Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2132/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 45 ust. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 7 art. 77 par. 1 art. 80 art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Piotr Borowiecki (spr.), Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r.; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego K. G. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] października 2017 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania K. G. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], w sprawie zwolnienia skarżącego z dniem [...] sierpnia 2017 r. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm., dalej także: "ustawa o Policji") - utrzymał w mocy sporną decyzję organu pierwszej instancji.

Zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wydana została w następującym stanie faktycznym.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. na podstawie art. 32 ust. 1, art. 37a pkt 1 i art. 121 ust. 1 ustawy o Policji zwolnił skarżącego K. G. - eksperta [...] Komendy Głównej Policji, z dniem [...] lipca 2017 r. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] lipca 2017 r. przeniósł do swojej dyspozycji. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu powyższego rozkazu personalnego Komendant Główny Policji wskazał, iż rozkazem organizacyjnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2017 r. w sprawie zmian organizacyjno-etatowych w Komendzie Głównej Policji z dniem [...] lipca 2017 r. wprowadzono zmiany organizacyjne w etacie [...] Komendy Głównej Policji, polegające m.in. na: wyłączeniu w Wydziale Zarządzania Projektami 1 etatowego stanowiska policyjnego eksperta oraz 1 etatowego stanowiska policyjnego specjalisty; wyłączeniu w Wydziale Ochrony Systemów Informatycznych 1 etatowego stanowiska policyjnego eksperta oraz włączeniu I etatowego stanowiska policyjnego specjalisty; wyłączeniu w Wydziale Utrzymania Systemów Informatycznych Policyjnych i Krajowych 1 etatowego stanowiska policyjnego radcy; wyłączeniu w Sekcji Administratorów Wydziału Utrzymania Systemów Informatycznych Międzynarodowych 1 etatowego stanowiska policyjnego specjalisty; wyłączeniu w Sekcji Telekomunikacji Wydziału Technik Multimedialnych i Radiokomunikacji 1 etatowego stanowiska policyjnego eksperta oraz 1 etatowego stanowiska policyjnego specjalisty; wyłączeniu w Sekcji Obsługi Sprzętu Abonenckiego Wydziału Obsługi Końcowego Użytkownika 1 etatowego stanowiska policyjnego specjalisty; włączeniu w Wydziale Wsparcia Programistycznego 1 etatowego stanowiska policyjnego radcy, 3 etatowych stanowisk policyjnych ekspertów oraz włączeniu 1 etatowego stanowiska policyjnego specjalisty. W uzasadnieniu wprowadzonych zmian organ pierwszej instancji wskazał, że wynikają one z planowanego rozwoju zakresu działania Wydziału Wsparcia Programistycznego, a w konsekwencji konieczności zachowania sprawności i ciągłości w realizacji powierzanych zadań. Organ pierwszej instancji zaznaczył, że wymaga tego specyfika i charakter wskazanej komórki organizacyjnej, w której realizowane są zadania związane m.in. z opracowywaniem koncepcji wdrożeń nowych rozwiązań teleinformatycznych Policji, analizą i oceną kierunków rozwoju informatyki oraz możliwości wykorzystania nowych narzędzi programistycznych w informatyce policyjnej, ocenianiem programowych produktów firm poza policyjnych pod kątem ich stosowania w Policji, a także tworzeniem systemów informatycznych w pełnym cyklu projektowym (analiza, projekt, programowanie, wdrożenie), koniecznym jest zapewnienie odpowiedniej ilości wykwalifikowanej kadry.

W związku z powyższym organ pierwszej instancji wskazał, że stanowisko służbowe skarżącego K. G. uległo wyłączeniu z Wydziału [...].

Komendant Główny Policji, w treści uzasadnienia powołał się art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, zgodnie z brzmieniem którego, w przypadku zwolnienia policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść go do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy.

Na gruncie niniejszego postępowania organ pierwszej instancji wskazał, że obecne pozostawanie skarżącego K. G.w dyspozycji Komendanta Głównego Policji ma zatem charakter czasowy i winno zakończyć się powołaniem lub mianowaniem policjanta na inne stanowisko służbowe albo, w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek rozwiązania stosunku służbowego - zwolnieniem ze służby.

W dalszej części wydanego rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2017 r. Komendant Główny Policji podkreślił, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Oznacza to, w ocenie organu pierwszej instancji, że ustawodawca nakładając zatem określone zadania (wymienione m.in. w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji) na Policję jako umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu, przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 1 ust. 1 ustawy o Policji), dopuszcza też, aby przełożeni odpowiedzialni za realizację tych zadań mieli możliwość takiego doboru kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania. Innymi słowy, przełożony policjanta, w oparciu o przyjętą koncepcję funkcjonowania danej komórki (jednostki) organizacyjnej Policji, decyduje, czy konkretny funkcjonariusz, który ma już możliwość skorzystania z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego, powinien z uwagi na posiadane, pożądane w Policji umiejętności, pełnić dalej służbę, czy też należy go zwolnić z dalszej realizacji zadań i umożliwić skorzystanie z przysługujących uprawnień emerytalnych,

Odnosząc się do akt sprawy, organ pierwszej instancji wskazał, iż skarżący K. G. bezspornie posiada wysługę emerytalną przekraczającą 30 lat. Organ Pierwszej instancji zaznaczył także, że doświadczenie zawodowe skarżącego nabywane w ostatnich kilkudziesięciu latach służby jest przede wszystkim oparte na realizacji zadań w Biurze [...] ([...]) Komendy Głównej Policji (gdzie pełnił służbę od 30 listopada 1991 r.).

Komendant Główny Policji w podsumowaniu zaznaczył, że wskazana powyżej komórka organizacyjna Komendy Głównej Policji została poddana zmianom organizacyjno - etatowym mającym charakter dostosowawczy do obecnych potrzeb w dziedzinie teleinformatyki policyjnej oraz aktualnych uwarunkowań finansowych, ale także charakter rozwojowy uwzględniający nowe bardzo istotne zadania stawiane przed Biurem Łączności i Informatyki. Wskazuje to jednocześnie, co podkreślił organ, że przedmiotowe zmiany natomiast uniemożliwiają dalszą służbę skarżącego K. G.w wymienionej komórce organizacyjnej KGP, jak też ewentualne mianowanie policjanta, który dotychczas zajmował stanowisko eksperta, na inne stanowisko służbowe w innej komórce organizacyjnej wiązałoby się z koniecznością odpowiedniego przygotowania go do pracy na nowym stanowisku, co biorąc pod uwagę możliwość skorzystania przez wymienionego w każdym czasie z przysługujących mu uprawnień emerytalnych, co jak podkreślił organ, byłoby działaniem niecelowym

W dniu [...] września 2017 r. skarżący wniósł odwołanie od wskazanego powyżej rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r.

W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził m.in., że nie był skazany prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, zaś fakt, że w prowadzonym przez Sąd Rejonowy w [...] postepowaniu karnym o sygn. Akt [...] mam status osoby oskarżonej i nie można mnie stawiać na równi z osobą skazaną (vide: co w ocenie skarżącego wynika wprost z art. 5 § 1 k.p.a., gdzie ustawodawca sformułował zasadę domniemania niewinności, zgodnie z którą osobę podejrzaną, a nawet oskarżoną, uważa si za niewinna do czasu udowodnienia win i stwierdzenia jej prawomocnym wyrokiem).

