Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2920/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2012 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. (następca prawny S. Sp. z o.o.) z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w zaskarżonej części, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w uchylonej części, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz W. Sp. z o.o. (następca prawny S. Sp. z o.o.) z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

III SA/Wa 2920/11

UZASADNIENIE

W. Sp. z o.o. (Skarżąca Spółka) złożyła do Ministra Finansów wniosek o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie aktualności certyfikatu rezydencji oraz formy certyfikatu rezydencji.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Głównym przedmiotem działalności Spółki jest działalność wydawnicza oraz sprzedaż książek. W ramach prowadzonej działalności Spółka współpracuje z wieloma autorami oraz innymi wydawnictwami, z którymi zawiera umowy licencyjne dotyczące korzystania z praw autorskich do wydawanych przez Spółkę książek. Kontrahentami Skarżącej Spółki są zarówno podmioty mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd w Polsce (określane we wniosku, jako rezydenci) jak również osoby i podmioty niemające miejsca zamieszkania, siedziby bądź zarządu w Polsce (nierezydenci). Zapytanie zawarte we wniosku dotyczyło wykonywania obowiązków płatnika w związku z dokonywaniem przez Spółkę płatności należności licencyjnych z tytułu praw autorskich w stosunku do nierezydentów zarówno osób fizycznych jak również prawnych. We wniosku wskazano, że ustalenie statusu odbiorcy należności z tytułu prawa autorskich, jako rezydenta lub nierezydenta dokonywane jest na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), w dalszej części uzasadnienia powoływanej, jako u.p.d.o.f. i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego1992 o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) w dalszej części uzasadnienia powoływanej, jako u.p.d.o.p.

Spółka wskazała, że zgodnie z art. 30a ust. 1 u.p.d.o.f. oraz art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. jako płatnik od wypłacanych kontrahentom - nierezydentom wynagrodzeń (m.in. należności licencyjnych z tytułu zawartych z nimi umów licencyjnych) pobiera zryczałtowany podatek dochodowy, a następnie przekazuje go do właściwego organu podatkowego. W sytuacji, gdy kontrahent - nierezydent przekazał Skarżącej Spółce certyfikat rezydencji wydany przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania/siedziby kontrahenta, Spółka pobierając zryczałtowany podatek dochodowy stosuje stawkę podatku, wynikającą z odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczypospolita Polska. Dodatkowo coraz częściej Skarżąca Spółka nie otrzymuje oryginału certyfikatu w formie papierowej tylko w formie elektronicznej (np. skan certyfikatu). Jak się okazuje jest to jedyna forma, w jakiej można uzyskać certyfikat, ponieważ władze podatkowe w niektórych krajach wydają certyfikaty tylko w formie elektronicznej? Certyfikaty takie zawierają wszystkie dane wymagane polskimi przepisami podatkowymi, są mianowicie wydawane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa rezydencji odbiorcy należności i zaświadczają o miejscu siedziby/zamieszkania podatnika dla celów podatkowych.

W związku z tak opisanym stanem faktycznym Skarżąca Spółka zadała następujące pytania:

1. Czy w przypadku posiadania przez Spółkę certyfikatu rezydencji uzyskanego od kontrahenta w latach wcześniejszych i uzyskania od niego w kolejnych latach w formie pisemnej lub w formie maila oświadczenia potwierdzającego, że dane zawarte w posiadanym przez Spółkę certyfikacie nie uległy zmianie, Skarżąca Spółka jest uprawiony do zastosowania stawki podatku wynikającej z odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania?

2. Czy Skarżąca Spółka musi posiadać certyfikat w oryginale, czy też wystarczy by była to poświadczona przez notariusza kopia tego dokumentu?

3. Czy certyfikaty rezydencji otrzymane przez Spółkę drogą elektroniczną mogą być identycznie traktowane jak te, otrzymane w formie papierowej (stanowiące podstawę do zastosowania stawki podatku wynikającej z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania)?

