Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 233/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] października 2018 r., nr [...], Wojewoda [...] (dalej: "organ odwoławczy", "Wojewoda"), po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] - reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika - (dalej: "skarżąca") od decyzji Prezydenta [...] (dalej: "organ I instancji", "Prezydent") z [...] maja 2018 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W dniu [...] grudnia 2017 r. M. K. (dalej: "inwestorka") wniosła o udzielenie pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacją gazową na działce ew. nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...] w Dzielnicy [...].

Postanowieniem z [...] lutego 2018 r. Prezydent - w trybie art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - nałożył na inwestorkę obowiązek usunięcia stwierdzonych we wniosku nieprawidłowości, w tym określenie właściwej nazwy projektowanego zamierzenia budowlanego, zgodnie ze stanem faktycznym wynikającym z przedłożonych dokumentów.

Postanowieniem z [...] lutego 2018 r. Prezydent - w trybie art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - nałożył kolejny obowiązek na inwestorkę celem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości we wniosku o pozwolenie na budowę, zmienionym w dniu [...] lutego 2018 r.

Decyzją z [...] maja 2018 r., nr [...], organ I instancji zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił M.K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej z instalacją gazową na działce ew. nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...] w Dzielnicy [...]. W uzasadnieniu decyzji Prezydent stwierdził, że projekt budowlany był wypożyczany oraz ostatecznie usunięto nieprawidłowości występujące we wniosku o pozwolenie na budowę.

Pismem z [...] maja 2018 r., [...] sp. z o.o. wniosła odwołanie od ww. decyzji.

Postanowieniem z [...] czerwca 2018 r., nr [...], Prezydent sprostował z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w decyzji Prezydenta z [...] maja 2018 r., w ten sposób, że na str. 1 w 14-15 wierszu decyzji: "budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacją gazową na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ulicy [...] w [...] w Dzielnicy [...]." zastąpił zapisem następującej treści: "budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacją gazową na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy ulicy [...] w [...] w Dzielnicy [...]." Jednocześnie, na str. 2 w 5-7 wierszu decyzji stwierdzenie: "W dniu [...].12.2017 r. Pani M.K. złożyła wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacją gazową na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy ulicy [...] w [...] w Dzielnicy [...]." zastąpił zapisem następującej treści: "W dniu [...].12.2017 r. Pani M. K. złożyła wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacją gazową na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy ulicy [...] w [...] w Dzielnicy [...], który następnie w dniu [...].02.2018 r., został zmieniony w zakresie nazwy projektowanego zamierzenia budowlanego tj. "budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacją gazową na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy ulicy [...] w [...] w Dzielnicy [...]."

Pismem z [...] sierpnia 2018 r. skarżąca wniosła o prawidłowe doręczenie postanowienia Prezydenta z [...] czerwca 2018 r., nr [...], celem wniesienia zażalenia.

Zawiadomieniem z [...] września 2018 r., Wojewoda poinformował strony o zakończeniu postępowania odwoławczego od decyzji organu I instancji i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, celem wypowiedzenia się oraz zgłoszenia ewentualnych żądań. Stanowisko w sprawie skarżąca spółka przedstawiła w piśmie z [...] października 2018 r., które wpłynęło do organu w dniu następnym.

Utrzymując w mocy decyzję Prezydenta (decyzją nr [...]) Wojewoda podniósł, że stwierdził niewielkie braki w dokumentacji projektowej i korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 50 k.p.a. wezwał inwestorkę do dokonania uzupełnień, poprzez doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z wnioskiem o pozwolenie na budowę z [...] grudnia 2017 r., poprawionego w dniu [...] lutego 2018 r., uzupełnienie części rysunkowej o analizy nasłonecznienia, przesłaniania i zacieniania z jednoznacznymi wnioskami w zakresie spełnienia warunków § 13, § 60 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), naniesienie na projekcie zagospodarowania przestrzennego odległości projektowanego budynku do budynku istniejącego, zlokalizowanego na działce ew. nr [...] i tym samym wykazanie spełnienia warunków § 271 i 271 ww. rozporządzenia, regulujących usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe oraz dołączenie do projektu budowlanego zaświadczeń projektantów poszczególnych branż, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, aktualnych na dzień dokonania ostatnich zmian w projekcie budowlanym, oraz aktualnych oświadczeń projektantów opatrzonych podpisem i datą, o których mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Organ odwoławczy wskazał, że inwestorka poprawiła 4 egzemplarze projektu budowlanego, zgodnie z wezwaniem Wojewody z [...] września 2018 r., przekazując przy piśmie z [...] września 2018 r. skorygowaną dokumentację.