Skarżący wskazał także, że wskazanie organu pierwszej instancji, że nie posiada on odpowiedniego wykształcenia i kwalifikacji do pełnienia dalszej służby w pionie [...] Policji jest bezpodstawne. Skarżący wskazał, że ukończył Wojskową Akademią Techniczną z tytułem inżyniera oraz ukończył certyfikowane kursy i przeszkolenia przydatne do wykonywania zadań realizowanych przez BŁiI KGP, w tym:

– Wprowadzenie do systemu SCO UNIX V/386,

– Podstawy konfiguracji i administracji routerami Cisco,

– Rozwiązania teleinformatyczne dla Policji,

– Rozwiązania teleinformatyczne firmy C&C Partners Telecom,

– Podstawy konfiguracji i administracji routeramiCisco,

– Building Cisco Multilayer Switched Networks - BCMSN - Cat OS,

– Building Cisco Mutilayer Switched Networks BCMSN - ISO,

– Check Point Security Administration - NGXI,

– Check Point Security Administration NGXII,

– Building Scalable Cisco Internetworks - BSCI,

– Securing Networks with Cisco Routers and Switches- SNRS,

– Securing Cisco Network Devices- SND,HP Fibre Chanel SAN Chanel,

– Intrusion Prevention Systems- IPS,

– Cisco Secure Virtual Private Networks- CSVPN,

– IBM ISS Proventia Network Instrusion Prevention SystemIS610 i inne o podobnym profilu.

Skarżący, w nawiązaniu do powyższego wskazał, że na art. 34 ustawy o Policji oraz brzemiennie wydanego na jego podstawie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych, oraz warunków mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. Nr 123, poz. 857 ze zm.)

Reasumując, skarżący stwierdził na brak uzasadnienia nadania rozkazowi personalnemu z dnia [...] sierpnia 2017 r. rygoru natychmiastowej wykonalności, wskazują, że wszedł on w życie z mocą wsteczną (vide: [...] sierpnia 2018 r.), a skarżący nadal wykonywał swoje obowiązki na stanowisku służbowym. Skarżący, w uzupełnieniu swojego stanowiska podniósł, że rzeczywistą przyczyną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji jest fakt rozpoczęcia przez skarżącego służby przed 1990 rokiem, co jednocześnie nosi znamiona dyskryminacji.

W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej oraz ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji - działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzją nr [...] z dnia [...] października 2017 r. utrzymał w mocy sporny rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 oraz art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, z dniem 31 sierpnia 2016 r.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał na wstępie, iż podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego o zwolnieniu Pana K. G. ze służby stanowi art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, zaś na gruncie przedmiotowego postępowania bezsporne jest, że w przypadku skarżącego K. G. zachodzi okoliczność określona w powołanym przepisie.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego:

– zawarte w wyroku z dnia [...] stycznia 2003 r., nr [...] nr [...], w którym to TK podniósł, iż "Należy też podkreślić, że decyzję w tej sprawie przepis pozostawia organowi zwalniającemu i nie nakłada na niego dodatkowych ograniczeń. Możliwość zastosowania tego przepisu nie jest uzależniona od przebiegu służby funkcjonariusza, ani jego subiektywnego przekonania do przydatności na zajmowanym stanowisku. Wskazany przepis umożliwia właściwemu przełożonemu w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań statutowych Policji, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania. Ustawodawca dopuszcza bowiem możliwość, że część funkcjonariuszy posiadających 30 - letnią wysługę emerytalną będzie dalej wykonywać swoją służbę, natomiast inni zostaną zwolnieni ze służby i przejdą na emeryturę. To przełożony funkcjonariusza może zadecydować, biorąc pod uwagę wszelkie okoliczności sprawy, czy skorzystać z przysługującego prawa, czy też z uwagi na indywidualne cechy funkcjonariusza, pomimo przewidzianej wyraźnie prawem możliwości przejścia na emeryturę - pozostawić funkcjonariusza w służbie.",

– zawarte w wyroku z dnia [...] września 2008 r. sygn. akt [...],[...], w którym to wskazał, że "Oceniając zakres ingerencji ustawodawcy w sferę praw wolności funkcjonariuszy służb mundurowych, podkreślił specyfikę statusu przedstawicieli tej kategorii funkcjonariuszy publicznych w demokratycznym państwie prawnym, wyznaczoną przede wszystkim przez zakres przyznanych im kompetencji oraz szczególne warunki pełnienia służby. Specyficzny charakter służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne - niż w wypadku pozostałych zawodów i funkcji - ukształtowanie statusu służbowego, w tym zakresu jego utraty. Swoboda ustawodawcy dotycząca ingerowania w sytuację prawną funkcjonariuszy publicznych jest znacznie większa, bo wynika z publicznoprawnego charakteru pełnionych przez nich funkcji."

Organ odwoławczy uznał, że nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy zarzuty dotyczące między innymi dowolności prowadzenia postępowania, a także "pozornych przesłanek" uzasadniających wydanie decyzji, w tym również w zakresie wcześniejszego przeniesienia do dyspozycji, a następnie zwolnienia ze służby oraz braku jakiejkolwiek konsekwencji w uzasadnieniu przygotowanych w stosunku do strony rozkazów personalnych.

W związku z powyższym organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji dot. wprowadzonych zmian w Biurze Łączności i Informatyki Komendy Głównej Policji, które wynikały między innymi z planowanego rozwoju zakresu działania Wydziału Wsparcia Programistycznego, a w konsekwencji konieczności zachowania sprawności i ciągłości w realizacji powierzonych zadań.

Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nieuzasadniony jest zarzut strony skarżącej dotyczący nieuwzględnienia przez Komendanta Głównego Policji oceny skarżącego w zakresie wywiązywania się z obowiązków służbowych, posiadanych przez skarżącego odpowiednich kwalifikacji zawodowych, wystarczających do dalszego pełnienia służby w Policji.

W związku z powyższym organ odwoławczy wskazał, że określone zadania na Policję nakłada między innymi art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, definiując ją, jako "umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu, przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. I ust. I ustawy o Policji), dopuszcza też, aby przełożeni odpowiedzialni za realizację tych zadań mieli możliwość takiego doboru kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania. Innymi słowy, przełożony policjanta, w oparciu o przyjętą koncepcję funkcjonowania danej komórki (jednostki) organizacyjnej Policji, decyduje, czy konkretny funkcjonariusz, który ma już możliwość skorzystania z pełnego policyjnego zaopatrzenia emerytalnego, powinien z uwagi na posiadane, pożądane w Policji umiejętności, pełnić dalej służbę, czy też należy go zwolnić z dalszej realizacji zadań i umożliwić skorzystanie z przysługujących uprawnień emerytalnych."

Nadto, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że sytuacja, w której możliwość obsady stanowisk, a także kreowania polityki kadrowej byłaby ograniczona, zachwiana zostałaby struktura takich jednostek, a także podległość służbowa, tak ważna w instytucji jaką jest Policja.

