Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1006/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II inst

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska NSA Anna Szkodzińska Protokolant: specjalista Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. Spółka z o.o. w K. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 16 czerwca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz strony skarżącej – A. Spółka z o.o. w K. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. decyzją z dnia 8.10.2014 r. wydaną na podstawie art. 50 a pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego orzekł o nałożeniu na J. P. Prezesa zarządu "K" sp. z o.o. w K. obowiązku rozbiórki drogi jednojezdniowej o podbudowie tłuczniowej o grubości 0,4m, nawierzchni bitumicznej gr. 0.12 m o powierzchni utwardzonej równej 1029m2, szerokości jezdni równej 5 m wraz ze związanymi z nią urządzeniami i instalacjami (w tym z oświetleniem ulicznym), wybudowanej na działkach nr ewid. [...], [...], [...] położonych w miejscowości B., Gminie [...], łączącej drogę krajową nr [...] z obiektem rekreacyjno-wypoczynkowym [...].

Organ ten podał, że:

a) w dniu 10.12.2008 r. wpłynął wniosek o podjęcie postępowania w sprawie wykonania drogi tłuczniowej na działkach nr [...], [...], [...] w miejscowości B. (łącznik drogi krajowej [...], a drogą gminną na działce nr [...]). Jest to droga do ośrodka [...];

b) inwestorem drogi jest "K" sp. z o.o. w K., który nie dysponuje decyzją o pozwoleniu na jej budowę;

c) podczas oględzin w dniu 8.05.2008 r. potwierdzono wykonanie tej drogi oraz odebrano oświadczenie GDDKiA, że zagraża ona bezpieczeństwu ruchu;

d) organ wdrożył procedurę legalizacyjną w trybie art. 48 Prawa budowlanego;

e) postanowieniem z dnia 9.11.2009 r. wstrzymano prowadzenie robót budowlanych oraz nakazano wykonanie zabezpieczeń, a także nałożono obowiązek przedłożenia ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy dla tej inwestycji, a także dokumentów o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego;

f) wobec nieprzedłożenia żądanych od inwestora dokumentów, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. decyzją z dnia 22.03.2011 r. nakazał rozbiórkę drogi (art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego);

g) wymieniona wyżej decyzja o rozbiórce, została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22.03.2012 r.;

h) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 23.08.2012 r. stwierdził nieważność tych decyzji wskazanych.

Przedstawiając stan sprawy w uzasadnieniu ponownie wydanej decyzji o rozbiórce z dnia 8.10.2014 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. podkreślił, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nie uchylił, ani też nie stwierdził nieważności postanowienia PINB z dnia 9.11.2009 r., które dalej funkcjonuje w obrocie prawnym. Ten fakt, jest głównym powodem zniesienia procedury legalizacyjnej, a w konsekwencji obligatoryjnego nakazu rozbiórki.

i) inwestor w dniu 17.03.2014 r. złożył wniosek o legalizację drogi, przedstawiając wymagane prawem dokumenty. Organ I instancji wskazał, że termin do ich złożenia upłynął w dniu 31.12.2010 r. Nadto, inwestor kontynuował roboty budowlane, nie stosując się do nakazu ich wstrzymania.

j) w wyniku oględzin ustalono parametry spornej drogi, opisane w sentencji rozstrzygnięcia organu.

Nadto, z decyzji GINB 23.08.2012 r. wynika, że drogę objętą postępowaniem pokryto asfaltem.

2.

Odwołanie od decyzji z dnia 8.10.2014 r. wniosła "K" Sp. z o.o., w K..

3.

Decyzją z dnia 16.06.2015 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z dnia 8.10.2014 r.

