Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 26/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 156 , art. 16, art. 268a, art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 października 2016 r., nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. D. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze - decyzją z 14 kwietnia 2016 r., nr SKO [..], wydaną na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 6, art. 16 § 1, art. 61 § 1, art. 155, art. 156 § 1 i art. 157 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – w skrócie "k.p.a."), po wszczętym na wniosek M. D. i R.R. postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Wójta Gminy z dnia 15 października 2013 r., nr [..], ustalającej na wniosek B. S. – R., prowadzącego działalność pod nazwą A., warunki zabudowy dla inwestycji: budowa linii elektroenergetycznej kablowej SN15kV na terenie działek nr: [..]-[..]; budowa linii elektroenergetycznej napowietrznej SN15kV na terenie działek nr: [..]-[..]; przebudowa linii elektroenergetycznej napowietrznej SN 15kV na terenie działek nr: [..]-[..]; budowa linii elektroenergetycznej kablowej nn0,4kV na terenie działek nr: [..]-[..]; przebudowa linii elektroenergetycznej napowietrznej nn0,4 kV na terenie działek nr: [..]-[.] obręb ewidencyjny P., gmina P., odmówiło stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Wójta.

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że w dniu 15 października 2013 r. Wójt Gminy wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nr [..] ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta stała się ostateczna wobec braku wniesienia od niej skutecznego odwołania.

W dniu 28 stycznia 2015 r. do organu wpłynął wniosek M. D. o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Wójta. Skarżąca zarzuciła jej rażące naruszenie prawa, tj. art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. w związku z art. 53 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm. – w skrócie "u.p.z.p."). Wnioskodawczyni stwierdziła, że decyzja Wójta dotyczy m.in. działki nr [..], która stanowi jej własność. W postępowaniu poprzedzającym jej wydanie strona nie brała udziału, gdyż nie została z rażącym naruszeniem prawa powiadomiona o nim w jakikolwiek sposób. W piśmie z dnia 6 marca 2015 r. skarżąca zarzuciła ponadto, że w toku postępowania żadna strona (poza wnioskodawcą) nie została poinformowana o toczącym się przed Wójtem postępowaniu w tej sprawie, a taki obowiązek wynikał z przepisu powyższej ustawy. Natomiast w piśmie z 6 lutego 2015 r. M. D. podniosła, że przedmiotowa decyzja została wydana na wniosek podmiotu nieuprawnionego i nieposiadającego osobowości prawnej. A. nie jest bowiem przedsiębiorstwem energetycznym trudniącym się przesyłaniem energii elektrycznej. Jest to działalność gospodarcza prowadzona przez osobę fizyczną, a ta działalność nie może być stroną w postępowaniu, jak i pełnomocnikiem strony postępowania. Jak wynika z akt sprawy A. w toku postępowania nikogo nie reprezentowało i występowało we własnym imieniu. Właściciele nieruchomości objętych decyzją nie zostali powiadomieni na piśmie o wszczęciu postępowania i o wydaniu decyzji, a właściciele gruntów sąsiednich nie zostali powiadomieniu poprzez obwieszczenie wywieszone na tablicy ogłoszeń w P. Jak wynika z kart akt 18 i 74, stosowne obwieszczenia nie zostały wysłane do sołtysa P. Na zwrotnych potwierdzeniach odbioru nie ma stempla pocztowego i numeru nadania, a więc nie zostały wysłane do adresata i wywieszone na tablicy ogłoszeń. Działka nr [..] nie została wymieniona w obwieszczeniu (karty akt nr 14 i 15) wszczynającym postępowanie administracyjne. Tym samym dalsze czynności są z mocy prawa nieważne. Wnioskodawczyni zarzuciła nadto, że w aktach sprawy nie ma upoważnienia do podpisania decyzji przez urzędnika w imieniu Wójta Gminy, zarówno wszczynających postępowanie, jak i wydających decyzję.

Kolegium wyjaśniło dalej, że w dniu 24 lutego 2015 r. wpłynęło do niego pismo R. R. nazwane skargą, w którym wnioskodawca wniósł o uchylenie opisanej na wstępie decyzji Wójta Gminy jako wydanej z rażącym naruszeniem przepisów k.p.a. w odniesieniu do nieruchomości nr [..]. Wnioskodawca wyjaśnił, że o wydaniu tej decyzji dowiedział się w dniu 9 grudnia 2014 r. podczas wizji lokalnej w sprawie przebiegu przedmiotowej linii elektroenergetycznej. O decyzji tej wcześniej nie wiedział i nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym także nieruchomości będącej jego własnością. Brak udziału stron w postępowaniu czyni tę decyzję nieważną z mocy prawa.

