Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 551/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24a
journal: Dz.U. 2021 poz 1990
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ AWSA Maria Mikolik Protokolant specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia 14 marca 2022 r. nr GK-II.7721.105.2021 w przedmiocie odrzucenia zarzutów do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi MS (dalej: "Skarżącej") jest decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie (dalej: "PWINGiK", "Organ odwoławczy" lub "Organ II instancji") z dnia 14 marca 2022 r. nr GK-II.7221.105.2021.

Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że na obszarze obrębu [...] w latach 2019 - 2020 Starosta [...], działając na podstawie art. 24a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1990 z późn. zm.) – dalej: "P.g.ik.", przeprowadził modernizację ewidencji gruntów i budynków. Projekt operatu opisowo-kartograficznego dotyczącego modernizacji ewidencji gruntów i budynków został wyłożony do publicznego wglądu w terminie 1 – 21 września 2020 r. w siedzibie firmy G. sp. z o.o. w R.

W dniu 21 września 2020 r. Skarżąca złożyła uwagi do danych ujawnionych w projekcie operatu opisowo-kartograficznego w zakresie przebiegu granic działki nr [...]. Zarzuciła, że "okazane granice działki nr [...] w operacie modernizacyjnym są nieaktualne i błędne". Jednocześnie zaznaczyła, że granice: zachodnia, północna i południowa działki nr [...] są prawidłowo ustalone operatem technicznym nr [...], natomiast w sprawie granicy wschodniej działki nr [...] obecnie jest prowadzone postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie. Starosta [...] pismem z dnia 9 października 2020 r. poinformował Skarżąca o rozpatrzeniu jej uwagi, poprzez zlecenie firmie wykonującej modernizację, ujawnienie powierzchni i przebiegu granicy wnioskowanej działki zgodnie z decyzją Starosty [...] z dnia 20 września 2019 r. nr GK.6620.11.45.2012, utrzymaną w mocy decyzją PWINGiK z dnia 6 lipca 2020 r. nr GK-II.7221.63.2020, na podstawie mapy uzupełniającej wpisanej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 28 czerwca 2019 r. pod nr [...].

Zgodnie z art. 24a ust. 8 ustawy P.g.ik., informacja Starosty [...] o tym, że projekt operatu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu ewidencyjnego [...] stał się operatem ewidencji gruntów i budynków została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego z dnia [...] listopada 2020 r., pod poz. [...].

Wnioskiem z 18 grudnia 2020 r. Skarżąca złożyła zarzuty do modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] w zakresie wschodniej granicy działki nr [...] z działką nr [...]. Skarżąca zaznaczyła, że wschodnia granica działki nr [...] jest sporna, domagając się doprowadzenia jej do stanu zbieżnego ze stanem ostatniego spokojnego posiadania według granic drzew starego lasu, oraz powierzchni według źródłowych dokumentów geodezyjnych uwłaszczeniowych.

Decyzją z dnia 16 kwietnia 2021 r. nr PODGIK.4200.11.63.2020 Starosta [...] odrzucił zarzuty MS do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym, obrębu [...], dotyczących powierzchni i przebiegu wschodniej granicy działki nr [...].

Rozstrzygniecie to zostało utrzymane w mocy wydaną w postępowaniu odwoławczym decyzją Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia 14 marca 2022 r. nr GK-II.7221.105.2021.

Organy obydwu instancji wskazały, że w opisywanej sprawie przedmiot postępowania określony został przez Skarżącą w zarzutach do danych ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym, zgłoszonych w piśmie z dnia 18 grudnia 2020 r. w trybie art. 24a ust. 9 P.g.k. Zarzuty dotyczyły wschodniej granicy działki nr [...] z działkami nr [...]. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zarzutów zgłoszonych we wskazanym trybie jest natomiast rozstrzygnięciem o tym, czy modernizacja ewidencji gruntów i budynków w zakresie złożonych zarzutów została przeprowadzona prawidłowo.

Organy podały, że warunki techniczne dla modernizacji i aktualizacji ewidencji między innymi dla obrębu [...] obejmującego działkę Skarżącej, określają warunki realizacji przedmiotu zamówienia w zakresie modernizacji EGiB. Treść pkt IV.3.1 ww. warunków stanowi, że zbiory punktów granicznych niezbędnych do numerycznego opisu granic działek ewidencyjnych wykonawca tworzy na podstawie istniejących map numerycznych oraz w razie konieczności na podstawie materiałów zgromadzonych w PZGiK, cechujących się odpowiednią wiarygodnością i jakością lub doprowadzonych do odpowiedniej jakości w drodze geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych oraz obliczeń.

