Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 314/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Protokolant Anna Zegan, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi A. P. na decyzję [...] Kuratora Oświaty [...] z dnia 18 kwietnia 2005 r. [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 9 marca 2005 r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Dyrektor Publicznej Szkoły Podstawowej Nr 1 w S. decyzją

z dnia 3 października 2000 r. nr [...] nadał A. P. stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego.

Decyzją z dnia 9 marca 2005 r. nr [...] Prezydent Miasta [...], powołując się na art. 9b ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela oraz art. 104 § 1 , 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 k.p.a. unieważnił akt nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego A. P..

Po rozpoznaniu odwołania A. P. [...] Kurator Oświaty decyzją z dnia

18 kwietnia 2005 r. nr [...], powołując się na przepisy art.138 § 1 pkt 1 kpa, art.9 b ust. 7 pkt 2 ustawy Karta Nauczyciela utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ przywołał przepisy § 2 ust.1 Porozumienia pomiędzy Konferencją Episkopatu Polski oraz Ministrem Edukacji Narodowej z dnia 8 czerwca 1993 r. w sprawie kwalifikacji zawodowych wymaganych od nauczycieli religii , z których wynikają kwalifikacje do nauczania religii w szkołach podstawowych.

Wskazał, że skarżąca w dniu 6 kwietnia 2000 r. była zatrudniona na stanowisku nauczyciela religii w Publicznej Szkole Podstawowej nr 1 w S. na podstawie umowy o pracę na czas określony w pełnym wymiarze zajęć. Legitymowała się zaświadczeniem o złożeniu egzaminu magisterskiego z teologii dogmatycznej, fundamentalnej, moralnej oraz zaświadczeniem [...] Instytutu Teologicznego Filia Wydziału Teologii KUL w G. o zdaniu wszystkich egzaminów objętych planem nauczania studiów zaocznych bez obrony pracy magisterskiej. Organ stwierdził, że z powyższego wynika, że w dniu 6 kwietnia 2000 r. oraz w dniu 3 października 2000 r., tj. w dniu wydania aktu nadania stopnia nauczyciela kontraktowego, skarżąca nie posiadała kwalifikacji do nauczania religii w rozumieniu cytowanego przepisu, bowiem nie posiadała dyplomu ukończenia studiów. Organ przywołał przepisy Porozumienia pomiędzy Konferencją Episkopatu Polski oraz Ministrem Edukacji Narodowej z dnia 6 września 2000 r. w sprawie kwalifikacji zawodowych wymaganych od nauczycieli religii, które weszło w życie dniem 6 września 2000 r. i w konkluzji stwierdził, że w świetle obowiązujących przepisów prawa skarżąca również nie posiada kwalifikacji na zajmowanym stanowisku, ponieważ nie uzyskała dyplomu ani nie kontynuuje studiów, wobec czego akt nadania skarżącej stopnia nauczyciela kontraktowego został wydany z naruszeniem przepisów o kwalifikacjach.

Organ wskazał, że w osnowie decyzji organ pierwszej instancji powinien stwierdzić nieważność decyzji zamiast unieważnienie decyzji, wobec brzmienia art. 156 § 1 kpa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję skarżąca A. P. podniosła, że posiada kwalifikacje do nauczania religii. Powołała się na treść § 2 pkt 3 Porozumienia pomiędzy Konferencją Episkopatu Polski oraz Ministrem Edukacji Narodowej z dnia 6 września 2000 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od nauczycieli religii, w myśl którego kwalifikacje do nauczania religii w dotychczasowych szkołach zasadniczych oraz przedszkolach, sześcioletnich szkołach podstawowych, gimnazjach

i szkołach zawodowych posiadają studenci wyższych studiów teologicznych po ukończeniu czwartego roku, jeśli kontynuują studia. W dniu 3 października 2000 r. ukończyła V rok studiów na wydziale teologii KUL filia w G. bez obrony pracy magisterskiej, ale studia kontynuowała. §4 pkt 3 brzmi: skierowanie nauczyciela religii do danej szkoły , wydane przez właściwego biskupa, zaświadcza o posiadaniu kwalifikacji do nauczania religii. Skarżąca wskazała, że skierowanie takie otrzymała 30 sierpnia 2000 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, choć nie ze względów w niej wskazanych.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem,

jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Prowadząc postępowanie administracyjne organy są obowiązane do przestrzegania przepisów dotyczących ich właściwości (rzeczowej i miejscowej – art. 19 k.p.a.), bowiem decyzja wydana z naruszeniem takich przepisów jest nieważna, jak to wynika z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Przepisy o właściwości mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący

i naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji publicznej przy wydawaniu decyzji administracyjnej powoduje jej nieważność, bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia.