Rozpoznając powyższe wnioski Kolegium ustaliło, że pismem złożonym w dniu 8 sierpnia 2013 r. do Wójta Gminy B. S. – R., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A., wystąpił o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji, która ma zostać zrealizowana m.in. na działce nr [..], obręb ewidencyjny P., gmina P. Wójt ustalił strony postępowania w liczbie 49 osób i w dniu 21 sierpnia 2013 r., na podstawie art. 53 ust. 1 u.p.z.p. - poprzez obwieszczenie - zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania. Kolegium stwierdziło, że w aktach sprawy brak jest powiadomień stron postępowania w sposób indywidualny. Natomiast obwieszczenie ukazało się także na stronie internetowej Wójta i tablicy ogłoszeń sołectwa P. Kolegium stwierdziło też, że pismo organu I instancji z 21 sierpnia 2013 r. skierowane do Sołtysa w sprawie wywieszenia obwieszczenia o wszczęciu postępowania zostało odebrane w dniu 23 sierpnia 2013 r., jak wynika z potwierdzenia odbioru tej przesyłki. Dalej Kolegium wyjaśniło, że osoba uprawniona sporządziła w sprawie projekt decyzji wraz z analizą, który to projekt został przesłany właściwym organom celem jego uzgodnienia. Uzgodnienia projektu decyzji dokonali: Starosta, Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych, Zarząd Powiatu, Marszałek Województwa, Wojewódzki Konserwator Zabytków. W dniu 15 października 2013 r. Wójt Gminy wydał opisaną na wstępie decyzję, o której zawiadomił strony również poprzez obwieszczenie, bez wysyłania odrębnie stronom przedmiotowej decyzji. Obwieszczenie o wydanej decyzji zostało także przesłane Sołtysowi, który odebrał przesyłkę. Decyzja organu I instancji stała się ostateczna.

Ustosunkowując się do wniosków o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji Kolegium wyjaśniło, że ostateczna decyzja kończąca zwyczajne postępowanie administracyjne może ulec modyfikacji tylko w przypadkach przewidzianych w k.p.a. Między innymi, na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. można stwierdzić jej nieważność, gdy decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w tym przepisie. Przepis

art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi, że "organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa". O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony i skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Kolegium podkreśliło przy tym, że weryfikacja decyzji administracyjnej w trybie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności możliwa jest jedynie w przypadku niewątpliwego stwierdzenia, że decyzja obarczona jest ciężką wadą, powodującą konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest zatem jedynie ocena weryfikowanej decyzji z punktu widzenia zaistnienia, bądź nie, wyraźnie wskazanych przez ustawodawcę wad. Istnienie wad uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji musi być przy tym oczywiste, a nie być kwestią przypuszczeń, czy też zawitych dociekań i zabiegów językowych (wyrok NSA z 2 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 490/05, Lex nr 1966960). Poza tak zakreślone granice postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności Kolegium wykraczać nie może. Stanowiłoby to bowiem naruszenie ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. W szczególności w tym trybie postępowania nie można ponownie rozpatrywać sprawy co do jej istoty, oceniając zasadność przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję ostateczną, czy też prowadzić postępowania wyjaśniającego, co do okoliczności istotnych z punktu widzenia skonkretyzowanej decyzją ostateczną normy prawa materialnego.

Kolegium ustaliło, że M. D. i R. R. są współwłaścicielami działki nr [..], obręb P., wskazanej w treści decyzji Wójta Gminy z dnia 15 października 2013 r. jako nieruchomość objęta inwestycją. Oznacza to, że będąc stronami postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją, mieli prawo złożyć wnioski o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Jednak Kolegium, po rozpoznaniu tych wniosków nie znalazło żadnych przesłanek dla stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy. Wszystkie podniesione we wnioskach zarzuty nie potwierdzają bowiem rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. skutkującego stwierdzeniem nieważności tej decyzji.

Kolegium przywołało treść art. 53 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 10 § 1 i art. 28 k.p.a. i wyjaśniło, odnosząc się do zarzutów wnioskujących stron dotyczących braku zapewnienia przez Wójta wszystkim stronom postępowania czynnego udziału w postępowaniu, także poprzez brak przesłania wszystkim stronom wydanej decyzji, że brak udziału osoby będącej stroną postępowania w postępowaniu administracyjnym nie stanowi wady nieważnościowej, określonej w art. 156 § 1 k.p.a., tylko wadę wznowieniową, o której jest mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Ten drugi przepis k.p.a. określa, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Postępowanie wznowieniowe również jest postępowaniem nadzwyczajnym, odrębnym od postępowania w sprawie nieważności decyzji. Zarówno wznowienie postępowania, jak i stwierdzenie nieważności decyzji wymaga spełnienia całkowicie odrębnych przesłanek określonych w różnych przepisach k.p.a.

