Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1926/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
law: Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1 pkt 40 i 43, art. 120
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Cezary Kosterna (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2010r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2009r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz K. D. tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 557 zł (pięćset pięćdziesiąt siedem złotych); 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku..


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest skarga obywatela [...] K. D. (dalej: skarżący) na ostateczną decyzję Szefa Urzędu Do Spraw Cudzoziemców z [...] sierpnia 2009r. Nr [...], którą to decyzją, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, utrzymana została w mocy decyzja Wojewody [...] z [...] marca 2009 r. nr [...] orzekająca o wydaleniu cudzoziemca (skarżącego) z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

Decyzje wyżej wymienione zostały wydane w następujących okolicznościach:

W dniu [...] grudnia 2008 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej

w R., na podstawie art. 101 ust. 3 pkt 3 w związku art. 92 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 234 poz. 1694

ze zmianami – dalej: "ustawa o cudzoziemcach"), wystąpił do Wojewody [...]

z wnioskiem o wydanie decyzji o wydaleniu z terytorium RP obywatela [...] K. D., w związku z wystąpieniem okoliczności określonych w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż cudzoziemiec

na dwóch stoiskach handlowych na giełdzie [...] w G. należących

do spółki V. sp. z o.o., której był udziałowcem, wykonywał w dniu [...] października 2008 r. pracę w charakterze sprzedawcy polegająca na obsługiwaniu klientów poprzez podawanie towaru i udzielaniu informacji co do cen towarów nie posiadając

na to wymaganego zezwolenia. Jako dowody wskazano sporządzony [...] listopada 2008 r. protokół kontroli legalności zatrudnienia oraz protokoły przesłuchania podejrzanego (skarżącego) oraz świadka. Zaznaczono, że K. D. posiadał zezwolenie

na zamieszkanie na terenie Polski na czas określony do [...] września 2009 r. oraz zezwolenie na pracę w spółce V. w charakterze jej wiceprezesa.

Wojewoda [...] przeprowadził postępowanie w sprawie, udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego stanowisko zawarte w zastrzeżeniach do protokołu legalności wykonywania pracy przez cudzoziemców, dokonano też przesłuchania [...] z [...] świadków wnioskowanych przez skarżącego. W toku postępowania uwzględniono też treść wydanego skarżącemu przedłużenia zezwolenia na pracę ważnego w okresie od [...] września 2008 do [...] września 2009 r., w którym zaznaczono, że będzie wykonywać pracę jako wiceprezes zarządu, "decyzja nie obejmuje wykonywania pracy związanej

ze sprzedażą – wykonywanie zawodu sprzedawcy".

Decyzją z [...] marca 2009 r., w oparciu o przepis art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach orzekł o wydaleniu skarżącego z terytorium RP, jednocześnie zobowiązując go do dobrowolnego opuszczenia Polski w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W uzasadnieniu tego orzeczenia organ stwierdził,

że skarżący w dniu [...] października 2008 r. wykonywał pracę sprzedawcy polegającą na obsłudze klientów poprzez podawanie towarów i udzielanie informacji o cenach towarów niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na prace, czym naruszył przepisy art. 87 i 88 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity DZ. U. z 20008 r. nr 69 poz. 415 ze zmianami). Zarzucono też skarżącemu, że powierzył wykonywanie pracy polegającej na pilnowaniu i sprzedaży towarów na drugim stoisku handlowym swojej żonie M. D., która nie posiadała zezwolenia na pracę.

Ustalenia faktyczne organ oparł na protokole z kontroli legalności wykonywania pracy przez cudzoziemców, prowadzenia działalności przez cudzoziemców, powierzania wykonywania pracy i innej pracy zarobkowej cudzoziemcom z dnia [...] listopada 2008 r., protokole przesłuchania świadka oraz zawiadomieniu Izby Celnej w K.

z [...].12.2008 r. o naruszeniu przez cudzoziemca przepisów art. 88 ustawy

o cudzoziemcach skierowanego do [...] Oddziału Straży Granicznej.

