Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 3081/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 listopada 2004 r. sprawy ze skargi W.K. na z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] września 2003 r.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2003r. Nr [...] po rozpoznaniu odwołania - skarżącego – W. K. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] września 2003r. odmawiającej wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 i 3 pkt. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji -(Dz. U. Nr 53, póz. 549) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ ustalił, że skarżący występując o wydanie pozwolenia na broń sportową małokalibrową bocznego zapłonu, uzasadnił wniosek uprawianiem strzelectwa sportowego w klubie sportowym "T." w T. Skarżący wyjaśnił, iż przy pomocy broni własnej mógłby doskonalić umiejętności strzeleckie oraz poprawić wyniki sportowe. Do wniosku dołączył dokumenty wymagane ustawą, m.in., pozytywne wyniki badań lekarskich i psychologicznych, patent strzelecki oraz licencję [...] Związku [...], a także zaświadczenie o przynależności do klubu.

Zdaniem organu uprawianie przez skarżącego strzelectwa sportowego w klubie "T." przy pomocy broni klubowej pozwala na zaspakajanie jego potrzeb w zakresie doskonalenia umiejętności strzeleckich. Organ nie podzielił argumentu skarżącego, iż brak broni własnej uniemożliwia mu udział zawodach oraz podnoszenie umiejętności strzeleckich, bowiem rozwiązanie kwestii dostępu do broni oraz organizowanie szkolenia sportowego, w którego ramach mieści się udział w treningach i zawodach jest w gestii klubu. W ocenie organu w warunkach ograniczonego dostępu do broni organy Policji mają prawo kierować się rzeczywistymi potrzebami wnioskodawców. Zdaniem organów Policji, skarżący nie wykazał istnienia potrzeby posiadania własnej broni sportowej w przekonujący sposób a swoje zainteresowania może realizować w dotychczasowy sposób, tj. przy użyciu broni klubowej.

Zaskarżając powyższą decyzję skarżący podnosił argumenty jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazując, że organy rozstrzygnęły sprawę, kierując się przesłankami pozaustawowymi, takimi jak przynależność do klubu czy uczestnictwo w zawodach sportowych, osiąganie wyników sportowych. Wyjaśnił, iż nie bierze udziału w zawodach, bo broń klubowa nie spełnia jego oczekiwań i nie mógłby przy jej pomocy osiągnąć satysfakcjonujących go wyników. Wskazał, że organy wydając zaskarżone decyzje dowolnie oceniły zebrany materiał dowodowy jak też w sposób bezpodstawny wskazywały na konieczność wykazywania się wynikami sportowymi czy przynależnością klubową wobec braku takich wymagań w ustawie. Na rozprawie w dniu 2 listopada 2004r. skarżący wskazał, że broń

[pic]

[pic]

jest bronią pochodzącą z lat 1962-68r., i jej użycie nie pozwala na uzyskanie przyzwoitych wyników w zawodach strzeleckich.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko wskazując, że art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie określa nawet w przybliżeniu kryteriów, które obligowałyby organy Policji do wydawania pozwoleń na broń. Zdaniem Komendanta Głównego Policji organy Policji wydają pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. W ocenie organu I dnie z art. 7 i 77 k.p.a., obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne, nie znaczy to jednak, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza, iż nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Powołując się na powyższe organ stwierdził, że to na skarżącym spoczywał obowiązek wykazania, że z uwagi na szczególne predyspozycje, wyniki sportowe, należy do osób, które powinny posiadać indywidualnie broń sportową. Zdaniem Komendanta Głównego Policji osiągane wyniki w strzelectwie sportowym, częstotliwość odbytych strzelań (w ramach klubu, jak i w zawodach sportowych) pozwalają organom Policji stwierdzić, czy w tym konkretnym przypadku istnieje ponadprzeciętna potrzeba wnioskodawcy na posiadanie indywidualnej broni sportowej. Zdaniem organu dyspozycja przepisu10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają wydanie. Tak więc wydanie pozwolenia może mieć miejsce w sytuacjach szczególnych i jest uzależnione od wystąpienia po stronie ubiegającego okoliczności i faktycznych, które uzasadniają wydanie takiego pozwolenia. Z uwagi na braki takich okoliczności i możliwość realizacji zainteresowań skarżącego przy użyciu broni klubowej brak było podstaw do wydania decyzji pozytywnej dla skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie:

▪ ustawa z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zwana ustawą o u.s.a.,

▪ ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwana ustawą o p.p.s.a.,

▪ ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), zwana ustawą p.w.u.p.

