Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 6/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi S. E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo - wychowawczej uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r. ustalił S.E. opłatę za pobyt dziecka A.T. w Zespole Placówek Opiekuńczo – Wychowawczych – Pogotowiu Opiekuńczym w B. w wysokości 7.830 zł miesięcznie począwszy od 25.04.2012r., zobowiązał do wpłaty opłaty w łącznej wysokości 17.226 zł za okres od 25.04.2012r. do 30.06.2012r., w terminie 30 dni od doręczenia decyzji, natomiast od 07.2012r. w kwocie 7.830 zł do 25-go dnia każdego miesiąca. Organ stwierdził, że opłata została ustalona w wysokości średnich miesięcznych wydatków na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo – wychowawczej, tj. w wysokości 7.830 zł miesięcznie, gdyż pomimo wezwania strona nie udokumentował swojej sytuacji materialno – bytowej.

Na skutek odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...]r. uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wobec niewyjaśnienia okoliczności dotyczących sytuacji materialno – bytowej strony oraz zasadności ustalenia opłaty za okres przebywania dziecka w Oddziale [...] Centrum Pediatrii w S. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę na konieczność ustalenia, czy wobec drugiego z rodziców przeprowadzono stosowne postępowanie i wydano decyzję w sprawie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w placówce.

Decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta B. ponownie ustalił odpłatność za pobyt A.T. tak jak we wcześniejszej w decyzji, oraz zobowiązał do wpłaty opłaty za okres od 25.04.2012r. do 30.11.2012r. w łącznej wysokości 56.376 zł w terminie 30 dni od otrzymania decyzji, a od grudnia 2012r. w kwocie 7.830 zł miesięcznie do 25-go dnia każdego miesiąca. Jednocześnie w sentencji decyzji orzekł, że solidarnie zobowiązaną jest B.T.

Organ stwierdził, że pomimo wezwania S.E. nie udokumentował swojej sytuacji dochodowej. Jednocześnie podał, że wobec matki małoletniego B.T. wszczęto postępowanie dotyczące przedmiotowej opłaty. Ponadto organ wskazał na brak podstaw do odstąpienia od ustalenia rodzicom opłaty za pobyt dziecka w placówce, w okresie w którym dziecko przebywa okresowo poza placówką w związku z hospitalizacją.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...]r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w związku z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zakresie niewyjaśnienia sytuacji strony w kontekście nieprawidłowego zawiadomienia jej o miejscu i terminie złożenia stosownych oświadczeń. Osobnego wyjaśnienia wymagała również kwestia płacenia przez stronę alimentów na syna.

Na powyższą decyzję S.E. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, która zawisła pod sygn. akt IV SA/Gl 475/13.

Prezydent Miasta B., nie czekając na rozpoznanie skargi, wydał kolejną decyzję z dnia [...]r. w której odstąpił od ustalenia opłaty za pobyt syna A.T. w placówce opiekuńczo-wychowawczej za okres od 25.04.2012r do 30.10.2012r. oraz ustalił opłatę od 01.11.2012r. i orzekł, że solidarnie zobowiązaną jest B.T. Organ ustalił, że strona świadczyła alimenty na rzecz syna w wysokości 400 zł miesięcznie do października 2012 r., zaś za pozostały okres zobowiązany nadal nie udokumentował swojej sytuacji materialno-bytowej.

Również to rozstrzygnięcie zostało uchylone a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania decyzją organu odwoławczego z [...]r. na skutek braku prawidłowego zawiadomienia strony o złożeniu stosownych wyjaśnień.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r. nr [...]

- w pkt 1 odstąpił od ustalenia opłaty za pobyt syna A.T. w Zespole Placówek Opiekuńczo – Wychowawczych – Pogotowiu Opiekuńczym w B. za okres od 25 kwietnia 2012r do 30 października 2012r.,

- w pkt 2 ustalił S.E. opłatę za pobyt syna w tej placówce od dnia 01.11.2012 r. do 31.03.2013 r. w wysokości 7830 zł miesięcznie; od dnia 01.04.2013 r. do 30.06.2013 r. w wysokości 7114 zł miesięcznie oraz od dnia 01.07.2013 r. do 24.07. 2013 r. w wysokości 5507 zł.

- w pkt 3 ustalił solidarną odpowiedzialność z B.T. za uiszczenie opłat wskazanej w pkt 1,

- w pkt 4 zobowiązał do wpłaty opłaty za okres od 01.11.2012r. do 24.07.2013 r. w terminie do 30 dni od dnia otrzymania decyzji.

