Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 855/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 21, art. 82, art. 207 i art. 208
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art. 291-300
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit a oraz c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska (spr.) Sędzia WSA Halina Adamczewska - Wasilewicz Protokolant Asystent Sędziego Maciej Stępień po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie długu celnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w T. na rzecz J. S. kwotę 5.268,00 zł (pięć tysięcy dwieście sześćdziesiąt osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. W dniu [...]r. J. S. (skarżący), jako Firma Handlowa J. A. P., wystąpił do Naczelnika Urzędu Celnego w B. o udzielenie pozwolenia na stosowanie procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu z zastosowaniem zerowej stawki celnej ze względu na końcowe przeznaczenie towaru w postaci samolotu cywilnego [...] nr seryjny [...]. Organ [...]r. wydał, zgodnie z wnioskiem, decyzję stanowiącą pozwolenie na stosownie procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu z końcowym przeznaczeniem /end-use/, którego beneficjentem stał się skarżący.

2. W dniu [...]r. organ celny przyjął zgłoszenie celne stanowiące wniosek o objęcie procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu przedmiotowego towaru z zastosowaniem zerowej stawki celnej ze względu na końcowe przeznaczenie w oparciu o ww. pozwolenie, złożone przez przedstawiciela, A. C. G. sp. z o.o. W dniu [...]r. skarżący sprzedał firmie D. L. P. S.A. przedmiotowy samolot na podstawie faktury VAT nr 1[...], która wg. umowy leasingu nr [...] z dnia [...]r., przekazała przedmiotowy samolot, jako przedmiot leasingu firmie K. P.P.U.H. K. S., żonie skarżącego.

3. W dniu [...]r. skarżący poinformował organ celny o dokonaniu rejestracji samolotu [...] w Urzędzie Lotnictwa Cywilnego w W., na co załączył kopię Świadectwa Rejestracji nr [...] z [...]r., wskazującego jako właściciela przedmiotowego samolotu, D. L. P. S.A.

4. Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie uregulowania sytuacji prawnej przedmiotowego towaru, decyzją z [...]r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. stwierdził, że przedmiotowy samolot został usunięty spod dozoru celnego w dniu [...]r. i określił dług celny. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w T. decyzją z [...]r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podstawy prawnej i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, natomiast w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Na skutek skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z 25 czerwca 2013r. sygn. akt I SA/Bd 350/13 uchylił ww. rozstrzygnięcie organu odwoławczego uznając, iż w sprawie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, ponieważ na etapie organu drugiej instancji doszło do zmiany podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Z uwagi na treść wyroku Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...]r. uchylił w całości decyzję organu I instancji z [...]r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

5. Ponownie rozstrzygając sprawę, organ I instancji decyzją z [...]r. określił skarżącemu kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 82.541 PLN, stwierdzając, że powodem jego powstania było niewykonanie jednego z obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej dopuszczenia towaru do swobodnego obrotu z zastosowaniem zerowej stawki celnej ze względu na końcowe przeznaczenie.

6. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 121 oraz 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm. dalej O.p.) przez naruszenie zasady zaufania do organu, przez nieudzielenie niezbędnych wyjaśnień, co do przepisów prawa, które po zmianie stanowiska organu celnego spowodowały negatywne skutki prawne dla skarżącego,

- art. 122, 187 § 1 i 191 O.p. przez przekroczenie zakresu swobodnej oceny dowodów, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, iż dokonanie czynności przez skarżącego w postaci zawarcia umowy sprzedaży samolotu, objętego uprzednio umową leasingu zawartą przez jego żonę stanowi naruszenie warunków pozwolenia na stosowanie procedury celnej dopuszczenia do swobodnego obrotu z ostatecznym przeznaczeniem,

- art. 212 a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. UE L Nr 302 z dnia 19 października 1992r. ze zm. dalej WKC) przez jego niezastosowanie, mimo że przepis ten zwalnia skarżącego od odpowiedzialności za dług celny, pomimo naruszenia jednego z warunków pozwolenia,

- art. 221 ust. 3 WKC poprzez jego niezastosowanie w sprawie i w rezultacie dokonanie retrospektywnego zaksięgowania kwoty należności wynikających z długu celnego po upływie 3 lat od daty powstania długu celnego,

- art. 221 ust. 4 WKC przez jego błędną interpretację i zastosowanie, a w rezultacie uznanie, że dług celny powstał na skutek czynu podlegającego w chwili jego popełnienia wszczęciu postępowania karnego.

7. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podkreślając, że istota sporu w sprawie opiera się na ustaleniu, czy w sprawie doszło do naruszenia przez skarżącego warunków procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu z zastosowaniem zerowej stawki celnej ze względu na końcowe przeznaczenie importowanego towaru. Organ uznał za nieuzasadniony zarzut przedawnienia. Przyznał, że w sprawie nie został dochowany trzyletni termin retrospektywnego zaksięgowania długu celnego z art. 221 ust. 3 WKC, bo dług celny powstał [...]r. a decyzja organu I instancji została doręczona stronie [...]r., jednak wskazał, że organ I instancji uzasadnił zastosowanie dłuższego, pięcioletniego terminu powiadomienia dłużnika o kwocie należności, spełnieniem przesłanek, z art. 221 ust. 4 WKC, zgodnie z którym jeżeli dług celny powstał na skutek czynu podlegającego w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, dłużnika można powiadomić o kwocie długu celnego na warunkach przewidzianych w przepisach, po upływie terminu trzech lat, określonych w ust. 3. W razie zastosowania przez organy celne art. 221 ust. 4 WKC termin retrospektywnego zaksięgowania długu celnego określa art. 56 ustawy Prawo celne, zgodnie z którym w przypadku, o którym mowa w art. 221 ust. 4 WKC powiadomienie dłużnika o kwocie należności nie może nastąpić po upływie 5 lat, licząc od dnia powstania długu celnego.

8. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, stanowisko organu I instancji jest zgodne z

prawem. Podstawą uznania przez organ celny zaistnienia przesłanek do zastosowania art. 221 ust. 4 WKC oraz art. 56 Prawa celnego było naruszenie warunków przedmiotowego pozwolenia. Zatem, organ celny prawidłowo uznał, że dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego. W tym kontekście wskazał art. 89 § 1 Kodeksu karnego skarbowego (t.j. Dz. U. 2013.186). Zatem naruszenie warunków pozwolenia, polegające na niewykonaniu jednego z obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty i nie poinformowanie Naczelnika Urzędu Celnego o istotnej okoliczności mającej wpływ na przebieg procedury, którą stanowiło przeniesienie przez skarżącego jako adresata pozwolenia, władztwa nad rzeczą na podmiot nie posiadający stosownego pozwolenia, przed zakończeniem procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu z końcowym przeznaczeniem, stanowi czyn zabroniony, godzący w czynności organów celnych, związanych z kontrolą przestrzegania przez stronę obowiązków nałożonych na nią przedmiotową procedurą i jest zakwalifikowany do przestępstw karnoskarbowych.

9. Organ odwoławczy przywołał art. 21 ust. 1 WKC, zgodnie z którym uprzywilejowane traktowanie taryfowe, z którego mogą korzystać niektóre towary ze względu na ich rodzaj lub przeznaczenie, uzależnione jest od spełnienia warunków określonych zgodnie z procedurą Komitetu. W przypadku wymogu posiadania pozwolenia stosuje się art. 86 i 87. W myśl ust. 2 powyższego przepisu, w rozumieniu ust. 1 określenie "uprzywilejowane traktowanie taryfowe" oznacza obniżenie lub zawieszenie należności celnych przywozowych w rozumieniu art. 4 ust. 10.

10. Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 292 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 przyznanie uprzywilejowanego traktowania taryfowego, zgodnie z art. 21 WKC, w sytuacji, gdy towary podlegają dozorowi celnemu ze względu na ich przeznaczenie, uzależnione jest od wydania zezwolenia na piśmie. Organ przedstawił określone prawem warunki, na których udzielane jest stosowne pozwolenie. Posiadacz pozwolenia ma obowiązek informować organy celne o każdej zmianie, która nastąpiła po wydaniu tego pozwolenia i może mieć wpływ na jego utrzymanie lub zakres. W myśl art. 82 ust. 1 WKC towary dopuszczone do swobodnego obrotu z zastosowaniem zerowej lub obniżonej stawki celnej ze względu na ich przeznaczenie pozostają pod dozorem celnym, który zostaje zakończony, jeżeli warunki zastosowania obniżonej lub zerowej stawki nie muszą być dalej spełniane, w przypadku gdy towary zostały wywiezione lub zniszczone bądź, gdy użycie towarów w celach innych niż te, które są wymagane dla zastosowania obniżonej lub zerowej stawki, zostało dopuszczone pod warunkiem uiszczenia należnych opłat. Ust. 2 ww. przepisu informuje natomiast, że wobec towarów określonych w ust. 1 przepisy art. 88 i 90 stosuje się odpowiednio.

11. W sprawie szczególne znaczenie ma art. 90 WKC, stanowiący, że prawa i obowiązki osoby uprawnionej do korzystania z gospodarczej procedury celnej mogą, zgodnie z warunkami określonymi przez organy celne, zostać przeniesione na inne osoby spełniające warunki do korzystania z tej procedury. Jednym z istotnych warunków skorzystania z uprzywilejowanego traktowania taryfowego jest należyte wywiązanie się przez importera z obowiązków wynikających z udzielonego pozwolenia, do których między innymi zaliczyć należy: a) nałożony na posiadacza pozwolenia mocą art. 87 ust 2 WKC, widniejący w punkcie 6 pola nr 16 dokumentu, obowiązek informowania organu celnego o każdej zmianie, która nastąpiła po wydaniu pozwolenia i może mieć wpływ na jego utrzymanie lub zakres, b) zakaz przenoszenia praw i obowiązków osoby uprawnionej do korzystania z gospodarczej procedury celnej na podmioty nie spełniające warunków wymaganych do korzystania z tej procedury, wynikający wprost z art. 90 WKC. Brak spełnienia warunków skorzystania z uprzywilejowanego traktowania powoduje wymagalność należności celnych i obowiązku ich uiszczenia przez importera.

12. W kontekście zastosowania przywołanych regulacji organ wskazał, że skarżący uzyskał pozwolenie na uprzywilejowane traktowanie taryfowe ze względu na końcowe przeznaczenie. W pozwoleniu zostały określone warunki, przesłanki, jakie winny mieć zastosowanie, aby przedmiotowy towar mógł być objęty procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu ze szczególnym przeznaczeniem. Z treści punktu 6 pola nr 16 ww. dokumentu wynika, że pozwolenia udziela się pod warunkiem, że posiadacz pozwolenia będzie informować organ o każdej zmianie, która nastąpiła po wydaniu pozwolenia i może mieć wpływ na jego utrzymanie lub zakres. W ocenie organu skarżący nie wykonał jednego z obowiązków wynikających ze stosowania procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu z końcowym przeznaczeniem, tj. nie poinformował Naczelnika Urzędu Celnego w B. o istotnej okoliczności mającej wpływ na przebieg procedury, którą stanowiło przeniesienie przez niego, jako adresata pozwolenia, władztwa nad rzeczą na podmiot nie posiadający stosownego pozwolenia przed zakończeniem przedmiotowej procedury.

