Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1514/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 pkt 5, pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2003 nr 236 poz 33  art. 20
law: Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Lotewskiej, Republiki Litewskiej,  Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Slowenii i Republiki Slowackiej oraz dostosowań w Traktatach  stanowiących podstawę Unii Europejskiej.
journal: Dz.U.UE.L 1999 nr 187 poz 42  art. 3, art. 6 ust. 2
law: Dyrektywa 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury drogowej przez pojazdy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Asesor WSA Monika Krywow (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 24 września 2021 r. nr SKO.FP/41.4/398/2021/10530 w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2020 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 24 września 2021 r., nr SKO.FP/41.4/398/2021/10530, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej jako organ odwoławczy, Kolegium), działając na postawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz.1540 ze zm., dalej jako O.p.), po rozpatrzeniu odwołania E. sp. z o.o. w W. (dalej jako Spółka, podatniczka, skarżąca), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Z. (dalej jako organ podatkowy) z dnia 8 czerwca 202ł r. nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2020 rok.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Organ podatkowy decyzją z dnia 8 czerwca 2021 r. określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 rok w kwocie 17.169 zł.

Spółka wniosła od powyższej decyzji odwołanie od decyzji zarzucając naruszenie art. 8 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., dalej jako u.p.o.l.) poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że podatnik od środków transportowych musi być jednocześnie podatnikiem podatku rolnego, aby móc korzystać z wyłączenia przedmiotowego uregulowanego w tym przepisie. Wskazano, że organ niezasadnie opodatkował przyczepę ciężarową marki KH-KIPPER o nr rej. [...], przyczepę ciężarową marki KH-KIPPER o nr rejestracyjnym [...]1, naczepę ciężarową marki NOVOTRAIL [...] o nr rej. [...]2. Zgodnie z wyjaśnieniami wskazane środki transportowe są użytkowane rolniczo do obsługi pól rolniczych, stanowiących własność G. O., H. O. i [...] E.1 G. O., H. O. Sp. j. będących podatnikami podatku rolnego od tychże nieruchomości.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, Kolegium wskazało, że podstawą wymiaru podatku od środków transportowych stanowią przepisy u.p.o.l. oraz uchwały nr XII1/175/2019 Rady Gminy Zbrosławice z dnia 30 października 2019 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek w podatku od środków transportowych na 2020 rok. (Dz.Urz.Woj.Śl. z 2019 r., poz. 7516). Odwołując się do treści art. 8 i art. 9 ust. 1 i ust. 6 pkt 1 u.p.o.l. oraz art. 21 § 3 O.p. Kolegium stwierdziło, że istotą sporu w rozpatrywanej sprawie pozostaje zastosowanie wyłączenia z podatku trzech środków transportowych w oparciu o art. 8 pkt 5 i 6 u.p.o.l. Zgodnie z powołanym przepisem wskazane w nim środki transportowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego. Zatem warunkiem wyłączenia z opodatkowania jest:

1. Środek transportowy jest przyczepą lub naczepą, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej ł2 ton albo jest przyczepą lub naczepą, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton; inne niż wymienione w pkt 5 i 6 środki transportowe nie mogą korzystać z wyłączenia z opodatkowania;

2. W skazane środki muszą być związane z działalnością rolniczą; przez działalność rolniczą rozumie się - produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb (art. 1 a ust. 1 pkt

6 u.p.o.l.);

3. Środki transportowe nie mogą być związane z inną działalnością niż rolnicza. Skoro ustawodawca posłużył się zwrotem "wyłącznie", z pewnością nie chodzi tu o sytuacje, w których środek transportu jest wykorzystywany sporadycznie do działalności rolnej, a zasadniczo służy innym celom;

4. Działalność rolnicza, z którą związany jest środek transportowy musi być prowadzona przez podatnika podatku rolnego; wykorzystywanie zatem przyczepy, naczepy do działalności rolniczej samo w sobie nie jest jeszcze wystarczające do zwolnienia; koniecznym jest, aby działalność ta była prowadzona przez podatnika podatku rolnego.

