Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 5464/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 217
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 2288/16 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w P. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 września 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2288/16, oddalił skargę P. Sp. z o.o. w P. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] lipca 2016 r., w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.

I

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.

P. Sp. z o.o. złożyła wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pt. "[...]".

Pismem z dnia [...] maja 2016 r. poinformowano spółkę, że wniosek nie został wybrany do dofinansowania, ponieważ pomimo spełnienia przez projekt kryteriów wyboru projektów, nie uzyskał on wymaganej liczby punktów. Projekt uzyskał bowiem 9 punktów, natomiast minimalna liczba umożliwiająca wybranie projektu do dofinansowania w ramach konkursu wynosi 12 punktów.

Wnioskująca o dofinansowanie złożyła protest od negatywnej oceny, zarzucając zaniżoną ocenę w zakresie kryterium nr 8 - "Innowacyjność produktu" oraz nr 9 – "Potencjał rynkowy produktu będącego efektem projektu". W zakresie kryterium nr 8 wnioskująca zakwestionowała dokonaną ocenę i przyznanie 2 pkt na 5 możliwych. Stwierdziła, że treść kryterium jest niejasna, a ogólnikowe uzasadnienie oceny bez wskazania źródeł pochodzenia stawianych przez Komisję Oceny Projektów stwierdzeń w obszarze nowości produktu wskazuje na subiektywność oceny. Odnośnie kryterium nr 9 Spółka podważyła dokonaną ocenę i przyznanie 1 pkt na 3 możliwe stwierdzając, że przyjęte dane i założenia są prawidłowe, projekt oraz jego efekt końcowy wskazuje na potencjalny sukces ekonomiczny, a strategia jego wprowadzenia na rynek jest efektywna i realna.

Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. PARP poinformowała spółkę, że ocena wniosku została przeprowadzona prawidłowo w ramach kryteriów: - "Projekt dotyczy wdrożenia wyników prac badawczo-rozwojowych", - "Wnioskodawca posiada zdolność do sfinansowania projektu", - "Innowacyjność produktu" oraz nieprawidłowo w ramach kryterium "Potencjał rynkowy produktu będącego efektem projektu".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przywrócenie złożonego projektu " do ponownej oceny. Skarżąca zarzuciła, że uzasadnienie pisma informującego o negatywnej ocenie wniosku oraz rozstrzygnięcie protestu narusza Regulamin konkursu, Instrukcję wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu oraz Kryteria wyboru projektów. W ocenie spółki, powinna ona zostać wezwana do złożenia dodatkowych informacji lub dokumentów jeżeli brak było możliwości dokonania oceny na podstawie informacji przekazanych we wniosku oraz załączonych dokumentów. Skarżąca podniosła również zarzut, że w przypadku braku możliwości dostarczenia dokumentów potwierdzających zewnętrzne finansowanie na etapie kompletowania dokumentów niezbędnych do podpisania umowy o dofinansowanie, istnieje możliwość podpisania umowy warunkowej. W świetle tej okoliczności, zdaniem spółki ocena, iż na tym etapie nie posiada ona zdolności kredytowej, była nieuzasadniona.

W odpowiedzi na skargę PARP wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wyrokiem z dnia 20 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.

Sąd I instancji stwierdził, że ocena projektu dokonana przez PARP została przeprowadzona zgodnie z prawem, w tym zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217; powoływanej dalej jako: ustawa wdrożeniowa), tj. w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Dokonując oceny uwzględniono informacje zawarte we wniosku o dofinansowanie, a formułując ocenę wskazano konkretne braki wniosku. Uwagi oceniających są jednoznaczne, logiczne i uzasadniają wyrażone stanowisko.

