Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 243/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędziowie Jan Grabowski NSA Jan Kacprzak Protokolant Jakub Janicki po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych P. z siedzibą w C., P.P.-H. "P." R. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1152/05 w sprawie ze skargi P. z siedzibą w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 maja 2000 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargi kasacyjne


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zaskarżonym skargami kasacyjnymi wyrokiem, uchylił decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 maja 2000 r., oddalającą wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego słowno – graficznego KUCHAREK nr 111073, zarejestrowanego na rzecz R.L., P.P.-H. P. z siedzibą w J.

W uzasadnieniu wyroku Sąd opisał wpierw przebieg postępowania spornego zainicjowanego wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku słowno- graficznego "Kucharek" wniesionym na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.) zwanej dalej ustawą o znakach towarowych, przez firmę P.P.I. (zwana dalej P.). Następnie wskazał, że kontrolowane rozstrzygnięcie nie narusza art. 9 ust. 1 pkt 2 oraz art. 8 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych. Porównując znak słowno-graficzny Kucharek zarejestrowany na rzecz R.L. ze znakami towarowymi zarejestrowanymi na rzecz skarżącej o nr R-53135 (znak słowny – Vegeta) nr 53615 (znak graficzny – wizerunek kucharza), Sąd uznał, że znaki R-53135 i R-111073 są ewidentnie odmienne zarówno wizualnie, jak i fonetycznie a sam fakt jednorodzajowości towarów nie stanowi podstawy do stwierdzenia, że przy rejestracji nastąpiło naruszenie art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych. Z kolei porównanie znaku graficznego nr 53615 i znaku słowno- graficznego KUCHAREK według Sądu I instancji, wykazuje także na brak elementu podobieństwa, o którym stanowi przywołany art. 9 ust. 1 pkt 1 . Analizując przede wszystkim zbieżny element – postać kucharza - Sąd wskazał na takie różnice jak: inne ujęcie kucharza, zbliżenie jedynie głowy i dłoni oraz palców w charakterystycznym geście wobec pokazanej górnej części postaci kucharza z naręczem warzyw, przy czym znak nr R 53615 wykonany jest jako rysunek czarno - biały, podczas, gdy znak nr R 111073 jest barwną fotografią o bogatej kolorystyce. Ponadto, dla takiego rodzaju towarów, jakim są przyprawy sama postać kucharza jest elementem typowym, bo kojarzonym z osobą kucharza, który tych potraw używa.

Motywując bezzasadność zarzutu skargi dotyczącego, art. 8 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych, Sąd podał, że organ administracji publicznej rozpatrzył sprawę zgodnie z podstawami zakreślonymi we wniosku o unieważnienie kwestionowanego znaku towarowego. Zarzut naruszenie art. 8 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych pojawił się dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Trudno zatem zarzucić organowi, iż ex officio nie rozpatrzył sprawy w trybie spornym opierając się na niewskazanym przez stronę przepisie art. 8 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych. Nie oznacza to oczywiście, iż w toku ponownego postępowania organ nie będzie zobowiązany rozpatrzyć sprawy również w kontekście zarzutu naruszenia art. 8 pkt 1 i 2 przywołanej ustawy.

