Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 540/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędzia NSA Marek Zalewski, Protokolant Referent Monika Kutarska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 grudnia 2007 r. przy udziale Prokuratora A. W.-R. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję wydaną z upoważnienia Starosty z dnia [...] sierpnia 2007 r. znak: [...].


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2007 r. znak [...] wydaną z upoważnienia Wojewody na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98. poz. 1071 z późn. zm.), w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. nr 99, poz. 1001, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania S. G. z dnia [...] września 2007 r. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...] w sprawie uznania S. G. z dniem [...] sierpnia 2007 r. za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku, utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że S. G. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. w dniu [...] sierpnia 2007 r. jako osoba bezrobotna.

Podstawę materialnoprawną do wydania decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2007 r. stanowiły unormowania ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w tym były to m.in. przepisy art. 71 ust. 1 i 2 ustawy.

Zgodnie z art. 71 ust. l pkt 1 i 2 lit. a ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: (...) a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni (...).

Rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy w B., w dniu [...] sierpnia 2007 r. strona przedłożyła świadectwo pracy Przedsiębiorstwa [...] w T. z dnia [...] sierpnia 2007 r., potwierdzające zatrudnienie strony w okresie od [...] lipca 2006 r. do [...] sierpnia 2007 r. - w 1/2 wymiaru czasu pracy. Stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem przez pracodawcę.

Badany okres 18 miesięcy poprzedzający dzień zarejestrowania się strony w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. obejmował okres od dnia [...] lutego 2006 r. do dnia [...] sierpnia 2007 r.

Zgodnie z powyższym świadectwem pracy, w wyżej wskazanym okresie 18 m-cy strona była zatrudniona od [...] lipca 2006 r. do [...] sierpnia 2007 r., tj. 421 dni.

Z przedłożonej karty przychodów pracownika za okres VII 2006 - VIII 2007 wystawionej przez Przedsiębiorstwo [...] w T. wynika, że w poszczególnych miesiącach tego zatrudnienia strona otrzymywała następujące wynagrodzenie: VII 2006 r. – [...] zł, VIII 2006 r. – [...] zł, IX 2006 r. – [...] zł, X 2006 r. – [...] zł, XI 2006 r. – [...] zł, XII 2006 r. – [...] zł, I 2007 r. – [...] zł, II 2007 r. – [...] zł, III 2007 r. – [...] zł, IV 2007 r. – [...] zł, V 2007 r. – [...] zł, VI 2007 r. – [...] zł, VII 2007 r. – [...] zł, VIII 2007 r. – [...] zł.

Minimalne wynagrodzenie za pracę od dnia 1 stycznia 2006 r. wynosiło 899,10 zł (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 13 września 2005 r. w sprawie minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2006 r. - Dz. U. nr 177, poz. 1469 ), a od dnia 1 stycznia 2007 r. wynosi 936,00 zł (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 września 2006 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2007 r. - Dz. U. nr 171, poz. 1227).

Z powyższego wynika, że w okresie zatrudnienia, tylko w miesiącu październiku ([...] zł) i grudniu ([...] zł) 2006 r. oraz sierpniu 2007 r. ([...] zł) strona otrzymywała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego opłacana była składka na Fundusz Pracy, w pozostałych miesiącach wynagrodzenie było niższe. Toteż tylko okres 87 dni (X -31 + XII - 31 + VllI - 25) z 421 dni przepracowanych w ciągu 18 m-cy przed zarejestrowaniem podlega zaliczeniu do wskazanych wart. 71 ustawy "365 dni".

Zatem strona nie spełnia warunków do nabycia prawa do zasiłku, ponieważ nie legitymuje się okresem "365 dni", o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy.

Na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2007 r. nr [...] S. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W skardze wskazała, że z przedłożonego przez nią świadectwa pracy bezspornie wynika, iż w okresie bezpośrednio poprzedzającym zgłoszenie się w Urzędzie Pracy była zatrudniona przez 421 dni. Inną kwestią jest wysokość osiąganego wynagrodzenia. Starosta w swojej decyzji nic nie mówi o wynagrodzeniu. Element ten jest wskazany w decyzji Kierownika Delegatury [...] Urzędu Wojewódzkiego, ale organ odwoławczy nie uchylił decyzji wydanej wadliwie, a usiłował ją "uzdrowić", dodatkowo uzasadniając.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje badanie zgodności z prawem indywidualnych aktów administracyjnych.

Zaskarżona decyzja podlega uchyleniu z uwagi na naruszenie obowiązujących przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Materię przyznawania osobom bezrobotnym zasiłku dla bezrobotnych reguluje obowiązująca od dnia 1 czerwca 2004 r. ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. nr 99, poz. 1001 ze zm.).

