Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 768/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Bartosz Kornalewicz po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale II w dniu 12 października 2010 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 768/10

UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy P., decyzją z dnia [...], po rozpatrzeniu wniosku D. B. - skarżącego z dnia 19 listopada 2009 r. ustalił warunki zabudowy na budowę dwóch wież dla siłowni wiatrowych o wysokości wieży do 37 m, długości śmigła do 20 m i mocy do 450 KW każda, dwóch stacji transformatorowych, kontenerowych nN/SN (Sn=630kVA) na działkach o numerach [...] i [...], położonych w obrębie ewidencyjnym miasto P., uznając że są one obiektami infrastruktury technicznej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano między innymi, że inwestycja ta mieści się w pojęciu "nowej zabudowy", o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717; z późn. zm.) dalej powoływanej jako "ustawa o planowaniu", więc należało dokonać analizy zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w sposób ustalony przez Ministra Infrastruktury w rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy... (Dz. U. Nr 164, poz. 1688), dalej powoływanego jako "rozporządzenie" i że stanowi ona załącznik nr 2 i 2a do decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślono ponadto, że decyzja o warunkach zabudowy może zastać wydana, ponieważ zostały spełnione warunki wynikające z art. 61 ust. 1 oraz art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu, to jest:

- uzasadnienie sąsiedztwa, funkcji i parametrów technicznych zagospodarowania terenu,

- posiada dostęp do drogi publicznej,

- posiada warunki zaopatrzenia w media infrastruktury technicznej,

- spełnia warunki ochrony gruntów rolnych i leśnych,

- jest zgodna z przepisami odrębnymi,

co wykazano w analizie oceny funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji stanowiącej załącznik nr 2 i 2a do decyzji. Wskazano także, że projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego został przygotowany przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów oraz, że działka spełnia warunek zawarty w art. 61 ust.1 pkt 4 i 5 ustawy o planowaniu, stąd wniosek inwestora może być rozpatrywany w trybie art. 50 ust. 1 i art. 53 ust. 1 tej ustawy.