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Spółka stwierdziła, że zgodnie z treścią art. 5a pkt 12 u.p.d.o.f. oraz art. 4a pkt 12 u.p.d.o.p. certyfikat rezydencji jest zaświadczeniem o miejscu zamieszkania/siedziby podatnika dla celów podatkowych, wydawanym przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania/siedziby podatnika. W aktualnym stanie prawnym brak jest unormowań definiujących okres ważności certyfikatu rezydencji. W ocenie Spółki istnieją co najmniej dwie przyczyny, dla których certyfikat rezydencji winien być uznany za ważny tak długo, jak długo stan faktyczny w nim zawarty nie ulega zmianie.

Po pierwsze, gdyby celem ustawodawcy było nałożenie na płatnika obowiązku corocznego uzyskiwania od Kontrahentów certyfikatów rezydencji, bądź w jakikolwiek sposób chciałby ograniczyć ich ważność lub wymagać wskazywania okresu obowiązywania certyfikatu dałby temu wyraz wprost w przepisach.

Po drugie zaś należy wskazać, że certyfikat rezydencji jest dokumentem potwierdzającym określony stan faktyczny, tj. miejsce rezydencji podatnika dla celów podatkowych na moment jego wystawienia. Z uwagi na powyższe w praktyce gospodarczej winno się, w ocenie Wnioskodawcy, stosować zasadę w myśl, której certyfikat rezydencji podatkowej pozostaje aktualny do czasu, gdy stan faktyczny w nim poświadczony nie ulegnie zmianie i to bez względu na to, czy certyfikat rezydencji wskazuje datę obowiązywania, czy jej nie wskazuje.

Dlatego też, zdaniem Skarżącej Spółki, konieczność przedłożenia przez podatnika nowego certyfikatu rezydencji powstaje tylko w sytuacji, gdy zawarte w dotychczasowym certyfikacie dane o miejscu zamieszkania lub siedzibie podatnika utracą swoją aktualność. Spółka wskazała na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, w których Minister zajął takie samo stanowisko, jak prezentowane przez Spółkę w niniejszej sprawie. Ponadto Spółka stwierdziła także, że wyłączona jest odpowiedzialność płatnika w sytuacji, gdy posiada on certyfikat oraz dodatkowe oświadczenie odbiorcy należności, iż na dzień dokonywania przez Spółkę wypłaty wynagrodzeń lub tantiem autorskich brak jest zmian w zakresie rezydencji podatkowej tego kontrahenta.

W uzupełnieniu wniosku o wydanie interpretacji z dnia [...] czerwca 2011 r. Skarżąca Spółka wskazała, iż w odniesieniu do pytania Nr 2 i 3 mając na uwadze postęp techniczny jaki dokonał się w ostatnich latach, jak również fakt, iż obecnie wymiana wszelkich informacji pomiędzy firmami oraz instytucjami administracji publicznej, w tym organami podatkowymi na całym świecie następuje głównie drogą elektroniczną, Spółka stoi na stanowisku, że certyfikaty rezydencji dostarczone przez kontrahenta zagranicznego w formie elektronicznej, powinny być uznane za spełniający wszystkie wymogi zawarte w ustawie p.d.o.p. i p.d.o.f. Pojęcie certyfikatu rezydencji zostało jasno określone w art. 4a pkt 12 u.p.d.o.p. i art. 5a pkt 21 u.p.d.o.f. Przytoczone przepisy nie określają, w jakiej formie certyfikat rezydencji ma być wydany, a jedynie wskazują, jakie niezbędne informacje powinien zawierać taki dokument i że powinien być wydany przez zagraniczne władze podatkowe, aby mógł być uznany za certyfikat rezydencji. Dodatkowo Spółka wskazała, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 5, poz. 60 ze zm.), w dalszej części uzasadnienia powoływanej, jako O.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zdaniem Spółki przepis ten stanowi podstawę do uznania za prawidłowe jej stanowiska w zakresie formy certyfikatu rezydencji.

