Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1676/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Warszawa, dnia 13 maja 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2019 r.nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za listopad 2013 r. postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. umorzyć postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

P. K. ("Skarżący", "Strona") wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. opisaną w komparycji niniejszego postanowienia.

Zarządzeniem z 28 sierpnia 2019 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi na ww. wezwanie Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.

Zarządzeniem z dnia 30 września 2019 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił wniosek Skarżącego w kwestii prawa pomocy bez rozpoznania.

Zarządzeniem z dnia 14 listopada 2019 r. wezwano Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z 28 sierpnia 2019 r. w kwestii wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi na ww. wezwanie Skarżący ponownie wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.

Zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2020 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ponownie pozostawił wniosek Skarżącego w kwestii prawa pomocy bez rozpoznania.

Zarządzeniem z dnia 17 lutego 2020 r. ponownie wezwano Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z 28 sierpnia 2019 r. w kwestii uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi na ww. wezwanie Skarżący po raz kolejny wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych według stanu na dzień 11 maja 2020 r. nie zidentyfikowano wpłaty wpisu sądowego od skargi do niniejszej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "Ppsa", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest m.in. skarga. Sąd, stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 220 § 3 Ppsa, nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli należny wpis nie zostanie uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. Art. 220 § 3 Ppsa stanowi, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Zgodnie zaś z art. 58 § 3 Ppsa, sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

W rozpoznawanej sprawie Skarżącego prawidłowo wezwano do wykonania prawomocnego zarządzenia dotyczącego uiszczenia należnego wpisu od skargi w kwocie [...] zł. W wezwaniu zawarto pouczenie o skutkach jego niewykonania, tj. wskazano na rygor w postaci odrzucenia skargi w przypadku nieuiszczenia wpisu w terminie. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone Skarżącemu 3 marca 2020 r. W związku z tym siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg 4 marca 2020 r. i upłynął z dniem 10 marca 2020 r. (wtorek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i § 2 Ppsa.

Skoro z dokumentów księgowych wynika, iż do 11 maja 2020 r. nie odnotowano wpłaty wpisu sądowego, należało uznać, że Skarżący nie uiścił go w wyznaczonym terminie. Skarga nie została zatem opłacona i podlegała odrzuceniu. Przed skutkiem tym nie może ochronić Skarżącego kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zauważyć bowiem trzeba, że kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, złożony w sytuacji, gdy referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wcześniejszy wniosek Skarżącego, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu oraz nie chroni Strony przed skutkami niezastosowania się do wezwania we wskazanym przez Sąd terminie. Stanowisko odmienne mogłoby uniemożliwić prowadzenie postępowania wobec konieczności rozpoznawania

kolejnych wniosków o przyznanie prawa pomocy, mogłoby też skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania, a nawet uniemożliwić jego zakończenie orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do meritum (zob. m.in. postanowienie NSA z 10 czerwca 2016 r., sygn. akt I GZ 379/16; postanowienie WSA w Poznaniu z 12 października 2018 r., III SA/Po 946/17 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego).

Wobec powyższego stwierdzić należy, że na Skarżącym ciążył - wynikający z prawomocnego zarządzenia wydanego w przedmiocie prawa pomocy - obowiązek uiszczenia wpisu od skargi. Po upływie wyznaczonego terminu do uiszczenia wpisu od skargi podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 Ppsa (por. postanowienie SN z dnia 21 kwietnia 1999r., sygn. I CKN 1461/98, publ. OSNC 1999, nr 11, poz. 196 ; postanowienie SN z dnia 23 lutego 1999 r., sygn. I CKN 1064/97, publ. OSNC 1999, nr 9, poz. 153, postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FZ 252/09, oraz postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 1047/11).

Ponieważ odrzucenie skargi kończy postępowanie przed Sądem, rozpoznanie ponowionego wniosku o przyznanie prawa pomocy staje się zbędne, co skutkuje koniecznością umorzenia postępowania wpadkowego wywołanego tym wnioskiem, stosownie do art. 249a Ppsa (por. postanowienie NSA z 14 grudnia 2018 r., I GZ 447/18; CBOSA), o czym orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia. Okoliczność jednoczesnego odrzucania skargi (pkt 1 sentencji postanowienia) uzasadniała orzeczenie w tym przedmiocie przez Sąd, zamiast referendarza sądowego (art. 258 § 4 w zw. z § 2 pkt 7 P.p.s.a.).