Kolegium stwierdziło, że przepisy nie przewidują wymogu, aby to podatnik podatku od środków transportowych (właściciel środka transportowego) był jednocześnie podatnikiem podatku rolnego prowadzącym działalność rolniczą, z którą związany jest środek transportowy. Odwołało się przy tym do poglądów doktryny oraz wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Op 418/11.

Jednakże zauważyło, że w rozpatrywanej sprawie właściciel przedmiotów opodatkowania nie wykazał, pomimo wezwania organu podatkowego, by był podatnikiem podatku rolnego i by prowadził działalnością rolniczą. Jednocześnie z KRS podatniczki wynika, że przedmiotem jej działalności jest inna działalności niż rolnicza, a obejmująca m.in. roboty budowlane, wynajem i dzierżawa samochodów osobowych, pozostałych pojazdów samochodowych, wynajem i dzierżawa pozostałych maszyn, urządzeń oraz dóbr materialnych.

Zaznaczono, że podatniczka wskazuje, że sporne środki transportowe pozostają w związku z działalnością rolniczą innych niż on podmiotów, tj. osób fizycznych i spółki jawnej.

Kolegium stwierdziło jednakże, że podatnik jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zaś status ten uzyskał poprzez dokonanie rejestracji (wpisu) do Rejestru Przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, w którym ujawniony zostaje przedmiot prowadzonej działalności. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 112 - dane te korzystają z domniemania prawdziwości. Stosownie do brzmienia art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 162) działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Natomiast przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba prawna - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą (art. 4 ust. 1). Podkreślono, że cechami działalności gospodarczej są jej zawodowy (stały) charakter, związana z nią powtarzalność działań, podporządkowanie zasadzie racjonalnego gospodarowania oraz uczestnictwo w obrocie gospodarczym. Każda działalność gospodarcza zmierza albo do pełnego osiągnięcia zamierzonego celu (zasada największego efektu) albo do osiągnięcia celu w określonym stopniu przy użyciu najmniejszych środków (zasada oszczędności środków). Zawsze więc powinna być ona prowadzona racjonalnie, ale nie zawsze jej celem jest osiągnięcie zysku.

Uwzględniając zatem, że podatniczka ma status przedsiębiorcy i jest podmiotem, który w obrocie prawnym może występować wyłącznie w takim charakterze, to korzystanie przez inne podmioty z należącego do Spółki mienia, może być traktowane wyłącznie jako przejaw prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Jeżeli oddanie środków transportowych innym podmiotom na cele związane z działalnością rolniczą bądź świadczenie usług na rzecz tych podmiotów jest przejawem woli Spółki, to winno być traktowane jako prowadzenie działalności gospodarczej i to niezależnie od tego czy ma charakter odpłatny i czy przynosi Spółce zysk. Skoro sporne przyczepy i naczepa są wykorzystywane w działalności gospodarczej podatnika podatku od środków transportowych (który nie prowadzi działalności rolniczej), to nie mogą być jednocześnie związane wyłącznie z działalnością rolniczą. Związek ich z działalnością rolniczą ma charakter wtórny i nie świadczy o spełnieniu warunków do korzystania z wyłączenia z art. 7 pkt 5 i 6 u.p.o.l. Przedmiotowe przyczepy i naczepy pozostają bowiem związane z działalnością gospodarczą mogącą przybrać dowolną formę; użyczenia, najmu, świadczenia usług.

W skardze na powyższą decyzję Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzuciła

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 8 pkt 6 u.p.o.l. poprzez nieuzasadnione przyjęcie przez organ podatkowy, że podatnik od środków transportowych musi być jednocześnie podatnikiem podatku rolnego, aby móc skorzystać z wyłączenia przedmiotowego uregulowanego w tym przepisie,

2. Naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 k.p.a. poprzez niezastosowanie wskazanej regulacji i naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów,

3. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7a oraz 81a k.p.a. poprzez niezastosowanie wskazanej regulacji i naruszenie zasady rozstrzygania powziętych w toku postępowania wątpliwości na korzyść strony, pomimo wątpliwości co do treści normy prawnej,

4. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7a k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i nieuzasadnione przyjęcie, że norma art. 8 u.p.o.l. powinna brzmieć inaczej, niż przewidział to ustawodawca.