Pomimo dostrzeżonej niezasadności zarzutów strony skarżącej dotyczących art. 9 ust. 1 pkt 1 i art. 8 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych, Sąd uznał jednak, iż Urząd Patentowy RP odmawiając unieważnienia przedmiotowego prawa z rejestracji udzielonego na znak towarowy KUCHAREK nr R-111073, dopuścił się - mogących mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy - naruszeń przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Naruszenie to polegało na obrazie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i stosowanego przez nie prawa, przez niewyjaśnienie przez organ w sposób wszechstronny istotnych okoliczności sprawy, w tym bezzasadne niedopuszczenie w toku postępowania spornego wniosków dowodowych na okoliczność powszechnej znajomości znaku towarowego VEGETA w niebieskim opakowaniu, co w konsekwencji mogło w istotny sposób wpłynąć na nieprawidłowe zastosowanie w sprawie normy prawa materialnego wyrażonej w art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o znakach towarowych. W ocenie Sądu, Urząd Patentowy nieprawidłowo oddalił wniosek o odroczenie rozprawy w celu przeprowadzenia dowodów z badań ankietowych na okoliczność udziału w rynku opakowań skarżącej spółki w kolorze niebieskim, która to okoliczność miała kluczowe znaczenie dla oceny powszechnej znajomości znaku towarowego VEGETA w niebieskim opakowaniu, co stanowi przesłankę ochrony z art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o znakach towarowych. Z akt sprawy wynika, iż Urząd Patentowy RP błędnie przyjął że badania, na które powoływała się w toku postępowania spornego strona skarżąca, dotyczyły stanu na dzień wydania decyzji, podczas gdy w rzeczywistości pełnomocnik skarżącej spółki zamierzał przedstawić raporty w przedmiocie znajomości przyprawy VEGETA w spornym opakowaniu, wykonane w połowie lat 90-tych, tj. w czasie, gdy nastąpiło zgłoszenie kwestionowanego znaku towarowego KUCHAREK R-111073. Niezasadne jest stanowisko organu, jakoby na odmowę przyznania przez Urząd Patentowy RP ochrony z art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o znakach towarowych mógł wpłynąć fakt, iż skarżący nie sprecyzował postaci znaku, która jego zdaniem jest powszechnie znaną. Niewątpliwie zaniechanie przez organ administracji publicznej podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość decyzji. Przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia kwestii podnoszonych przez stronę skarżącą w zakresie powszechności znaku towarowego w postaci opakowania przyprawy VEGETA z niebieskim tłem. Urząd Patentowy RP uniemożliwił sądowi administracyjnemu przeprowadzenie prawidłowej i pełnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji z dnia 9 maja 2000 r. pod kątem przesłanek wskazanych w art. 9 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy.

Zdaniem Sądu - należy przyjąć, iż Urząd Patentowy RP w toku ponownego rozpatrywania sprawy, o ile dojdzie do przekonania, że skarżąca spółka może wywodzić swoją ochronę z powszechnej znajomości znaku towarowego w postaci niebieskiego opakowania przyprawy VEGETA, powinien rozważyć, jaki jest stopień uwagi przy zakupie przypraw i jaka jest specyfika obrotu takimi produktami, a także zobowiązany będzie rozważyć, jak na ryzyko wprowadzenia w błąd może wpłynąć zdolność odróżniająca (siła oddziaływania) przeciwstawionego znaku w stosunku do spornego znaku towarowego R-111073, przy tak ukształtowanym w orzecznictwie wspólnotowym modelu przeciętnego odbiorcy.

Skargi kasacyjne od tego wyroku wnieśli – P.P.I. z siedzibą w K. oraz R.L. P.P.-H. "P." z siedzibą w J.

P.P.I. zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych przez uznanie, że znak towarowy nr R-111073 nie jest podobny do znaku towarowego, nr R-53615 w taki sposób, że może wprowadzić w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów

- art. 134 § 2 w zw. z art 153 i art. 170 p.p.s.a. przez dokonanie błędnej oceny kwestii merytorycznej, czym związał organy orzekające przy ponownym rozpatrywaniu sprawy uznając, że znak towarowy nr R- 111073 nie jest podobny do znaku towarowego nr R-53615, w taki sposób, że może wprowadzić w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zaniechanie wyjaśnienia, na jakiej podstawie WSA dokonał ustaleń co do kwestii merytorycznych (podobieństwa znaków) w sytuacji, gdy WSA stwierdził naruszenie przez Urząd Patentowy RP przepisów postępowania w zakresie postępowania dowodowego i na tej podstawie uchylił przedmiotową decyzję.

Podnosząc te zarzutu strona skarżąca wniosła o utrzymanie w mocy sentencji wyroku i zmianę zaskarżonego wyroku w części uzasadnienia, dotyczącej uznania znaku towarowego R-111073 za niepodobny do znaku R-53615, w ten sposób, że ta cześć rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostanie pominięta, zgodnie z art. 188 § 1 p.p.s.a., a ewentualnie, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do orzeczenia co do meritum sprawy postulowała uchylenie zaskarżonego wyroku w części uzasadnienia, dotyczącej uznania, znaku towarowego R-111073 za niepodobny do znaku R-53615, bądź alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości ze względu na stwierdzenie w uzasadnieniu dotyczące uznania znaku towarowego R-111073 za niepodobny do znaku R-53615 i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez sąd I instancji oraz zasądzenie kosztów procesowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.

