Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 703/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 1983 nr 65 poz 294
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek Asesor WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2008r. sprawy ze skargi C. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...], Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny w R., na podstawie art. 1 pkt 2, art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 12, poz. 49), art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 12 maja 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (tekst jedn. Dz. U. Nr 30 z 1980 r. poz. 144) i § 1, 7, 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r., orzekł, że u W.Ł. brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – [...] – wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r.

W uzasadnieniu wskazał, że warunkiem stwierdzenia choroby zawodowej jest jej uprzednie rozpoznanie przez właściwą jednostkę służby zdrowia, a przede wszystkim wystąpienie narażenia na czynnik [...] na stanowisku pracy, na którym wyżej wymieniony był zatrudniony. Z opinii Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wynika, że krzemionka zawarta w [...] nie ma według Międzynarodowej Agencji do [...] ([...]) udowodnionego działania [...]. Dotychczasowa praktyka kliniczna, przeprowadzone przez Instytut badania epidemiologiczne [...] wskazują, że takie podejrzenie nie zostało potwierdzone. Ponadto zawartość SiO2 w pyle wynosiła [...] %, a więc była niewielka, nie stwierdzono też, czy występowały przekroczenia promieniowania [...], w której wymieniony pracował. Wobec tego brak było podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – [...] – wymienionej w pozycji 9. Nie został spełniony podstawowy warunek, jakim jest wystąpienie czynnika rakotwórczego w środowisku pracy.

Po rozpatrzeniu odwołania C.S. – następcy prawnego zmarłego W.Ł., Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że W.Ł. w latach [...], był zatrudniony w firmie A jako [...]. Pracę wykonywał w pyle szkodliwym dla zdrowia, co stwarzało ryzyko powstania choroby zawodowej. Nie została jednak spełniona przesłanka stwierdzenia choroby zawodowej w postaci rozpoznania choroby zawodowej przez kompetentne placówki diagnostyczne.

W wyniku wniesienia skargi, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach, wyrokiem z dnia 2 czerwca 1999 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ka 1489/97, uchylił powyższą decyzję uzasadniając, że została wydana z naruszeniem przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. oraz z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów. Podniósł, że ze znajdujących się w aktach sprawy pism i zaświadczeń lekarskich wynika, iż nie został wyczerpany lekarski tok orzeczniczy oraz, że brak było podstaw do przyjęcia, iż jednostki orzecznicze wykluczyły wystąpienie choroby zawodowej u W.Ł. Wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ orzekający uzupełni materiał dowodowy poprzez dołączenie historii choroby wyżej wymienionego oraz orzeczenie lekarskie, wydane na podstawie dokumentacji, o której mowa w § 7 ust. 4 cytowanego rozporządzenia.

Po ponownym rozpoznaniu odwołania C.S. z dnia [...], decyzją z dnia [...] nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że W.Ł. w okresie zatrudnienia w firmie A jako [...], był przez sześć godzin w ciągu zmiany eksponowany na działanie [...], a więc pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej [...]. Jednakże z orzeczeń Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, wydanych w związku z wytycznymi wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 1999 r., wynika, że nie rozpoznano u wyżej wymienionego: -choroby zawodowej - [...] z poz. [...] wykazu; - [...] choroby zawodowej z poz. [...] wykazu chorób zawodowych; - [...] choroby zawodowej z poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Wobec braku rozpoznania schorzenia, zakwalifikowanego jako choroba zawodowa określona w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r., uzasadnione było utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.

