Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 733/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1,  art. 151,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156 par. 1 pkt 2,  art. 6,  art. 16,  art. 8,  art. 77,  art. 107
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędziowie: Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędzia WSA Maria Mysiak ( spr.) Protokolant Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 października 2013 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. oddala skargę


UZASADNIENIE

Burmistrz decyzją z dnia [...], Nr [...], na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), ustalił Spółce A. warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej Spółki A. nr [...], na działce położonej przy

ul. [...] w [...] (działka nr [...] z obrębu nr [...]).

Pismem z dnia [...] S.J. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji - na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., zarzucając naruszenie:

• art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu w związku

z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez pominiecie faktu, iż energia anten sektorowych na poszczególnych azymutach podlega zsumowaniu również pomiędzy samymi azymutami, nie podania mocy anten radioliniowych braku uwzględnienia zjawiska odbić oraz wskazania błędu metody obliczeniowej;

• art. 8 w związku z art. 107 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a. w nawiązaniu do art. 2 oraz 79 ust. 1 Konstytucji RP w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez pominięcie faktu,

iż panel antenowy na poszczególnych azymutach składający się z kilkunastu anten ma wspólne EIRP dla pojedynczego panelu, które również w drugim panelu zsumują się nie są analizowane łącznie i tym samym zespół kilkudziesięciu anten (nie paneli) skierowanych na ten sam azymut posiada oddzielne wiązki promieniowania, co jest sprzeczne z prawami fizyki albowiem energia wszystkich anten się nałożyła, tworząc w istocie jedną;

• art. 8, 77 § 1 art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez nie wyjaśnienie istoty kwalifikacji z uwagi na brak wskazania jej metody, wyjaśnienia, dlaczego organ przyjął, iż przedmiotem badania jest narysowana linia przez inwestora, a nie konkretna wartość pola elektromagnetycznego (rozdzielono EIRP anten), czy wiązka główna ma stałą szerokość i ile ona wynosi, w jakim miejscu jej narysowana została linia;

• art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez pominięcie faktu, iż inwestycja wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze

decyzją Nr [...] z dnia [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza.

W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium stwierdziło, że podniesione przez wnioskującego wadliwości sporządzonej oceny analizy przedsięwzięcia nie mogą stanowić podstawy stwierdzenia nieważności, lecz pozostają przesłanką nadaną

w trybie wznowienia postępowania. W postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organ nie ocenia nowych dowodów przedłożonych przez stronę lub ponowną ocenę w tym postępowaniu dowodów już istniejących.

Kolegium nie dostrzegło też naruszenia postanowień art. 107 § 1

oraz 107 § 3 K.p.a. w nawiązaniu do art. 2 oraz 79 ust. 1 Konstytucji RP w związku

z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Kwestia natomiast zarzutu ewentualnego naruszenia art. 8 i 77 § 1 K.p.a. jest konsekwencją odmiennej oceny przez wnioskodawcę zgromadzonego

w sprawie materiału dowodowego w tym w szczególności analizy przedsięwzięcia budowy stacji bazowej Spółki A. nr [...].

Ustosunkowując się do zarzutu konieczności uzyskania decyzji

o uwarunkowaniach środowiskowych Kolegium wskazało, że postanowieniem z dnia [...] RDOŚ stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji (pismo RDOŚ

karta nr [...] akt).

S.J. pismem z dnia [...] wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, powtarzając zarzuty zgłoszone we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza.

Rozpatrując powyższy wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze

decyzją z dnia [...] znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 158, art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymało w mocy swą decyzję z dnia [...], znak [...].

