Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 837/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: . 9 ust. 1 pkt 14   lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art.  33 ust. 4 pkt 4, art. 33 ust. 4ca
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: ART 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Maciej Busz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi S.S. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę


UZASADNIENIE

IV SA/Po 837/15

Uzasadnienie

Starosta K. decyzją z dnia [...].01.2015r., nr [...] wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4, art. 33 ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz. U. z 2013 roku , poz. 674 z późn. zm., dalej u.p.z.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 z późn. zm., dalej k.p.a.) orzekł o utracie przez S.S (dalej skarżący) statusu bezrobotnego od dnia 24.10.2014 r. na okres 180 dni. Jednocześnie na podstawie art. 33. ust. 4c u.p.z. nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że wcześniej decyzją z dnia [...].03.2014 r. skarżący nabył status bezrobotnego od dnia 05.03.2014r., a jednocześnie odmówiono mu przyznania prawa do zasiłku. Skarżącemu wyznaczono termin wizyty w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. na dzień [...].10.2014 r. Wezwanie informujące o powyższym terminie wizyty zostało skarżącemu doręczone w dniu 01.10.2014 r.

Na wyznaczoną wizytę skarżący nie stawił się. W dniu 03.11.2014 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w K. wpłynęło podanie, w którym skarżący napisał:, "nie przyjechałem na wezwanie do PUP w K. bo nie mam pieniędzy na bilety autobusowe, złożyłem podanie do GOPS w K. , żeby przyznał pieniądze na bilety autobusowe".

W związku z oświadczeniem skarżącego o przyczynie niestawiennictwa Powiatowy Urząd Pracy w K. wystąpił do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. o informację, czy skarżący złożył wniosek o przyznanie mu środków finansowych na dojazd do PUP w K. na wyznaczony termin wizyty i czy taką pomoc otrzymał. W dniu 05.01.2015 r. z GOPS z K. poinformował, iż skarżący składał wniosek o przyznanie zasiłku celowego na zakup biletów autobusowych za 100 zł, jednak otrzymał odmowną decyzję z uwagi na brak współpracy i odmowę zawarcia kontraktu socjalnego.

Organ I instancji podkreślił, że rejestrując się jako bezrobotny skarżący wyraził gotowość do podjęcia zatrudnienia, tym samym przyjął do wiadomości prawa i obowiązki bezrobotnego. Jednocześnie otrzymał informator o prawach i obowiązkach bezrobotnego, co potwierdził własnoręcznym podpisem w dniu 05.03.2014 roku. Jednym z podstawowych obowiązków bezrobotnego jest obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy, w wyznaczonych terminach, w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwości zatrudnienia, szkolenia lub innej formy pomocy.

Także w wezwaniu na dzień 24.10.2014 r. skarżący został poinformowany o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonym terminie do powiatowego urzędu pracy i pouczony o konsekwencjach niestawiennictwa.

Wizyta skarżącego wyznaczona została na dzień 24.10.2014 r. W dniu 31.10.2014 r. skarżący nadał poprzez operatora pocztowego pismo do urzędu pracy, wskazując w nim przyczynę niestawiennictwa. Oznacza to, iż w wymaganym ustawowym terminie do 7 dni powiadomił PUP o przyczynie niestawiennictwa, tj. o braku środków finansowych na dojazd do PUP.

Podkreślono, że za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa może być uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidywalną, niespowodowaną przez bezrobotnego obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się przez zainteresowanego w urzędzie pracy. Są to przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub nagłe zdarzenie typu pożar, powódź itp. (wyrok WSA w Warszawie z 09.11.2009 r., sygn. akt I OSK 422/09).