Organ zasygnalizował w uzasadnieniu decyzji istnienie innych dowodów zgłaszanych w toku postępowania przez skarżącego, jednak nie przeprowadzono analizy tych dowodów. Organ stwierdził, że strona skarżąca nie wykazała, żeby zachodziły przesłanki do udzielenia jej zgody na pobyt tolerowany, określone w art. 97 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 234 poz. 1695 ze zmianami), ani też nie jest małżonkiem osoby posiadającej zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE.

W odwołaniu od decyzji Wojewody [...] pełnomocnik skarżącego wniósł

o uchylenie tej decyzji. Podniósł, że z uwagi na zatrudnianie przez jego spółkę V. trzech pracowników – obywatelek polskich, nie zachodziła i nie zachodzi potrzeba wykonywania przez niego obowiązków sprzedawcy, co zostało udowodnione zeznaniami zgłoszonych przez niego świadków. Dalej skarżący wywodził, że jako właściciel firmy często przebywa na jej stoiskach w celu nadzoru i kontroli pracy jego pracowników, pomaga też w rozstawianiu stoiska, które waży 80 kilogramów. Zarzucił też, że we wniosku Komendanta [...] Okręgu Straży Granicznej jak i w protokole sporządzonym przez funkcjonariuszy Izby Celnej nie ma mowy o powierzaniu przez skarżącego wykonywania pracy jego żonie M. Tym samym więc, skoro ta ostatnia okoliczność pojawiła się dopiero w decyzji, to nie miał możliwości ustosunkowania się do tego zarzutu w toku postępowania.

Zarzucił też, że wykonywanie pracy niezgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi wykroczenie przewidziane w art. 120 ust. 1 i 2 tej ustawy,

a funkcjonariusze Izby Celnej nie stwierdzili takiego wykroczenia, skoro nie skierowali stosownego wniosku o ukaranie do sądu. Skarżący podniósł też, że w trakcie kontroli legalności nie umożliwiono mu skorzystania z pomocy tłumacza, a zna język polski

w stopniu umiarkowanym, a w sytuacji stresowej i związanej z licznymi pojęciami prawnymi nie był w stanie spójnie i logicznie odpowiadać na zadawane pytania czy bronić się przed stawianymi zarzutami. Wskazał też, że już po wydaniu decyzji

o cofnięciu posiadanego pozwolenia na prace uzyskał w sposób legalny nowe zezwolenie wydane przez ten sam organ, to jest Wojewodę [...] w dniu [...] marca 2009 r.

Na skutek wniesienia odwołania – działający jako organ drugiej instancji Szef Urzędu Do Spraw Cudzoziemców swoją decyzją z [...] sierpnia 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uznał za słuszne stanowisko organu pierwszej instancji,

że skarżący jako wiceprezes zarządu spółki V. powinien ograniczyć się w swojej pracy do prowadzenia spraw spółki i reprezentowania jej, a do takich czynności nie należy podawanie klientom towaru na stoisku i informowanie ich o cenach towaru

i przyjmowanie pieniędzy za sprzedany towar. Organ zeznania świadków (nie podając których i dlaczego) uznał za niewiarygodne, a tym samym za słuszne uznał stwierdzenie organu pierwszej instancji, że skarżący wykonywał prace sprzedawcy nie mając do tego stosownego zezwolenia. Odnosząc się do zarzutu przesłuchania skarżącego bez udziału tłumacza, organ wskazał, że nie zgłaszał on takiego wniosku i w aktach znajduje się podpisane przezeń oświadczenie, że zna język polski w mowie i w piśmie, a ponadto korzystał z pomocy pełnomocnika – obywatela polskiego. Organ drugiej instancji uznał, że nie było podstaw do ponownego przesłuchania skarżącego tak jak on sam wnioskował, bowiem nie przedstawił on żadnych nowych okoliczności mogących mieć znaczenie dla sprawy. Organ wskazał, że nie zachodzą wymienione w art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach przesłanki uniemożliwiające wydanie decyzji o wydaleniu cudzoziemca.

Nie zgadzając się z decyzją drugoinstancyjną skarżący wniósł skargę

do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, domagając się uchylenie tej decyzji. Pełnomocnik skarżącego zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy wskazując art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), oraz nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności, które miały wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że tylko świadek E. G. w swoich zeznaniach z [...] listopada 2008 r., złożonych podczas wykonywania pracy w [...] stwierdzała, że skarżący wykonuje czynności sprzedawcy. Przesłuchanie to było jednak prowadzone w warunkach wyłączających możliwość swobodnej i spontanicznej wypowiedzi, a zatem ustalenia zawarte w protokole z tego przesłuchania nie mogą być podstawą do ustaleń faktycznych w tej sprawie. Świadek ta przesłuchana później

w normalnych warunkach wycofała się z oświadczeń zawartych w protokole Izby Celnej z [...] listopada 2008 r. Dalej skarżący zarzuca, że pominięte zostały wszystkie inne zeznania świadków, w tym późniejsze zeznania i oświadczenie pisemny świadka E. G. Nie przesłuchano też funkcjonariuszy celnych uczestniczących w kontroli. Skarżący zarzucił, że nie odnotowano w protokole kontroli podnoszonej prze niego już wtedy okoliczności, że kontrola spowodowana została przez inną osobę handlującą na giełdzie, która odgrażała się, że spowoduje taka kontrolę.

Skarżący powtórzył zarzut braku uczestnictwa tłumacza przy przesłuchaniu skarżącego i jego zony, mimo że nie włada biegle językiem polskim.

Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z wyroku Sadu Rejonowego w Z. sygn. akt [...] na okoliczność wypadku, jakiemu uległ skarżący wraz z żoną, co spowodowało u jego żony istotne obrażenia.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu Do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie. Powtórzył dotychczas prezentowaną argumentację sprowadzającą się

do uznania, że skarżący wykonywał pracę sprzedawcy wbrew warunkom pozwolenia

na pracę, a także pracę sprzedawcy nie mając zezwolenia wykonywała jego żona

na sąsiednim stoisku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wydanej przez Szefa Urzędu

do Spraw Cudzoziemców, w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, Sąd uznał, iż decyzja ta oraz decyzja ją poprzedzająca - z powodu niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz nie uwzględnienia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego nie mogły się ostać. Sąd, dostrzegając popełnione przez organy orzekające w obu instancjach błędy proceduralne, podzielił niektóre zarzuty podniesione w skardze, nie będąc przy tym związany powołaną w skardze podstawą prawną uznał, że wydanie decyzji w obu instancjach dokonane było z naruszeniem art. 7, art. 9, art. 75 § 1, art. 78 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W podstawie materialno - prawnej zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej został wskazany art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z 13 czerwca 2003 r.

o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 ze zm.). Stosownie do tego przepisu cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej. Jak wynika z treści przywołanego przepisu, stanowi on obligatoryjną - nie pozostawiającą organowi żadnego wyboru co do rozstrzygnięcia - podstawę do wydania wobec cudzoziemca decyzji o wydaleniu, jednakże przy zaistnieniu okoliczności faktycznych ustalonych w oparciu o regulację ustawową dotyczącą promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) tj. przy ustaleniu, iż cudzoziemiec wykonywał pracę z naruszeniem przepisów tejże ustawy. Należy jednak podkreślić, że ustalenie to musi być bezsporne, nie budzące wątpliwości i dokonane przy zachowaniu obowiązujących w tym zakresie reguł postępowania.

