Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 358/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie : sędzia NSA Marek Gorski Asesor WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) Protokolant Agnieszka Januszewska po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 maja 2004r. r. nr [...] w przedmiocie udzielenia licencji na prowadzenie transportu drogowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia 10 września 2003 r. nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego B. M. 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 10 września 2003 r. na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371) Burmistrz Miasta [...] udzielił B. M. licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką na okres od dnia 10 września 2003 r. do dnia 31 grudnia 2008 r.

Odwołanie od przedmiotowej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł B. M., wskazując, iż w złożonym wniosku wnosił o przyznanie licencji na okres 30 lat.

Decyzją z dnia 4 maja 2004 r. o sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2003 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż przepisy obowiązujące w zakresie udzielania licencji nie wskazują jakimi zasadami winien kierować się organ administracji przy określaniu terminu ważności licencji. W ocenie organu II instancji udzielenie licencji na okres 5 lat w świetle przyjętej przez organ I instancji zasady ogólnej co do terminu udzielania licencji nie stanowi naruszenia przepisów. Nadto wniosek odwołującego w żaden sposób nie obligował organu do spełnienia jego żądania w tym zakresie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku B. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej okresu ważności licencji na 5 lat oraz o zasądzenie od Burmistrza Miasta [...] na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, wskazując iż organ orzekając w przedmiocie okresu ważności licencji nie uwzględnił jego wniosku, mimo, iż był do tego zobligowany. Nadto skarżący podał, iż niezasadnym było przyjęcie przez organ, iż należy ograniczyć przedmiotowy okres z uwagi na przekroczenie przez skarżącego wieku emerytalnego w dacie upływu ważności licencji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Dla oceny prawidłowości postępowania organów administracji zasadniczego znaczenia nabierają postanowienia art., 4 pkt 17, art. 5 - 8 oraz art. 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.).

Sąd w składzie orzekającym wskazuje, iż w dacie orzekania przez organy administracji przepis art. 4 pkt 17 w/w ustawy stanowił, iż licencja jest decyzją administracyjną, wydawaną przez ministra właściwego do spraw transportu lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniającą do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego.

Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 - 2 w/w aktu prawnego podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymagało uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, której organ udzielał na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek przedsiębiorcy.

Powyższa ustawowa regulacja normatywna z racji tego, iż wprowadza określony warunek prowadzenia działalności gospodarczej stanowi przejaw prawnie dopuszczalnej formy ograniczenia konstytucyjnej zasady wolności gospodarczej, wyrażonej w art. 20 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483). W myśl art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, dla ochrony środowiska bądź ochrony innych wymienionych tam dóbr i wartości. Zgodnie zaś z powszechnie uznanym poglądem treść norm prawnych ograniczających bądź nakładających określone obowiązki powinna być sformułowana jasno i jednoznacznie. Kierując się przedmiotową zasadą należy zwrócić uwagę, iż ustawa o transporcie drogowym w art. 5 ust. 2 posługuje się sformułowaniem "uwzględniając wniosek przedsiębiorcy". Dokładna analiza art. 5 ust. 3 i art. 6 w/w ustawy prowadzi zaś do wniosku, iż przedsiębiorcy udziela się licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, jeżeli spełnia łącznie następujące przesłanki:

1) członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą, spełniają wymogi dobrej reputacji; wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli:

a) zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu,

b) wydano w stosunku do tych osób prawomocne orzeczenie zakazujące wykonywania

działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego,

2) posiada tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany,

3) zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy:

a) spełniają wymagania określone w przepisach prawa o ruchu drogowym,

b) nie byli skazani za przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy, a ponadto za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności,

c) posiadają zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem, lub wykażą się co najmniej 5-letnią praktyką w zakresie wykonywania tego transportu; przerwa w wykonywaniu transportu drogowego nie może być dłuższa niż kolejnych 6 miesięcy z przyczyn zależnych od nich.

Nadto art. 6 ust. l pkt l ustawy odsyła do art. 39 a ust. określającego warunki zatrudnienia kierowcy.

