Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 721/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Gospodarka komunalna
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 7, ust. 1 pkt 3, art. 33 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 9 poz 43
law: Ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej.
article: art. 1, art. 3 ust. 1, art.2 pkt 4, atr. 17b pkt 5, art. 24
journal: Dz.U. 2001 nr 72 poz 747
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie WSA: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy na rozprawie w dniu 4 października 2006r. sprawy ze skargi Gminy C. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie nieważności uchwały w sprawie regulaminu dostarczania wody na obszarze gminy 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, 2. stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 721/06

Uzasadnienie

Gmina C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Bydgoszczy skargę na rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] 2006 r. nr [...] wydane na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001rr. Nr 142, poz. 1591 z poźn. zm.) w przedmiocie nieważności uchwały Rady Gminy C. z dnia [...] 2006r. w sprawie regulaminu dostarczania wody na obszarze Gminy C.

Rada Gminy C. działając na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 18 ust. 1, art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 19 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72, poz. 747 z późn. zm.) podjęła uchwałę w sprawie regulaminu dostarczania wody na obszarze Gminy C.

W § 1 pkt 2 regulaminu jako podmiot zobowiązany do świadczenia usług w zakresie dostarczania wody w oparciu o majątek własny określono Gminę C. W regulaminie określono prawa i obowiązki dla Urzędu Gminy C. oraz odbiorców stosownie do art. 19 ust. 2 do ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu i zbiorowym odprowadzaniu ścieków

W regulaminie nie zostały określone warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe.

W rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewoda [...] powołując się na art. 2 ust. 4 i art. 19 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków stwierdził, że Urząd Gminy C. nie może pełnić roli przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, gdyż nie jest on jednostką organizacyjną , ani też przedsiębiorcą w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] Gmina C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z żądaniem uchylenia zaskarżonego aktu.

Gmina rozstrzygnięciu nadzorczemu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędna jego wykładnię , tj. :

naruszenie art. 2, art. 7 ust. 1 pkt 3 , art. 9 i art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w związku z art. 2 i 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej ( Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm. ) w zw. z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 r. Nr 9 poz. 43 ze zm.) w zw. z art. 2 pkt 4, art. 19 i art. 24 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

W ocenie skarżącego naruszenie przepisów prawa materialnego polega na błędnym uznaniu za sprzeczne z prawem wykonywanie przez gminę zadań własnych polegających na zbiorowym zaopatrzeniu w wodę oraz zbiorowym odprowadzaniu ścieków we własnym zakresie , tj. bez powoływania gminnej jednostki organizacyjnej.

Skarżący wychodząc z przepisu art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym uważa, że sprawy zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków komunalnych, wodociągów kanalizacji należą do zadań własnych gminy i stanowią zadania o charakterze użyteczności publicznej. Gmina powołując się na przepis prawa zawarty w art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uważa , że gmina może, ale nie musi w celu wykonywania tych zadań tworzyć jednostki organizacyjne.

W art. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 Nr 9 poz .43 ze zm.) - jako ustawie odrębnej - określono formy prowadzenia przez jednostki samorządu terytorialnego gospodarki komunalnej, które nie stanowią katalogu zamkniętego przez użycie słów "w szczególności".

"Gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach: zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego".

W art. 4 powyższej ustawy upoważniono stanowiące jednostki samorządu terytorialnego do wyboru sposobu prowadzenia i form gospodarki komunalnej.

"1. Jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego postanawiają o:

1) wyborze sposobu prowadzenia i form gospodarki komunalnej,

2) wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego.

2. Uprawnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 2, organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego mogą powierzyć organom wykonawczym tych jednostek".

Z powyższego zestawienia przepisów skarżący wywiódł, że Gmina C. nie miała obowiązku powoływania odrębnej jednostki organizacyjnej do prowadzenia działalności usługowej w zakresie dostarczania wody, a posiadając osobowość prawną z mocy art. 2 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym może działać jak każdy inny dostawca prowadzący działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę w rozumieniu art.2 pkt 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzenia w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Zdaniem skarżącego w znaczeniu funkcjonalnym Gmina C. może pełnić rolę "przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego" w kontekście art.2 pkt 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków .

Zgodnie z powyższym przepisem przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne oznacza przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, jeżeli prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków, oraz gminne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, prowadzące tego rodzaju działalność. W skardze Gmina powołała się na definicję przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r. Nr 173 poz.1807).

Dalej zdaniem skarżącego Gmina C. z mocy prawa posiada osobowość prawną, a zatem jest osobą prawną w rozumieniu wskazanej ustawy, a tym samym może samodzielnie prowadzić działalność w zakresie zaopatrzenia w wodę.

Gmina wyjaśniła znaczenie umieszczonych w Regulaminie zapisów dotyczących Urzędu Gminy, które jej zdaniem mają charakter techniczny , gdyż zadania dotyczące Gminy C. w praktycznym zastosowaniu wykonywane są przez organ wykonawczy tj. Wójta Gminy C. przy pomocy Urzędu Gminy C.

Skarżący wskazał także, iż podobne rozwiązania prawne zawarte są w regulaminach obowiązujących na terenie innych gmin, tak na terenie Województwa [...] ,jak i innych województw. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący powołał się na stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 21 lipca 2005 roku sygn. akt OSK l 741/04 (niepublikowany).

Skarżący powołując się na racjonalność ustawodawcy zwrócił uwagę na aspekt ekonomiczny, gdyż w sytuacji małych gmin, przy niewielkiej gospodarce ściekowej nieracjonalne jest tworzenie odrębnej stosunkowo kosztownej, struktury organizacyjnej do prowadzenia działalności w zakresie zaopatrzenia w wodę, gdyż system wodociągowy będzie obsługiwała jedna osoba będąca pracownikiem Urzędu Gminy C.

W udzielonej odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.

Wojewoda podtrzymał stanowisko zaprezentowane w rozstrzygnięciu nadzorczym.

Zdaniem Wojewody przepisy § 1 ust. 2 i § 1 ust. 4 pkt 2 uchwały oraz treść pozostałych przepisów regulaminu prowadzą do wniosku, iż działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę prowadzi Urząd Gminy C. Urząd gminy nie jest jednak gminną jednostką organizacyjną ani też przedsiębiorcą w rozumieniu cytowanego art. 2 pkt 4 ustawy.

W ocenie organu nadzoru, Urząd Gminy C., nie może pełnić wynikającej z przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków roli przedsiębiorstwa wodociągowo - kanalizacyjnego.

Ponadto organ nadzoru dostrzega, że zaskarżona uchwała w Regulaminie nie określa warunków dostarczania wody na cele przeciwpożarowe, a obowiązek określenia w regulaminie tych warunków wynika z przepisu art. 19 ust. 2 pkt. 9 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Wojewoda uznał za niesłuszne zarzuty naruszenia prawa materialnego przez organ nadzoru.

W jego ocenie nie doszło do naruszenia w ramach nadzoru przepisów art. 2 ust. 4 i art. 19 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Zdaniem Wojewody bezpodstawny jest również zarzut naruszenia przez organ nadzoru przepisów art. 2, art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 9 i art. 91 ustawy o samorządzie gminnym poprzez uniemożliwienie Gminie realizacji jej podstawowego zadania - zaopatrzenia w wodę mieszkańców we własnym zakresie, tj. bez powoływania gminnej jednostki organizacyjnej.

Wojewoda uważa, że wykonywanie przez gminę zadań komunalnych we własnym zakresie oznacza , iż gmina czyni to poprzez utworzoną w tym celu jednostkę organizacyjną. Wniosek taki można oprzeć na regulacjach prawnych zawartych w art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym, (sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, należą do zadań własnych gminy), oraz na art. 9 ust. 4 tej ustawy (zadania własne gminy określone w art. 7 ust. 1 których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych, stanowią zadania użyteczności publicznej).

Zatem zbiorowe dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków spełnia przesłanki zadań użyteczności publicznej.

Z treści przepisu art. 9 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że formę prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywanie przez gminę zadań o charakterze użyteczności publicznej, określa odrębna ustawa. Regulację w tym zakresie zawiera ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43 ze zm.), zgodnie z którą organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego stanowią o wyborze sposobu i form gospodarki komunalnej oraz o wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi o charakterze użyteczności publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (art. 4 ust. 1 ustawy).