13. Organ podał, że poza sporem pozostaje okoliczność, że sprzedaż została przez skarżącego dokonana na podstawie zamówienia z [...]r., stanowiącego załącznik do Umowy Leasingu nr [...] z dnia [...]r. Tym samym skarżący, który uzyskał pozwolenie nr [...], utracił władztwo nad towarem w dniu i na warunkach wynikających z umowy sprzedaży z [...]r., zgodnie z fakturą VAT nr [...] z dnia [...]r. na kwotę 1.420.006,80 PLN. Tym samym firma D. L. P. S.A. stała się właścicielem przedmiotowego towaru, co potwierdza treść zgłoszenia o wpis statku powietrznego do Rejestru Cywilnych Statków Powietrznych z dnia [...]r. oraz Świadectwo Rejestracji nr [...], w których widnieje firma D. L. P. S.A. jako właściciel przedmiotowego samolotu. Organ wskazał, że prawa i obowiązki związane z towarami objętymi przedmiotową procedurą celną mogą zostać na terenie Wspólnoty przeniesione na inne osoby (art. 90 w związku z art. 82 ust. 2 WKC), co jednak jest możliwe tylko wówczas, gdy osoba na którą zostają przeniesione, jest posiadaczem ważnego pozwolenia. Jeżeli w trakcie realizacji procedury strona będąca posiadaczem pozwolenia, zamierzała zbyć towar innemu podmiotowi, winna zwrócić się do organu celnego z wnioskiem o wydanie stosownego pozwolenia z mocą wsteczną.

14. W tym kontekście wskazano, że D. L. P. S.A. nie posiadała pozwolenia na korzystanie z procedury dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem, ponadto, przekazała przedmiot leasingu podmiotowi trzeciemu, firmie K. P.P.U.H. K. S., przedsiębiorcy występującemu w charakterze Korzystającego z umowy leasingu operacyjno – finansowego. Organ wskazał, że w sprawie nie nastąpiła sytuacja, w której sprzedającym towar i korzystającym z leasingu był ten sam podmiot, co miałoby miejsce w przypadku zawarcia leasingu zwrotnego. Przedmiotowa umowa sprzedaży nie została zawarta pod zawieszającym warunkiem zawarcia umowy leasingu pomiędzy firmą D. L. P. S.A. a skarżącym. Okoliczność, że skarżący jest pełnomocnikiem firmy K. P.P.H.U. K. S. i mężem K. S., pozostającym w ustawowej wspólności majątkowej, nie wpływa na rozstrzygnięcie.

15. Konkludując organ wskazał, że warunki skorzystania przez skarżącego z uprzywilejowanego traktowania taryfowego nie zostały spełnione, chociaż procedurę zakończono w wyznaczonym terminie przez zarejestrowanie przedmiotowego samolotu w Urzędzie Lotnictwa Cywilnego w dniu [...]r. Brak poinformowania organu celnego o przeniesieniu własności towaru na podmiot nie posiadający stosownego pozwolenia przed zakończeniem procedury, miało oczywisty wpływ na prawidłowe przeprowadzenie procedury celnej, powodując powstanie długu celnego. W konsekwencji w ocenie organu odwoławczego w sprawie, należało zastosować art. 204 ust. 1 lit. a WKC.

16. Organ wskazał, że katalog zamknięty uchybień niemających znaczącego wpływu na składowanie czasowe lub procedurę celną znajduje się w art. 859 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93. Nie poinformowanie Naczelnika Urzędu Celnego w B. o istotnej okoliczności mającej wpływ na przebieg procedury, którą stanowiło przeniesienie przez skarżącego jako adresata pozwolenia władztwa nad rzeczą na podmiot nie posiadający stosownego pozwolenia przed zakończeniem przedmiotowej procedury, w powyższym katalogu nie występują.

17. Za niezasadny uznał organ zarzut naruszenia art. 212a WKC. Wyjaśnił, że art. 212a WKC stanowi, że jeżeli przepisy prawa celnego przewidują preferencje taryfowe dla towaru ze względu na jego rodzaj lub szczególne przeznaczenie, całkowite lub częściowe zwolnienie z należności przywozowych lub należności wywozowych na mocy art. 21, 145 lub 184-187, takie preferencje lub zwolnienia stosuje się również w przypadkach powstania długu celnego na mocy art. 202-205, 210 lub 211, jeżeli zachowanie osoby zainteresowanej nie nosi znamion oszustwa, ani rażącego niedbalstwa i udowodni ona, że pozostałe warunki wymagane dla zastosowania preferencji lub zwolnienia pozostają łącznie spełnione. W konsekwencji, zdaniem organu zakresem zastosowania art. 212a WKC może tylko zostać objęta osoba, która spełni wskazane w jego treści przesłanki. Przesłanki te odwołują się do zachowań danej osoby i są to brak oszustwa lub rażącego zaniedbania. Nadto z tego przepisu wynika, że strona powinna udowodnić, że pozostałe warunki wymagane dla zastosowania preferencji lub zwolnienia pozostają łącznie spełnione. Tymczasem skarżący sprzedając samolot objęty procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu z zastosowaniem zerowej stawki celnej ze względu na szczególne przeznaczenie, będący pod dozorem celnym do momentu uzyskania końcowego przeznaczenia firmie D. L. P. S.A. przed jego rejestracją, nie wykonał jednego z obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej i wbrew postanowieniom pkt. 6 (pole 16) pozwolenia, nie poinformował organu celnego o fakcie jaki miał wpływ na jego utrzymanie i zakres. Tym samym zaistniały negatywne przesłanki zastosowania w sprawie art. 212a WKC.