Organ wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia 25 września 2012r. nr XXII/561/2012 w sprawie szczegółowych warunków m.in. odstępowania od ustalania opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej, która weszła w życie z dniem 22 listopada 2012r., całkowite odstąpienie od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej następuje, gdy udokumentowany dochód na jedną osobę w rodzinie lub na osobę samotną nie przekracza 100% minimalnego wynagrodzenia za pracę w danym roku kalendarzowym. Ponadto zgodnie z § 11 uchwała ta ma zastosowanie do spraw wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, a nie zakończonych przez wydanie ostatecznej decyzji administracyjnej. Organ podniósł, że S.E. pomimo wezwania do złożenia oświadczeń dotyczących sytuacji rodzinnej i dochodowej takowych w wyznaczonym terminie nie złożył. Przesłał jedynie pismo, które nie mogło być podstawą do odstąpienia od ustalenia od odpłatności, czym uniemożliwił organowi ustalenia co do istnienia przesłanek całkowitego bądź częściowego odstąpienia od odpłatności. Jednocześnie mając na względzie, iż strona regularnie płaciła alimenty na dziecko przebywające w pieczy zastępczej przez okres 6 m-cy do października 2012 r. organ, na podstawie § 3 ust. 2 pkt 7 cyt. wyżej uchwały uznał za zasadne odstąpienie od ustalenia opłaty na okres od 25.04.2012 r. do 31.10.2012 r.

S.E. wniósł odwołanie, w którym zaskarżył punkt 2 i 4 wymienionej wyżej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w tym zakresie i umorzenie postępowania w sprawie z powodu naruszenia prawa materialnego i procesowego. Oświadczył, że zobowiązanie ustalone w pkt 2 i 4 decyzji jest błędne, gdyż jego dochód w latach 2011, 2012 i 2013 nie przekraczał kwoty 1 200 zł, natomiast konieczność zapłaty spowoduje zachwianie jego egzystencji. Ponadto organ nie przeprowadził postępowania w zakresie ustalenia średnich miesięcznych dochodów. Jednocześnie zaprzeczył aby miał świadomość konieczności udokumentowania swojej sytuacji, gdyż nie wynikało to z pisma MOPR w P. Podniósł także, iż w decyzji określono solidarną odpowiedzialność odwołującego oraz B.T., tymczasem jedynie on jest zobowiązany do uiszczenia opłaty. Nadto kwestionował zasadność umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej w B.

Decyzja z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpoznaniu odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...]r. w przedmiocie ustalenia dla S.E. opłaty w wysokości 7830 zł miesięcznie na okres od dnia 01.04.2013 r. do 24.07.2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu ponownie wskazał, że decyzją organ I instancji ustalił opłatę na okres od 01.04.2013 do 24.07.2013 w wysokości 7830 zł. Następnie organ odwoławczy przywołał uregulowania art. 193 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej oraz wskazał, że Starosta na wniosek lub z urzędu , uwzględniając uchwałę, o której mowa w art. 194 ust. 2, może zastosować ulgi, w tym m.in. odstąpić od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej, co odbywa się na zasadzie uznania administracyjnego. W ocenie Kolegium decyzja, została wydana przedwcześnie, a sprawa wymaga przeprowadzenia ponownego postępowania w zakresie ustalenia średnich miesięcznych dochodów , które jak twierdzi odwołujący nie przekraczają 1 200 zł. Ponadto uzasadnienie nie zawiera ustaleń z zakresu sytuacji rodzinnej, zdrowotnej oraz materialnej strony, ani analizy wydatków na tle posiadanych dochodów, czym naruszono art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Stwierdzono, że obowiązkiem organu będzie poczynienie wiążących ustaleń we wskazanym zakresie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S.E. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji z powodu jej niezgodności z prawem, bowiem zawiera błędne rozstrzygnięcie wobec B.T., gdyż decyzja organu I instancji w całości powinna się również odnosić wobec niej jako matki małoletniego A.T. Jednocześnie wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji na podstawie § 3 ust.1 uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia 25 września 2012r. nr XXII/561/2012 poprzez orzeczenie o całkowitym odstąpieniu od ustalenia opłaty za pobyt w pieczy zastępczej, bowiem jego dochód nie przekracza 1.200 zł.