Po ponownej analizie akt sprawy, Wojewoda stwierdził, że w sprawie wypełniono wszystkie obowiązki nałożone art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, a złożony projekt budowlany jest zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 tej ustawy.

Organ II instancji podkreślił, że projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień dokonania ostatnich poprawek zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego, o których mowa o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa Budowlanego. Ponadto dołączone zostało oświadczenie projektanta, o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z dyspozycją art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego.

Wojewoda wskazał, że inwestor przedłożył wymagane przepisami, poprawnie wypełnione, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany jest również zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...], zatwierdzonego uchwałą Rady [...] z [...] listopada 2010 r., nr [...] (dalej: "plan miejscowy"), obowiązującego na terenie inwestycji, m.in. w zakresie wysokości planowanej zabudowy - 9,29 m, powierzchni biologicznie czynnej - 68,8%, czy konstrukcji dachu - dwuspadowy o kącie nachylenia 30°.

Następnie organ odwoławczy podniósł, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projektowana inwestycja w szczególności nie narusza § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków, zgodnie z którym: w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej, § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi), § 18 i § 19 (zapewnienie miejsc postojowych i ich odległość od okien i granicy działki), § 60 (nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia. Podniósł, również, że potwierdzenie powyższych tez znajduje się w projekcie budowlanym (analizach zacienia i przesłaniania) i oświadczeniach projektanta o wykonaniu projektu budowlanego w zgodności z przepisami prawa.

Wojewoda wyjaśnił, że biorąc pod uwagę powyższe ustalenia oraz treść art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym: "w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę", w stanie faktycznym i prawnym sprawy decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, uprawnienia kontrolne organu architektoniczno-budowlanego, który prowadzi postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę i o zatwierdzenie projektu budowlanego zostały ograniczone do sprawdzenia zgodności projektu budowanego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska. Sprawdzenie zgodności z przepisami w tym techniczno-budowlanymi zostało ograniczone tylko do projektu zagospodarowania działki (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2018 r. VII SA/Wa 1146/17).

Wojewoda podkreślił, że Prezydent, sprawdzając załączony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt budowlany, nie był zobowiązany do dokonania dodatkowych ustaleń, czy "obiekt budowlany nie mógłby być usytuowany w innej części działki bez konieczności lokalizowania go przy granicy." Wyjaśnił również, że ze względu na szerokość działki ew. nr [...], równą 12,64 m, usytuowanie budynku w granicy działki, ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, jest zgodne z zapisem § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, który stanowi jeden z wyjątków od ogólnej zasady sytuowania budynków określonej w § 12 ust. 1 tego rozporządzenia Ponadto wskazał, że § 9 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...], odnosi się do przypadku, gdy na sąsiedniej działce istnieje już budynek przy bocznej granicy działki, i zapis ten, w takim przypadku, nakłada obowiązek przybudowania nowo wznoszonego budynku do już istniejącego. Treść unormowania § 9 ust. 3 nie zakazuje przy tym, wznoszenia nowego budynku w ostrej granicy działki, w sytuacji gdy działka sąsiednia jest niezabudowana.

Organ odwoławczy stwierdził, że usytuowanie projektowanego budynku nie narusza ani przepisów technicznych ani zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wbrew twierdzeniom skarżącej.

