Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 388/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca) Asesor WSA Dagmara Dominik Protokolant Kamila Paszowska-Wojnar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A spółka z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r., nr [...], Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. określił spółce z o.o. A we W., zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. w wysokości [...]zł oraz odsetki od zaliczek na ten podatek w wysokości [...]zł.

Organ kontroli skarbowej ustalił, że spółka A dokonując samoobliczenia podatku za 2002 r. wykazała w zeznaniu podatkowym CIT-8 stratę [...]zł, podczas gdy w jego ocenie uzyskała dochód podatkowy [...]zł. Wskazana różnica były wynikiem uznania, ze spółka zaniżyła przychód o [...]zł, zaś koszty podatkowe zostały (per saldo) zawyżone o [...]zł.

Do przychodu spółki Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zaliczył kwotę [...]zł wynikającą z faktur wystawionych w dniu [...]r. (nr [...]oraz nr [...]) na rzecz wspólników M. M. i R. A. na sprzedaż [...]. (łącznie) wagonów kolejowych. Pomimo opisu na fakturach, że nie zostały wprowadzone do obrotu gospodarczego, organ uznał, że sam fakt ich wystawienia jak również złożenie podpisów przez odbiorców, stanowił przesłankę uznania sprzedaży wagonów, a w konsekwencji uzyskania przychodu.

W odniesieniu do kosztów przychodu organ podważył zasadność zaliczenia w ich poczet odpisów amortyzacyjnych w kwocie [...]zł, dokonanych od wartości niematerialnej i prawnej, do której spółka zaliczyła tzw. "nabycie rynku" na podstawie faktury nr [...]z dnia [...]r., jak również odpisy amortyzacyjne w kwocie [...]zł od wagonów kolejowych, które – według powyżej przedstawionych ustaleń organu – zostały sprzedane, za okres następujący po dokonaniu ich zbycia do końca roku podatkowego. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zakwestionował także pośród kosztu przychodu odpis na PFRON w wysokości [...]zł, a to na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 36 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Jednocześnie stwierdził organ zaniżenie kosztów uzyskania przychodu roku 2002 r. o [...]zł, na które zasadniczo złożyły się wydatki zaliczone przez spółkę do kosztów roku poprzedniego pomimo, że dotyczyły przychodów przedmiotowego roku podatkowego (2002 r.). W tej kwocie uznał organ również koszt własny sprzedanych wagonów ([...]).

W stosunku do odpisów amortyzacyjnych od "nabycia rynku" organ wskazał, że

mająca dokumentować to nabycie za cenę netto [...]zł faktura VAT nr [...] (z dnia [...]r.) wystawiona przez B spółka z o.o. w W., jest w istocie dokumentem, który nie dotyczy faktycznie dokonanej operacji gospodarczej, a zatem uznanie przez podatnika, że doszło w ten sposób do nabycia wartości niematerialnej i prawnej (jako "know-how") oraz dokonanie z tego tytułu odpisu amortyzacyjnego w kwocie [...]zł, nastąpiło z naruszeniem art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Uzasadniając stanowisko w tym zakresie organ wskazał, że w dniu wystawienia faktury nr [...]spółka A działała już na rynku, który miałaby na jej podstawie nabyć, albowiem wcześniej zawarła umowy na obsługę bocznic kolejowych, zatrudniła kadrę pracowniczą oraz nabyła "Opracowanie logistyczne przewozu materiałów kamiennych". Działania te w powiązaniu z wiedzą i kwalifikacjami kierownictwa spółki były wystarczające do obsługi rynku, z którego wcześniej wycofała się spółka B. Zwrócił organ uwagę, że wynikająca z faktury wierzytelność o zapłatę ceny (brutto – [...]zł) nie była dochodzona od dłużnika, natomiast stała się przedmiotem sprzedaży na rzecz A. A. – brata Prezesa Zarządu spółki A za 1% jej wartości nominalnej. Część tej wierzytelności A. A. zbył następnie na rzecz zarządców i zarazem wspólników spółki A – R. A. i M. M., którzy przeznaczyli ją na pokrycie udziałów w podwyższonym kapitale spółki. W ocenie organu pozorowanie transakcji spowodować także miało korzystne dla stron skutki podatkowe.