Odwołanie od powyższej decyzji o warunkach zabudowy Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] wniosło przedsiębiorstwo L. z siedzibą w S. z uwagi na, naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu oraz szereg uchybień występujących w wydanej decyzji. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że pomimo składanych uwag i zastrzeżeń projektowane przedsięwzięcie zostało przez Burmistrza Miasta i Gminy P. zaklasyfikowane jako "obiekt infrastruktury technicznej", dla którego nie obowiązują wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu. Taka klasyfikacja przedsięwzięcia umożliwiła Burmistrzowi pominięcie "zasady dobrego sąsiedztwa" polegającej na wykazaniu, że co najmniej jedna działka sąsiadująca z działką na której ma być zrealizowana inwestycja jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczącej nowej zabudowy. Wypełnienie powyższej przesłanki w przypadku projektowanej lokalizacji dwóch wież dla siłowni wiatrowych o wysokości 37,0 m na działkach numer [...] i [...] położonych w obrębie geodezyjnym miasto P. nie jest możliwe, ponieważ w analizowanych obszarze brak jest takich obiektów. Podkreślono, że we wcześniejszym postępowaniu, prowadzonym od 6 maja 2009 r. Burmistrz wykazywał, że elektrownię wiatrową należy zaklasyfikować zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane jako budowlę. Natomiast przy rozpatrywaniu nowego wniosku inwestora z 27 listopada 2009 r. przedsięwzięcie to zostało zaklasyfikowane jako infrastruktura techniczna. Zdaniem odwołującej spółki brak jest możliwości uznania wież dla siłowni wiatrowych jako urządzeń infrastruktury technicznej. Podano, że taki pogląd wynika z ostatnich wyroków sądów administracyjnych, stanowiska prezentowanego przez Departament Gospodarki Przestrzennej Ministerstwa Infrastruktury oraz publikowanych komentarzy i wyjaśnień dotyczących siłowni wiatrowych (np. artykuł z 6 kwietnia 2009 r. Michał Behnke Serwis Budowlany, Gazeta Prawna z 5 marca 2009 r. artykuł Przemysława Rataja itp.). Podniesiono, że jako urządzenie infrastruktury technicznej kwalifikuje się urządzenia przesyłowe lub urządzenia pełniące funkcje służebne do tych urządzeń przesyłowych, jak techniczne stacje przekaźnikowe, transformatorowe, redukcyjno-pomiarowe, lub budynki przepompowni. Wieże dla siłowni wiatrowych w ocenie odwołującej tego warunku nie spełniają. Na wieżach nie będą, bowiem zainstalowane urządzenia związane z prawidłowym wykorzystaniem przewodów przesyłowych (np. trafostacje), tylko turbiny wiatrowe, które są urządzeniami produkującymi energię elektryczną. Nie można więc uznać, że elektrownia wiatrowa jest obiektem lub urządzeniem niezbędnym do korzystania z przewodów. Jest to odwrócenie sytuacji. Same przewody, bez elektrowni, są bezużyteczne. Urządzenia te muszą być niezbędne do korzystania z linii przesyłowych, a nie odwrotnie. Odwołująca wskazała, że pogląd taki zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 3 listopada 2009 r. ( II SA/Bd 714/09). Podsumowując tą część rozważań odwołująca stwierdziła, że przy braku możliwości wykazania, że co najmniej jedna działka sąsiadująca z działkami, na których ma być zrealizowana inwestycja jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczącej nowej zabudowy, nie było możliwe wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto podniesiono, że przy podejmowaniu decyzji Burmistrz Miasta i Gminy P. nie uwzględnił przedstawionych przez spółkę w piśmie z 1 marca 2010 r. zastrzeżeń i uwag, a także naruszył art. 6 kpa, zgodnie z którym "organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa", bowiem w niniejszym przypadku lokalizacja tego przedsięwzięcia na działkach numer [...] i [...] w P. możliwa będzie jedynie po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzono także, że w treści decyzji występuje szereg nieprawidłowości. Burmistrz na stronie 1 stwierdza, bowiem że wydał decyzję o warunkach zabudowy po rozpatrzeniu wniosku z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie "ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na: budowie dwóch wież dla siłowni wiatrowych o wysokości do 37,0 m, długości śmigła do 20 m i mocy do 450 kW każda, dwóch stacji transformatorowych kontenerowych nN/SN ( Sn=630kVA) na działkach numer [...] i [...] położonych w obrębie ewidencyjnym P.", a tymczasem nie można wydać decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli złożono wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto na stronie 7 decyzji występują stwierdzenia:

- "Decyzję uzgodniono z organami mogącymi mieć wpływ na lokalizacje inwestycji celu publicznego, wynikającymi z odrębnych przepisów szczególnych."

- "Zgodnie z art. 50 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projekt przedmiotowej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego został przygotowany przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów. Działka spełnia warunek zawarty w art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy jak na wstępie niniejszej decyzji, stąd wniosek inwestora może być rozpatrywany w trybie art. 50 ust. 1 i art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) "-stwierdzenie, że wniosek może być rozpatrywany w trybie art. 50 ust. 1 i art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu dotyczy inwestycji celu publicznego, a nie decyzji o warunkach zabudowy.