W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, Komendant Główny Policji przy wydaniu decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji w sposób wyczerpujący zbadał wszystkie okoliczności związane ze sprawą. Organ odwoławczy podkreślił, że organ pierwszej instancji wziął pod uwagę zarówno interes społeczny, wyrażający się w prawidłowym i sprawnym funkcjonowaniu jednostek i komórek organizacyjnych Policji, jak też słuszny interes strony oraz przedłożył interes społeczny nad indywidualny interes skarżącego.

Mając powyższe na względzie, nie budzi wątpliwości organu odwoławczego to, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji z powodu nabycia przez niego prawa do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu osiągnięci 30 lat wysługi emerytalnej nie może być odbierane jako szykanujące ze względu na wiek, bowiem uzależnia ono możliwość zwolnienia od nabycia prawa do pełnego zaopatrzenia emerytalnego, przysługującego po osiągnięciu 30 lat wysługi, a nie od osiągnięcia określonego wieku.

Organ odwoławczy podniósł, że ocena potrzeb i możliwości formacji wskazuje na brak celowości i uzasadnienia dla dalszego służbowego wykorzystania skarżącego policjanta na zajmowanym lub innym stanowisku służbowym w obowiązującej strukturze Policji, wskazując na słuszność polityki kadrowej, prowadzonej przez Komendanta Głównego Policji, zapewniającej sprawne oraz efektywne wykonywanie zadań Policji.

Powołując się na stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] lipca 2010 r., sygn. akt [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, iż zarzut skarżącego dotyczący uniemożliwienia stronie brania czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, że naruszenie zasady zawartej w art. 10 § 1 k.p.a. nie stanowi automatycznie w każdym przypadku podstawy do uchylenia decyzji. Aby takie rozstrzygnięcie miało miejsce wskazanemu uchybieniu towarzyszyć musi także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego zapewniających realizację zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Mając powyższe na względzie, organ odwoławczy uznał, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wskazała, jakich czynności procesowych nie mogła dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. W tym miejscu, powołując się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2011 r., sprawa o sygn. akt [...] organ odwoławczy podniósł, że "Dopiero natomiast wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanej wyżej normy prawa."

Organ odwoławczy wskazał, że nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zaś przeniesienie skarżącego stało się celowe i uzasadnione. Organ odwoławczy podkreślił, że organ pierwszej instancji w sposób wystarczający zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy.

Organ odwoławczy podniósł także, że w niniejszym postępowaniu nie naruszono art. 107 § 1i § 3 k.p.a., albowiem rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2017 r., w tym jej uzasadnienie, spełniają warunki określone w tym przepisie.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] lutego 1998 r., sprawa o sygn. akt [...] wskazał, że "Odnosząc się natomiast do kwestii nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności należy wskazać, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są wykładni ścisłej. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia należy podkreślić, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a."

Uzasadniając słuszność nadania rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, iż w niniejszej sprawie zachodziła "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a.

Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy uznał, że zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nie został wydany z mocą wsteczną, a jego realizacja nastąpiła z dniem [...] sierpnia 2017 r.

W piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. skarżący, za pośrednictwem adwokata wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2017 r.

Wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2017 r., jak też poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji

– poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie,

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 108 § 1 k.p.a.,

– poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu policjanta, nieustalenie w sposób dostateczny przyczyn zajętego stanowiska, sprzeczność podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia z jego uzasadnieniem oraz ze stanem faktycznym sprawy oraz naruszenie zasady swobodnej oceny materiału dowodowego a także bezpodstawne nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji polegającym na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i nieuwzględnieniu słusznego interesu strony

3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 10 k.p.a.

– poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu przez niepowiadomienie strony o wszczętym postępowaniu, zebraniu niekompletnego materiału dowodowego w tej sprawie, niezapoznanie strony z materiałem dowodowy, uniemożliwienie stronie odniesienia się do zgromadzonego materiału, niewykazanie niemożliwości mianowania skarżącego na inne stanowisko w KGP lub inne stanowisko w biurze, niewykazanie możliwości zgłoszenia potrzeby przeprowadzenia dodatkowych dowodów w sprawie, mających na celu udowodnienie iż nie nastąpiła faktyczna podstawa do zwolnienia skarżącego ze służby.

4. naruszenie art. 15 k.p.a.

– poprzez nieprzeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego i poprzestaniu na powieleniu ustaleń organu pierwszej instancji,

5. z ostrożności procesowej naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

– Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji orzekający w sprawie jako organ odwoławczy wielokrotnie oświadczał publicznie, ze wszyscy funkcjonariusze Policji, którzy mają w przeszłości epizod służby w Służbie Bezpieczeństwa zostaną zwolnieni ze służby. Tym samym organ odwoławczy rozstrzygnął o zwolnieniu skarżącego ze służby przed wydaniem decyzji przez Komendanta Głównego Policji.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że w ocenie skarżącego, skoro organy obu instancji nie potrafią wyjaśnić dlaczego i w oparciu o jakie kryteria mogą pozostawić w służbie policjantów z wieloletnią wysługą, zaś innych zwalniają, to mamy do czynienia z niezwykłą dowolnością w takim postępowaniu, a także potwierdzeniem, że zastosowano tzw. podwójne standardy, noszące znamiona dyskryminacji lub, że decyzja ministra ma charakter nie merytoryczny, a polityczny.

Ponadto, skarżący podniósł, że wskazanie przez organ odwoławczy w uzasadnieniu na wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie mają żadnego związku z przedmiotem niniejszego postępowania, gdyż zapadały w zupełnie innych okolicznościach faktycznych.

W związku z powyższym skarżący w dalszej części skargi podkreślił, że niezasadne jest wskazywanie na specyfikę służby lub na szczególne warunki jej pełnienia, którego niczego w niniejszej sprawie nie wyjaśniają oraz nie uzasadniają motywów zwolnienia z pełnienia służby przez skarżącego.

Skarżący wskazał, że nie ma również zastosowania w niniejszej sprawie tak mocno akcentowana przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji kwestia statusu służbowego i odwoływania się do publicznoprawnego charakteru pełnionych funkcji przez policjantów, ponieważ publiczno prawny charakter służby policjanta oznacza, że organ władzy publicznej musi działać w granicach prawa. Skarżący podniósł, że organ odwoławczy nie wyjaśnia jaki związek mają te twierdzenia z podstawą prawną jego zwolnienia - art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, a tym bardziej nie uzasadnia aprobowania zastosowania art. 108 k.p.a. w tej sprawie przez Komendanta Głównego Policji.

Skarżący, odnosząc się do twierdzenia organu odwoławczego dot. braku kwalifikacji i wykształcenia podtrzymał swoje argumenty, zawarte w odwołaniu od rozkazu personalnego z dnia [...] września 2017 r. Skarżący dodał, że otrzymywał bardzo dobre opinie służbowe, z bardzo dobrą oceną jej postawy, jako funkcjonariusza Policji, w której uznano legitymowanie się przez niego odpowiednimi do dalszej służby w biurze kwalifikacjami, doceniono samodzielność i rzetelność w wykonywaniu zadań, terminowość w ich realizacji, w tym nowych zadań określonych na mocy decyzji nr [...] Dyrektora BŁiL KGP od dnia [...] lutego 2017 r. Skarżący podniósł, że zarówno Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, jak i Komendant Główny Policji nie wskazali uzasadnienia dla twierdzenia dot. braku kwalifikacji skarżącego. Skarżący, wskazał także, że twierdzenia Komendanta Głównego Policji o braku kwalifikacji zawodowych skarżącego do dalszej pracy w Biurze Łączności i Informatyki KGP lub w Komendzie Głównej Policji są dalece sprzeczne z wydaną opinią o jego rzetelności i fachowości oraz dyspozycyjności, zaangażowaniu oraz samodzielności w wykonywaniu powierzonych jemu zadań oraz z zakresem zadań określonych przez dyrektora na zajmowanym stanowisku, zważywszy na ich charakter i złożoność.