Tym samym podatniczka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie opisanym w niniejszym "odwołaniu", oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia pełnomocnika wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu podniosła, że zgodnie z jej wyjaśnieniami, ww. wymienione środki transportowe są użytkowane rolniczo do obsługi pól rolniczych, wyszczególnionych w piśmie z dnia 13 maja 2021 r., a stanowiących własność G. O., H. O. i [...] E.1 G. O., H. O. Sp.j., jako podatników podatku rolnego od tychże nieruchomości.

W ocenie autora skargi, nie można zgodzić się ze stwierdzeniem organów, że do zastosowania zwolnienia z podatku od środków transportowych na podstawie art. 8 pkt. 6 u.p.o.l. istotnym jest to, czy spółka jest podatnikiem podatku rolnego. Odwołując się do poglądów doktryny (cytując je) skarżąca podkreśliła, że z przepisów u.p.o.l. nie wynika, że podatnik podatku od środków transportowych powinien być równocześnie podatnikiem podatku rolnego. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zastrzega, że działalność rolnicza musi być prowadzona przez podatnika podatku od środków transportowych. Warunek wyłączenia z opodatkowania dotyczy przyczep i naczep, które mają służyć wyłącznie działalności rolniczej prowadzonej przez podatnika podatku rolnego.

Zaznaczono, że w przepisie art. 8 pkt. 6 u.p.o.l. prawodawca mówi o podatniku podatku rolnego, a nie podatniku podatku od środków transportowych. Sam fakt wykorzystywania przyczepy lub naczepy tylko do działalności rolniczej skutkuje więc wyłączeniem z opodatkowania - bez względu na to, czy działalność taką prowadzi ich właściciel, czy też inny podmiot. W konsekwencji, podatnikiem podatku rolnego wykorzystującym naczepy lub przyczepy do działalności rolniczej nie musi być podatnik podatku od środków transportowych (ich właściciel). Ustawodawca mówi o przyczepach i naczepach "związanych z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego", a nie: "stanowiących własność podatnika podatku rolnego i wykorzystywanych wyłącznie do prowadzenia działalności rolniczej".

W konsekwencji uznała, że organ podatkowy nie dopełnił obowiązku wszechstronnego rozpatrzenia okoliczności i materiału dowodowego, uznając z góry, iż skoro właściciel środków transportowych, będący podatnikiem podatku od środków transportowych, nie posiada nieruchomości rolnych i nie jest podatnikiem podatku rolnego, to automatycznie nie stosuje się wobec niego wyłączenia z art. 8 pkt. 6 u.p.o.l. Tymczasem analizując literalną wykładnię przepisu oraz stanowiska doktryny stanowisko to należy uznać za błędne. Istotne znaczenie dla wyłączenia ma sam fakt wykorzystywania przyczepy lub naczepy tylko do działalności rolniczej przez podatnika podatku rolnego, bez względu czy działalność taka prowadzi właściciel przyczepy lub naczepy, czy też inny podmiot (użytkownik, dzierżyciel). Podatnikiem podatku rolnego wykorzystującym naczepy lub przyczepy do działalności rolniczej nie musi być podatnik podatku od środków transportowych - ich właściciel. Zapis wynikający z pkt 5 i 6 komentowanego artykułu odnosi się do przyczep i naczep "związanych z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego", a nie "stanowiących własność podatnika podatku rolnego i wykorzystywanych wyłącznie do prowadzenia działalności rolniczej".

Organ podatkowy naruszył także zasadę swobodnej oceny dowodów poprzez niewzięcie pod uwagę kwestii sposobu wykorzystania naczep. Wskazane przyczepy i naczepa pod względem konstrukcyjnym nie mogą być wykorzystywane w inny sposób niż wykorzystanie rolnicze.