Organ odwoławczy podał, że odstępuje od dokładnego przytaczania stanu sprawy albowiem uczynione to zostało w decyzji organu I instancji. Wskazał, że bezspornym jest, iż inwestor nie posiada pozwolenia na budowę, zatem w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z samowolą budowlaną, W związku z powyższym, w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego. WINB w K. podkreślił, że PINB w N. mając na uwadze treść cytowanego powyżej przepisu, postanowieniem z dnia 09.11.2009 r., znak: [...] oraz postanowieniem z dnia 19.04.2011 r., prostującym błędy pisarskie w/w postanowieniu z dnia 09.11.2009 r., wstrzymał prowadzone roboty budowlane oraz zobowiązał inwestora do przedłożenia wymaganych prawem dokumentów, do dnia 31 grudnia 2010 r., a nadto nakazał wykonanie niezbędnych zabezpieczeń istniejącego placu budowy. W ocenie organu odwoławczego, nie ma w sprawie wątpliwości, że inwertor kontynuował roboty budowlane, mimo ich wstrzymania przez organ I instancji. Nadto, organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż w wyniku rozmowy przeprowadzonej w dniu 10.02.2010 r. między PINB w N., a J. S., reprezentującym "K" Sp. z o.o. ustalono, że nałożone w postanowieniu wykonanie zabezpieczenia przedmiotowej drogi nie zostało zrealizowane, w związku z tym wyznaczono w tym celu dodatkowy 7 dniowy termin. W dniu 27.04.2010r. pracownicy PINB przeprowadzili kontrolę, podczas której ustalono, iż przedmiotowe zabezpieczenie drogi polega na ułożeniu na drewnianych słupach taśmy foliowej" oraz że "zabezpieczenie prowizoryczne, nie spełnia swojej funkcji". W dniu 03.03.2010r. do PINB wpłynęło pismo nr [...] z Prokuratury Rejonowej w N., o treści: "(..) nowotarska prokuratura jest bowiem w posiadaniu wiadomości (z urzędu), iż opisany w postanowieniu łącznik do drogi krajowej Nr [...] (pkt 1) jest nadal i nieprzerwanie eksploatowany, co narusza w sposób oczywisty także pkt 2 cyt. postanowienia". Natomiast w dniu 07.08.2014r. PINB przeprowadził oględziny, w wyniku których stwierdził, iż droga "utwardzona jest nawierzchnią asfaltową szerokość pasa nawierzchni wynosi 5 m. Wzdłuż pasa nawierzchni asfaltowej biegnie pas żwiru o szerokości 4,7 m oraz oświetlenie uliczne w rozstawie słupów oświetleniowych równym 18,5m (13 sztuk na długości drogi dojazdowej). Fundamenty stanowiące podstawę do montażu słupów oddalone są od krawędzi jezdni o odległość 0,65m z pasem żwiru o szerokości, 1 m stanowiącym wypełnienie powierzchni pomiędzy jezdnią asfaltową a biegnącym poza oświetleniem ulicznym ogrodzeniem (..)". WINB w K. wskazał również, iż z wyjaśnień uzyskanych przez GUNB z Prokuratury Rejonowej w N., w piśmie z dnia 11.02.2013r., nr [...] wynika, że przedmiotową drogę pokryto asfaltem w 2010 r. Wg organu II instancji, powyższe pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, iż pomimo wstrzymania robót postanowieniem z dnia 09.11.2009r., inwestor je kontynuował. Mając to na uwadze, WINB wskazał, że w sprawie zastosowanie ma przepis art. 50a pkt l Prawa budowlanego, który stanowi, że: "Właściwy organ w przypadku wykonywania robót budowlanych - pomimo wstrzymania ich wykonywania postanowieniem, o którym mowa w art. 48 ust. 2 oraz w art. 49b ust. 2 - nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części". Z przepisu tego wynika, iż obowiązkiem organu jest wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę, w sytuacji gdy roboty budowlane pomimo wstrzymania są kontynuowane. Bez znaczenie pozostają tu okoliczności, w wyniku których inwestor podjął decyzję o dalszym prowadzeniu robot budowlanych.

