Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 426/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-10-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 243 par. 1, art. 252 par. 1-2, art. 257
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Nowak po rozpoznaniu w dniu 29 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. G. – Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Po 274/10 pozostawiające bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. G. – Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 8 kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 22 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Po 274/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu pozostawił bez rozpoznania wniosek M. G. – Z. o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym (zwolnienia od kosztów sądowych) w związku z jej skargą na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 8 kwietnia 2010 r., w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Z uzasadnienia postanowienia wynikało, że skarżąca, wezwana do ponowienia wniosku na urzędowym formularzu, z pouczeniem o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, jeśli wezwaniu nie uczyni zadość w terminie 7 dni, mimo skutecznego doręczenia wezwania i upływu zakreślonego terminu, nie spełniła wymogu z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), co na podstawie art. 257 ustawy obligowało Sąd do pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W zażaleniu na postanowienie pełnomocnik M. G. – Z. (przedstawiający się jako pełnomocnik P.) wniósł, na podstawie art. 243, art. 244 § 1 i art. 245 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o przyznanie prawa pomocy z jednoczesnym uchyleniem postanowienia z 22 czerwca 2010 r., wskazując, że "...wszelkie wcześniejsze moje oświadczenia wraz z opisem struktury i stanu majątkowego, znajdujące się w obszernej dokumentacji i tej złożonej w Sądzie jak i kolejno w US P. jak również Izbie Skarbowej w P., winny stanowić wystarczający argument do skierowania mnie pomocy."

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zażalenie nie miało uzasadnionych podstaw.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi uregulowane zostało powołaną już wyżej ustawą z 30 sierpnia 202 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 243 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo pomocy może być przyznane stronie wyłącznie na jej wniosek. Wniosek strony winien zawierać jej oświadczenie obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach i o stanie rodzinnym (art. 252 § 1). Wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2).

Art. 257 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi jednoznacznie, że "Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania."

Tak właśnie, wykonując obowiązek wynikający z cytowanego przepisu, postąpił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu.

Autor zażalenia nawet nie podjął próby wyjaśnienia, dlaczego zignorował wezwanie WSA do uzupełnienia braków wniosku, przy którym urzędowy formularz został mu przesłany.

Ze wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.