Za nieuzasadnione Kolegium uznało zarzuty M. D. odnoszące się do podmiotu wnoszącego o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Przepis art. 52 ust. 1 u.p.z.p. stanowi bowiem, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Przepis ten nie ogranicza w żaden sposób tego kto może taki wniosek złożyć, co oznacza, że inwestorem (wnioskodawcą) może być każda osoba fizyczna, osoba prawna lub nieposiadająca osobowości prawnej, zaś organ administracji publicznej związany jest treścią złożonego wniosku.

Kolegium stwierdziło nadto, że wniosek o wydanie decyzji ustalającej lokalizację przedmiotowej inwestycji celu publicznego zawiera, wśród nieruchomości, których inwestycja dotyczy, także działkę nr [..]. Również ta nieruchomość została wskazana - zgodnie z wnioskiem - w treści decyzji Wójta z 15 października 2013 r. Brak wskazania tej nieruchomości w treści obwieszczenia organu I instancji z dnia 21 sierpnia 2013 r. o wszczęciu postępowania nie stanowi rażącego naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności ostatecznej decyzji.

Także brak w aktach upoważnienia pracownika organu I instancji do wydawania decyzji, a wcześniej prowadzenia postępowania w imieniu Wójta Gminy, w ocenie Kolegium nie stanowi naruszenie prawa. Zgodnie bowiem z treścią

art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać m.in. oznaczenie organu administracji publicznej oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Pracownik działający z upoważnienia organu powinien zatem powołać się w decyzji na posiadane upoważnienie. Samego niepowołania się w decyzji na posiadane upoważnienie do wydawania decyzji nie należy przy tym utożsamiać z podpisaniem decyzji przez osobę nieupoważnioną, a co za tym idzie - nie pociąga to za sobą skutków w postaci nieważności decyzji, o ile upoważnienie takie istniało w dacie wydania tej decyzji. W niniejszej sprawie każde pismo organu I instancji (w tym także decyzja z 15 października 2013 r.) znajdujące się w aktach sprawy zawiera podpis pracownika organu wraz z imienną pieczątką z jego stanowiskiem służbowym, jak też wskazaniem, że działa z upoważnienia Wójta Gminy.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (pismo z dnia 5 maja 2016 r.) M.D. podniosła, że na skutek "bezrefleksyjnego zapoznania się z materiałem dowodowym wysnuto błędne wnioski niezgodne z prawdą materialną popartą dowodami." Skarżąca ponownie wzniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z 15 października 2013 r., podnosząc zarzut naruszenia art. 53 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 109 k.p.a. i wskazując, że w aktach sprawy nie ma dowodów na wywiązanie się przez Wójta z obowiązku zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania. Skarżącej nie doręczono zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz nie doręczono jej decyzji Wójta. Nie została również zawiadomiona przez ogłoszenie w BIP i ogłoszenie wywieszone na tablicy w Urzędzie Gminy, bo jej nieruchomość nie jest wymieniona w treści obwieszczenia. Nadto, nie ma dowodów, by decyzja została wywieszona na tablicy ogłoszeń w P., gdyż nie ma dowodów, że decyzja została wysłana do Sołtysa (wypełniony druk zwrotnego potwierdzenia odbioru nie został wysłany, więc nie dotarł do adresata, nie ma stempla pocztowego nadania i doręczenia). Skarżąca podniosła również, że wniosek o unieważnienie decyzji złożyła już 24 czerwca 2014 r. a nie, jak mylnie podało w zaskarżonej decyzji Kolegium, w dniu 28 stycznia 2015 r. Z uwagi na brak odpowiedzi na jej pismo z 22 czerwca 2014 r., w dniu 3 grudnia 2014 r. złożyła ponownie wniosek o uchylenie decyzji administracyjnych wydanych z rażącym naruszeniem prawa. W tych okolicznościach, zdaniem skarżącej, jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji przez Kolegium, bowiem wniosek o stwierdzenie nieważności został złożony przed terminem zawitym wynikającym z art. 53 u.p.z.p.

Skarżąca ponownie powtórzyła zarzut wydania decyzji na rzecz podmiotu, który nie ma przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym i nie jest podmiotem prawa. Skarżąca powołała się na wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 889/06, zgodnie z którym - w przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą firma, pod nazwą której prowadzona jest działalność gospodarcza, nie jest podmiotem praw. Stwierdziła też, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wydawana na rzecz inwestora, czyli ustawodawca ograniczył krąg podmiotów, które mogą wystąpić z wnioskiem.

