Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1016/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 66
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2019 roku sprawy ze skarg K. M. i Stowarzyszenia [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargi.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 1016/15

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2015 r., nr [...] Wójt Gminy [...], po rozpoznaniu wniosku [...] sp. z o.o. w [...], ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie "[...]" zlokalizowanej na terenie gminy [...], w obrębie miejscowości [...] oraz na obszarze gminy [...] w obrębie miejscowości [...], po. [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli B. R., K. M., W. M., F. K. i Stowarzyszenie [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] 2015 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że wbrew zarzutom K. M. i W. M., nie doszło do naruszenia art. 7, 8, 77 §1, 78 oraz 80 i 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. W ocenie Kolegium nie było bowiem konieczności powoływania dodatkowych ekspertów do oceny przedmiotowego przedsięwzięcia jeśli raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wyczerpuje wszelkie konieczne do rozwiania wątpliwości organów aspekty. Odwołujący się nie wskazali przy tym na konkretne ekspertyzy podważające prawidłowość sporządzenia raportu przyjętego przez organ I instancji. Zdaniem SKO, postępowanie było prowadzone w sposób budzący zaufanie uczestników do władzy publicznej, gdyż społeczeństwo było informowane o każdym etapie postępowania i uczestniczyło w spotkaniach organizowanych dotyczących inwestycji. Kolegium wywiodło również, że możliwość utraty wartości nieruchomości w związku z realizacją inwestycji nie jest zagadnieniem mającym wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Organ I instancji wydając decyzję prawidłowo skupiał się bowiem na ochronie zasobów naturalnych oraz zdrowia i życia ludzi poprzez m.in. ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. SKO wyraziło przy tym opinie, że nieruchomości wykorzystywane rolniczo, znajdujące się w pobliżu planowanych inwestycji nie stracą w znaczący sposób na swej wartości, a ich wykorzystywanie rolnicze nie dozna szczególnego uszczerbku. Zdaniem Kolegium nieprzeprowadzenie przez organ I instancji rozprawy administracyjnej nie ograniczyło możliwości stron w zakresie zgłaszaniu uwag i wniosków i nie może stanowić podstawy do uchylenia kwestionowanej decyzji. Organ odwoławczy za bezzasadne uznał również zarzuty dotyczące naruszenia art. 107 § 1, 2 i 3 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko( dalej jako "ustawa środowiskowa") poprzez przyjęcie i akceptację przedstawionego przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu na środowisko Kolegium stwierdziło, że nie znajduje powodu, dla którego raport nie miałby być przyjęty przez organ I instancji. Raport ten sporządzono bowiem przy uwzględnieniu wiedzy i w odniesieniu do konkretnej inwestycji. Przywołane zaś przez odwołujących stanowisko Ministra Zdrowia w zakresie minimalnej i bezpiecznej odległości elektrowni wiatrowych od siedlisk ludzkich, nie stanowi źródła prawa.

Odnosząc się do zarzutów Stowarzyszenia [...], Kolegium stwierdziło, że błędy pisarskie jak i niedoskonałości dokumentów złożonych przez inwestora w toku postępowania nie powodują wadliwości raportu. Wszelkie wątpliwości odnoszące się np. do zastosowanych norm zostały w sposób wiarygodny wyjaśnione w piśmie inwestora z [...] 2014 r. Odwołujący się zaś nie oparli swoich zarzutów na konkretnych kontrdowodach, które byłyby w stanie uzasadnić ich odmienne opinie i uwagi.

Zdaniem SKO, wbrew zarzutom odwołujących się, postanowienie uzgadniające warunki realizacji przedsięwzięcia wydane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] odpowiada prawu. Nieuzasadnione, zdaniem organu odwoławczego, okazały się również zarzuty dotyczące braku obwieszczenia w miejscowościach [...] i [...]. Jak wynika z akt sprawy, obwieszczenia zostały dokonane na tablicy ogłoszeń sołectwa B. , w skład którego wchodzą ww. miejscowości.