Sąd wskazał, że zgodnie z opisem kryterium nr 1 określonym w załączniku nr 1 "Kryteria wyboru projektów" Regulaminu konkursu, ocenie podlega, czy projekt dotyczy wdrożenia wyników prac badawczo-rozwojowych przeprowadzonych przez Wnioskodawcę samodzielnie bądź na jego zlecenie. Przeprowadzone prace badawczo-rozwojowe muszą mieć kluczowe znaczenie dla opracowania/udoskonalenia produktu (wyrobu lub usługi). We wniosku o dofinansowanie Wnioskodawca musi zawrzeć informacje dotyczące zakresu i terminu przeprowadzonych prac badawczo-rozwojowych, zakresu prac wykonanych samodzielnie lub zleconych zewnętrznym podmiotom, rodzajów i poziomu wydatków poniesionych w związku z tymi pracami. Wnioskodawca musi dołączyć kopie dokumentów potwierdzających przeprowadzenie prac B+R (np. kopie umów z wykonawcami, kopie dokumentów księgowych). Wnioskodawca musi także określić i opisać wyniki przeprowadzonych prac badawczo-rozwojowych, ich formę, sposób uwzględnienia w aktywach firmy, sposób zabezpieczenia praw własności intelektualnej. Kwestie praw własności intelektualnej muszą być uregulowane prawnie. We wskazanym kryterium możliwe jest przyznanie 0 lub 1 pkt.

Zdaniem WSA, przy zastosowaniu powyższego opisu kryterium PARP zasadnie stwierdziła, że spółka nie spełnia kryterium "Projekt dotyczy wdrożenia wyników prac badawczo-rozwojowych". We wniosku zawarto ogólne stwierdzenia opisujące cechy produktu. Skarżąca nie przedstawiła raportów z prac badawczych. Sąd wskazał, że wniosek zawiera sprzeczne informacje, ponieważ spółka zadeklarowała, że puszki, które stanowią wg opisu we wniosku wynik badań B+R zakupione zostały od D. Sp. z o.o. Jednocześnie wnioskująca nie przedstawiła dokumentów, które potwierdzałyby iż puszki zostały wyprodukowane w oparciu o jej projekt. Ponadto na etapie oceny przez Panel Ekspertów skarżąca nie przedstawiła zgłoszenia patentowego. Sąd podzielił stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, iż na wnioskodawcy spoczywał obowiązek przedstawienia w dokumentacji aplikacyjnej pełnego zgłoszenia patentowego, obejmującego wszystkie elementy mogące stanowić podstawę odrębnego zgłoszenia. Zgodnie natomiast z tym co zostało określone w opisie tego kryterium "przeprowadzone prace badawczo-rozwojowe muszą mieć kluczowe znaczenie dla opracowania/udoskonalenia produktu (wyrobu lub usługi)". Za zasadne WSA uznał zatem wskazanie przez PARP, że strona jedynie przedstawiła i opisała produkt, który miał przewyższać obecnie dostępne rozwiązania oferowane na rynku światowym. Tak przedstawione wyniki badań, z punktu widzenia końcowego użytkownika, nie spełniają wymogów kryterium w związku z czym zasadnie uznano to kryterium za niespełnione.

Sąd I instancji podniósł również, że z kolei w zakresie kryterium "Wnioskodawca posiada zdolność do sfinansowania projektu" ocenie podlega czy wnioskodawca posiada odpowiednie środki finansowe do sfinansowania całości wydatków w ramach projektu. Wnioskodawca musi dysponować środkami finansowymi wystarczającymi na realizację projektu, na zapewnienie jego płynności finansowej, z uwzględnieniem dofinansowania. W tym kryterium możliwe jest przyznanie 0 lub 1 pkt. Sąd wskazał, że strona podała, iż zaplanowano sfinansowanie projektu ze środków własnych oraz środków pochodzących z kredytu inwestycyjnego. Do wniosku o dofinansowanie została załączona, jako dokument potwierdzający zewnętrzne finansowanie projektu, Warunkowa promesa kredytowa wydana przez A. S.A. Z uwagi na zawarty w niej warunek dotyczący udzielenia kredytu po ponownej pozytywnej ocenie zdolności kredytowej i ryzyka transakcji sporządzonej przez Bank, promesa nie potwierdza zdolności do sfinansowania inwestycji. Organ przyznał, iż w dokumentacji aplikacyjnej nie został określony wzór ani wymagania co do zapisów jakie powinna zawierać dołączana do wniosku o dofinansowanie promesa kredytowa, wskazał jednak, że ocenie podlega wiarygodne potwierdzenie sfinansowania projektu. Sąd podzielił stanowisko organu, iż treść promesy, która w punkcie 2b zawiera ww. warunek udzielenia kredytu i zawarcia umowy kredytowej, nie stanowi wystarczającej gwarancji zabezpieczenia finansowego realizacji projektu.