W motywach skargi skarżący stwierdził, że decyzja organu I instancji z dnia [...]r. została wydana na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego, oraz przy błędnym ustaleniu stron postępowania jako zobowiązanych do wniesienia opłaty, a nadto w stanie nieprawomocnej decyzji Kolegium z dnia [...]r. , od której została wniesiona skarga do WSA w Gliwicach, która dotąd nie została rozpatrzona. Skarżący zaznaczył, że organ od kwietnia 2012r. znał sytuację małoletniego i wiedział, że brak jest podstaw do wykonywania pieczy zastępczej. Jednocześnie podniósł, że orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności zostało błędnie ograniczone tylko wobec niego, bowiem oboje rodzice są zobowiązani do utrzymania dziecka i łączna kwota dochodów powinna być podstawą do ustaleń wysokości opłaty. Wskazał, że zgodnie z art. 193 ust. 2 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej za ponoszenie opłaty rodzice odpowiadają solidarnie. Pomimo tego naliczoną opłatę ma ponieść jedynie skarżący, zaś B.T. została "fikcyjnie zobowiązana", bowiem decyzja organu I instancji nie została jej doręczona. Dalej zarzucił wydane decyzji I i II instancji z naruszeniem art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. z uwagi na brak zebrania wystarczającego materiału dowodowego oraz jego rozpatrzenia, a także na brak szczegółowej oceny wyników postępowania dowodowego. Zdaniem strony stan faktyczny w pozostałym zakresie nie został wyjaśniony i oceniony, choćby w kontekście przepisów prawa cywilnego w zakresie ostatniego miejsca zamieszkiwania i ostatniego centrum życiowego syna, tj. art. 15 w zw. z art. 22 K.c. W tym zakresie stwierdził, że B.T. wyraziła zgodę na zmianę miejsca zamieszkania A.T., który od 5 lutego 2012r. zamieszkiwał u skarżącego w P. Z tej przyczyny jego syn jest uczestnikiem niniejszego postępowania i zasadne jest wysłuchanie oraz ocena jego stanowiska w sprawie. Dodatkowo zarzucił, że postępowanie jest skutkiem "sfabrykowanego jednodniowego jakoby orzeczenia jakiegoś sądu do Domu Dziecka w B.". Jednocześnie placówka opiekuńcza w B. i nadrzędny nad nią MOPS w B. z powodu "współudziału w realizacji sfabrykowanych pozaprawnych czynności" nie są właściwe do wykonywania pieczy zastępczej wobec jego syna. Skarżący wskazał, że jego syn przebywał w placówce od 25.04.2012 do 25 .07.2013, a obecnie w Domu Dziecka w G. Pomimo tego organ I instancji skoncentrował się wyłącznie na sprawach finansowych, a powinien na przesłankach zasadności umieszczenia i pobytu małoletniego w pieczy zastępczej z art. 191 ust. 1 i 9, art. 103 ust. 6, art. 135 i art. 139 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Zdaniem skarżącego koszty pobytu powinien ponosić Prezydent Miasta B.-, a od 25 lipca 2013 r. Starosta [...], bowiem z winy Prezydenta Miasta B. małoletni A.T. błędnie został umieszczony w placówce podległej temu organowi. W ocenie strony zachodzi konieczność zbadania celowości umieszczenia jego syna w pieczy zastępczej, gdyż orzeczenie Sądu Rejonowego w B. nie wskazało, gdzie ma ona być wykonywana. Zdaniem skarżącego powyższe zarzuty wskazują na naruszenie zasad określonych w art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 K.p.a. stanowią podstawę do uchylenia decyzji organów administracji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, w celu przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 5 maja 2014 r. WSA w Gliwicach zawiesił postępowanie sądowe, bowiem rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania w sprawie zawisłej pod sygn. IV SA/Gl 475/13, która nie została prawomocnie zakończona.

Następnie postanowieniem z dnia 5 stycznia 2015 r. podjęto zawieszone postępowanie w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Gliwicach z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 475/13 oddalającym skargę S.E. na uprzednio wydaną w sprawie decyzję kasacyjną Kolegium z dnia [...] r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd odwołał się do regulacji art. 194 oraz 193 ustawy z 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz.U. Nr 149, poz. 887 ze zm.) oraz uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia 25 września 2012 r. nr XXII/561/2012 w sprawie szczegółowych warunków umarzania w całości lub części łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalonej opłaty rodziców za pobyt dziecka w pieczy zastępczej, wskazując, że ustalenie odpłatności nie może nastąpić w oderwaniu od dokładnego zbadania sytuacji materialnej, zdrowotnej i życiowej rodziców dziecka.

