Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 243/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.) Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2011 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 243/11

UZASADNIENIE

Prezydent Miasta W., zwany dalej Prezydentem, decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie galerii fotograficznej o trzech kondygnacjach podziemnych i jednej nadziemnej (stanowiącej wejście główne i wyjścia ewakuacyjne), na działce nr ew. [...] w obrębie [...] położonej przy ul. [...] w [...] w W.

Na skutek odwołania H. Sp. z o.o., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., zwane dalej Kolegium, decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., przywoływanej dalej jako K.p.a.), uchyliło ww. decyzję w części zawartej w punkcie 2.1, kropka pierwsza oraz w załączniku graficznym nr 1 "nieprzekraczalna linia nowej zabudowy" i w tym zakresie orzekło: "obowiązująca linia nowej zabudowy", a w pozostałej części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium z dnia [...] grudnia 2010 r. przedstawiło następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm, przywoływanej dalej jako u.p.z.p.), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków, określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest

IV SA/Wa 243/11

objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zgodnie natomiast z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), organ administracji wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wymienionych w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. (§ 3 ust. 1) i wymagań dotyczących ustalania: 1) linii zabudowy, 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, 3) szerokości elewacji frontowej, 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

W przedmiotowej sprawie po przeprowadzeniu analizy obszaru i prawidłowym wyznaczeniu granic obszaru analizowanego organ pierwszej instancji ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji.

Analizując sprawę w postępowaniu odwoławczym Kolegium uznało, że decyzję Prezydenta z dnia [...] lipca 2010 r. należy zmienić w zakresie, w jakim określa "nieprzekraczalną linię zabudowy" na "obowiązującą linię zabudowy", albowiem wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy w przypadku braku planu miejscowego nie oznacza konieczności zlokalizowania planowanej inwestycji wzdłuż tej linii. Szczegółowa lokalizacja planowanego obiektu może nastąpić dopiero na etapie postępowania o pozwolenie na budowę, po ustaleniu czy dana lokalizacja nie koliduje z istniejącą zielenią lub uzbrojeniem terenu.

W pozostałym zakresie Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z dnia [...] lipca 2010 r. Jak wskazało w uzasadnieniu, przedmiotowe rozstrzygnięcie wbrew zarzutom odwołania zawiera m.in. określenie maksymalnego wskaźnika powierzchni nowej zabudowy nadziemnej w stosunku do powierzchni działki - 0,40, maksymalnej szerokość elewacji frontowej od ul. [...] - 30 m, maksymalnej wysokości nadziemnej części zabudowy wejścia do galerii, która nie może przekroczyć 4,5 m. Planowana inwestycja polegająca na budowie galerii fotograficznej spełnia ponadto warunek zachowania ładu przestrzennego.

Odnosząc się do zarzutu nieprecyzyjnego ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, Kolegium przywołując brzmienie § 7 rozporządzenia Ministra

IV SA/Wa 243/11

Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., podzieliło pogląd organu pierwszej instancji, że "analiza walorów krajobrazowych otoczenia i aspektów historycznych związanych ze Skarpą [...] wskazuje na potrzebę ochrony tego terenu (m.in. położonego przy ul. [...]) oraz jego zagospodarowanie poprzez sytuowanie w tym rejonie obiektów o niewielkiej skali architektonicznej, z przeznaczeniem na usługi np. kultury, gastronomii itp. Niesłusznym byłoby- według Kolegium - odniesienie wprost planowanej zabudowy do otaczającej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej czy usługowej, o średniej wysokości ok. 27 m (VI kondygnacji). Otaczająca teren planowanej inwestycji zabudowa, od strony południowej, położona jest na skarpie, natomiast teren planowanej inwestycji znajduje się u podnóża skarpy. Założeniem proponowanego zamierzenia jest wykorzystanie istniejącego ukształtowania terenu w celu zminimalizowania wizualnego zakłócenia przestrzeni. Gabaryt planowanej zabudowy, jego neutralna forma oraz utrzymanie na płycie stropu pokrycia trawiastego umożliwi harmonijne wpisanie jej w otoczenie i zachowanie spójności z terenami zielonymi".

