Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1194/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 31 § 1, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A. w K. kwotę 201 zł 50/100 /słownie: dwieście jeden złotych pięćdziesiąt groszy/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1194/21

UZASADNIENIE

Przedmiotem Skargi Fundacji [...] w [...] jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2021r. nr [...], odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] listopada 2012 r., nr [...], umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa drogi leśnej [...]- [...]" w gminie [...].

Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z 9 października 2012 r., Nadleśnictwo [...] wystąpiło do Wójta Gminy [...] z prośbą o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację na działkach nr: 15, 253, 165, 166, 252, 17, 164, 175, 167, 174/1, 171, 170, 168, 548, 549, 550, 551, 555 obręb [...]; działkach nr: 749, 480, 481, 482 obręb [...] oraz działkach nr: 472, 473, 474 i 477 obręb [...], Gmina [...] przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa drogi leśnej [...]-[....]".

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] Wójt Gminy [...] umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla opisanego wyżej przedsięwzięcia. Decyzja ta stała się ostateczna.

W dniu 12 czerwca 2019 r., Fundacja [...] z siedzibą w [...] w trybie art. 156 §1 pkt.2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 256, dalej: k.p.a.) oraz powołując się na cele statutowe wystąpiła do SKO w [....] z żądaniem wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2012 r., znak [...], jednocześnie wnosząc o dopuszczenie jej do udziału na prawach strony.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], SKO odmówiło Fundacji dopuszczenia do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] listopada 2012 r., stwierdzając, iż złożony w tym zakresie wniosek jest bezzasadny, gdyż Fundacja nie uprawdopodobniła realnego interesu bycia stroną postępowania i treści swego żądania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 27 listopada 2019 r. sygn. II SA/Rz 955/19 uchylił postanowienie SKO z dnia [...] czerwca 2019 r. Sąd wyjaśnił, że rozpoznanie podania o wszczęcie postępowania z urzędu powinno nastąpić w pierwszej kolejności i de facto postanowienie w tym przedmiocie może rozstrzygać jednocześnie w swym zakresie kwestię ewentualnego udziału organizacji w postępowaniu, którego dotyczy wniosek.

W dalszej kolejności SKO postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji.

W wyniku skargi Fundacji, WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 25 listopada 2020 r. Sygn. akt II SA/Rz 797/20 uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Sąd w orzeczeniu tym wskazał, że zestawienie hipotezy art. 31 § 1 K.p.a. oraz uzasadnienia wniosku Fundacji o wszczęcie postępowania nieważnościowego wskazuje, że statutowy cel działania Fundacji jednoznacznie koreluje z przedmiotem postępowania, którego wszczęcia się domaga. Jeżeli celem działania Fundacji jest szeroko pojęta ochrona zasobów przyrodniczych i środowiskowych, którego jedną z form realizacji jest uczestnictwo (poprzez inicjowanie i wstąpienie) w postępowaniach administracyjnych, w których wydaje się decyzje ingerujące w te wartości, to nie można zasadnie twierdzić, że organizacja nie wykazała przesłanki związku statutowej działalności z przedmiotem postępowania, którego wszczęcia się domaga. Sąd ocenił, że nie ma również wątpliwości, że za wszczęciem postępowania przemawia interes społeczny wyrażający się w potrzebie społecznej kontroli właściwej ochrony wartości publicznych, jakimi są przyroda i środowisko. Fundacja wskazała na konkretne formy aktywności społecznej realizowanej w celu ochrony dziedzictwa przyrodniczego terenu [....] (program "Ratujmy [.....]") powołała się również na sprecyzowane okoliczności wskazujące na jej społeczną legitymację (140 101 podpisów wspierających).

Sąd stwierdził, że Kolegium wadliwie rozważyło i oceniło zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w kontekście zasadności wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2012 r., umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla, czym naruszyło art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.

W związku z powyższym na podstawie art.157 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowiło w dniu [...] kwietnia .2021 r. wszcząć na wniosek strony postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] listopada 2012 r., nr [...], o czym poinformowano uczestników postępowania stosownym zawiadomieniem.

Następnie – opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2021r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [....] z [....] listopada 2012 r., nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa drogi leśnej [...]- [...]" w gminie [...].

