kg,

2. pominięcie wskazanej przez skarżącą okoliczności, że rzeczywisty czas pracy pracownicy przy żłobkarce wymagającej ręcznego umieszczania i zdejmowania krążków blachy wynosił nie więcej niż 50% ogólnego wymiaru czasu pracy, gdyż pozostałe 50% zajmował transport blach suwnicą, usuwanie odpadów (ścinków blach), wypełnianie raportów, kontrola wizualna i pomiary wykrawanych blach, przerwa śniadaniowa, a także równoczesne obsługiwanie żłobkarek [...] i [...] z podajnikami automatycznymi,

3. pominięcie wskazanej przez skarżącą okoliczności, że nie wszystkie operacje przy obsłudze żłobkarki są wykonywane ręcznie.

III. oparcie rozstrzygnięcia na orzeczeniu lekarskim nr [...]z dnia [...]r. o rozpoznaniu choroby zawodowej, wydanego bez wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy szczegółowych okoliczności dotyczących istnienia i stopnia narażenia zawodowego pracownicy na chorobę w postaci przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej, o których mowa w punkcie 1 oraz na podstawie sprzecznych z rzeczywistością i z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego ustaleń faktycznych, o których mowa w punkcie 2.

IV. naruszenie art. 235' Kodeksu pracy poprzez przyjęcie, że w wyniku oceny warunków pracy pracownicy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że jej choroba w postaci przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy w Spółceświadczonej w banku pracy i jej skutki wnosząc o uchylenie decyzji jako błędnej.

W odpowiedzi na skargę [...]WPIS wniósł o jej oddalenie i stwierdził, że podnoszone w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Stan faktyczny został ustalony w sposób wyczerpujący. Organ podjął wszystkie czynności i zgromadził konieczny materiał dowodowy. Zacytował aktualne orzecznictwo w tym przedmiocie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom zarzucić naruszenia przepisów prawa.

Na wstępie wskazać trzeba, że za podstawę wyroku Sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu, albowiem nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zatem istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy zasadnie stwierdziły istnienie choroby zawodowej - przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej wym. w poz. 19/5 wykazu chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

Przede wszystkim należy zauważyć, że stosownie do art. 2351 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Natomiast w rozp. RM z 30 czerwca 2009r., wydanego na podstawie delegacji ustawowej z Kodeksu pracy, uregulowano m.in. sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych; jednoznacznie określono kompetencje poszczególnych organów i jednostek medycznych. Zgodnie z § 4 ust. 1 - właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, do jednostki orzeczniczej I stopnia. Jednak z mocy § 5 ust. 1 - właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317, ze zm.) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3. Natomiast w ust. 2 tego paragrafu ustalono tryb orzeczniczy i kognicje odpowiednich jednostek orzeczniczych I stopnia i II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych I stopnia, którymi ustanowiono instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy.

Mocą § 8 ust. 1 decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Zaakcentować również należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym obowiązuje powszechnie pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim. Zatem bez orzeczenia lekarskiego (opinii) bądź sprzecznie z nim organ nie może dokonać rozpoznania choroby. Tym samym oznacza to, iż ustalenie jednego z ważnych elementów zaliczenia schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego. Tak więc bez stosownych opinii bądź sprzecznie z tymi opiniami organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych (vide: wyroki NSA m.in. z dnia 24.03.2000r., I SA 2334/99, z dnia 8.11.2000r., I SA 664/00; WSA w Gdańsku III SA/Gd 604/15 z dnia 01.10.2015r.).

Takie stanowisko, akceptowane w pełnej rozciągłości przez skład orzekający w przedmiotowej sprawie zostało przedstawione m.in. w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r. (OPS 3/02, publ. ONSA 2003/1/4). Jest ono w pełni aktualne mając na uwadze okoliczność, iż w dniu 3 lipca 2009 roku weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, zastępujące mający za przedmiot tę samą materię akt normatywny z 2002 r. Natomiast wykaz chorób zawodowych, stanowiący załącznik do ww. rozporządzenia określa zamknięty katalog chorób zawodowych.