Organ odwoławczy wyjaśnił także, że ustalony maksymalny wskaźnik ilości miejsc parkingowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej i handlu wynika z obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. z 2006 r. Co prawda Studium uwarunkowań nie może być podstawą wydawania decyzji o warunkach zabudowy, jednak jest ono wytyczną dla urbanistów, przygotowujących plany zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na fakt, iż decyzja o warunkach zabudowy pełni rolę quasi-planu, organ administracji ustalając warunki zabudowy może posiłkować się wytycznymi, zawartymi w Studium.

Organ odwoławczy wskazał ponadto, że wszelkie techniczne zagadnienia, dotyczące planowanej inwestycji, nie są przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy.

Skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] grudnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła H. Sp. z o.o. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, 7, 8, 9 i 11 K.p.a., poprzez brak ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w odwołaniu; 2) przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 8, 77 i 80 K.p.a., poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego i błędne stwierdzenie, że budynek, dla którego wydawane są warunki zabudowy terenu, jest "zaprojektowany w całości jako podziemny"; ponadto organ, ustalając warunki zabudowy dla inwestycji, nienależycie ustalił i określił parametry o charakterze urbanistycznym i

IV SA/Wa 243/11

Architektonicznym dla obszaru analizowanego i planowanej inwestycji oraz w ogóle nie rozpoznał szeregu kwestii, związanych z lokalizacją miejsc parkingowych i ochroną zabytków; 3) prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p., poprzez naruszenie przez organ tzw. zasady dobrego sąsiedztwa; 4) prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, tj. § 4 w zw. z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., poprzez brak należytego wyznaczenia dla planowanej inwestycji obowiązującej linii nowej zabudowy; 5) prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, tj. § 5 w zw. z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., poprzez nieprawidłowe wyznaczenie dla planowanej inwestycji wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy oraz błędne określenie średniego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy dla obszaru analizowanego; 6) prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, tj. § 6 w zw. z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., poprzez nieprecyzyjne, a w rezultacie niedopuszczalne określenie szerokości elewacji frontowej planowanej inwestycji; 7) prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, tj. § 7 w zw. z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., poprzez nieprecyzyjne, a w rezultacie niedopuszczalne określenie wysokości elewacji frontowej planowanej inwestycji; 8) prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 ust. 2 pkt 1 i 6 u.p.z.p. poprzez brak określenia kryteriów, pozwalających na wyznaczenie obowiązkowej liczby miejsc parkingowych dla zamierzonej inwestycji, planowanej na obszarze, na którym stwierdza się znaczny deficyt infrastruktury parkingowej; 9) prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, tj. § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2004 r., Nr 109, poz. 1156), poprzez niewystarczające określenie przez organ warunków dotyczących lokalizacji oraz liczby miejsc parkingowych towarzyszących realizacji inwestycji; 10) prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 1 ust. 2 pkt 2 i 4 u.p.z.p., poprzez brak określenia przez organ w zaskarżonej decyzji warunków ochrony zabytków i dziedzictwa kulturowego; 11) prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 54 pkt 2 lit. a w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., poprzez błędne określenie przez organ w zaskarżonej decyzji warunków oraz zasad zagospodarowania przedmiotowego terenu w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; 12) prawa materialnego,

IV SA/Wa 243/11

mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., poprzez nieuwzględnienie przez organ przy wydawaniu skarżonej decyzji przepisów odrębnych, w tym w szczególności: art. 4 pkt 1, 2, 3 i 6, art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a ,b, c i g, art. 19 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003, Nr 162, poz. 1568, ze zm.); § 2 zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 1994 r. [...]; 13) przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 8 i 9 K.p.a. poprzez nałożenie na stronę niemożliwych do wykonania zobowiązań; 14) przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 1 K.p.a. poprzez brak należytego wskazania podstawy prawnej; 15) prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 60 ust. 4 u.p.z.p., poprzez brak udokumentowania, iż projekt decyzji organu pierwszej instancji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów.