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że S. G. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. w dniu [...] sierpnia 2007 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. na podstawie przedłożonych przez S. G. dokumentów uznano ją za osobę bezrobotną i odmówiono przyznania prawa do zasiłku. Odmowę przyznania prawa do zasiłku uzasadniono niewypełnieniem przesłanek określonych w art. 71 cyt. ustawy, tj. okolicznością, że wymagany okres zatrudnienia skarżącej przypadający w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania jest krótszy niż 365 dni. Decyzją organu odwoławczego z dnia [...] września 2007 r. utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Niesporne dla stron postępowania administracyjnego jest, że skarżąca była zatrudniona na umowę o pracę w okresie od [...] lipca 2006 r. do [...] sierpnia 2007 r. w ½ wymiaru czasu pracy. Strony nie kwestionują również prawidłowości rozstrzygnięcia, że skarżącej przyznano status osoby bezrobotnej. Spełnia ona bowiem wymogi uznania za bezrobotnego określone w art. 2 pkt 2 cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Skarżąca podważa natomiast w skardze fakt odmowy przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w myśl art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2) był zatrudniony i otrzymywał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, łącznie przez okres co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania.

Stosownie do art. 107 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy składki na Fundusz Pracy opłacane są za okres trwania obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego i rentowych w trybie i na zasadach przewidzianych dla składek na ubezpieczenia społeczne, przy czym składki owe są ustalane od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, wynoszących w przeliczeniu na okres miesiąca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (art. 104 ust. 1 cyt. ustawy).

Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2002 r. nr 200, poz. 1679 ze zm.) jeżeli pracownik jest zatrudniony w niepełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy, wysokość minimalnego wynagrodzenia ustala się w kwocie proporcjonalnej do liczby godzin pracy przypadającej do przepracowania przez pracownika w danym miesiącu, biorąc za podstawę wysokość minimalnego wynagrodzenia ustalonego na podstawie cyt. ustawy.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w stosunku do pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu prawy wysokość osiąganego przez niego minimalnego wynagrodzenia, od którego opłacana będzie składka na Fundusz Pracy będzie ustalona według zasad określonych w cyt. wyżej art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu.

Natomiast, kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy dotyczy pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy osiągającego w miesiącu co najmniej minimalne wynagrodzenie.

Wydając decyzję w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych, organ administracji publicznej stosuje przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jednakże w sytuacji gdy zastosowanie wykładni gramatycznej przepisu nie pozwala na jednoznaczne sformułowanie znaczenia normy prawnej z niego wynikającej, należy sięgnąć do reguł interpretacyjnych typu systemowego. Zatem w sytuacji gdy osoba bezrobotna w badanym okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w urzędzie pracy była zatrudniona w niepełnym wymiarze czasu pracy, należało zastosować zasady wykładni systemowej.

Stosując przy rozpatrywaniu sprawy S. G. wykładnię systemową i uwzględniając brzmienie powyżej przytoczonego przepisu, organ administracji publicznej powinien był do okresu uprawniającego do otrzymania przez skarżącą zasiłku dla bezrobotnych zaliczyć te miesiące, w których jej wynagrodzenie, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, wynosiło co najmniej minimalne wynagrodzenie, uwzględniając fakt, że od jej wynagrodzenia były odprowadzane składki na Fundusz Pracy.

Z powyższych rozważań wynika, że organy administracji publicznej naruszyły przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez błędną jego wykładnię, a kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacenia składki na Fundusz Pracy, dotyczy pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy, osiągającego w miesiącu co najmniej minimalne wynagrodzenie. Tak orzekł również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lipca 2006 r. (sygn. akt I OSK 175/06, LEX nr 275469), stwierdzając, że w stosunku do pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy wysokość osiąganego przez niego minimalnego wynagrodzenia, od którego opłacana będzie składka na Fundusz Pracy, będzie ustalana według zasad określonych w art. 8 ust. 1 o minimalnym wynagrodzeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie podziela powyższe stanowisko.

Rozpatrując ponownie sprawę przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych S. G., organy administracji publicznej zastosują prawidłową interpretację art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i rozważą zaliczenie skarżącej do 365 dni zatrudnienia okresy, w których jej zarobki, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy wynosiły co najmniej minimalne wynagrodzenie.

Ponadto skoro w myśl art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia – to uchylając jako niezgodne z prawem rozstrzygnięcie organu odwoławczego sąd administracyjny uprawniony jest również do uzasadnionego uchylenia poprzedzającego go rozstrzygnięcia, o którym wymienione orzekało, albowiem rozstrzygnięcia te wydane zostały w jednym, tym samym postępowaniu, prowadzonym dla załatwienia danej sprawy. W związku z tym sąd uchylił decyzję organu zarówno drugiej, jak i pierwszej instancji.

Z powyższych względów, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.