Wojewoda wyjaśnił także, że w przypadku interpretacji planów miejscowych obowiązuje zasada, iż inwestor ma prawo zrealizować każde swoje zamierzenie inwestycyjne, o ile z planu miejscowego nie wynikają wprost ograniczenia w tym zakresie. Postanowienia planu miejscowego, jako że kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości, nie mogą być interpretowane w drodze wykładni rozszerzającej (por. z wyrokiem NSA z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt. II OSK 2645/11). Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą zawierać postanowienia oparte na nakazach, zakazach, dopuszczeniach i ograniczeniach w zagospodarowaniu terenów, jednak ustalenia te powinny być precyzyjne, konkretnie określone, zawężające pole interpretacji, aby nie mogły być rozumiane zbyt szeroko przez organy stosujące prawo. Ograniczenia te nie mogą jednak naruszać prawa własności i wolności, bowiem własność jest prawem chronionym konstytucyjnie.

Organ II instancji zaznaczył, że brak jest podstaw do narzucania inwestorowi ograniczeń, w celu umożliwienia skarżącemu pełnego korzystania z możliwości zabudowy sąsiedniej działki w przyszłości. Podniósł, że nie sposób zaaprobować stanowiska, iż w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji, niedopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt: II OSK 672/05).

W ocenie organu odwoławczego, mając na względzie powyższe oraz treść art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe.

Pismem z [...] grudnia 2018 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] października 2018 r., nr [...], wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2018 r. a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 10 §1 k.p.a. w zw. z art. 39 k.p.a. oraz art. 7, 8, 9 i 15 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji przed dniem doręczenia zawiadomienia o zakończeniu postępowania w sprawie ([...] października 2018 r.) i przed złożonym w terminie stanowiskiem strony ([...] października 2018 r.) oraz przed prawidłowym doręczeniem postanowienia prostującego sentencję decyzji ([...] listopada 2018 r.), co zostało stwierdzone przez organ II instancji w zawiadomieniu z [...] października 2018 r. ([...]) i przed upływem terminu na zaskarżenie tego postanowienia;

2) art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a., poprzez niedochowanie przez organ ustawowego obowiązku zawieszenia postępowania, w przypadku zaistnienia w toku sprawy zagadnienia wstępnego, stanowiącego wydane przez organ niższego stopnia, tj. Prezydenta [...], postanowienie z [...] czerwca 2018 r, nr [...] doręczone pełnomocnikowi skarżącej dopiero w dniu [...] listopada 2018 r., dotyczącego sprostowania z urzędu rzekomo oczywistej omyłki zawartej w decyzji Prezydenta nr [...] z [...] maja 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielające pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacją gazową, na które to postanowienie skarżąca złożyła zażalenie w dniu [...] grudnia 2018 r. toteż nie było ono ostateczne ani prawomocne w dacie orzekania a tym samym nie była znana organowi orzekającemu w II instancji ostateczna treść zaskarżonej decyzji;

3) art. 6 w zw. z art. 104 § 2 k.p.a. polegające na wydaniu przez organ zaskarżanej decyzji, której istota rozstrzygnięcia nie została bezsprzecznie i obiektywnie wskazana, gdyż w jej przedmiocie, z nadużyciem prawa zostało wydane przez Prezydenta postanowienie z [...] czerwca 2018 r, nr [...], doręczone skarżącej [...] listopada 2018 r., dotyczące sprostowania z urzędu oczywistej omyłki zawartej w decyzji Prezydenta z [...] maja 2018 r., nr [...], które zostało zaskarżone przez skarżącą w dniu [...] grudnia 2018 r., z powodu przekroczenia przez ww. organ ustawowych ram "oczywistej omyłki", w wyniku czego w powyższym trybie bezprawnie została ukształtowana istota merytorycznego rozstrzygnięcia decyzji, co ma istotne znaczenie dla zbadania zgodności wydanej decyzji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

4) art. 35 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. 1994 Nr 89, poz. 414 z późn. zm.), w związku z §12 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002 Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), w związku z naruszeniem przez projekt budowlany warunków realizacji zabudowy bezpośrednio przy granicy działki, ustanowionych w § 9 ust. 3 pkt. 1 ppkt. a) i b) uchwały Rady [...] Nr [...] z [...] listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...], polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przylegającego do bocznej granicy działki (budynek w tzw. ostrej granicy), pomimo nie spełnienia prawnych przesłanek dopuszczalności takiej zabudowy, w szczególności "przybudowania go do budynku na działce sąsiedniej", na której nie ma budynku przylegającego do granicy działki;