Skarżąca ponownie podniosła również, że w aktach sprawy nie ma upoważnienia do podpisania decyzji przez urzędnika, który podpisał decyzję z 15 października 2013 r. w imieniu Wójta Gminy.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze– decyzją z dnia 17 października 2016 r., nr [..], wydaną podstawie 138 § 1 pkt 1, art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 i 2 w związku z art. 158 § 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 kwietnia 2016 r., nr SKO [..].

W uzasadnieniu Kolegium w pełni poparło argumentację przedstawioną w decyzji tego organu z 14 kwietnia 2016 r., podkreślając, że w postępowaniu nieważnościowym organ może rozpatrywać sprawę jedynie w granicach określonych w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a. Kolegium wyjaśniło też, że rażące naruszenie prawa polega na oczywistej sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, a treścią przepisu, a także na oczywistej sprzeczności z przepisem prawa nie do pogodzenia z założeniami działania organu praworządnego państwa. Kolegium w tej sprawie uznało, że decyzja Wójta nie została wydana z zarzucanym rażącym naruszeniem art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 109 k.p.a. Kolegium stwierdziło, że jest bezsporne, iż kwestionowana decyzja Wójta została wydana z naruszeniem przepisów art. 53 ust. 1 tiret 2 u.p.z.p., bowiem decyzja administracyjna, jak i poprzedzające jej wydanie zawiadomienia, nie były doręczone na piśmie właścicielom nieruchomości, na których inwestycja miała być realizowana. Powyższa okoliczność – w ocenie Kolegium, nie stanowi jednak rażącego naruszenia prawa. Brak zawiadomienia na piśmie właścicieli nieruchomości, na których będzie zlokalizowana inwestycja celu publicznego, nie prowadzi bowiem do podjęcia wadliwego rozstrzygnięcia sprawy z tego właśnie powodu. Skarżąca - powołując się na fakt, iż bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu o ustalenie lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego na skutek braku zawiadomień, w istocie rzeczy powołuje się na wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przesłankę wznowienia postępowania w sprawie.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącej, która zarzucała, że nie ma dowodów, by decyzja została wywieszona na tablicy ogłoszeń w P., gdyż nie ma dowodów, że decyzja została wysłana do Sołtysa, Kolegium wskazało, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie zostało przekazane temu Sołtysowi w dniu 23 sierpnia 2013 r. (potwierdzenie odbioru k. 18 akt organu). Zawiadomienie rzeczywiście nie zostało wysłane za pośrednictwem poczty, ale na druku zwrotnego poświadczenia odbioru znajdującym się w aktach sprawy widnieje podpis Sołtysa z datą odbioru pisma. Podobnie Sołtys został zawiadomiony o wydaniu decyzji z dnia 15 października 2013 r. i poproszony o umieszczenie decyzji na tablicy ogłoszeń sołectwa i w pobliżu planowanego miejsca inwestycji (pismo z 15 października 2013 r.). Również w tym przypadku zawiadomienie nie zostało wysłane za pośrednictwem poczty, ale na druku zwrotnego poświadczenia odbioru znajdującym się w aktach sprawy widnieje podpis Sołtysa (k. 53 i 53a). W analogiczny sposób zawiadomiono o wydaniu postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki w decyzji (k. 74 i 74a).

Kolegium wyjaśniło nadto, że pismo skarżącej z 22 czerwca 2014 r. nie może być uznane za "wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji", nosi bowiem tytuł "wniosek o udzielenie informacji". W ostatnim zdaniu tego pisma skarżąca podaję: "Jednocześnie wnoszę o uchylenie wszystkich decyzji administracyjnych z mocy prawa w związku z pozbawieniem mnie prawa strony w postępowaniu." To stwierdzenie nie jest wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji, lecz ewentualnie wnioskiem o wznowienie postępowania z uwagi na podaną przesłankę pozbawienia prawa do udziału w postępowaniu. To do strony należy natomiast sprecyzowanie o stwierdzenie nieważności jakiej decyzji wnosi, czy o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej jaką decyzją wnosi. W żadnym razie nie należy do organu właściwego do stwierdzenia nieważności decyzji poszukiwanie ewentualnej decyzji, której wniosek skarżącej mógłby dotyczyć. Dopiero w dniu 9 grudnia 2014 r. do Urzędu Gminy wpłynęło pismo skarżącej (datowane na 27 listopada 2014 r.), skierowane do Kolegium za pośrednictwem Urzędu Gminy, zatytułowane "skarga", w którym skarżąca wnosi o uchylenie decyzji wydanych z rażącym naruszeniem prawa, w tym decyzji o warunkach zabudowy dotyczących jej działki nr [..]. Stąd prawidłowo Kolegium stwierdziło, że ostatecznie w dniu 28 stycznia 2015 r. wpłynął do niego wniosek M. D. o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. W konsekwencji Kolegium prawidłowo stwierdziło również, że z uwagi na treść art. 53 ust. 7 u.p.z.p. nie byłoby możliwe stwierdzenie nieważności kwestionowanej przez skarżącą decyzji.