W uzasadnieniu skargi szczegółowo wyjaśniono zasadność poszczególnych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 9 marca 2011 r. uczestnik postępowania "Y." Sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o oddalenie skargi na decyzję Kolegium z dnia [...] grudnia 2010 r., wskazując, że podnoszone w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, a skarga jest bezzasadna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm, zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd, badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

IV SA/Wa 243/11

Zdaniem Sądu skarga zasługiwała na oddalenie. Sąd nie stwierdza istnienia wad, które musiałyby prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W przedmiotowej sprawie po przeprowadzeniu analizy obszaru i prawidłowym wyznaczeniu granic obszaru analizowanego organ pierwszej instancji ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Orzekające w sprawie organy miały na uwadze obowiązujące przepisy, w szczególności, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków, określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z cytowanym przepisem warunki te są następujące: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje też rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z nim organ administracji wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wymienionych w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. (§ 3 ust. 1) i wymagań dotyczących ustalania: 1) linii zabudowy, 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, 3) szerokości elewacji frontowej, 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

Analizując sprawę w postępowaniu odwoławczym Kolegium słusznie uznało, że decyzję Prezydenta z dnia [...] lipca 2010 r. należy zmienić (tylko) w zakresie, w jakim określa "nieprzekraczalną linię zabudowy" na "obowiązującą linię zabudowy", albowiem

IV SA/Wa 243/11

wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy w przypadku braku planu miejscowego nie oznacza konieczności zlokalizowania planowanej inwestycji wzdłuż tej linii. Szczegółowa lokalizacja planowanego obiektu może nastąpić dopiero na etapie postępowania o pozwolenie na budowę, po ustaleniu czy dana lokalizacja nie koliduje z istniejącą zielenią lub uzbrojeniem terenu.

Jak trafnie wskazało Kolegium w uzasadnieniu, decyzja Prezydenta z dnia [...] lipca 2010 r. - wbrew zarzutom odwołania - zawiera m.in. określenie maksymalnego wskaźnika powierzchni nowej zabudowy nadziemnej w stosunku do powierzchni działki - 0,40, maksymalnej szerokość elewacji frontowej od ul. [...] - 30 m, maksymalnej wysokości nadziemnej części zabudowy wejścia do galerii, która nie może przekroczyć 4,5 m. Zastosowany przez organy sposób określenia parametrów nie może zostać uznany za wadliwy w stopniu obowiązującym do uchylenia decyzji. Sąd bowiem wziął pod uwagę, że planowana inwestycja ma co do zasady charakter podziemny: nad ziemią planowane są tylko wejścia, które od strony ulicy [...] będą niewidoczne, bo zakryte trawą. Dlatego określenie maksymalnej wysokości i szerokości wejścia do galerii, jako jedynej części nadziemnej, w tej szczególnej inwestycji nie może zostać uznane za sprzeczne z obowiązującymi przepisami. Zastosowany sposób określenia szerokości i wysokości elewacji frontowej- jako maksymalny- pozostawia inwestorowi co prawda pewien zakres swobody, ale wykorzystanie tej swobody zostanie zbadane w kolejnym postępowaniu, dotyczącym pozwolenia na budowę. Obecny etap postępowania- o ustalenie warunków zabudowy- ma odpowiedzieć tylko na pytanie inwestora, czy dana inwestycja może powstać. Organ na pytanie odpowiada twierdząco, określając jednocześnie, jakich wymiarów inwestycja nie może przekroczyć. Biorąc pod uwagę, że wymiary te dotyczą tylko wejścia do galerii (część nadziemna inwestycji), przy założeniu, że - poza wejściem - inwestycja będzie podziemna, są dopuszczalne i nie naruszają obowiązujących w sprawie przepisów.

