Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 956/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi D. L. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...]; II. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącego D. L. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pan D. L., obywatel [...], w dniu 30 stycznia 2012 r. zwrócił się z wnioskiem do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, opierając go na podstawie wynikającej z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 191, poz. 1133), zwanej dalej: "ustawą abolicyjną".

Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Wojewoda [...] postanowił odmówić udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Jako podstawę materialnoprawną tej decyzji wskazano art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej. W uzasadnieniu zaś tej decyzji Wojewoda [...] wskazał, że Cudzoziemiec zataił we wniosku okoliczność, że był karany sądownie. Wniosek został złożony w dniu 30 stycznia 2012 r. Na pytanie we wniosku złożonym na urzędowym formularzu w części E pkt VII odnośnie uprzedniej karalności udzielił on odpowiedzi przeczącej. Jednocześnie, w toku postępowania w sprawie ustalono, że Cudzoziemiec wyrokiem Sądu Rejonowego w R. został skazany za czyn polegający na nielegalnym przekroczeniu granicy w dniu [...] października 2006 r., za co wymierzono mu karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat trzech. W ocenie organu Cudzoziemiec wiedział o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym o ten czyn, albowiem w czasie czynności przesłuchania w charakterze podejrzanego w dniu [...] października 2006 r. wyraził on zgodę na zawarcie w akcie oskarżenia wniosku o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzania rozprawy, o którym mowa w art. 335 §1 Kodeksu postępowania karnego. Wobec powyższego organ I instancji uznał, że wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożony w dniu 30 stycznia 2012 r. przez Cudzoziemca zawiera fałszywą informację - zatajenie uprzedniej karalności.

W dniu 12 listopada 2012 r. wpłynęło do Wojewody [...] odwołanie od powyższej decyzji, po rozpoznaniu którego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...].

Decyzja ta została zaskarżona przez D. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zarzuca jej:

1. obrazę przepisów prawa materialnego polegająca na błędnej wykładni art. 3 ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 roku o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, polegająca na przyjęciu, że we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podał fałszywe informacje, podczas gdy nie miał on świadomości o istnieniu tych informacji, jak również nie miały one znaczenia dla oceny czy Skarżący spełnia przesłanki do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski zawarte w ustawie "abolicyjnej".

2. naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wydanie decyzji, a mianowicie art. 77 § 1 k.p.a oraz art. 80 k.p.a, polegające na tym, że organ przyjął na podstawie zgromadzonych dowodów, że we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zawarł fałszywe informacje, w sytuacji gdy nie był świadom tych informacji i nie było jego celem zatajanie czegokolwiek, jak również uczynił to z niewiedzy a nie w sposób umyślny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a. ), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane ustawie. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji i w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa wyeliminowanie takiego aktu z obrotu prawnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 3 ust. 2 pkt. 3 ustawy abolicyjnej zgodnie z którym cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1) nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny;

2) nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 3) wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje.

W ocenie orzekających w sprawie organów w odniesieniu do skarżącego spełniona została w/w przesłanka bowiem we wniesionym przez niego wniosku podał on fałszywą informację że nie był karany sądownie. W toku postępowania w sprawie ustalono, zaś że Cudzoziemiec wyrokiem Sądu Rejonowego w R. został skazany za czyn polegający na nielegalnym przekroczeniu granicy w dniu [...] października 2006 r., za co wymierzono mu karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat trzech.

Zdaniem skarżącego organy wydając decyzje nie uwzględniły jednak okoliczności, iż skarżący składając wniosek nie wiedział, że w stosunku do niego wydano w/w wyrok. Nie został on mu bowiem nigdy doręczony zaś o jego istnieniu dowiedział się dopiero w toku postępowania w niniejszej sprawie. Ponadto w ocenie skarżącego okoliczność, iż jest on karany nie ma wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, tym bardziej, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w R. został skazany za czyn polegający na nielegalnym przekroczeniu granicy w dniu [...] października 2006 r., co potwierdza konieczną do rozpoznania sprawy przesłankę jego nielegalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r.

Zasadniczy problem w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy skarżący w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożył wniosek zawierający fałszywe informacje w rozumieniu art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej. Organy administracji przyjęły bowiem w ocenie Sądu słusznie, że skoro skarżący wiedział o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu sądowym oraz zapadłym w sprawie wyroku, co w świetle wyjaśnień przedłożonych w sprawie przez Sąd Rejonowy Wydział [...] Karny w R. (pismo z dnia 30 maja 2012r. Sygn. akt [...] , k- 37 akt sprawy ) wbrew zarzutom skargi nie budzi żadnych wątpliwości, a wypełniając formularz wniosku o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie wskazał, że nie toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne, to tym samym zachodzi przesłanka wskazana w w/w przepisie w postaci złożenia wniosku zawierającego fałszywe informacje. W ocenie Sądu organ nie wyjaśnił jednak w sposób wyczerpujący, czy skarżący umyślnie popełnił błąd i zataił tą informację przy wypełnianiu wniosku bowiem mogło oraz czy mogło to mieć wpływ na wynik sprawy.

W ocenie bowiem Sądu określona w art. 3 ust. 2 pkt. 3 ustawy abolicyjnej przesłanka odmowy udzielenia zezwolenia w stosunku do cudzoziemca, który wprowadził w błąd organ prowadzący postępowanie, nie powinna jednak uzasadniać odmowy, gdy z okoliczności sprawy wynika, że fałszywe informacje, o których mowa w tym przepisie, mają charakter oczywistych omyłek, ale także w sytuacji, gdy informacje te nie mają znaczenia w sprawie. Przez "informacje", o których mowa w w/w przepisie należy bowiem rozumieć takie informacje, które mają znaczenie w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 488/06 w odniesieniu do analogicznego w brzmieniu przepisu art. 57 ust. 1 pkt 7 lit. a ustawy o cudzoziemcach jego wykładnia nie może prowadzić do takiego rezultatu, iż złożenie wniosku w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawierające jakiekolwiek fałszywe informacje, nawet takie, które nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony samo przez się będzie stanowiło samodzielną i jedyną przesłankę do odmowy udzielenia tego zezwolenia. Tak rozumiany przepis naruszałby konstytucyjną zasadę proporcjonalności wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji. Sankcja za naruszenie przepisu prawa musi bowiem pozostawać w niezbędnej proporcji do tego naruszenia.

Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że orzekające w sprawie organy nie wyjaśniły zgodnie z art. 7 k.p.a tj. mając na uwadze interes strony, czy i jakie znaczenie dla rozpoznania przedmiotowej sprawy ma niepodanie przez skarżącego we wniosku informacji, iż toczyło się wobec niego postępowanie karne, które co należy podkreślić dotyczyło de facto nielegalnego przekroczenia granicy w dniu [...] października 2006 r., a zatem okoliczności, która jak wskazuje skarżący potwierdza jedynie konieczną do rozpoznania sprawy przesłankę jego nielegalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. Próbę wyjaśnienia tej kwestii organ odwoławczy poczynił dopiero w odpowiedzi na skargę, co nie może konwalidować braku rozstrzygnięcia przedmiotowej kwestii w zaskarżonych decyzjach. Jednocześnie organ nie odniósł się do okoliczności, iż o fakcie zatrzymania go w 2006r poinformował on organ w toku postępowania (przesłuchania przez I instancję), co świadczy o tym, że ni miał on zamiaru zataić tej okoliczności.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205r. powyższej ustawy.