W złożonym odwołaniu spółka zarzuciła naruszenie art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez przyjęcie, że spółka uzyskała przychód ze sprzedaży [...]. sztuk wagonów kolejowych, jak również naruszenie art. 83 § 1 K.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do transakcji "sprzedaży rynku" na skutek uznania, że była to czynność pozorna, jak również naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa.

Uzasadniono między innymi, że organ I instancji nie wykazał, że "sprzedaży rynku" nie towarzyszył zamiar wywołania skutków prawnych, jak również jaka inna czynność prawna została w ten sposób ukryta. Nadto sam fakt obrotu wierzytelnością ze spornej

faktury, jak również jej sukcesywne zaspokajanie przez A (wobec nabywcy wierzytelności) przeczy uznaniu pozorności transakcji, która tę wierzytelność wykreowała.

Wbrew wnioskom organu ujawnione w sprawie okoliczności, to jest podjęcie świadczenia usług zarządzania bocznicami kolejowymi i spedycyjnych, które wcześniej wykonywała B, zatrudnienie pracowników poprzednio świadczących pracę na rzecz wymienionej spółki, dowodziły, iż w wyniku dokonania transakcji udokumentowanej fakturą nr [...], spółka A uzyskała możliwość samodzielnego (bez udziału pośredników) świadczenia usług na rzecz określonego kręgu podmiotów, co pozostawało w związku z uzyskiwanymi przez nią przychodami.

Zdaniem odwołującej ewentualne korzyści podatkowe jakie odniosła spółka B, jak również sprzedaż wierzytelności ze spornej faktury na rzecz A. A. nie mogły mieć znaczenia dla oceny stanu faktycznego, gdyż dotyczyły innych podmiotów za które odwołująca odpowiedzialności nie może ponosić.

Organ nie podjął wobec B żadnych czynności sprawdzających, pozwalających na ustalenie okoliczności towarzyszących transakcji.

Dyrektor Izby Skarbowej we W., decyzją dnia [...]r., nr [...]uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych w wysokości [...]zł, zaś odsetki od zaliczek na ten podatek (w ujęciu sumarycznym) – [...]zł.

Organ odwoławczy podzielił argumentację spółki w odniesieniu do faktur wskazujących na sprzedaż wagonów uznając, że do transakcji nie doszło, a zatem strona z tego tytułu przychodu nie osiągnęła. W konsekwencji prawidłowo również dokonywała odpisów amortyzacyjnych od przedmiotowych wagonów skoro stanowiły jej własność, zaś organ I instancji niewłaściwie uwzględnił pośród kosztów uzyskania przychodu – koszt własny wagonów, co byłoby wymagane tylko przy faktycznie dokonanej sprzedaży.

W odniesieniu do "nabycia rynku" Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że sama faktura wystawiona na tę okoliczność, nie mogła dowodzić faktycznego przeprowadzenia operacji gospodarczej, gdyż z jej wystawieniem nie wiąże się domniemanie tego rodzaju. Strony nie sporządziły pisemnej umowy, na podstawie której można by rozeznać ich wzajemne prawa i obowiązki, czy też przedmiot transakcji, nie było również innych pisemnych dowodów wskazujących na konkretnie podejmowane czynności wykonawcze oraz osoby odpowiedzialne za ich przeprowadzenie; brak było dowodów obrazujących sposób

ustalenia wartości transakcji, zwłaszcza, że kwota zobowiązania pieniężnego z faktury była znaczna ([...]zł + VAT). Niewystarczające w tym zakresie były dowody przedstawione przez odwołującą, to jest pismo B skierowane do spółki akcyjnej C w N. z prośbą o "przeniesienie" umowy oraz sporządzone w 2002 roku: wycena spółki A, uproszczony biznesplan wykonany przez zarządców, czy wieloletnia umowa z D.