Po rozpoznaniu ponownej skargi wniesionej przez C.S., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 2 lipca 2004 r., sygn. akt 3/II SA/Ka 1788/02 uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] wskazując, że przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa procesowego i materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania zawodowego pochodzenia [...] zawiera stwierdzenie, że krystaliczna krzemionka nie znajduje się w obowiązującym wykazie substancji o udowodnionym działaniu [...], stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 11 września 1996 r. w sprawie czynników [...] w środowisku pracy oraz nadzoru nad stanem zdrowia pracowników zawodowo narażonych na te czynniki (Dz. U. Nr 121, poz. 571 ze zm.) Wymieniony wykaz, w oparciu o wytyczne metodologiczne w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych stanowiących Komunikat Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej wprowadzonych do stosowania na podstawie § 7 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, jest uzupełniany w miarę postępu wiedzy. Porównanie zestawień wskazuje, że został uzupełniony o krzemionkę krystaliczną, przy czym nie są znane progowe dawki lub stężenia substancji [...], poniżej których wystąpienie [...] jest niemożliwe. Nie można więc mówić o niewielkiej zawartości krzemionki w [...] pomijając jego stężenie przekraczające wielokrotnie dopuszczalne normy sanitarne. W konsekwencji Sad zlecił przeprowadzenie szczegółowego dochodzenia w kierunku choroby zawodowej [...].

Decyzją z dnia [...] nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]. W uzasadnieniu wskazał, że w uzupełniającym orzeczeniu lekarskim stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u W.Ł. [...], powstałego w następstwie działania czynników [...] występujących w miejscu pracy oraz w następstwie działania [...]. Natomiast dla przyjęcia związku przyczynowo-skutkowego między czynnikiem szkodliwym występującym w miejscu pracy a rozpoznanym schorzeniem, niezbędne jest istnienie przeważającego prawdopodobieństwa, a nie tylko niemożliwość wykluczenia, że choroba powstała w związku z wykonywaną pracą.

Po rozpoznaniu skargi C.S., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 6 października 2006 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 708/06, uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...].

W uzasadnieniu wskazał, że organ odwoławczy pominął wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2004 r. dotyczące przeprowadzenia szczegółowego dochodzenia epidemiologicznego w kierunku choroby zawodowej-[...], wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. Ponadto nie przeprowadził oceny orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy z dnia [...], które przyjął jako podstawę rozstrzygnięcia. Tymczasem wymienione orzeczenie opiera się na nieaktualnym stanie prawnym. Zawodowe tło [...], jakim dotknięty był W.Ł., Instytut ocenił wyłącznie w kontekście rozporządzenia MZiOS z dnia 11 września 1996 r. w sprawie czynników [...] w środowisku pracy (Dz. U. Nr 121, poz. 571 ze zm.), które utraciło moc z dniem 1 maja 2004 r. w związku z wejściem w życie art. 1 pkt 55 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 213, poz. 2081). Wprawdzie nowe rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie substancji, preparatów, czynników lub procesów technologicznych o działaniu rakotwórczym lub mutagennym w środowisku pracy (Dz. U. Nr 280, poz. 2771) weszło w życie dopiero 1 marca 2005 r., a więc już po wydaniu zaskarżonej decyzji, jednak dla potrzeb dokonania ustaleń w niniejszej sprawie - w zakresie wystąpienia czynników [...] w środowisku pracy W.Ł. - załączony do tego rozporządzenia wykaz należało wziąć pod uwagę, zwłaszcza wobec luki prawnej istniejącej od 1 maja 2004 r. do 28 lutego 2005 r. Wskazał, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ ustalił w drodze dochodzenia epidemiologicznego, czy w środowisku pracy W.Ł. występował czynnik [...] wymieniony w rozporządzeniu z dnia 1 grudnia 2004 r., a jeśli tak dokonał oceny działania tego czynnika stosownie do § 1 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych z dnia 18 listopada 1983 r. i dopiero wówczas uzupełnił materiał dowodowy o kolejne orzeczenie lekarskie.

