Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1912/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145  par. 1  pkt 1,  pkt 4,  pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji uchylającej pozwolenie na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] października 2006 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił decyzję Prezydenta Miasta O. z [...] lipca 2006 r. oraz orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu J. i G. U. pozwolenia na budowę, polegającą na przebudowie lokalu mieszkalnego na lokal użytkowy wraz z dobudową schodów zewnętrznych do tego lokalu, na działkach nr 41/4 i 41/3 przy ul. [...] w O..

Zdaniem organu inwestor spełnił wszystkie wymagania określone przepisami Prawa budowlanego oraz przedłożył dokumenty żądane postanowieniem Prezydenta Miasta O. z [...] czerwca 2006 r. wydanym w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Inwestor dostarczył bowiem aktualne zaświadczenia projektantów o przynależności do właściwych izb zawodowych oraz oświadczenia o wykonaniu dokumentacji zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Na oświadczeniu znalazło się ponadto stwierdzenie, że "projektowane schody zewnętrzne i podest tj. ukształtowanie wejścia do lokalu na parterze z poziomu terenu nie powoduje zmniejszenia dopływu światła naturalnego do lokalu w piwnicy". Inwestor przedłożył też odrębne opracowanie wykazujące, iż schody zewnętrzne nie spowodują niedopuszczalnego zmniejszenia dopływu światła do lokalu w przyziemiu. Zdaniem organu spełnione zostały więc warunki opisane w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, zobowiązujące do projektowania obiektów w sposób zapewniający poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich.

W dniu 22 grudnia 2006 r. B. D. wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z [...] października 2006 r., powołując się w złożonym wniosku na przepis art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 kpa. Za fałszywe dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne oraz za istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję wnioskodawca uznał: 1. oświadczenie inwestorów o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które "nie miało dostatecznego oparcia w uchwale członków wspólnoty mieszkaniowej budynku przy ul. [...] i wobec tego było bezskuteczne prawnie a przy tym zawierało oświadczenia niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym", 2. oświadczenie z dnia 1 sierpnia 2006 r. złożone przez projektanta I. D. dotyczące kwestii dopływu światła do lokalu w piwnicy, które "jest niezgodne ze stanem faktycznym i na dodatek jest celowo oparte na wprowadzającym w błąd organy administracyjne nieprawdziwym twierdzeniu, że łączna powierzchnia przeszklonych otworów w (...) lokalu w przyziemiu wynosi 5,07m2". Wnioskodawca podniósł, iż oświadczenie projektanta zawiera w tym zakresie fałszywe dane, na co wskazuje opinia techniczna z dnia 16 grudnia 2006 r.

W piśmie z 26 stycznia 2007 r. pełnomocnik B. D. powołał się ponadto na przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, wskazując na niezapewnienie stronie udziału w postępowaniu przed [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. W piśmie tym podniesiono, że postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] lipca 2006 r. pozytywnie opiniujące zamiar inwestycyjny G. i J. U., mimo, iż wydane zostało w trybie art. 106 kpa, to wbrew wymogowi wynikającemu z art. 106 § 5 kpa nie zostało ono doręczone ani B. D., ani też jego pełnomocnikowi, przez co strona ta została pozbawiona możliwości wniesienia zażalenia na to postanowienie. Okoliczność ta stanowi oczywisty przejaw naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, co jest kwalifikowaną wadą procesową, stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 kpa po wznowieniu, na wniosek B. D., postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. odmówił uchylenia tej decyzji.

Odnosząc się do powołanej przez wnioskodawcę przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 kpa organ wskazał, że inwestorzy dołączyli do wniosku o pozwolenie na budowę wymagane przepisem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i wskazali w nich uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej nr 6 z dnia 2 czerwca 2003 r., która upoważniała ich do podpisania tych oświadczeń. Skoro uchwała ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie przez właściwy sąd i nie zawiera określonego w niej terminu ważności, należało zdaniem organu uznać, że oświadczenia te są ważne. Ponadto ich fałszywość nie została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu, stosownie zaś do treści art. 145 kpa sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu.