Natomiast R.L. wyrokowi zarzucił naruszenie:

- art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a., przez to, że Sąd bezpodstawnie zarzucił Urzędowi Patentowemu RP naruszenie reguł postępowania (art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a.) przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie, w szczególności przez nieuwzględnienie wniosku P.P.I. d.d. o odroczenie rozprawy, zmierzającego do wykazania powszechnej znajomości przeciwstawionego przez nią znaku,

- art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. przez nieprzeprowadzenie dowodu, z prawomocnych wyroków Sądu Okręgowego w G. oraz Sądu Apelacyjnego w K., w których Sądy te ustaliły, że pomiędzy przedmiotowym znakiem, a przeciwstawianym znakiem, w ocenie uczestnika postępowania powszechnie znanym, nie zachodzi podobieństwo, które mogłoby wprowadzić klientów w błąd:

- art. 141 § 4 p.p.s.a. - przez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyczyn oddalenia wniosków dowodowych z dokumentów przedstawionych przez skarżącą oraz powodów, dla których Sąd pominął istotne okoliczności wynikające z tych dokumentów

Ta strona skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.

W pismach procesowych strony skarżące zajęły stanowisko w zakresie skargi kasacyjnej strony przeciwnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

I

Granice postępowania kasacyjnego wyznaczają podstawy skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię to mylne zrekonstruowanie normy prawnej zawartej w określonym przepisie a naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd polegający na mylnym przyjęciu lub błędnym zanegowaniu związku, jaki zachodzi pomiędzy ustalonymi w postępowaniu administracyjnym faktami a przepisem prawnym. Również druga z ustawowych podstaw skargi kasacyjnej może przybierać formę bądź błędnej wykładni przepisu postępowania bądź też jego niewłaściwego zastosowania, przy czym w sytuacji posłużenia się tą podstawą strona skarżąca zobligowana jest do wskazania potencjalnego związku przyczynowego pomiędzy wytkniętym uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. Zważyć bowiem trzeba, że tylko takie uchybienie przepisom postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Regułą wypracowaną przez orzecznictwo jest to, że wówczas, gdy skarga kasacyjna zasadza się na obydwu ustawowych podstawach rozważeniu wpierw podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Dodać jeszcze należy, że stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać m.in. wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przepis ten przewiduje zatem jedynie możliwość uchylenia lub zmiany orzeczenia. Natomiast żadne z przepisów zawartych w p.p.s.a. nie daje podstaw do zaskarżenia wyłącznie uzasadnienia orzeczenia lub jego części (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2006 r. sygn. akt I FSK 750/05 publ. ONSAiWSA 2006/5/126).

II

Rozpoznając skargę kasacyjną firmy P. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stosownie do zawartego w niej alternatywnego wniosku środek odwoławczy kwestionuje wyrok Sądu I instancji w całości, a żądanie obejmuje uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

Omawiana skarga kasacyjna została oparta na obydwu ustawowych podstawach, dlatego też w pierwszej kolejności należało rozpoznać zarzuty podniesione w obrębie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.. Strona skarżąca wytyka Sądowi I instancji naruszenie art. 134 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 153 i art. 170 tej ustawy. Pierwszy z przywołanych przepisów stanowi, że Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wprowadzony w tym przepisie zakaz reformationis in peius oznacza, iż sąd nie może pogorszyć sytuacji skarżącego, chyba że stosownie do drugiej części tej normy prawnej zachodzi przypadek wyłączenia zakazu. W rozpoznawanej sprawie zarzut ten jest niezrozumiały. Sąd I instancji kontrolował legalność decyzji Urzędu Patentowego oddalającej wniosek o unieważnienia prawa z rejestracji znaku słowno graficznego KUCHAREK. Oddalenie wniosku nastąpiło m.in. z tego powodu, iż uprawniony organ przyjął, że znak ten nie jest podobny do znaku graficznego o nr 53615. Ten pogląd podzielił Sąd I instancji. Nie można, zatem twierdzić, iż Sąd pogorszył sytuację skarżącego, a tylko wówczas zarzut naruszenia art. 134 § 2 p.p.s.a. byłby uzasadniony. Przesądzenie kwestii związanej z brakiem przesłanek z art. 9 ust.1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych faktycznie sprawia, że organ, który będzie ponownie rozpoznawał sprawę nie będzie się już tym problemem prawnym ponownie zajmował, a to dlatego, że uprzednio już go wszechstronnie wyjaśnił, a Sąd kontrolując legalność decyzji uznał, iż w tym zakresie odpowiada ona prawu.