21. W skardze do sądu skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości zarzucając naruszenie:

- art. 121 oraz 124 O.p. przez naruszenie zasady zaufania strony do organu w wyniku niekonsekwentnego stanowiska organu co do rzekomego powstania długu celnego oraz nie udzieleniu niezbędnych informacji i wyjaśnień co do przepisów prawa, które

po zmianie stanowiska organu celnego spowodowały negatywne skutki

prawne dla skarżącego;

- art. 122, 187 § 1 i 191 O.p. przez przekroczenie zakresu swobodnej oceny dowodów, polegające na bezpodstawnym i nieuzasadnionym przyjęciu, że dokonanie czynności przez skarżącego w postaci zawarcia umowy sprzedaży samolotu, objętego uprzednio umową leasingu zawartą przez jego żonę stanowi naruszenie warunków pozwolenia na stosowanie procedury celnej swobodnego obrotu z ostatecznym przeznaczeniem;

- art. 212a WKC przez jego niezastosowanie, mimo że przepis ten

zwalnia skarżącego od odpowiedzialności za dług celny, pomimo naruszenia jednego z warunków pozwolenia (jeśli przyjąć, że doszło do naruszenia, co strona neguje).

22. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 121 oraz art. 124 O.p. skarżący wskazał, że nigdy nie został poinformowany, że jakiekolwiek znaczenie dla stosowania procedury celnej będzie miało to, na kogo zarejestrowany zostanie samolot w rejestrze cywilnych statków powietrznych prowadzonym przez Urząd Lotnictwa Cywilnego. Skarżący podał, że wszelkie interesy prowadzi wspólnie z żoną, jest jej pełnomocnikiem i pozostaje z żoną w małżeńskiej wspólności majątkowej, dlatego nie widział problemu w tym, żeby zawrzeć wspólnie z żoną umowę leasingu w dniu [...]r., następnie uzyskać pozwolenie na stosowanie procedury dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem, dokonać zgłoszenia celnego, sprzedać towar firmie leasingowej, która następnie w wykonaniu wcześniejszej umowy oddała towar w leasing żonie skarżącego. Skarżący podkreślił, że to wyłącznie on sprawuje pieczę nad samolotem. Nawet w dniu [...]r., kiedy poinformował organ o zarejestrowaniu samolotu w Urzędzie Lotnictwa Cywilnego i dołączył kopię Świadectwa Rejestracji, nikt nie zwrócił mu uwagi na nieprawidłowości. Dopiero po ponad dwóch latach wszczęto postępowania w sprawie powstania długu celnego. Skarżący podniósł, że wszystkie transakcje związane z zakupionym samolotem (zakup, odsprzedaż firmie leasingowej, zawarcie umowy leasingu) dokonywane byłyby przez jego firmę lub firmę jego żony. Co więcej, skarżący dokonywał również, upoważniony do tego przez firmę leasingową, wszystkich czynności związanych z rejestracją samolotu. Zakwestionował ustalenie, że sprzedając samolot utracił władztwo nad towarem i tym samym naruszył warunki pozwolenia na stosowanie procedury celnej swobodnego obrotu z końcowym przeznaczeniem. Warunki udzielonego pozwolenia nie zostały w żaden sposób złamane, gdyż mimo, że skarżący nie jest już właścicielem towaru, to jednak w dalszym ciągu pozostaje jego posiadaczem, jedynym użytkownikiem z uwagi na fakt oddania samolotu w leasing żonie. Firma leasingowa nigdy nie była posiadaczem, czy też użytkownikiem samolotu. Na poparcie swojego stanowiska skarżący wskazał wyrok WSA w Warszawie z 17 stycznia 2012r. sygn. akt V SA/Wa 2022/11.

23. Zdaniem skarżącego, jeśli nawet przyjąć, że doszło do naruszenia warunków zastosowania procedury, to okoliczności sprawy pozwalają na zastosowanie art. 212a WKC. Nie ma wątpliwości, że zachowano większość warunków zastosowania procedury, w szczególności towar został użyty zgodnie z ostatecznym przeznaczeniem, zatem została zachowana istota pozwolenia i cel gospodarczy procedury i nie można przyjąć, aby dopuścił się on rażącego niedbalstwa. Tym bardziej nie można jego postępowaniu zarzucić znamion oszustwa.

24. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

25. Skarga jest zasadna. W tym miejscu należy wskazać, że sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r, poz.270 ze zm. dalej ustawa p.p.s.a.) uchyla decyzję, kiedy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 153 ustawy p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W tej sprawie wypowiadał się już Sąd administracyjny, który wyrokiem z dnia [...]r uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. w przedmiocie długu celnego. Oceniając wpływ wydania tego orzeczenia na przebieg postępowania i kontrolowane obecnie rozstrzygnięcie organów trzeba mieć na uwadze przesłankę uchylenia, którą było naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania przed organami. W ocenie Sądu we wskazanym wyroku naruszenie to zrealizowało się w zmianie podstawy rozstrzygnięcia na etapie postępowania przed organem odwoławczym; organ pierwszej instancji uznał, że skarżący dokonał usunięcia towaru spod dozoru celnego (art. 203 ust 1, ust 2 i ust 3 tiret czwarty WKC), natomiast organ drugiej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął niewykonanie obowiązku wynikającego z zastosowanej procedury celnej (art. 204 ust 1 lit. a WKC).

26. Uwzględniając powyższy wyrok Dyrektor Izby Celnej w T. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B., który to organ wydając ponownie decyzję w sprawie za podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia przyjął niewykonanie jednego z obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą objęty został przedmiotowy towar. Takie stanowisko podzielił organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, nie powielono więc uchybienia, którym dotknięta była poprzednia decyzja.