Odnośnie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa organ wskazał, że oświadczenie projektanta I. D. odnosi się do projektowanych schodów zewnętrznych i podestu tj. ukształtowania wejścia do lokalu na parterze z poziomu terenu, które w ocenie projektanta nie przesłania okien i drzwi w lokalu B. D.. Takich wyjaśnień zażądał organ od projektanta, ponieważ jego obowiązkiem było sprawdzenie, czy projektowane wejście nie spowoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych tego lokalu. Wynika to z art. 35 ust. 1 i art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego oraz z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Natomiast zawarte w oświadczeniu projektanta wyliczenie, czy istniejące w lokalu B. D. przeszklone otwory spełniają wymogi § 57 ust. 2 wskazanego rozporządzenia (tj. czy stosunek powierzchni okien do powierzchni podłogi wynosi 1:8) nie był brany pod uwagę w postępowaniu dotyczącym dobudowy przedmiotowych schodów zewnętrznych. Ponieważ lokal B. D. nie jest objęty przedmiotowym pozwoleniem na budowę, czyli nie stanowi przedmiotu postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z [...] października 2006 r., powołana okoliczność, jakoby obliczenia te nie były zgodne ze stanem faktycznym, nie może być uznana za nową okoliczność zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

Odnosząc się do powołanej przez wnioskodawcę przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, dotyczącej niezapewnienia stronie udziału w postępowaniu przed [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków organ podniósł, że zgodnie z ustalonymi kompetencjami w postępowaniu wznowieniowym organ orzeka wyłącznie w zakresie swojej właściwości i nie może wkraczać w inne postępowanie, którego sam nie prowadził, nawet jeżeli postępowanie to prowadzone było równocześnie jako pomocnicze w stosunku do głównego. Oznacza to, że przesłanką do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nie może być naruszenie prawa procesowego przez inny organ wydający w tej samej sprawie opinię na podstawie art. 106 kpa.

Zdaniem organu żadna z powołanych przez B. D. i jego pełnomocnika okoliczności do wznowienia postępowania nie zachodzi, wobec czego odmówiono uchylenia decyzji dotychczasowej z powodu braku przesłanek.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania B. D., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy stwierdził, iż przywołana przez B. D. okoliczność wydania przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków postanowienia pozytywnie opiniującego przedmiotowy zamiar inwestycyjny bez poinformowania wszystkich stron postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania dotyczącego decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. Może ona natomiast stanowić podstawę wznowienia w postępowaniu zakończonym tym postanowieniem.

Organ wskazał ponadto, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 12 października 2006 r. Fakt, iż pełnomocnik strony nie poinformował swojego mocodawcy o wydaniu tej decyzji nie może być przesłanką do wznowienia postępowania, ponieważ nie można uznać, iż strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy. Zdaniem organu nie zaistniała w przedmiotowej sprawie określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa przesłanka wznowienia.

W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie zaistniały także przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa. Fakt, iż oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w ocenie skarżącego "nie miało dostatecznego oparcia" w uchwale właścicieli lokali mieszkalnych z dnia 2 czerwca 2003 r. nie stanowi podstawy wznowieniowej, skarżący nie przedstawił w tym zakresie dowodu potwierdzającego fałszerstwo dokumentu.

Organ podniósł też, że opinia techniczna, którą sporządził inż. E. K. oznaczona jest datą 16 grudnia 2006 r., a więc powstała już po wydaniu przez Wojewodę [...] zaskarżonej decyzji, dlatego też nie może zostać uznana za okoliczność lub dowód powodujący konieczność wznowienia postępowania na mocy 145 § 1 pkt 5 kpa. Jednocześnie organ wyjaśnił, iż kwestia rzeczywistej łącznej powierzchni przeszklonych otworów okiennych lokalu B. D. nie jest okolicznością istotną w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 pkt 5 kpa w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. Okoliczność ta nie ma bowiem wpływu na warunki udzielenia J. i G. U. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania i przebudowę istniejącego lokalu oraz budowę wejścia do lokalu - schodów zewnętrznych. Opinia ta nie stanowi także dokumentu potwierdzającego, iż znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie projektanta z dnia 1 sierpnia 2006 r. jest fałszywe, sfałszowanie dowodu musi być bowiem potwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu.

