Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3226/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 12
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę


UZASADNIENIE

W miesiącach marcu i kwietniu 2014 r. pracownicy Miejskiego Zarządu Dróg w P. przeprowadzili kontrolę reklam w pasie drogowym ul. P. w P., w trakcie której stwierdzono umieszczenie na słupach oświetlenia publicznego znajdujących w pasie drogowym ww. ulicy, plakatów reklamowych o treści: [...]

Pismem z dnia 27 marca 2014 r. Prezydent Miasta P. skierował do P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. pismo zawierające zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego ul. P. w P. bez zezwolenia zarządcy drogi oraz informację w trybie art. 10 § 1 i 73 k.p.a.

W odpowiedzi P. Sp. z o.o. pismem z dnia 3 kwietnia 2014 r. poinformowała, że nie zlecała żadnemu zewnętrznemu podmiotowi realizacji naklejania ulotek w S. w 2014 roku. Nie udało się ustalić czy takich działań mógł dokonać doradca finansowy współpracujący ze spółką. Ulotki mogły zostać naklejone przez konkurencję działającą na terenie miasta, celem stworzenia negatywnego wizerunku marki.

Na okoliczność, że słupy oświetlenia ulicznego, na których zostały umieszczone plakaty reklamowe, są zlokalizowane w pasie drogowym w/w ulicy, organ załączył do akt dokument geodezyjny, w postaci mapy zasadniczej w skali 1: 1000, określający m.in. linie graniczne pasa drogowego i lokalizację słupów.

Prezydenta Miasta P. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] wymierzyła P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. karę pieniężną w wysokości 2.760,00 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ul. P. w P. ( droga kategorii krajowej ) przez umieszczenie na słupach oświetlenia ulicznego plakatów reklamowych o treści [...] o każdej sztuki 0,06 m2 ( format A-4: 0,210 m x 0,297 m), 4 sztuki w okresie od dnia 27 marca 2014 r. do dnia 27 marca 2014 r. , tj. za 1 dzień oraz 5 sztuk w okresie od dnia 28 marca 2014 r. do dnia 9 kwietnia 2014 r., tj. za 13 dni.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że właścicielem plakatów reklamowych które zajmowały pas drogi publicznej i stroną postępowania jest firma P. Sp. z o.o. z siedzibą w B., albowiem nazwa i adres strony internetowej spółki widnieje na przedmiotowych plakatach reklamowych. Mając jednocześnie na uwadze, że na umieszczenie ww. plakatów strona nie posiadała zezwolenia zarządcy drogi istniała podstawa do nałożenia kary pieniężnej.

Pismem z dnia 17 czerwca 2014 r. odwołanie wniosła P. Spółka z o.o. z siedzibą w B. Odwołująca spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że rozmieszczenie plakatów na słupach oświetlenia ulicznego ulicy P. w P. nastąpiło przez spółkę podczas, gdy materiał dowodowy nie potwierdza tej tezy;

2. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej wobec P. Sp. z o.o., podczas gdy brak podstaw do przyjęcia, że to skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za rozmieszczenie plakatów na słupach oświetlenia ulicznego ulicy P. w P.;

3. naruszenie przepisów postępowania poprzez brak weryfikacji swojego stanowiska mimo informacji, iż P. nie ma nic wspólnego z rozmieszczeniem, czego skutkiem jest niewyjaśnienie sprawy w sposób wystarczający, w tym nieprzesłuchanie przedstawiciela skarżącej, zwłaszcza D. R., który jest Dyrektorem Regionalnym w Okręgu P.

Wskazując na powyższe odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu odwołania spółka ponownie podkreśliła, że nie zlecała podmiotowi zewnętrznemu rozmieszczenia plakatów reklamowych na oświetleniu ulicznym ulicy P. w P. Spółka w ogóle nie posiadała informacji, że takie plakaty zostały umieszczone na ulicy P. w P. Spółka wyjaśniła, że nie praktykuje tego sposobu reklamy. Jednocześnie pracownicy spółki są informowani o możliwościach i sposobie reklamowania spółki. Nie jest zatem możliwe, aby którykolwiek z pracowników firmy rozmieścił plakaty reklamowe na ul. P. W ocenie odwołującej się strony istnieje duże prawdopodobieństwo, że podmiot konkurencyjny rozmieścił ulotki, by w negatywnym świetle przedstawić spółkę. Podobna sytuacja miała miejsce w H. Ponadto zdaniem spółki wysokość kary, jaka została na nią nałożona jest zdecydowanie rażąco wygórowana i została ustalona przez organ w sposób dowolny. Ponadto wniosła o dopuszczenie dowodu z przesłuchania D. R. Dyrektora Regionalnego w Okręgu P. w charakterze świadka.