5) art. 6 k.p.a., poprzez błędne zastosowanie wykładni rozszerzającej przepisu §9 ust. 3 pkt. 1 ppkt a) i b) m.p.z.p. [...], polegające na bezzasadnym zastosowaniu alternatywy nierozłącznej dla przesłanek wymienionych w ww. przepisie, w przypadku, gdy przepis powinien być rozumiany koniunkcyjnie, w wyniku czego inwestor uzyskał bezprawne pozwolenie na budowę budynku przylegającego do bocznej granicy działki, pomimo niespełnienia przez projekt budowlany prawnego wymogu "przybudowania go do budynku na działce sąsiedniej";

Stanowisko skarżącej znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 18 września 2019 r. pełnomocnik organu oświadczyła, że już na etapie odpowiedzi na skargę organ miał świadomość błędu w decyzji, nie wdrożył stosownej procedury mimo, że postrzega to jako oczywistą pomyłkę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżoną decyzją nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] (sprostowaną postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. utrzymanym w mocy przez Wojewodę [...] w dniu [...] stycznia 2019 r.) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacją gazową na działce ew. nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...] w Dzielnicy [...].

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1); złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz.U. z 2013 r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015 r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane (pkt 1a); złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2).

Ponadto, zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) – w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN".

Jak stanowi natomiast art. 35 ust. 4, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W ocenie składu orzekającego, kontrolując decyzję organu I instancji organ odwoławczy miał na uwadze przywołany stan prawny i w efekcie prawidłowo (z uwzględnieniem stanu faktycznego sprawy) stwierdził, że w niniejszej sprawie nie wykazano aby doszło do naruszenia przepisów prawa.

Inwestorka załączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczące działki inwestycyjnej, pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Wbrew twierdzeniom skargi, projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...], zatwierdzonego uchwałą Rady [...] z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...].

I tak, działka inwestycyjna nr [...] z obrębu [...] położona jest na terenie oznaczonym MN 14 - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Przeznaczenie tego terenu sprecyzowano w § 27 ust. 1, wskazując w pkt 1, że podstawowe przeznaczenie to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna – obejmująca tereny działek, na których znajdują się i mogą być realizowane budynki mieszkalne jednorodzinne oraz dojścia, podjazdy, podwórza, budynki gospodarcze i garaże wraz z ogrodami przydomowymi i zewnętrznymi urządzeniami infrastruktury technicznej, a także dopuszczone towarzyszące usługi. W pkt 2 ust. 1 tego przepisu określono zaś przeznaczenie dopuszczalne.

Z kolei, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego zapisano § 27 ust. 2 planu pkt 1-14. W pkt 6) przewidziano możliwość sytuowania zabudowy tylko w układzie wolnostojącym i bliźniaczym, w pkt 10) wskazano zaś, że warunki zabudowy bezpośrednio przy granicy wynikają z § 9 ust. 3 tego planu. Zgodnie z tym ostatnim przepisem: "Ustala się następujące warunki zabudowy bezpośrednio przy granicy działki:

1) ustala się obowiązek sytuowania nowo wznoszonego budynku w układzie bliźniaczym, tzn. przybudowania go do budynku na działce sąsiedniej:

a) w sytuacji, gdy przy bocznej granicy działki, na której ma być realizowana nowa lub odtwarzana zabudowa, znajduje się już budynek mieszkalny lub usługowy sąsiada, z tym że od wymagania tego można odstąpić, jeśli obie działki mają szerokość większą niż 18 m każda, a ponadto budynek sąsiada jest drewniany lub jednotraktowy,

b) jeśli działka pod zabudowę ma szerokość mniejszą niż 15 m;

2) nie dopuszcza się budowy budynków mieszkalnych jednotraktowych przylegających dłuższym bokiem do bocznej lub tylnej granicy działki; 3) (...).