Podkreślono, że literalne brzmienie przepisu nie powinno być de facto zastępowane przez stanowiska orzecznictwa i doktryny, a jedynie doprecyzowane bądź uzupełnione przez niniejsze źródła. Paradygmat racjonalności ustawodawcy stoi w sprzeczności ze stanowiskiem organu, gdyż w ramach wydawania decyzji nie powinno kształtować się de facto nowej normy prawnej w miejsce jasnego i zupełnego przepisu. Skoro w ustawie dokonano rozróżnienia na podatnika podatku rolnego i podatnika podatku od środków transportowych, organ nie powinien opierać rozstrzygania sprawy na wątpliwej intencji ustawodawcy. Ponadto, zgodnie z art. 7a k.p.a., jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Przedmiotem sporu jest opodatkowanie podatkiem od środków transportu należących do Spółki, a wymienionych w decyzji, przyczep i naczep. Spółka stoi na stanowisku, że ze względu na fakt, iż należące do niej przyczepy i naczepy wskazane w decyzji są wykorzystywane do działalności rolnej przez podatników podatku rolnego, to nie podlegają one opodatkowaniu podatkiem od środków transportu, bowiem przepis nie wymaga by podatnik podatku od środków transportu był równocześnie podatnikiem podatku rolnego wykorzystującym te środki do działalności rolniczej. Organy zaś uważają, że w przypadku prowadzenia działalności innej niż rolna, a taką prowadzi Spółka, przyczepy i naczepy podlegają opodatkowaniu tym podatkiem, niezależnie od tego, że są wykorzystywane do działalności rolnej przez podatników podatku rolnego.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 5 i 6 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają: 5) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego; 6) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego.

Zaznaczenia wymaga, że zwolnienie o jakim mowa w art. 8 ust. 1 pkt 5 i 6 u.p.o.l. we wcześniejszym brzmieniu poprzedzone było regulacją art. 8 pkt 4 tej ustawy stanowiąc, że podatkiem od środków transportowych podlegają przyczepy i naczepy o ładowności powyżej 5 ton, z wyjątkiem wykorzystywanych na cele rolnicze przez podatnika podatku rolnego. Brzmienie powyższego przepisu zostało nadane ustawą z dnia 3 grudnia 1998 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych Dz. U. z 1998 r. Nr 160, poz.1058, dalej jako ustawa zmieniająca).

Z uzasadnienia druku sejmowego nr 285 Sejmu III kadencji (uzasadnienie ustawy zmieniającej) wynika, że " w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o finansowaniu dróg publicznych dokonano zmiany w ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowując podatkiem od środków transportowych przyczepy o ładowności 5 ton użytkowane w gospodarstwach rolnych. Zaznaczam, że ciągniki rolnicze, przyczepy o ładowności 5 ton zostały wyłączone z opodatkowania podatkiem od środków transportowych. Z uwagi na znaczne podwyższenie cen paliwa rolniczego, braku możliwości odliczenia naliczonego podatku od towarów i usług niezbędne jest zwolnienie z podatku od środków transportowych przyczepy o ładowności powyżej 5 ton wykorzystywanych w gospodarstwach rolnych. Obecnie w gospodarstwach rolnych znacznie zwiększył się udział przyczep o ładowności powyżej 5 ton i obciążenie ich podatkiem od środków transportowych w wysokości 1.339,65 zł w 1998 roku jest zbyt drastyczne. Należy podkreślić, że rady gmin wobec likwidacji podatku od ciągników i przyczep o ładowności 5 ton podejmują decyzje o wyższych stawkach podatku od środków transportowych od przyczep powyżej 5 ton wykorzystywanych w gospodarstwach rolnych. W związku z tym celem nowelizacji jest zwolnienie od podatku od środków transportowych przyczep o ładowności powyżej 5 ton w gospodarstwach rolnych".