Zdaniem organów, dane dotyczące punktów granicznych nr [...], [...], [...], [...] i [...] na wschodniej granicy działki nr [...] z działkami sąsiednimi nr [...] w aktualnej bazie ewidencyjnej według stanu na 2 lipca 2021 r. mają przypisany operat nr [...]. Ww. punkty graniczne według stanu na 1 grudnia 2020 r. tj. po zmianie wprowadzonej w związku z rozpatrzeniem uwagi Skarżącej wniesionych podczas wyłożenia projektu operatu opisowo-kartograficznego w stosunku do danych aktualnie obowiązujących, nie uległy zmianie w żadnym zakresie, mają te same współrzędnie i takie same atrybuty. Co nie mniej istotne, współrzędne punktów granicznych nr [...], [...], [...] według stanu sprzed modernizacji są takie same jak w aktualnie obowiązującej bazie ewidencyjnej. Zmianie uległa jedynie podstawa zmiany (przypisany operat) i nadano tym punktom atrybuty. Zauważono ponadto, że w dniu 31 lipca 2021 r. weszło w życie nowe rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2021 r. poz. 1390 z późn. zm.), które zastąpiło dotychczas obowiązujące rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 393) – dalej: "rozporządzenie egib", w oparciu o które została przeprowadzona modernizacja ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] oraz opracowana została dokumentacja geodezyjna nr [...], uzupełniona operatem nr [...] stanowiąca postawę rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Organy obydwu instancji podniosły, że stosownie do § 36 rozporządzenia egib przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej we wskazanych w tym przepisie trybach. W przypadku braku dokumentacji wymienionej w § 36 rozporządzenia egib lub jeżeli zawarte w niej dane nie są wiarygodne, zgodnie z § 37 rozporządzenia egib dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku geodezyjnych pomiarów terenowych lub geodezyjnych pomiarów fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic. Podstawę i tryb przeprowadzenia ww. czynności podjętych w celu ustalenia przebiegu granic regulują przepisy § 38 i § 39 rozporządzenia egib.

Organy zaznaczyły, że operat nr [...] został sporządzony jako dokumentacja geodezyjno - prawna i dotyczył ustalenia przebiegu granic działki ewidencyjnej nr [...]. W wyniku przeprowadzonej analizy dokumentacji geodezyjnej nr [...] oraz informacji zawartych w sprawozdaniu tego opracowania ustalono, że przebieg granic działki nr [...] z działką nr [...] w punkcie nr [...] (oznaczenie źródłowe: 5) został ustalony wg ostatniego spokojnego stanu posiadania. Punkt ten zamarkowano palikiem drewnianym i co do jego usytuowania żadna z zainteresowanych stron nie wnosi sprzeciwu, uznając ten punkt za bezsporny, jako punkt wyznaczający granicę działek nr [...]. Obecne strony oświadczyły i potwierdziły swoimi podpisami do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, że ustaloną granicę akceptują bez zastrzeżeń (dotyczy punktu nr [...]). Pozostały odcinek granicy pomiędzy działką nr [...] z działką nr [...] (w kierunku południowym) jest odcinkiem spornym. Granica działki nr [...] z działką nr [...] na całej jej długości jest granicą sporną. Natomiast punkt nr [...] (oznaczenie źródłowe: 2A) jest punktem należącym tylko do działek nr [...] uwagi na spór graniczny, przeprowadzoną analizę materiałów geodezyjno-kartograficznych, która wykazała, że dokumenty nie są jednoznacznie wiarygodne, nie są spójne, nie spełniają obecnych wymagań dokładnościowych oraz treść § 39 ust. 3 rozporządzenia egib strony poinformowano o przyjęciu do opracowania nr [...] przebiegu granic, uwidocznionego w obecnej bazie ewidencji gruntów i budynków. W ocenie organów, żądania Skarżącej dotyczą w istocie działań geodezyjnych i prawnych z zakresu zmiany zasięgu prawa własności. Tego rodzaju spór może zostać rozstrzygnięty w drodze postępowania rozgraniczeniowego. Nie ma natomiast podstaw prawnych aby w tym zakresie organy administracji wydały decyzję o uwzględnieniu zarzutów do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, MS wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Zdaniem Skarżącej, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 81 i art. 89 § 1 i 2 K.p.a. oraz art. 24a ust. 9 w zw. z art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. a – d, ust. 2b pkt 1 lit. d P.g.k. i § 47 ust. 1 i 3, § 44 pkt 2, § 37 oraz § 39 ust. 2 i 3 rozporządzenia eigb, poprzez błędne przyjęcie, że wniosek Skarżącej nie mógł zostać uwzględniony w trybie zgłoszenia zarzutów do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Skarżąca podniosła, że żaden ze współwłaścicieli działki nr [...] nie brał udziału w ustalaniu przebiegu wschodniej granicy nieruchomości, a zatem dokumentacja geodezyjno – prawna, w oparciu o którą wydano decyzję nie spełnia wymagań stawianych przepisami prawa. O tym zaś, że wniosek winien zostać rozstrzygnięty w trybie art. 24a ust. 9 P.g.k. świadczy fakt, że powierzchnia działek powstałych po podziale działki nr [...] jest taka sama jak działki nr [...] przed jej podziałem. Podczas podziału tej nieruchomości z działki nr [...] został oddany pas gruntu o szerokości ponad 4 m i długości 75 m pod poszerzenie drogi gminnej. Ponadto zdaniem Skarżącej, zaskarżona decyzja został wydana niezgodnie ze wskazaniami wyroków Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2016 r. II SA/Rz 1422/15 oraz z dnia 25 listopada 2020 r. II SA/Rz 915/20, zapadłymi w sprawach analogicznych do niniejszej sprawy.