Mając na uwadze wymienione powyżej uchybienia, a także treść art. 7 kpa, zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli odwołująca spółka wniosła o uwzględnienie odwołania i uchylenie decyzji o warunkach zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (SKO) po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym odwołania przedsiębiorstwa L. w S., od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [....] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na budowę dwóch wież dla siłowni wiatrowych o wysokości wieży do 37 m, długości śmigła do 20 m i mocy do 450 KW każda, dwóch stacji transformatorowych, kontenerowych nN/SN (Sn=630kVA) na działkach nr [...] i [...], położonych w obrębie ewidencyjnym miasto P., na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia SKO wskazało, że przedmiot niniejszego postępowania - budowa dwóch wież dla siłowni wiatrowych o wysokości wieży do 37 m, długości śmigła do 20 m i mocy do 450 KW każda, dwóch stacji transformatorowych, kontenerowych nN/SN (Sn=630kVA), mieści się w hipotezie art. 59 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu, stąd zasadnym było prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Wymieniona ustawa w art. 61 ust. 1 wskazuje pięć warunków, których łączne spełnienie warunkuje możliwość wydania wnioskowanej decyzji w odniesieniu do danego terenu. Są nimi: kontynuacja istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych - tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, dostęp do drogi publicznej, zapewnienie wystarczającego uzbrojenia terenu, brak konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo objęcie terenu zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowego planu, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r., oraz zgodność z przepisami odrębnymi. Jednocześnie, kolejne ustępy art. 61 zwalniają z obowiązku badania niektórych z ww. warunków w przypadku ściśle określonych zamierzeń inwestycyjnych. Na gruncie niniejszej sprawy istotne jest więc ustalenie, czy słusznie w zaskarżonej decyzji przyjęto, że do planowanej inwestycji ma zastosowanie wyjątek przewidziany w ust 3 art. 61 stanowiący, że "przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej". W tym zakresie SKO przychyliło się do stanowiska odwołującej spółki, że budowa wież dla siłowni wiatrowych oraz stacji transformatorowych, kontenerowych, nie mieści się w pojęciu "urządzeń infrastruktury technicznej", o których mowa w art. 61 ust. 3 ustawy. Organ wskazał, że stanowisko w tej kwestii nie jest w orzecznictwie jednolite i przywołał szereg orzeczeń Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 3 listopada 2009 r. (sygn. akt II SA/Bd 714/09), wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 14 października 2009 r. (sygn. akt II SA/Bd 533/09), wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 27 maja 2009 r. (sygn. akt II SA/Po 1000/08); wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 30 października 2008 r. (sygn. akt II SA/Ke 343/08). W ocenie organu odwoławczego, szereg argumentów, zaprezentowanych m. in. w wyrokach wydanych w sprawach o sygn. akt: II SA/Bd 714/09, II SA/Po 1000/08, II SA/Ke 343/08, IV SA/Wa 2339/06 przemawia za słusznością przyjętego przez niego poglądu. Należy zdaniem SKO przyjąć, że art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu dotyczy urządzeń infrastruktury technicznej, pełniących jedynie funkcje służebne wobec innych obiektów i dla których, ze względu na specyfikę związanych z nimi inwestycji, nie można mówić o dostosowaniu cech zabudowy powstającej do cech zabudowy istniejącej (tak w "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz" pod red. Prof. Z. Niewiadomskiego, wydanie 2, Warszawa 2005, komentarz do art. 61). W takim rozumieniu pojęcia nie mieści się zatem budowa wież dla siłowni wiatrowych. SKO podniosło, że ustawa o planowaniu nie zawiera legalnej definicji urządzeń infrastruktury technicznej, więc można pomocniczo odnieść się do definicji zawartej w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który stanowi, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Potwierdza to zatem, że przez urządzenia infrastruktury technicznej należy rozumieć urządzenia służące korzystaniu z innych obiektów, nie zaś same obiekty stanowiące pewną całość funkcjonalną, jak wieże elektrowni wiatrowych. Skoro zatem, skonstatował organ, inwestycja stanowiąca przedmiot niniejszego postępowania nie mieści się w wyłączeniu przewidzianym w art. 61 ust 3 ustawy, należy w odniesieniu do niej ocenić również spełnienie warunku, o którym mowa w art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy o planowaniu. Zgodnie z przewidzianą tam zasadą tzw. dobrego sąsiedztwa, dla ustalenia warunków zabudowy określonego zamierzenia wymaga się, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wiąże się to z koniecznością sporządzenia analizy zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w sposób ustalony przez Ministra infrastruktury w rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 r. (cyt. na wstępie). Zgodnie z § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, organ orzekający w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wyznacza wokół terenu inwestycji obszar analizowany i przeprowadzenia na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Pojęcie obszaru analizowanego i frontu działki definiuje § 2 pkt 4 i 5 rozporządzenia.