W następstwie uchylenia wyżej wymienionym wyrokiem decyzji z dnia [...], po ponownym rozpoznaniu odwołania C.S. z dnia [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 1 pkt 2, art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 122 z 2006 r., poz. 851 z późn. zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]. W uzasadnieniu zawarł obszerne sprawozdanie z dotychczasowego postępowania i podniósł, że w wykonaniu wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 października 2006 r. zostało przeprowadzone uzupełniające dochodzenie epidemiologiczne w zakresie występowania czynników [...] w środowisku pracy W.Ł. Na podstawie wyników tego postępowania organ ustalił, że wyżej wymieniony nie pracował zawodowo w warunkach narażenia na czynniki [...] wymienione w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie substancji, preparatów, czynników lub procesów technologicznych o działaniu rakotwórczym lub mutagennym w środowisku pracy (Dz. U. nr 280, poz. 2771). Wskazał, że na podstawie uzupełnionego materiału dowodowego, Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., w opinii z dnia [...], ponownie stwierdził brak podstaw do rozpoznania u W.Ł. [...] pochodzenia zawodowego, wymienionego w poz. [...],[...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, C.S. – zastępowana przez pełnomocnika - zarzuciła, że przy wydaniu powyższej decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294) przez jego niezastosowanie i uzależnienie stwierdzenia choroby zawodowej od pozanormatywnych oraz sprzecznych z prawem przesłanek. Ponadto zarzuciła sprzeczność decyzji z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 2 lipca 2004 r. Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi wskazała, że organ administracyjny po raz kolejny wydał decyzję tej samej treści, pomimo, że poprzednia decyzja została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z powodu sprzeczności z prawem. Zarzuciła, że organ administracji nie wykonał wskazań zawartych w wymienionym wyroku. Podniosła, że W.Ł. przez wiele lat pracował w narażeniu na działanie czynnika szkodliwego w postaci pyłów drażniących, a wobec tego warunki pracy miały niewątpliwy wpływ na wystąpienie zachorowania. Ponadto zaskarżona decyzja jest sprzeczna z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 1998 r. sygn. akt III RN 36/98, zgodnie z którym dla uwolnienia się od obowiązku świadczeń związanych ze stwierdzeniem choroby zawodowej konieczne jest wykazanie, że schorzenie nie ma związku z rodzajem wykonywanej pracy, natomiast wytyczne Ministra Zdrowia o rozpoznawaniu chorób zawodowych, ustalające surowsze kryteria kwalifikowania schorzeń, niż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r., są pozbawione mocy prawnej. W związku z tym, że u wyżej wymienionego rozpoznano schorzenie [...], a warunki pracy wskazują z niemal całkowitym prawdopodobieństwem na jego etiologię zawodową i organ orzekający nie wykluczył związku przyczynowego pomiędzy wystąpieniem choroby a długoletnią pracą w narażeniu na działanie czynnika szkodliwego – zaskarżona decyzja powinna być uchylona jako sprzeczna z prawem.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd – na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – stwierdził, że przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie podkreślić bowiem należało, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w tej sprawie sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Co do treści wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2006 r. zważyć należało, że wynikał z nich obowiązek ustalenia przez organ – na podstawie ponownie przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego, czy w środowisku pracy W.Ł. występował czynnik [...] wymieniony w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie substancji, preparatów, czynników lub procesów technologicznych o działaniu rakotwórczym lub mutagennym w środowisku pracy (Dz. U. Nr 280, poz. 2771).

W powyższym zakresie organ odwoławczy wskazał w zaskarżonej decyzji, że wyżej wymieniony nie pracował zawodowo w warunkach narażenia na czynniki [...] wymienione w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 1 grudnia 2004 r. Dodał również, że na podstawie uzupełnionego materiału dowodowego, Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., w opinii z dnia [...], ponownie stwierdził brak podstaw do rozpoznania u W.Ł. [...] pochodzenia zawodowego.

W związku z tym akta postępowania administracyjnego, przeprowadzonego w wyniku uchylenia przez Sąd poprzedniej decyzji organu odwoławczego zawierają – obok formularza dochodzenia epidemiologicznego z dnia [...] - orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...], zawierające w uzasadnieniu, stwierdzenie, że W.Ł. w trakcie całego zatrudnienia w firmie A nie był narażony na działanie substancji, preparatów, czynników i procesów technologicznych o działaniu [...] lub [...] i nie ma najmniejszych podstaw do rozpoznania u niego zawodowej etiologii [...].

Jak wynika z powyższej analizy, organ odwoławczy w pełni wykonał wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2006 r.

Wskazać ponadto należało, że okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia, które wymieniono przytaczając wyżej fragmenty wytycznych, zostały ustalone na podstawie prawidłowej oceny uzupełnionego materiału dowodowego.