Z materiału dokumentacyjnego jednoznacznie wynika, że zarówno działka inwestycyjna nr ew. [...] jak i przylegająca bezpośrednio do niej działka skarżącej nr ew. [...] nie są obecnie zabudowane. Działka inwestycyjna ma szerokość 12,64 m. Projekt przewiduje wybudowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego, parterowego, z poddaszem użytkowym, niepodpiwniczonego, dwutraktatowego, który posiada trzy osie konstrukcyjne równoległe do dłuższego boku (przylegające do granicy działki). Budynek (ze względu na szerokość działki) usytuowano w ostrej granicy. Powyższe wynika z projektu zagospodarowania działki - część opisowa str. 4 projektu.

Tym samym, w ocenie Sądu, przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z planem miejscowym. W § 9 ust. 3 pkt 2) zakazano bowiem budowy jedynie budynków mieszkalnych jednotraktowych przylegających dłuższym bokiem do bocznej lub tylnej granicy działki. Prawidłowo stwierdził Wojewoda, że z przepisu § 9 ust. 3 planu nie wynika zakaz wznoszenia budynków (jak inwestorki) w ostrej granicy - w sytuacji gdy działka sąsiednia jest niezabudowana.

Należy także, wbrew zarzutom skargi, podzielić ocenę Wojewody w zakresie zgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przy czym, sprawdzenie zgodności z przepisami w tym techniczno-budowlanymi zostało ograniczone tylko do projektu zagospodarowania działki. I tak, projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Według tego przepisu dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej. Działka inwestycyjna posiada szerokość 12,64 m.

Ponadto, projekt nie narusza: § 13 rozporządzenia (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi; § 18 i § 19 (zapewnienie miejsc postojowych i odległość od okien i granicy działki) § 60 ust. 1 (nasłonecznienie pokoi mieszkalnych). Inwestycja nie ogranicza możliwości zagospodarowania działek sąsiednich, jak również nie pozbawia powyższych nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów.

Słusznie Wojewoda wskazał, że inwestorka załączyła wymagane przepisami cztery egzemplarze projektu budowlanego (stosownie skorygowane), aktualne zaświadczenia projektantów wraz z dokumentami potwierdzającymi ich uprawnienia budowlane. W ocenie Sądu, projekt budowlany zaakceptowany przez organy, jest kompletny, zawiera wszystkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie i spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Sąd nie podzielił także naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze.

Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, jeżeli zostanie wykazane, że uchybienie to uniemożliwiło stronie dokonanie konkretnych czynności. Przy czym, to na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa ciężar wykazania związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Z akt sprawy wynika, że zawiadomienie o zakończeniu postępowania w sprawie pełnomocnik skarżącej odebrał w dniu [...] października 2018 r. W dniu [...] października 2018 r. dokonał przeglądu akt sprawy a w dniu [...] października 2018 r. wpłynęło do Wojewody stanowisko skarżącej w sprawie - czyli przed wydaniem decyzji Wojewody nr [...], którą nadano w placówce pocztowej w dniu [...] listopada 2018 r. Pomimo błędu w dacie decyzji organu odwoławczego (jest [...] października 2018 r., powinno być [...] listopada 2018 r.) nie sprostowanej stosownym postanowieniem organu nie można przyjąć jak twierdzi skarżąca (mając na względzie kolejność czynności procesowych Wojewody), że wydanie tej decyzji nastąpiło w dacie [...] października 2018 r.

Wbrew stanowisku skargi, zdaniem Sądu, nie zaszły także podstawy do zawieszenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Na konstrukcję zagadnienia wstępnego składają się cztery istotne elementy: zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu; wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji oraz istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Oznacza to, że od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści. Istota kwestii prejudycjalnej wyraża się więc w tym, że brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, to jest zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zaistniała albowiem wynik postępowania w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki decyzji Prezydenta z [...] maja 2018 r. nie uniemożliwił Wojewodzie wydanie decyzji administracyjnej w postępowaniu odwoławczym.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa wskazanych w skardze, a sprawa została dostatecznie wyjaśniona, czemu organ odwoławczy dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.