Zakwestionowana pośród kosztów faktura na "sprzedaż rynku" nie mogła też dowodzić, że doszło do sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa B, na co wariantowo wskazywała odwołująca, gdyż nie wyodrębniono składników podlegających zbyciu, jak również nie określono ich wartości (jako odrębnych pozycji inwentarzowych).

Ujawnione w sprawie okoliczności wskazywały natomiast, że odwołująca rozpoczęła działalność na rynku zanim doszło do wystawienia spornej faktury, zawierając między innymi już w dniu [...]r. umowę na obsługę bocznic kolejowych z ES.A. we W., czy w dniu [...]r. z C S.A. Do dnia wystawienia faktury na "sprzedaż rynku" spółka A wystawiła kilkadziesiąt faktur sprzedaży na kwotę [...]zł.

W ocenie organu II instancji, brak konkretnych dowodów pozwalających zidentyfikować transakcję, jak również ujawnione w postępowaniu okoliczności, wskazujące na ścisłe powiązania zarządców A ze spółką B, opisane szczegółowo w treści decyzji, pozwalały na stwierdzenie, że celem dla którego wysławiona została faktura nr [...], było uzyskanie "tytułu" do powiększenia kosztów przychodu oraz wygenerowanie wierzytelności, której część nabyli następnie (od A. A.) zarządcy i wspólnicy zarazem M. M. i R.A., co wykorzystali do powiększenia swoich udziałów de facto kosztem spółki.

Dyrektor Izby Skarbowej nie dopatrzył się także naruszenia przepisów postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się uchylenia decyzji, spółka zarzuciła naruszenie:

- art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z art. 9 ust. 1 tej ustawy poprzez błędną wykładnię oraz bezpodstawne zastosowanie na skutek przyjęcia, że transakcja "sprzedaży rynku" została niewłaściwie udokumentowana, by mogła stanowić koszt uzyskania przychodu,

- art. 122 i art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niewyjaśnienie czy wydatek na

"zakup rynku" obejmował nabycie prawa do wykonywania usług zarządzania bocznicami kolejowymi i doradztwa gospodarczego, czy też dotyczył zakupu zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 K.c.

- art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, na skutek wadliwej oceny materiału dowodowego, a także

- art. 234 Ordynacji podatkowej poprzez orzeczenie w II instancji na niekorzyść strony odwołującej w zakresie kwalifikacji prawnej wydatku poniesionego na zakup "Opracowania logistycznego przewozu materiałów kamiennych na terenie D. Ś.".

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:

Skarga nie była uzasadniona.

Sporna między stronami kwestia dotyczyła zasadności zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatku na nabycie tzw. "rynku", przy czym w roku 2002 z tego tytułu spółka dokonywała odpisów amortyzacyjnych, uznając "nabycie rynku" za wartość niematerialną i prawną w postaci "know-how".

Według art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) zwanej dalej "ustawą PDOP", kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

Z kolei według art. 16b ust. 1 pkt 7 tej ustawy, amortyzacji podlega nabyta i nadająca się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania wartość stanowiącą równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how), o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywana przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

W literaturze wskazuje się, że pod pojęciem "know-how" należy rozumieć określoną wiedzę techniczną i technologiczną o poufnym charakterze, w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (M. Wieczorek-Fronia, M. Grzybowska, J. Zubrzycki, "Środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne – 2004", Wrocław 2004 ., s. 64).

Trzeba wskazać, że już na etapie postępowania I-instancyjnego skarżąca spółka przyznała, że dokonana przez nią kwalifikacja jako "know-how" nie była prawidłowa, a zapatrywanie to podzieliły organy podatkowe obu instancji. Ponieważ jednak w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka sugerowała, iż "nabycie rynku" mogło w istocie oznaczać zakup zorganizowanej części przedsiębiorstwa, to mając na uwadze, że w wyniku takiego nabycia (zorganizowanej części przedsiębiorstwa) odpisom amortyzacyjnym podlega wartość firmy (art. 16b ust. 2 pkt 2 ustawy PDOP), należało odnieść do argumentacji stron dotyczącej samego faktu nabycia i jego przedmiotu, pomimo, iż wydatek poniesiony został w roku 2001.

