Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 2421/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant st. ref. Magdalena Jankowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2005 r. sprawy ze skargi J.B., G.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.-B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] Nr [...] i orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] inwestor Spółka w B.-B. wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej przebudowy istniejącej linii napowietrznej 110 kV "M.-U." na linię napowietrzną 110 kV dwutorową od słupa nr 30 do 47 w miejscowości B. i G.

Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy G. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zgłoszonej inwestycji – przebudowy i modernizacji istniejącej napowietrznej linii energetycznej wysokiego napięcia 110 kV na linię dwutorową do słupa 30 do słupa 47 w miejscowości B. i G. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji przywołał przepisy art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). W uzasadnieniu wyjaśnił, że planowana inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy G., a przewidziana jest ona na terenach upraw ogrodniczych, upraw polowych oraz zabudowy mieszkaniowej niskiej intensywności zabudowy i stanowi infrastrukturę dla istniejącej zabudowy oraz zakładów produkcyjnych. Dodał, że dla projektowanej inwestycji przedstawione zostały niezbędne uzgodnienia i opinie, a mianowicie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz Starosty C.

W odwołaniu od tej decyzji J. i G.B., stwierdzając wydanie decyzji z naruszeniem prawa, wnieśli o jej uchylenie. W pierwszej kolejności zarzucili, że doręczona im decyzja nie zawiera mapy, która stanowić miała jej integralną część. Nadto nie zawiera wykazu stron, wskazania adresata a także oznaczenia działek, których dotyczy. Zatem decyzja ta, według nich, nie jest zgodna z treścią art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Dodali także, że ich działki oznaczone jako pgr [...] i [...], zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G., nie znajdują się na terenie przewidzianym pod budowę jakiejkolwiek linii energetycznej, wręcz przeciwnie na terenie objętym zakazem lokowania inwestycji uciążliwych i szkodliwych dla środowiska oraz mogących pogorszyć jego stan. Niewątpliwie zaś przedmiotowa inwestycja właśnie do takich może być zaliczona. Podkreślili, że jedna z ich działek [...] – położona jest co najwyżej w strefie ochronnej linii energetycznej, a jest niewątpliwie różnica pomiędzy strefą ochronną linii energetycznej a samą liną energetyczną. Podnieśli, że jeżeli faktycznie skarżona decyzja dotyczy m.in. ich nieruchomości (a wobec braku wymienionych nieruchomości – trudno jednoznacznie o tym przesądzić), to jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zwrócili także uwagę, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego posługuje się pojęciem linii wysokiego napięcia 110 kV, co nie jest równoznaczne z budową wielotorowej linii wysokiego napięcia.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.-B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W podstawie prawnej przywołało art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu stwierdziło, że zgodnie z zapisem art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast według art. 43 tej ustawy nie można odmówić ustalenia tych warunków, jeżeli zamierzenie zgodne jest z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji ustalił, że planowana inwestycja znajduje się na obszarze, który zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy G. przeznaczony jest pod zabudowę mieszkalną o niskiej intensywności, uprawy polowe i ogrodnicze z możliwością zabudowy mieszkaniowej i gospodarczej oraz łąki i pastwiska. Biorąc zatem pod uwagę zapisy planu oraz fakt, że przedmiotowa inwestycja obejmuje przebudowę istniejącej linii energetycznej, stwierdzić należy, że jest ona zgodna z obowiązującym planem, także dlatego, że zamierzenie inwestycyjne polega na budowie infrastruktury technicznej, służąc istniejącej zabudowie mieszkaniowej. Podnoszone natomiast w odwołaniu warunki techniczne planowanej przebudowy, zachowanie stosownych parametrów, odległości od sąsiadujących obiektów, jak również konieczność uzyskania zgody właścicieli nieruchomości, przez które przebiegać będzie powyższa linia energetyczna, będą przedmiotem rozważań na etapie wydawania decyzji pozwolenia na budowę. W zakresie podnoszonej uciążliwości tej inwestycji, przedstawiony raport oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, potwierdził, że trasa tej inwestycji z punktu widzenia ochrony ludzi i środowiska wybrana została prawidłowo i spełnia odpowiednie przepisy obowiązujące w tym zakresie. Kolegium dodało, że planowane zamierzenie uzyskało pozytywną opinię Starosty C. i Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących braków formalnych przedmiotowej decyzji, Kolegium zgodziło się, że zaskarżona decyzja powinna zawierać wykaz stron postępowania, ale uznało, że nie jest to uchybienie na tyle istotne, aby powodowało konieczność jej uchylenia. Wyjaśniło, że precyzyjne oznaczenie nieruchomości, stron oraz przebieg planowanej inwestycji uwidacznia załącznik graficzny w postaci mapki.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. i G.B. zarzucając decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.-B. dokonanie błędnych ustaleń faktycznych oraz wydanie jej z naruszeniem przepisów prawa, wnieśli o jej uchylenie. Powtórzyli zarzuty zgłaszane już w odwołaniu, przede wszystkim fakt, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym a zamierzona inwestycja niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podkreślili, że ich działki [...] i [...] objęte są symbolem planu B 3 MM, co oznacza teren zabudowy mieszkaniowej, gdzie nie była przewidziana budowa jakiejkolwiek linii energetycznej, co najwyżej na działce nr [...] – strefa ochronna linii 100 kV, co nie jest jednoznaczne z budową samej linii energetycznej. Dodali, że miejscowy plan posługuje się pojęciem linii wysokiego napięcia 110 kV, co ich zdaniem, nie jest równoznaczne z dopuszczeniem budowy wielotorowej linii wysokiego napięcia, gdyż w istocie na jednej, wspólnej podporze funkcjonować będą co najmniej dwie linie wysokiego napięcia. W istocie zatem są to dwie linie wysokiego napięcia czyli inwestycja uciążliwa dla środowiska.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.-B. wniosło o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wyjaśniło, że zamierzona inwestycja zgodna jest z planem miejscowego zagospodarowania przestrzennego, a problem uciążliwości został zbadany w raporcie oddziaływania na środowisko oraz przedstawiony ponadto w stosownych opiniach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Skarga została wniesiona w okresie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.). Ustawa ta utraciła moc z dniem 12 stycznia 2004 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Stosownie do art. 97 § 1 wymienionej ustawy sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem prawa. Przystępując do kontroli legalności decyzji w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest pierwszym rozstrzygnięciem w ramach przygotowywania procesu inwestycyjnego związanego ze zmianą zagospodarowania terenu.