Zdaniem WSA, uzasadnione wątpliwości budzi również wskazanie przez skarżącą, jako źródła finansowania realizacji projektu, wpływów generowanych przez działalność związaną z zarządzaniem nieruchomościami prowadzoną przez J. H., szczególnie w połączeniu z budzącą istotne zastrzeżenia bieżącą kondycją finansową podmiotu w zakresie przede wszystkim bardzo niskiego udziału kapitałów własnych w pasywach i związanego z tym wysokiego poziomu zadłużenia oraz bardzo długich cykli rotacji majątku. Sąd zgodził się z organem, iż wskazane okoliczności mogą skutecznie utrudnić, a nawet uniemożliwić pozyskanie przez podmiot środków na finansowanie projektu.

Za prawidłową Sąd I instancji uznał argumentację organu przyznającą stronie 2 pkt w zakresie kryterium nr 8. WSA w całości podzielił stanowisko organu w tym zakresie i stwierdził, że we wniosku strona położyła akcenty zupełnie w innym kierunku niż będące przedmiotem oceny w tym kryterium. Z opisu tego kryterium wynika m.in., że wsparcie uzyskać mogą projekty dotyczące innowacji produktowej co najmniej na skalę polskiego rynku, tzn. objęty wdrożeniem produkt charakteryzuje się nowością w odniesieniu do posiadanych przez niego nowych cech i funkcjonalności w porównaniu do rozwiązań dostępnych na rynku polskim. W trakcie oceny będą brane pod uwagę nowość produktu, potencjał zastosowanego rozwiązania do dalszego rozwoju branży i rynku, zakres technologii (wysokie i średniowysokie) lub usług (wiedzochłonne). Ocena dokonywana jest w skali 0 do 5, przy czym przyznanie 2 punktów oznacza, że projekt spełnia kryterium w stopniu dostatecznym.

Sąd I instancji podniósł, że ani on, ani organ nie kwestionują innowacyjności produktu, jednakże innowacyjność ta nie została we wniosku przedstawiona w sposób, który uzasadniałby przyznanie oceny wyższej niż 2 pkt. Dodatkowo WSA wskazał, że zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku w ramach oceny tego kryterium strona miała obowiązek opisać produkt (wyrób bądź usługę) będący wynikiem projektu oraz wskazać zakres i znaczenie wyników prac badawczo-rozwojowych dla opracowania tego produktu. Należy opisać na czym polega jego innowacyjność. Natomiast w zakresie wpływu na dalszy rozwój branży i rynku należało opisać zastosowane w projekcie rozwiązania, które mogą mieć wpływ na dalszy rozwój wnioskodawcy, branży bądź rynku. Jeżeli projekt może mieć potencjał do dalszego rozwoju, należy to opisać oraz wskazać, jakiego rodzaju może to być wpływ. Sąd stwierdził, że danych ocenianych przez pryzmat tego kryterium spółka szczegółowo nie zamieściła, we wniosku znajduje się jedynie część wymaganych informacji, które umożliwiły przyznanie jej 2 pkt. Za prawidłowe WSA uznał ustalenia organu, że przedmiotowy produkt nie charakteryzuje się nowością w stopniu wyższym niż dostateczny, a dodanie kilku nowych cech użytkowych znanemu na rynku produktowi, m.in. zmniejszenie wagi brutto puszki, skrócenie czasu podgrzewania gotowego wyrobu, czy wyposażenie w szpikulec połączony z łyżką, nie uzasadnia przyznania wyższej punktacji w zakresie tego kryterium.

