Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 504/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 617
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jedn.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1629
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek Sędzia WSA Jarosław Szaro Asesor WSA Jacek Boratyn / spr./ Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi Z. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku rolnego za 2017 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołań Z. K. – zwanej dalej skarżącą oraz M. K. – zwanego dalej skarżącym, od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], w przedmiocie określenia skarżącej i skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2017 r., w wysokości 60 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Prezydent Miasta, decyzja z dnia [...] marca 2017 r. ustalił skarżącej i skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym na 2017 r., w wysokości 60 zł. Z treści przedmiotowego rozstrzygnięcia wynika, że za podstawę opodatkowania przyjęto powierzchnię fizyczną gruntu rolnego, wynoszącą 0,3056 ha, odpowiadającą powierzchni przeliczeniowej, wynoszącej 0,4584 ha.

Zgodnie z zalegającym w aktach sprawy wypisem z rejestru gruntów powierzchnia działki oznaczonej numerem [...], położonej w R., obręb nr [...], stanowiącej własność skarżącej i uczestnika, za zasadach wspólności ustawowej, wynosi 0,3056 ha.

W uzasadnieniu decyzji organu I instancji zaznaczono ponadto, że skarżąca i skarżący są zobowiązani do solidarnej zapłaty określonego w niej zobowiązania podatkowego, co wynika z art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 617 ze zm., zwana dalej ustawą o podatku rolnym).

Odwołanie od opisanego wyżej rozstrzygnięcia wnieśli skarżący podkreślając, że zaskarża decyzję w części, w której dotyczy ona nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...], znajdującej się w posiadaniu więcej niż dwóch podmiotów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwoływania skarżących, decyzją z dnia [...] maja 2017 r., utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1629, ze zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym) podstawę wymiaru podatków i świadczeń, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, stąd organy podatkowe muszą je respektować. W niniejszej sprawie uczyniono zadość temu wymogowi, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego skarżącej i skarżącego, odnośnie stanowiącej ich współwłasność nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...]. Stąd nie budzi wątpliwości ani tożsamość osób, na których spoczywa obowiązek podatkowy, ani powierzchnia działki, od której wyliczono wysokość zobowiązania podatkowego.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r. wnieśli skarżący, domagając się jej uchylenia.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucili naruszenie:

a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm., zwanej dalej K.p.a.) poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy,

b) art. 8 i art. 9 K.p.a. poprzez brak należytego poinformowania o podstawie prawnej rozstrzygnięcia, która miała wpływ na ustalenia praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, co narusza zasadę zaufania obywatela do organów,

c) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do podniesionych w odwołaniu zarzutów, a w szczególności niewyjaśnienie dlaczego organ I instancji zastosował art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślili, że nie kwestionuje wysokości zobowiązania podatkowego, ustalonego zaskarżoną decyzją, a jedynie podstawę prawną jej wydania, domagając się jej wyjaśnienia. Do tej kwestii bowiem w ogóle nie odniósł się organ odwoławczy, w czym skarżąca upatruje uchybienia zasadzie nakazującej prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie obywatela do organów państwa.

Zdaniem skarżących, organ podatkowy winien był wyjaśnić jej podstawy prawne zapadłego w jej sprawie rozstrzygnięcia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Przedmiotem sporu pomiędzy skarżącymi a organem podatkowym w niniejszej sprawie jest kwestia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w przedmiocie ustalenia skarżącej i skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2017 r. Strony jednakże nie spierają się co do wysokości zobowiązania podatkowego, która jest w tym wypadku bezsporna, o czym świadczy chociażby stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu skargi.

Skarżący kwestionując legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia zarzuca przede wszystkim niedostateczne jego uzasadnienie, w związku z niewyjaśnieniem przytoczonej podstawy prawnej, w szczególności art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym. W tym właśnie upatruje naruszenia wskazanych w zarzutach skargi regulacji K.p.a.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów na wstępie należy podkreślić, że regulacje K.p.a. nie znajdują zastosowania w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych, które to kwestie reguluje ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, ze zm., zwanej dalej Ordynacją podatkową). Wynika to sposób jednoznaczny z brzmienia art. 1 i art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Niemniej jednak przytoczone przez skarżących przepisy K.p.a. mają swoje odpowiedniki w Ordynacji podatkowej, w przepisach której również zawarto regulacje odnoszące się do wymogów uzasadnień wydawanych rozstrzygnięć, a także zasad prowadzenia postępowań, w tym postępowań dowodowych. W związku z tym Sąd odniesie się do tych kwestii.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie sposób jednak zgodzić się z twierdzeniami skarżących, odnośnie wad wydanych w jej sprawie decyzji organów obu instancji, a także uchybień w zakresie przeprowadzonego postępowania. Wniosek taki wynika przede wszystkim z tego, że w decyzji Prezydenta Miasta prawidłowo wskazano, jako podstawę wydania rozstrzygnięcia, art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym, którego treść, przytoczona przez organ, wyjaśnia zasadność jego zastosowania.

Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym jeżeli grunty, o których mowa w art. 1, stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (posiadaczach), z zastrzeżeniem ust. 6 i ust. 7. W rozpoznawanej sprawie, będąca przedmiotem opodatkowania podatkiem rolnym nieruchomość, oznaczona jako działka nr [...], stanowi współwłasność skarżącej i skarżącego, z tego więc względu ciąży na nich solidarny obowiązek zapłaty od niej podatku. Z uwagi właśnie na ową solidarność niezbędnym było powołanie w treści decyzji omawianego przepisu, który traktuje o takiej właśnie sytuacji.

Wprawdzie samo przytoczenie treści przepisu, bez wnikliwego jego omówienia, mogło rodzić po stronie skarżących, nie posiadającej fachowej wiedzy w tym zakresie, wątpliwości, co do znaczenia powołanej regulacji, szczególności w kontekście jej indywidualnej sytuacji, a zwłaszcza ewentualnych innych spraw toczących się z jej udziałem przed organami administracji, jednakże okoliczności tej nie sposób zakwalifikować jako uchybienia proceduralnego, mogącego mieść wpływ na wynika niniejszej sprawy. Tylko zaś stwierdzenie tego rodzaju zależności, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.), dałoby podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Tymczasem w niniejszej sprawie, w następstwie uchylenia zaskarżonej decyzji, mogłaby zostać wydana jedynie decyzja tej samej treści.

Na marginesie niniejszych rozważań zaznaczyć jedynie należy, że decyzja w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku rolnym, a także przywołana w niej podstawa prawna, nie mają wpływu na ocenę przesłanki posiadania nieruchomości, której rozstrzygnięcie to dotyczy, przez inne podmioty. Okoliczności te pozostają poza zakresem przedmiotowej sprawy, do których również Sąd się nie odnosi.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.