Z kolei następny z przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów - art. 153 p.p.s.a określa regułę związania sądu oraz organu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażoną w orzeczeniu sądu. Przepis ten może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną wówczas, gdy przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ bądź Sąd, orzekły niezgodnie z poglądem prawnym lub wskazaniami zawartymi w uprzednim wyroku. Posłużenie się tym przepisem jako podstawą skargi kasacyjnej w sytuacji, gdy uprzednio nie toczyło się w tej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne i tym samym nie zapadło żadne orzeczenie, jest chybione.

Z tych samym przyczyn za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia, art. 170 p.p.s.a., który to przepis dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia.

Ostatni z zarzutów postawionych na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przez firmę chorwacką odnosi się do art. 141 § 4 p.p.s.a w zakresie w jakim, w ocenie strony skarżącej, Sąd nie wyjaśnił na jakiej podstawie dokonał ustaleń co do podobieństwa znaków, skoro stwierdził naruszenie przepisów postępowania skutkujące uchyleniem kontrolowanej decyzji. Ten zarzut wynika z braku rzetelnej lektury uzasadnienia orzeczenia. W jego treści Sąd I instancji przytoczył argumenty, dla których podzielił pogląd organu, o braku przesłanek wynikających z art. 9 ust.1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych. Wskazał i zaakcentował różnice pomiędzy porównywanymi znakami towarowymi. Natomiast za niedostatecznie wyjaśnioną uznał kwestie związaną z ewentualnym zaistnieniem przesłanki z art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o znakach towarowych, zwłaszcza w sytuacji, gdy bezpodstawnie oddalono wniosek o odroczenie rozprawy celem przedłożenia dowodów na powszechną znajomość znaku towarowego. Wyjaśnić przy tym należy, iż art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o znakach towarowych obejmuje znaki powszechnie znane, które z faktu powszechnej znajomości korzystają z ochrony niezależnie od tego czy są znakami zarejestrowanymi czy też nie. Strona skarżąca wskazała, iż takim znakiem powszechnie znanym jest znak VEGETY w niebieskim opakowaniu. Ponieważ w toku postępowania spornego pozbawiono wnioskującego możliwości udowodnienia powszechnej znajomości tego i tylko tego znaku, to w tym zakresie postępowanie obarczone było wadami. Natomiast takich wad nie stwierdził Sąd w zakresie obejmującym pierwszą z podstaw przywołanych we wniosku – a mianowicie art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych.

Strona skarżąca postawiła w skardze kasacyjnej także zarzut naruszenia prawa materialnego, nie wskazując jednak formy naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych. Ponadto uzasadniając ten zarzut podała, że naruszenie tego przepisu polegało na uznaniu, że znak nr R-111073 nie jest podobny do znaku towarowego nr R 53615 w taki sposób, że może wprowadzić w błąd odbiorców, co do pochodzenia towarów. Tymczasem badanie podobieństwa znaków towarowych nie należy do sfery prawa materialnego, które określa jedynie skutki ustaleń dowodowych i ocen w postaci niedopuszczalności rejestracji znaków w razie zaistnienia określonych przesłanek. O podobieństwie znaków bądź jego braku decydują wyłącznie ustalenia faktyczne, dlatego też nie można skutecznie zwalczać tych ustaleń poprzez postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego.

III

Skarga kasacyjna R.L. została oparta tylko na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, sądowoadministracyjnego. Strona skarżąca uważa, że Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., bezpodstawnie zarzucając organowi, którego działanie zaskarżono, naruszenie przepisów postępowania. Przypomnieć zatem należy, że Sąd I instancji przyjął, iż naruszenie zasad rzetelnej procedury, przy uwzględnieniu specyfiki postępowania spornego, obejmowało nie wyjaśnienie istotnych kwestii związanych z powszechną znajomością znaku VEGETA w niebieskim opakowaniu. Sąd zaakcentował przy tym zwłaszcza dwie okoliczności, a mianowicie – bezpodstawne oddalenie wniosku o odroczenie rozprawy i nie podjecie działań obligujących wnioskodawcę do sprecyzowania postaci znaku, która jego zdaniem jest powszechnie znana. Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z dokonaną przez Sąd I instancji oceną legalności kontrolowanej decyzji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że wniosek inicjujący postępowanie sporne opierał się na art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych. To zatem te przepisy zakreślały granice postępowania spornego. W protokole rozprawy odbytej w dniu 9 maja 2000 r. odnotowano "strona powodowa podtrzymuje swój wcześniejszy wniosek o odroczenie akcentując, że zamierza złożyć wniosek na okoliczność, że niebieskie opakowanie przed 1996 r. nabyło cechę statusu znaku powszechnie znanego". Wniosek ten został oddalony a bezspornie przeprowadzenie dowodu zawnioskowanego przez stronę mogło mieć istotny wpływ na ustalenie istotnych dla wyniku sprawy elementów prawnych. W tym stanie rzeczy Sąd zobligowany był mocą art. 145 § 1 pkt 1lit c p.p.s.a. do uchylenia zaskarżonej decyzji .