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, Kolegium na wstępie poczyniło uwagi

o charakterze ogólnym wskazując, że stwierdzenie nieważności decyzji stanowi wyjątek od kodeksowej zasady trwałości decyzji administracyjnych, wyrażonej

w art. 16 K.p.a. Przedmiotem takiego postępowania jest wyłącznie ustalenie czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi jest dotknięta którąkolwiek

z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Nie rozpoznaje się wówczas sprawy w jej całokształcie, nie orzeka co do istoty sprawy w jej podstawowym przedmiocie, ponieważ postępowanie nadzwyczajne nie stanowi kontynuacji postępowania zwykłego, ale rodzaj sprawowanego nad nim nadzoru. W postępowaniu nieważnościowym organ orzeka wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, nie jest natomiast władny rozstrzygnąć o jakichkolwiek innych kwestiach dotyczących istoty sprawy (por. B. Adamiak, J. Borkowski KPA Komentarz wyd. C.H. Beck 2009 r. s.280 in).

Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało,

że skład rozpatrujący ponownie sprawę podziela stanowisko tego organu zawarte

w decyzji z dnia [...], iż żaden z przepisów wskazany we wniosku

o stwierdzenie nieważności nie został naruszony w sposób odpowiadający przesłance rażącego naruszenia prawa.

Kolegium podało, że z dokumentacji dołączonej do wniosku (Identyfikacja przedsięwzięcia sporządzona przez M.S.) wynika, iż planowane zamierzenie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziały w na środowisko. Wyjaśniło przy tym, że w przypadku stacji bazowych telefonii komórkowych kwalifikacji do wymienionych inwestycji dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. (co zostało przywołane w powyższej dokumentacji dołączonej do wniosku), tj. o równoważną moc promieniowania izotopowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Środek elektryczny anteny to miejsce będące środkiem układu współrzędnych, względem którego wyznaczono charakterystykę promieniowania anteny, a odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego to odcinek prostej, którą wyznacza się w osi wiązki promieniowania anteny, czyli wiązki zawierającej kierunek maksymalnego promieniowania. Przy wyznaczaniu odległości miejsc dostępnych dla ludności uwzględnić należy zarówno kierunek (azymut) wiązki promieniowania anteny, jak i jej pochylenie. Przy dokonaniu kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych istotą jest zatem identyfikacja czy w odległościach wskazanymi przepisami rozporządzenia z dnia

9 listopada 2010 r., w linii prowadzonej w wiązce promieniowania występują miejsca dostępne dla ludności. Wartością służącą kwalifikacji przedsięwzięcia jest równoważna moc promieniowania izotopowego, wyznaczona dla pojedynczej konkretnej anteny, a nie natężenie pola elektromagnetycznego, kształtowane

w otoczeniu anteny (patrz: odp. podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska na interpelację nr 23966 dostępna w Internecie).

Kolegium wyjaśniło również, że jeżeli inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bo nie spełnia minimalnych parametrów takiej kwalifikacji wynikających z § 3 ust. 1 rozporządzenia, to nie istnieje obowiązek wydawania postanowienia o braku sporządzenia raportu

i dokonania analizy, inwestycje takie nie wymagają również uzyskania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach. Zarzut zatem rażącego naruszenia prawa poprzez brak określenia w przedmiotowej decyzji parametrów takich jak moc anten, emisji pola elektromagnetycznego, czy też pominięcia faktu, iż energia anten sektorowych podlega zsumowaniu jest nieuzasadniony, bowiem dane te zostały zawarte w dokumentacji do wniosku i stanowiły podstawę do ustalenia w decyzji

pkt 3.2, że "inwestycja nie zalicza się do mogących znacząco wpływać na środowisko".

Organ odwoławczy zauważył również, że jak wynika z art. 54 ustawy planistycznej, decyzja lokalizacyjna powinna określać jedynie rodzaj inwestycji

i wymagania wynikające z przepisów odrębnych. Brak jest zatem podstaw do zamieszczania w niej innych elementów niewymagalnych prawem.