Ustawa o promocji zatrudnienia wymaga od bezrobotnego, który chce utrzymać przyznane uprawnienia, takiego zorganizowania swoich spraw, które umożliwi jemu wywiązanie się z ustawowego obowiązku. Ustawodawca musiał zdawać sobie sprawę, że osoby bezrobotne najczęściej nie posiadają żadnych stałych dochodów, a mimo to nałożył na nie obowiązek stawiennictwa w wyznaczonym dniu w powiatowym urzędzie pracy. W rezultacie przesądził, że brak środków na przejazd do urzędu nie może stanowić uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa, gdyż dotyczyłaby ona ogromnej rzeszy bezrobotnych. Przyjęcie przeciwnego stanowiska oznaczałoby faktyczne zwolnienie osób bezrobotnych z najważniejszego obowiązku związanego nierozerwalnie ze statusem bezrobotnego - zgłaszania się w siedzibie organu celem potwierdzenia gotowości do pracy (por. wyrok WSA z 22.03..2012r., II SA/Ke 102/12 CBOSA).

W konsekwencji organ uznał, że brak środków finansowych na dojazd do powiatowego urzędu pracy, w szczególności na zakup biletów na przejazd środkami transportu publicznego (autobusowych, kolejowych itp.), co do zasady nie stanowi uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z., gdyż stawiennictwo w urzędzie pracy nie zostało uwarunkowane przez ustawodawcę uprzednim zagwarantowaniem bezrobotnemu środków na przejazd do siedziby organu (por.: wyroki NSA z 09.11.2009 r., sygn. I OSK 422/09; z 28.05.1998 r., USA 443/98: wyrok WSA z 12.12.2012 r., II SA/Wa 1178/12, CBOSA).

Dodatkowo zauważono, że przyczyną odmowy przyznania zasiłku celowego z MOPR na zakup biletów autobusowych był brak współpracy ze strony skarżącego i odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, którego celem jest albo przezwyciężenie trudnej sytuacji życiowej osoby lub rodziny albo wzmocnienie aktywności i samodzielności życiowej, zawodowej czy przeciwdziałanie wykluczeniu społecznemu danej osoby.

Wyjaśniono, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa.

Przepis ten określa dwa warunki, które tylko gdy zachodzą łącznie, wyłączają przewidziane w nim skutki. Bezrobotny musi usprawiedliwić swe niestawiennictwo przez wykazanie uzasadnionej tego przyczyny i takie usprawiedliwienie musi nastąpić w ciągu 7 dni od wyznaczonego terminu stawienia się w urzędzie.

W rozstrzyganej sprawie, skarżący poinformował urząd pracy o przyczynie niestawiennictwa w wymaganym terminie 7 dni, jednakże nie stanowi ona uzasadnionej przyczyny w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. i nie może zostać uwzględniona.

Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. w takim przypadku następuje utrata statusu bezrobotnego. Pozbawienie statusu następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy, natomiast okres na jaki bezrobotny zostaje pozbawiony statusu uzależniony jest od liczby niestawiennictw. Z uwagi na fakt, iż w przypadku skarżącego jest to drugie niestawiennictwo, utrata statusu bezrobotnego następuje od dnia 24.10.2014 roku na okres 180 dni.

Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniósł S.S podnosząc, iż nie stawił się w PUP w K. z uwagi na nieprzyznanie mu przez Kierownika GOPS w K. decyzją z dnia [...].11.2014r. środków finansowych na zakup biletów autobusowych. Skarżący zarzucił niezasadność odmowy przyznania mu pomocy na zakup w/w biletów, skoro decyzją z dnia 19.12.2014r. Kierownik GOPS w K. przyznał mu pomoc w postaci świadczenia niepieniężnego w formie obiadów.

Wojewoda W. decyzją z dnia [...].08.2015r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu opisano dotychczasowy przebieg postępowania. Organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie z art. 33 ust. 3 u.p.z. "Bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. (...)". Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z., "Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw".

O obowiązku stawiennictwa w wyznaczonych terminach i powiadomienia w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, odwołujący został pouczony w dniu rejestracji w PUP w K. , tj. w dniu 05.03.2014 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem na druku karty rejestracyjnej w części C. Zgodnie z wyrokiem WSA w Łodzi sygn. III SA/Łd 163/07 z dnia 11.12.2007 r., "Przyjąć należy, że składając podpis pod dokumentem strona jest świadoma jego treści i znaczenia. Organ ma uzasadnione prawo pozostawać w zaufaniu do wagi podpisu składanego przez stronę postępowania.".