Wojewoda dostrzega, że ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków jest aktem szczególnym w stosunku do ustawy o gospodarce komunalnej .

Ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę przewiduje w art. 3 ust. 1, iż zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem gminy. Przepisy tej ustawy wprowadzają wymóg realizowania przez gminy zadań z zakresu gospodarki wodociągowo-kanalizacyjnej za pośrednictwem przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, którego pojęcie definiuje art. 2 ust. 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę.

Wojewoda nie zgadza się również ze stanowiskiem strony skarżącej zawartym w treści skargi jakoby Urząd Gminy C. mógł pełnić rolę przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Urząd Gminy jest aparatem pomocniczym organu wykonawczego, jakim jest Wójt Gminy, przy pomocy którego wykonuje on ciążące na nim zadania. Jest to zespół środków materialnych i osobowych do wykonywania kompetencji i zadań tego organu (art.33 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Urząd nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, gdyż działalność gospodarcza ma charakter zarobkowy i ciągły. Natomiast gospodarka komunalna nie ma celu zarobkowego.

Z tych również względów, gmina wykonująca zadania z zakresu zbiorowego zaopatrzenia w wodę, nie może być uznana za przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej.

Za nietrafny wojewoda uznał zarzut naruszenia art. 24 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, określający procedurę zatwierdzania taryf.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje:

Zarzuty podniesione w skardze zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Katalog spraw przewidzianych do kontroli sądowej zawarty został w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 z późn. zm) - dalej P.p.s.a.

Uwzględnienie skargi na akt nadzoru polega na uchyleniu tego aktu zgodnie z art. 148 P.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie Wojewoda [...] wydając rozstrzygniecie nadzorcze dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego zawartych

w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72, poz. 747 z późn. zm.) przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, gdyż przyjął, że gmina w ramach wykonywania zadań własnych nie może we własnym zakresie prowadzić działalności polegającej na zbiorowym zaopatrzeniu w wodę oraz zbiorowym odprowadzaniu ścieków , bez powoływania gminnej jednostki organizacyjnej.

Poza sporem jest, że z mocy art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142 z 2001r. 1591 ze zm.) zwanej dalej- u.s.g. sprawy zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków komunalnych, wodociągów i kanalizacji należą do zadań własnych gminy i stanowią zadania o charakterze użyteczności publicznej. Formę prowadzenia określa odrębna ustawa - o gospodarce komunalnej z dnia 20 grudnia 1996 r. (Dz. U. Nr 9 z 1997r. poz. 43 ze zm.) - co wynika z art. 9 ust. 4 u.s.g.

Ustawa o gospodarce komunalnej - tak, jak podniesiono w skardze - w art. 2 określa formy prowadzenia przez jednostki samorządu terytorialnego gospodarki komunalnej, które nie stanowią katalogu zamkniętego wobec użycia słów "w szczególności". W art. 4 ust. 1 ustawy - o gospodarce komunalnej , ustawodawca podkreślając znaczenie przepisów szczególnych stwierdza, że organy stanowiące jednostki samorządu terytorialnego stanowią o wyborze sposobu prowadzenia i form gospodarki komunalnej oraz wysokości cen i opłat, albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego.