S.J. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie:

• art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a. w związku z art. 6, 8 K.p.a. w powiązaniu z art. 2 oraz

art. 7 Konstytucji RP poprzez ponownego merytoryczne rozpatrywania sprawy

w sytuacji, w której organ miał ocenić czy decyzja spełnia wymogi art. 107 § 1

w związku z art. 107 § 3 K.p.a.,

• art. 6 K.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP poprzez stwierdzenie, iż

postanowieniem z dnia [...] RDOŚ stwierdził brak

konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla

przedmiotowej inwestycji (pismo RDOŚ karta nr [...] akt) w sytuacji, w której organ nie ma takich uprawnień a ponadto nie mógł wypowiadać się, co do kwalifikacji inwestycji w świetle rozporządzenia z dnia 9.11.2010 r. ponad pół roku przed jego wejściem w życie.

• art. 6 K.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP w powiązaniu, poprzez przyjęcie,

iż organ wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji dokonuje kwalifikacji inwestycji do mogących znacząco oddziaływać na środowisko bez wskazania podstawy prawnej. Ponadto zupełne pominięcie faktu, iż organ nie może wydać postanowienia o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, o którym mowa w art. 63 ust 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r.

o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa

w ochronie środowiska.

• art. 2 w związku z art. 79 ust 1 Konstytucji w powiązaniu z art. 8, 77 § 1,107 § 1, 107 § 3 K.p.a. poprzez stwierdzenie, że nie podanie konkretnej jednostki prawnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) nie stanowi rażącego naruszenia prawa, mimo że uniemożliwia to złożenie w późniejszym czasie skargi konstytucyjnej albowiem jej przedmiotem może być objęta tylko konkretna jednostka prawna. Ponadto brak podania metody kwalifikacyjnej, określenia, jak wyznaczono osie głównych wiązek promieniowania, czy faktycznie stanowią one środek wiązki, brak podania czy analizowano linię lub też konkretną wartość pola elektromagnetycznego. Powyższe braki również nie pozwolą Trybunałowi Konstytucyjnemu na zrozumienie podstaw, którymi kierowały się organy wydając decyzję i kwalifikując inwestycje;

• art. 63 ust 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska w związku z § 3 ust 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) poprzez nie uwzględnienie faktu,

iż organ w decyzji objętej wnioskiem go nawet nie badał;

• art. 52 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowanie terenu w związku

z art. 63 ust 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez pominięcie faktu, iż energia anten sektorowych na poszczególnych azymutach podlega zsumowaniu jak i również pomiędzy samymi azymutami, nie podania mocy anten radioliniowych a co najważniejsze brak uwzględnienia zjawiska odbić oraz wskazania błędu metody obliczeniowej. Bezpodstawne przyjęcie, iż moc anten na obiekcie nie będzie podlegała superpozycji bez wskazania, jakie nowe dowody naukowe pozwalają na uznanie, iż można rozdzielić skutecznie energię anten tym bardziej, iż aktualny Minister Środowiska potwierdza istnienie tego zjawiska

i wskazuje na konieczność sumowania mocy, podawania błędu metody obliczeniowej oraz uwzględnienia zjawiska odbić w terenie,

• art. 54 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu poprzez stwierdzenie, iż decyzja nie musi zawierać konkretnych typów anten, ich mocy oraz azymutów albowiem ustawodawca wskazał, że takie dane musi zawierać wniosek o wydanie takiej decyzji, który wiąże organ architektoniczno-budowlany bez wskazania podstawy prawnej do przyjęcia takiego stanowiska za prawidłowe. Zdaniem skarżącego tylko decyzja ma moc wiążącą i to ona winna zawierać konkretne parametry techniczne.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu skargi zarzucił, że organ nie dokonał oceny wydanej decyzji orzekając w trybie nadzwyczajnym, lecz spróbował ponownie rozpatrzyć merytorycznie sprawę. Podkreślił, iż postępowanie nieważnościowe polega na dokonaniu oceny decyzji objętej wnioskiem poprzez zbadanie czy organ prawidłowo dokonał subsumcji do konkretnej normy prawnej sporządzono prawidłowe uzasadnienie.