Odnosząc się do treści odwołania organ II instancji wyjaśnił, iż przyznanie, odmowa lub wstrzymanie świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej jest dokonywane, zgodnie z ustawą z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 163, dalej u.p.s.) w ramach uznania administracyjnego (art. 11 ust. 2). Uznanie administracyjne jest to uprawnienie organu administracyjnego do wyboru jednego z możliwych rozwiązań. W przedmiotowej sprawie, organ mógł, lecz nie musiał przyznać świadczenia na wniosek zainteresowanego.

W ocenie organu odwoławczego, przedstawione przez skarżącego wyjaśnienia, zawarte w podaniu z dnia 31.10.2014 r. oraz w odwołaniu z dnia 09.02.2015 r., nie dają podstaw do przyjęcia, że w jego przypadku wystąpiła uzasadniona przyczyna niestawiennictwa, w rozumieniu przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. Organ II instancji zgodził się z uzasadnieniem decyzji organu I instancji, w którym wyjaśniono, w jakich przypadkach usprawiedliwienie niestawiennictwa może być potraktowane jako uzasadnione. Obowiązkiem osoby bezrobotnej zarejestrowanej w powiatowym urzędzie pracy jest dokładne zapoznanie się z terminem obowiązkowych wizyt w PUP, przestrzeganie wyznaczonych terminów stawiennictwa oraz usprawiedliwianie ewentualnej nieobecności zgodnie z pouczeniem. Bezrobotny powinien tak zorganizować swoje sprawy osobiste, aby mógł wywiązać się z powinności przewidzianej w art. 33 ust. 3 u.p.z.

Organ II instancji podkreślił, iż figurując w ewidencji osób bezrobotnych, skarżący musiał się liczyć z obowiązkiem stawiennictwa w wyznaczonych terminach w PUP w K. . Zgodnie z wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 23.02.2012 r. (sygn. IV SA/GL 895/11), "Samo pozostawanie bez pracy, rejestracja w organie zatrudnienia czy zamiar korzystania z określonych świadczeń i przywilejów nie przesądzają jeszcze o przynależności do grupy bezrobotnych w rozumieniu ustawy z 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Istotnymi cechami charakteryzującymi pojęcie prawne "bezrobotnego" jest bowiem zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia.".

Reasumując, organ II instancji stwierdził, że decyzję Starosty K. z dnia [...].01.2015 r. nr [...] orzekającą o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej od dnia 24.10.2014 r. na okres 180 dni z powodu drugiego niestawiennictwa wydano zgodnie z prawem.

Skargę na powyższą decyzję wniósł w ustawowym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu S.S podnosząc, iż obowiązkiem organu pomocy społecznej było przyznanie mu zasiłku celowego na zakup biletów autobusowych, aby umożliwić mu dojazd do PUP. Wskazał, że niezasadnie zarzucono mu brak współdziałania w tym postępowaniu. Podkreślił, że "jedna decyzja przeczy drugiej".

Wojewoda W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego stanowił przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. w myśl którego starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 u.p.z. (który to przepis nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie) pozbawia statusu bezrobotnego takiego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z., w zależności od liczby niestawiennictw, tj. na okres: 120 dni w przypadku pierwszego, 180 dni w przypadku drugiego, a 270 dni w przypadku trzeciego i każdego kolejnego niestawiennictwa.

Z cytowanego przepisu wynika, że bezrobotny może uniknąć utraty statusu bezrobotnego w związku ze swym niestawiennictwem w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy jedynie wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione dwa warunki: (1) bezrobotny powiadomi urząd pracy w ciągu 7 dni od dnia, w którym miał się stawić, o przyczynie swego niestawiennictwa oraz (2) wskazana przyczyna będzie uzasadniona.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły w sposób niewątpliwy, że doszło do ziszczenia się pierwszej z przesłanek, tj. że skarżący powiadomił PUP o swym niestawiennictwie w zakreślonym przez ustawodawcę terminie 7 dni od dnia wyznaczonego stawiennictwa, tj. najpóźniej do 31.10.2014 r. Wizyta skarżącego wyznaczona została bowiem na dzień 24.10.2014 r., a w dniu 31.10.2014 r. skarżący nadał poprzez operatora pocztowego pismo do urzędu pracy.