Zajmując stawisko do uwag zawartych w odwołaniu, organ nadzoru budowlanego II instancji podał, że podziela zdanie PINB, iż postanowienie z dnia 09.11.2009r., znak: [...], pozostaje w obrocie prawnym i wiąże organ. Stwierdzenie przez GINB decyzją z dnia 22.02.2013r. znak: [...] nieważności decyzji WINB z dnia 22.03.2012r. znak: [...] oraz poprzedzającej jej decyzji PINB z dnia 22.03.2011r. znak: [...] miało na celu wydanie jednej z decyzji o której mowa w art. 50 ust 4 Prawa budowlanego. WINB podkreślił, iż stwierdzenie nieważności tej decyzji, opartej o przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane, miało bezpośredni wpływ na poprawne wydanie skarżonej decyzji.

Odnosząc się do kwestii dotyczącej zmiany przedmiotu niniejszego postępowania (z drogi tłuczniowej na drogę o powierzchni bitumicznej), WINB poinformował, iż niniejsze postępowanie dotyczy samowolnie wykonanych robót budowlanych związanych z realizacją drogi, które mimo wstrzymania na pewnym etapie inwestycji, w dalszym ciągu były przez Inwestora wykonywane.

Odnośnie zaś faktu przedłożenia przez Inwestora dokumentów wymaganych prawem do zastosowania procedury legalizacyjnej, WINB podkreślił, iż w przedmiotowej sytuacji pozostają one bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. W ocenie organu odwoławczego także zarzut naruszenia przepisów prawa poprzez wydanie przez organ I instancji decyzji w oparciu o przepis art. 50a pkt l Prawa budowlanego jest bezzasadny. Przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy inwestor pomimo wydania przez właściwy organ postanowienia w oparciu o przepis art. 48 ust 2 i 3 Prawa budowlanego, kontynuuje roboty budowlane. WINB podkreślił, iż art. 50a pkt l Prawa budowlanego znosi procedurę legalizacyjna, a w sytuacji, w której inwestor mimo zakazu w dalszym ciągu wykonywał roboty budowlane, PINB zobligowany był do zastosowania trybu, o którym mowa w art. 50a pkt 1 Prawa budowlanego.

Podsumowując, organ nadzoru budowlanego II instancji podał, że w przedmiotowej sprawie, inwestor pomimo wstrzymania robót budowlanych postanowieniem z dnia 9.11.2009 r., znak: [...], kontynuował je, na co jednoznacznie wskazuje zebrany w sprawie materiał dowodowy, zatem organ nadzoru budowlanego zobligowany był do wydania decyzji, o której mowa w art. 50a pkt l k.p.a., tj. decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego.

4.

Skargę na opisaną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 16.06.2015 r. wniosła "K" sp. z o.o. w K.. Spółka zarzuciła naruszenie

- art. 107 par. 3, 7, 77 par 1 i art. 15 kpa – poprzez odstąpienie od przytaczania stanu faktycznego sprawy przez organ II instancji;

- art. 107 par. 3 w zw. z art. 28 ust. 1 P.b. poprzez uznanie, że obiekt, który jest przedmiotem postępowania wymaga pozwolenia na budowę;

- art. 156 pkt 2 K.p.a. poprzez przyjęcie poglądu, że stwierdzenie nieważności decyzji WINB z dnia 22.03.2012 r. oraz PINB z dnia 22.03.2011 r. nie rzutuje na postanowienie PINB z dnia 9.11.2009 r., w sytuacji gdy skutkiem stwierdzenia nieważności decyzji jest to, że postanowienie wydane w toku postępowania zakończonego decyzją nieważną dzieli jej los tzn. jest nieskuteczne/niewykonalne.