Przede wszystkim zaznaczyć trzeba, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 40 i 43 ustawy

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wykonywanie pracy przez cudzoziemca oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą, wykonywanie innej pracy zarobkowej lub pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych, które uzyskały wpis do rejestru przedsiębiorców na podstawie przepisów o Krajowym Rejestrze Sądowym lub są spółkami kapitałowymi w organizacji. W kontekście powyższego organ powinien wyjaśnić czy skarżący w ogóle wykonywał pracę sprzedawcy, czy też były to tylko incydentalne czynności wykonywane w ramach troski o sprawy spółki, której był współwłaścicielem. Jeśli natomiast uzna, że była to praca, to powinien wskazać i uzasadnić, która z wymienionych w ustawie form wykonywania pracy przez cudzoziemców (zatrudnienie, inna praca zarobkowa etc.) miała miejsce w przypadku skarżącego.

Ustalenie przez organ w oparciu o przepisy art. 201 § 1 i art. 294 § 1 kodeksu spółek handlowych, że zakres obowiązków wiceprezesa spółki handlowej ogranicza się tylko do prowadzenia spraw spółki i reprezentowania jej, jest niedopuszczalnym uproszczeniem, zwłaszcza gdy organ nie próbuje nawet zidentyfikować tych pojęć,

w szczególności "prowadzenia spraw spółki". To prowadzenie spraw spółki nie może być oceniane w oderwaniu od wymiaru spółki, skali jej działalności, ilości wspólników zaangażowanych w prowadzenie jej spraw, liczby zatrudnionych pracowników itp. Niewątpliwie inaczej wygląda zwykły zakres czynności wiceprezesa dużej spółki, posiadającej setki czy tysiące pracowników, wiele punktów handlowych, produkcyjnych, usługowych, niż Prezesa małej spółki.

Organy stosując prawo dokonały nie tylko nazbyt uproszczonej i interpretacji wskazanych przepisów prawa materialnego (wyciągając z treści art. 201 § 1 i art. 204 § 1 kodeksu spółek handlowych wnioski, że czynności członka zarządu spółki inne niż wynikające z jego uprawnień zarządczych wskazanych w tych przepisach nie mogą wchodzić w zakres czynności członka zarządu spółki), ale też dokonały ustaleń faktycznych z naruszeniem przepisów postępowania. Ustalenie faktyczne organów,

na których oparto zaskarżoną decyzję i decyzję pierwszoinstancyjną sprowadzały się do dwóch kwestii:

1) skarżący wbrew treści pozwolenia na pracę wykonywał pracę sprzedawcy

na stoisku jego spółki V.,

2) skarżący powierzył wykonywanie pracy polegającej na pilnowaniu i sprzedaży towarów swojej żonie, obywatelce [...] M. D. nie posiadającej zezwolenia na pracę.

Powyższe ustalenia faktyczne oparte były wyłącznie na: protokole z kontroli legalności wykonywania pracy przez cudzoziemców z [...] listopada 2008 r., protokole przesłuchania skarżącego jako osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia z [...] listopada 2008r. protokole przesłuchania świadka E. G. z [...] listopada 2008 r. Ustalenia te były oparte na obserwacji przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych w dwóch dniach – [...] października 2008 r. i [...] listopada 2008 (były to [...]). Zaobserwowano wtedy, że zarówno skarżący jak i jego żona wykonywali czynności związane

ze sprzedażą towarów na stoiskach spółki V. i sam ten fakt nie był przez skarżącego kwestionowany. Zauważono też, że skarżący pieniądze otrzymywane od klientów przekazywał pracownicy spółki V. – E. G. Skarżący w swoich zastrzeżeniach do protokołu jak i w późniejszych pismach w sprawie powoływał się jednak na to, że jego czynności miały charakter incydentalny, nie wykonywał on pracy sprzedawcy, a jedynie czynności nadzorcze i pomocnicze wynikające z troski o majątek jego spółki V. Na poparcie tych jego twierdzeń wskazywał dowody z zeznań świadków. Czworo ze wskazywanych świadków w złożonych zeznaniach potwierdzało, że skarżący nie wykonywał pracy sprzedawcy. Piaty z wnioskowanych świadków – D. B. nie była w ogóle przesłuchiwana, z akt sprawy nie wynikają przyczyny nieprzesłuchania tego świadka.