Jednym z zasadniczych obowiązków organów administracji publicznej w toku postępowania jurysdykcyjnego jest podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), czemu ma służyć zebranie w sposób wyczerpujący, i takież rozpatrzenie, całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Obowiązek ten dotyczy nie tylko organu I instancji, ale również organu odwoławczego w zakresie, w jakim jest on upoważniony do przeprowadzenia dodatkowego (uzupełniającego) postępowania wyjaśniającego (zob. art. 136, art. 138 § 2 zd. pierwsze a contrario k.p.a.). Ponadto obowiązkiem organów obu instancji jest prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Swoiste uszczegółowienie tej zasady zawiera art. 11 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Wskazana zasada przekonywania dozna uszczerbku, gdy organ w uzasadnieniu swej decyzji pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc m.in. ustosunkowanie się do wszystkich istotnych zarzutów i twierdzeń podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania, a zwłaszcza w odwołaniu.

Organy administracji w kontrolowanym przypadku zasadniczo sprostały powyższym wymogom i obowiązkom i prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz uzasadniły swe decyzje.

Zasadniczym problemem, który zmuszone były rozstrzygnąć organy administracji w niniejszej sprawie było dokonanie oceny, czy brak środków finansowych na dojazd z miejsca zamieszkania skarżącego do miejsca siedziby właściwego PUP można uznać za przyczynę "uzasadnioną" w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela wcześniejszy pogląd tut. Sądu wyrażony w wyroku z dnia 07.08.2013r. o sygn. IV SA/Po 477/13 (publ. CBOSA), że brak środków finansowych na dojazd z miejsca zamieszkania bezrobotnego do miejsca siedziby właściwego PUP nie można uznać za przyczynę "uzasadnioną" w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. Wyrok ten zapadł zresztą na kanwie stanu faktycznego również dotyczącego skarżącego. Na aprobatę zasługuje w tym zakresie także argumentacja organów administracji.

Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia nie zawierają choćby przykładowego katalogu "uzasadnionych przyczyn" niestawiennictwa i nie wyjaśniają, co należy pod tym pojęciem rozumieć. W orzecznictwie od dawna jednak przyjmuje się, że taka przyczyna musi poddawać się możliwości jej weryfikacji. Przede wszystkim jednak za uzasadnioną przyczynę może być uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, nie spowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się przez zainteresowanego w urzędzie pracy (por.: wyroki NSA z 17.02.2010 r., I OSK 1319/09 i z 09.11.2009 r., I OSK 422/09 oraz wyrok WSA z 06.03.2012 r., IV SA/Gl 501/11 – CBOSA). Nie każdy podany przez bezrobotnego powód nie zgłoszenia się do urzędu pracy może być uznany za uzasadnioną przyczynę, a jedynie zdarzenie niezależne od woli bezrobotnego; takie, na które nie miał wpływu, a więc, co do zasady, zdarzenie nagłe, którego przy dołożeniu należytej staranności bezrobotny nie mógł przewidzieć i zapobiec jego negatywnym następstwom w postaci niemożności stawienia się w wyznaczonym terminie w powiatowym urzędzie pracy (por.: wyroki NSA z 26.10.2010 r., I OSK 942/10 i z 09.11.2009 r., I OSK 422/09 oraz wyrok WSA z 20.05.2010 r., II SA/Ke 214/10 – CBOSA). Jako przykłady przyczyn uzasadniających niestawiennictwo podaje się w orzecznictwie m.in. nagłą chorobę, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź (por.: wyroki NSA z 26.10.2010 r., I OSK 942/10 i z 09.11.2009 r., I OSK 422/09 – CBOSA). Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych z winy bezrobotnego, choćby tylko na skutek jego lekkomyślności czy niedbalstwa, które polega na niedołożeniu należytej staranności (por.: wyroki NSA z 26.10.2010 r., I OSK 942/10 i z 01.08.2007 r., I OSK 1821/06 oraz wyroki WSA: z 29.09.2010 r., II SA/Sz 469/10; z 23.09.2010 r., III SA/Kr 148/10; z 20.05.2010 r., II SA/Ke 214/10 – CBOSA). Bezrobotny powinien bowiem tak zorganizować swoje sprawy osobiste, aby mógł wywiązać się z powinności stawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy, przewidzianej w art. 33 ust. 3 u.p.z. (por. wyrok WSA z 29.09.2010 r., II SA/Sz 469/10, CBOSA).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby podawana przezeń przyczyna niestawiennictwa w postaci braku środków finansowych na zakup biletu na przejazd do PUP miała w analizowanym przypadku charakter przezeń niezawiniony, nagły, niespodziewany, niemożliwy do przezwyciężenia. Przeciwnie, z argumentacji skarżącego wynika, że jest to stan traktowany przez samego skarżącego jako permanentny. Zarazem jednak skarżący nie wykazał, aby znając z dostatecznie dużym (jednomiesięcznym) wyprzedzeniem datę kolejnego stawiennictwa w PUP podjął jakiekolwiek starania w celu zapewnienia sobie możliwości dojazdu do urzędu, np. poprzez pozyskanie biletu kredytowanego, przyznawanego na zasadach i w trybie określonych ustawą z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 z późn. zm.).