27. Procedura dopuszczenia towarów do obrotu z końcowym przeznaczeniem (procedura end-use) stanowi szczególny przypadek dopuszczenia towarów do obrotu na obszarze celnym Wspólnoty. Polega ono na objęciu towarów procedurą dopuszczenia do obrotu, przy jednoczesnym zastosowaniu wobec takiego towaru uprzywilejowanego traktowania taryfowego w postaci zastosowania obniżonych lub zerowych stawek celnych. Procedurę taką wobec danego towaru można stosować wyłącznie wtedy, gdy przewidują to przepisy wspólnotowe. W stanie faktycznym sprawy podstawą możliwości zastosowania zerowej stawki celnej przy określonym przeznaczeniu objęcia przedmiotowego samolotu cywilnego procedurą dopuszczenia do obrotu z ostatecznym przeznaczeniem stanowiło rozporządzenie Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L 291, str. 1), w załączniku I do rozporządzenia w Części pierwszej, Przepisy wstępne, Sekcja II lit. B "Cywilne statki powietrzne i towary do stosowania w cywilnych statkach powietrznych", w pkt 1 wskazano, iż zwolnienie do cła przewidziane jest w odniesieniu do cywilnych statków powietrznych.

28. Podstawy prawnej stosowania procedury dopuszczenia towarów do obrotu z końcowym przeznaczeniem należy poszukiwać w regulacjach art. 21, art. 82, art. 207 i 208 WKC oraz art. 291-300 rozporządzenia wykonawczego Komisji (EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny* (Dz.U.UE L z dnia 11 października 1993r ze zm. dalej Rozporządzenie wykonawcze do WKC). Uprzywilejowane traktowanie taryfowe zostało zdefiniowane w art. 21 ust 2 WKC jako obniżenie lub zawieszenie należności celnych przywozowych w rozumieniu art. 4 pkt 10 WKC, nawet przy zastosowaniu kontyngentów taryfowych. Zgodnie z art. 292 ust 1 Rozporządzenia wykonawczego do WKC przyznanie uprzywilejowanego traktowania taryfowego, zgodnie z art. 21 WKC, w sytuacji gdy towary podlegają dozorowi celnemu ze względu na ich przeznaczenie, uzależnione jest od wydania pozwolenia na piśmie. Jeżeli towary są dopuszczane do swobodnego obrotu z zastosowaniem obniżonej lub zerowej stawki celnej ze względu na ich przeznaczenie i gdy obowiązujące przepisy wymagają, aby towary pozostawały pod dozorem celnym, zgodnie z art. 82 WKC niezbędne jest pisemne pozwolenie do celów dozoru celnego przeznaczenia towarów.

29. Art. 293 Rozporządzenia wykonawczego do WKC ustanawia warunki oraz określa wzór pozwolenia na zastosowanie procedury szczególnego przeznaczenia. Zgodnie z art. 294 tego Rozporządzenia organy mogą również wydać pozwolenie z mocą wsteczną. Na podstawie art. 300 ust 1 lit a) towary określone w art. 291 ust. 1 pozostają pod dozorem celnym i podlegają należnościom celnym przywozowym, aż do chwili, gdy po raz pierwszy nadano im przeznaczenie;

30. Przenosząc powyższe uwagi dotyczące regulacji prawnych na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że skarżący otrzymał pisemne "Pozwolenie na stosowanie szczególnego przeznaczenia" z dnia [...]r, które zgodnie z art. 87 ust 1 WKC określało warunki korzystania z procedury. Warunki te zamieszczone zostały w polu 16, w punktach od 1 do 7. W ramach tych obowiązków organ wskazał, że w stosunku do towaru do chwili nadania mu końcowego użytkowania, którym jest rejestracja samolotu w publicznej ewidencji Polskiego Rejestru Statków Powietrznych w Urzędzie Lotnictwa Cywilnego w W., ustanawia dozór celny. Należy w tym miejscu wskazać, że definicja "dozoru celnego" zamieszczona została w art. 4 pkt 13 WKC, oznaczając ogólne działania prowadzone przez organy celne w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa celnego oraz, w razie potrzeby, innych przepisów mających zastosowanie do towarów znajdujących się pod dozorem celnym. Jednocześnie w pkt. 6 warunków skarżący został zobowiązany do informowania Naczelnika Urzędu Celnego w B. o każdej zmianie, która nastąpiła po wydaniu pozwolenia i może mieć wpływ na jego utrzymanie lub zakres. Ten ostatni obowiązek w uznaniu, że skarżący mu uchybił, stał się podstawą dla organów do przyjęcia, że skarżący naruszył warunki pozwolenia. Niewątpliwie brzmienie tego zapisu uznać należy za bardzo szerokie i niedookreślone. Nie wynika z niego bowiem, o jaką "każdą zmianę" chodzi organowi. Dla interpretacji kierować należy się dalszą częścią zapisu, która wskazuje na zmiany, które nastąpiły po wydaniu pozwolenia i są na tyle istotne, że mogą mieć wpływ na utrzymanie bądź zakres pozwolenia.

31. Należy zauważyć, że Skarżący wystąpił z wnioskiem z dnia [...]r o pozwolenie na stosowanie procedury szczególnego przeznaczenia, umowa leasingu pomiędzy D. L. a K. S. zawarta została [...]r a więc wcześniej. W umowie tej jako zbywca wystąpił skarżący a jako korzystający z umowy, K. S., żona skarżącego. Na uwagę zasługuje zapis umowy z leasingodawcą, z którego wynika, że przedmiot leasingu ma być dostarczony korzystającemu czyli K. S. Sprzedaż przedmiotowego samolotu na rzecz leasingodawcy w oparciu o powyższą umowę dokonana została (data faktury) w dniu [...]r.