Podsumowując organ stwierdził, że zasadnicze znaczenie przy ocenie spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust 1 ustawy, ma ustalenie, czy analiza, o której mowa w rozporządzeniu została sporządzona zgodnie ze stawianymi jej wymaganiami i czy jej wyniki zostały wzięte pod uwagę przy orzekaniu. Organ wskazał, że w następstwie zastosowania w niniejszej sprawie art. 61 ust 3 ustawy o planowaniu, nie wyznaczono obszaru analizowanego i nie przeprowadzono na nim analizy. Okoliczność ta przesądziła o wadliwości ustalonych w decyzji warunków zabudowy i zagospodarowania dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego i uzasadnia uchylenie decyzji oraz przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, wobec nie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, czym organ I instancji naruszył przepisy postępowania, w tym art. 7 i 77 § 1 Kpa, jak i przepisy materialnoprawne. Rozpatrując sprawę po raz kolejny, organ I instancji winien według wskazań SKO, przeprowadzić analizę funkcji oraz cech zabudowy w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust 1 ustawy na terenie wyznaczonym z zachowaniem przepisów rozporządzenia i uwzględnić przy tym poczynione wyżej uwagi oraz obowiązki wynikające z zasad ogólnych postępowania administracyjnego.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] złożył inwestor – D. B., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sygn. akt [...] i o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu polegające na jego błędnej wykładni. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ II instancji argumentując swoje stanowisko odwołał się do rozbieżnego orzecznictwa sądów administracyjnych, przytaczając szereg wyroków Wojewódzkich Sądów Administracyjnych a sam opowiedział się za stanowiskami zajętymi w wyrokach, które zdaniem tego organu zaliczają elektrownie wiatrowe do obiektów budowlanych, a nie do urządzeń infrastruktury technicznej. Analiza przytoczonych przez organ II instancji wyroków Wojewódzkich Sądów Administracyjnych dotyczy zdaniem skarżącego zupełnie innej rozbieżności w orzecznictwie, a mianowicie sporu o zaliczenie budowy elektrowni wiatrowej do inwestycji celu publicznego i według przeważającego orzecznictwa tych sądów budowa elektrowni wiatrowych nie jest inwestycją celu publicznego. Natomiast w przytoczonych przez organ II instancji orzeczeniach - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 października 2008 II SA/Ka 343/08, czy też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 maja 2009 r. II SA/Po 1000/08, przyjęło jednolite stanowisko, że elektrownie wiatrowe ze względu na swoje funkcje spełniają wymagania urządzeń infrastruktury technicznej, do których odnosi się treść przepisu art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu. W ocenie skarżącego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano z czego wynika założenie organu II instancji, że wieże wiatrowe są obiektem stanowiącym pewną całość funkcjonalną, a nie ma żadnego argumentu do przyjęcia tego stanowiska. Wręcz przeciwnie, sama wieża, bez linii przesyłowej wytworzonej energii i odbiorcy tej energii nie ma żadnych cech samodzielnego funkcjonowania, tak samo jak tych cech nie mają np. wiadukty, przepompownie i inne obiekty służące do korzystania z innych obiektów. Skarżący stwierdził ponadto, że stanowisko SKO, zaliczające elektrownie wiatrowe do obiektów zakłada w domyśle, iż jest to obiekt w znaczeniu zdefiniowanym w treści art.3 pkt 1 prawa budowlanego, a nie ma to żadnego uzasadnienia. Reasumując skarżący stwierdził, że stanowisko SKO, iż sporna inwestycja nie jest objęta dyspozycją art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu, nie ma uzasadnienia prawnego i wynika z błędnego rozumienia pojęcia urządzenia infrastruktury technicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego elektrownie wiatrowe nie są urządzeniami infrastruktury technicznej, lecz są swego rodzaju przedsiębiorstwami energetycznymi, których zadaniem jest produkcja i sprzedaż energii elektrycznej przez każdego rodzaju podmioty prawne. W tym ujęciu obiekt budowlany, jakim jest elektrownia wiatrowa nie jest elementem infrastruktury technicznej w stosunku do ogólnopolskiej sieci energetycznej i nie służy utrzymaniu, zachowaniu, funkcjonowaniu tej sieci, jak to jest np. w przypadku stacji transformatorowej, słupów elektrycznych, czy np. przepompowni w przypadku sieci wodociągowych, chodnika w przypadku dróg, itp. Elektrownia wiatrowa jest odrębnym obiektem produkcyjnym jak każdy inny obiekt dokonujący produkcji i sprzedaży wyprodukowanych dóbr. Infrastrukturą techniczną zaś jest wszystko to, co ma służyć bezpośrednio funkcjonowaniu szeroko rozumianych sieci mediów oraz dróg i służy bezpośrednio społeczności lokalnej. Nie można w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaliczać do takiej infrastruktury obiektów budowlanych będących zakładami czy przedsiębiorstwami produkcyjnymi. Za element infrastruktury obiektów produkujących energię elektryczną można by uznać przewody elektryczne odprowadzające prąd do sieci oraz np. stację transformatorową, jako urządzenie elektryczno-techniczne. Art. 143 ustawy o gospodarce nieruchomościami zawiera zamknięty katalog urządzeń infrastruktury i nie mogą one być domniemywane. Przepis określa, że takimi urządzeniami są urządzenia elektryczne a do takich zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie można zaliczyć elektrowni wiatrowej, która jest urządzeniem energetycznym, a więc której przeznaczeniem jest produkcja energii a nie utrzymanie sieci przewodów elektrycznych. Nie można, zdaniem SKO podzielić stanowiska skarżącego, że elektrowni wiatrowej nie można zaliczyć do obiektów budowlanych w rozumieniu ustawy prawo budowlane, albowiem art. 3 ust. 3 tej ustawy wyraźnie zalicza część budowlaną urządzeń technicznych, jakim są elektrownie wiatrowe do obiektów budowlanych, tak więc elektrownia wiatrowa składa się z części budowlanej oraz urządzenia technicznego. Urządzenie techniczne jest to urządzenie związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego elektrownia wiatrowa nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej albowiem pojęcie to należy wykładać ściśle.