Opisane w treści skargi fakty i argumenty wskazane powyżej potwierdzają szereg sprzeczności, niespójności i nielogicznego postępowania wobec skarżącego oraz wskazują na niezgodności w motywach rozstrzygnięcia ze stanem faktycznym sprawy oraz na szereg argumentów przywołanych w uzasadnieniu rozkazu, które nie zostały dokładnie i gruntownie wyjaśnione, co potwierdza tezę o dowolności i pozorności zaskarżonych decyzji. Dowodzą również nieuwzględnienia wszystkich istotnych okoliczności dla całej sprawy i pokazują, że nie rozpoznano jej rzetelnie i merytorycznie przez pominięcie szeregu faktów, które w sposób oczywisty przeczą argumentacji w uzasadnieniu rozkazu Komendanta Głównego Policji oraz decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

W dalszej części uzasadnienia do skargi skarżący podniósł, że nie podziela stanowiska obu organów, jakoby specyfika służby wiązała się z podległością i dyspozycyjnością każdego policjanta, który musi godzić się z tym, że władczy charakter podległości uprawnia każdego przełożonego do zwolnienia policjanta ze służby z powodu osiągnięcia wysługi emerytalnej.

W związku z powyższym skarżący stwierdził, że takie twierdzenia są niezrozumiałe i dowodzą aprobowania polityki dyskryminacji wśród policjantów ze względu na wiek i staż służby, a jednocześnie pokazują, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji aprobuje wiele niezrozumiałych i niezgodnych z prawem argumentów Komendanta Głównego Policji, tylko po to aby przekonać, iż zwolnienie skarżącego ze służby w Policji było jak najbardziej zasadne.

Skarżący wskazał, że w obu decyzjach użyto wiele ogólnikowych stwierdzeń bez wskazania ich związku z podstawą prawną zwolnienia skarżącego ze służby oraz wyjaśnienia, czego mają w przedmiotowej sprawie dowodzić, jak: subiektywne przekonanie co do przydatności na zajmowanym stanowisku, prawidłowej realizacji zadań, większa swoboda ingerowania ustawodawcy w sytuację prawną policjanta, możliwość kreowania polityki kadrowej.

W dalszej części skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja z dnia [...] października 2017 r., jak i poprzedzający ją rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2017 r. nie spełniają wymogów, określonych w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., jako główny powód wskazując uzyskany przez skarżącego 30-letni okres wysługi emerytalnej.

Wskazując na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia[...] marca 1996 r., sprawa o sygn. akt [...], zgodnie z którym " ... lstota administracyjnego toku i instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji ..." , co wynika z regulacji art. 138 k.p.a., który przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, zaś uzasadnienie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji potwierdza, że jako organ odwoławczy nie rozpoznał merytorycznie sprawy.

Skarżący zaznaczył także, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie dostrzegł, że Komendant Główny Policji rażąco uchybił art. 10 k.p.a. naruszając uprawnienie strony do udziału w postępowaniu dotyczącym zwolnienia ze służby w Policji. Podkreślenia w tym miejscu w ocenie skarżącego wymaga fakt, że skoro postępowania nie przeprowadzono lub prowadzono bez powiadomienia skarżącego, logicznym jest, że nie mógł on odnieść się do jakichkolwiek materiałów czy dowodów w tej sprawie, nie mógł również zgłosić jakichkolwiek żądań, czy odnieść się do jakichkolwiek dokumentów zgromadzonych, przed wydaniem przez Komendanta Głównego Policji decyzji o zwolnieniu ze służby. Skarżący stwierdził, że zasadzie tej uchybiły organ odwoławczy oraz organ pierwszej instancji, nie dając stronie skarżącej tej możliwości.

W dalszej części skarżący wskazał, że organy obu instancji zignorowały podnoszone w odwołaniach strony zarzuty, iż nabycie prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej nie uprawnia wprost do zwalniania ze służby policjantów z tego powodu. Skarżący, dokonując analizy orzecznictwa administracyjnego – tj. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] maja 2010 r., sygn. akt [...], wskazał, że "Panuje zgodny pogląd, że jest to norma o charakterze uznaniowym. Zatem organ winien, poza niesporną w niniejszej sprawie okolicznością nabycia przeze policjanta prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, wskazać także inną przyczynę lub przyczyny warunkujące zwolnienie, ale muszą być to przyczyny faktyczne. Przyczyną taką może być wykazana dowodami okoliczność, iż wiek strony uniemożliwia wykonywanie zadań, które mogą zostać jej powierzone, tymczasem z dokumentacji przedstawionej do niniejszej sprawy nie wynika ani brak kwalifikacji, ani zły stan zdrowia lub też naruszanie przeze skarżącego dyscypliny służbowej. Okoliczność taka zgodnie z pkt 18 preambuły do Dyrektywy wyłączałaby dyskryminację z uwagi na wiek." Skarżący wskazał, że w orzeczeniu tym Sąd bardzo wyraźnie podkreślił, że osiągnięcie przez policjanta odpowiedniego wieku nie oznacza swego rodzaju automatyzmu przy jego zwalnianiu, a zatem jeśli funkcjonariusz mimo nabycia wysługi ze względu na swój stan zdrowia lub posiadane doświadczenie albo wiedzę jest nadal potrzebny przy wykonywaniu zadań służbowych byłoby nierozsądnym zwalnianie go tylko z powodu osiągnięcia wysługi i sprzeczne z art. 94 Konstytucji.

W związku z powyższym, powołując się na akta postępowania skarżący wskazał, że dokumentacja w niej zgromadzona dowodzi, że zarówno Komendant Główny Policji oraz Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie przeprowadzili żadnego postępowania, nie odnieśli się m. innymi do tych kwestii, zaś organ odwoławczy w ogóle nie odnosi się do tego wątku, nie zauważa nieprawidłowości w postępowaniu Komendanta Głównego Policji i sam również nie rozpoznaje tej sprawy w zgodzie z prawem, naruszając także przepisy art. 7 k.p.a., art. 10 k.p.a.i art. 138 k.p.a.

Komendant Główny Policji nie uzasadnił w ocenie skarżącego wyczerpująco i zgodnie z orzecznictwem administracyjnym konieczności i niezbędności dla zastosowanego tak rygorystycznego trybu zwolnienia w sytuacji, kiedy organowi policyjnemu od kilku lat było wiadomo, że ponad 30-letnią wysługę skarżący posiada od 2010 r.