32. Podstawą stanowiska organów w sprawie jest uznanie, że zmianą, która wpłynęła na utrzymanie bądź zakres pozwolenia była sprzedaż przez skarżącego przedmiotowego samolotu na rzecz firmy D. L. P. SA oraz następne zawarcie umowy leasingu przez tego leasingodawcę z "podmiotem trzecim" tj K. P.P.U.H. K. S. W ocenie organu sprzedaż przedmiotowego towaru spowodowała utratę przez skarżącego władztwa nad samolotem. Te ustalenia stały się uzasadnieniem do uznania, że warunki do skorzystania przez skarżącego z uprzywilejowanego traktowania taryfowego nie zostały spełnione, mimo, że organ przyznał, iż procedurę zakończono w wyznaczonym w pozwoleniu terminie przez zarejestrowanie przedmiotowego samolotu w Urzędzie Lotnictwa Cywilnego w dniu [...]r. Zdaniem organu brak informacji o przeniesieniu własności towaru na podmiot nie posiadający stosowanego pozwolenia przed zakończeniem przedmiotowej procedury, miało w ocenie organu oczywisty wpływ na prawidłowe przeprowadzenie procedury celnej, powodując powstanie długu celnego. Organ podkreślił przy tym, że na podstawie art. 90 WKC prawa i obowiązki osoby uprawnionej do korzystania z gospodarczej procedury celnej, mogą, zgodnie z warunkami określonymi przez organy celne, zostać przeniesione kolejno na inne osoby spełniające warunki wymagane do korzystania z tej procedury.

33. Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie, organy nieprawidłowo rozpoznały udział skarżącego w uzyskaniu pozwolenia na zastosowania wobec przedmiotowego towaru procedury dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem, przy jej realizacji aż do zakończenia procedury. Istotne pozostaje kto jest uprawniony do korzystania z procedury celnej, tudzież kto może zostać uznany za dłużnika celnego. Skarżący dokonał zgłoszenia w swoim imieniu oraz uzyskał prawo do korzystania z procedury, którą zrealizował.

34. Organy podkreślają, ze skarżący wyzbył się własności przedmiotowego samolotu na rzecz D. L. P. SA, który stał się właścicielem towaru tracąc władztwo nad towarem. Z taką oceną nie można się zgodzić, bowiem pomija ona istotną okoliczność, że nie była to standardowa umowa sprzedaży, w ramach której skarżący wyzbył się władztwa wobec towaru na rzecz nabywcy, lecz część postanowień umowy leasingu, która w obecnych realiach gospodarczych stanowi formę finansowania nabycia wielu towarów. Umowy takie nie mają jako głównego celu nabywania własności rzeczy przez leasingodawcę, lecz (jako alternatywa dla kredytowania) zwykle umożliwienie sfinansowania leasingobiorcy możliwości nabycia towaru – zawsze przy wyłącznej możliwości korzystania z tego towaru w trakcie trwania umowy. Stąd także w umowie, która znajduje się w aktach sprawy zawarto wiele postanowień, które jednoznacznie przedstawiają jej cel np. postanowienia dotyczące zakupu przedmiotu leasingu, w ramach których korzystający z leasingu oraz leasingodawca zobowiązali się do zawarcia umowy sprzedaży przedmiotu leasingu po zakończeniu umowy i uregulowaniu przez korzystającego wszystkich zobowiązań wynikających z tej umowy (str 3 umowy).

35. Zauważyć należy, że w aneksie nr 1 do umowy leasingowej w § 1, korzystający z lesingu zobowiązał się do wpisania do rejestru statków powietrznych jako użytkownika przedmiotu leasingu siebie, tj korzystającego z leasingu, co dowodzi, że korzystający z leasingu pozostawał posiadaczem i faktycznym użytkownikiem spornego samolotu. Takie ustalenia podważają tezę o konieczności przekazania nabywcy samolotu, D. L. P. SA, obowiązków wynikających z art. 291-300, zawartych w Rozdziale 2 "Przeznaczenie towarów" Rozporządzenia wykonawczego do WKC. Bezspornym było, że przedmiot leasingu do czasu rejestracji w Polskim Rejestrze Cywilnych Statków Powietrznych, czyli zakończenia procedury celnej, nie został przekazany do korzystania nabywcy, ani w ogóle mu wydany mu w jakimkolwiek momencie jej trwania.

36. Nie było także w sprawie sporu co do okoliczności, że wszelkich czynności zmierzających do uzyskania Świadectwa Rejestracji przedmiotowego samolotu w Urzędzie Lotnictwa Cywilnego dokonywał skarżący, który – jak wskazywał pozostawał pełnomocnikiem w działalności swojej żony. Została ona w przedmiotowym świadectwie wskazana jako operator – użytkownik, inny, niż właściciel. Sporny towar przez cały czas trwania procedury, aż do nadania mu wskazanego przeznaczenia pozostawał w posiadaniu skarżącego.

37. Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie organ nie poddał analizie okoliczności sprawy dotyczących kontynuowania przez skarżącego posiadania i korzystania z przedmiotowego towaru w taki sposób, że brak było podstaw do przenoszenia na leasingodawcę, na podstawie art. 90 WKC praw i obowiązków skarżącego do korzystania z procedury celnej albowiem z treści umowy wynikało, że nabycie własności towaru przez D. L. P. SA nie miało w żaden sposób zakłócić stanu dysponowania przez skarżącego tym towarem, lecz jedynie dostarczyć finansowania na ostateczny zakup i korzystanie z samolotu.

38. Warunkiem pozwolenia na stosowanie szczególnego przeznaczenia było przyjęcie, że towar w postaci przedmiotowego samolotu cywilnego będzie pozostawał pod dozorem celnym do chwili nadania temu towarowi końcowego użytkowania, co nastąpi po dokonaniu rejestracji w publicznej ewidencji Polskiego Rejestru Statków Powietrznych w Urzędzie Lotnictwa Cywilnego w W. Do tego momentu samolot miał pozostawać na terenie Wojskowych Zakładów Lotniczych w B., co zostało w pełni zrealizowane. Skarżący, jak wskazano wyżej, zakończył procedurę przedstawiając organowi świadectwo rejestracji wydane przez Urząd Lotnictwa Cywilnego w dniu [...]r, w którym potwierdzono, stosownie do art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 3 lipca 2002r. Prawo lotnicze (Dz. U. z 2006 r. Nr 100, poz. 696, z późn. zm.), wpis danych dotyczących żony skarżącego jako innego niż właściciel użytkownika statku powietrznego.