Wobec powyższego, niestawiennictwa skarżącego nie sposób usprawiedliwić. Należy bowiem zauważyć, że w świetle ustawy o promocji zatrudnienia, z uzyskaniem i utrzymywaniem formalnego statusu osoby bezrobotnej wiążą się konkretne uprawnienia, polegające w szczególności na możliwości korzystania przez taką osobę z różnorakich form wsparcia i usług rynku pracy zapewnianych przez publiczne służby zatrudnienia. W związku z tym ustawa wymaga od bezrobotnego, który chce utrzymać przyznane uprawnienia, takiego zorganizowania swoich spraw, które umożliwi jemu wywiązanie się z ustawowego obowiązku. Ustawodawca musiał zdawać sobie sprawę, że osoby bezrobotne najczęściej nie posiadają żadnych stałych dochodów, a mimo to nałożył na nie obowiązek stawiennictwa w wyznaczonym dniu w powiatowym urzędzie pracy. W rezultacie przesądził, że brak środków na przejazd do urzędu nie może stanowić uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa, gdyż dotyczyłaby ona ogromnej rzeszy bezrobotnych. Przyjęcie przeciwnego stanowiska oznaczałoby faktyczne zwolnienie osób bezrobotnych z najważniejszego obowiązku związanego nierozerwalnie ze statusem bezrobotnego – zgłaszania się w siedzibie organu celem potwierdzenia gotowości do pracy (por. wyrok WSA z 22.03.2012 r., II SA/Ke 102/12, CBOSA). W konsekwencji należy uznać, że brak środków finansowych na dojazd do powiatowego urzędu pracy, w szczególności na zakup biletów na przejazd środkami transportu publicznego (autobusowych, kolejowych itp.), co do zasady nie stanowi uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z., gdyż stawiennictwo w urzędzie pracy nie zostało uwarunkowane przez ustawodawcę uprzednim zagwarantowaniem bezrobotnemu środków na przejazd do siedziby organu (por.: wyroki NSA z 09.11.2009 r. I OSK 422/09; z 28.05.1998 r., II SA 443/98; wyrok WSA z 12.12.2012 r., II SA/Wa 1178/12, CBOSA).

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że dotyczą one w istocie rzeczy wadliwego – zdaniem skarżącego – postępowania Kierownika GOPS w K. . Zarzucono mu, iż nie wydał swej decyzji do dnia 24.10.2014r., a ponadto że późniejsza decyzja była niekorzystna dla skarżącego. Ponieważ jednak przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu nie było postępowanie Kierownika GOPS w K. Sąd nie był uprawniony do oceny tych zarzutów.

Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.