Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 151/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.  1 a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia WSA (del.) Beata Cieloch (sprawozdawca), , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa [...] "P." sp. z o. o. z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 października 2009 r. sygn. akt I SA/Sz 455/09 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] "P." sp. z o. o. z siedzibą w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 19 czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

I.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 października 2009r.,sygn.akt I SA/Sz 455/09 , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, oddalił skargę Przedsiębiorstwa Usługowo – Produkcyjnego "P." sp. z o.o. w C. (dalej: Spółka ) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 19 czerwca 2008r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003r.

I.2. Sąd przedstawił następujący stan faktyczny:

Decyzją z dnia 22 października 2007r. Burmistrz Gminy C. określił podatnikowi Przedsiębiorstwu Usługowo – Produkcyjnemu "P." sp. z o.o. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003r. w kwocie 128.235,30 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Spółka złożyła w dniu 21 stycznia 2003r. deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2003 , w której wykazała podatek w łącznej wysokości 98.643,70zł, dotyczący wyłącznie budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Następnie Spółka w dniu 23 czerwca 2003r., aktem notarialnym Rep A nr [...] nabyła prawo wieczystego użytkowania nieruchomości położonych w C. Obr.4 dz. nr [...] o pow.12972 m kw. i nr [...] o pow. 7548m kw. oraz prawo własności budynków i budowli położonych na działce nr [...], co skutkowało złożeniem w dniu 15 lipca 2003 r. korekty deklaracji DN-1 w sprawie podatku od nieruchomości za 2003 r., w której wykazano podatek od nieruchomości w łącznej wysokości 127.998,30zł.

W kolejnej korekcie deklaracji z dnia 30 grudnia 2003r. Spółka wykazała podatek od nieruchomości w kwocie 106.731,60 zł, w której powierzchnie zakupionych w dniu 23 czerwca 2003r. gruntów i budynków wykazała jako powierzchnie pozostałe oraz zwiększyła o 23.700 zł wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Uzasadniając powyższą korektę, Spółka wskazała, że wyłączenie z podstawy opodatkowania związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, zakupionych nieruchomości wynika ze złego stanu technicznego obiektów, co potwierdza protokół zdawczo-odbiorczy przekazania nieruchomości z dnia 4 lipca 2003 r.

Organ pierwszej instancji, powołując się na treść przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stwierdził, że omawiane wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i nie będzie mógł być w przyszłości wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, z powodu zdarzenia niezależnego od podatnika. Następnie, powołując się na regulację Prawa budowlanego (art. 66, 68) wskazał, że ze względu na zły stan techniczny budynku (w tym zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku) właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego

Dalej w uzasadnieniu swojej decyzji Burmistrz, na podstawie zebranego materiału dowodowego uznał, że korekta deklaracji za 2003 r., w której wyłączono z podstawy opodatkowania związanej z działalnością gospodarczą nieruchomości zakupione w dniu 23 czerwca 2003r. i opodatkowanie ich stawką jak za pozostałe, ze względu na stan techniczny, nie jest zasadna.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi podatkowemu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia ewentualnie uchylenie decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż aby uzasadnione było wyłączenie tego przedmiotu z podstawy opodatkowania przewidzianej dla prowadzenia działalności gospodarczej, winien mieć charakter trwały, wynikać ze zdarzenia niezależnego od woli podatnika i być potwierdzony przez właściwy organ administracji budowlanej.

I.3.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Spółka reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i zasądzenie kosztów postępowania.

Pełnomocnik w skardze zarzucił naruszenie przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych a także przepisów postępowania w tym art. 180 § 1 i 2, art. 187 § 1, art. 197 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej.

I.4. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

I.5. Odnosząc się do skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał ,że nie jest ona zasadna

Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa materialnego ani procesowego.

Sąd wskazał, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest poprawność zakwestionowanej przez organy podatkowe korekty deklaracji dla podatku od nieruchomości za 2003 r., w której Spółka wyłączyła ze względu na stan techniczny z opodatkowania podatkiem od nieruchomości w stawce przewidzianej dla przedmiotów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, budynki i grunty nabyte w dniu 23 czerwca 2003 r., stosując dla tych obiektów stawkę niższą.