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, co do tego, że wynikająca z ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej solidarna odpowiedzialność rodziców za ponoszenie opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej odbiega od uregulowanej na mocy przepisów kodeksu cywilnego odpowiedzialności solidarnej dłużników. Z tej przyczyny uznał za konieczne przyjęcie, że wierzyciel (w tym wypadku uprawniony organ) może żądać całości lub części świadczenia od obu rodziców łącznie lub od każdego z osobna, a zaspokojenie organu przez jednego z rodziców zwalnia drugiego (art. 366 § 1 k.c.). Jeżeli jeden z rodziców spełnił świadczenie, może żądać od drugiego zwrotu w częściach równych, chyba że z treści stosunków rodzicielskich wynika co innego (art. 376 § 1 k.c.). Sąd nie zgodził się również z argumentem o braku podstaw prawnych do zobowiązania skarżącego do ponoszenia odpłatności z tytułu umieszczenia jego syna w pieczy zastępczej. Stwierdził, że wykonalne postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] r. sygn. akt [...] nakazywało organowi umieszczenie małoletniego A.T. w pieczy zastępczej. Piecza ta sprawowana jest odpłatnie. Z tego tytułu, na podstawie art. 193 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej organ był uprawniony do obciążenia skarżącego ustalonymi opłatami.

Z kolei w obszernym piśmie procesowym stanowiącym uzupełnienie skargi, złożonym w dniu 14 kwietnia 2015 r., skarżący kwestionował zasadność ustalania opłaty za pobyt jego syna w instytucjonalnej pieczy zastępczej, gdyż w jego ocenie w świetle art. 191 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny i pieczy zastępczej piecza nigdy się nie rozpoczęła. Właściwy do tego powiat , tj. Miasto P., ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania syna, nie skierował go bowiem do pieczy zastępczej, a orzeczenie SR z dnia [...] r. o zarządzeniu umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej, nie wywołało dotąd skutków prawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz.1647) sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem.

Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.). Oznacza to, że sąd administracyjny nie musi, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale ma obowiązek z urzędu uwzględnić wadliwości kontrolowanego aktu.

Dokonując kontroli w tak zakreślonych ramach Sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednakże nie z przyczyn w niej wskazanych, lecz z powodu naruszenia przez organ odwoławczy prawa procesowego, które Sąd dostrzegł z urzędu.

Otóż przede wszystkim należy wskazać, że w postępowaniu odwoławczym prowadzonym na skutek odwołania wniesionego od decyzji organu pierwszej instancji organ odwoławczy jest związany zakresem sprawy podmiotowo i przedmiotowo ukształtowanym przez organ pierwszej instancji. Przemawia za tym zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej (a zatem tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym) sprawy administracyjnej. Rola organu odwoławczego nie ogranicza się tylko do kontroli instancyjnej decyzji organu pierwszej instancji, lecz organ ten obowiązany jest ponownie sprawę rozpatrzyć i rozstrzygnąć w jej całokształcie, według stanu prawnego i faktycznego aktualnego na datę orzekania. Z zasady dwuinstancyjności wynika, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej sprawy administracyjnej, która była rozstrzygnięta przez organ pierwszej instancji. Oznacza to, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do kształtowania prowadzonego przez siebie postępowania (podmiotowo lub przedmiotowo) w sposób odmienny niż uczynił to organ pierwszoinstancyjny.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że organ I instancji w decyzji z dnia [...]r. rozstrzygnął w pkt 1 o odstąpieniu od odpłatności za pobyt dziecka A.T. w Zespole Placówek Opiekuńczo – Wychowawczych – Pogotowiu Opiekuńczym w B. za okres od 25.04.2012 r. do 31.10.2012 r., natomiast w pkt 2 ustalił skarżącemu opłatę za pobyt syna we wskazanej placówce opiekuńczo-wychowawczej od dnia 01.11.2012 r. do 31.03.2013 r. w wysokości 7830 zł miesięcznie, od dnia 01.04.2013 r. do 30.06.2013 r. w wysokości 7114 zł miesięcznie, oraz od dnia 01.07.2013 r. do 24.07. 2013 r. w wysokości 5507 zł. Ponadto w pkt 3 ustalił solidarną odpowiedzialność z B.T. za uiszczenie opłat wskazanej w pkt 1, oraz w pkt 4 zobowiązywał stronę do wpłaty opłaty za okres od 01.11.2012r. do 24.07.2013 r. w terminie do 30 dni od dnia otrzymania decyzji.