W odpowiedzi na skargę PWINGiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

W piśmie procesowym z dnia 23 sierpnia 2022 r. KC – uczestnik postępowania podniósł, że popiera w całości wniesioną skargę i wnosi o jej uwzględnienie, podnosząc dodatkowe argumenty związane ze sprzedażą działek sąsiadujących z działką o nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna, została przez Sąd oddalona w całości.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Sądowa kontrola przedmiotu skargi nie wykazała jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, które mogłyby stanowić argument za uznaniem zarzutów skarżącej strony. Stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z wymogami zasady prawdy materialnej, tj. przepisami art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., dzięki czemu mógł stanowić oparcie dla ustaleń faktycznych Sądu – art. 133 § 1 P.p.s.a. Przekazane do WSA akta sprawy dostatecznie przedstawiają konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego okoliczności faktyczne, nie wymagając tym samym przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a.

Przedmiotem kontroli Sądu uczyniono decyzję PWINGiK o odrzuceniu zarzutów wniesionych przez Stronę do danych zawartych w zmodernizowanej ewidencji gruntów i budynków. Podstawę materialnoprawną tych rozstrzygnięć stanowiły przepisy P.g.ik. oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2021 r., poz. 1390; zwane dalej rozporządzeniem). Należy uzupełnić, iż wymienione rozporządzenie zastąpiło rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r. poz. 393; zwane dalej rozporządzeniem z 2001 r.). Rozporządzenie z 2001 r. zostało uchylone z dniem 31 lipca 2021 r. (zob. art. 19 i 20 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2020 r. poz. 782).

W myśl art. 21 ust. 1 P.g.ik., dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych; stosownie do art. 20 ust. 1 pkt 1 P.g.ik., ewidencja ta obejmuje m.in. informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych. Według zaś art. 24 ust. 2a tej ustawy, informacje zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu, a także na wniosek podmiotów o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 (m.in. właścicieli nieruchomości). W przypadku działania z urzędu, może to przyjąć - tak jak w rozpoznawanej przez WSA sprawie – formę modernizacji ewidencji w odniesieniu do poszczególnych obrębów ewidencyjnych - art. 24a P.g.ik. Jak stanowi art. 24a ust. 9 P.g.ik., każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo - kartograficznym, może w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji, o której mowa w ust. 8, zgłaszać zarzuty do tych danych; o ich uwzględnieniu lub odrzuceniu rozstrzyga w drodze decyzji starosta (art. 24a ust. 10 P.g.ik.).