Sąd powołując się na przepis art. 2 ust.1 ,art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm., dalej w skrócie u.p.o.l) wskazał ,że ustawa ta nie zawiera legalnej definicji pojęcia "względy techniczne" i odniósł się do ugruntowanego w orzecznictwie sądowym poglądu, że wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i – jednocześnie – nie może być wykorzystywany w działalności trwale, i to niezależnie od woli podatnika. W ocenie Sądu nie uzasadnia takiego wyłączenia przykładowo brak środków finansowych, konieczność remontu lub modernizacji, adaptacji obiektu. Chodzi zatem o takie wady fizyczne budynków i budowli (gruntów), które w sposób stały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem działalności, jak również inne występujące przeszkody faktyczne. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości lub jej części, nie daje podstaw do zastosowania innych stawek podatku niż przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sąd powołał się także na doktrynę, że dla wskazania "względów technicznych", ustawa podatkowa nie odsyła do przepisów Prawa budowlanego

Ponadto Sąd zwrócił uwagę, iż z wykładni celowościowej art. 5 ust. 1 u.p.o.l. wynika, iż podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, w tym znaczeniu, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to czy przynosi ona zysk posiadaczowi, czy też wymaga nakładów w celu utrzymania jej w stanie zdatnym do wykorzystania. Sąd uznał ,że w świetle powyższych rozważań przeprowadzona przez organy podatkowe wykładnia przepisu art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie budzi zastrzeżeń Sądu. Wobec tego sformułowany w skardze zarzut naruszenia ww. przepisu prawa materialnego uznał za bezzasadny.

W ocenie Sądu bez wpływu na treść osądzanego rozstrzygnięcia pozostawała także błędna teza organów podatkowych, iż nieodpowiedni stan techniczny winien wynikać z decyzji organu nadzoru budowlanego o zakazie użytkowania obiektu budowlanego lub opróżnieniu lub wyłączeniu z użytkowania budynku ze względu na zły stan techniczny. Takiego wymogu nie ma bowiem w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych .Z całokształtu sprawy jak i wcześniejszych rozważań Sądu jednoznacznie wynika, że teza ta nie stanowiła jedynej i wyłącznej podstawy rozstrzygnięcia, a jedynie dodatkową argumentację.

Następnie Sąd stwierdził, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie wyjaśniające pozwalające na prawidłowe określenie stanu technicznego przedmiotów opodatkowania w roku 2003 . Wobec tego za chybione Sąd uznał również zarzuty naruszenia przepisów art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła w żaden sposób, że owe względy techniczne miały wpływ na sposób wykonywania jej działalności gospodarczej. W toku postępowania, na okoliczność złego stanu technicznego przedstawiono jedynie protokół zdawczo odbiorczy nieruchomości oraz kasetę video. Organ dokonał analizy tego materiału, a także przeprowadził dowody w postaci przesłuchania świadków. Z zeznań tych wynikało, że zakres przeprowadzonych prac remontowych na terenie nieruchomości obejmował głównie prace porządkowe (wywóz gruzu, szklenie okien, montaż bramy wjazdowej, naprawę instalacji elektrycznej). Na tej podstawie organ ocenił, że nie zachodziły w sprawie względy techniczne wyłączające prowadzenie działalności gospodarczej. Sąd, taką ocenę podzielił . Ponadto Sąd stwierdził ,że skarżąca Spółka w toku postępowania, poza wyżej wymienionymi dowodami oraz wnioskiem dowodowym w zakresie powołania biegłego, nie złożyła zastrzeżeń lub dodatkowych wyjaśnień, pozwalających na odmienna ocenę. A dowód z przesłuchania świadków, zdaniem Sądu stanowił dowód wiarygodny i jednoznacznie potwierdzający, że przedmiotowe nieruchomości nie mogą zostać wyłączone ze względu na stan techniczny. Dodatkowo, Sąd wskazał , że powyższą ocenę potwierdziła okoliczność, iż w grudniu 2003 r. zostały zawarte umowy najmu części przedmiotowych nieruchomości, które miały być wykorzystywane przez inny podmiot począwszy od 2004 r.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego niepowołania przez organy podatkowe biegłego Sąd uznał go za całkowicie chybiony ,albowiem uznał ,że organ podatkowy, na podstawie zebranych dowodów w toku postępowania może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, tak jak miało miejsce to na gruncie niniejszej sprawy, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne.

Sąd nie dopatrzył się również przekroczenia przez organy podatkowe granic swobodnej oceny dowodów określonych w art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe dokonały wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału rozumianego jako uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich wiarogodności. Nie ma w sprawie podstaw, aby zdyskwalifikować przeprowadzoną ocenę dowodów.