Należy podzielić zarzut skargi, że przedmiotowa decyzja sprzeczna jest z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dokonuje się poprzez wydanie decyzji administracyjnej, a więc w drodze indywidualnego rozstrzygnięcia władczego. Z przepisów tej ustawy wynika, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma na celu skorelowanie warunków podejmowanego indywidualnie przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego i z przepisami szczegółowymi. Zakres tej korelacji został określony w art. 42 ustawy poprzez wskazanie problematyki, którą należy uwzględnić w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie można przy tym zapominać o przepisach ogólnych – przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, który w art. 107 § 1 wymienia składniki każdej decyzji, zatem także decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Analizując przedmiotową decyzję Wójta Gminy G. należy zauważyć, że nie zawiera ona wszystkich niezbędnych składników i informacji. Przede wszystkim należy wskazać, że decyzja ta nie określa adresata ani stron postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania dla inwestycji określonej w przedmiotowej decyzji w sposób bardzo ogólny, a mianowicie "przebudowa i rozbudowa istniejącej napowietrznej linii energetycznej wysokiego napięcia 110 kV na linię dwutorową od słupa 30 do 47 w miejscowości B. i G.". Należy zauważyć, że w decyzji tej nie został dokładnie określony przebieg planowanej inwestycji, nie zostały wymienione działki, przez które inwestycja będzie przebiegała. Dlatego też określenie w zaskarżonej decyzji symboli obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy jednoczesnym braku skonkretyzowaniu działek zajętych pod przyszłą inwestycję powoduje, że decyzja ta obecnie wymyka się spod kontroli Sądu. Nie sposób bowiem w takim przypadku dokonać oceny legalności tego rozstrzygnięcia, tym bardziej, że do przedmiotowej decyzji nie została dołączona mapa zasadnicza, chociaż miała stanowić integralną część tej decyzji.

W ocenie składu orzekającego organy administracyjne prowadzące postępowanie w przedmiotowej sprawie naruszyły również art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co niewątpliwie nie miało miejsca w przedmiotowym postępowaniu. Nie ulega wątpliwości także, że przedmiotowa decyzja powinna być doręczona wszystkim stronom postępowania. Uchybienie tym wymogom daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego i stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji.

W tych warunkach przyjdzie stwierdzić, że decyzja organu drugiej instancji utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy G., podczas, gdy podniesione już w odwołaniu zarzuty nie zostały wyjaśnione w trakcie postępowania administracyjnego nie postąpił zgodnie z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, nakazującego wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, a przede wszystkim wyjaśnienie zgłoszonych zarzutów.

Mając powyższe na uwadze, decyzje organów obu instancji należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Uwzględniając skargę Sąd orzekł o niewykonalności zaskarżonej decyzji stosownie do art. 152 przywołanej powyżej ustawy.