W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że w postępowaniach środowiskowych występować mogą tylko organizacje ekologiczne i tylko wtedy, gdy dane postępowanie wymaga udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami przywołanej ustawy z dnia 3 października 2008 r., o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2021r., poz. 247, dalej: u.u.i.o.ś.). Zatem postępowanie o wydanie decyzji środowiskowej jest postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa w rozumieniu przepisów w/w ustawy, tylko wtedy, gdy wymóg zapewnienia udziału społeczeństwa jest przewidziany konkretnym przepisem administracyjnego prawa materialnego. Po przytoczeniu treści art. 44 u.u.i.o.ś. i orzecznictwa dotyczącego tego przepisu SKO w [...] stwierdziło, że w tych kategoriach spraw, w których ustawodawca przewidział możliwość udziału społeczeństwa, może uczestniczyć tylko ta grupa organizacji społecznych, które spełniają wymogi przewidziane w art.44 ust.1 u.u.i.o.ś. Natomiast w pozostałych kategoriach spraw mogą uczestniczyć na ogólnych zasadach, po spełnieniu wymagań wynikających z art.31 §1 kpa, wszystkie organizacje społeczne, w tym ekologiczne. Bezspornym jest zaś, że w niniejszym przypadku postępowanie było prowadzone z udziałem społeczeństwa zgodnie z art.79 ust.1 u.u.i.o.ś, planowane przedsięwzięcie wymaga bowiem wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, poprzedzonej oceną jego oddziaływania na środowisko.

Poczynione w sprawie ustalenia faktyczne wykazały, iż legitymację do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem Fundacja [...] w [...] wywodzi z faktu, że prowadzi działalność statutową, którą jest propagowanie i realizowanie działań na rzecz ochrony przyrody (§ 5 Statutu). Cele te Fundacja realizuje (§6 Statutu) m.in. poprzez działalność interwencyjną i kontrolną w zakresie stanu środowiska przyrodniczego oraz przestrzeganie przepisów dotyczących ochrony przyrody, zagospodarowania i planowania przestrzennego oraz budownictwa, w tym między innymi inicjowanie i udział w postępowaniach administracyjnych i postępowaniach sądowych, wyrażanie opinii na temat spraw z zakresu ochrony przyrody, wyrażanie wniosków i opinii w procesie stanowienia prawa, kierowanie wniosków i wystąpień do organów władzy publicznej oraz innych odpowiednich organów i podmiotów (§6 pkt 14 Statutu Fundacji).

W ocenie Kolegium, tak szeroko i ogólnikowo sformułowany w Statucie przedmiot działalności i cele Fundacji [...] w [...] sprowadzający się do "propagowania i realizowania działań na rzecz ochrony przyrody" nie dają dostatecznych podstaw do uznania, że spełniony został wymóg zgodności żądania dopuszczenia do udziału w postępowaniu z celami statutowymi tej organizacji.

Następnie Kolegium wskazało, że za podstawę wszczęcia niniejszego postępowania przyjęto wskazany przez wnioskodawcę przepis art.156 §1 pkt.2 k.p.a. Przesłanki te zachodzą w sytuacji, gdy decyzja ewidentnie w sposób nie budzący wątpliwości jest sprzeczna z wyraźnym przepisem prawa. Z rażącym naruszeniem prawa będziemy mieli do czynienia gdy, chodzi o rozbieżność, która ma charakter dający się łatwo stwierdzić, oczywisty, niewątpliwy i bezsporny.

W dalszej kolejności Kolegium przytoczyło poglądy orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotyczące podstaw wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji., jak również przesłanek, które stanowią podstawę do stwierdzenia, że przy wydaniu decyzji doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Kolegium przytoczyło również wypowiedzi orzecznictwa dotyczące przedmiotu i prawidłowego sposobu prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Konkludując Kolegium stwierdziło, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., czego w badanym przypadku nie stwierdzono.

Fundacja wniosła skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [....] z dnia [...] maja 2021 r. znak [...] o odmowie stwierdzenia nieważności

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...].11.2012 r. o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej i nieustosunkowaniu się do zarzutu skarżącej sformułowanym we wniosku o stwierdzenie nieważności z dnia 12 czerwca 2019 r., poprzez poprzestanie na przytoczeniu argumentacji prawnej dotyczącej wyjątkowości instytucji stwierdzenia nieważności bez odniesienia się oraz uzasadnienia prawnego w kontekście naruszenia art. 71 ust. 2 pkt 2 u.u.i.o.ś. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Mając na uwadze powyższe Fundacja wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz Fundacji kosztów postępowania sądowoadministracyjnego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu Fundacja podniosła, że z motywami uzasadnienia zaskarżonej decyzji trudno polemizować, ponieważ są one nieczytelne i nieadekwatne do formułowanych we wniosku z dnia 12 czerwca 2019 r. zarzutów.