Z powyższego wynika, że ustawa zmieniająca wprowadziła opodatkowanie podatkiem od środków transportu naczep i przyczep o ładowności powyżej 5 ton, z wyjątkiem tych, które stanowiąc własność rolnika (podatnika podatku rolnego) wykorzystywane są jedynie na cele rolnicze. Intencją ustawodawcy było bowiem odciążenie gospodarstw rolnych od konieczności ponoszenia ww. daniny publicznej (podatku od środków transportu) z uwagi na ceny paliw.

Należy także zauważyć, że w związku z przystąpieniem Polski do UE, Polska zobowiązała się na podstawie Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. 2003, L 236, s. 33, zwanego dalej 'aktem o przystąpieniu z 2003 r.) do stosowania prawa UE wynikającego z Traktatów, aktów prawnych wydawanych przez organy UE. Należy zauważyć, że w ww. Traktacie w art. 20-24 wymienione zostały zasady na jakich nastąpi przystosowanie do aktów wydanych przez instytucje UE.

Dostrzeżenia zatem wymaga, że podatek od środków transportu jest podatkiem sharmonizowanym, albowiem reguluje go dyrektywa 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury drogowej przez pojazdy (Dz.U.UE.L.1999.187.42), mająca zastosowanie dla Polski od dnia 1 maja 2004 r. W myśl art. 3 ust. 1 tej dyrektywy w brzmieniu nadanym przez zmieniony przez art. 20 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U.UE.L.03.236.33) ma ona zastosowanie do polskiego podatku od środków transportowych.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy "Państwa Członkowskie mogą stosować stawki ulgowe i zwolnienia w stosunku do:

a) pojazdów wykorzystywanych dla potrzeb obronnych kraju lub obrony cywilnej, pojazdów wykorzystywanych przez straż pożarną i inne służby ratunkowe oraz przez policję, jak również pojazdów wykorzystywanych do utrzymania dróg;

b) pojazdów, które jedynie okazjonalnie poruszają się po drogach publicznych Państw Członkowskich, w których są zarejestrowane, wykorzystywanych przez osoby fizyczne lub prawne, których podstawową działalnością nie jest przewóz towarów pod warunkiem, że przewozy wykonywane tymi pojazdami nie zakłócają konkurencji oraz z zastrzeżeniem zgody ze strony Komisji".

Zatem z brzmienia art. 6 ust. 2 dyrektywy wynika zatem, że zwolnienia i ulgi w podatku od środków transportu mogą dotyczyć pod pewnymi warunkami jedynie osób fizycznych i osób prawnych, którym podstawową działalnością nie jest przewóz towarów.

W ocenie Sądu, wyłączenie zawarte w art. 8 ust. 1 pkt 5 i pkt 6 in fine u.p.o.l. stanowi odstępstwo od zasady opodatkowania środków transportu. Jednakże jego treść musi być odczytywana zgodnie z jej celem oraz w zgodzie z ww. Dyrektywą.

Konsekwencją jest zatem uznanie, że w sytuacji, w której przyczepy i naczepy wskazane w tym przepisie nie są wykorzystywane wyłącznie na działalność rolną przez podatnika podatku rolnego, będącego jednocześnie podatnikiem podatku od środków transportu, podlegają one opodatkowaniu podatkiem wynikającym z art. 8 u.p.o.l.

W niniejszej sprawie nie jest sporne to, że Spółka będąc właścicielem wskazanych środków transportu jest podatnikiem podatku od nich. Jednocześnie zakres jej działalności nie obejmuje produkcji rolnej, a co więcej nie jest ona podatnikiem podatku rolnego. Jej działalność polega na wynajmie i dzierżawie samochodów osobowych, pozostałych pojazdów samochodowych, wynajmie i dzierżawie pozostałych maszyn, urządzeń oraz dóbr materialnych. Zatem nie sposób uznać, że jej działalność skarżącej wpisuje się w wyłączenie zawarte w art. 8 pkt 5 i 6 u.p.o.l.

Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), orzekł jak w sentencji.