Jak zatem wynikało z akt administracyjnych dla udokumentowania omawianego tu wydatku spółka A przedstawiła fakturę VAT nr [...] (z dnia [...]r.) na "sprzedaż rynku", wystawioną przez B spółka z o.o. w W.

W toku postępowania podatkowego spółka wyjaśniła w odniesieniu do wymienionej faktury (pismo z dnia [...]r.), że pojęcie "rynek" oznaczało działalność eksploatacji bocznic kolejowych w imieniu właściciela bocznicy, a także wykonywanie czynności za- i wyładunkowych oraz spedycyjnych, a w związku z tym "sprzedaż rynku" polegała na sprzedaży praw do realizacji zadań wykonywanych przez poprzedni podmiot gospodarczy. Stwierdziła strona, że w wyniku tego nabycia mogła od razu rozpocząć działalność na określonych bocznicach kolejowych, a także podjąć świadczenie usług spedycyjnych na rzecz wymienionych w piśmie podmiotów. Także pełnomocnik spółki utrzymywał (pismo z dnia [...].), że w następstwie transakcji udokumentowanej wskazaną przed chwilą fakturą spółka A przejęła działalność gospodarczą B to jest w zakresie organizacji i zarządzania bocznicami kolejowymi, jak również przejęła jej partnerów gospodarczych w zakresie działalności spedycyjnej. Podniósł również, że przejęciu tego zakresu działalności towarzyszyło zatrudnienie części pracowników B, przy czym przejście pracowników nie następowało w trybie art. 231 K.p. lecz w drodze zawarcia odrębnych umów o pracę z uwzględnieniem nowych warunków pracy i płacy. Nadto w obszernych wywodach skarżąca spółka, jak i jej pełnomocnik wskazywali na korzyści ekonomiczne, jakie wynikały z zawartej transakcji "sprzedaży rynku".

Kosztami podatkowymi są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu (art. 15 ust. 1 PDOP). Konieczność zachowania "celowego" związku kosztu z przychodem

oznacza, że każdy wydatek (rozchód pieniężny, bądź zobowiązanie do zapłaty – przy uwzględnieniu zasady memoriałowej) musi być oceniony z punktu widzenia przyczynienia się do osiągnięcia przychodu, bądź zachowania i zabezpieczenia źródła przychodu w taki sposób, ażeby to źródło przynosiło przychody nie tylko w okresie ponoszenia kosztów, ale także w przyszłości (wyrok NSA z 21 marca 1997 r. sygn. akt I SA/Łd 1243/96 oraz wyrok NSA z 12 maja 1999 sygn. akt I SA/Wr 482/97 ). Tak więc, aby rozstrzygnąć, czy poniesiony przez podatnika wydatek stanowić może koszt podatkowy, należy po pierwsze ustalić charakter wydatku (czego dotyczył), po drugie zaś jego związek z celem uzyskania przychodu.

Wobec tego, że pojęcie "sprzedaż rynku" nie daje się zidentyfikować tylko na

podstawie tego sformułowania, istotne było ustalenie co w rzeczywistości kryło się pod tak określonym przedmiotem transakcji. Doniosłe w tym zakresie były wyjaśnienia skarżącej, przed chwilą już przytoczone. Wynikało z nich, że A "przejęła" w ten sposób pewien zakres działalności gospodarczej B oraz jej partnerów gospodarczych, a to w odniesieniu do obsługi bocznic kolejowych oraz świadczenia usług spedycyjnych.