Wskazać należy, iż ustawa o transporcie drogowym nie wprowadza innych przesłanek, które warunkowałyby uzyskanie licencji. Sformułowanie "uwzględniając wniosek przedsiębiorcy" oznacza, iż po spełnieniu przez wnioskodawcę wszystkich wymagań ustawowych organ ma obowiązek udzielić licencji, a w odniesieniu do okresu ważności licencji nie może kierować się uznaniem administracyjnym. Organ jest bowiem związany stanowiskiem podmiotu występującego o udzielenie licencji, wyrażonym w treści złożonego wniosku. Przepis art. 8 ust. l ustawy, regulującego treść wniosku o udzielenie licencji stanowi w pkt 5, iż wniosek powinien zawierać czas, na jaki licencja ma być udzielona. Sformułowanie "czas na jaki licencja ma być udzielona" ze względu na użytą formę gramatyczną świadczy o wyłączeniu w tym zakresie swobody decyzji organu administracji, a konstatacja taka jest w pełni uprawniona jeżeli patrzy się przez pryzmat przesłanek warunkujących nabycie licencji, sformułowania "uwzględniając wniosek przedsiębiorcy", treści art. 8 ust. 1 pkt 5 w/w ustawy i ocenia się wskazane normy z punktu widzenia spójności wewnętrznej przedmiotowego aktu prawnego.

Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 22 maja 2000 r. (OPK 1/00, ONSA 2000/4/140) w przypadku prawnych form ograniczenia zasady wolności gospodarczej oznaczenie okresu ważności jest ustawowym obowiązkiem organu, realizowanym wyłącznie na podstawie treści złożonego wniosku. Podnieść należy, iż odmienny pogląd, według którego ustalenie okresu ważności licencji zależne byłoby od uznania organu administracji, podważałby sens obowiązku podania we wniosku czasu, na jaki licencja ma być wydana.

Przenosząc wszystkie powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż skarżący w dniu 23 czerwca 2003 r. złożył do Burmistrza Miasta [...] stosowny wniosek o udzielenie licencji na wykonywanie drogowego przewozu osób, zakreślając w jego pkt 5 przedział 30 - 50 lat jako wnioskowany okres ważności. Organ I instancji w dniu 10 września 2003 r. udzielił skarżącemu licencji na okres od dnia wydania do dnia 31 grudnia 2008 r.

Tym samym organ jedynie częściowo uwzględnił wniosek skarżącego.

W tym miejscy stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 w/w ustawy udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana lub cofnięcie licencji następowała w drodze decyzji administracyjnej.

Sąd wskazuje, iż decyzja wydana przez organ I instancji nie zawiera uzasadnienia, a więc w świetle orzecznictwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 1998 r., I SA/Gd 1651/96, baza Lex nr 36091 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 1999 r., III SA 5191/98, baza Lex nr 38160) skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji.

W sprawie wobec częściowego tylko uwzględnienia wniosku skarżącego nie mógł mieć bowiem zastosowania przepis art. 107 § 4 k.p.a. stanowiący, iż można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony. Stad też organ I instancji podstawy swojego stanowiska wyraził dopiero w piśmie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 grudnia 2003 r., wskazując, iż udzielając licencji na okres 5 lat kierowano się zasadą ogólną a także przewidywanym osiągnięciem przez wnioskodawcę wieku emerytalnego w dacie upływu ważności licencji.

Organ II instancji podzielił zaś błędne stanowisko organu I instancji, wskazując jedynie, iż przepisy ustawy o transporcie drogowym nie obligują organów do spełnienia żądań wnioskodawców co do okresu ważności licencji, które mają nadto prawo do uwzględniania prowadzonej przez siebie polityki w przedmiocie udzielania licencji. Nadto organ II instancji w toku postępowania odwoławczego nie uwzględnił, iż decyzja organu I instancji dotknięta jest określoną wadą, tzn. nie zawiera uzasadnienia.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wobec stwierdzenia, iż w sprawie miało miejsce naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na jej wynik, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia 10 września 2003 r. nr [...].

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy administracji winny w pełni uwzględnić zasygnalizowane wyżej uwagi odnoszące się do prawidłowości wykładni art., 4 pkt 17, art. 5 - 8 oraz art. 11 ustawy o transporcie drogowym.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 w zw. z art. 209 w/w aktu prawnego.