Powyższe regulacje prawne statuują dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne.

W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] września 2003 r. naruszają prawo w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Materialną podstawę orzekania regulują przepisy art. 10 ust.l i 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 1999r., Nr 53, poz.549 z póź.zm.). Zgodnie z powołanym przepisem właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Zgodnie z ustępem 3 pkt.3 powołanego przepisu pozwolenie na broń może być wydane celach sportowych. Organy nie zanegował żadnego z dokumentów przedstawionych przez skarżącego. Skarżący, od czerwca 2002 r. uprawia strzelectwo w klubie strzeleckim "T.", posiada pozwolenie na broń pneumatyczną, ma patent i licencję, nie jest karany, brak jest przeciwwskazań lekarskich oraz psychologicznych do posiadania przez niego broni. W ocenie organów Policji okoliczności te nie mogą jednak stanowić jedynych przesłanek wyposażenia skarżącego we własną broń palną sportową, bowiem nie zostały one wymienione jako ustawowe przesłanki uzyskania pozwolenia na przedmiotowy rodzaj broni. Organ uznał, że skarżący nie wykazał, że z uwagi na szczególne predyspozycje, wyniki sportowe, należy on do osób, które powinny posiadać indywidualnie broń sportową.

W ocenie sądu powołany przepis art. 10 ust. 1 i 3 pkt.3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba

ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają wydanie takiego pozwolenia. Zgodnie

z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stosownie zaś do art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W świetle powołanych wyżej przepisów decyzja administracyjna, odmawiająca stronie dostępu do posiadania własnej broni sportowej, musi być oparta na obowiązującym przepisie prawa i zgodna z jego treścią. Tych wymogów nie spełniają wspomniane wyżej decyzje administracyjne. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż skarżący konsekwentnie realizował swoje zainteresowania związane z uprawianiem sportów strzeleckich. Uzyskał, patent strzelecki, licencję na uprawianie strzelectwa sportowego, uzyskał odpowiednie zaświadczenia lekarskie i psychologiczne oraz wykazał się przynależnością do klubu sportowego. Przepisy art. 10 ust.l i 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji nie ograniczają organu w przeprowadzeniu analizy konkretnej sytuacji wnioskującego o wydanie pozwolenia na broń ale jednocześnie nie uzależniają wydania pozwolenia na broń od spełniania przez wnioskującego różnych warunków opisanych w zaskarżonej decyzji. Oczywistym jest, że wykazywanie przez wnioskującego różnych okoliczności związanych z uprawianiem strzelectwa może ułatwiać organowi podjęcie stosownej decyzji ale z uwagi na konstrukcje tego przepisu organ powinien bardziej szczegółowo przeprowadzić postępowanie i umożliwić stronie dostarczanie dowodów uzasadniających jej żądanie. Zdaniem Sądu nie wykazanie przez skarżącego różnych okoliczności, których wykazania oczekiwał organ, nie wskazując jednocześnie skarżącemu jakie to jeszcze okoliczności winny być wykazane wskazuje, iż w trakcie postępowania nie wyjaśniono sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 kpa, które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tej konkretnej sytuacji możliwym jest uznanie, że brak broni własnej uniemożliwia skarżącemu podnoszenie umiejętności strzeleckich a w konsekwencji branie udziału w zawodach sportowych. Broń, którą dysponuje klub jest bronią przestarzałą, przy użyciu której nie można podnosić umiejętności a tym bardziej uzyskiwać satysfakcjonujących wyników sportowych. Należy zgodzić się z organem, iż idealnym rozwiązaniem kwestii dostępu do broni oraz organizowania szkolenia sportowego byłoby właściwe zaopatrzenie klubu niemniej jednak organ nie poczynił ustaleń w zakresie możliwości jakimi dysponuje klub aby zapewnić realizację zainteresowań swoich członków. Brak takich możliwości po stronie klubu znacznie ogranicza możliwości wykazania się, przez jego członków zarówno umiejętnościami, jak i wynikami sportowymi a nawet się udziałem w treningach. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu organy Policji winny wnikliwiej rozważyć rzeczywiste potrzeby skarżącego.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.l lit- c. ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.