SKO wskazało ponadto, że zasada dobrego sąsiedztwa określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 to nie tylko ochrona ogólnie pojętego ładu przestrzennego najczęściej z punktu widzenia urzędnika urbanisty, ale przede wszystkim z punktu widzenia społeczności lokalnej, dla której określone sąsiedztwo wielkich budowli, jakimi są elektrownie wiatrowe może nie tylko mieć negatywne estetyczne odczucia, ale też naruszać ich uzasadnione interesy prawne. Dla tego rodzaju inwestycji powinny być uchwalane plany zagospodarowania a okoliczność braku podobieństwa nie może być argumentem dla rozszerzającej wykładni przepisów, tym bardziej, że inwestycje w ramach tzw. dobrego sąsiedztwa nie muszą być tożsame a w przypadku, gdy ze względu na charakter obiektu pewnych elementów analizy nie można wykonać nie ma przeszkód by je pominąć, co często ma miejsce również przy innego rodzaju przedsięwzięciach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, Sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego, nie wkraczając przy tym w uprawnienia organów administracji do orzekania bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającym wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu. Słusznie i prawidłowo bowiem, w ocenie Sądu, organ II instancji, w oparciu o przepis art. 138 § 2 kpa uchylił decyzję organu I instancji, uznając że wydanie decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do siłowni wiatrowych poprzedzone powinno być przeprowadzeniem analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu, co związane jest z przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie reprezentuje pogląd, że siłowania wiatrowa nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej, o jakim mowa w art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i jak chciałby tego skarżący. Zdaniem Sądu siłowania wiatrowa jest obiektem budowlanym a konkretnie budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit. b prawa budowlanego). Siłownia wiatrowa składa się z różnych elementów np. takich, jak: wieża, fundament, śmigła. Elementy te są pomiędzy sobą powiązane technicznie i użytkowo. Żaden z tych elementów nie mógłby funkcjonować samodzielnie. Stanowią więc całość techniczno – użytkową i jako takie mogą być wykorzystane do wytworzenia energii elektrycznej (vide: glosa krytyczne do wyroku NSA z 5 stycznia 2010 r., II FSK 1101/08 B. Pahl). Czym innym jest natomiast to, czy i jak wytworzoną energię elektryczną będzie się dostarczać odbiorcy. Kwestia ta jednak nie wpływa na sposób zdefiniowania siłowni wiatrowej. Podkreślić natomiast należy, że to właśnie linie przesyłowe energii elektrycznej w stosunku do siłowni wiatrowej pełnią rolę służebną, a nie odwrotnie.