Następnie zarzucił, że decyzja lokalizacyjna nie zawiera konkretnych anten, ich mocy, azymutów, co w istocie powoduje, że nie wiadomo, o jakie przedsięwzięcie chodzi. Ponadto w decyzji Burmistrza Miasta wskazuje się tylko,

że inwestycja nie jest zaliczona do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które bez konkretnej jednostki prawnej nie ma żadnego znaczenia. W takiej sytuacji, zdaniem skarżącego, adwokat nie ma możliwości złożenia w późniejszym czasie skargi konstytucyjnej, jeżeli nie zna konkretnej jednostki, którą organ stosował tym bardziej, iż sąd kontroluje konkretną jednostkę prawną a nie cały normatyw. Ponadto skarżący podniósł, że organ znowu powołuje się na stanowisko, RDOŚ

z Szczecina sporządzone pół roku wcześniej niż weszło rozporządzenie.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej "P.p.s.a."), Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia, czy zaskarżony akt administracyjny nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 tejże ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzona przez Sąd ocena legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, według przedstawionego wyżej kryterium ustawowego, doprowadziła Sąd do wniosku, że odpowiada ono prawu, zaś skarga nie jest zasadna.

W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z decyzją wydaną w trybie nadzwyczajnym środków zaskarżenia, tj. stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej "K.p.a."). Zgodnie z tym przepisem, przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji jest jej wydanie bez podstawy prawnej lub też z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie, skarżący upatruje podstawy swego żądania w drugim elemencie ww. przepisu. Należy zauważyć, że zwrot "rażące naruszenie prawa" jest pojęciem nieostrym, a jego znaczenie winno być rozważone w każdym indywidualnie badanym przypadku w toku wykładni prawa. W odniesieniu do powyższej instytucji w literaturze i orzecznictwie wypracowane zostały poglądy, odnoszące się w takiej sytuacji do stanu prawnego sprawy załatwionej wydaną decyzją, upatrujące rażące naruszenie prawa, w kontekście zastosowania przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim zrozumieniu. Oczywistość naruszenia prawa polega tu na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia

a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się także uwagę na zagadnienie rażącego naruszenia prawa, oceniane przez pryzmat skutków społeczno - gospodarczych, których nie można zaakceptować z punktu widzenia wymagań praworządności, które należy chronić kosztem trwałości decyzji (por. wyroki NSA dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04, opubl w Lex nr 165717; z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt

II OSK 2525/10, opubl. w Lex nr 1145613).

W teorii wadliwości decyzji administracyjnej wskazuje się także na potrzebę uwzględnienia możliwości pogodzenia ze sobą interesu ogólnego zbiorowego – społecznego i interesu jednostkowego (indywidualnego), z wymaganiami stawianymi przez zasadę praworządności, określoną w art. 6 K.p.a. i przez zasadę trwałości decyzji administracyjnej wynikającą z art. 16 K.p.a. (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wyd. CH Beck, Warszawa 2011, s. 632 – 636).

W przedmiotowej sprawie, wywołanej wnioskiem skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., ocenie organów poddana została, wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej "ustawa"), decyzja Burmistrza z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – budowa stacji bazowej Spółki A. nr [...], na działce położonej przy ul. [...] (działka nr [...] z obrębu nr [...]). Przedmiotem badania i oceny Sądu w zakresie zaskarżonej decyzji jest więc istnienie przesłanki z art. 156 § 1 K.p.a. Treść tego przepisu zakreśla ramy postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, które nie zastępuje postępowania odwoławczego i kieruje się zupełnie innymi zasadami.

Wskazać również należy, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji jest najdalej idącym spośród nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Stanowi ona wyjątek od określonej w art. 16 K.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznych. Z tych względów przepis ten musi być interpretowany ściśle.

W art. 156 § 1 K.p.a. zostały enumeratywnie wskazane wszystkie możliwe przesłanki dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Jedną z nich jest wymienione w pkt 2 tego przepisu rażące naruszenie prawa. Jednakże nie każde, nawet oczywiste naruszenie prawa, może być uznane za rażące.