Organy nie dały wiary zeznaniom świadków korzystnym dla skarżącego,

nie wskazując jednak żadnych przyczyn tego, nie dokonując jakiejkolwiek analizy tych zeznań, która prowadzić by mogła do przekonania, że zasadne było odmówienie dania im wiary. Oczywiście nie można odmówić organom prawa do swobodnej oceny dowodów, przy czym ocena swobodna nie oznacza oceny całkowicie dowolnej. Ocena taka musi znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji w zakresie ustaleń faktycznych

i wniosków, jakie wyciągane z co do stanu faktycznego z poszczególnych dowodów, oraz przyczyn uwzględnienia jednych a nie uwzględnienia innych dowodów. Dopiero taka analiza pozwala na ocenę prawidłowości postępowania organów przez Sąd dokonujący kontroli legalności decyzji administracyjnych. Takie obowiązki dla organów wynikają z zasad postępowania administracyjnego – w szczególności z zawartej w art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej nakazującej organom podejmowanie wszelkich niezbędnych działań do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, i z zawartej w art. 11 zasady przekonywania nakazującej organom wyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. Organy miały obowiązek przesłuchać wszystkich świadków wskazanych przez skarżącego zgodnie z art. 75 § 1 i 77 § 1 i 78 § 1k.p.a. albo wskazać przyczyny nieprzesłuchania tego świadka. Nie uczyniły tego jednak co do świadka D. B. Nieuwzgledneinie w rozważaniach uzasadnienia decyzji zeznań świadków wskazywanych przez skarżącego było naruszeniem obowiązku oceny całokształtu materiału dowodowego określonego w art. 80 k.p.a.

Organy nie wykazały też wnikliwości nie czyniąc ustaleń, czy praca skarżącego – w ich ocenie niezgodna z warunkami zezwolenia, oraz praca jego żony stały się przyczyną ukarania na podstawie art. 120 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem mogły wpłynąć na zmianę ustaleń co do stanu faktycznego mającego istotne znaczenia dla zastosowania odpowiednio wyinterpretowanych norm prawa materialnego.

W związku z powyższym w ponownie prowadzonym postępowaniu organ administracyjny powinien wyeliminować stwierdzone uchybienia, a w szczególności ustalić czy skarżący rzeczywiście wykonywał pracę niezgodnie z ustawa z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, na jakiej podstawie i czy jej wykonywanie wyczerpywało przesłanki z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, skutkujące nakazem opuszczenia terytorium RP, przy uwzględnieniu treści przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w szczególności art. 87 i 88 tej ustawy i zawartych tam w art.. 2 ust. 1 pkt 40 i 43 definicjach ustawowych. Sąd uchylił przy tym tylko zaskarżoną decyzję organu drugiej instancji mimo dostrzeżenia naruszeń przepisów prawa również w działaniach organu pierwszej instancji, gdyż uznał, że to organ drugiej instancji mając możliwość zarówno przeprowadzenia własnej oceny dowodów, jak i przeprowadzenia uzupełniającego postępowania, według swojego uznania rozważy bądź to wydanie decyzji o jakiej mowa w art. 138 § 1 pkt 1 lub pkt 2 k.p.a., albo uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i przekazanie sprawy do rozpoznania organowi pierwszej instancji. Organ musi przy tym pamiętać o zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynikającej z art. 15 k.p.a.

Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. uwzględniając uiszczoną przez skarżącego opłatę sądową w kwocie 300 zł i wynagrodzenie radcy prawnego, przez którego był reprezentowany, w kwocie 240 zł i opłatę skarbową od pełnomocnictwa.