Odnosząc się do podniesionego przez M. D. zarzutu skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną postępowania (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.) Kolegium wyjaśniło, że postępowanie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego wszczynane jest na wniosek inwestora. Określenie przez ustawodawcę, że podmiotem inicjującym postępowanie jest "inwestor", przy braku w komentowanej ustawie ograniczeń podmiotowych, oznacza, że inwestorem mogą być podmioty zarówno prawa prywatnego, jak i prawa publicznego, w tym osoby fizyczne, osoby prawne, a także jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. Zatem nie ma przeszkód, aby inwestorem był B. S. - R. Błędne podanie w rozdzielniku stron postępowania nazwy pod jaką B. S. R. prowadzi działalność gospodarczą, tj. "A.", nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa, czy też o skierowaniu decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie.

Kolegium dodało także, iż brak w aktach upoważnienia pracownika organu I instancji do wydawania decyzji w imieniu Wójta Gminy w żadnym razie nie stanowi o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W tej kwestii Kolegium także podzieliło pogląd wyrażony w decyzji tego organu z 14 kwietnia 2016 r.

Reasumując, Kolegium uznało, że decyzja Kolegium z dnia 14 kwietnia 2016 r. była prawidłowa. Wbrew twierdzeniom skarżącej, Kolegium wnikliwie przeanalizowało bowiem akta sprawy i odniosło się do wszystkich zarzutów strony podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.

Składając skargę na ww. decyzję Kolegium z 17 października 2016 r. M. D. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 14 kwietnika 2016 r., zarzucającym im naruszenie art 52 ust. 1 i art. 53 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 6 - 11, art. 28, art. 29, art. 145 pkt 1 oraz art 156 § 1 pkt 2, 4 i 7 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi M. D. powtórzyła zarzuty zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dodatkowo stwierdziła, że skoro obowiązkiem organów jest wyczerpujące informowanie i umożliwienie udziału stron postępowania na każdym jego etapie, zatem jej pismo z 22 czerwca 2014 r., zgodnie z jego treścią, stanowiło wniosek o unieważnienie wszystkich decyzji administracyjnych wydanych odnośnie jej działki z naruszeniem prawa.

Skarżąca podkreśliła też, że w zgromadzonym materiale dowodowym nie ma upoważnienia Wójta Gminy do wydawania decyzji administracyjnych w jego imieniu dla osoby, która podpisała decyzję tego organu z 15 października 3013 roku. Samo posiadanie pieczątki o treści "z up. Wójta" nie stanowi umocowania prawnego i nie wskazuje zakresu upoważnienia. Pomimo znacznego upływu czasu Wójt Gminy nie uzupełnił materiału dowodowego o stosowne upoważnienie udzielone przed datą wszczęcia postępowania, a zatem należy uznać, że ww. decyzja Wójta została podpisana przez osobę nieuprawnioną, co powoduje jej nieważność z mocy prawa.

Skarżąca wskazała nadto, że w materiale dowodowy nie ma żadnego dowodu, iż zawiadomienie o wszczęciu postępowania i ogłoszenie o wydaniu decyzji zostały wywieszone w miejscach zwyczajowo przyjętych w miejscowości P. Można jedynie stwierdzić, że Sołtys został poproszony o wywieszenie ogłoszeń, lecz nie ma wiarygodnego dowodu że dostarczono mu prośbę i treść decyzji do wywieszenia. Dowodem nie może być podpis Sołtysa na druk zwrotnego poświadczenia odbioru, który nie został wysłany pocztą (brak stempli pocztowych i numeru nadania). Na druku tym nie ma też stempla wpływu Urzędu Gminy, zatem nie jest pewne, odbiór jakiego pisma potwierdza Sołtys i czy rzeczywiście jest to podpis Sołtysa i kiedy został złożony.

W ocenie skarżącej, fakt niewymienienia w obwieszczeniu o wszczęciu postępowania nr [..] jej nieruchomości oznacza, że postępowanie co do jej działki nie zostało wszczęte, zatem nie mogło być zakończone decyzją. Ponadto numer działki wskazany w decyzji był niezgodny z oznaczeniem nieruchomości w Księdze Wieczystej [..] na dzień wydania decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2016 r., poz. 1066).