Nadto Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie zauważył zdaniem skarżącego, że przez ostatnie 7 lat służby skarżącego w Komendzie Głównej Policji wysługa 30-letnia jego wysługa nigdy nie stanowiła podstawy do zwolnienia go ze służby, pomimo przeprowadzonych czterech reorganizacji w Biurze Łączności i Informatyki KGP, w tym ze zmianami zadań, struktury organizacyjnej oraz ze zmniejszeniem etatowym. Dopiero w 2017 roku raptem zauważono, że legitymuje się on taką wysługą i wobec tego uznano, że stanowi to wystarczającą podstawę nie tylko do zwolnienia go ze służby, i to ze skutkiem natychmiastowym. Dowodzi to w ocenie skarżącego, że tylko i wyłącznie wykonywania przez Komendanta Głównego Policji nie merytorycznego, a dyskryminującego i politycznego polecenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji i stanowi naruszenie zasad określone w art. 138 k.p.a. i art. 156 k.p.a

Skarżący postawił tezę, że organ Policji oraz aprobujący ten stan Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji jako nieuprawnieni stosują dyspozycję art. 108 k.p.a. w decyzji oraz wydanej na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 - w związku z wysługą emerytalną.

W związku z powyższym skarżący podniósł, że nie można się zgodzić z niczym nieuzasadnioną koniecznością lub niezbędnością lub tak często używanym przez organy Policji gołosłownym twierdzeniu "o uwzględnieniu interesu społecznego przejawiającego się szczególnym statusem i zadaniami Policji..." lub "koniecznym rozwiązaniu służbowego z policjantem, w przypadku którego przełożony nie widzi możliwości kontynuowania służby i który nabył prawo do emerytury".

Takie twierdzenia są dalece nieuprawnione w kontekście "wskazanych dla sprawy okoliczności i sprzeczne są z faktami i dowodami zgromadzonymi w niniejszej sprawie. Skarżący wskazał, że ani Komendant Główny Policji, ani Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w żaden sposób nie uzasadniają konieczności zastosowania tego trybu wobec skarżącego, którego zwalania się ze służby faktycznie tylko dlatego, że pełnił służbę przed 1990 r. Nie wykazano więc w ocenie skarżącego owej "konieczności" i stąd brak jest prawidłowości zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust.2 pkt 4 ustawy o Policji w trybie art. 108 k.p.a.

Skarżący uznał także, że zarówno organ odwoławczy, jak i organ pierwszej instancji przyjęły nieuzasadnione działanie w zakresie pośpiechu w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby, na podstawie art. 108 k.p.a., tym bardziej że skarżący wykonywał zadania służbowe, będąc oddelegowany do Komendy Stołecznej Policji.

Skarżący stwierdził, że nie jest prawnie dopuszczalne nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności z uzasadnieniem "interesu społecznego", zwanego także publicznym, którego z racji swojej definicji, nie można utożsamiać z interesem służby. Skarżący podniósł, iż żaden organ nie może swobodnie rozszerzać katalogu przesłanek dla zastosowania rygoru, a nadto w takim przypadku to na organie ciąży prawny obowiązek skonkretyzowania dla danej sytuacji owego "interesu publicznego", czego ani rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji, ani decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie zawiera

Strona skarżąca podniosła także, że w uzasadnieniu rygoru nadania natychmiastowej wykonalności brak jest również wykazania, jaki istnieje związek wysługi emerytalnej skarżącej z koniecznością i natychmiastowego zwolnienia jej ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2017 r. W tym zakresie strona skarżąca powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] czerwca 2006 r., sprawa o sygn. akt [...], w którym to NSA wskazał, że "Przesłanki uzasadniające nadanie decyzji rygoru muszą być poddane wykładni ścisłej". Skarżący wskazał także, że organy administracyjne nie wykazują owej "niezbędności" i niezwłocznego działania, przy czym ustawodawca uznaje, iż musi to nastąpić w przypadku, w którym nie można obejść w danym czasie i w istniejącej sytuacji bez wykonania praw i obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, albowiem zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1k.p.a. , na co wskazał w swoim wyroku Naczelny Sąd Administracyjny z dnia [...] kwietnia 1998 r., sprawa o sygn. akt [...] oraz w wyroku z dnia [...] lutego 1998 r., sprawa o sygn. akt [...].

Strona skarżąca podniosła także, iż decyzje wydawane w postępowaniu administracyjnym podlegają rygorom określonym w art. 107 § 1k.p.a. i przepis ten wymienia elementy decyzji administracyjnej, do których zalicza się uzasadnienie faktyczne i prawne.

Nadto, strona skarżąca podniosła, że § 3 cyt. artykułu stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się opierał oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, natomiast uzasadnienie prawne — wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W nawiązaniu do powyższego stron skarżąca wskazała, że zarówno decyzja z dnia [...] października 2017 r., jak też rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2017 r. takich wskazań nie zawierają. Strona skarżąca podkreśliła także, że uzasadnienie decyzji spełnia szczególnie istotną rolę w przypadku decyzji podejmowanych w ramach tzw. uznania administracyjnego, a do takich decyzji z pewnością należy rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji.

Wskazując na art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji skarżący podniósł, że przepis ten jedynie umożliwia organom podejmowanie takich rozstrzygnięć, lecz nie nakłada na te organy takiego obowiązku. Oznacza to w ocenie skarżącego, że uzasadnienie decyzji wydanej z uznania administracyjnego pozwala na dokonanie oceny przez organ wyższej instancji, czy została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też nie. Wymaga podkreślenia w ocenie skarżącego także kwestia czy organ nie pominął w swoich rozważaniach argumentów podnoszonych przez stronę, czy nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub, czy nie dokonał oceny tychże materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego, biorąc pod uwagę dokumenty i dowody zgromadzone. Tymczasem w niniejszej sprawie, jak wskazał skarżący uzasadnienia decyzji i wskazane w nich okoliczności i dowody potwierdzają na wielokrotne pomijanie istotnych dla sprawy okoliczności.

Wskazując na art. 7 k.p.a. strona skarżąca wskazała, że uznaniowość w podejmowaniu decyzji nie może być utożsamiana z zupełną dowolnością organów, ponieważ ramy uznania wyznacza art. 7 k.p.a. przez interes społeczny - w tym przypadku interes służbowy Policji wyrażający się w zagwarantowaniu sprawności działania w realizacji zadań określonych w art. 1 ustawy o Policji, w tym ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego - oraz słuszny interes policjanta.

Na gruncie niniejszego postępowania strona skarżąca podniosła, że istotą jest więc rozgraniczenie sprzecznych interesów tj. interesu policjanta oraz interesu publicznego i danie priorytetu jednemu z nich. Oznacza to, w ocenie skarżącego, że organ zobowiązany jest do należytego oraz wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków w ramach postępowania administracyjnego, musi zatem w sposób wyczerpujący rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy, w zgodzie z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Z uzasadnienia decyzji powinno również wynikać, że organ przeanalizował wszystkie istotne w sprawie kwestie, które mają wpływ na treść decyzji i wykazać, że w swoich rozważaniach nie pominął istotnych dla policjanta argumentów oraz, że nie pominął okoliczności i materiałów dowodowych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy lub nie dokonał oceny tych materiałów i dowodów wbrew zasadom logiki oraz doświadczenia życiowego.