Sposób zakładania i prowadzenia ewidencji oraz zakres informacji nią objętych, a także szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych określa powołane już wyżej rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Z uwagi na charakter zarzutów zgłoszonych przez stronę skarżącą wypada wspomnieć, iż w myśl § 30 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia przebieg granic działek ewidencyjnych w procesie zakładania, modernizacji albo bieżącej aktualizacji ewidencji wykazuje się m.in. na podstawie: a) postępowania rozgraniczeniowego, b) postępowania w sprawie scalenia lub wymiany gruntów, c) postępowania w sprawie scalenia i podziału nieruchomości, d) postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej, e) podziału nieruchomości, f) wznowienia znaków granicznych, wyznaczenia punktów granicznych lub ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych. Jeżeli brak jest dokumentacji lub materiałów, o których mowa w § 30, albo zawarte w nich dane nie pozwalają na odtworzenie położenia granic z dokładnością właściwą dla szczegółów I grupy określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 11 P.g.ik., dane dotyczące położenia granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku pomiarów geodezyjnych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic.

Twierdzenia skargi sprowadzają się do podważenia sposobu zastosowania w sprawie przez Organy Służb Geodezyjno – Kartograficznych przepisu § 33 rozporządzenia, a więc regulacji określającej następujące po sobie kroki procedury ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych i położenia punktów granicznych. Przepis ten stosuje się w ramach aktualizacji operatu, która następuje z urzędu w trybie modernizacyjnym. Jego moc prawna wiązała Organ odwoławczy w sprawie bowiem w myśl reguł kolizyjnych wyrażonych w treści § 47 rozporządzenia, do prac geodezyjnych zgłoszonych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia dopuszcza się stosowanie przepisów dotychczasowych, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2021 r. W skardze do WSA na decyzję PWINGiK z dnia 14 marca 2022 r. podniesiono bowiem wyraźnie naruszenie przez Organy przepisu § 39 ust. 2 rozporządzenia z 2001 r., w myśl którego : W przypadku gdy właściwe podmioty nie złożą do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych zgodnego oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, przebieg granic działek ewidencyjnych, w tym położenie wyznaczających je punktów granicznych, ustala wykonawca według ostatniego spokojnego stanu posiadania, jeżeli ten stan posiadania nie jest sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów w granicach tych działek. Treść tej regulacji prawnej odpowiada aktualnie § 33 ust. 2 rozporządzenia z 2021 r. stanowiąc: W przypadku gdy właściwe podmioty nie złożą do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych zgodnego oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, przebieg granic działek ewidencyjnych wraz z danymi dotyczącymi punktów granicznych ustala geodeta uprawniony według ostatniego spokojnego stanu posiadania, jeżeli ten stan posiadania nie jest sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów w granicach tych działek. W przekonaniu strony skarżącej wykonawca powinien wyznaczyć przebieg wschodniej granicy działki o nr [...] na podstawie ostatniego spokojnego stanu posiadania, który wyznacza linia lasu utworzona przez rosnące od wielu lat drzewa. Jej zdaniem ta linia drzew lasu stanowić powinna ewidencyjną granicę wschodnią jako niezaprzeczalna granica ostatniego spokojnego stanu posiadania. Wschodnia granica działki o nr [...] ma wspólne punkty graniczne z działkami o nr [...]. Podobnego zdania jest uczestnik postępowania KC.

Dostarczony wraz ze skargą materiał dowodowy, nie pozwalał na zastosowanie przytoczonej regulacji rozporządzenia w sposób nakreślony w treści środków odwoławczych oraz w skardze do WSA. Zważyć bowiem należało, iż zarówno w myśl treści poprzednio obowiązujących regulacji jak również przepisów obowiązujących w chwili orzekania przez PWINGiK, czyli 14 marca 2022 r. (tempus regit actum), przebieg granic działek ewidencyjnych wraz z danymi dotyczącymi punktów granicznych może być wyznaczony według ostatniego spokojnego stanu posiadania na zasadzie warunkowej, a więc tylko wtedy gdy podawany przez stronę stan posiadania nie jest sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów w granicach tych działek. Dokumentami o jakich mowa są z całą pewnością takie dowody, które stanowiły oparcie dla dotychczas uwidocznionych i aktualnych wpisów do ewidencji.