Sąd I instancji nie podzielił również argumentu skarżącej, że przyznanie maksymalnej liczby 3 pkt w ramach kryterium "Potencjał rynkowy produktu będącego efektem projektu", powinno mieć wpływ na zmianę punktacji w kryterium "Innowacyjność produktu". Z opisu tego kryterium wynika bowiem, że potencjał zastosowanego rozwiązania w aspekcie dalszego rozwoju branży stanowi jeden z kilku elementów oceny innowacyjności produktu.

Zdaniem Sądu, nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia § 8 pkt 8 Regulaminu, zgodnie z którym w przypadku, gdy do oceny spełnienia kryteriów wyboru projektów niezbędne okaże się złożenie przez wnioskodawcę dodatkowych informacji lub dokumentów innych niż wymienione we wniosku o dofinansowanie, Komisja Oceny Projektów może, w uzasadnionych okolicznościach wezwać wnioskodawcę do ich złożenia. Za prawidłowe Sad uznał stanowisko organu zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym powołany przepis nie dotyczy informacji i dokumentów, które wnioskodawca powinien złożyć we wniosku samodzielnie aby w sposób wyczerpujący uzasadnić i udokumentować twierdzenia i fakty w nim zawarte. Ewentualne braki wniosku w tym zakresie powodują, że nie spełnia on kryteriów konkursu.

Sąd zwrócił również uwagę na treść art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, zgodnie z którym, w razie stwierdzenia we wniosku braków formalnych lub oczywistych omyłek, instytucja wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku lub poprawienia oczywistej omyłki w terminie nie krótszym niż 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Z ust. 2 tego przepisu wynika zaś, iż uzupełnienie wniosku nie może prowadzić do jego istotnej modyfikacji. W związku z powyższym WSA podzielił stanowisko organu, że niewskazanie we wniosku ww. informacji nie może być usunięte w drodze wezwania do jego uzupełnienia.

Sąd podkreślił również, że skarżąca sporządza wniosek i odpowiada za jego treść, a zatem na wnioskodawcy ciąży obowiązek sporządzenia wniosku o dofinansowanie w sposób staranny, kompletny, odpowiadający założeniom danego programu operacyjnego i uwzględniający kryteria oceny. Błędy i wady dokumentacji obciążają wnioskodawcę i nie ma podstaw prawnych do żądania od instytucji zarządzających i pośredniczących, aby interpretowały wątpliwości na korzyść wnioskodawcy.

Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że dokonana przez PARP ocena niniejszego projektu została przeprowadzona w sposób prawidłowy.

II

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła P. Sp. z o.o. w P., zaskarżając wyrok w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z:

a) § 8 ust. 7 i 8 Regulaminu konkursu w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020, Oś priorytetowa III: "Wsparcie innowacji w przedsiębiorstwach", Działanie 3.2 Wsparcie wdrożeń wyników prac B+R, Poddziałanie 3.2.1 Badania na rynek (dalej: Regulaminu konkursu) w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, wyrażające się w zaaprobowaniu przez Sąd I instancji dokonanej oceny przez organ i zaniechania przez PARP wezwania wnioskodawcy do złożenia wyjaśnień lub dalszych dokumentów niezbędnych do oceny spełnienia kryteriów wyboru projektu i dokonania oceny tego wniosku bez dokonania tych czynności;