Należy przeto stwierdzić, że tak określony przedmiot transakcji wymagał podjęcia szeregu czynności, przede wszystkim prawnych, zmierzających do wstąpienia spółki A w istniejące dotychczas z udziałem B stosunki prawne, zawiązane w ramach prowadzonej przez ten podmiot (B) działalności gospodarczej w zakresie, jaki miałby być przedmiotem owego "przejęcia", to jest w odniesieniu do umów spedycji i umów o eksploatację bocznic kolejowych. Tak więc zmiana podmiotu stosunków obligacyjnych winna się dokonać w drodze przelewów wierzytelności i przejęć długów, albowiem miały one (stosunki) charakter wzajemny. Tymczasem ujawniony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na stwierdzenie, że spółka A w porozumieniu z zainteresowanymi podmiotami (stosownie do wymogów przewidzianych w K.c. dla zmian po stronie wierzycielskiej i dłużniczej) podjęła tego rodzaju działania prawne.

Strona skarżąca w toku postępowania podatkowego przedstawiła jedynie pismo spółki B z dnia [...]r., kierowane do C S.A. w N., zawierające prośbę o przeniesienie na A umowy nr [...]o eksploatację bocznicy, jak również powoływała okoliczność przejęcia długu B przez A wobec wierzyciela – F s.r.o. z siedzibą w O.

Należy przeto stwierdzić, że "prośba o przeniesienie umowy" nie mogła dowodzić ani dokonania cesji wierzytelności ani też przejęcia długu, które wymagają zawarcia odrębnych umów (art. 510 i 519 K.c.). Z kolei przejęcie długu B wobec F s.r.o. na podstawie umowy z dnia [...]r. nastąpiło nieodpłatnie, jak to wynikało z jej (umowy) § 2. Z tego też powodu wskazane przejęcie długu nie mogło być przedmiotem odrębnej i odpłatnej zarazem czynności, to jest tzw. "sprzedaży rynku". Ubocznie również należy odnotować, że dowody te odnoszą się jedynie do dwóch podmiotów, a zatem – gdyby założyć na chwilę ich "skuteczność" – wyznaczałyby zakres "przejęcia rynku" daleko odbiegający od tego, na jaki wskazała spółka A w piśmie z dnia [...]r., a który stanowić miał podstawę określenia tak znacznego wynagrodzenia ([...]zł brutto).

W świetle poczynionych spostrzeżeń argumentację spółki A wskazującą na ewidentne korzyści gospodarcze, jakie odniosła na skutek zawarcia transakcji "sprzedaży rynku", uznać należało za niedostateczną dla przyjęcia, że wykonywanie przez nią określonej działalności gospodarczej (świadczeniu usług spedycyjnych i eksploatacji bocznic kolejowych), w obszarze wcześniej zajętym przez B było wynikiem tej transakcji, nie zaś efektem samodzielnie podjętych przez A działań. Złożone bowiem przez skarżącą spółkę do akt sprawy administracyjnej umowy dotyczące omawianego zakresu działalności wskazują, że były zawierane niezależnie i to już od dnia [...]r. (w tym dniu podpisano umowę z G na świadczenie usług spedycyjnych). Inne umowy zostały przez A zawarte: w dniu [...]r. z H, w dniu [...]r. z I, spółka z o.o. w G., a także w tym samym dniu z Firmą Handlowo-Usługową J w dniu [...]r. z K we W. (na obsługę bocznic kolejowych), w dniu [...]r. z C S.A. oraz z L, w dniu [...]r. z Ł, czy też w dniu [...]r. z Przedsiębiorstwem Spedycyjnym M.

Jak widać więc, w wyniku transakcji "sprzedaży rynku" (faktura nr [...], z dnia [...]r.) nie doszło do przeniesienia praw i obowiązków związanych z wykonywaniem umów spedycji oraz dotyczących obsługi bocznic kolejowych w zakresie działalności B, albowiem skarżąca spółka podjęła działalność w określonym obszarze na podstawie umów zawartych samodzielnie i bezpośrednio z oznaczonymi

Sygn. akt I SA/Wr 388/05

kontrahentami. W tym stanie rzeczy należało za uzasadnioną uznać konkluzję Dyrektora Izby

Skarbowej, że spółka nie wykazała (nie udokumentowała), że wydatek (zobowiązanie do zapłaty), określony we wskazanej przed chwilą fakturze poniesiony został w celu przychodu, skoro skarżąca przychody uzyskiwała z tytułu wykonywania umów przez siebie zawartych, a nie w następstwie przejęcia praw i obowiązków z umów zawartych wcześniej przez B.