Wypada w tym miejscu wyraźnie podkreślić, że sprzeczność wskazywanego ostatniego spokojnego stanu posiadania z dostępnymi dokumentami, jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia opartego o ten stan żądania jednej ze stron. Gdy stanu spokojnego posiadania nie można stwierdzić lub jest on sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów, przebieg granic działek ewidencyjnych obejmujących te grunty wraz z danymi dotyczącymi punktów granicznych na podstawie § 33 ust. 3 rozporządzenia ustala geodeta uprawniony po zbadaniu położenia znaków i śladów granicznych oraz przeprowadzeniu analizy wszelkich dostępnych dokumentów, zawierających informacje mające znaczenie w tym zakresie, w tym oświadczeń zainteresowanych podmiotów. Jest kolejny krok procedury określenia przebiegu granicy według § 33 rozporządzenia.

Zdaniem Sądu, należało przyznać rację orzekającym w sprawie Organom, które w swych decyzjach o odrzuceniu zarzutów powołały się na ustalenia płynące z treści operatu technicznego o nr [...]. Operat ten stanowił podstawę wprowadzenia do zasobu danych ewidencyjnych w zakresie przebiegu granicy działki o nr [...], także od strony wschodniej, czyli podważanej w ramach rozpoznanych w zakończonym postępowaniu zarzutów do modernizacji operatu ewidencyjnego przeprowadzonej przez Starostę w obrębie [...] w latach 2019 - 2020. Uprawniony geodeta nie miał podstaw, aby zastosować w sprawie przepisy o ustaleniu granicy wschodniej działki nr [...] według deklarowanego przez skarżącą oraz uczestnika postępowania ostatniego spokojnego stanu posiadania, czyli według istniejącej w terenie linii lasu, skoro linia ta nie pokrywa się z istniejącym stanem ewidencyjnym granicy ujawnionym na podstawie dotychczas zgłoszonych do zasobu dokumentów i innego rodzaju materiałów a ponadto nie jest bezsporna, co potwierdzają czynności z udziałem stron na gruncie. Nie jest zatem spełniony określony w poprzednio jak i w aktualnie obowiązujących przepisach bezwzględny warunek niesprzeczności spokojnego stanu posiadania z dokumentami określającymi stan prawny nieruchomości gruntowej.

Zachodzącej kolizji i uzasadnienia do zastosowania § 33 ust. 3 rozporządzenia dowodzi w szczególności treść protokołu stanowiącego część operatu technicznego włączonego w zasobu geodezyjno – kartograficznego w dniu 28 czerwca 2019 r. nr [...], utrwalonego w formie skanu PDF na płycie CD-R w aktach sprawy. Uprawiony geodeta zapisał w nim wyraźnie, że odcinki granicy działki [...] z działkami [...], stanowią granicę sporną, a stanu spokojnego posiadania nie można określić. To ustalenie oparte jest na czynnościach ustalenia przebiegu granicy w terenie utrwalonego przez geodetę w formie protokołów znajdujących się w obrębie w/w operatu technicznego. Powstały spór graniczny oraz analiza materiałów geodezyjnych spowodowała przyjęcie do opracowania przebiegu granic dotychczas uwidocznionego w bazie ewidencji gruntów.

Odpowiadając na zarzuty skargi należało stwierdzić, że przy założeniu że linia lasu mogłaby stanowić wyznacznik linii granicznej (spokojny stan posiadania gruntu według wskazywanej linii lasu nie został potwierdzony przez strony postępowania), to z powodu niespełnienia się uwypuklonego wyżej warunku spójności (§ 33 ust. 2 i 3 rozporządzenia), Organy geodezyjne nie mogły uwzględnić wniesionego zarzutu strony skarżącej. Sytuacji tej nie zmienia na korzyść Skarżącej podnoszona w toku postępowania przez WSA okoliczność zawarcia umowy sprzedaży działek o nr [...], na którą zwrócił uwagę uczestnik postepowania KC w piśmie procesowym do WSA z dnia 23 sierpnia 2022 r. Umowa ta nie została do tego pisma załączona, jednak chociażby przyjmując za prawdę podane w nim informacje o nieobjęciu działki o nr [...] planem urządzenia lasu czy decyzją z art. 19 ust. 3 ustawy o lasach, nie zmienia to koniecznego w tych warunkach obrazu niezaistnienia przesłanek otwierających organom tryb zastosowania przepisów rozporządzenia o ostatnim spokojnym stanie posiadania, jako dopuszczalnej determinancie ustalenia przebiegu granicy nieruchomości.