Z uzasadnienia decyzji SKO wynika, że w postępowaniach środowiskowych występować mogą tylko organizacje ekologiczne w rozumieniu art. 44 ust u.u.i.o.ś. i zdaniem SKO w tego typu postępowaniach może uczestniczyć tylko ta grupa organizacji społecznych. Natomiast w pozostałych kategoriach spraw mogą uczestniczyć na zasadach ogólnych, po spełnieniu wymagań wynikających z art. 31 kpa. W ocenie Fundacji ta argumentacja jest pozbawiona znaczenia, skoro zgodnie z zawiadomieniem z dnia 12 kwietnia 2021 r., SKO zawiadomiło Skarżącą, że wszczyna postępowanie na jej wniosek. Fundacja zakłada więc, że uczestniczy w tym postępowaniu jako podmiot na prawach strony, co potwierdza fakt doręczenia Fundacji przez SKO decyzji końcowej. Jeśli SKO kwestionuje udział w Fundacji w postępowaniu, to powinna szczegółowo odnieść się do przesłanek z art. 31 k.p.a. Jeśli SKO z powyższego wywodzi, że Fundacja nie może być stroną, Skarżąca formułuje zarzut naruszenia przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 31 § 1 kpa.

Fundacja zwróciła uwagę, że w żadnym elemencie uzasadnienia decyzji Kolegium nie rozpatrzyło wniosku z 12 czerwca 2019 r., który jest przedmiotem tego postępowania. Organ w ogóle nie pochylił się nad rozpoznaniem zarzutu wadliwości decyzji Wójta Gminy [...]. Fundacja przypomniała, że we wniosku o stwierdzenie nieważności, Skarżąca domagała się zbadania czy decyzja z [...] listopada 2012 r. o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa drogi leśnej [...]-[...]" w gminie [...], zawiera kwalifikowaną wadę prawną, polecającą na stwierdzeniu że inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. czy doszło do rażącego naruszenia art. 71 ust. 2 pkt 2 u.u.i.o.ś. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Tej argumentacji w uzasadnieniu SKO zabrakło, przez co należy uznać, że wniosek nie został rozpoznany należcie, a odmowa stwierdzenia nieważności jest przedwczesna.

W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach – sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145 § 3 P.p.s.a.).

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Po rozpoznaniu skarg w wyżej wskazanych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienia a wszystkie podniesione w niej argumenty okazały się zasadne.

Choć zaskarżoną decyzją Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] listopada 2012r. to zawartość uzasadnienia tego rozstrzygnięcia prowadzi do wniosku, że nie została rozpoznana istota sprawy. Organ nie przeanalizował podstawowego zagadnienia, które legło u podstaw żądania wszczęcia postępowania nieważnościowego, a które sprowadzało się do odpowiedzi na pytanie, czy uznanie przez Wójta Gminy [...], że sporne przedsięwzięcie nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, można kwalifikować jako rażące naruszenie prawa.

Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności skupiło się na rozważaniach dotyczących przesłanek dopuszczenia organizacji do udziału w postępowania, wynikających z art. 44 u.u.i.o.ś. oraz art. 31 k.p.a. Następnie Kolegium sformułowało wniosek, że tak szeroko i ogólnikowo sformułowany w statucie Fundacji przedmiot działalności, sprowadzający się do "propagowania i realizowania działań na rzecz ochrony przyrody" nie daje dostatecznych podstaw do uznania, że spełniony został wymóg zgodności żądania dopuszczenia do udziału w postępowaniu z celami statutowymi tej organizacji. Kolegium wskazało również, że w rozpoznawanym przypadku nie mają zastosowania przepisy ustawy o ochronie przyrody, ponieważ nie znajdowała ona w ogóle zastosowania do sprawy związanej z wydawaniem decyzji środowiskowej, tak w postępowaniu zwyczajnym, jak i nadzwyczajnym. Tak sformułowany wniosek jest niezrozumiały na obecnym etapie postępowania a ponadto sprzeczny jest z wiążącymi organ wskazaniami, wynikającymi z prawomocnego wyroku WSA w Rzeszowie z 25 listopada 2020r., II SA/Rz 797/20. W orzeczeniu tym Sąd wskazał na konieczność badania wniosku Fundacji o wszczęcie postępowania nieważnościowego w oparciu o przesłanki z art. 31 § 1 k.p.a. Sąd przesądził, że statutowy cel działania Fundacji jednoznacznie koreluje z przedmiotem postępowania, którego wszczęcia się domaga. W rezultacie powyższego orzeczenia Kolegium wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanowieniem z [...] kwietnia 2021r. Zarówno to postanowienie, jak i decyzja z [...] maja 2021r. zostały Fundacji doręczone. Zatem ponowne rozważania Kolegium o braku podstaw do dopuszczenia Fundacji do udziału w postępowaniu jawią się jako sprzeczne zarówno z ww. wyrokiem tut. Sądu z 25 listopada 2020r., II SA/Rz 797/20, jak i działaniami samego Kolegium, które z wniosku Fundacji wszczęło postępowanie nieważnościowe i doręczyło Fundacji, zarówno postanowienie wydane w tym przedmiocie, jak i zaskarżoną decyzją z [...] maja 2021r.

Nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia reguł wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. Wypada przypomnieć, że zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Kolegium w uzasadnieniu nie przedstawiło rozważań, które dotyczyłyby tego, czy decyzja objęta postępowaniem nieważnościowym jest dotknięta jedną z wad powodujących nieważność decyzji, wymienionych w ar. 156 § 1 pkt 1-7. Kolegium przedstawiło natomiast szereg poglądów wyrażonych w orzecznictwie sądów administracyjnych i judykaturze, które dotyczą problematyki postępowania nieważnościowego. Nie powinno jednak budzić wątpliwości, że przedstawienie poglądów orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może zastąpić uzasadnienia organu co do tego, czy decyzja objęta postępowaniem nieważnościowym dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji Wójta Gminy [...] z [...] listopada 2012r., w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa drogi leśnej [...]- [...]" w gminie [...], organ ten posługując się definicją drogi twardej z art. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym uznał, że przedmiotowa droga leśna nie jest drogą twardą, lecz jest zaliczana do kategorii dróg gruntowych a więc nie kwalifikuje się do uzyskania decyzji środowiskowej. Z kolei we wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Fundacja argumentowała, że analiza kilkunastu postępowań wykazała, że organy bezzasadnie i contra legem umarzały postępowania administracyjne w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegających na budowie dróg leśnych. W ocenie Fundacji organy wadliwie zrekonstruowały pojęcie "drogi twardej".

W związku z powyższym podstawową kwestią do rozważenia w ramach analizy przesłanek z art. 156 § 1 pkt 1-7 jest odpowiedź na pytanie, czy przyjęcie, że droga stanowiąca przedmiot inwestycji nie jest drogą twardą w rozumieniu § 3 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71), czego przyczyną było odwołanie się do definicji drogi twardej zawartej w art. 2 pkt 2 ustawy o drogach publicznych można uznać za naruszenie prawa i to w stopniu rażącym w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W tym kontekście należy pamiętać, że decyzja narusza prawo w sposób rażący, jeżeli w sposób ewidentny i jaskrawy sprzeciwia się porządkowi prawnemu, co powoduje że pomimo waloru ostateczności i idącą za nim trwałością ukształtowania sytuacji prawnej jej adresatów, zachodzi konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Nie chodzi więc o każde naruszenie prawa, ale o naruszenie rażące, niedające się pogodzić z zasadą demokratycznego państwa prawnego.

W dalszej kolejności Kolegium powinno rozważyć, czy w stosunku do decyzji objętej postępowaniem niważnościowym zachodzą również pozostałe przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, wymienione w art. 156 § 1 pkt 1 oraz pkt 3-7 k.p.a. Kolegium winno uzasadnić z jakich przyczyn uznaje, że dana przesłanka zaistniała lub też nie zachodzi.

W zaskarżonej decyzji Kolegium – jak już powyżej wskazano – nie dokonało w 0stosunku do decyzji objętej postępowaniem nieważnościowym analizy co do zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W zamian ograniczyło się do przedstawienia rozważań doktryny i orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotyczących w sposób ogólny problematyki stwierdzenia nieważności decyzji, co prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja narusza art. 107 § 3 k.p.a. w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy.

Z przedstawionych przyczyn Sąd uchylił zaskarżoną decyzją na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Na zasądzoną wysokość kosztów sądowych składa się wpis od skargi w wysokości 200 zł oraz opłata kancelaryjna w wysokości 1,50 zł.