Sąd nie stwierdził także, by uzasadnienie decyzji nie spełniało wymogów określonych w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zawierała wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne

Reasumując, Sąd stwierdził, że organy podatkowe prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające pozwalające na prawidłowe określenie stanu technicznego przedmiotu opodatkowania. W stanie faktycznym sprawy nie budzi zastrzeżeń dokonana przez organ podatkowy ocena, iż brak było przesłanek do wyłączenia z opodatkowania przedmiotowego budynku ze względów technicznych.

II. Skarżąca Spółka reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem wniosła na powyższy wyrok skargę kasacyjną domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U.2002r,nr 153,poz.1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego ,tj:

1.art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie ,iż organy podatkowe dokonały szczegółowego i zindywidualizowanego ustalenia " względów technicznych" opodatkowania nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej;

2. art.187 §1 w zw. z art.197§1 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie zebrania materiału dowodowego oraz błędne przyjęcie ,że to na podatniku ciąży obowiązek wykazania ,że dany przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być ze względów technicznych wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej a także poprzez zaniechanie powołania biegłego z zakresu budownictwa celem usunięcia wątpliwości dotyczących stanu technicznego przedmiotowej nieruchomości.

III. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie złożyło odpowiedzi na skargę kasacyjną .

IV. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga kasacyjna wobec braku usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu.

Nie trafny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie ,iż organy podatkowe dokonały szczegółowego i zindywidualizowanego ustalenia " względów technicznych" opodatkowania nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej z kilku powodów . Po pierwsze, jak wskazuje analiza uzasadnienia tego zarzutu autor skargi kasacyjnej zarzucając naruszenie przepisu prawa materialnego dąży do podważenia oceny stanu faktycznego dotyczącego "technicznych wzgledów" budynku pozwalających na obniżenie podstawy opodatkowania wskazując na błędne stanowisko odnośnie zebranego w sprawie materiału dowodowego i rozkładu ciężaru jak i nie wskazania przez Sąd , na podstawie których dowodów uznał , że "względy techniczne" powodują niemożność wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnej tak skonstruowany zarzut jest nieprawidłowy. Oceniając w.w. zarzut naruszenia prawa materialnego, który przybrał postać zarzutu błędnego zastosowania w.w. przepisu u.p.o.l., należy mieć na względzie, że prawidłowe skonstruowanie zarzutu "błędnej wykładni" prawa podatkowego materialnego wymaga, aby wskazano w skardze kasacyjnej na czym polega błąd, który zarzuca się Sądowi pierwszej instancji, oraz jaka powinna wyglądać w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną prawidłowa wykładnia . Wymogi te są uregulowane w art. 176 p.p.s.a., który nakłada na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych (przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 tej ustawy) i ich uzasadnienie. Niespełnienie tych wymogów czyni zarzut błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania wadliwym (por. np. wyroki NSA: z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1290/09; z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt II FSK 815/08, publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W rozpoznawanej sprawie, Spółka uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przedstawia swoje polemiczne stanowisko względem oceny stanu faktycznego, który został przyjęty w sprawie przez Sąd pierwszej instancji. Za pomocą tak sformułowanego zarzutu nie można jednak skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego. Ustalenia stanu faktycznego podważać można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego, zaś podstawę prawną rozstrzygnięcia - za pomocą zarzutu naruszenia prawa materialnego (w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), ewentualnie poprzez zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami prawa materialnego (por. w.w. uchwała z 15 lutego 2010 r. i wyrok NSA z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt I GSK 450/08, publ. Lex nr 516681, wyrok NSA z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt II FSK 809/09, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Tym samym podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego jest wadliwie uzasadniony.

Niezależnie od powyższych nieprawidłowości Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się do stwierdzenia zawartego w skardze kasacyjnej ,że Sąd pierwszej instancji błędnie uznał za organami podatkowymi ,że ocena "stanu technicznego" nieruchomości winna wynikać z decyzji organu nadzoru budowlanego o zakazie użytkowania obiektu budowlanego lub opróżnieniu lub wyłączeniu z użytkowania budynku ze względu na zły stan techniczny. To twierdzenie nie jest prawdziwe. Dokonując bowiem oceny tej przesłanki Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że w jego ocenie" bez wpływu na treść osądzanego rozstrzygnięcia pozostaje błędna teza organów podatkowych ,iż nieodpowiedni stan techniczny winien wynikać z decyzji organu nadzoru budowlanego...".Takiego wymogu nie ma bowiem w przepisie art. 1aust.1 pkt 3 u.p.o.l." Ponadto Sąd wskazał, że teza ta nie stanowiła jedynej i wyłącznej podstawy rozstrzygnięcia, a jedynie dodatkową argumentację."(str. 7 uzasadnienia).

