Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 895/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2018 r. sprawy ze skargi Grupy Producentów Warzyw [...] Sp. z o.o. z/s w [...] na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz Grupy Producentów Warzyw [...] Sp. z o.o. z/s w [...] kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez G. Sp. z o.o. w Ł. (dalej: "Skarżąca", "Strona", "Grupa") jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Prezes ARiMR") z [...] marca 2018 r. nr [...], uchylająca decyzje ostateczne Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu (dalej: "Dyrektor Oddziału") z [...] grudnia 2016 r. i [...] maja 2010 r., orzekająca w sprawie przyznania pomocy finansowej co do istoty oraz orzekająca o zawieszeniu w części płatność w sprawie z wniosku Grupy.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] stycznia 2010 r. Skarżąca złożyła w Wielkopolskim Oddziale Regionalnym ARiMR wniosek o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od 22 maja 2009 r. do 31 grudnia 2009 r.

W wyniku rozpoznania wniosku Dyrektor Oddziału decyzją nr [...] z [...] maja 2010 r. przyznał pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 269.781,92 zł za pierwszy niepełny rok realizacji planu dochodzenia do uznania z czego pomoc ze środków UW wyniosła: 202.336,44 zł; przyznał pomoc finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 10.415.114,56 zł za pierwszy niepełny rok realizacji planu dochodzenia do uznania, z czego pomoc ze środków UW wyniosła: 6. 943. 409,70 zł. Łączna kwota przyznanej tą decyzją pomocy finansowej wyniosła 10. 684.896,48 zł.

Następnie na skutek przeprowadzonych działań audytowych Dyrektor Oddziału postanowieniem z [...] marca 2016 r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie. Powodem wznowienia było wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który ją wydał, tj. zawyżenie kosztów w stosunku do rzeczywistej wysokości ponoszonych kosztów inwestycyjnych.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z [...] grudnia 2016 r. nr [...] Dyrektor Oddziału stwierdził wydanie decyzji ostatecznej nr [...] z [...] maja 2010 r. z naruszeniem prawa, w części dotyczącej przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. Od tej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie.

Jednocześnie 29 czerwca 2017 r. do Prezesa ARiMR wpłynęło postanowienie z [...] maja 2017 r. (sygn. akt [...]) o wszczęciu śledztwa przez Prokuraturę Regionalną w Warszawie w sprawie doprowadzenia w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w bliżej nieustalonym czasie nie wcześniej niż w 2008 r. i nie później niż w grudniu 2016 r. w Warszawie przy ul. [...] do niekorzystnego rozporządzenia mieniem ARiMR w Warszawie w stosunku do mienia znacznej wartości w kwocie nie niższej niż 21.302 659,77 zł poprzez przedłożenie w ARiMR w Warszawie m.in. przez G. Sp. z o.o. z siedzibą z B., nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla otrzymania dofinansowania ze środków finansowych krajowych oraz Unii Europejskiej oraz wprowadzeniu pracowników ARiMR w Warszawie w błąd, co do rzeczywistej wysokości ponoszonych kosztów inwestycyjnych w konsekwencji czego ARiMR w Warszawie poniosła szkodę w kwocie nie niższej niż 21 302 659,77 zł, tj. o czyn z art. 286 § 1 Kodeksu karnego, dalej: "K.k.", w zw. z art. 294 § 1, w zw. z art. 297 § 1, w zw. z art. 11 § 2 K.k.

W wyniku rozpatrzenia odwołania oraz mając na uwadze wszczęcie postępowania karnego w sprawie Prezes ARiMR wydał decyzję z [...] marca 2018 r. nr [..], na mocy której:

uchylił decyzję Dyrektora Oddziału z [...] grudnia 2016 r. o stwierdzeniu wydania decyzji z [...] maja 2010 r. w sprawie przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od 22 maja 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. z naruszeniem prawa, w części dotyczącej przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania,

uchylił decyzję Dyrektora Oddziału z [...] maja 2010 r. w sprawie przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od 22 maja 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. (I niepełny rok dochodzenia do uznania), w części dotyczącej przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, w wysokości 10.415.114, 56 zł,