W odniesieniu do zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków istnieje regulacja szczególna - ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2001 r. Nr 72 poz. 747 ze zm.). W związku z powyższym przedmiotowe zadanie gminy o charakterze użyteczności publicznej musi być wykonywane zgodnie z przepisami właśnie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Wychodząc z podstawowych założeń i celów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków sformułowanych w przepisie art. 1 tej ustawy stanowiącym, iż ustawa określa zasady i warunki zbiorowego zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi oraz zbiorowego odprowadzania ścieków, w tym zasady działalności przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych, zasady tworzenia warunków do zapewnienia ciągłości dostaw i odpowiedniej jakości wody, niezawodnego odprowadzania i oczyszczania ścieków, a także ochrony interesów odbiorców usług, z uwzględnieniem wymagań ochrony środowiska i optymalizacji kosztów, należy dostrzec, że zasadnicze znaczenie przy analizowaniu przedstawionego zagadnienia prawnego mają te fragmenty powołanego przepisu, które odnoszą się do "ochrony interesów odbiorców usług i optymalizacji kosztów". Wskazane fragmenty regulacji art. 1 ustawy należy pojmować jako prawnie wiążące dyrektywy adresowane do podmiotów odpowiedzialnych za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków, głównie zaś do odpowiednich organów gmin generalnie odpowiedzialnych za te formy usług komunalnych. Wyraźnie na to wskazuje art. 3 ust. 1 ustawy stanowiący, iż zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy. Generalnie zatem odpowiednie fragmenty regulacji art. 1 w zw. z art. 3 ustawy dają podstawę do wniosku, iż ustawodawca liczy się z ochroną społecznie doniosłych wartości oraz, co do zasady, w niczym wyraźnie nie ogranicza wpływu gmin na działalność przedsiębiorstw wodno-kanalizacyjnych. Tak więc interpretacja szczegółowych rozwiązań ustawowych nie może polegać wyłącznie na gramatycznej wykładni (pogląd uchwała 7 Sędziów NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OPS 1/05 -niepubl.).

Istota problemu w sprawie niniejszej sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy biorąc pod uwagę legalną definicję przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego zawartą w art. 2 pkt 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków sama gmina, bez powołania odpowiedniej jednostki organizacyjnej mogła podjąć uchwałę w sprawie regulaminu dostarczania wody na obszarze Gminy Chrostowo z takim wskazaniem , iż to Gmina będzie świadczyła usługi w zakresie dostarczania wody w oparciu o majątek własny .

Na powyższe pytanie należy odpowiedzieć twierdząco.

Żaden przepis ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków nie nakazuje prowadzenie działalności w zakresie dostarczania wody przedsiębiorstwu. Żaden też przepis ustawy nie zabrania, aby działalność taką prowadziła sama gmina.

Analizując treść poszczególnych przepisów omawianej ustawy Sąd doszedł do wniosku, że założeniem ustawodawcy było wręcz dopuszczenie gminy do prowadzenia tego typu działalności.

Stanowisko to wynika chociażby z treści art. 17b pkt 5 ustawy. Przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, ale pozwala na zajęcie stanowiska, że gmina na swoim obszarze może prowadzić działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków . Otóż zgodnie z regulacją zawartą w powyższym przepisie Wójt (burmistrz, prezydent miasta) odmawia udzielenia zezwolenia lub może ograniczyć jego zakres w stosunku do wniosku o udzielenie zezwolenia jeżeli na obszarze gminy działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków prowadzi gmina lub jej jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej.

W świetle powyżej zaprezentowanego stanu prawnego i faktycznego, stosując w pierwszeństwie regulacje prawne ustawy szczególnej Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest fakt, że Gmina C. na podstawie podjętego regulaminu miała pełnić funkcję przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, a zadania miała realizować przy pomocy Urzędu Gminy, który jest aparatem pomocniczym organu wykonawczego, jakim jest Wójt Gminy. Urząd gminy jest to zespół środków materialnych i osobowych do wykonywania kompetencji i zadań tego organu (art. 33 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Gmina zatem nie jest przedsiębiorcą, lecz pełni funkcję przedsiębiorcy. Wychodząc z dyrektywy zawartej w art. 1 ustawy działalność polegająca na dostarczaniu wody nie ma być nastawiona na charakter zarobkowy, tak jak działalność gospodarcza w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Tak więc działalność polegająca na dostarczaniu wody przez gminę nie pozostaje w sprzeczności z założeniami gospodarki komunalnej, która nie ma celu zarobkowego.

Dlatego stanowisko zaprezentowane przez Wojewodę w odpowiedzi na skargę nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie znajduje poparcia w przepisach prawa.

Sąd podziela stanowisko organu nadzoru odnośnie nietrafnego zarzutu naruszenia art. 24 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

W ocenie Sądu zasadne jest również spostrzeżenie Wojewody ,że w regulaminie nie zawarto odniesienia do przepisów przeciwpożarowych. Uchybienie powyższe może zostać usunięte oddzielnym aktem zawierającym uregulowania stosownie do art. 19 ust. 2 pkt 9 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 148 i art. 152 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.