Ponadto, strona skarżąca wskazała, że organy obu instancji zobowiązane były do wykazania w uzasadnieniach swoich decyzji, iż zaistniały rzeczywiste potrzeby zwolnienia skarżącego ze służby, albowiem swoboda [pic] prowadzenia polityki kadrowej nie oznacza prawa dowolności i arbitralności w podejmowanych [pic]decyzjach.

Strona skarżąca podniosła, że dokumentacja w sprawie przeczy uzasadnieniu decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji i wskazuje, że organ odwoławczy nie rozpoznał sprawy ponownie, merytorycznie w jej całokształcie i pokazuje, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, mając obowiązek rozpatrzenia wszystkich żądań strony i obowiązek ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji temu obowiązkowi uchybił, co świadczy również o naruszeniu art. 138 § 2 kpa. Skarżący podkreślił także, że niezrozumiałe jest dlaczego organ odwoławczy przekazując publicznie swoje stanowisko o niezwalnianiu policjantów, którzy nie zajmują stanowisk kierowniczych w Policji podtrzymał w tym zakresie decyzję Komendanta Głównego Policji dotyczącą skarżącego.

W podsumowaniu strona skarżąca stwierdziła, że rozpatrując tę sprawę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji powinien również uwzględnić Dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. Urz. WE L 303, z dnia 2 grudnia 2000 r., s.16; Dz. Urz. UE Polskie Wydanie Specjalne, rozdz. 5, tom 4, s 79 wydanie na podstawie art. 13 TWE). Skarżący wskazał, że powołana Dyrektywa w pkt 1 wprowadza generalny zakaz dyskryminacji między innymi ze względu na wiek, zaś w art. 3 określono szczegółowo zakres stosowania dyrektywy, zgodnie z którym stosuje się ją do wszystkich osób zarówno sektora publicznego jak i prywatnego, włącznie z instytucjami publicznymi, w odniesieniu do warunków zatrudnienia i pracy, łącznie z warunkami zwalniania i wynagradzania. Skarżący wskazał także na art. 6 ust. 1 cyt. Dyrektywy, w którym to dopuszczona została możliwość uznania przez państwa członkowskie, że odmienne traktowanie ze względu na wiek nie stanowi dyskryminacji, jeżeli w ramach prawa krajowego zostanie to obiektywnie i racjonalnie uzasadnione zgodnym z przepisami celem, w szczególności celami polityki zatrudnienia, rynku pracy, kształcenia zawodowego, i jeżeli środki mające służyć realizacji tego celu są właściwe i konieczne. Takie odmienne traktowanie może polegać między innymi na wprowadzaniu specjalnych warunków dostępu do zatrudnienia i kształcenia zawodowego, zatrudnienia i pracy, włącznie z warunkami zwalniania i wynagradzania, dla ludzi młodych, pracowników starszych i osób mających na utrzymaniu inne osoby w celu wspierania ich integracji zawodowej lub zapewnienia im ochrony.

Kończąc, strona skarżąca wskazała, że Polski ustawodawca implementował dyrektywę Rady 2000/78/WE w prawie pracy i ma ona także zastosowanie do służb mundurowych. Skarżący wskazał, że w ustawie o Policji brak jest stosownej regulacji, jednak również ustawa nie zawiera zakresu jej włączenia, ale nie zwalnia to jednak organów administracji od obowiązku dokonania w przedmiotowej sprawie oceny, czy zastosowanie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji mimo braku uzasadnienia faktycznego umożliwiającego jego zastosowanie nie jest sprzeczne z przepisami prawa wspólnotowego.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2017 r.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, że prawidłowo zostało ustalone, iż zaistniały w sprawie przesłanki umożliwiające rozwiązanie z K. G. stosunku służbowego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, a organ odwoławczy wydając decyzję nr [...] z dnia [...] października 2017 r. nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

Organ odwoławczy wskazał, że podnoszone przez stronę zarzuty dotyczące między innymi dowolności prowadzenia postępowania, a także "pozornych przesłanek" uzasadniających wydanie decyzji, w tym również. w zakresie wcześniejszego przeniesienia do dyspozycji, a następnie zwolnienia ze służby oraz braku jakiejkolwiek konsekwencji w uzasadnieniu przygotowanych w stosunku do strony rozkazów personalnych, wskazał iż nie znajdują one potwierdzenia w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy.

Za całkowicie nieuzasadniony organ odwoławczy uznał zarzut strony skarżącej dotyczący nieuwzględnienia przez Komendanta Głównego Policji oceny wywiązywania się z obowiązków służbowych, posiadanych przez nią odpowiednich kwalifikacji zawodowych, wystarczających do dalszego pełnienia służby w Policji.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego uniemożliwienia stronie brania czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy wskazał, że naruszenie zasady zawartej w art. 10 § 1 k.p.a. nie stanowi automatycznie w każdym przypadku podstawy do uchylenia decyzji. Aby takie rozstrzygnięcie miało miejsce wskazanemu uchybieniu organ odwoławczy podniósł, że towarzyszyć musi temu także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego zapewniających realizację zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] lipca 2010 r., sprawa o sygn. akt [...]).

W podsumowaniu organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie strona nie wskazała jednak, jakich czynności procesowych nie mogła dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero natomiast wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanej art. 10 k.p.a. (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...]kwietnia 2011 r., sprawa o sygn. akt [...]).

Nadto, w ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w sprawie nie naruszono art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ odwoławczy dokonał rozstrzygnięcia na podstawie całokształtu materiału dowodowego. W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie nie naruszono także art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., albowiem decyzja, w tym jej uzasadnienie, spełniają warunki określone w tym przepisie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga K. G. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2017 r., nr [...], jak i poprzedzający ją rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], wydany w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji z dniem 31 sierpnia 2017 r. wydane zostały z naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, jak i Komendant Główny Policji, wydając sporne decyzje w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska, dopuściły się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., z uwagi na niewyjaśnienie w treści wydanych decyzji administracyjnych, dlatego przyjąć należy, iż zachodzą przesłanki zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji z dniem 31 sierpnia 2017 r. - w świetle całości zgromadzonego materiału dowodowego - organ odwołujący uznał, że w uzasadnieniu przygotowanych w stosunku do strony skarżącej rozkazów personalnych znajdują one potwierdzenia w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy.

W konsekwencji wskazanego powyżej uchybienia, Sąd uznał, że zarówno Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, jak i Komendant Główny Policji, rozstrzygając w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska, nie dokonał precyzyjnych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji z dniem 31 sierpnia 2017 r.

Tym samym, Sąd stwierdził, że organy administracji publicznej, wydając wspomniane wyżej decyzje w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska - dopuściły się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.

Zdaniem Sądu, zarówno naruszenie powołanych wyżej przepisów procedury administracyjnej, jak i związana z tym uchybieniem niewłaściwa ocena prawidłowości zastosowania norm prawa materialnego, mogły mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowią dostateczną podstawę prawną do uchylenia obu spornych decyzji wydanych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Komendanta Głównego Policji

W tym miejscu, należy na wstępie bardzo wyraźnie podkreślić, że zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy władzy publicznej zobowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest przepis art. 6 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.

Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy.