- art. 48 ust. 3 i 5 Prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie albowiem mimo, że skarżąca przedłożyła dokumenty wymagane do legalizacji obiektu, to organ orzekł jego rozbiórkę;

- art. 50a Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, iż GINB w decyzji z dnia 22.02.2013 r. podał, że organ błędnie działał w sprawie w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, gdyż w sytuacji gdy skarżąca wykonała dalsze prace budowlane, to podstawą wydania decyzji organu winien być art. 50a Prawa budowlanego. Wobec tego, organ I instancji w decyzji z dnia 8.10.2014 r. pominął okoliczność, że wskazany przepis może być stosowany gdy strona wykonuje dalsze prace, a w tej sprawie, w chwili orzekania żaden prace nie były prowadzone;

- art. 35 par. 1, art. 61 par. 1, art. 104 par. 1 K.p.a. – poprzez nienadanie biegu wioskowi skarżącej o zatwierdzenie projektu budowlanego.

Skarżąca spółka wniosła o dopuszczenie dowodów z dokumentacji fotograficznej dla zobrazowania jak wygląda przedmiotowy dojazd oraz decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 27.12.2012 r. o warunkach zabudowy.

5.

Postanowieniem z dnia 27.07.2015 r. WINB w K. wstrzymał wykonanie decyzji z dnia 16.06.2015 r.

6.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądowoadministracyjna kontrola zaskarżonej decyzji WINB w K. z dnia 16.06.2015 r. oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji wykazała, iż organy nadzoru budowlanego obu instancji dopuściły się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.).

Przedmiotem kontrolowanego postępowania jest ocena legalności decyzji organów nadzoru budowlanego, mocą których nałożono na J. P., prezesa zarządu "K" sp. z o.o. w K. nakaz rozbiórki drogi jednojezdniowej o podbudowie tłuczniowej (...) wybudowanej na działkach nr [...], [...], [...] w miejscowości B., gm. [...], łączącej drogę krajową nr [...] z obiektem rekreacyjno-wypoczynkowym [...]. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 50 a pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409). Przepis ten stanowi, że właściwy organ w przypadku wykonywania robót budowlanych - pomimo wstrzymania ich wykonywania postanowieniem o którym mowa w art. 48 ust. 2 oraz w art. 49b ust. 2 - nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. Należy podkreślić, że istotnym elementem decyzji rozbiórkowej jest prawidłowe określenie podmiotu zobowiązanego do wykonania nakazu rozbiórki. Brak bowiem dobrowolnego wykonania tego obowiązku stanowi podstawę do wszczęcia egzekucji administracyjnej w stosunku do podmiotu, który był adresatem decyzji (zobowiązanym). Art. 52 Prawa budowlanego określa krąg podmiotów, które mogą być adresatami takiej decyzji. Przepis ten stanowi bowiem, że inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Z powyższego przepisu wynika zatem, że adresatem decyzji rozbiórkowej jest, co do zasady, inwestor. Wskazanie przez ustawodawcę "inwestora" w cytowanym przepisie art. 52 na pierwszym miejscu wynika z kluczowej pozycji tego podmiotu w procesie inwestycyjno-budowlanym. Inwestor jest odpowiedzialny za zorganizowanie procesu budowy i za zgodne z przepisami prawa jej prowadzenie od początku aż do zakończenia. W praktyce realizacji inwestycji budowlanych, często występuje sytuacja, gdy inwestor jest jednocześnie właścicielem nieruchomości na której realizowana jest inwestycja.