b) § 8 ust. 1 Regulaminu konkursu w zw. z treścią kryterium nr 1 "Projekt dotyczy wdrożenia wyników prac badawczo-rozwojowych", zawartego w Załączniku nr 1 do ww. Regulaminu konkursu, polegające na zaaprobowaniu dokonanej przez organ oceny, że skarżąca nie spełniła wyżej wymienionego kryterium, podczas gdy skarżąca już do składanego wniosku o dofinansowanie załączyła wszystkie wymagane dokumenty, których prawidłowa ocena winna doprowadzić do przyznania skarżącej pozytywnej oceny w zakresie tego kryterium;

c) § 8 ust. 1 Regulaminu konkursu w zw. z treścią kryterium nr 5 "Wnioskodawca posiada zdolność do sfinansowania projektu", zawartego w Załączniku nr 1 do ww. Regulaminu konkursu, wyrażające się w stwierdzeniu, że okoliczności dotyczące skarżącej mogą skutecznie utrudnić, a nawet uniemożliwić pozyskanie przez podmiot środków na sfinansowanie projektu;

d) § 8 ust. 1 Regulaminu konkursu w zw. z treścią kryteriów nr 8 "Innowacyjność produktu" i nr 9 "Potencjał rynkowy produktu będącego efektem projektu", zawartych w Załączniku nr 1 do ww. Regulaminu konkursu, polegające na zaaprobowaniu nieprawidłowej i zaniżonej oceny wniosku o dofinansowanie w zakresie dwóch wyżej wymienionych kryteriów;

e) art. 37 ustawy wdrożeniowej, wyrażające się w przyjęciu, że dokonana przez organ ocena wniosku o dofinansowanie projektu została przeprowadzona w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny.

Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości wniosła o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.

Uwzględniając istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzeć je łącznie.

Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 37 ustawy wdrożeniowej, w sposób, w jaki został przedstawiony, niezależnie od tego, że nie został prawidłowo skonstruowany bo nie spełnia tego warunku ogólne wskazanie całej jednostki redakcyjnej tekstu ustawy, skoro artykuł ten zbudowany jest z kilku przepisów - również nie okazał się trafny.

Zarzut naruszenia mającego zatem zastosowanie w sprawie art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, jak wynika z treści tego przepisu prawa, nie jest zasadny.

W art. 37 ust. 1 ww. ustawy zawarto zasady ogólne dotyczące wszystkich trybów wyłaniania projektów do dofinansowania, to jest przejrzystość, rzetelność, bezstronność wyboru projektów oraz równość wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasady te mają charakter normatywny. Wymienione w tym przepisie zasady znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z kolei z traktatowej zasady równości (art. 9 TWE oraz art. 2 i 157 ust. 4 TFUE). Zasada równego dostępu do pomocy nakłada na instytucje odpowiedzialne za realizację zadań polityki rozwoju obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy oraz formułuje zakaz jakiegokolwiek faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Naruszenie którejkolwiek z zasad wymienionych w art. 37 ust. 1 stanowi naruszenie zasady równego dostępu do pomocy. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru. Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów (J. Jaśkiewicz "Komentarz do art. 37 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowania w perspektywie finansowej 2014 - 2020").

Wynikające z uzasadnienia zaskarżonego wyroku podejście Sądu I instancji do interpretacji oraz zastosowania w rozpatrywanej sprawie tego przepisu prawa nie daje podstaw aby twierdzić, że w zakresie, w jakim rezultat tej wykładni strona skarżąca kwestionuje, podejście to jest nieprawidłowe.

Sąd I instancji w sposób logiczny i trafny przeprowadził bowiem badanie zarzutów skargi w kontekście kryteriów oceny, w ramach których wnioskodawca zarzucał organowi naruszenia prawa.

Ocena projektu dokonana przez PARP została przeprowadzona zgodnie z prawem, w tym zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności, tj. w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Dokonując oceny, uwzględniono wszystkie informacje zawarte we wniosku o dofinansowanie, a formułując ocenę wskazano konkretne braki we wniosku. Uwagi oceniających są jednoznaczne, logiczne i uzasadniają wyrażone stanowisko.