Minister Finansów interpretacją indywidualna z dnia [...] lipca 2011 r. uznał za nieprawidłowe stanowisko Skarżącej Spółki odnoszące się do, zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, pytania nr 1 oraz uznał za prawidłowe stanowisko Skarżącej Spółki odnoszące się do pytań nr 2 i 3.

W uzasadnieni interpretacji organ wskazał na regulację zawarte w O.p. odnoszące się do płatników i ich odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe. Organ wskazał, że zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 1-5 u.p.d.o.f. pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 52a:

1. z odsetek od pożyczek z wyjątkiem, gdy udzielanie pożyczek jest przedmiotem działalności gospodarczej;

2. z odsetek i dyskonta od papierów wartościowych;

3. z odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku podatnika lub w innych formach oszczędzania, przechowywania lub inwestowania, prowadzonych przez podmiot uprawniony na podstawie odrębnych przepisów, z wyjątkiem środków pieniężnych związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą;

4. z dywidend i innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych;

5. od dochodu z tytułu udziału w funduszach kapitałowych.

Zgodnie z treścią art. 30a ust. 2 ww. u.p.d.o.f., przepisy ust. 1 pkt 1-5 stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji.

Zgodnie z treścią art. 5a pkt 21 u.p.d.o.f. ilekroć w ustawie jest mowa o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika. Zgodnie z art. 30a ust. 1 u.p.d.o.f. Skarżąca, jako płatnik od wypłacanych kontrahentom - nierezydentom wynagrodzeń (m.in. należności licencyjnych z tytułu zawartych z nimi umów licencyjnych) pobiera zryczałtowany podatek dochodowy, a następnie przekazuje go do właściwego organu podatkowego. W sytuacji, gdy kontrahent - nierezydent przekazał Skarżącej certyfikat rezydencji wydany przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania/siedziby kontrahenta, Skarżąca pobierając zryczałtowany podatek dochodowy stosuje stawkę podatku, wynikającą z odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Organ wskazał, że jak wynika z powołanych wyżej przepisów u.p.d.o.f. certyfikat rezydencji jest dokumentem wydawanym przez właściwą administrację podatkową potwierdzającym określony stan faktyczny - miejsce rezydencji podatnika dla celów podatkowych, którym w przypadku podatników podatku dochodowego od osób fizycznych jest miejsce zamieszkania. Wydając takie zaświadczenie właściwy organ potwierdza, że na moment wydania tego dokumentu, bądź na moment w nim określony - stan faktyczny wskazany w jego treści jest zgodny ze stanem faktycznym, wynikającym z ewidencji, rejestrów prowadzonych przez ten organ bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Certyfikat może, zatem dotyczyć wyłącznie zaistniałych tj. teraźniejszych lub przeszłych stanów faktycznych, nigdy przyszłych okoliczności faktycznych. W konsekwencji, certyfikat rezydencji stanowi również dokument decydujący o wysokości podatku pobieranego na podstawie art. 30a ust. 1 u.p.d.o.f. Certyfikat stanowi także podstawę do zastosowania stawki podatkowej wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Certyfikat rezydencji ma służyć przede wszystkim płatnikowi w ustaleniu czy powinien pobrać podatek według stawki wynikającej z umowy, czy też według stawki krajowej. Płatnik będzie musiał, w razie konieczności, udowodnić, że miał prawo zastosować korzystniejsze regulacje wynikające z umowy. W przeciwnym razie będzie odpowiadał za nieprawidłowo potrącony podatek.