Kolegium Odwoławcze przeprowadziło na żądanie spółki dodatkowe postępowanie w formie przesłuchania w charakterze świadka D. R., Dyrektora Regionalnego Okręgu P., tj. regionu nr [...], obejmującego m.in. P. ( Protokół z dnia 29 lipca 2014 r. ). Świadek, pracownik odwołującej od dnia 2 grudnia 2013 r. zeznał, że:

- W październiku 2013 r. ( "o, ile dobrze pamięta" ) centrala odwołującej przekazała wszystkim regionom informacje o nowym logo spółki i o zaniechaniu ogłaszania o działalności spółki w formie plakatów reklamowych, takich jak widoczne na fotografiach, znajdujących się w aktach sprawy, a okazanych świadkowi.

- Okazany świadkowi plakat był wydrukowany w ubiegłym roku. Plakaty te, jak i większość materiałów biurowych były rozsyłane do biur regionalnych lub terenowych. Do czasu wycofania reklama odbywała się m.in. w formie plakatów, takich jak widoczny na okazanej fotografii. Przy tym świadek nie był w stanie - odpowiedzialnie - podać w jaki sposób kolportowane były te materiały przed datą zatrudnienia świadka tj. przed 2 grudnia 2013 r.

- Zmiana treści plakatu ( kolory, logo) następowała sukcesywnie od stycznia 2014 r. Spółka nie prowadziła akcji zwrotu nieaktualnych plakatów, bowiem i przekazywanie tych plakatów nie odbywało się za pokwitowaniem. Miały one służyć, jako pomoc osobom uprawnionym do dokonywania określonych czynności w imieniu spółki, np. do zawierania umów pożyczki. Rotacja wśród doradców jest duża. W tej chwili na terenie P. pracuje ok. 15 doradców. Świadek nie był w stanie zweryfikować, czy widoczne na plakatach numery telefonów należą do doradców jeszcze pracujących czy też należą do byłych doradców. Każdy z doradców we własnym zakresie wpisuje swój numer telefonu.

- W ostatnich 2-3 miesiącach cały budżet marketingowy spółki przeznaczony jest na ogłoszenia prasowe. Ponadto spółka określa dozwolone miejsca reklamowe płacąc również za ich wykorzystanie.

- Spółka nie jest w stanie ocenić, czy podmioty, które zakończyły współpracę z odwołującą nie używają tych materiałów w sposób nieodpowiedni z punktu widzenia interesów spółki.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr KO-1196/4190/49/14 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 1, pkt 23, art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 , art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, ze zm.) oraz § 1 pkt 3 i Załącznika Nr 1, Lp. 3 akapit 6, rubr. 3 uchwały Nr [...] Rady Miasta P. z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego na terenie miasta P. [...],

- sprostowanie uchwałą Nr [...] Rady Miasta P. z dnia 24 kwietnia 2012 r., poz. 4357, [...]) po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] w sprawie kary pieniężnej za zajęcie

pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zasada ochrony pasa drogowego została sformułowana w art. 39 ustawy o drogach publicznych. Ustawodawca dopuścił - na zasadzie wyjątku - zajęcie pasa drogowego - na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg. W art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych ustawodawca wskazuje, że " w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi".

Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie to dotyczy m.in. zajęcia pasa drogowego w celu umieszczenia reklamy ( art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych).