GINB wskazał ponadto, że załączone do odwołania postanowienie Sądu Rejonowego w O. z dnia 2 marca 2007 r. sygn. akt I C 1186/06 nie stanowi potwierdzenia istnienia nowej, istotnej okoliczności istniejącej w dniu wydania skarżonej decyzji, a nieznanej organowi, który ją wydał, ani nie świadczy o zasadności uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. jako wydane w zupełnie innej sprawie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył B. D., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, m.in. art. 7, art. 10, art. 15, art. 77, art. 106, art. 125 § 1, art. 145 § 1 i art. 151 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem skarżącego organ drugiej instancji niezasadnie przyjął, że okoliczność wydania przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków postanowienia z dnia [...] lipca 2006 r. bez poinformowania wszystkich stron postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania dotyczącego decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. Takie stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w ocenie B. D. istotnie narusza art. 10 i art. 106 kpa. Organ współdziałający w trybie art. 106 kpa nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej, odrębnej sprawie administracyjnej, a jest jedynie powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, która już zawisła przed innym organem administracyjnym. Oznacza to, że wszelkie wady i uchybienia tego stadium pomocniczego prowadzonego przez organ współdziałający mają bezpośredni wpływ na postępowanie główne, a ich zaistnienie powoduje automatycznie wadliwość postępowania głównego prowadzonego przez organ załatwiający sprawę, w tym przypadku postępowania prowadzonego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę zawisłej przed Wojewodą [...].

Błędny, zdaniem skarżącego, jest też pogląd organu, iż w niniejszej sprawie nie występowała przesłanka wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 kpa, polegająca na oparciu wydanej w dniu [...] października 2006 r. decyzji Wojewody [...] na fałszywych dowodach w postaci złożonego przez inwestorów oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dołączona przez inwestorów uchwała wspólnoty mieszkaniowej została podjęta z naruszeniem przepisów, gdyż wbrew treści art. 23 ust. 3 ustawy o własności lokali nie została doręczona wszystkim członkom wspólnoty. Ponadto istotnej zmianie uległ - w stosunku do stanu z dnia 2 czerwca 2003 r., kiedy podjęta została uchwała właścicieli lokali - skład osobowy wspólnoty mieszkaniowej nieruchomości, której dotyczy projekt i pozwolenie na budowę. Tym samym zarówno uchwała wspólnoty mieszkaniowej z dnia 2 czerwca 2003 r., jak i oświadczenie inwestorów o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, na których to dokumentach Wojewoda [...] oparł decyzję były nieaktualne, a zatem prawnie bezskuteczne. Skarżący podniósł ponadto, że uchwała ta nie może stanowić tytułu prawnego dysponowania przez inwestorów nieruchomością wspólną na cele budowlane, bowiem była podjęta w okresie, kiedy jeszcze nie byli oni w ogóle właścicielami lokalu, którego ich aktualna inwestycja dotyczy. Zawarta w tej uchwale zgoda została wyrażona na rzecz innych niż inwestorzy osób i przez osoby, które w dacie składania wniosku przez inwestorów nie były już uprawnione do jej wyrażania.

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje więc jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Instytucja wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 kpa. Z tego też powodu instytucja ta może być stosowana tylko w przypadkach ściśle określonych w ustawie i po spełnieniu koniecznych warunków. Wyeliminowanie z obiegu prawnego decyzji ostatecznej w tym trybie może nastąpić tylko wówczas, gdy zaistniała przynajmniej jedna z przesłanek określonych w art. 145 § 1 i w art. 145a kpa. W sytuacji natomiast braku przesłanek wznowieniowych organ, stosownie do treści art. 151 § 1 pkt 1 kpa, będącego podstawą zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej.