Organ wskazał, że certyfikat jest zaświadczeniem, a więc dokumentem potwierdzającym określony stan faktyczny na dzień jego wydania, a także - o ile wynika to z jego treści - również w przeszłości. Zaświadczenie to, nie może dotyczyć stanów przyszłych, które dopiero mogą wystąpić. Oznacza to, że realizacja jakichkolwiek uprawnień przewidzianych odpowiednią umową o unikaniu podwójnego opodatkowania może nastąpić jedynie w oparciu o certyfikat rezydencji osoby zagranicznej obejmujący sobą dzień dokonania wypłaty.

W ocenie organu u.p.d.o.f. nie wymaga od płatnika posiadania certyfikatu rezydencji w momencie dokonywania tej wypłaty. W większości przypadków nie ma możliwości uzyskania takiego dokumentu w dniu wypłaty tych należności. Z przepisu art. 30a ust. 2 zdanie drugie u.p.d.o.f. wynika, że warunkiem zastosowania stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobrania podatku zgodnie z taką umową jest udokumentowanie miejsca zamieszkania podatnika dla celów podatkowych, uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. A zatem, prawidłowa realizacja obowiązków przez płatnika wymaga uzyskania przez niego certyfikatu rezydencji aktualnego na moment dokonywania wypłat na rzecz podatnika. Ustawodawca nie wskazał przy tym, w jakim terminie płatnik powinien wejść w posiadanie tego dokumentu. Obowiązek dostarczenia certyfikatu ciąży na podmiocie zagranicznym, który uzyskuje ze źródeł polskich odpowiednie dochody. Zasadniczo, więc certyfikat rezydencji powinien być dostarczony przez podmiot zagraniczny przy każdorazowej wypłacie określonych należności przez polski podmiot będący płatnikiem. Oczywiście tego rodzaju wymóg w stosunku do wszelkiego rodzaju płatności, w szczególności w przypadku, gdy płatności są dokonywane cyklicznie na rzecz stałego kontrahenta stanowiłyby niepotrzebne utrudnienie. W przypadku, więc jakichkolwiek płatności dokonywanych przez polskich płatników w ciągu roku podatkowego na rzecz podmiotów zagranicznych, należy podchodzić pragmatycznie, biorąc pod uwagę m.in. bieżące kontakty między nimi.

Organ podnosił, że obecnie nie ma ustawowego obowiązku odnoszącego się do daty posiadania certyfikatu rezydencji. Płatnik, znając okoliczności i możliwości udokumentowania siedziby odbiorcy należności (zagranicznego kontrahenta), zgodnie z posiadaną wiedzą decyduje o terminie uzyskania i aktualizacji certyfikatu rezydencji. Pomimo tego, że od 1 stycznia 2004 r., zniesiony został obowiązek posiadania tego certyfikatu w terminie wypłaty należności, obowiązujących uregulowań w kwestii certyfikatu rezydencji nie można interpretować rozszerzająco. Przepis art. 30a ust. 1 u.p.d.o.f. wskazuje, iż udokumentowanie rezydencji podatkowej podmiotu zagranicznego może nastąpić zarówno przed dokonaniem, jak i po dokonaniu płatności.

Zdaniem organu okoliczność wprowadzenia przez ustawodawcę udowodnienia miejsca zamieszkania lub siedziby odbiorcy należności certyfikatem rezydencji powoduje, że nie może być ona dowodzona w inny sposób. W art. 30a ust. 2 u.p.d.o.f., ustawodawca określił dowód ustawowy, odwołując się w nim do teorii legalnej (formalnej) oceny dowodów, a zatem ten przepis prawa podatkowego można uznać za lex specialis w zestawieniu z ogólnym unormowaniem dotyczącym dowodów, zawartych w art. 180 § 1 O.p. Zastosowanie przepisów właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania jest, zatem możliwe pod warunkiem uzyskania przez płatnika, certyfikatu rezydencji podatnika, potwierdzającego miejsce jego zamieszkania lub siedziby na dzień dokonania wypłaty. Brak jest natomiast podstaw prawnych do zastosowania przez płatnika postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania w sytuacji, gdy posiada on jakiekolwiek inne dokumenty, niż certyfikat rezydencji, potwierdzające miejsce zamieszkania lub siedzibę podatnika, np. oświadczenie, że dane podatnika nie uległy zmianie. W ocenie organu stosowanie stawki podatkowej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania na podstawie oświadczenia odbiorcy potwierdzającego aktualność certyfikatu rezydencji przekazanego płatnikowi we wcześniejszym okresie oznaczałoby w istocie stosowanie obniżonej stawki podatkowej na podstawie innego dokumentu niż aktualny certyfikat. Z tego względu działanie takie, w ocenie organu należało uznać za sprzeczne z treścią art. 30a ust. 2 u.p.d.o.f.

