Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2300/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Rozgraniczenie nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Zientala po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1540/15 w sprawie ze skargi B.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 1540/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r., Nr [...], w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości.

W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik B. B. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) – dalej ppsa, w zw. z art. art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 7 i art. 77 kpa, polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu w przedmiotowej sprawie wskutek uznania, że nowe okoliczności i nowe dowody przedstawione przez skarżącą nie stanowią podstawy do zmiany ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2012 r. o rozgraniczeniu nieruchomości stanowiącej własność wnioskodawczyni, oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] i [...], położone w [...], od działek sąsiednich o nr [...],[...],[...] i [...].

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że wniosek o wznowienie postępowania rozgraniczeniowego złożony został na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. W dniu [...] września 2013 r. skarżąca uzyskała bowiem, sporządzony na jej zlecenie przez uprawnionego geodetę B. N., wykaz zmian gruntowych wraz z opinią do celów sądowych, z których wynika, że w toku postępowania rozgraniczeniowego, zakończonego wskazaną wyżej decyzją, nie uwzględniono istotnych w sprawie okoliczności oraz dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi wydającemu decyzję. W skład obecnej działki nr [...] weszła część działki nr [...] i nr [...], stanowiące własność skarżącej, z których powstały obecne działki ewidencyjne nr [...] i [...]. Powyższy wykaz został opracowany na podstawie porównania obowiązującej mapy ewidencyjnej w skali 1:2000 z mapą katastralną w skali 1:2880. Jest to nowa okoliczność, której nie wziął pod uwagę organ pierwszej instancji w trakcie postępowania rozgraniczeniowego. Ponadto, z opinii geodezyjnej przedłożonej przez skarżącą, wynika wadliwość mapy ewidencji gruntów, która została sporządzona na podstawie zdjęć lotniczych, czyli z naruszeniem regulacji prawnych obowiązujących w geodezji, tj. granice wynikające z mapy ewidencji gruntów nie były ustalone na gruncie, nie były mierzone w terenie, nie są więc granicami prawnymi, jako nie spełniające wymogów obowiązującego prawa. Nową okolicznością, jaka wynika z dowodów przedłożonych przez skarżącą, jest wadliwość opracowania mapy ewidencji gruntów, która była podstawą wydania decyzji rozgraniczeniowej. Nową okolicznością nieznaną organowi pierwszej instancji było więc wykonanie mapy ewidencyjnej na podstawie zdjęć lotniczych, czyli z naruszeniem regulacji prawnych obowiązujących w geodezji. Nowym dowodem potwierdzającym tą okoliczność są powołane mapy lotnicze, które nie były wzięte pod uwagę przez organ pierwszej instancji, a są to dowody, które niewątpliwie istniały w chwili orzekania przez ten organ i nie były temu organowi znane. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla wydania decyzji rozgraniczeniowej, albowiem oznacza ona, że granica wynikająca z mapy ewidencyjnej, na której oparł się Wójt wydając decyzję rozgraniczeniową, nie jest granicą prawną rozgraniczanych nieruchomości. Potwierdza to wykaz zmian gruntowych geodety B. N. Organ pierwszej instancji nie przeprowadził prawie żadnego postępowania dowodowego w przedmiocie weryfikacji przyczyn wznowienia wskazanych przez skarżącą. Przedstawiona przez skarżącą dokumentacja geodezyjna potwierdza istnienie nowych okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi pierwszej instancji. Z przepisów ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia wykonawczego w sprawie rozgraniczenia nieruchomości wynika, że przy rozgraniczeniu należy rozważyć wszystkie dostępne dowody mające znaczenie dla ustalenia przebiegu spornej granicy. Skoro geodeta wykonujący czynności rozgraniczenia, a także organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę podniesionych wyżej okoliczności zasadnym było wznowienie postępowania oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji o rozgraniczeniu. Obowiązująca mapa ewidencji gruntów nie mogła stanowić podstawy ustalenia granicy prawnej nieruchomości objętych postępowaniem. Wójt zobowiązany był przeprowadzić wyczerpujące postępowanie dowodowe i zlecić uprawnionemu geodecie ustalenie granicy prawnej nieruchomości, mając na uwadze dokumentację przedłożoną przez skarżącą. Skoro tego nie uczynił, zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa powołanych na wstępie odwołania. Wskazać należy, że decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 kpa) może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego oraz po jednoznacznym ustaleniu, że nie zaistniały, określone w kodeksie, podstawy wznowienia. Dopiero po stwierdzeniu braku tych podstaw możliwe jest wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. W wydanym w przedmiotowej sprawie postanowieniu SKO w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. o uchyleniu postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2014 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2012 r. wskazano, że organ pierwszej instancji pominął wszelkie procedury obowiązujące w postępowaniu dot. wznowienia postępowania oraz wskazano na potrzebę przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie przyczyn wznowienia postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutu zgłoszonego w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał ten zarzut za niezasadny.

Sąd pierwszej instancji nie zastosował - powołanego w zarzucie skargi kasacyjnej - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, lecz wydał wyrok na podstawie art. 151 ppsa. Nie mógł więc naruszyć przepisu postępowania, którego nie stosował, zwłaszcza, że skarżąca kasacyjnie zarzuciła jego niewłaściwe zastosowanie. Zarzut kasacyjny naruszenia przepisu prawa, którego Sąd nie stosował nie mógł być zatem uwzględniony.

Z tego względu, także zarzut naruszenia powołanego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 ppsa nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przepisy te określają jedynie wynik rozstrzygnięcia Sądu będący efektem jego ustaleń i ocen dokonanych w toku rozpatrywania sprawy. Naruszenie tych przepisów mogłoby zatem nastąpić, jako efekt naruszenia przez Sąd przepisów traktujących o zakresie ustaleń i ocen prawnych dokonywanych w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Takiego jednak zarzutu skarga kasacyjna nie zawiera.

Również zarzucenie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 7 i art. 77 kpa, mającego polegać na ich niewłaściwym zastosowaniu, nie może być uwzględnione, ponieważ także i tych przepisów Sąd nie stosował. Stwierdził jedynie, że zarzut naruszenia tych przepisów zawarty w skardze na decyzję organu odwoławczego nie jest zasadny. Skarżąca kasacyjnie w żaden sposób nie podważyła natomiast oceny Sądu dotyczącej braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, którego treść i dopuszczalność zastosowania była przedmiotem szczegółowych rozważań Sądu pierwszej instancji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.