W niniejszej sprawie jako podstawę wznowienia B. D. powołał m.in. art. 145 § 1 pkt 1 kpa, podnosząc, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. została oparta na fałszywych dowodach w postaci oświadczenia projektanta I. D., które – jego zdaniem - zawiera fałszywe dane dotyczące łącznej powierzchni przeszklonych otworów w należącym do B. D. lokalu w przyziemiu. Wobec powołania się na tę podstawę wznowienia wyjaśnienia wymaga, że aby skutecznie wykazać jej zaistnienie muszą łącznie wystąpić trzy przesłanki: 1) w decyzji ostatecznej organ administracyjny poczynił ustalenia faktyczne z powołaniem się na sfałszowany dowód (przy czym rozróżnia się fałsz materialny dokumentu polegający na jego podrobieniu i fałsz intelektualny polegający na poświadczeniu nieprawdy w dokumencie), 2) na sfałszowanym dowodzie oparte zostało takie ustalenie, które miało wpływ na rozstrzygnięcie decyzją ostateczną, 3) sfałszowanie musi zostać stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu (chyba, że zajdą okoliczności, o których mowa w art. 145 § 2 lub 3 kpa, tzn. sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego, a także wówczas gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa). Te wszystkie przesłanki muszą wystąpić łącznie, jeżeli zatem nawet jedna z nich nie wystąpi, nie można mówić o zaistnieniu podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 kpa.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż strona, która domaga się wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa musi przedłożyć właściwemu organowi administracyjnemu dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany, nie jest rzeczą organu administracyjnego przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie. Warunek ten uzasadniony jest ustawowym podziałem kompetencji organów państwowych (por. wyroki NSA – OZ w Warszawie I SA 1123/99 z 2 czerwca 2000 r. Lex nr 55743, I SA 989/99 z 2 czerwca 1999 r. Lex nr 48571, wyrok NSA – OZ w Szczecinie SA/Sz 245/98 z 26 listopada 1998 r. Lex nr 34900). Według skarżącego dowodem, iż oświadczenie projektanta zawiera fałszywe dane jest opinia techniczna inż. E. K. z dnia 16 grudnia 2006 r. Jak już wskazano, sfałszowanie musi zostać stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu, B. D. takiego orzeczenia nie przedłożył, w szczególności przedstawiona opinia nie stanowi wymaganego dokumentu potwierdzającego sfałszowanie. Ponadto fałsz dowodu musi odnosić się do okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy, a za taką okoliczność nie można uznać w niniejszej sprawie kwestii łącznej powierzchni przeszklonych otworów w lokalu B. D..

W odniesieniu do argumentu B. D., iż decyzja Wojewody [...] została ponadto oparta na fałszywym dowodzie, którym jest oświadczenie inwestorów o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zawierające oświadczenia niezgodne ze stanem faktycznym również należy stwierdzić, że skarżący nie przedłożył orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego fałszywość tego dokumentu. Na marginesie – wobec podnoszonego zarzutu, że oświadczenie to nie miało dostatecznego oparcia w uchwale wspólnoty mieszkaniowej, która została podjęta niezgodnie z prawem, a ponadto była nieaktualna, bowiem wniosek o pozwolenie na budowę złożono kilka lat po jej podjęciu - warto zauważyć, że uchwała ta nie zawierała daty jej ważności i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego.