zawiesił w tej części płatność w sprawie z wniosku Grupy o przyznanie pomocy finansowej w wysokości na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od 22 maja 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. (I niepełny rok dochodzenia do uznania) w wysokości 10.415.114, 56 zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Prezes ARiMR powołał przepisy prawa krajowego i unijnego mające zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Podniósł, iż Prokuratura Regionalna w Warszawie [...] maja 2017 r. wszczęła śledztwo w sprawie podejrzenia popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 K.k. w zw. z art. 294 § 1 K.k. w zw. z art. 297 § 1 K.k. w zw. 11 § 2 K.k. przez Skarżącą. Stosownie natomiast do art. 115 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. Urz. UE L 157 z 15 czerwca 2011 r., str. 1), dalej: "rozporządzenie nr 543/2011", Państwa członkowskie mogą zawiesić uznanie organizacji producentów, zrzeszenia organizacji producentów lub grupy producentów lub zawiesić płatności na ich rzecz, jeśli istnieją w stosunku do tych organizacji podejrzenia popełnienia oszustwa w odniesieniu do pomocy objętej rozporządzeniem (WE) nr 1234/2007. Zdaniem organu, okoliczność wszczęcia śledztwa w związku z podejrzeniem popełnienia oszustwa powinna również być wzięta pod uwagę w toku postępowania wznowieniowego, w ten sposób, że możliwe jest zakończenie postępowania wznowieniowego uchyleniem decyzji ostatecznej (w I instancji) i zawieszeniem płatności lub uchyleniem decyzji I instancji wydanej w postępowaniu wznowieniowym, uchyleniem decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym i zawieszeniem płatności, na podstawie art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011. W ocenie organu, treść wskazanego wyżej przepisu art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011 wyraźnie wskazuje już na samo podejrzenie popełnienia przestępstwa, a nie wniesienie aktu oskarżenia, czy też wydanie w sprawie wyroku przez Sąd. Podkreślono ponadto, iż zasadniczym celem zawieszenia postępowania na podstawie art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011, z uwagi na podejrzenie popełnienia przestępstwa jest zapewnienie skutecznej ochrony interesów finansowych UE.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa ARiMR w zakresie pkt 2 i 3 rozstrzygnięcia zarzucając:

1. Zastosowanie w sprawie przepisów, które nie obowiązywały w dacie wydania decyzji, tj. art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011;

2. Naruszenie art. 116 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011 w związku z art. 80 ust. 3 Rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/891 z dnia 13 marca 2017 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do kar, które mają być stosowane w tych sektorach, a także zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 (Dz. U. UE. L z 2017 r. Nr 138, str. 4), dalej: "rozporządzenie nr 2017/891";

3. Naruszenie art. 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), dalej: "K.p.a.", w związku z art. 9 z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu (Dz. U. z 2016 r. poz. 58 z ze zm.), poprzez wydanie przez Prezesa ARiMR rozstrzygnięcia poza zakresem swoich kompetencji;

4. Naruszenie art. 103 K.p.a. oraz art. 8 i 11 K.p.a., poprzez zaniechanie wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz zaniechanie uzasadnienia decyzji w sposób wymagany przez powołaną normę.

Powyższe zarzuty Skarżąca rozwinęła w motywach skargi. Podniesiono w szczególności, iż rozstrzygnięcie w zakresie zawieszenia płatności zostało wydane na podstawie przepisów, które nie obowiązują. Art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011, który Prezes ARiMR wskazał jako podstawę rozstrzygnięcia w zakresie zawieszenia płatności został skreślony przez art. 79 pkt 3 rozporządzenia nr 2017/891. Organ uzasadniając zastosowanie uchylonego przepisu art. 115 rozporządzenia nr 543/2011 powołał się na art. 80 ust. 3 rozporządzenia nr 2017/891, zgodnie z którym w odniesieniu do grup producentów utworzonych zgodnie z art. 125e rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 skreślone przepisy rozporządzenia nr 543/2011, o których mowa w art. 79 niniejszego rozporządzenia, mają nadal zastosowanie, dopóki te grupy producentów nie zostaną uznane za organizacje producentów lub zainteresowane państwo członkowskie nie odzyska pomocy wypłaconej na podstawie art. 116 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011.

Zdaniem Skarżącej powyższa norma ogranicza możliwość stosowania uchylonych przepisów rozporządzenia nr 543/2011 do wyraźnie określonego kręgu podmiotów, mianowicie:

- Grup, które jeszcze nie zostały uznane za organizacje producentów,

- Grup, wobec których państwo członkowskie podejmuje działania zmierzające do odzyskania pomocy wypłaconej na podstawie art. 116 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011.

Przepis art. 116 ust. 2 dotyczył grup, które nie zostały uznane pomimo upływu okresu wstępnego uznania, czyli grup wobec których właściwy organ wydał decyzję o odmowie uznania za organizację producentów. Decyzją Marszałka Województwa Wielkopolskiego z [...] marca 2014 r. Grupa została uznana za organizację producentów. Z uwagi na to skreślone postanowienia rozporządzenia nr 543/2011, w tym art. 115 ust. 2 nie mogą znaleźć zastosowania wobec Skarżącej, która od [...] marca 2014. jest uznaną organizacją producentów.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości swoje stanowisko w sprawie i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Realizując powyższe uprawnienia Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek z innych powodów niż w niej wskazane.

Zaskarżona decyzja Prezesa ARiMR z [...] marca 2018 r. nr [...] została wydana na skutek wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Oddziału z [...] grudnia 2016 r. stwierdzającej, po wznowieniu postępowania, że decyzja ostateczna z [...] maja 2010 r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, w części dotyczącej przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. Ww. decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 151 § 2 K.p.a., zgodnie z którym w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji, w związku z art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 146 § 1 K.p.a.