Konkludując przedstawione uwarunkowania prawne stwierdzić więc należy, że w sprawach chorób zawodowych orzeczenia wydawane są przez właściwe organy administracji publicznej. To organ administracyjny zobligowany jest stosować postanowienia kodeksu postępowania administracyjnego ze wszystkimi konsekwencjami, chyba, że powołane wyżej rozporządzenie zawiera regulacje odmienne. Zwrócić należy bowiem uwagę, że w świetle cyt. § 8 rozp. RM właściwy funkcjonalnie organ wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie oceny narażenia zawodowego pracownika oraz materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w stosownych orzeczeniach lekarskich.

Natomiast w niniejszej sprawie lekarze jednostki orzeczniczej I stopnia w wyniku przeprowadzonych badań rozpoznali u pracownicy chorobę zawodową. Lekarze specjaliści biorąc pod uwagę dane z wywiadu chorobowego i dokumentacji medycznej, w tym aktualne wyniki badań i konsultacji, opisane w części początkowej uzasadnienia; dane dotyczące sposobu wykonywania pracy i w konsekwencji rozpoznali przewlekłą choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy. W orzeczeniu zawarto stosowne uzasadnienie.

Nadto zauważyć należy, że nie istnieją obiektywne badania pozwalające na jednoznaczne potwierdzenie etiologii zawodowej przedmiotowego uszczerbku na zdrowiu. Każde badanie interpretowane jest i oceniane w aspekcie mniejszego lub większego prawdopodobieństwa związku z warunkami pracy. Natomiast orzeczenie jednostki orzeczniczej ma walor opinii biegłego, a zatem jeśli jest wewnętrznie spójne, opiera się na całokształcie zebranego materiału dowodowego zawiera uzasadnienie nie budzące wątpliwości, to wiąże organ inspekcji sanitarnej właściwy do wydania decyzji, w tym sensie, że organ ten nie ma podstaw do dokonania oceny odmiennej od tej, która wynika z orzeczenia jednostki orzeczniczej.

|Zaakcentować też należy, że uprawnień do zmiany takiego orzeczenia specjalistycznej jednostki medycznej nie posiada również sąd | |

|administracyjny, gdyż nie posiada wiadomości specjalnych przynależnych lekarzom orzekającym w uprawnionych, z mocy § 5 rozporządzenia,| |

|jednostkach orzeczniczych, a ponadto sąd ten nie zastępuje właściwych organów administracji publicznej w merytorycznym rozstrzyganiu | |

|spraw administracyjnych. Zresztą podobne stanowisko wyraził tut. Sąd w wyroku z 16 stycznia 2018 r. o sygn. akt IV SA/Gl 611/17, a | |

|Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 lipca 2019 r. o sygn. akt II OSK 1889/18 podzielił jego słuszność oddalając skargę | |

|kasacyjną. | |

| | |

|Odnosząc sie do zarzutów skarżącej Spółki zawartych w skardze należy stwierdzić, że organy nie naruszyły w rozpatrywanej sprawie | |

|wskazywanych w skardze przepisów prawa materialnego, a ponadto działały z poszanowaniem reguł postępowania. Organ odwoławczy | |

|wyczerpująco odniósł się do wszystkich podniesionych zarzutów, które okazały się bezzasadne. Uzasadnienia zaskarżonych decyzji | |

|obszernie wskazywały na dowody, na których oparto rozstrzygnięcia oraz walor orzeczenia lekarskiego. | |

| | |

|Konkludując zatem w rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa przez organy, dających podstawę do uchylenia decyzji. | |

|Akcentowana w skardze różnica w obsłudze żłobkarki w zakresie obciążenia, ilości operacji wykonywanych ręcznie i automatycznie nie | |

|może mieć przesądzającego charakteru wobec jednoznacznych ustaleń w karcie narażenia zawodowego pracownicy i konkretnych diagnoz w | |

|badaniach, konsultacjach i orzeczeniu lekarskim. | |

| | |

| | |

Mając na uwadze powyższe Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

-----------------------

7