Wypowiadając się na temat zarzutu nieprecyzyjnego ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, Kolegium zasadnie przywołało brzmienie § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. i podzieliło pogląd organu pierwszej instancji w tej kwestii. Organy przyjęły, że analiza walorów krajobrazowych otoczenia i aspektów historycznych związanych ze Skarpą [...] wskazuje na potrzebę ochrony tego terenu (m.in. położonego przy ul. [...]) oraz jego zagospodarowanie poprzez sytuowanie w tym rejonie obiektów o niewielkiej skali architektonicznej, z przeznaczeniem na usługi np. kultury, gastronomii itp.

IV SA/Wa 243/11

Sąd podziela zdanie organów, że niesłusznym byłoby odniesienie wprost planowanej zabudowy do otaczającej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej czy usługowej, o średniej wysokości ok. 27 m (VI kondygnacji). Otaczająca teren planowanej inwestycji zabudowa, od strony południowej, położona jest na skarpie, natomiast teren planowanej inwestycji znajduje się u podnóża skarpy. Planowana inwestycja, jako w większości podziemna, jest wyjątkowa pod względem architektonicznym, nieczęsto spotykana nie tylko w Polsce, ale i na świecie. Zaplanowanie jej pod ziemią sprawia, że trudno odnosić ją do jakiegokolwiek innego obiektu w otaczającej ją zabudowie. Z tej wyjątkowości inwestycji jej autorzy pragną uczynić jej główny atut, a dostosowanie do otaczającej zabudowy polega na wyeliminowaniu możliwości zakłócenia zabudowy sąsiedniej. Zamierzenie to inwestor chce osiągnąć właśnie poprzez wbudowanie inwestycji w ziemię i osłonięcie wystających elementów (wejść) nasypem, pokrytym trawą, co spowoduje, że inwestycja będzie niemal niewidoczna od ulicy [...].

Założeniem proponowanego zamierzenia jest wykorzystanie istniejącego ukształtowania terenu w celu zminimalizowania wizualnego zakłócenia przestrzeni. Gabaryt planowanej zabudowy, jego neutralna forma oraz utrzymanie na płycie stropu pokrycia trawiastego umożliwi harmonijne wpisanie jej w otoczenie i zachowanie spójności z terenami zielonymi. Między innymi z tej przyczyny również organy konserwatorskie, oceniające inwestycję pod względem zgodności z wartościami zabytkowymi terenu inwestycji, uzgodniły ją pozytywnie. Kontrolując postanowienie uzgodnieniowe Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie tylko WSA w Warszawie (sprawa sygn. akt IV SA/Wa 1384/09), ale również NSA (sprawa sygn. II OSK 365/10) zgodziły się z argumentacją, że planowana inwestycja nie zakłóci widoku na obiekty zabytkowe, zlokalizowane w sąsiedztwie, a fakt objęcia ochroną konserwatorską nie oznacza całkowitego zakazu jakichkolwiek jego przekształceń, o ile działanie takie dokonywane jest z zachowaniem ukształtowania przestrzeni, parcelacji oraz skali istniejącej zabudowy tak, jak tego wymaga charakter i wartość obszaru.

Warto też podkreślić, że troska skarżącego o historyczne zagospodarowanie terenu, dobre sąsiedztwo z zabytkowymi obiektami, ochronę zabytków czy obowiązującą linię zabudowy jest dość wybiórcza zważywszy, że wybudował on już wcześniej w sąsiedztwie planowanej inwestycji dwa nowoczesne budynki apartamentowe. Ich usytuowanie w sąsiedztwie planowanej inwestycji jasno wskazuje, że te walory, o których mowa w zdaniu poprzednim, skarżący zaczął doceniać dopiero po wybudowaniu własnych apartamentowców. Niemniej jednak zarzuty skargi,

IV SA/Wa 243/11

dotyczące naruszeń warunków ochrony zabytków i dziedzictwa kulturowego, nie mogą zostać przez Sąd, orzekający w sprawie niniejszej, ocenione inaczej, niż uczynił to NSA w wyroku z dnia 01.03.2011, wydanym w sprawie II OSK 365/10. Oddalenie skargi kasacyjnej skarżącego w tamtej sprawie oznacza, że NSA jego zarzuty ocenił jako bezzasadne.

