Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 752/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, , , po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na pismo Rektora Uniwersytetu [...] w K. z dnia [...] w przedmiocie nauczycieli p o s t a n a w i a odrzucić skargę 5


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] J.K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pismo Rektora Uniwersytetu [...] w K. z dnia [...] informujące o rozwiązaniu z nią za wypowiedzeniem stosunku pracy zawartego na podstawie mianowania.

W skardze J.K. zarzuciła Rektorowi naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 107 § 1, art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 77, art. 80, art. 81. Wskazała, iż decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Zdaniem skarżącej organ nazwał decyzję "pismem" w celu uniknięcia odpowiedzialności za swoje rozstrzygnięcie. Ponadto skarżąca zarzuciła, iż organ w decyzji powołał się na pisma funkcjonariuszy publicznych i nie podał ich do jej wiadomości oraz nie przeprowadził wcześniej procedury wyjaśniającej. W jej ocenie decyzja jest wynikiem bezpodstawnych zarzutów. Wniosła o unieważnienie decyzji jako niezgodnej z prawem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zakres kontroli działalności administracji publicznej został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), poprzez stwierdzenie, że sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Natomiast w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej tu P.p.s.a. określone zostało, że właściwość sądu administracyjnego obejmuje rozpatrywanie skarg na określone prawne formy działania administracji publicznej oraz inne sprawy z zakresu działalności administracji publicznej, jeżeli ustawa tak stanowi (art. 3 § 2 i § 3), oraz w innych sprawach, jeżeli ustawa szczególna tak stanowi, a w art. 5 P.p.s.a. wskazane zostały sprawy, w których wyraźnie wyłączona jest właściwość sądu administracyjnego.

W ramach prawnych form działania administracji, po myśli wskazanego art. 3 § 2 P.p.s.a ustawodawca wskazał decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone wcześniej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, oraz bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie spraw, w których winny być wydane decyzje administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo postanowienia kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, jeżeli służy na nie zażalenie.

Prowadzi to do wniosku, że właściwość sądu administracyjnego do rozpoznania skargi w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a, występuje wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Chodzi tu o takie akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków określonych osób, wynikających z przepisów prawa, a więc takich uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Odnosząc się natomiast do treści art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a, który stanowi, że sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, należy uznać, iż przepis ten dotyczy prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia, jednakże i w tym przypadku chodzi tu o takie akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków określonych osób, wynikających z przepisów prawa, a więc takich uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2004 r. sygn. OSK 247/04 publ. ONSAiWSA 2004/2/30).

Wobec powyższego należy ustalić, czy pismo z dnia [...] wydane z upoważnienia Rektora Uniwersytetu [...] w K. przez Prorektora ds. Organizacyjnych tego Uniwersytetu w sprawie rozwiązania za wypowiedzeniem stosunku pracy zawartego na podstawie mianowania z J.K. mieści się w katalogu wyżej wymienionych rozstrzygnięć należących do kognicji sądów administracyjnych.

Zgodnie z art. 128 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2005r. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.), rozwiązanie lub wygaśnięcie umowy o pracę z nauczycielem akademickim następuje na zasadach określonych w ustawie Kodeks pracy, z tym że rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem następuje z końcem semestru. Stosownie do art. 30 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2005r. Nr 10, poz. 71 z późn. zm.), umowa o pracę rozwiązuje się przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia (rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem), zaś w myśl art. 30 § 5 tej ustawy w oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę lub jej rozwiązaniu bez wypowiedzenia powinno być zawarte pouczenie o przysługującym pracownikowi prawie odwołania do sądu pracy. Należy podkreślić, iż w piśmie z dnia [...] zawarte jest takie pouczenie. Z powyższego wynika, iż pismo to jest oświadczeniem pracodawcy, czyli Rektora Uniwersytetu [...] w K. o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej z J.K., od którego przysługuje odwołanie do sądu pracy.

Skarżąca określiła wymienione pismo jako decyzję. Należy wskazać, że zgodnie z art. 104 K.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę, co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Jednocześnie podstawy do wydania decyzji trzeba wyprowadzić z powszechnie obowiązujących przepisów prawa materialnego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że rozstrzyganie indywidualnych spraw w drodze decyzji administracyjnej może nastąpić tylko wówczas, gdy kompetencja ta wyraźnie wynika z konkretnego przepisu prawa. Nie można bowiem domniemywać stosowania władczej i jednostronnej formy działania, jaką jest decyzja administracyjna. Natomiast podstawę materialnoprawną pisma z dnia [...] stanowią przepisy Kodeksu pracy.

Zaskarżone pismo organu nie mieści się zatem w katalogu rozstrzygnięć podlegających kontroli sądowoadministracyjnej.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, co skutkowało jej odrzuceniem w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

-----------------------

4