Odnosząc się zaś do pojęcia "urządzenie infrastruktury technicznej" zawartego w art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu, to podzielając pogląd zawarty w uzasadnieniu wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 11 lutego 2010 r. (sygn. akt II SA/Rz 225/09), należy zdaniem Sądu przyjąć, że infrastruktura wspiera działalność produkcyjną, służy rozwojowi produkcji choć sama nie bierze bezpośredniego udziału w produkcji. Działalność produkcyjną prowadzą np. elektrownie wodne, lub siłownie wiatrowe. Natomiast infrastrukturą techniczną są urządzenia do przesyłania i dystrybucji energii, nie są infrastrukturą urządzenia służące do jej wytworzenia (cyt. wyrok dostępny na stronie cbois.nsa.gov.pl). Jeżeli więc, jak to powyżej wykazano, sporna inwestycja nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej, to nie można w stosunku do niej zastosować wyłączenia wynikającego z art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu. Koniecznym jest więc, jak wskazał to organ II instancji, spełnienie przez sporną inwestycję warunków tzw. "dobrego sąsiedztwa" wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu. Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Ponieważ organ I instancji nie przeprowadził analizy funkcji i cech zabudowy w tym kierunku koniecznym było uchylenie decyzji tego organu w celu przeprowadzenia stosownej analizy. Uchylenie decyzji organu I instancji jest uzasadnione także i z tego względu, że jak podniesiono to w odwołaniu, w treści tej decyzji i jej uzasadnieniu użyto parokrotnie zwrotu "lokalizacja inwestycji celu publicznego," co jest określeniem nieadekwatnym do siłowni wiatrowej. W orzecznictwie przesądzono już bowiem to, że siłownia wiatrowa nie jest inwestycją celu publicznego, a wobec tego nie ma do niej zastosowania właściwy dla tego typu inwestycji tryb postępowania administracyjnego (vide: wyrok NSA z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 548/07, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 8 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 224/08 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Konieczność zmiany decyzji organu I instancji także i w tym zakresie wiąże się z tym, że czytając tą decyzję trudno przyjąć, że zawarte w niej zwroty o lokalizacji inwestycji celu publicznego są wyłącznie nieznaczącą pomyłką pisarską.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organ II instancji uchylając decyzję organu I instancji, nie naruszył obowiązujących przepisów prawa w sposób skutkujący uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji i dlatego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak sentencji wyroku.