W zakresie zatem, w jakim w odniesieniu do "nabycia rynku" skarżąca zarzucała dowolną ocenę materiału dowodowego (art. 191 OP) oraz naruszenie art. 15 ust. 1 PDOP w związku z art. 9 ust. 1 skarga nie była uzasadniona. Należy przy tym odnotować, że samo posiadanie przez spółkę faktury nie mogło przesądzać uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu, gdyż – jak to zostało wykazane – dokument ten nie zawsze odzwierciedla faktyczne zdarzenie gospodarcze. Słusznie zatem organ podatkowy podnosił, że dla uznania kosztu spółka winna przedstawić wiarygodne dokumenty, z których wynikałoby, iż rzeczywiście przejęła od spółki B prawa i obowiązki, których wykonywanie na podstawie stosownych umów stanowiło istotną część prowadzonej przez ten podmiot działalności gospodarczej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego takimi dokumentami byłyby w szczególności – jak to zastało wyżej zaznaczone – umowy przelewu wierzytelności i przejęcia długów.

Także pozostałe zarzuty skargi dotyczące kwestii "nabycia rynku" nie były uzasadnione. Należy zauważyć, że opinia statystyczna (pismo z dnia [...]r. Urzędu Statystycznego w Ł.) nie była dowodem mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem stanowiła jedynie o sposobie klasyfikowania w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług określonych czynności, wskazanych w zapytaniu organu podatkowego. Opinia ta nie dowodziła jednak, czy i jaka treść prawna w stanie faktycznym sprawy rzeczywiście kryła się pod pojęciem "sprzedaży rynku" oraz czy istniał związek pomiędzy określonym wydatkiem a celem uzyskania przychodu. Tak więc brak ustosunkowania się organu odwoławczego do tej opinii nie stanowił naruszenia prawa.

Trzeba jeszcze stwierdzić, że skoro spółka A nie wstępowała w dotychczasowe stosunki prawne zawiązane przez B (poza przejęciem długu wobec F s.r.o. z siedzibą w O., co nie mogło, z przyczyn wyżej podanych zmienić przedstawionej oceny) w związku z wykonywaną przez ten podmiot działalnością gospodarczą, to tym bardziej brak było podstaw do przyjęcia, że transakcja "sprzedaży rynku"

Sygn. akt I SA/Wr 388/05

polegała na sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa zwłaszcza, że strona skarżąca nie wskazała jakie inne składniki materialne i niematerialne miałaby nabyć. Nadto sama spółka podkreślała, że zatrudnienie części pracowników B nie nastąpiło w trybie art. 231 K.p., lecz w drodze odrębnych umów, których treścią były nowe warunki pracy i płacy. Także w tej zatem kwestii stanowisko organu podatkowego należało uznać za prawidłowe, zaś zarzut naruszenia art. 122 i 187 § 1 za nietrafny.

Niejasny był zarzut naruszenia art. 234 OP, gdyż wydatek na zakup "Opracowania logistycznego przewozu materiałów kamiennych na terenie D. Ś." dotyczył kosztów roku poprzedniego (2001 r.) i stanowił kwestię sporną między stronami w odniesieniu do wymiaru podatku za tamten okres rozliczeniowy. Ponieważ z akt sprawy administracyjnej przedstawionych Sądowi do sprawy I SA/Wr 390/05 wynikało, że strony sporu zgodnie odmawiały temu wydatkowi przymiotu, kwalifikującego go do dokonywania odpisów amortyzacyjnych, kwestia ta nie rzutowała na określenie odmiennej podstawy obliczenia podatku w 2002 roku.

Mając na uwadze przedstawione powyżej powody skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.