Kolejny zarzut omawianej skargi kasacyjnej dotyczy art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. i wiąże się z zaniechaniem przeprowadzenia przez Sąd I instancji zawnioskowanych przez uczestnika postępowania dowodów z wyroków sądów powszechnych. Odnosząc się do tego problemu Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), a to oznacza, że podstawę rozstrzygnięcia stanowi ocena stanu faktycznego i dowodowego zgromadzonego przez organ, którego działanie zaskarżono. Uzupełniające postępowanie dowodowe, ograniczone tylko do dowodu z dokumentów, może być przeprowadzone przez sąd jedynie wówczas, gdy zaistnieje konieczność wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a ich wyjaśnienie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowoadministracyjnego. Celem postępowania dowodowego nie jest jednakże ustalenie stanu faktycznego sprawy, lecz ocena czy właściwy organ ustalił stan faktyczny sprawy zgodnie z regułami obowiązującymi w danej procedurze (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2005 r. sygn. II GSK 164/05 publ. ONSAiWSA 2006/2/45). W związku z istotą uzupełniającego postępowania dowodowego należy ustalić, czy zawnioskowany przez stronę skarżącą dowód mógł mieć wpływ na dokonaną przez Sąd I instancji ocenę prawidłowości ustaleń stanu faktycznego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie miał i nie mógł mieć wpływu. To, że według strony skarżącej sądy powszechne we właściwym postępowaniu przyjęły, iż nie zachodzi podobieństwo znaków towarowych nie oznacza i nie może oznaczać, że Urząd Patentowy nie jest zobligowany do wyjaśnienia tych samych kwestii w ramach ustawowo przyznanych mu kompetencji. Ponadto, co uszło uwadze strony skarżącej, przepis art. 24 ust.1 ustawy o znakach towarowych odnoszący się do znaków powszechnie znanych, ale nie zarejestrowanych przewiduje ich ochronę zarówno poprzez domaganie się unieważnienia prawa z rejestracji wydanego z naruszeniem przepisu art. 9 ust. 1 pkt 2, jak i żądanie zaprzestania używania znaku. To od wyboru strony zależy, z której z form ochrony skorzysta, czy też zdecyduje się na dochodzenie swych praw zarówno przed właściwym organem administracji publicznej jak i sądem powszechnym. Te oba postępowania są niezależne od siebie a to oznacza , że wykluczenie przesłanki podobieństwa w postępowaniu sądowym nie zwalnia organu administracji publicznej z obowiązku dokonania własnych ustaleń w tym zakresie. Z tego też powodu Naczelny Sąd Administracyjny uznał ten zarzut skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwiony.

Natomiast racje ma strona skarżąca, twierdząc w ostatnim z zarzutów skargi kasacyjnej, ze Sąd I instancji w uzasadnieniu orzeczenia nie wskazał powodów, dla których oddalił na rozprawie jej wniosek dowodowy. Jednakże ta okoliczność nie miała jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy sądowoadmnistracyjnej. Zarzut oparty na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. będzie skuteczny tylko wówczas, gdy wytknięte uchybienie mogło skutkować istotnym wpływem na wynik sprawy, a taka sytuacja, co już wcześniej wykazano, nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie.

Dlatego też i ten zarzut skargi kasacyjnej nie stanowi usprawiedliwionej podstawy do skutecznego zakwestionowania wyroku.

W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny kontrolując orzeczenie w granicach zakreślonych skargami kasacyjnymi uznał, iż brak jest podstaw do ich uwzględnienia i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.