Z kolei, przepisy art. 40 ust. 12 pkt 1-3 wskazanej ustawy o drogach publicznych stanowią, iż za zajęcie pasa drogowego:

1) bez zezwolenia zarządcy drogi,

2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi,

3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi

- zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10 - krotności opłaty ustalonej m.in. zgodnie z art. 40 ust. 6. Z kolei, zgodnie z ust. 6 opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 ( czyli m.in.. za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia reklamy) ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 rn2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego. Zarządca drogi jest zobowiązany wymierzyć karę pieniężną w wysokości 10 - krotności ustalonej przy wydawaniu zezwolenia. Wymierzenie kary pieniężnej następuje w sposób ustalony w ustawie o drogach publicznych, w drodze decyzji administracyjnej. Ma więc tu miejsce pełne związanie administracji.

W ocenie Kolegium mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy uznać należało, że w niniejszej sprawie zaistniał stan faktyczny, o którym mowa w art. 40 ust. 12 pkt 1 ( zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi) powodujący

obowiązek wymierzenia kary pieniężnej. Wskazany pas drogowy ul. P. w P. stanowi drogę publiczną znajdującą się w granicach administracyjnych miasta P. Plakaty reklamowe, o których mowa w zaskarżonej decyzji zostały umieszczone na słupach oświetlenia ulicznego, znajdujących się w pasach drogowych, co wynika z dokumentów geodezyjnych wchodzących w skład materiału dowodowego.

Zdaniem organu odwoławczego treść plakatów reklamowych wskazuje jednoznacznie, że stanowiły własność P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. Gospodarowanie tymi materiałami odbywało się w sposób niekontrolowany. Okoliczności te jednoznacznie wynikają z zeznań świadka. Plakaty te znajdowały się w pasach drogowych dróg publicznych. W ocenie Kolegium w tej sytuacji nie ma znaczenia, okoliczność zmiany treści reklam, wprowadzanych zresztą, jak zeznał świadek sukcesywnie. Zgromadzony materiał dowodowy w żadnym razie nie daje podstaw do twierdzenia, iż zajęcia pasa drogowego dokonał inny podmiot. Jednocześnie spółka nie posiadała zezwolenia na zajęcie pasów drogowych w celu umieszczenia reklam, w okresach wskazanych w zaskarżonej decyzji.

Organ wyjaśnił, że do obliczenia przedmiotowej kary przyjęto stawkę opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego wskazaną w uchwale Nr [...] Rady Miasta P. z 30 marca 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego na terenie miasta P. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2004 r. Nr 100, poz. 2457 z dnia 29 kwietnia 2004 r. z późniejszymi zmianami, wskazanymi w całości w zaskarżonej decyzji) załącznik nr 1, Ip. 3, akapit 6, rubr. 3 - ( 4, 00 zł - dot. drogi kategorii krajowej).

Pismem z dnia 25 sierpnia 2014 r. P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. reprezentowana przez pełnomocnika adw. J. S. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wydanej decyzji, a to art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i wszechstronny i w konsekwencji przyjęcie, że strona skarżąca jest odpowiedzialna za rozmieszczenie plakatów reklamowych na ul. P. w P. o treści [...]

4. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że rozmieszczenie plakatów reklamowych na ul. P. w P. o ww treści, nastąpiło przez skarżącą, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w żadnym stopniu nie potwierdza w/w stanowiska;

5. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego specjalisty na okoliczność z jakiego okresu czasu pochodzą plakaty reklamowe rozmieszczone na ul. P. w P. podczas gdy przeprowadzenie w/w dowodu pozwoliłoby na rozstrzygnięcie, kiedy plakaty mogły zostać rozmieszczone, a w konsekwencji czy podmiotem który jest za to odpowiedzialny jest skarżąca;

6. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych poprzez wymierzenie skarżącej kary za rozmieszczenie plakatów reklamowych na ul. P. w P. bez pozwolenia w stopniu rażącą wygórowanym;

7. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wydanej decyzji, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta P. pomimo jej wadliwości.

