Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 584/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-10-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w dniu 19 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. K. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia[...]r. Nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku postanawia oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

S. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. (Nr[...]) w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku przez uzgodnienie z Miejskim Konserwatorem Zabytków, a następnie wykonanie:

- skucia uszkodzonych fragmentów a następnie odtworzenie tynków na elewacjach budynku,

- naprawy uszkodzonej części komina ponad połacią dachową poprzez jej przemurowanie i przespoinowanie,

- podbicia fundamentów parterowej werandy budynku, usytuowanej od strony ogrodu, w celu jej zabezpieczenia przed osiadaniem,

- przeszycia istniejących spękań werandy prętami stalowymi i przespoinowania spękań środkami do naprawy muru,

- naprawy pęknięć nadproża okiennego w obrębie werandy,

- wymiany nadproża nad drzwiami wyjściowymi do ogrodu wraz z osadzeniem drzwi,

- skucia uszkodzonych a następnie wymiany fragmentów podsufitki ze stropów drewnianych,

- podbudowy pod schodami wejściowymi do budynku,

- naprawy pęknięć schodów wejściowych do budynku,

- zabezpieczenia poprzez podparcie drewnianych policzków schodów w miejscu ich oparcia na murze piwnic,

- zabezpieczenie otworu okiennego w części piwnicznej (pozbawionego oszklenia).

W powyższej skardze wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wywodząc, że jej wykonanie spowoduje trudny do odwrócenia skutek w postaci rozpoczęcia nakazanych prac, a jednocześnie nie gwarantuje skuteczności ich wykonania z powodu nieznajomości prawdziwych przyczyn nieodpowiedniego stanu technicznego budynku, które to winien wyjaśnić organ. Naraziłoby to skarżącego na poniesienie znacznych kosztów, które mogłyby okazać się wydatkiem niecelowym lub nadmiernym zwłaszcza, że ze względu na wysokie koszty utrzymania oraz koszty remontów przedmiotowej nieruchomości współwłaściciele w 3/6 (skarżący) i 2/6 części chcą jak najszybciej sprzedać niniejszą nieruchomość.

Ponadto wnioskodawca podał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji czyni zadość europejskim standardom postępowania administracyjnego wyrażonym w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, a konkretnie art. 13 stanowiącym, że każdy, czyje prawa i wolności zawarte w niniejszej Konwencji zostały naruszone, ma prawo do skutecznego środka odwoławczego do właściwego organu państwowego także wówczas, gdy naruszenia dokonały osoby wykonujące swoje funkcje urzędowe. W tej sytuacji skuteczność środka wniesionego do sądu krajowego należy wiązać z możliwością zawieszenia wykonania zaskarżonego aktu, gdyż wniesiony środek odwoławczy musi być efektywny zarówno w sferze prawnej, jak i w faktycznej, a jego efektywność nie może być oceniana z punktu prawdopodobieństwa jego przyznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Postanowienie, o którym mowa powyżej sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym ( art. 61 § 5 ustawy ).

Stosownie do powyższych uregulowań normatywnych zaistnienie chociażby jednej z wymienionych w art. 61 § 3 przesłanek "uzasadnia wstrzymanie skarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008r., I FSK 983/08).

Przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są z kolei pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, iż przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie. Sąd, rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu, powinien natomiast mieć na uwadze interes nie tylko wnioskodawcy, ale i innych uczestników postępowania oraz uwzględnić wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (postanowienie NSA z 13 września 2005r., sygn. akt II OZ 750/05, nieopubl.).

Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04, nieopubl.).

Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt IISA/Bk 352/06, LEX nr 192964).

Rozpoznając niniejszy wniosek w zakresie tak rozumianych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej uznać należy, że nie może on zostać uwzględniony. W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy wnioskodawca nie wykazał bowiem możliwości wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a dokładniej nie uzasadnił, że jej wykonanie grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Aby stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi powołać się na konkretne okoliczności pozwalające wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, a nadto zawarte we wniosku wywody powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco okoliczności obrazujących sytuację faktyczną wnioskodawcy. Oczywiście uzasadnienie wniosku nie stanowi wymogu formalnego, lecz jego materialno – prawną argumentację. Z tego też względu jego treść nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia. Podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku.

W realiach niniejszej sprawy wnioskodawca nie wykazał w jaki sposób wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub będzie grozić wyrządzeniem znacznej szkody. Odnosząc się do uzasadnienia wniosku wyjaśnić należy, że w świetle przepisu art. 61 § 3 cyt. ustawy, wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać twierdzenia w zakresie chęci sprzedaży niniejszej nieruchomości czy też zaniechania dołożenia należytej staranności przez organ nadzoru budowlanego w zakresie poznania prawdziwych przyczyn nieodpowiedniego stanu technicznego budynku. Podkreślenia bowiem wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia.

Ponadto, odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd, nie przesądzając jakie merytoryczne rozstrzygnięcie może zapaść, wziął pod uwagę to, iż z treści decyzji organu I instancji wynika, że podstawę nałożenia określonych w kwestionowanym rozstrzygnięciu obowiązków stanowiło stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego, że zły stan techniczny budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. P. M. [...] we W.w zakresie uszkodzenia tynków, dachówki i komina budynku stwarza zagrożenie dla jego bezpiecznego użytkowania. Jakkolwiek na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie można przesądzić, że takie zagrożenie rzeczywiście zachodzi, niemniej jednak nie można też wykluczyć jego realności. Skoro zatem organ nadzoru budowlanego dostrzegł takie zagrożenie, to sąd administracyjny na tym etapie postępowania nie ma podstaw ani możliwości do poczynienia ustaleń wykluczających istnienie wspomnianego zagrożenia. Gdyby jednak po przeprowadzeniu całego postępowania okazało się, że powyższe zagrożenie w rzeczywistości nie istniało oraz że orzeczony nakaz wykonania wskazanych obowiązków nie był uzasadniony, skarżącemu przysługiwałoby w takiej sytuacji prawo do odszkodowania.

Mając zatem na względzie zaistniałe w sprawie okoliczności stanu faktycznego i kierując się dyspozycją art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.