Jak zasadnie podkreślił WSA wniosku zawarto ogólne stwierdzenia opisujące cechy produktu. Dodatkowo Skarżąca nie przedstawiła raportów z prac badawczych, a wniosek zawiera sprzeczne informacje. W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji oraz organu, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia w dokumentacji aplikacyjnej pełnego zgłoszenia patentowego obejmującego wszystkie elementy mogące stanowić podstawę odrębnego zgłoszenia. Nie było zatem podstaw do wzywania wnioskodawcy do złożenia wyjaśnień i dalszych dokumentów służących ocenie spełniania kryteriów wyboru projektu.

W tym kontekście nietrafny jest zatem także zarzut naruszenia § 8 ust. 7 i 8 Regulaminu konkursu. Przepisy te nie dotyczą bowiem informacji i dokumentów, które wnioskodawca powinien złożyć we wniosku samodzielnie aby w sposób wyczerpujący uzasadnić i udokumentować twierdzenia i fakty w nim zawarte. Nie ma wątpliwości, iż wszelkie braki wniosku w tym zakresie powodują, iż wniosek nie spełnia kryteriów konkursu.

Nie mają usprawiedliwionych podstaw także zarzuty odnoszące się do naruszenia § 8 ust. 1 Regulaminu w zakresie błędnej oceny kryterium "Wnioskodawca posiada zdolność do sfinansowania projektu". W tym zakresie jak podkreślono w zaskarżonym wyroku ocenie podlega czy wnioskodawca posiada odpowiednie środki finansowe do sfinansowania całości wydatków w ramach projektu. Ponadto wnioskodawca musi dysponować środkami finansowymi wystarczającymi na realizację projektu, na zapewnienie jego płynności finansowej, z uwzględnieniem dofinansowania.

Trafnie uznano, że skoro treść przedłożonej przez skarżącą warunkowej promesy w kredytowej punkcie 2b zawiera zapis, iż warunkiem udzielenia kredytu i zawarcia umowy kredytowej jest "uzyskanie przez Wnioskodawcę ponownej pozytywnej oceny zdolności kredytowej i ryzyka transakcji, sporządzonej przez Bank, dokonanej w oparciu o wniosek o udzielenie kredytu wraz z załącznikami, według zasad i na warunkach obowiązujących w dniu złożenia wniosku o udzielenie kredytu" to biorąc pod uwagę trudną sytuację finansową wnioskodawcy nie stanowi ona wystarczającej gwarancji zabezpieczenia finansowego realizacji projektu. Należy tu podkreślić, że zarówno WSA, jak i organ nie odnosili się wyłącznie do warunkowej promesy kredytowej złożonej przez wnioskodawcę, ale oceniali całokształt sytuacji finansowej Skarżącej. Dodać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podziela zastrzeżenia Sądu I instancji oraz organu w zakresie wskazanych przez Stronę, jako źródła finansowania realizacji projektu, wpływów generowanych przez działalność związaną z zarządzaniem nieruchomościami w połączeniu z bieżącą kondycją finansową wnioskodawcy w zakresie bardzo niskiego udziału kapitałów własnych w pasywach i związanego z tym wysokiego poziomu zadłużenia oraz bardzo długich cykli rotacji majątku. Powyższą ocenę dodatkowo potwierdza złożony wraz ze skargą kasacyjną wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych. Wniosek ten pozostawiono co prawda bez rozpoznania ponieważ nie został złożony na urzędowym formularzu (a braku tego nie uzupełniono w zakreślonym terminie), jednak z jego treści jasno wynika, że również we własnej ocenie skarżąca jest trudnej sytuacji finansowej - skoro sam podkreśla, że jej sytuacja jest dynamiczna jednak w chwili wnoszenia środka odwoławczego nie ma możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak sentencji wyroku.