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369; w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w tej sprawie nie znajduje zastosowania.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 17 października 2016 r., którą Kolegium utrzymało w mocy decyzję własną z 14 kwietnia 2016 roku o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z 15 października 2013 r. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego m.in. na działce stanowiącej współwłasność skarżącej.

Skarżąca M. D. jest współwłaścicielką działki nr [..], obręb P., objętej inwestycją celu publicznego, dla której w decyzji Wójta Gminy z dnia 15 października 2013 r. ustalono lokalizację. Oznacza to, że winna być stroną tego postępowania i posiada legitymację do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji.

Ostateczna decyzja kończąca zwyczajne postępowanie administracyjne może ulec modyfikacji tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Przepis art. 16 k.p.a. ustanawia bowiem ogólną zasadę trwałości decyzji ostatecznych, co oznacza, że decyzje te mogą być wzruszone tylko na zasadach i w trybie określonym w k.p.a. Jednym z przypadków, kiedy decyzja ostateczna może być wzruszona jest stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 156 § 1 k.p.a., który zawiera zamknięty katalog przyczyn nieważności. Należy przy tym podkreślić, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, unormowana w art. 156 k.p.a. oraz przepisach następnych, stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych. Z tego względu przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji muszą być interpretowane w sposób ścisły (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 22 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1380/97, LEX nr 47894; 10 listopada 1998 r., sygn. akt IV SA 912/97, LEX nr 45693; 29 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 1889/97, LEX nr 47887; 29 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 1066/97, LEX nr 48675). W orzecznictwie stwierdza się przy tym, że ich zaistnienie powinno być bezsporne i mieć oczywisty charakter, co także podkreśla wyjątkowość tej instytucji.

Stwierdzenie nieważności danej decyzji wymaga zatem bezspornego ustalenia, że kwestionowana decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych w ww. przepisie. Wskazać przy tym należy, iż organ administracyjny działając w trybie nadzoru na podstawie art. 156 k.p.a. wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której orzeka jako organ kasacyjny, co oznacza, że w swojej decyzji orzeka tylko w kwestii nieważności decyzji lub jej niezgodności z prawem, nie orzeka natomiast co do istoty sprawy rozstrzygniętej w kwestionowanej decyzji.

Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco;

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Zgodnie zaś z art. 53 ust. 7 u.p.z.p., nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. W takiej sytuacji odpowiednio stosuje się art. 158 § 2 k.p.a., który stanowi, że jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji.

Z treści przepisu art. 53 ust. 7 u.p.z.p. wprost wynika, że ustalony w nim termin 12 miesięcy na stwierdzenie nieważności decyzji liczony jest od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia, zatem data złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji jest nieistotna dla prawidłowego zastosowania tego przepisu.

Z akt sprawy zakończonej wydaniem decyzji Wójta Gminy, której dotyczy postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności, wynika natomiast, że w dniu z 15 października 2013 roku ukazało się w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy obwieszczenie dotyczące decyzji Wójta Gminy z tej samej daty, a zatem - stosownie do przywołanych powyżej przepisów – nawet w przypadku stwierdzenia, że decyzja ta została wydana z wadami wskazanymi

w art. 156 § 1 k.p.a., Kolegium mogłoby jedynie stwierdzić wydania jej z naruszeniem prawa oraz wskazać okoliczności, z powodu których organ nie stwierdził nieważności decyzji.

Podnoszone w tej sprawie zarzuty zawarte we wnioskach o stwierdzenie nieważności dotyczyły przede wszystkim wydania decyzji Wójta z rażącym naruszeniem prawa, a także skierowana jej do osoby niebędącej stroną w sprawie.

Skarżąca konsekwentnie zarzucała także, iż w zgromadzonym materiale dowodowym nie ma upoważnienia Wójta Gminy do wydawania decyzji administracyjnych w jego imieniu dla osoby, która podpisała decyzję tego organu

z 15 października 3013 roku. Podkreśliła przy tym w skardze, że mimo znacznego upływu czasu materiał dowodowy w tej sprawie nie został uzupełniony o stosowne upoważnienie udzielone przed datą wszczęcia postępowania, a zatem – w jej ocenie - należało uznać, że ww. decyzja Wójta została podpisana przez osobę nieuprawnioną, co powoduje jej nieważność z mocy prawa.

W ocenie Sądu należy zgodzić się z zarzutem skarżącej dotyczącym niewłaściwego wyjaśnienia tej sprawy przez Kolegium poprzez niezbadanie, czy osoba, która podpisała decyzję z dnia 15 października 3013 roku w imieniu Wójta Gminy była upoważniona do wydawania w imieniu Wójta tego typu decyzji.

Z akt sprawy Wójta wynika, że decyzję z dnia 15 października 2013 roku o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego podpisała

"z up. WÓJTA" J. K. Inspektor ds. Ochrony Środowiska.