Z tych wszystkich powodów organ uznał, że prawidłowa realizacja obowiązków płatnika wymaga uzyskania przez niego certyfikatu rezydencji potwierdzającego rezydencję podatkową kontrahenta na moment dokonywania na jego rzecz wypłat należności z tytułów określonych w art. 30a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie może to być certyfikat rezydencji dotyczący jakiegokolwiek okresu, w tym certyfikat "potwierdzony" przez kontrahenta.

Spółka wniosła Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na interpretację indywidualną z dnia [...] lipca 2011 r. Skargą tą Skarżąca Spółka zaskarżyła tę część interpretacji, którą uznano za nieprawidłowe stanowisko Skarżącej, zawarte we wniosku o wydanie interpretacji, odnoszące się do pytania nr 1. W skardze zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenia art. 2 i 7 Konstytucji RP oraz art. 30a u.p.d.o.f. W uzasadnieniu skargi Skarżąca Spółka powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o wydanie interpretacji. Ponadto wywodziła, że nałożenie na nią na podstawie art. 30a ust. 2 u.p.d.o.f. obowiązku posiadania certyfikatu rezydencji, przy dokonywaniu każdorazowej wypłaty należności na rzecz podmiotów zagranicznych stanowiłoby, sprzeczne z wyrażoną w art. 2 i 7 Konstytucji RP, nałożenie na nią dodatkowego obowiązku nieokreślonego przez przepisy prawa.

Organ w odwiedzi na skargę zarzuty w niej wywiedzione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, jednakże nie z powodu zarzutów w niej podniesionych.

Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm.) w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z treści tego przepisu wynika, że Sąd rozpoznając skargę może przy wydawaniu wyroku uwzględnić naruszenia prawa, które nie zostały podniesione w skardze.

W rozpoznanej sprawie skargę należało uwzględnić, ponieważ interpretacja z dnia [...] lipca 2011 r. w części, w której została zaskarżona naruszała art. 30a ust. 1 i 2 u.p.d.o.f.

W niniejszej sprawie Skarżąca Spółka wniosła do Ministra Finansów wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. We wniosku tym Skarżąca stwierdziła, że dokonuje wypłat z tytułu praw autorskich podmiotom mającym miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą. W związku z tym stanem faktycznym Skarżąca sformułowała pytanie dotyczące obowiązku posiadania aktualnego certyfikatu rezydencji. Organ udzielając odpowiedzi na to pytanie w zaskarżonej interpretacji dokonał oceny własnego stanowiska Skarżącej zaprezentowanego na tle stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. W zaskarżonej interpretacji organ stwierdził, że Skarżąca na podstawie art. 30a ust. 1 u.p.d.o.f. ma obowiązek pobierać zaliczki na podatek dochodowy od wypłat wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji. Organ stwierdził także, że Skarżąca na podstawie art. 30a ust. 2 u.p.d.o.f. ma obowiązek przy poborze od tych wypłat podatku według stawki wynikającej z umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, posiadać certyfikat potwierdzający rezydencję odbiorcy wypłacanych kwot w państwie będącym stroną umowy.

