Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 24/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie NSA Paweł MIładowski ( spr ) WSA Bożena Popowska Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi P. T. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie przyznania lokalu 1. oddala skargę 2. zasądza na rzecz adwokata P. N. od Skarbu Państwa (Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści)zł podwyższone o kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa i 80/100) zł stawki podatku od towarów i usług przewidzianej dla tego rodzaju czynności – oraz opłatę od pełnomocnictw 34 (trzydzieści cztery)złote łącznie 326,80 (trzysta dwadzieścia sześć 80/100) zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /-/B.Popowska /-/I.Kucznerowicz /-/P.Miładowski


UZASADNIENIE

Pismem z [...] kwietnia 2009 r. P. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie przyznania lokalu. Skarżący argumentował, iż bezczynność w tej sprawie polega na nieprzyznaniu mu lokalu socjalnego orzeczonego na mocy wyroku Sądu Rejonowego z [...] stycznia 2005 roku (pkt II). W odpowiedzi na skargę organ nie kwestionując faktu uzyskania uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego na mocy orzeczenia Sądu Powszechnego wniósł o oddalenie skargi albowiem Prezydent Miasta P. nie pozostaje w tej sprawie w bezczynności. Wniosek strony o przyznanie lokalu socjalnego z mieszkaniowego zasobu gminy został złożony [...] lutego 2005 r. W tym też dniu wniosek został zarejestrowany jako podlegający realizacji. Prezydent Miasta akcentował iż liczna ze stroną korespondencja zawierała wyjaśnienia o trybie realizacji wniosków o dostarczenie lokali socjalnych. W szczególności informowano stronę, iż nie ma możliwości realizacji wyroku z pominięciem kolejności wpływu wniosku. Z ustaleń organu wynika iż w dniu [...] września 2008 roku P. T. zawarł porozumienie z wierzycielem wyroku, w którym to zobowiązał się do dobrowolnego opuszczenia, opróżnienia i wydania zajmowanego przez siebie lokalu nr [...] przy ulicy Z. [...] w P., w zamian za co strona otrzymała 700,- zł tytułem rekompensaty. W przedstawionych okolicznościach w ocenie Prezydenta Miasta przyznanie P. T. lokalu socjalnego stało się "bezprzedmiotowe i niewykonalne", albowiem P. T. w podlegającym eksmisji lokalu, z którego ma być eksmitowany już nie przebywa. Z ustaleń bowiem organu wynika także i to że P. T. wyprowadził się do W. i tam wynajął lokal na mieszkanie co wskazuje, że własne potrzeby mieszkaniowe strona zaspokoiła we własnym zakresie. W powyższych okolicznościach P. T. został wykreślony z rejestru Zarządu Komunalnych Zasobów Lokalowych. Ponadto poinformowano skarżącego, że istnieje możliwość ubiegania się o pomoc mieszkaniową poprzez złożenie wniosku w Wydziale Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Miasta P..

Na rozprawach w dniach 14 października i 10 grudnia 2009 r. wyznaczony dla P. T. pełnomocnik z urzędu ponad przytoczoną w skardze argumentacją nie kwestionując ustaleń faktycznych podnosił, iż w ocenie strony obowiązujący porządek prawny nie przewiduje instytucji wygaśnięcia prawa do lokalu zamiennego, a organy administracji publicznej muszą postępować legalnie. Tymczasem organ administracji

WSA/wyr. 1 - uzasadnienie wyroku

publicznej do tej pory nie wykonał obowiązku nałożonego wyrokiem sądu

powszechnego.

Z kolei organ w odpowiedzi na wezwanie Sądu pismem z 20 października 2009 r.

wyjaśnił, iż wykreślenie skarżącego z rejestru Zarządu Komunalnych Zasobów

Lokalowych nastąpiło [...] sierpnia 2008 r. w wyniku tzw. czynności materialnotechnicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym w procedurze administracyjnej (KPA) lub akcie szczególnym, terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, bądź wprawdzie wprowadził postępowanie, lecz mimo istnienia obowiązku ustawowego, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Zgodnie z art. 149 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153 poz. 1270 ze zm.) - dalej ppsa, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ppsa zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, iż Sąd Administracyjny może zastosować ten przepis gdy doszło do bezczynności administracyjnej, to jest gdy organ nie podjął wymaganych prawem działań. Tymczasem w tej sprawie organ administracyjny podjął działanie wydając akt mieszczący się w kategorii określonej w §2 pkt 4 art. 3 ppsa. Z akt administracyjnych i wyjaśnień organu wynika bowiem, iż podjął on [...] sierpnia 2008 r. czynność - skreślenie strony z rejestru Zarządu Komunalnych Zasobów Lokalowych oczekujących na dostarczenie lokalu zamiennego, a swoje stanowisko organ przedstawił skarżącemu na piśmie. W ocenie składu orzekającego wykreślenie z przedmiotowej listy stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień strony w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Taka czynność podlega kontroli sądowoadministracyjnej i przysługuje od niej możność wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jakkolwiek organ administracyjny w tej sprawie zawiadamiając strony o pojętej czynności nie poinformował o możliwości wniesienia środka odwoławczego, to jednak brak tej informacji nie zmienia charakteru tej czynności i możliwości wniesienia skargi. Generalnie przyjmuje się, iż w takich

WSA/wyr. 1 - uzasadnienie wyroku

okolicznościach strona ma uzasadnione podstawy do domagania się przywrócenia ewentualnie uchybionego terminu.

Skoro w tej sprawie organ podjął czynność, która podlega zaskarżeniu do Sądu Administracyjnego, to nie można zasadnie wywodzić, że pozostaje on w bezczynności, a Sąd stosownie do art. 149 ppsa nie ma podstawy do zobowiązywania organu do podjęcia działań do wydania aktu lub dokonania innej czynności albo uznania uprawnienia lub obowiązku. Należy zaakcentować, że Sąd rozstrzygając skargę na bezczynność organu nie jest uprawniony do wypowiadania się co do meritum sprawy, co oznacza, iż nie może on nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach i obowiązkach skarżącego (wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2001 r., sygn. akt I SAB 37/00).

W tych okolicznościach skoro skarżący w szeregu pismach żalił się na postępowanie Prezydenta w tej sprawie także do organu wyższego stopnia, to takim jego pismom można przypisać cechę zażalenia w rozumieniu art. 37 kpa. W tej sytuacji brak podstaw do odrzucenia skargi. Skoro z kolei organ nie pozostaje w bezczynności i ten stan nie wynika z jego działań podjętych już w postępowaniu wywołanym przedmiotową skargą, to w ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, iż postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe( por. wyrok NSA z 12.06.2003 r., II SAB/Kr 144/02, niepublikowany, wyrok NSA z 10.04.2003 r., II SAB/Kr 155/01, niepublikowany, wyrok WSA w Warszawie z 21.12.2005 r., I SAB/Wa 17/04, LEX nr 189775, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 listopada 2005 r., II SAB/Op 13/05 (ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 104) oraz T. Woś, (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 467).

W tej sytuacji Sąd orzekł merytorycznie oddalając skargę po myśli art. 151 w zw. z art. 149 ppsa, orzekając nadto zgodnie z art. 250 ppsa i § 18 ust.lpkt 1 lit "c" w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002r., nr 163 poz. 1348 ze zm.) o kosztach nieopłaconej nawet w części pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu.

/-/ I. Kucznerowicz /-/ P. Miładowski /-/ B. Popowska

ja

WSA/wyr. 1 - uzasadnienie wyroku