B. D. jako przesłankę wznowienia w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z [...] października 2006 r. wskazał również art. 145 § 1 pkt 5 kpa, tj. ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję. Wobec powołania tej podstawy wyjaśnienia wymaga, iż uchylenie decyzji ostatecznej z uwagi na wystąpienie tej przesłanki uwarunkowane jest łącznym wystąpieniem czterech warunków: 1) ujawnione okoliczności faktyczne są istotne dla sprawy, 2) ujawnione okoliczności faktyczne są nowe 3) okoliczności faktyczne istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, 4) nowe okoliczności faktyczne nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że za przesłankę wznowienia nie można uznać dołączonej do wniosku o wznowienie postępowania opinii technicznej inż. E. K. z dnia 16 grudnia 2006 r., gdyż nie spełnia ona warunku dowodu nieznanego organowi wydającemu decyzję, istniejącego w dniu jej wydawania, powstała bowiem w dacie późniejszej. Jeżeliby natomiast przyjąć, że przesłanką wznowienia postępowania według skarżącego nie jest "nowy dowód" w postaci opinii technicznej z 16 grudnia 2006 r., lecz "nowe okoliczności faktyczne" z niej wynikające, również brak byłoby podstaw do uchylenia decyzji Wojewody [...] z [...] października 2006 r. Jak wynika z treści art. 145 § 1 pkt 5 kpa nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą one dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Tych warunków okoliczności faktyczne wynikające z przedłożonej opinii technicznej nie spełniają. Z treści tego dokumentu nie wynika, że – wbrew przedstawionym przez inwestorów dokumentom - projektowane schody zewnętrzne i podest przesłonią lokal B. D. oraz spowodują niedopuszczalne zmniejszenie dopływu światła naturalnego do tegoż lokalu. Opinia ta dotyczy jedynie kwestii powierzchni otworów okiennych i drzwiowych w lokalu B. D. oraz stosunku tej powierzchni do powierzchni lokalu. Kwestia ta nie może być uznana za istotną dla sprawy toczącej się w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę dla J. i G. U., nie była ona badana w tym postępowaniu, mimo że została poruszona w oświadczeniu projektanta I. D.. Okoliczność ta nie mogłaby więc mieć wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, nawet gdyby była znana organowi w dniu wydawania decyzji.

W niniejszej sprawie nie zaistniała też przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Skarżący powołując tę podstawę podniósł, że nie zapewniono mu udziału w postępowaniu przed [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Okoliczność ta oczywiście może stanowić podstawę wznowienia, ale tylko w postępowaniu zakończonym rozstrzygnięciem tego organu, nie zaś w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że wydanie postanowienia na podstawie art. 106 kpa bez zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu bez jej winy stanowi określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa przesłankę wznowienia postępowania w odpowiednim zakresie, tj. w tej części postępowania, która dotyczyła rozpoznania sprawy w trybie art. 106 kpa (por. wyrok WSA w Warszawie VII SA/Wa 991/05 z 6 czerwca 2006 r. Lex nr 214051, wyrok NSA – OZ w Warszawie z 25 marca 1998 r. IV SA 1040/96 Lex nr 45177). Z powołaną przez skarżącego uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1998 r. OPS 8/98, stwierdzającą, iż wydanie decyzji przed rozpoznaniem zażalenia na postanowienie w przedmiocie zajęcia stanowiska, o którym mowa w art. 106 § 5 kpa narusza przepis art. 106 § 1 kpa oczywiście należy się zgodzić. Nie można jednak, jak czyni to skarżący, wyprowadzać wniosku, że organ wydający decyzję w postępowaniu "głównym" musi uwzględniać fakt, że postanowienie wydane w trybie "uzgodnieniowym" zapadło z naruszeniem zasady czynnego udziału strony, wskutek czego strona pozbawiona została możliwości wniesienia zażalenia na to postanowienie. Skoro postępowanie prowadzone przed [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków zakończyło się ostatecznym postanowieniem, to przesłanka wznowieniowa może mieć odniesienie do tego postępowania "uzgodnieniowego". Dopóki postanowienie to nie zostało wzruszone w trybie nadzwyczajnym, organ wydający decyzję w oparciu o zawarte w nim stanowisko organu uzgadniającego nie może kwestionować jego zgodności z prawem.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż zarówno organ odwoławczy, jak i organ I instancji prawidłowo przyjęły, iż nie występuje w sprawie żadna z powołanych przez skarżącego przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 kpa.

Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).