Odnosząc się do odwołania Fundacji [...], wskazującej na naruszenie art. 7 i art. 50 § 1 k.p.a. oraz art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 81 ustawy środowiskowej Kolegium stwierdziło, że przywołana ustawa nie nakłada na organ obowiązku dokonywania analizy alternatywnego wariantu dla planowanego przedsięwzięcia w oparciu o instalacje tego samego typu, np. inne źródło odnawialne. Fundacja nie przedstawiła też żadnego dowodu podważającego prawidłowość uznania wariantu przedstawionego przez inwestora za najkorzystniejszy dla środowiska.

W ocenie SKO organ I instancji zastosował się do przepisów art. 37 pkt 1 i 2 oraz art. 79 ust. 1 i art. 85 ust. 2 i pkt 2 ustawy środowiskowej i ustosunkował się do zbliżonych rodzajowo uwag zgrupowanych w zbiorach, zapewnił społeczeństwu w sposób wystarczający możliwość wzięcia udziału w postępowaniu oraz prawidłowo uzasadnił kwestionowaną decyzję.

Kolegium stwierdziło też, że odwołujący się nie przedstawili żadnego dowodu na to, że doszło do naruszenia art. 144 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z przepisami metodyki referencyjnej, stanowiącej załącznik nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody oraz w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku poprzez niewłaściwe zastosowanie metody obliczeniowej wartości równoważnego poziomu dźwięku.

Za niezasadny SKO uznało również zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. poprzez wadliwie ustalenie zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia wskazując, że z uwagi na to, że liczba stron postępowania znacznie przekraczała 20, strony informowano o przebiegu postępowania poprzez obwieszczenia, umożliwiając im zgłaszanie uwag i postulatów.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez Fundację Kolegium wywiodło, że zamiarem odwołującej jest wymuszenie na ogranie prowadzenia własnych badań i zgromadzenia materiałów niezależnie od raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co mija się z założeniami ustawodawcy.

W ocenie SKO, organ I instancji wydając kwestionowaną decyzję wziął pod uwagę wszystkie wymagane przepisami elementy tj. wyniki uzgodnień i opinii, ustalenia zawarte w raporcie, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Jego zdaniem nie zachodziła w sprawie żadna z negatywnych przesłanek określonych w przepisach ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku uzasadniających odmowę wydania decyzji. Żaden z odwołujących nie wskazał też na istnienie takich okoliczności, ograniczając zarzuty do subiektywnych odczuć, obaw i opinii.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję wnieśli K. M. (sprawę zarejestrowano pod sygnaturą II SA/Bd 1016/15) i Stowarzyszenie (sygnatura sprawy II SA/Bd 1018/15).

K. M. w swoje skardze zarzucił organowi:

1. rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 77 § 1 i 78, 80 i 84 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności niedostrzeżenie przez organ odwoławczy, że w piśmie z dnia [...].2014 r. zatytułowanym "społeczna ocena oddziaływania przedsięwzięcia [...]" skarżący zgłosił szereg wniosków dowodowych tj. m.in. o opinię biegłego z zakresu ochrony środowiska, biologów i zootechników, hałasu-akustyki, inwentaryzacji fauny i flory, a także o przeprowadzenie wizji lokalnej miejsca planowanego przedsięwzięcia;

2. naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych w II instancji dowodów i zgłoszonych żądań – brak poinformowania strony o prawie do zajęcia końcowego stanowiska przed wydaniem decyzji przez Kolegium, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organ II instancji nie zwrócił uwagi, że Wójt dokonał merytorycznego sprostowania decyzji w istotnej treści decyzji – zakresie średnicy wirnika i śmigieł, nie nadającej się do sprostowania;

3. naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. art. 140 k.p.a. i art. 80 ust. 3 ustawy środowiskowej poprzez skonstruowanie uzasadnienia przy użyciu pojęć nieostrych, niedomówień, zastępowaniu wiedzy specjalistycznej samowolnymi stwierdzeniami, pobieżnym wskazaniu na fakty i dowody, na których organ się oparł, bez prawidłowego uzasadnienia przyczyn nieuwzględnienia podnoszonych zarzutów, bezpodstawne przyjęcie że raport oddziaływania na środowisko jest najważniejszym środkiem dowodowym;

4. naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. i w zw. z art. 37 ust. 2 i art. 42 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej poprzez nierozpatrzenie wniosków skarżącego i nie wskazanie zgłoszonych zastrzeżeń w uzasadnieniu wydanych decyzji.

Stowarzyszenie [...] we wniesionej skardze zarzuciło zaskarżonej decyzji naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. przez wybiórcze potraktowanie argumentacji Stowarzyszenia, dotyczących w szczególności wadliwości raportu oddziaływania na środowisko i dokumentów mu towarzyszących. W szczególności strona skarżąca wskazała na błędy w piśmie inwestora z dnia [...].2014 r. skierowanego do Regionalnej Dyrekcji Ochrony środowiska w B. polegające na braku części polskich znaków w dokumencie, braku opisu oznaczeń wyników badań (odpowiedniej legendy), używanie wyrażeń w języku angielskim, nieczytelne plany, zachodzenie na siebie tekstu, zachodzenie grafiki na tekst, posługiwanie się słowami nieużywanymi w języku polskim ("ocenowanie"), brak precyzyjnej metodyki obliczeń. Skarżący zarzucili również nieprecyzyjne potraktowanie tematu współczynnika pochłaniania gruntu, który w ocenie Stowarzyszenia powinien być określany oddzielnie dla konkretnych grup elektrowni wiatrowych występujących na jednolitych obszarach. Zamiast tego w opracowaniu przyjęto jedną miarę współczynnika dla bardzo różnych obszarów, na wysokim poziomie (0,6), mimo że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w swoim piśmie z dnia [...].2014 r. skierowanym do inwestora informował, że symulacja powinna zostać wykonana przy współczynniku gruntu względnie niskim (optymalnie przy G=0).

Stowarzyszenie zakwestionowało też oparcie się w obliczeniach symulacji akustycznej na normie ISO 9613-2, która nie jest właściwa do symulacji takiego typu inwestycji. Stwierdziło również, że w raportach brakuje informacji dotyczącej jakości klimatu akustycznego przed podjęciem inwestycji wiatrowej (tzw. wariant zero) oraz oceny wielkości wpływu planowanej elektrowni na zmianę jego parametrów. W ocenie strony skarżącej w raporcie w sposób wybiórczy przedstawiono informację o wpływie elektrowni na zdrowie ludzkie, zaś argumentacja mająca przekonać do sensowności inwestycji jest przedstawiona w sposób nieprofesjonalny i nierzetelny.

W ocenie Stowarzyszenia Państwowy Powiatowy Inspektorat Sanitarny w [...] w swojej opinii, jak i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie uwzględnili, że w raporcie w sposób marginalny przedstawiono informację o wpływie elektrowni na zdrowie ludzkie. Nie wzięli też pod uwagę pisma Departamentu Zdrowia Publicznego Ministerstwa Zdrowia z [...] 2012 r. w którym zalecono lokalizowanie elektrowni wiatrowych w odległości nie mniejszej niż 2 km od domów mieszkalnych. Nie uwzględnili również analizy sporządzonej przez Instytut Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania PAN w Warszawie, z której wynika, że strefa znacznej uciążliwości hałasu obejmuje teren w promieniu 500-600 m od wieży siłowni wiatrowych. Jak wskazała strona skarżąca, w omawianej opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego nie określono też, jakie konkretnie mogą zostać użyte dodatkowe adaptacje akustyczne. Natomiast w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] zaakceptowano wartości współczynnika G, uzgodniono realizację przedsięwzięcia dla miejscowości [...], która nie figuruje w urzędowym wykazie miejscowości.