Odnośnie powtarzającego się zarówno w postępowaniu niniejszym, jak i we wcześniejszym postępowaniu uzgodnieniowym (IV SA/Wa 1384/09) zarzutu dotyczącego niewystarczającej ilości miejsc parkingowych organ odwoławczy wyjaśnił, że wszelkie techniczne zagadnienia, dotyczące planowanej inwestycji, nie są przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Postępowanie o ustalenie warunków zabudowy nie może powielać ani zastępować postępowania o pozwolenie na budowę, w którym dopiero nastąpi sprecyzowanie technicznych kwestii, związanych z inwestycją. Postępowanie o ustalenie warunków zabudowy odpowiada tylko na pytanie inwestora, czy dana inwestycja na danym terenie może powstać. Na tym etapie nie są rozstrzygane tak szczegółowe techniczne zagadnienia jak np. ilość miejsc parkingowych. Organ odwoławczy słusznie wskazał też, że ustalony maksymalny wskaźnik ilości miejsc parkingowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej i handlu wynika z obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. z 2006 r. Co prawda Studium uwarunkowań nie może być podstawą wydawania decyzji o warunkach zabudowy, jednak jest ono wytyczną dla urbanistów przygotowujących plany zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na fakt, iż decyzja o warunkach zabudowy pełni rolę quasi-planu, organ administracji ustalając warunki zabudowy może posiłkować się wytycznymi, zawartymi w Studium uwarunkowań.

Nie zasługują na uwagę, zdaniem Sądu, również pozostałe zarzuty skargi, w szczególności, dotyczące ustalenia wielkości powierzchni zabudowy. Sposób wyliczenia powierzchni zabudowy, podany przez skarżącego w załączniku nr 2 do "Odpowiedzi na pismo SKO" z dnia [...].03.2011, jest dość wyjątkowy i nie znajduje odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach ani sposobach wyliczenia realnie stosowanych przez organy w analogicznych sprawach.

Jak trafnie zauważył inwestor w odpowiedzi na skargę (pismo z dnia 09.03.2011), większość zarzutów skargi opiera się na wybiórczo wyrwanych z kontekstu zdaniach, zawartych w decyzjach organów. Poszczególne zarzuty skargi powtarzają się, co więcej, skarżący zmierza do poddania sądowi do rozstrzygnięcia kwestii, które zostały już prawomocnie osądzone przez WSA (sprawa sygn. IV SA/Wa 1384/09) oraz

IV SA/Wa 243/11

NSA (w sprawie II OSK 365/10). Nie jest zrozumiałe, dlaczego skarżący sądzi, że rozstrzygnięcia, wydane w cytowanych sprawach nie są dla niego ani dla Sądu wiążące. Odnoszenie po raz kolejny do tych zarzutów skarżącego jest zbędne, zarzutów. Zdaniem Sądu, jeżeli organ lub Sąd podziela stanowisko innego organu lub sądu, orzekającego już w sprawie, może poprzestać na stwierdzeniu, że zgadza się ze stanowiskiem swego poprzednika. Jeżeli skarżący w każdym swym obszernym piśmie powiela raz wyrażone stanowisko, trudno spodziewać się, że każdy organ szczegółowo odnosić się będzie po raz kolejny do każdego z zarzutów, tym bardziej, że i zarzuty zawarte w każdym piśmie się powtarzają. W tej sytuacji nie można wymagać od organów czy sądu, by po raz kolejny wypowiadał się na temat każdego z zarzutów, skoro nawet w skardze zarzuty skarżącego powtarzają się. Najprawdopodobniej rację ma inwestor wskazując (vide pismo z dnia 09.03.2011), że podłożem skargi jest niezrozumienie przez skarżącego istoty postępowania o ustalenie warunków zabudowy oraz blokowanie powstania nowej inwestycji, poprzez zaskarżanie wszelkich pozytywnych dla inwestora decyzji.

Mając na uwadze, że brak jest wad decyzji, obligujących do uchylenia jej z urzędu, Sąd orzekł jak w sentencji na mocy art. 151 p.p.s.a.