Zgodnie z treścią przepisu art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji - policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Użyty w tym ujęciu zwrot "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione uznaniu organu zwalniającego. Zgodnie z art. 45 ust. 3 cyt. ustawy decyzje w tych sprawach podejmuje przełożony, a więc Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych.

Wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie rozwiązania z policjantem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 4 ustawy o Policji może nastąpić z urzędu lub na wniosek strony.

W przypadku wszczęcia procedury zwolnienia z urzędu, w myśl § 21 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 roku w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261) o zamiarze rozwiązania stosunku służbowego z policjantem, który nabył prawo do emerytury w pełnym wymiarze 30 lat, przełożony właściwy w sprawach osobowych jest obowiązany poinformować policjanta, co najmniej 3 miesiące przed przewidywanym terminem zwolnienia ze służby. Warto zauważyć, że w myśl art. 117 ust. 1 wymienionej ustawy policjantowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 (orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską) oraz ust. 2 pkt. 4 (policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej), wypłaca się co miesiąc przez okres 12 miesięcy od dnia zwolnienia ze służby świadczenia pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranym na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

Ponadto, zgodnie z art. 43 ust. 1 tejże ustawy o Policji, zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby.

Ustawodawca dopuszcza sytuację w której, część funkcjonariuszy posiadających 30 - letnią wysługę emerytalną będzie dalej wykonywać swoją służbę, natomiast inni zostaną zwolnieni i przejdą na emeryturę. To przełożony policjanta, w ramach racjonalnej polityki kadrowej, może zdecydować, czy skorzystać z przysługującego prawa, czy też z uwagi na indywidualne cechy policjanta (pomimo przewidzianej wyraźnie prawem możliwości przejścia na emeryturę) pozostawić funkcjonariusza w służbie.

Wobec powyższego nie można mówić o naruszeniu zasady równości w przypadku, gdy przepis prawa wyraźnie wskazuje, że realizacja danego prawa może, ale nie musi nastąpić.

Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 1 ust. 1 ustawy o Policji). Wynika stąd jednoznacznie, że stosunek służbowy ma charakter administracyjno-prawny w związku z czym przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo podejmuje stosowne w tym zakresie decyzje. Pozwala to zasadniczo przełożonemu kreować politykę kadrową tak, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby gwarantujące wykonanie w pełni zadań w zakresie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Z uznaniem administracyjnym mamy bowiem do czynienia wtedy, gdy norma prawna nie determinuje w sposób jednoznaczny skutku prawnego, lecz pozostawia w sposób wyraźny dokonanie takiego wyboru organowi administracyjnemu. Inaczej mówiąc, ustawa pozwala na wybór następstwa prawnego, przy czym można dokonywać wyboru między dwiema lub więcej możliwościami.

Analizowany przepis nie determinuje rozstrzygnięcia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Nie jest normą, która w przypadku zaistnienia przesłanek zawartych w jej dyspozycji, obliguje organ administracji do podjęcia jedynego, dopuszczalnego rozstrzygnięcia. W zakresie decydowania o zwolnieniu policjanta ze służby ustawodawca pozostawił zatem właściwemu organowi luz decyzyjny w formie uznania administracyjnego.

Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 k.p.a. obliguje zaś organ administracji publicznej do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, natomiast art. 107 § 3 tej samej ustawy wskazuje na konieczność należytego uzasadnienia decyzji administracyjnej z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji (vide m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] maja 1998 r., sygn. akt [...], LEX nr [...]).

Stąd też uprawnienie do wydania decyzji o charakterze uznaniowym nie zwalnia organu z obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego oraz wydania decyzji o treści przekonującej pod względem faktycznym i prawnym. W związku z tym, że uznanie jest możliwością wyboru konsekwencji prawnej, obowiązki organu administracyjnego rozstrzygającego sprawę w oparciu o ten rodzaj luzu decyzyjnego w zakresie postępowania dowodowego, są nawet większe niż przy ustawowym skrępowaniu. W poszukiwaniu materialnego kryterium do wydania decyzji powinien on bowiem w sposób wszechstronny zbadać stan faktyczny, w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacjach związania, mając na uwadze szczególną rolę decyzji uznaniowej, tj. jej zgodności z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela. Podkreślić dalej należy, że w przypadku decyzji uznaniowych kontroli podlegają takie kwestie, jak wyjaśnienie i wzięcie pod uwagę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, czy ustalony stan faktyczny został oceniony zgodnie z przepisami prawa materialnego i czy ustalenie tego stanu pozostaje w zgodności z wynikami postępowania dowodowego. Ponadto, kontroli Sądu podlega kwestia interpretacji przepisów prawa (vide: m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] listopada 1999 r., sygn. akt [...], LEX nr [...]).

Konieczność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz wiążące się z tym wymogiem obowiązki w zakresie postępowania dowodowego prowadzonego przez organ rozstrzygający sprawę w oparciu o uznanie administracyjne powodują, że przy ocenie prawidłowości tego rodzaju decyzji przez organ wyższego stopnia, szczególnego znaczenia nabiera uzasadnienie. Brak prawidłowego uzasadnienia uniemożliwia bowiem - w przypadku zaskarżenia decyzji - ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego, które nie może być tożsame z dowolnością (podobnie: np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] października 1998 r., sygn. akt [...], Biuletyn Skarbowy z 1999 r., nr 1, poz. 20). Uzasadnieniu decyzji uznaniowej stawia się zatem szczególne wymagania, bowiem z jego treści musi wynikać, że decyzja ta nie nosi cech dowolności. Pominięcie zaś w uzasadnieniu oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stanowi przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] kwietnia 2001 r., sygn. akt [...], LEX nr [...]).

Mając powyższe na względzie, należy zauważyć, iż w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji w wydanych decyzjach użyły wiele ogólnikowych stwierdzeń bez wskazania ich związku z podstawą prawną zwolnienia skarżącego ze służby oraz wyjaśnienia, czego mają w przedmiotowej sprawie dowodzić (np. subiektywne przekonanie co do przydatności na zajmowanym stanowisku, prawidłowej realizacji zadań, większa swoboda ingerowania ustawodawcy w sytuację prawną policjanta, możliwość kreowania polityki kadrowej). Organy wskazały na niczym nie uzasadnione twierdzenie, które wskazuje na przekonanie organów, że posiada uprawnienia do dowolności w postępowaniu wobec policjantów. W treści wydanych decyzji organy jedynie wskazały, że kreują politykę dyskryminacji ze względu na wiek, zaś wiek skarżącego nie ma żadnego związku z polityką kadrową.

Ponadto, Sąd wskazuje, że w tej sytuacji, uznać należy, że wyjątkowo lakoniczne uzasadnienie spornej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2017 r. sprowadza się w istocie do powołania przepisu kompetencyjnego ustawy o Policji, na podstawie którego dokonano zwolnienia skarżącego, ale bez uzasadnienia, , z odwołaniem się wyłącznie do bliżej niesprecyzowanych zarzutów stawianych skarżącemu policjantowi.