Decyzja z [...] maja 2010 r., która była przedmiotem postępowania wznowieniowego, została wydana w sprawie przyznania pomocy finansowej w wysokości 10.684.896,48 zł na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od 22 maja 2009 r. do 31 grudnia 2009 r.

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. W związku z tym, że wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych, przesłanki wznowienia podlegają wykładni ścieśniającej. W uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002 r. sygn. akt OPS 11/02 (ONSA 2003, z. 3, poz. 86) wskazano, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym.

Ochrona trwałości decyzji ostatecznej powoduje, że istnienie przyczyny wznowieniowej musi zostać w postępowaniu wykazane w sposób nie budzący żadnych wątpliwości.

Dyrektor Oddziału wznowił postępowanie zakończone decyzją z [...] maja 2010 r. o numerze wskazanym wyżej, w oparciu o przesłankę określoną w art.145 § 1 pkt 5 K.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nową okolicznością w sprawie jest wartość inwestycji: budowy sortowni i przechowalni warzyw, ogrodzenia transformatora oraz dróg wewnętrznych i utwardzenia placu. Według sporządzonego na zlecenie organu przez uprawnionego rzeczoznawcę C. Sp. z o. o. w P. "Operatu szacunkowego nieruchomości gruntowej zabudowanej zlokalizowanej w miejscowości Ł., zapisanej w [...]" z dnia [...] września 2015 r., który wpłynął do organu 2 października 2015 r., wartość budowy sortowni i przechowalni warzyw, ogrodzenia transformatora oraz dróg wewnętrznych i utwardzenia placu w okresie od 22 maja 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. wynosi 13. 842.299,19 zł, tj. mniej niż kwota wynikająca z faktur i kosztorysów przedłożonych przez Grupę wraz z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej (13.886.819,41 zł).

Sąd stwierdza, że wskazany operat szacunkowy, na który powołują się organy w uzasadnieniu decyzji został sporządzony w dniu [...] września 2015 r., a zatem nie istniał w dniu wydawania decyzji z dnia [...]maja 2010 r.

Z treści przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., wynika że ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą charakteryzować się przymiotem nowości, mieć istotne znaczenie dla sprawy (wpływać na zmianę treści decyzji), istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję oraz stronie. Przez "nowe okoliczności faktyczne" należy rozumieć zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu, przy czym, bez znaczenia pozostaje, dlaczego organ nie dysponował wiedzą o tych okolicznościach (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 170/04; LEX nr 143703).

Operat szacunkowy, na który powołują się organy nie istniał w dniu wydania decyzji, nie może zatem stanowić przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Nie wyczerpuje tej przesłanki również przeprowadzenie dodatkowej weryfikacji kosztorysu powykonawczego z dnia [...] grudnia 2009 r. bowiem postępowanie wznowieniowe nie stanowi kontynuacji postępowania zwykłego.

Zdaniem Sądu ani organ I instancji, ani organ II instancji nie wykazały, że wystąpiła przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Natomiast brak istnienia przyczyny wznowieniowej tamuje możliwość badania prawidłowości decyzji ostatecznej, co do której wznowiono postępowanie.

Należy również wskazać, że organ odwoławczy całkowicie pominął treść art. 146 § 1 K.p.a., zgodnie z którym uchylenie decyzji nie może nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5, jeżeli od dnia doręczenia decyzji upłynęło 5 lat. Decyzja, która była przedmiotem postępowania wznowieniowego została wydana w dniu [...] maja 2010 r. (i w tym dniu doręczona). Natomiast postanowienie o wznowieniu postępowania zostało wydane w dniu [...] marca 2016 r. (doręczone 5 kwietnia 2016 r.), tj. po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji.

Ponadto Prezes ARiMR, powołując w sentencji zaskarżonej decyzji art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., przekroczył zakres orzekania wyznaczony tym przepisem. Na podstawie tego przepisu organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając decyzję - umarza postępowanie I instancji w całości lub w części. Natomiast zaskarżoną decyzją oprócz uchylenia decyzji organu I instancji będącej przedmiotem odwołania, uchylono decyzję z dnia [...] maja 2010 r. o przyznaniu pomocy i dokonano zawieszenia płatności w sprawie wniosku Grupy.

Kolejne uchybienie organu II instancji dotyczy wydania decyzji na niekorzyść Strony odwołującej się, bez wykazania w uzasadnieniu, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny, co stanowi naruszenie art. 139 K.p.a.

Zdaniem Sądu, wskazane wyżej naruszenia przepisów prawa procesowego miały istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji wypowiadanie się co do zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa materialnego należy uznać za przedwczesne.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien uwzględnić przedstawione wywody i wykładnię prawa.

Stwierdzenie powyższych uchybień obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji, o czym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł

w punkcie 1 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w punkcie 2 wyroku.