Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 992/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-09-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 30 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. U. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 6 sierpnia 2015 r. (data stempla pocztowego), skarżący L. U. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 1.338 zł) oraz ustanowienie adwokata.

Zgodnie z brzmieniem 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.).

W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, z której osiąga miesięczny dochód w wysokości 800 zł, z czego kwotę 500 zł przeznacza na pokrycie kosztów związanych z najmem stancji, jego majątek ruchomy, tj. wyposażenie biurowe oraz urządzenia wykorzystywane w działalności produkcyjnej zostały zajęte przez komornika sądowego, egzekucja prowadzona jest także z rachunku bankowego w [...], skarżącemu wypowiedziano umowę leasingu sprzętu wykorzystywanego w działalności, skarżący innych składników majątku nie posiada.

Powyższe okoliczności referendarz sądowy ustalił na podstawie oświadczenia złożonego przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie z dnia 14 sierpnia 2015 r. (zawiadomień o zajęciu z dnia 29 maja i 6 sierpnia 2015 r. oraz protokołów zajęcia ruchomości z dnia 27 maja 2015 r.; odpisu postanowienia sądu rejonowego z dnia 24 lipca 2015 r. oddalającego skargę na czynność komornika; odpis zawiadomienia o przestępstwie oraz wniosku o ściganie z dnia 3 czerwca 2015 r.; kopii pism z dnia 28 maja i 3 czerwca 2015 r. kierowanych przez skarżącego do komornika sądowego i naczelnika urzędu skarbowego; odpisów deklaracji VAT-7 za maj, czerwiec i lipiec 2015 r.; odpisu zeznania podatkowego PIT-36L za 2014 r.; dodatkowych oświadczeń złożonych przez skarżącego).

W tym stanie sprawy referendarz sądowy stwierdził, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Zdaniem orzekającego skarżący nie ma realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z wyboru. Zauważyć należy, że na skutek dokonanych zajęć egzekucyjnych skarżącemu uniemożliwiono prowadzenie działalności gospodarczej w dotychczasowym rozmiarze (za 2014 r. skarżący zadeklarował przychody w wysokości 363.711,06 zł). Świadczy o tym fakt, że zajęte przez komornika narzędzia i urządzenia, które skarżący wykorzystywał w działalności gospodarczej, oddane zostały pod dozór wierzycielowi, a także wartość dostaw dokonanych przez skarżącego, która w maju br. wyniosła 812 zł i w czerwcu br. – 406 zł; w lipcu br. skarżący nie dokonał żadnych dostaw podlegających opodatkowaniu VAT. Obecnie skarżący nie posiada żadnego majątku, a środki, jakimi dysponuje pozwalają mu zaspokoić jedynie część koniecznych potrzeb związanych ze swoim bieżącym utrzymaniem.

Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.