Z kolei, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji jako organ odwoławczy, poprzestał zaś faktycznie na powtórzeniu przepisów ustawy o Policji ze wskazaniem na uznaniowość rozstrzygnięcia w materii zwolnienia ze stanowiska, a także odwołał się do wymienienia w sposób nad wyraz lakoniczny wskazanych przez organ pierwszej instancji zarzutów stawianych skarżącemu, które - zdaniem organu odwoławczego - wpływają na merytoryczną ocenę realizacji przez skarżącego zadań na stanowisku kierowniczym i które winny być uwzględnione przy ocenie zasadności zwolnienia skarżącego ze stanowiska.

Reasumując, organy obu instancji nie dokonały żadnych szczegółowych ustaleń co do okoliczności, które przesądziły o konieczności zwolnienia skarżącego ze stanowiska.

Co więcej, organ odwoławczy, pomimo powołania się przez skarżącego w treści odwołania na okoliczności oraz materiał dowodowy, który miał podważać zasadność stawianych stronie skarżącej zarzutów, zignorował to, nie analizując w żaden sposób prawidłowości ustaleń organu pierwszej instancji.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, jak i Komendant Główny Policji w wydanych rozstrzygnięciach nie wskazali uzasadnienia dla twierdzenia dot. braku doświadczenia i kwalifikacji przez skarżącego. Sąd wskazuje, że twierdzenia Komendanta Głównego Policji o braku kwalifikacji zawodowych skarżącego do dalszej pracy w Biurze Łączności i Informatyki KGP lub w Komendzie Głównej Policji są niespójne z wydanymi opiniami o jego rzetelności i fachowości oraz dyspozycyjności, zaangażowaniu oraz samodzielności w wykonywaniu powierzonych skarżącemu zadań oraz z zakresem zadań określonych na zajmowanym stanowisku, zważywszy na ich charakter i złożoność.

Ponadto, należy wskazać, że zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Naruszenie prawa strony do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 k.p.a.), które to prawo stanowi jedną z gwarancji procesowych zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.), również stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i zobowiązuje organ odwoławczy do uchylenia decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji (vide: m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] stycznia 2002 r., sygn. akt [...], LEX [...]). W kontekście tej regulacji, zauważyć należy, iż w aktach sprawy brak jest informacji, czy skarżący mógł się zapoznać ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i odnieść się do okoliczności, które organ podniósł, jako te, które były podstawą do zwolnienia go ze stanowiska. Z kolei, jeśli chodzi o ustalenie organu odwoławczego należy zauważyć, że brak jest jednoznacznego dowodu na to, iż stronie skarżącej przedstawiono powyższy wniosek celem zapoznania go z planowanym podjęciem decyzji. Jednocześnie, nie sposób podważyć twierdzeń strony skarżącej, w ramach których strona zapewnia, iż organ uniemożliwił jej: czynny udział w postępowaniu przez niepowiadomienie strony o wszczętym postępowaniu, zebraniu niekompletnego materiału dowodowego w tej sprawie, niezapoznanie strony z materiałem dowodowy, uniemożliwienie stronie odniesienia się do zgromadzonego materiału, niewykazanie niemożliwości mianowania skarżącego na inne stanowisko w KGP lub inne stanowisko w biurze, niewykazanie możliwości zgłoszenia potrzeby przeprowadzenia dodatkowych dowodów w sprawie, mających na celu udowodnienie iż nie nastąpiła faktyczna podstawa do zwolnienia skarżącego ze służby.

Tym samym, zgodzić się należy z zarzutem, iż skarżącemu uniemożliwiono skorzystanie z prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, zaś przed wydaniem spornej decyzji pozbawiono go prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, co gwarantuje stronie dyspozycja przepisu art. 10 § 1 k.p.a.

Opisane w treści skargi fakty i argumenty wskazane powyżej potwierdzają szereg sprzeczności, niespójności i nielogicznego postępowania wobec skarżącego oraz wskazują na niezgodności w motywach rozstrzygnięcia ze stanem faktycznym sprawy oraz na szereg argumentów przywołanych w uzasadnieniu rozkazu, które nie zostały dokładnie i gruntownie wyjaśnione, co potwierdza tezę o dowolności i pozorności zaskarżonych decyzji. Dowodzą również nieuwzględnienia wszystkich istotnych okoliczności dla całej sprawy i pokazują, że nie rozpoznano jej rzetelnie i merytorycznie przez pominięcie szeregu faktów, które w sposób oczywisty przeczą argumentacji w uzasadnieniu rozkazu Komendanta Głównego Policji oraz decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Mając na względzie powyższe, uznać należy, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Komendant Główny Policji, wydając obie sporne decyzje, dopuściły się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem odwołując skarżącego z zajmowanego stanowiska, nie dokonały wszelkich istotnych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, przez co naruszył w sposób ewidentny zarówno zasadę praworządności wyrażoną w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP, jak i zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa, o której mowa w art. 8 k.p.a.

Sąd uznał, że nie uzasadniając w sposób właściwy decyzji w przedmiocie odwołania skarżącego ze stanowiska, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Komendant Główny Policji uchyliły się jednocześnie od obowiązku przeprowadzenia szczegółowej analizy występowania przesłanek owego zwolnienia, co w konsekwencji świadczy o ewidentnym naruszeniu przez te organy normy prawnej przewidzianej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Obowiązek prawidłowego i wyczerpującego uzasadniania decyzji związany jest niewątpliwie z koniecznością stosowania przez organ zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa.

W ocenie Sądu, brak precyzyjnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w kontekście przesłanek dających ewentualną podstawę do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, świadczyć może o całkowitym zignorowaniu obowiązków nałożonych na organy administracji publicznej, gdy tymczasem nie ulega wątpliwości, iż na organach odwołujących - zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. - ciąży ewidentny obowiązek wyraźnego wskazania w uzasadnieniu odwołania, dopuszczenie się jakich działań, czy też naruszenie których konkretnie obowiązków czy też regulacji prawnych, w związku z zajmowanym stanowiskiem, dało podstawę jego zwolnienia. Należy przy tym zauważyć, że powody zwolnienia z pracy muszą wynikać jednoznacznie z uzasadnienia wydanego przez organ rozstrzygnięcia, czego w niniejszej sprawie zabrakło.

Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - uznać, że wydając sporne decyzje, organy administracji publicznej obu instancji dopuściły się istotnej obrazy wskazanych powyżej norm prawnych i tym samym przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. zasady praworządności.

W tym stanie rzeczy, sporne decyzje nie mogły ostać się w obrocie prawnym.

Rozpatrując sprawę ponownie, organy winny wziąć pod uwagę dokonaną powyżej analizę, pamiętając o tym, że ocena, czy w danej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, nie może mieć charakteru dowolnego i arbitralnego. W uzasadnieniu decyzji odwołującej z zajmowanego stanowiska komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej ocena ta musi być dokładnie i szczegółowo umotywowana. Zaniedbania po stronie osoby odwoływanej, które mają prowadzić do odwołania jej ze stanowiska, muszą być wykazane w postępowaniu poprzedzającym podjęcie decyzji. W uzasadnieniu zaś samego rozstrzygnięcia w zakresie zwolnienia ze służby muszą zostać szczegółowo wskazane zarzucane stronie nieprawidłowości, które przyczyniły się do zwolnienia go ze służby.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.

Zasądzając jednocześnie zwrot kosztów postępowania sądowego, Sąd działał na podstawie przepisów art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a.