39. Zgodnie z art. 204 ust. 1 WKC dług celny w przywozie powstaje m.in. w wyniku niewykonania jednego z obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom przywozowym lub ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty (pkt a), lub niedopełnienia jednego z warunków wymaganych do objęcia towaru procedurą lub do zastosowania obniżonych bądź zerowych stawek należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie towaru (pkt b), w przypadkach innych, niż określone w art. 203, chyba że zostanie potwierdzone, iż uchybienia te nie miały rzeczywistego wpływu na prawidłowe przeprowadzenie składowania czasowego lub odpowiedniej procedury celnej. W sprawie istotna pozostawała ocena wpływu zawartej umowy przeniesienia własności towaru przez skarżącego na leasingodawcę i zagwarantowanie korzystania z przedmiotu leasingu przez skarżącego i jego żonę. Uwzględniając całokształt, niespornych okoliczności faktycznych, organ, zdaniem Sądu, nie wykazał w sprawie, że brak poinformowania Naczelnika Urzędu Celnego w B. o przeniesieniu własności przedmiotowego samolotu na leasingodawcę w ramach zawartej umowy leasingu stanowiło zmianę, która mogła mieć wpływ na utrzymanie i zakres pozwolenia na stosowanie procedury szczególnego przeznaczenia, która bezspornie została w sprawie zrealizowana.

40. Zgodnie z art. 204 ust 1 WKC dług celny nie powstanie jeżeli uchybienie zarzucane zobowiązanemu nie miało wpływu na prawidłowe przeprowadzenie odpowiedniej procedury celnej. Przyjmuje się, że konkretyzacją (wręcz zawężeniem) regulacji z art. 204 WKC są powołane przez organ art. 859 i 860 Rozporządzenia wykonawczego do WKC. Przepisy te muszą być uwzględniane przy interpretacji wskazanego przepisu WKC. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów za niemające znaczącego wpływu na właściwe funkcjonowanie składowania czasowego lub procedury celnej w rozumieniu art. 204 ust. 1 Kodeksu uważa się następujące uchybienia, pod warunkiem, że: a) nie stanowią one próby pozaprawnego usunięcia towaru spod dozoru celnego, b) nie są spowodowane wyraźnym zaniedbaniem ze strony osoby zainteresowanej, c) wszystkie formalności konieczne w celu uregulowania sytuacji towarów są następnie przeprowadzane:

1) przekroczenie terminu, w którym towar powinien otrzymać jedno z przeznaczeń celnych przewidzianych w ramach składowania czasowego lub danej procedury celnej, jeżeli przedłużenie terminu mogło zostać udzielone, gdyby ubiegano się o nie w terminie;

2) w przypadku towarów objętych procedurą tranzytową niedopełnienie jednego z obowiązków związanych z zastosowaniem tej procedury, jeżeli zostały spełnione następujące warunki:

a) towary objęte procedurą zostały faktycznie przedstawione w stanie nienaruszonym w urzędzie przeznaczenia;

b) urząd przeznaczenia mógł zapewnić nadanie towarom przeznaczenia celnego lub zostały one poddane składowaniu czasowemu po zakończeniu procedury tranzytowej;

c) w przypadku gdy został przekroczony termin określony na podstawie art. 356 i nie ma zastosowania ust. 3 tego artykułu, a towary zostały jednak przedstawione w urzędzie przeznaczenia w odpowiednim terminie.

3) w przypadku towarów składowanych czasowo lub objętych procedurą składu celnego - zabiegi dokonane bez uprzedniego pozwolenia organów celnych, pod warunkiem że takie zabiegi byłyby dozwolone, jeżeli ubiegano by się o pozwolenie;

4) w przypadku towarów objętych procedurą odprawy czasowej - użycie towarów w sposób inny niż przewidziany w pozwoleniu, pod warunkiem że takie użycie byłyby dozwolone, gdyby ubiegano się o pozwolenie;

5) w przypadku towarów składowanych czasowo lub objętych procedurą celną - przeniesienie towarów bez pozwolenia, pod warunkiem że towary mogą zostać przedstawione na żądanie organów celnych;

6) w przypadku towaru składowanego czasowo lub objętego procedurą celną, wyprowadzenie tego towaru poza obszar celny Wspólnoty lub jego wprowadzenie do wolnego obszaru celnego o kontroli typu I w rozumieniu art. 799 bądź do składu wolnocłowego bez spełnienia niezbędnych formalności.

7) w odniesieniu do towarów lub produktów fizycznie przemieszczanych w rozumieniu art. 296, 297 lub 511 niespełnienie jednego z warunków, na mocy których odbywa się przemieszczanie, w przypadku gdy spełnione zostały następujące warunki:

a) osoba zainteresowana może udowodnić w sposób przekonujący dla organów celnych, że towary lub produkty przybyły do określonego obiektu lub na miejsce przeznaczenia oraz, w przypadkach przemieszczania na podstawie art. 296, 297, 512 ust. 2 lub art. 513, że towary lub produkty zostały należycie zarejestrowane w aktach określonego obiektu lub miejsca przeznaczenia, w przypadku gdy artykuły te wymagają zarejestrowania takiego wprowadzenia do akt;

b) w przypadku gdy nie dotrzymano terminu określonego w zezwoleniu, a towary lub produkty dotarły jednak do określonego obiektu lub na miejsce przeznaczenia w odpowiednim terminie.