Pogląd Kolegium, zgodnie z którym sam brak w aktach pierwotnie przeprowadzonego postępowania upoważnienia pracownika organu do wydawania decyzji, czy też fakt niepowołania się w decyzji na posiadane upoważnienie do wydawania decyzji, nie stanowi rażącego naruszeniu prawa jest zasadny ale tylko w przypadku, w którym w toku postępowania nieważnościowego Kolegium ustaliłoby, że rzeczywiście pracownik Urzędu Gminy - podpisujący kwestionowaną decyzję - w chwili jej wydawania legitymował się upoważnieniem Wójta Gminy do wydawania w jego imieniu decyzji tego typu, a tego w tej sprawie Kolegium – mimo zarzutów skarżącej - nie ustaliło. Należy bowiem zgodzić się ze skarżącą, że samo posługiwanie się przez daną osobę imienną pieczątką z dopiskiem "z up. WÓJTA" nie przesądza jeszcze o tym, że osoba ta może działać w imieniu Wójta i o zakresie jej upoważnienia.

Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., organem właściwym w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym jest wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Zgodnie zaś z art. 268a k.p.a., organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie,

a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. W piśmiennictwie i judykaturze powszechnie przyjmuje się, że takie upoważnienie musi być skierowane do konkretnego pracownika, a nie osoby zajmującej określone stanowisko. Dodatkowo powinno ono określać rodzaj spraw, które z upoważnienia organu może on załatwiać (vide wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1293/06; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z dnia 27 kwietnia 2017 r. (sygn. I OSK 3369/15, LEX nr 2315705), którego tezy Sąd orzekający w tej sprawie w pełni podziela, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że: " Przepis art. 268a k.p.a. określa formę i treść upoważnienia administracyjnego. Upoważnienie powinno być pisemne oraz dokładnie określać zakres działania upoważnionego pracownika, niedopuszczalne jest wydawanie upoważnień o charakterze blankietowym. Upoważnienie powinno jasno wskazywać, kto i w jakiej kategorii spraw wykonuje zadania w imieniu organu. Sformalizowana treść upoważnienia wymaga, aby upoważnienie z art. 268a k.p.a. posiadało charakter imienny, a więc udzielane było konkretnemu pracownikowi, a nie pracownikom zajmującym określone stanowisko. Niedopuszczalne jest upoważnienie o charakterze ogólnym, określającym osobę upoważnioną tylko za pomocą pełnionej funkcji."

Z art. 268a k.p.a. wynika zatem, że pracownik Urzędu Gminy mógł być uprawniony do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu Wójta Gminy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, przy czym mógł działać w imieniu piastuna tego organu jedynie w takim zakresie, w jakim wynikać to powinno z pisemnego upoważnienia udzielonego mu przez Wójta na podstawie art. 268a k.p.a.

Należy przy tym dodać, że brak właściwego upoważnienia do podejmowania określonych decyzji stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2017 r.,

sygn. I OSK 1642/16, oraz z 30 czerwca 2010 r., sygn. I OSK 94/10; oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak słusznie wyjaśnił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 kwietnia 2006 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt I OSK 703/05

(Lex nr 209123), upoważnienie udzielone na podstawie art. 268a k.p.a. wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu w zakresie podejmowania czynności w prawnych formach działania administracji publicznej. Brak właściwego upoważnienia do podejmowania określonych decyzji stanowi zatem rażące naruszenie prawa, a nie jedynie naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy.

Ocena zatem, czy przedmiotowa decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 15 października 2013 r. została podpisana przez pracownika organu na podstawie właściwego upoważnienia Wójta Gminy miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w której skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności tej decyzji. Tym samym, nie dokonując ustaleń w tym zakresie Kolegium wydało zaskarżoną decyzję z istotnym naruszeniem art. 7

i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 268a k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmując wszelkie czynności niezbędne do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z art. 77 § 1 k.p.a. wynika zaś, że organy administracji publicznej są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Sąd podziela natomiast ocenę Kolegium, które uznało za niezasadne pozostałe zarzuty zawarte we wnioskach o stwierdzenie nieważności, stwierdzając, iż nie potwierdzają one rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia 15 października 2013 r.

Odnosząc się do zarzutu wydania kwestionowanej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności art. 53 ust. 1 u.p.z.p. i art. 109 § 1 k.p.a., należy wyjaśnić, że rażące naruszenie prawa przy wydaniu decyzji jest kwalifikowanym naruszeniem prawa. W orzecznictwie dominuje pogląd, że dochodzi do niego, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest w oczywisty sposób sprzeczne z wyraźnym i niebudzącym wątpliwości przepisem (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 2/08, ONSAiwsa z 2008 r., nr 5, poz. 76). Tak więc cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z niebudzącą wątpliwości treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (vide wyroki NSA z: 11 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1935/99, LEX nr 47008; 27 października 1998 r., sygn. akt II SA 1202/98, LEX nr 41891; 12 grudnia 1988 r., sygn. akt III SA 481/88, niepubl.).