Natomiast w petitum decyzji odwoławczej wskazano, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...]r. w przedmiocie ustalenia dla S.E. opłaty w wysokości 7830 zł miesięcznie na okres od dnia 01.04.2013 r. do 24.07.2013 r. orzeka uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Kolegium ponownie wskazało, że decyzją organ I instancji ustalił opłatę na okres od 01.04.2013 r. do 24.07.2013 r. Wobec brzmienia decyzji odwoławczej w istocie nie jest wiadome w jakim zakresie orzekał organ odwoławczy, a więc czy zakresem swojej decyzji objął całość decyzji organu pierwszej instancji, czy też wyłącznie tę jej część jaka odnosi się do przedmiotu wskazanego przez organ odwoławczy, tj. do decyzji rozstrzygającej w sprawie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej za okres od 01.04.2013 do 24.07.2013 r.

Tymczasem organ pierwszej instancji przedmiotem rozstrzygnięcia o ustaleniu odpłatności za pobyt syna skarżącego w pieczy zastępczej objął także okres od 01.11.2012 r. do 31.03.2013 r., jak również orzekł o odstąpieniu od ustalenia odpłatności za okres od 25.04.2012r. do 30.10.2012 r. W tym ostatnim przypadku ma to także istotne znaczenie bowiem strona zaskarżyła wyłącznie pkt 2 i 4 decyzji, co oznacza, że odwołaniem nie objęła rozstrzygnięcia dotyczącego orzekania w sprawie odstąpienia od ustalenia odpłatności. Należy przy tym zaznaczyć, że w orzecznictwie wskazuje się, że sprawa o odstąpienie od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej oraz o ustalenie takiej opłaty to odrębne indywidualne sprawy administracyjne, mające odrębne podstawy i przesłanki prawne. W związku z tym każda z nich może być przedmiotem osobnej decyzji administracyjnej. Oznacza to, że decyzja organu pierwszej instancji zawiera w sobie dwa rozstrzygnięcia: jedno poświęcone odstąpieniu od ustalenia odpłatności za pobyt dziecka w pieczy zastępczej za określony okres, a drugie ustalające taką odpłatność i zobowiązujące do jej wpłaty w zakreślonym terminie. Natomiast wskazać wypadnie, że jeżeli rozstrzygnięcia ujęte w formie jednej decyzji są od siebie niezależne, to złożenie odwołania od jednego z nich nie decyduje o zaskarżeniu pozostałych, nawet jeśli prowadzone było w tych sprawach jedno postępowanie. Organ w tej kwestii w ogóle się nie wypowiedział.

Wobec powyższego nie można uznać, że przedmiot rozpoznania i rozstrzygania przez organ odwoławczy był tożsamy z przedmiotem sprawy prowadzonej przez organ I instancji obejmującej ustalenie opłaty także za okres od 01.11.2012 r. do 31.03.2013 r., którego w decyzji odwoławczej nie uwzględniono, jak również odstąpienia od ustalenia opłaty, choć brak wypowiedzi w tym zakresie mógłby wskazywać, iż organ odwoławczy uznał, że sprawa ta nie została objęta odwołaniem, a zatem rozstrzygnięcie w tym zakresie stało się ostateczne.

W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, doszło do naruszenia art. 15 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, skoro organ odwoławczy nie rozpoznał sprawy w jej całokształcie, nie było celowe, zdaniem Sądu, dokonywanie merytorycznej oceny stanu faktycznego sprawy, także pod kątem zarzutów zawartych w skardze.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni powyższe wywody. Ponadto odniesie się do wszystkich zarzutów odwołania. Jednocześnie organ będzie miał na względzie przywołany wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 marca 2014 r. zapadły w granicach tej sprawy oraz ocenę prawną wyrażoną w jego uzasadnieniu. Stosownie bowiem do treści art. 153 P.p.s.a organy administracyjne, których działanie było przedmiotem skargi, jak i sąd orzekający w sprawie, ilekroć dana sprawa będzie ponownie przez nie rozpoznawana, będą związane oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w orzeczeniu tegoż sądu.

W takim stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.