W związku z podniesionymi zarzutami strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty podkreślając, że to nie skarżąca umieściła w pasie drogowym wskazane plakaty. Zdaniem skarżącej zeznania świadka D. R. świadczą na korzyść skarżącej i w żadnym stopniu nie popierają stanowiska organu. Świadek zeznał, że w październiku 2013r. centrala odwołującej zakazała pracownikom spółki rozmieszczenia plakatów reklamowych, które miałyby promować jej działalność. Kontrole, w trakcie których ujawniono plakaty miały miejsce natomiast dopiero w marcu 2014 r. i w kwietniu 2014r., a zatem już po tym jak spółka zakazała reklam w formie rozmieszczania plakatów. Przyjęcie zatem, że spółka rozmieściła plakaty jest sprzeczne z zasadami logiki. Ponadto świadek wskazał, iż spółka dla celów reklamowych korzysta z prasy

oraz, że spółka określa dozwolone miejsca reklamowe i uiszcza z tego tytułu odpowiedni opłaty. Powyższe zeznania świadka w sposób dobitny dowodzą, że spółka nie mogła rozmieścić plakatów na ul. P. w P., a decyzja organu jest błędna.

Skarżąca zarzuciła organowi, że nie zbadał kwestii zasadniczej dla niniejszej sprawy tj. z jakiego okresu czasu pochodzą plakaty reklamowe, które zostały umieszczone na ul. P. w P. Organ nie zbadał w szczególności, czy plakaty te pochodzą z 2013 r. czy też z 2014 r. Należało w tym celu dopuścił dowód z opinii biegłego specjalisty, który wskazałby z jakiego okresu czasu pochodzą plakaty, co pozwoliłoby odpowiedzieć na pytanie kiedy plakaty mogły zostać umieszczone na ul. Portowej. Przeprowadzenie powyższego dowodu było istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli bowiem plakaty zostały umieszczone dopiero w 2014r., a więc wtedy kiedy zgodnie z zeznaniami świadka D. R., spółka od dawna nie stosowała tego typu działalności reklamowy, oznacza to, podmiotem, który odpowiedzialny za ich rozmieszczenie na ul. P. w P. nie jest skarżąca.

Zdaniem skarżącej wymierzona jej kara jest stanowczo zbyt wysoka. Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, zwłaszcza brak winy skarżącej w rozmieszczeniu plakatów reklamowych oraz długość okresu czasu, w którym plakaty reklamowy były umiejscowione na ul. P. w P., kara nałożona przez organ jest rażąco zbyt wysoka. Z całą pewnością na wymiar kary winien mieć również wpływ okoliczność, iż od momentu ujawnienia w/w plakatów reklamowych i zawiadomienia o tym fakcie skarżącą, plakaty zostały usunięte niezwłocznie chociaż nie zostały tam rozmieszczone przez skarżącą.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o powołane kryteria orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł od przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P., nakładającą na skarżącą P. Sp. z o.o. z siedzibą w B.karę pieniężną w wysokości 2.760,00 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ul. P. w P.

Podstawę prawną powyższych rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 dalej: "u.d.p.").

Na gruncie tych regulacji lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego nie jest, co do zasady, dozwolone każdemu i może nastąpić jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach i na podstawie decyzji zarządcy drogi zawierającej stosowne zezwolenie (art. 39 ust. 3 u.d.p.). Zgodnie zaś z art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie to dotyczy między innymi umieszczania w pasie drogowym reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3 in fine u.d.p.).

Za zajęcie pasa drogowego, bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10- krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 (art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p.).

W tym miejscu zauważyć należy, że regulacja art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. ustanawia odpowiedzialność administracyjną z tytułu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Istota odpowiedzialności administracyjnej sprowadza się do tego, że aby pociągnąć do niej określony podmiot konieczne jest zaistnienie wyłącznie dwóch zasadniczych przesłanek: po pierwsze, podmiot ten musi charakteryzować się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę

odpowiedzialności oraz po drugie, musi on wyczerpać określone w tej normie znamiona działania lub zaniechania lub znamiona tegoż zachowania muszą zostać wyczerpane przez inny podmiot - o ile norma prawna przypisuje zachowanie innego podmiotu lub skutek tego zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie powyższych przesłanek jest co do zasady wystarczające, aby podmiot administrowany poniósł z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego ujemne konsekwencje (sankcję administracyjną). Zbędne staje się zatem badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład wina podmiotu administrowanego, które nie mają wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej.