W dalszym ciągu aktualne są zatem oceny prawne wyrażone przez WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 25 listopada 2020 r., o sygn. II SA/Rz 915/20, CBOSA (w ramach tej sprawy podnoszono analogiczne zarzuty prawne), gdzie przekonująco wyjaśniono w odniesieniu do okoliczności niniejszej sprawy w zakresie wschodniej granicy działki skarżącej, że przyjęte położenie punktów nr [...] i nr [...] (granica pomiędzy działkami nr [...]) – znajduje oparcie w operacie technicznym z podziału działki nr [...], który został włączony do zasobu ewidencji gruntów za nr [...] (do zasobu geodezyjnego i kartograficznego za nr [...]). Oznacza to po pierwsze, że został utrzymany przebieg granicy sprzed modernizacji, a po drugie, że ustalenie granicy w oparciu o ostatni spokojny stan posiadania pozostawałoby w sprzeczności z ww. dokumentem. Z kolei dane określające położenie punktu nr [...] (jeden z punktów wyznaczających granicę pomiędzy działkami nr [...]) został ustalony w drodze digitalizacji rastra mapy ewidencyjnej sprzed modernizacji. W tym układzie utrzymano graficzny przebieg granicy sprzed modernizacji, który nie odpowiada wnioskowanemu ostatniemu stanowi posiadania. Słusznie też WSA stwierdza, że geodeta zasadnie skorzystał z trybu przewidzianego w wówczas obowiązującym wówczas § 39 ust. 3 rozporządzenia z 2001 r. - w przypadku gdy spokojnego stanu posiadania nie można stwierdzić lub jest on sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów, przebieg granic działek ewidencyjnych obejmujących te grunty, w tym położenie wyznaczających te granice punktów granicznych, ustala wykonawca po zbadaniu położenia znaków i śladów granicznych oraz przeprowadzeniu analizy wszelkich dostępnych dokumentów, zawierających informacje mające znaczenie w tym zakresie, w tym oświadczeń zainteresowanych podmiotów i świadków. Powołany przepis znajduje zastosowanie, gdy kumulatywnie zostaną spełnione następujące warunki: 1) w zasobie geodezyjno-kartograficznym brak jest wiarygodnych dokumentów źródłowych, o których mowa w § 36 rozporządzenia ewidencyjnego, 2) nie ustalono przebiegu granic w oparciu o zgodne oświadczenia stron; 3) nie można wskazać ostatniego spokojnego stanu posiadania. Wszystkie wymienione podstawy – w odniesieniu do granicy pomiędzy działką nr [...] a działkami nr [...] zaszły, co zostało wykazane.

Reasumując, Starosta nie mógł zastosować przepisów P.g.ik. w sposób określony w treści wniesionego zarzutu, bowiem dopuściłby się ewidentnego naruszenia przepisów rozporządzenia dotyczących ustalenia przebiegu granic nieruchomości gruntowych. Słusznie też PWINGiK nie zastosował wobec tej decyzji kompetencji kasacyjnych jak i reformatoryjnych, gdyż decyzja Organu I instancji nie naruszała prawa procesowego jaki i materialnego w sposób uzasadniający skorzystanie z tych kompetencji. Trafna jest konstatacja orzekających Organów jak i Geodety o możliwości uregulowania przebiegu wschodniej granicy działki w drodze dostępnej stronom procedury rozgraniczeniowej, która powinna zakończyć spór co do granic przestrzennych własności działki nr [...] od strony wschodniej. Powoływany przez Skarżącą wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 22 czerwca 2016 r. o sygn. II SA/Rz 1422/15, nie wiązał ściśle Organów w niniejszej sprawie, gdyż dotyczył modernizacji przeprowadzonej w innym czasokresie, bo w roku 2011. Ponadto wykonanie zawartych w nim wytycznych, w tym także dotyczących operatu z podziału działki nr [...] na działki o nr [...], stwierdził WSA w powołanym już wyżej wyroku z dnia z dnia 25 listopada 2020 r., o sygn. II SA/Rz 915/20, CBOSA.

Sąd działając poza granicami zarzutów skargi nie dostrzegł w działaniach procesowych organów obu instancji jakichkolwiek powodów do zastosowania kompetencji kasacyjnych – art. 145 § 1 i 2 P.p.s.a. Decyzje wydane w toku postępowania, jako zgodne z przepisami procesowymi i materialnoprawnymi powinny pozostać w obrocie prawnym i wywoływać określone w nich skutki.

Z wyłożonych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach postępowania przez WSA nie orzeczono z uwagi na art. 200 P.p.s.a.