Rozstrzygające dla uznania naruszenia prawa za rażące, jest to, że rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, iż decyzja nie może zostać zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organ praworządnego państwa. Taka sytuacja

w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi.

Analiza postępowania i treść wydanej w jego efekcie decyzji Burmistrza z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, której dotyczył wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności, nie wskazują, żeby w sprawie niniejszej istniały podstawy do uwzględnienia tego wniosku. Organ w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia szczegółowo i trafnie odniósł się do podnoszonych przez skarżącego podstaw unieważnienia decyzji lokalizacyjnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji bardzo wnikliwie przeanalizowało postawione przez skarżącego zarzuty. Okazały się one całkowicie chybione, co szczegółowo wykazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Prawidłowo organ odwoławczy przyjął, że organ orzekający rozpatrując wniosek w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje oceny tego wniosku również pod kątem rodzaju inwestycji objętej wnioskiem w kontekście przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213,

poz. 1397), tj. kwalifikacji planowanej inwestycji pod kątem oddziaływania na środowisko. Oceny takiej organ dokonuje samodzielnie na podstawie opisu przedsięwzięcia i jeżeli uzna, że inwestycja nie należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływa na środowisko, to nie ma obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Burmistrz takiej oceny dokonał i uznał, że objęta wnioskiem stacja bazowej Spółki A. nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko, co znalazło odzwierciedlenie w treści decyzji z dnia [...]. Wbrew twierdzeniu skarżącego nie można zarzucić Burmistrzowi, że nieprawidłowo zakwalifikował inwestycję.

Prawidłowo też organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisem art. 54 ustawy w decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego określa się rodzaj inwestycji, natomiast przepis ten, ani żaden inny, nie stawia wymogu szczegółowego określenia parametrów technicznych przedsięwzięcia.

W tak przyjętych przez Sąd ustaleniach, stanowisko Kolegium o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia

[...] spełnia postulat pogodzenia ze sobą interesu ogólnego zbiorowego – społecznego oraz interesu jednostkowego (indywidualnego), jak również wymagań stawianych przez zasadę praworządności (art. 6 K.p.a.) i przez zasadę trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 K.p.a.).

Odnosząc się do zarzutów skargi należy wyjaśnić, że wbrew twierdzeniu skarżącego organ odwoławczy nie rozpatrzył ponownie merytorycznie sprawy lokalizacji inwestycji celu publicznego, lecz w postępowaniu nadzwyczajnym dokonał kontroli decyzji Burmistrza pod kątem rażącego naruszenia prawa. Odniesienie się do przepisów prawa materialnego, naruszenie których skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji, nie może być utożsamianie z ponownym rozpatrzeniem sprawy. Bez takiego odniesienia organ odwoławczy nie mógłby stwierdzić czy doszło do rażącego naruszenia prawa, czy też nie. Nie można zatem zarzucić Kolegium naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a. w związku z art. 6, 8 K.p.a.

w powiązaniu z art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP.

Sąd nie dopatrzył się również naruszania przez organ odwoławczy pozostałych przepisów K.p.a. wskazywanych przez skarżącego, w szczególności

art. 6, 8, 77 i 107 K.p.a. Organ działał na podstawie i granicach przepisów prawa, dysponował wystarczającym materiałem dowodowym, tj. kwestionowaną decyzją oraz aktami sprawy ją poprzedzającymi, w uzasadnieniu decyzji ustosunkował się szczegółowo do wszystkich zarzucanych przez skarżącego naruszeń prawa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie naruszyło również przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska skoro, ze względu na rodzaj inwestycji, ustawa ta nie była podstawą wydania zaskarżonej decyzji, ani decyzji kontrolowanej w postępowaniu nadzwyczajnym.

W tych okolicznościach, stosownie do art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł

o oddaleniu skargi.