W oparciu o powyższe ustalenia, organ odwoławczy trafnie uznał, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia u W.Ł. choroby zawodowej i w konsekwencji utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] orzekającą o braku podstaw do rozpoznania u wyżej wymienionego choroby zawodowej – [...] - określonej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), zwanego również rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r.

Zgodnie bowiem z § 1 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy.

Przedmiotem postępowania organu administracji jest zatem ustalenie, czy są spełnione przesłanki takie jak; wystąpienie narażenia zawodowego oraz choroby określonej w wykazie chorób zawodowych i związku przyczynowo-skutkowego między chorobą a działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy.

Niewypełnienie jednego z kryteriów wymienionych w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r., uzasadnia wydanie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

W rozpoznawanej sprawie – jak wskazał już organ pierwszej instancji - nie został spełniony podstawowy warunek, jakim jest wystąpienie narażenia na czynnik [...] na stanowisku pracy, na którym W.Ł. był zatrudniony.

Na podstawie wyników uzupełnionego dochodzenia epidemiologicznego – organ odwoławczy również stwierdził brak narażenia zawodowego.

Powyższe ustalenie stanowiło zatem wystarczającą podstawę do wydania negatywnego rozstrzygnięcia.

Jednakże organ odwoławczy dodatkowo uzupełnił materiał dowodowy o orzeczenie lekarskie z dnia [...], stwierdzające, że choroba rozpoznana u W.Ł., nie ma etiologii zawodowej.

Przeprowadzając kontrolę w zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdzić należało, że organ orzekający prawidłowo ocenił zebrane w sprawie dowody i na podstawie całokształtu materiału dowodowego, trafnie uznał istotne okoliczności sprawy za ustalone. Zastosował prawidłową ocenę prawną do ustalonego stanu faktycznego.

Odnośnie zarzutu skarżącej, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie zostały wykonane wytyczne zawarte w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 2 lipca 2004 r., podnieść należało, że decyzja organu odwoławczego, będąca przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, została wydana w konsekwencji wyroku WSA z dnia 6 października 2006 r., a nie wyroku z dnia 2 lipca 2004 r. Wskazania wyroku z dnia 6 października 2006 r. uwzględniały zatem stan sprawy aktualny na datę rozstrzygnięcia administracji poprzedzającego ten wyrok, a więc kontrolą sądu została wówczas objęta m. in. realizacja poprzednich wytycznych sądu – właśnie wyrażonych w wyroku z dnia 2 lipca 2004 r.

Z przytoczonego wyżej art. 153 P.p.s.a. wynika bowiem, że wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu – wiążą w sprawie zarówno organ administracji jak i sąd. Wobec tego w kolejnym wyroku w tej samej sprawie, sąd – w ramach podstaw kontroli, uwzględnia również poprzednie wskazania sądowe.

Z tego powodu, wydając rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie Sąd przeprowadził kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji – będąc związany wskazaniami wyroku z dnia 6 października 2006 r.

Bezzasadny był również zarzut skargi, jakoby organ orzekający nie wykluczył związku przyczynowego pomiędzy wystąpieniem choroby a długoletnią pracą W.Ł., która – według zarzutu skarżącej - wykonywana była w narażeniu na działanie czynnika szkodliwego. Wskazać należało, że powyższy zarzut nie znajduje oparcia w treści uzasadnienia rozstrzygnięcia. Jak już była o tym mowa, w rozpoznawanej sprawie – na podstawie wyników dochodzenia epidemiologicznego – organ orzekający stwierdził brak narażenia zawodowego na powstanie schorzenia będącego przedmiotem postępowania. Powyższa okoliczność wyklucza zatem wystąpienie związku przyczynowego między schorzeniem a warunkami pracy W.Ł.

Wobec powyższego, na podstawie przytoczonych na wstępie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania i nie naruszyły przepisów prawa materialnego tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.).

W konsekwencji – na podstawie art. 151 P.p.s.a. – skarga została oddalona.