Jedną z form działania, stanowiącego delikt administracyjny objęty odpowiedzialnością z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., jest umieszczenie w pasie drogowym reklamy.

Bezsporne w sprawie jest, że w pasie drogowym ul. P. w P., na słupach oświetlenia publicznego umieszczone były plakaty reklamowe o treści: [...] Powyższe ustalono w trakcie kontroli reklam w pasie drogowym ul. P. w P. przeprowadzonej przez pracowników Miejskiego Zarządu Dróg w P. w marcu i kwietniu 2014 r.

Jednocześnie orzekające w sprawie organy uznały, że podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie wskazanych plakatów reklamowych jest strona skarżąca.

W ocenie Sądu stanowisko organów jest prawidłowe. Umieszczone w pasie drogowym plakaty w sposób nie budzący wątpliwości reklamowały usługi świadczone przez skarżąca spółkę. Jak wynika z zeznań świadka D. R., Dyrektora Regionalnego Okręgu P., tj. regionu nr [...] , obejmującego m.in. P. gospodarowanie materiałami reklamowymi spółki odbywało się w sposób niekontrolowany. Świadek wyjaśnił, że w październiku 2013 r. centrala przekazała wszystkim regionom informacje o nowym logo spółki i o zaniechaniu ogłaszania o działalności spółki w formie plakatów reklamowych, takich jak widoczne na fotografiach, znajdujących się w aktach sprawy, a okazanych świadkowi. Jednocześnie spółka nie prowadziła akcji zwrotu nieaktualnych plakatów, bowiem i przekazywanie tych plakatów nie odbywało się za pokwitowaniem. Nadal miały one służyć, jako pomoc osobom uprawnionym do dokonywania określonych czynności w imieniu spółki, np. do zawierania umów pożyczki. Świadek zeznał, że rotacja wśród doradców jest duża i nie był w stanie zweryfikować, czy widoczne na plakatach numery telefonów należą do doradców jeszcze pracujących czy też należą do byłych doradców. Stwierdził, że spółka nie jest w stanie ocenić, czy podmioty, które zakończyły współpracę z odwołującą nie używają tych materiałów w sposób nieodpowiedni z punktu widzenia interesów Spółki.

W świetle złożonych zeznań nie można uznać, że plakaty nie stanowiły własności skarżącej spółki. Jednocześnie bez znaczenia miała data umieszczenia reklam w pasie drogowym. Zdaniem Sądu zgodzić należy się z Kolegium, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do twierdzenia, iż zajęcia pasa drogowego dokonał inny podmiot.

Wobec powyższego w ocenie Sadu, orzekające w sprawie organy zasadnie uznały, że w niniejszej sprawie zaistniał stan faktyczny, o którym mowa w art. 40 ust. 12 pkt 1 (zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi) powodujący obowiązek wymierzenia kary pieniężnej. Pas drogowy ul. P. w P. stanowi drogę publiczną znajdującą się w granicach administracyjnych miasta P., a plakaty reklamowe, o których mowa w zaskarżonej decyzji zostały umieszczone na słupach oświetlenia ulicznego, znajdujących się w pasach drogowych, co wynika z dokumentów geodezyjnych wchodzących w skład materiału dowodowego.

Odnosząc się do zarzutu, że wymierzona w niniejszej sprawie kara jest zbyt wysoka, zauważyć należy że zgodnie z art. 40 ust. 12 pk 1 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10- krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim reklamy ustala się natomiast jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy powierzchni

reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (art. 40 ust. 6 u.d.p.). Wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, ustala, w drodze uchwały, organ stanowiący tej jednostki samorządu terytorialnego (art. 40 ust. 8 u.d.p.). Do obliczenia przedmiotowej kary organ I instancji przyjął stawkę opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego wskazaną w uchwale Nr [...] Rady Miasta P. z 30 marca 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego na terenie miasta P. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2004 r. Nr 100, poz. 2457 z dnia 29 kwietnia 2004 r. z późniejszymi zmianami, wskazanymi w całości w zaskarżonej decyzji ) załącznik nr 1, Ip. 3, akapit 6, rubr. 3 - ( 4, 00 zł - dot. drogi kategorii krajowej).

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.