Należy wskazać, że przepis art. 30a ust. 1 u.p.d.o.f. swym zakresem nie obejmuje wypłat należności z tytułu praw autorskich. Przepis ten nakłada podatek według stawki 19% na dochody wynikające z kwot przychodów wymienionych w pkt 1-12 tego przepisu. Wśród tych przychodów brak jest wypłat dokonywanych z tytułu praw autorskich. Przepis ten w ujęciu ogólnym swym zakresem obejmuje różne przychody zaliczane do przychodów z kapitałów pieniężnych (art. 17 ust. 1 u.p.d.o.f.).

W tym miejscu należy wskazać, że wysokość podatku od dochodów uzyskiwanych przez nierezydentów określonych w art. 3 ust. 2a u.p.d.o.f. z tytułu praw autorskich uregulowana została w art. 29 ust. 1 u.p.d.o.f. Przepis art. 29 ust. 2 u.p.d.o.f. określa warunki, które należy spełnić, ażeby do dochodów tych zastosować można było stawkę podatkową wynikającą z właściwej umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Obowiązki płatnika w zakresie podatku od dochodów określonych w art. 29 u.p.d.o.f. regulują przepis art. 41 ust. 4 i 9 u.p.d.o.f.

Mając na uwadze powyższe konstatacje Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja naruszała art. 30a ust. 1 i 2 u.p.d.o.f., gdyż w jej treści organ stwierdził, że przepisy te swym zakresem obejmują należności wskazane przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, podczas gdy, jak już Sąd wskazał powyżej, przepisy te swym zakresem nie obejmowały stanu faktycznego opisanego przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji. Na tę ocenę nie może mieć wpływu okoliczność wskazania przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji, że do przychodów opisanych we wniosku zastosowanie mają te przepisy. Organ wydając interpretację indywidualną zgodnie z treścią art. 14c § 1 i 2 O.p. ma obowiązek dokonać oceny prawnej własnego stanowiska wnioskodawcy na podstawie przepisów mających zastosowanie do stanu faktycznego opisanego we wniosku. Z obowiązku tego, organu nie może zwolnić błędne wskazanie przez wnioskodawcę niewłaściwych przepisów, które w jego błędnym przekonaniu określają skutki prawne stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji.

Z uwagi na okoliczność, że w niniejszej sprawie doszło do wydania interpretacji indywidualnej na podstawie przepisów art. 30a u.p.d.o.f., które nie miały zastosowania w sprawie Sąd uznał, że na obecnym etapie postępowania niecelowe było rozpoznawanie zarzutów podniesionych przez Skarżącą w skardze, odnoszących się do niewłaściwej zdaniem Skarżącej wykładni przepisu art. 30 ust. 2 u.p.d.o.f. Okoliczność, że przepisy zawarte w art. 30a u.p.d.o.f. w ogóle nie mają zastosowania do stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie zaskarżonej interpretacji zwalniała Sąd od dokonania w niniejszym wyroku kontroli prawidłowości wykładni tych przepisów zawartej w zaskarżonej interpretacji. Zdaniem Sądu dokonanie tej kontroli w niniejszym wyroku nie mogłoby mieć żadnego znaczenia dla niniejszej sprawy, gdyż przepisy art. 30a u.p.d.o.f. nie mają zastosowania do stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji, który został złożony przez Skarżącą. Na podstawie tych przepisów w rozpoznaj sprawie nie można było wydać prawidłowej interpretacji indywidualnej, o której mowa w art. 14b § 1 O.p. Z tego względu Sąd w wyroku nie ustosunkował się także do wykładni przepisu art. 30a ust. u.p.d.o.f. zawartej w skardze. Sąd nie oceniał zawartego w Skardze zarzutu naruszenia art. 2 i 7 Konstytucji RP, gdyż zarzut ten opierał się na bezzasadnym stwierdzeniu, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy art. 30a u.p.d.o.f.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 146 § 1, art. 152 i art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.