W ocenianej sprawie, w toku prowadzonego postępowania organy nadzoru budowlanego przyjmowały, że inwestorem spornej drogi była "K" sp. z o.o. w K.. Powyższe wynika jednoznacznie choćby z postanowienia PINB w N. z dnia 9.11.2009 r. o wstrzymaniu prowadzenia robót, z ustaleń zawartych w decyzji wymienionego organu z dnia 22.03.2011 r. oraz wprost ta okoliczność jest wskazana w treści zaskarżonej decyzji PINB w N. z dnia 8.10.2014 r. (str. 1). Tymczasem, nakaz rozbiórki drogi, skierowany został, jak wyżej wskazano, do prezesa zarządu wymienionej spółki – J. P.. Osoba ta, co wykazywały w toku postępowania organy nadzoru budowlanego, nie jest inwestorem, właścicielem, ani zarządcą spornej nieruchomości. Jest piastunem organu (prezesem zarządu) osoby prawnej będącej inwestorem. Nałożenie na J. P. obowiązku rozbiórki, w świetle art. 52 Prawa budowlanego i bezspornych w tym zakresie ustaleń faktycznych organów prowadzących postępowanie – nie było prawidłowe. Całe oceniane postępowanie organów nadzoru budowlanego toczyło się bowiem w stosunku do sprawcy samowoli budowlanej tj. inwestora drogi, a mimo to nakaz rozbiórki wadliwie skierowany został do osoby, która nie była inwestorem, ani też innym podmiotem wskazanym w art. 52 Prawa budowlanego. Powyższe czyni zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji wadliwymi i podlegającymi uchyleniu. Stwierdzone przez sąd uchybienie miało przy tym wpływ na wynik ocenianej sprawy albowiem przyjmując prawidłową wykładnię art. 50a pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 52 tej ustawy należało nakaz objęty kontrolowanymi decyzjami – skierować do innego podmiotu. Ponownie prowadząc postępowanie, rzeczą organu będzie prawidłowe określenie strony będącej adresatem aktu kończącego to postępowanie.

Zajmując natomiast stanowisko wobec zarzutów skargi, sąd uznał je niezasadne. W szczególności nie zasługiwał na akceptację zarzut naruszenia art. 107 par. 3, 7, 77 par 1 i art. 15 kpa – poprzez odstąpienie od przytaczania stanu faktycznego sprawy przez organ II instancji. Zauważyć należy, iż WINB w K. w zaskarżonej decyzji przedstawił te elementy stanu faktycznego, które były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia. Ewentualne uchybienie w zakresie zrelacjonowania stanu sprawy, pozostaje bez istotnego wpływu na jej wynik (art. 145 par. 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a.).

W kontekście zarzutu naruszenia art. 107 par. 3 w zw. z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, nie budzi wątpliwości sądu kwalifikacja wykonanych przez inwestora robót, podlegających obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę. Sama zresztą skarżąca spółka, również zdaje się dostrzegać trafność tej kwalifikacji, skoro w końcowym etapie postępowania przedłożyła niezbędne dokumenty wymagane do legalizacji wybudowanej drogi.

