Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 172/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-03-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 14 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. D. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania czynności i robót budowlanych celem doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – po rozpatrzeniu odwołania P. D. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] r. nr [...], którym nałożono na P. D. obowiązek wykonania do dnia 30 kwietnia 2013 r. czynności i robót budowlanych związanych z przewodami kominowymi i piecem oraz wentylacją w lokalu mieszkalnym nr 3 w budynku przy ul. S. [...] we W..

P. D. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawarł w niej również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że wniosek kieruje do organu administracji, a w razie jego nieuwzględnienia wnosi o rozpoznanie wniosku przez Sąd. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Na uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podano, że z powodu istotnego naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego konieczne będzie uchylenie decyzji administracyjnych obu instancji. Zdaniem autora skargi wykonanie nałożonych na skarżącego obowiązków doprowadzi do trudnych do odwrócenia skutków. Wskazano, że wykonanie nakazanych robót budowlanych ma dotyczyć części wspólnych budynku, a skarżący nie będzie mógł ich wykonać, ponieważ nie ma tytułu prawnego do części wspólnych budynku. Nadto skarżący nie dysponuje w obecnej chwili kwotą około 10.000 zł, a na tyle skarżący szacuje koszt wykonania prac. Podkreślono, że wykonanie nakazanych robót będzie uciążliwe dla pozostałych lokatorów budynku ze względu na hałas.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 136/09, opubl.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zatem przyjąć, że przywołany przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. ustanawia dwie przesłanki, które dają możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego do sądu administracyjnego postanowienia: pierwszą z nich jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a drugą niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba też zauważyć, że wstrzymanie wykonalności aktu przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie wykonania aktu przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 – opubl.: CBOSA).

W rozpoznawanej obecnie sprawie Sąd doszedł do przekonania, że w skardze zawierającej wniosek nie wykazano, jakie szkody może ponieść skarżący, czy też inne osoby, na skutek wydania zaskarżonego postanowienia, a co za tym idzie nie wykazano, czy szkody owe mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Samo przywołanie okoliczności, że skarżący w chwili obecnej nie dysponuje kwotą 10.000 zł (przy niewskazaniu skąd pochodzi taki szacunkowy koszt robót) nie może być uznane za dostateczne uprawdopodobnienie tego, że poniesienie kosztów nakazanych prac będzie dla skarżącego wiązać się z doznaniem znacznej szkody. Nie wykazano bowiem w wiarygodny sposób, jakie są przewidywane koszty robót, a także jakie dochody osiąga skarżący wraz z małżonką i jakimi środkami finansowymi inwestor dysponuje. Nie wykazano także, iż poniesienie wydatków na pokrycie kosztów robót budowlanych byłoby dla skarżącego szkodą.

Należy również pamiętać, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. GZ 138/04, opubl.: CBOSA). W niniejszej sprawie we wniosku szkody takiej nie wskazano. Nadto nie wskazano również, jakie trudne do odwrócenia skutki niesie ze sobą wykonanie zaskarżonej decyzji. Nie zasługiwał bowiem na aprobatę Sądu pogląd skarżącego, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do nieodwracalnych skutków. Skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji będzie wykonanie określonych robót budowlanych i poniesienie ich kosztów. Zdaniem Sądu skutki te nie mają charakteru nieodwracalnego, ponieważ w razie stwierdzenia, że to nie skarżący powinien być adresatem nałożonych obowiązków, będzie on mógł domagać się zwrotu poniesionych nakładów od osoby, która winna była te czynności wykonać. Nie jest oczywiście również zasadny argument o uciążliwości robót budowlanych w postaci hałasu, albowiem tego typu zagadnienie nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie podejmowane w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a.

Na marginesie trzeba wskazać, że wszelkie zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji będą podlegały ocenie Sądu na etapie merytorycznego rozpoznania skargi, jednak na obecnym etapie – wobec niewykazania przez skarżącego, jakie szkody miałby ponieść na skutek wydania decyzji DWINB we W. – Sąd nie znalazł podstaw, aby uwzględnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie wskazanych wyżej przepisów prawa oraz na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.