8) w przypadku towarów, które kwalifikują się przy dopuszczeniu do swobodnego obrotu do zwolnienia, w całości lub w części, z należności celnych przywozowych, określonych w art. 145 Kodeksu, istnienie jednej z sytuacji określonej w art. 204 ust. 1 lit. a) i b) Kodeksu, podczas składowania czasowego danych towarów lub objęcia inną procedurą celną, przed ich dopuszczeniem do swobodnego obrotu;

9) w ramach uszlachetniania czynnego i przetwarzania pod kontrolą celną, przekroczenie limitu czasowego przeznaczonego na przedstawienie rozliczenia zakończenia, o ile limit zostałby przedłużony, jeśli wniosek o takie przedłużenie zostałby złożony na czas.

10) przekroczenie limitu czasowego przeznaczonego na czasowe wyprowadzenie ze składu celnego, o ile limit czasowy zostałby przedłużony, jeśli wniosek o takie przedłużenie zostałby złożony na czas.

Z art. 860 wynika, że organy celne uważają dług celny za powstały na mocy art. 204 ust. 1 Kodeksu, chyba że osoba mogąca stać się dłużnikiem wykaże, że spełnione zostały warunki z art. 859. Zdaniem Sądu z brzmienia tego przepisu nie wynika, że nie mogą to być przypadki warunków o adekwatnym charakterze, uwzględniając, że Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z 11 listopada 1999r C - 48/98 stwierdził, że przepis ten zawiera wyczerpujący "katalog reguł dotyczących uchybień". Szczególnie, że nie sposób jednoznacznie stwierdzić, czy działanie skarżącego w sprawie w ogóle stanowi uchybienie mające wpływ na utrzymanie bądź zakres pozwolenia.

41. W ocenie Sądu organy nie wykazały w sprawie, by nie zostały spełnione wstępne warunki, których ocena wyprzedza jakąkolwiek szczegółową analizę charakteru uchybień. Ustalone okoliczności faktyczne w sprawie, pozwalają na wnioskowanie, że warunki te zostały spełnione (uchybienia nie stanowiły usunięcia towaru spod dozoru celnego, nie stanowiły wyraźnego zaniedbania ze strony skarżącego, wszystkie formalności konieczne dla uregulowania sytuacji przedmiotowego towaru zostały przeprowadzone – procedura została zakończona). Zdaniem Sądu wyeksponowanie powyższych warunków wskazuje na ich szczególną wagę – brak ich spełnienia determinuje ocenę wpływu na właściwe funkcjonowanie procedury celnej. Przypadki uchybień, które uznawane są za mniemające znaczącego wpływu na właściwe funkcjonowanie procedury celnej wymienione w pkt 1 – 10 mają charakter działań odnoszących się, podejmowanych wobec towarów w kontekście realizowanej procedury pomijają natomiast zupełnie aspekt podmiotowy, co zdaniem Sądu pozwala na interpretację, że przy prawidłowej realizacji procedury celnej, zaplanowanym jej przebiegu, takie działania nie muszą być traktowane jako uchybienie warunkom mające znaczny wpływ na właściwe funkcjonowanie procedury celnej (szczególnie postrzegane tak cywilistycznie, jak dokonał tego organ z pominięciem aspektu braku utraty przez skarżącego władztwa nad towarem). Szczególnie, że organ przyznaje w sprawie, iż prawa i obowiązki związane z towarami objętymi przedmiotową procedurą celną mogą być przeniesione na inne osoby, nawet z mocą wsteczną. Należy zauważyć, że wiele z uchybień "przedmiotowych" zawartych w art. 859 Rozporządzenia wykonawczego do WKC odwołuje się do takiej właśnie możliwości, jako warunku uznania ich mniemających wpływu na właściwe funkcjonowanie procedury celnej.

42. W ocenie Sądu, powyższe stwierdzenia dowodzą, iż organ odwoławczy nie rozpatrzył wyczerpująco całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w zakresie rozpoznania charakteru przeniesienia własności towaru na inny podmiot, przy zachowaniu gwarancji posiadania tego towaru, w szczególności dla zrealizowania warunków procedury celnej. Dodatkowo gwarantowały to postanowienia umowne, które w swej istocie wykluczały sens przeniesienia na nabywcę praw i obowiązków do korzystania z procedury. W tym kontekście organy powinny zgromadzić dowody na potwierdzenie stanowiska skarżącego, że z uwagi na ustrój wspólności majątkowej nabycie towaru, dysponowanie nim w ramach umowy leasingu stanowiło działania wspólne małżonków. Brak ustaleń w tym zakresie stanowiło o skuteczności zarzutu naruszenia art. 122, 180 i 187 O.p. Wszechstronnie zgromadzony materiał powinien ponownie zostać rozpatrzony pod kątem, czy skarżący swoim działaniem rzeczywiście naruszył warunki pozwolenia.

43. Z uwagi na stanowisko Sądu, który uznał, że podmiotowy status przedmiotowego towaru w ustalonym na tym etapie stanie faktycznym sprawy (przy uwzględnieniu twierdzeń skarżącego, które zweryfikowane zostaną przy ponownym rozpoznaniu sprawy) nie miał charakteru naruszenia warunków pozwolenia, w rozważaniach pominięto zarzut naruszenia art. 212a WKC. Rozstrzyganie o zasadności zastosowania w sprawie tego przepisu w stanie faktycznym sprawy byłoby niekonsekwencją Sądu, stąd pozostawiono go poza weryfikacją.

44. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) oraz c) ustawy p.p.s.a. O kosztach postępowania w sprawie Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy p.p.s.a. przy uwzględnieniu § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1348).