W tym zakresie zasadnie Sąd pierwszej instancji powołując się na ugruntowany w orzecznictwie sądowym i doktrynie pogląd wskazał, że z uwagi na brak definicji legalnej pojęcia "względy techniczne", wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji , gdy przedmiot ten jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany w działalności trwale i to niezależnie od woli podatnika. Chodzi zatem o takie wady fizyczne budynków i budowli (gruntów), które w sposób stały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem działalności, jak również inne występujące przeszkody faktyczne. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości lub jej części, nie daje podstaw do zastosowania innych stawek podatku niż przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponadto Sąd pierwszej instancji trafnie stanął na stanowisku odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2009r. II FSK 1354/07,że przesłanka ta wymaga szczegółowego i zindywidualizowanego ustalenia oraz rozważenia rodzaju i obiektywnego charakteru tej przeszkody , przyczyn jej powstania i występowania w okresie ,którego dotyczy dane postępowanie podatkowe. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podzielił to stanowisko.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu określonego w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej wskazać także należy ,że zarzut ten jest również wadliwy , albowiem wymienione w tym zarzucie przepisy art.187 §1 w zw. z art.197§1 Ordynacji podatkowej, których to naruszenia dopuściły się organy orzekające w przedmiotowej sprawie, a Sąd te naruszenia zaakceptował, ą przepisami prawa procesowego i powinny być wymienione w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w powiązaniu z art.145 §1pkt1 lit.c p.p.s.a.

Mając jednak na względzie, że gdy wadliwość zarzutu skargi kasacyjnej jest możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu tejże skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną takiego wadliwego zarzutu stosownie do art. 173 p.p.s.a. Należało zatem przyjąć, że podnosząc ten zarzut Spółka podnosi naruszenie przepisu proceduralnego, a nie przepisu prawa materialnego. Taka ocena nie narusza ani autonomii strony postępowania kasacyjnego do stanowienia o formie i treści zarzutów podnoszonych w postępowaniu kasacyjnym, ani związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 12 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 624/10, publ.: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009r. I OPS 10/09

Zrekonstruowany zarzut skargi kasacyjnej nie jest jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego na aprobatę zasługuje pogląd WSA w Szczecinie , że w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe poddały zebrane dowody wszechstronnej ocenie. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał ,że wbrew temu co twierdził autor skargi kasacyjnej zgodnie z art.187§1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ma obowiązek zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, ale z drugiej strony nie zwalania to podatnika z obowiązku współdziałania z organem w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Sąd pierwszej instancji wskazał również na jakich dowodach organ podatkowy oparł swoje ustalenia. Trafnie Sąd ocenił ,że skarżąca spółka nie uprawdopodobniła w żaden sposób ,że owe względy techniczne miały wpływ na sposób wykonywania jej działalności gospodarczej. Przedstawione dowody w postaci protokołu zdawczo-odbiorczego i kaseta wideo nie potwierdziły stanowiska strony skarżącej. Natomiast dokonana analiza tych dowodów łącznie z oceną zeznań świadków dowiodła ,że zakres przedmiotowych prac remontowych na terenie nieruchomości obejmował głownie prace remontowe. ,które ze względów technicznych nie wyłączyły prowadzenia działalności gospodarczej .

W kontekście przedstawionej oceny dowodów zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał ,ze organy podatkowe nie naruszyły przepisu art. 197 §1 Ordynacji podatkowej poprzez brak dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. Naczelny Sąd Administracyjny także w tym zakresie podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji ,że skoro zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na dokonanie oceny stanu technicznego budynku to wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego (w tym sięganie do opinii biegłego) nie było zasadne.

Uwzględniając zatem wadliwość podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów oraz bezzasadność poglądów zmierzających do polemiki z Sądem pierwszej instancji w zakresie oceny stanu faktycznego sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na postawie art. 184 p.p.s.a.