W myśl art. 9 b ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2003 r. nr 118, poz. 1112 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie zaskarżonej decyzji, nauczycielom spełniającym warunki, o których mowa w ust. 1, oraz nauczycielom zatrudnionym w trybie art. 9a ust. 3lub 4 , w drodze decyzji administracyjnej, stopień awansu zawodowego nadawał - nauczycielowi stażyście stopień nauczyciela kontraktowego - dyrektor szkoły. Z kolei z ust. 6 tego przepisu wynikało, że w przypadku niespełnienia przez nauczyciela warunków, o których mowa w ust. 1, dyrektor szkoły lub właściwy organ,

o którym mowa w ust. 4 pkt 2-4, odmawiał nauczycielowi, w drodze decyzji administracyjnej, nadania stopnia awansu zawodowego. Natomiast art. 9 b ust. 7 pkt 1 stanowił, iż organami wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach,

o których mowa w ust. 4 pkt 1-3 oraz ust. 6, jest odpowiednio - w stosunku do dyrektora szkoły - organ prowadzący szkołę.

Powołując się na cytowany przepis decyzję w pierwszej instancji w przedmiocie unieważnienia aktu nadania stopnia awansu zawodowego A. P. wydał Prezydent Miasta [...], zaś odwołanie skarżącej rozpoznawał [...] Kurator Oświaty, powołując się na treść art. 9 b ust. 7 pkt 2 ustawy Karta Nauczyciela.

Jednakże ustawa Karta Nauczyciela zawiera regulację szczególną jaką jest art. 9h. Przepis ten w ust. 1 pkt 1 stanowi, że nadzór nad czynnościami podejmowanymi

w postępowaniu o nadanie nauczycielom stopnia awansu zawodowego przez dyrektorów szkół, organy prowadzące szkoły oraz komisje, o których mowa w art. 9g ust. 1 i 2 - sprawuje organ sprawujący nadzór pedagogiczny. Z ust. 2 tego przepisu wynika zaś, że czynności,

o których mowa w ust. 1, podjęte z naruszeniem przepisów ustawy, przepisów

o kwalifikacjach nauczycieli lub przepisów wydanych na podstawie art. 9 g ust. 10 są nieważne. Nieważność czynności stwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, odpowiednio organ sprawujący nadzór pedagogiczny lub właściwy minister.

W świetle powyższego, skoro w niniejszej sprawie zakwestionowano decyzję o nadaniu skarżącej stopnia awansu zawodowego jako podjętą z naruszeniem przepisów

o kwalifikacjach nauczycieli, to w myśl art. 9 h ust. 2 ustawy Karta Nauczyciela do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności owej decyzji upoważniony był organ sprawujący nadzór pedagogiczny. Organem sprawującym nadzór pedagogiczny jest

w sprawie niniejszej [...] Kurator Oświaty.

Oznacza to, że decyzja stwierdzająca nieważność aktu nadania, wydana przez Prezydenta Miasta [...] z dnia 9 marca 2005 r. została wydana przez organ niewłaściwy, co stanowi jedną z przesłanek skutkujących nieważność decyzji wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Tym samym również odwołanie A. P. zostało rozpatrzone przez organ niewłaściwy.

W świetle powołanych regulacji prawnych zaskarżone decyzje należy uznać za wadliwe w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności, gdyż nie zostały podjęte przez właściwe organy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art.134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji.

Rozpoznając sprawę ponownie organy administracji powinny mieć na uwadze powyższe rozważania co do wykładni art. 9 h ustawy Karta Nauczyciela. Wobec powyższego przedwczesne jest ocenianie zarzutów skargi.

Wobec uwzględnienia skargi na mocy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.