W ocenie Sądu za stwierdzeniem nieważności przedmiotowej decyzji ostatecznej Wójta z 15 października 2013 roku nie przemawiają wskazywane przez skarżącą i R. R. okoliczności dotyczące niewłaściwego ustalenia kręgu stron postępowania zakończonego wydaniem tej decyzji, jak i dotyczące (stwierdzonych również przez Kolegium) uchybień związanych z doręczaniem zawiadomień, pism, i samej decyzji w tej sprawie. Okoliczności te w istocie stanowią bowiem uzasadnienie dla zarzutu pozbawienia ich jako stron udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Wójta Gminy. Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. okoliczność, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu stanowi przesłankę wznowienia postępowania. Nie można powoływać się w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na podstawy określone w art.145 § 1 k.p.a. Nie jest bowiem dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji (vide teza pierwsza wyroku NSA z 17 sierpnia 1999 r., sygn. akt II SA/Gd 1704/97, LEX nr 44092).

Należy także dodać, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji mają co do zasady charakter materialnoprawny. Nie są one zatem związane z postępowaniem, w którym wydano decyzję, ale wynikają z samej decyzji (vide wyroki NSA z: 16 grudnia 1998 r., sygn. I SA 339/98, LEX nr 44548; 16 października 1998 r., sygn. II SA 1241/98, "Jurysta" 1998, nr 12, s. 27; 16 października 1998 r., sygn. II SA 1079/98, LEX nr 41821; 8 października 1999 r., sygn. IV SA 1646/97, LEX nr 48679). Sąd w tym składzie podziela poglądy orzecznictwa zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którymi przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy (vide wyrok NSA z dnia 13 września 2007 r., sygn. II OSK 1212/06, LEX nr 377245). Dlatego też za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym w zaskarżonej decyzji wyroku z 13 stycznia 2016 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II GSK 847/14 (LEX nr 2033823) słusznie zauważył zatem, że "Jakkolwiek - co do zasady - nie jest wyłączona możliwość stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa procesowego, to jednak naruszenie takie musi prowadzić do podjęcia wadliwego rozstrzygnięcia z tegoż właśnie powodu, innymi słowy - musi przekładać się bezpośrednio na treść decyzji i w niej tkwić". Tak więc wskazywane przez skarżącą wady postępowania zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, jakkolwiek stanowiące naruszenie przepisów postępowania, w tym o sposobie powiadamiania stron postępowania o czynnościach organu (art. 53 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 109 § 1 i art. 10 § 1 k.p.a.), nie mogły stanowić podstawy do uznania kwestionowanej decyzji za rażąco naruszającej prawo.

Słusznie również za całkowicie niezasadne Kolegium uznało zarzuty M.D. odnoszące się do podmiotu wnoszącego o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, a zarazem wskazanego w decyzji jako jej adresat, którym jest w tej sprawie osoba fizyczna, tj. B. S. – R., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A.

Zgodnie z art. 52 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Zasadnie Kolegium podkreśliło, że przepis ten nie wprowadza żadnych ograniczeń odnośnie tego, kto może taki wniosek złożyć, co oznacza, że inwestorem, czyli wnioskodawcą, może być m.in. każda osoba fizyczna. Brak jest przy tym prawnego uzasadnienia dla ograniczenia tej możliwości w przypadku inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii elektroenergetycznej jedynie do przedsiębiorstw energetycznych trudniących się przesyłaniem energii elektrycznej lub też jej dystrybucją. Takie ograniczenie nie wynika bowiem z przepisów prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze – nie ustalając w toku postępowania czy osoba podpisująca decyzję Wójta Gminy z dnia 15 października 2013 roku była do tego upoważniona, dopuściło się naruszenia przepisów postępowania,

tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 268a k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybienie to uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 1, art. 209 i art. 210 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł. Sąd ustalił wysokość należnych skarżącej kosztów biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. We wniosku o zwrot kosztów postępowania złożonym na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej wniósł jedynie o zwrot wpisu sądowego oraz – bliżej nieokreślonych co do wysokości, kosztów sporządzenia skargi i jej odpisów, które – zgodnie z ww. przepisem, nie stanowią niezbędnych kosztów postępowania.

Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium uwzględni powyższe rozważania Sądu zgodnie z art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia.