Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 4696/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 1, pkt 2, art. 182 § 2, art. 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Spółki jawnej w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 299/16 w sprawie ze skargi [A.] Spółki jawnej w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lipca 2016 r. o sygn. akt VIII SA/Wa 299/16 oddalił skargę [A.] Spółki jawnej w R. (dalej: Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie (dalej: Dyrektor) z dnia [...] lutego 2016 r. wymierzającą karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. Dyrektor, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; dalej: o.p.) w zw. z art. 2 ust. 3 i ust. 5, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90, art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612 ze zm.; dalej: u.g.h.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Radomiu z dnia [...] listopada 2015 r. wymierzającą Spółce karę pieniężną w wysokości 36.000 zł za urządzanie gier na automatach: [...] (automaty nie były zarejestrowane) poza kasynem gry tj. w lokalu [...]. Dyrektor wyjaśnił, że Spółka nie posiadała ani koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.), ani zezwolenia na urządzanie gier na automatach (art. 129 ust. 1 u.g.h.), zaś w wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, iż gra na wszystkich trzech automatach wypełnia przesłankę z art. 2 ust. 3 u.g.h., gdyż grający na urządzeniu elektronicznym (komputerowym) miał możliwość osiągania wygranej pieniężnej, a gra zawiera element losowości. Dyrektor stwierdził, że urządzającą gry na automatach w rozumieniu u.g.h. była Spółka, bo zapewniała warunki lokalowe, urządzenia, personel i media (w lokalu był dostęp do elektryczności), co wynika z zeznań pracownika należącej do Spółki [...], zajmującego się obsługą automatów. Obsługa ta polegała na kasowaniu punktów oraz na wypłacie wygranych pieniężnych z kasy. Do obowiązków pracownika należało również rejestrowanie dokonywanych wypłat pieniężnych w komputerze i rozliczanie się z wypłacanych pieniędzy na koniec każdej zmiany. Pracownik działał na rzecz Spółki, która jako przedsiębiorca ponosi konsekwencje prowadzonej działalności gospodarczej. W postępowaniu ujawniono umowy dzierżawy powierzchni użytkowej z 2.09.2015 r. i 22.10.2015 r., zawarte między Spółką a [...], których przedmiot stanowiła dzierżawa części lokalu [...]. Strony umowy ustaliły kwotę miesięcznego czynszu dzierżawnego na 500 zł. W tym stanie rzeczy organ II instancji uznał za zasadne wymierzenie Spółce kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w łącznej wysokości 36.000 zł, czyli po 12.000 zł od każdego automatu.

Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i stwierdził, że organy trafnie przyjęły, iż skarżąca Spółka urządzała gry w kontrolowanym lokalu na automatach spełniających przesłanki z art. 2 ust. 3 u.g.h., co potwierdzają ustalenia kontroli. Rezultat gry był nieprzewidywalny dla grającego, a tym samym gra miała charakter losowy. Zatem gry na trzech skontrolowanych automatach wypełniły definicję gier na automatach w rozumieniu u.g.h. Skarżąca urządzała gry w celach komercyjnych, ponieważ udział w grze uzależniony był od wpłaty gotówki, więc działalność była nastawiona na uzyskanie korzyści materialnych. Skarżąca uzyskiwała przychód z umieszczenia automatów w jej lokalu. Sąd pokreślił, że Spółka nie wskazała okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, iż nie brała udziału w urządzaniu gier. Organy trafnie wykazały aktywny udział pracownika skarżącej w obsłudze automatów, włącznie z dokonywaniem wypłat i ich rejestracją, co zdaniem Sądu uprawniało organy do stosowania w sprawie przepisów ustawy o grach hazardowych oraz ostatecznie do zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Zgodnie ze wskazanymi przepisami, karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Wysokość kary pieniężnej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 wynosi 12.000 zł od każdego automatu (art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.). Sąd stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. statuuje tylko jedną, obiektywną przesłankę wymierzenia kary pieniężnej, czyli urządzanie gry na automatach poza kasynem gry.

W ocenie Sądu organy nie dopuściły się naruszenia żadnych reguł procesowych, a dowód (protokół) z przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych eksperymentu odtworzenia gry na skontrolowanych automatach podlegał swobodnej ocenie organów, tak jak inne dowody zgromadzone w sprawie.

Za niezasadne WSA uznał zarzuty kwestionujące prawidłowość zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego. Kwestia braku technicznego charakteru art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE z dnia 21 lipca 1998 r. L 204, s. 37; Polskie wydanie specjalne z 2004 r. rozdz. 13, t. 20, s. 337; dalej: dyrektywa 98/34/WE) została przesądzona w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16 (dost. CBOSA), z której wynika również, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem – od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry – podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

WSA podzielił pogląd wyrażony w cyt. uchwale oraz stwierdził, że skoro Spółka urządzała gry na automatach w rozumieniu u.g.h. bez zezwolenia [wymaganego pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.)], jak też bez uzyskania koncesji koniecznej w obecnym stanie prawnym, na automatach niezarejestrowanych i poza kasynem, to ponosi odpowiedzialność przewidzianą w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

Skargą kasacyjną Spółka domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych. Skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy i zarzuciła naruszenie:

I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 2 o.p. w zw. z art. 14 i art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE polegające na oddaleniu skargi oraz niezastosowaniu przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie tj. niestwierdzeniu nieważności decyzji organu II i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji jako decyzji wydanych bez podstawy prawnej;

2) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 14 u.g.h. w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE poprzez oddalenie skargi i niezastosowanie przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie tj. nieuchylenie decyzji, mimo że wydana została na podstawie nienotyfikowanego art. 14 ust. 1 u.g.h. i ściśle z nim związanego art. 89 u.g.h., a więc na podstawie przepisów, które nie mogą być skutecznie stosowane z uwagi na niedochowanie przez ustawodawcę krajowego obowiązku notyfikacji "techniczności przepisów" ustawy i ustanowionego w nich zakazu urządzania gier na automatach poza kasynem gry;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 i art. 122 o.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. polegające na niepodjęciu przez organ wszelkich działań, które winny zmierzać do dokładnego ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że skarżąca jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, podczas gdy analiza dowodów zebranych w sprawie, w tym w szczególności dokumentacji w postaci umowy najmu wskazuje na to, iż skarżąca nie urządzała gier na automatach, a jedynie wynajmowała powierzchnię w swoim lokalu firmie [...], która to inna firma wstawiała na wynajętej powierzchni automaty do gier stanowiące własność tejże firmy, a nie skarżącej, a nadto skarżąca nie dokonywała żadnych czynności faktycznych ani prawnych związanych z automatem do gier, przez co nie powinna być uznana za urządzającą gry na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych;

4) art. 151 p.p.s.a. polegające na bezzasadnym zastosowaniu tego przepisu i oddaleniu skargi, podczas gdy zaskarżone decyzje organu celnego tak I, jak i II instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniem prawa materialnego, w związku z czym w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy skarga winna zostać uwzględniona przez WSA;

II. prawa materialnego:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 3 i ust. 5 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry na skarżącą prowadzącą działalność gospodarczą, podczas gdy do uiszczenia kary pieniężnej na podstawie przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. może być zobowiązany jedynie podmiot określony w art. 6 ust. 4 u.g.h. tj. urządzający gry hazardowe bez koncesji i zezwolenia oraz urządzający gry na automatach poza kasynem gry w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych, natomiast osoba fizyczna nie może ponosić sankcji administracyjnej za delikt w sytuacji, w której ustawa określająca warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier hazardowych nie wskazuje tych osób jako podmiotów uprawnionych do uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry;

2) art. 8 i art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż można prowadzić postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry na podstawie niemającej zastosowania (nieskutecznej) wobec polskich podmiotów nienotyfikowanej Komisji Europejskiej przez Polskę normy art. 14 ust. 1 u.g.h. (jako stanowiącej podstawę do wymierzenia kary pieniężnej w myśl art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.), która to norma została w sposób wiążący uznana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej za "przepis techniczny" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez błędną ich wykładnię i błędne przyjęcie, iż przepisy art. 89 u.g.h. stanowią podstawę prawną do wymierzenia kary pieniężnej w niniejszej sprawie i mogą mieć zastosowanie w oderwaniu od przepisów art. 14 ust. 1 u.g.h., podczas gdy normy te są ściśle ze sobą związane, a przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 jako przepisy sankcjonujące naruszenia zakazu przewidzianego przez art. 14 ust. 1 u.g.h. nie stanowią samodzielnej podstawy do wymierzenia kary pieniężnej.

Skarżąca kasacyjnie argumentowała, że nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż w niniejszej sprawie nie zebrano dowodów, które pozwalałyby na przyjęcie, iż skarżąca faktycznie urządzała gry na automatach. Przeciwnie, z dowodów wynika, że skarżąca wydzierżawiła powierzchnię w należącym do niej lokalu innej firmie, na czym jej rola się zakończyła. To dzierżawca wstawił do lokalu skarżącej automaty do gier, zainstalował je i urządzał na nich gry. Skarżąca z kolei czerpała dochód z zawartej umowy dzierżawy powierzchni w jej lokalu, a nie urządzania gier na automatach. Nie sposób zatem uznać, które czynności skarżącej odpowiadałyby pojęciu urządzania bądź organizowania gier na automatach.

Dyrektor nie udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżony wyrok Sądu I instancji nie narusza prawa w sposób opisany zarówno w zarzutach naruszenia przepisów postępowania, sformułowanych w oparciu o podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jak też w zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego opartych na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej mają komplementarny charakter i z tej racji wymagają łącznego rozpoznania.

Zasadniczą kwestią sporną w sprawie jest charakter prawny art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Skarżąca kasacyjnie zarzuca i argumentuje, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jako sankcja za naruszenie technicznego – w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE – art. 14 ust. 1 u.g.h., nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak ujęte stanowisko skarżącej jest nieprawidłowe.

Wskazać należy, że istotnie, do dnia 16 maja 2016 r. w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (patrz: np. wyroki z dnia 17 września 2015 r. o sygn. akt II GSK 2026/15 i II GSK 2027/15; dost. CBOSA) dominującym poglądem był brak możliwości wymierzania kary pieniężnej na podstawie przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. stanowiącego sankcję za naruszenie zakazu z art. 14 ust. 1 u.g.h. (urządzanie m.in. gier na automatach jest dozwolone tylko w kasynach), mającego techniczny charakter, a przez to niemożliwego do stosowania wobec jednostek. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ów pogląd utracił aktualność ze względu na podjętą w dniu 16 maja 2016 r. przez skład 7 sędziów sądu kasacyjnego uchwałę (sygn. akt II GPS 1/16), zgodnie z którą – po pierwsze, art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Po drugie zaś – urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem – od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry – podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.). Szczególnego podkreślenia wymaga, że autor skargi kasacyjnej nie powinien ignorować tej uchwały, cytowanej notabene w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku Sądu I instancji ani stawiać zarzutów naruszenia prawa materialnego z jej pominięciem. Nie należy przy tym zapominać, że moc wiążąca uchwały składu siedmiu sędziów NSA wynika z przepisu art. 269 § 1 p.p.s.a.

Nieprawidłowe jest także stanowisko skarżącej kasacyjnie, że osoba fizyczna nie może ponosić sankcji administracyjnej za delikt określony art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. w sytuacji, w której ustawa określająca warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier hazardowych nie wskazuje osób fizycznych jako podmiotów uprawnionych do uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 4 u.g.h.). Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że w treści formułującego sankcję administracyjną przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ustawodawca posłużył się pojęciem "urządzający gry" na automatach poza kasynem gry, nie definiując tego pojęcia ani nie wskazując formy oganizacyjnoprawnej podmiotu, który jest owym "urządzającym gry", a zatem przyjąć należy, że jest to każdy podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry, niezależnie od tego, czy obiektywnie jest zdolny do spełnienia warunku uzyskania koncesji w postaci określonej ustawą formy prawnej prowadzenia działalności, więc także osoba fizyczna. W związku z tym nie może być kwestionowane, że karze pieniężnej z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. podlega każdy, kto urządza gry na automatach poza kasynem gry, zaś rolą właściwego naczelnika urzędu celnego, na obszarze działania którego urządzana jest gra hazardowa, jest – co wynika z art. 90 ust. 1 u.g.h. – wymierzenie kary pieniężnej, w drodze decyzji, w przypadku niewątpliwego ustalenia w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej (zob. art. 91 u.g.h.) "urządzania gry" na automatach w rozumieniu u.g.h. poza kasynem gry, niezależnie od tego jaki podmiot prawa tę grę urządza. Gdyby przyjąć stanowisko skarżącej kasacyjnie, osoba fizyczna podejmując działalność faktycznie polegającą na urządzaniu gier mogłaby je dalej urządzać bez obawy, że dotknie ją sankcja przewidziana w art. 89 u.g.h.

Ponadto nietrafne są, jak się wydaje najdalej idące, zarzuty skargi kasacyjnej, w których skarżąca podaje, że w sytuacji, gdy jedynie wynajmowała powierzchnię swojego lokalu pod automaty do gier osobie trzeciej, która to osoba de facto urządzała na nich gry, to skarżąca w świetle art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. nie może być uznana za pomiot urządzający gry na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych, tym bardziej, że znajdujące się w lokalu automaty nie należały do niej, zaś skarżąca nie dokonywała żadnych czynności faktycznych ani prawnych związanych z automatami; czerpała jedynie dochód z wynajmu powierzchni lokalu.

Dla wykazania niezasadności skargi kasacyjnej w powyższej części niezbędne jest odwołanie się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2016 r. o sygn. akt II GSK 2736/16 (dost. w CBOSA), w którym sąd kasacyjny wyraził pogląd, że "Sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie. Wynika to z szerokiego zakresu definicji podmiotu "urządzającego gry na automatach" jaką należy przyjąć na potrzeby tego rodzaju postępowań. Wykładnia tego pojęcia, umożliwiająca nakładanie kar administracyjnych na więcej niż jeden podmiot, jest niezbędna jeżeli system kontroli i skuteczność przewidzianych przez ustawodawcę sankcji ma mieć realny charakter, zwłaszcza zaś jeżeli spojrzy się na to zagadnienie z perspektywy eliminowania sytuacji obejścia bądź nadużycia prawa przez podmioty uczestniczące w działalności hazardowej. Nie do pogodzenia bowiem z zasadą skuteczności stanowionego prawa byłaby taka wykładnia przepisów ustawy hazardowej, która w istocie pozostawiałaby bez kontroli i sankcji np. sytuacje tworzenia pozorów urządzania gier na automatach przez jeden podmiot, a więc też jego nominalnej odpowiedzialności, podczas gdy w rzeczywistości gry na automacie urządzane byłyby również na rachunek innego podmiotu jako element wspólnego przedsięwzięcia.". Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni aprobuje cytowany wyżej pogląd, przyjmuje go za własny i nie znajduje podstaw aby od niego odstąpić w stanie faktycznym sprawy prawidłowo przyjętym przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania, który nie został skutecznie zakwestionowany żadnym zarzutem skargi kasacyjnej. Poza tym zaznacza, że skoro pracownik skarżącej Spółki dokonywał przy automatach określonych czynności, opisanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (s. 13) oraz powtórzonych w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku, to brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że strona skarżąca nie podlegała sankcji administracyjnej przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. właśnie jako urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Argumentacji, że skarżąca wynajmowała tylko lokal innej firmie, która wstawiła tam automaty, czerpała z nich zyski i dlatego wyłącznie ona była urządzającym gry, nie potwierdza zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, a w szczególności zeznania pracownika Spółki – [...] z dnia 9.09.2015 r. (patrz: protokół przesłuchania świadka, k. 6-7 akt administracyjnych) co najmniej "doglądającego" rzeczonych automatów. Zatem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji oczywiście trafnie uznał za organem skarżącą Spółkę za "urządzającego gry" na automatach poza kasynem gry, a to ustalenie było wystarczające do wymierzenia skarżącej kary pieniężnej. Zwrócenia uwagi wymaga przy tym, że skontrolowane automaty nie dość, że służyły do gier losowych w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h., to jeszcze nie posiadały stosownej rejestracji (obowiązek rejestracji automatu statuuje art. 23a ust. 1 u.g.h.).

W świetle tego, co wyżej powiedziano, Naczelny Sąd Administracyjny nie powziął wątpliwości, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2016 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Radomiu z dnia [...] listopada 2015 r. została wydana w oparciu o prawidłowo przytoczoną i zastosowaną podstawę prawną, wobec czego zarzut kasacyjny niestwierdzenia przez Sąd I instancji nieważności decyzji organów obydwu instancji jako wydanych bez podstawy prawnej, nie mógł odnieść skutku zamierzonego przez wnoszącą skargę kasacyjną. Sąd zatem nie naruszył art. 145 § 1 pkt 2 i § 2 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 247 § 1 pkt 2 o.p. ani też art. 151 p.p.s.a., stanowiącego od dnia 15 sierpnia 2015 r. podstawę oddalenia skargi w całości. I chociaż Sąd jedynie "oddalił skargę", nie wskazując, czy czyni to w całości czy w części, to jednak uchybienie w tym zakresie nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy, gdyż z motywów rozstrzygnięcia wyraźnie wynika, iż skarga została oddalona w całości, natomiast uchybienia tego nie dostrzeżono w skardze kasacyjnej.

Uzupełniająco wskazać należy, że WSA w Warszawie bezsprzecznie prawidłowo wywiązał się z obowiązków nałożonych przez art. 3 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a., ponieważ przeprowadził kontrolę zaskarżonej decyzji pod kątem jej legalności, a po wtóre orzekł w granicach sprawy zakreślonych skargą, nie czyniąc przedmiotem kontroli sądowej sprawy innej niż ta, w której wniesiono skargę.

Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.