Za nietrafny sąd uznał zarzut naruszenia art. 156 pkt 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że stwierdzenie nieważności decyzji WINB z dnia 22.03.2012 r. oraz PINB z dnia 22.03.2011 r. nie rzutuje na postanowienie PINB z dnia 9.11.2009 r. Skarżąca spółka wskazywała w tym zakresie, że skutkiem stwierdzenia nieważności wyżej wymienionych decyzji jest to, że postanowienie wydane w toku postępowania zakończonego decyzją nieważną dzieli jej los tzn. jest nieskuteczne/niewykonalne. Prezentowanego poglądu, sąd w składzie orzekającym w tej sprawie nie podziela. Zauważyć bowiem należy, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest aktem deklaratoryjnym, który działa z mocą wsteczną (ex tunc) od daty wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji administracyjnej dotkniętej wadą (jest to konsekwencja przyjęcia konstrukcji nieważności względnej). Decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji administracyjnej uchyla wszelkie skutki prawne, jakie powstały od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji nieważnej, a organ nadzoru wydający decyzję o stwierdzeniu nieważności jedynie potwierdza ten fakt swoim rozstrzygnięciem. W literaturze wskazuje się, że sprawa, która była przedmiotem decyzji uznanej za nieważną, wraca do stanu, w jakim się znajdowała przed wydaniem tej decyzji. Organ, który stwierdził nieważność decyzji, przekazuje sprawę do organu, który decyzję nieważną wydał, ten zaś w razie potrzeby rozpatruje sprawę ponownie (por. G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, uwaga 9 do art. 156; Lex). Chodzi zatem o powrót sprawy do stanu istniejącego przed wydaniem decyzji, której nieważność stwierdzono. Powyższe nie oznacza, że etap poprzedzający wydanie takiej decyzji, prawidłowy pod względem prawnym, winien zostać uznany przez organy za "niebyły". NSA w wyroku z dnia 23.02.2010 r. (sygn. akt I OSK 1168/09) wskazał, że usunięcie z obrotu prawnego nieważnej decyzji nie powoduje absolutnego przywrócenia stanu pierwotnego, lecz ma służyć dopiero usunięciu szeregu następstw jej obowiązywania. Zatem podkreślić należy, iż zakres i charakter wad ujawnionych w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji będzie determinował dalsze postępowanie w odniesieniu do przedmiotu objętego tą decyzją. Należy zatem zauważyć, że podwodem stwierdzenia przez GINB w W. decyzją z dnia 22.02.2013 r. nieważności decyzji WINB z dnia 22.03.2012 i poprzedzającej jej decyzji PINB z dnia 22.03.2011 r. - było rażące naruszenie art. 48 Prawa budowlanego, poprzez brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. GINB wskazał, że sporna droga pokryta została asfaltem w 2010 r., a zatem, mimo wstrzymania robót (postanowieniem PINB z dnia 9.11.2009 r.), były one dalej kontynuowane. Ta zaś okoliczność winna być oceniona przez organy nadzoru budowlanego przez pryzmat art. 50 a Prawa budowlanego. W kontekście zatem wad nieważnych decyzji, a stwierdzonych w funkcjonującej w obrocie prawnym ostatecznej decyzji GINB z dnia 22.02.2013 r. nie ma podstaw do pomijania w dalej prowadzonym postępowaniu, wszelkich zdziałanych przez organ czynności i aktów wydanych w tym wcześniejszym etapie postępowania. Skoro bowiem akty te były niewadliwe tj. wydane zostały w oparciu o prawidłowo ustalony (niezakwestionowany) stan faktyczny, i przy zastosowaniu właściwej normy prawnej (tu: art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego – jako podstawy prawnej postanowienia PINB z dnia 9.11.2009 r.), to prawidłowości tych aktów nie niweczy stwierdzenie nieważności wydanych następnie decyzji w oparciu o przesłanki wskazane w decyzji GINB z dnia 22.02.2013 r. Prawidłowość pod względem prawnym postępowania, w którym została wydana decyzja zawierająca wady przesądzające o konieczności stwierdzenia jej nieważności – powoduje, że nie sposób uznać za niebyłe wszystkich wydanych w takim postępowaniu aktów administracyjnych (por. także R. A. Rychter Res iudicata w postępowaniu administracyjnym, Wolters Kluwer 2014 r., rozdział 2.4.1.).

Nie zasługuje na uwzględnienie zaproponowana w skardze wykładania art. 50a Prawa budowlanego sprowadzająca się do twierdzenia, że organ I instancji w decyzji z dnia 8.10.2014 r. pominął to, że wskazany przepis może być stosowany gdy strona wykonuje dalsze prace, zaś w tej sprawie, w chwili orzekania żadne prace nie były prowadzone. Zauważyć należy, iż przepis ten zakłada nałożenie przewidzianej w nim sankcji w sytuacji wykonywania robót budowlanych w ogóle, pomimo wstrzymania ich wykonywania postanowieniem. W okresie zatem funkcjonowania w obrocie prawnym aktu wstrzymującego wykonywanie robót, dalsze ich prowadzenie (wykonywanie) skutkuje nakazem rozbiórki. Moment zatem orzekania w sprawie, wcale nie musi pokrywać się, jak to podnosi skarżąca, z momentem wykonywania prac. Wystarczające w tym względzie jest stwierdzenie, że prace były wykonywane pomimo skierowanego od inwestora zakazu w tym względzie.

Wobec stwierdzonego przez sąd naruszenia prawa materialnego, zaskarżona decyzja WINB w K. z dnia 16.06.2015 r. oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegała uchyleniu, o czym sąd orzekł w pkt I sentencji wyroku. O kosztach sąd orzekł w pkt II sentencji, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 par. 2 p.p.s.a.