Strona skarżąca wskazała również na wadliwość procedury wydania decyzji z uwagi na brak obwieszczenia o toczącym się postępowaniu w miejscowości [...] i [...], a także niepublikowanie wszystkich informacji związanych z inwestycją na stronach Biuletynu Informacji Publicznej oraz niepoinformowanie Stowarzyszenia o piśmie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2014 r.

W ocenie Stowarzyszenia, wadliwość decyzji Wójta polega również na nieuwzględnieniu sugestii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, że elektrownia wiatrowa powinna był zlokalizowana w większej odległości do zabudowy mieszkaniowej niż wskazana we wniosku. Strona skarżąca zwróciła również uwagę na odmienne parametry dla turbiny wiatrowej zawarte w decyzji Wójta od tych wskazanych w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. II SA/Bd 1016/15 oraz II SA/Bd 1018/15 i prowadzić je pod sygnaturą II SA/Bd 1016/15.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż rozstrzygając sprawę dotyczącą ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia zarówno organ I jak i II instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którym utrzymano w mocy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie "[...]" zlokalizowanej na terenie gminy [...], w miejscowości [...] i [...] oraz obszarze gminy [...] w miejscowości [...], powiat [...].

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r. poz. 2081, ze zm.), dalej: "ustawa środowiskowa", a także obowiązującego w dacie wydania kwestionowanej decyzji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 2016 r., poz. 71 ze zm.).

Z regulacji zawartych w ustawie środowiskowej wynika, że ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. Wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić mianowicie jedynie w razie:

1. niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2),

2. odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej,

3. braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej),

4. gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej),

5. jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy środowiskowej).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w kontekście przytoczonych regulacji organy słusznie uznały, że nie zaistniały warunki do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Organy prawidłowo ustaliły okoliczności faktyczne sprawy. Wniosek o wydanie zaskarżonej decyzji (należycie uzupełniony) spełniał wymogi określone w art. 74 ust. 1 ustawy środowiskowej. Organ prawidłowo ustalił, że przedsięwzięcie stanowiące przedmiot niniejszej sprawy, należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej wydano postanowienie z dnia [...] 2013 r. stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jednocześnie, w myśl ust. 4 tego przepisu, organ określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Postanowienie powyższe zostało przy tym wydane po zasięgnięciu przez organ opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (z [...] 2013 r.) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (z [...] 2013 r.).

Organ stwierdził ponadto zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w zakresie w jakim działki, na których inwestycja ma powstać objęte zostały tym planami oraz brak takich planów dla pozostałej części działek.

W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie procedując w zgodzie z art. 80 ust.1 ustawy środowiskowej ustaliły środowiskowe uwarunkowania biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, opinią Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, którego przebieg bardzo szczegółowo omówiono w zaskarżonej decyzji oraz ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Zdaniem Sądu nieuzasadnione są zarzuty zawarte w skargach dotyczące uchybień organów w zakresie spełnienia obowiązków informacyjnych wobec społeczeństwa. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie, z uwagi na liczbę stron postępowania organ miał możliwość zastosowania art. 74 ust. 3 ustawy o ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku w zw. z art. 49 k.p.a. i informowania stron o podejmowanych czynnościach i wydanych rozstrzygnięciach w drodze obwieszczenia. Jak wynika z akt administracyjnych na poszczególnych etapach postępowania stosowne obwieszczenia zamieszczano na stronie internetowej urzędu, przesyłano do Urzędu Gminy w [...], przekazano sołtysom do wywieszenia na tablicach ogłoszeń w miejscu realizacji inwestycji, wywieszano na tablicach ogłoszeń Urzędu Gminy [...] oraz [...]. Jak zasadnie wskazało przy tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze z uwagi na fakt, że obwieszczenie o czynnościach postępowania były dokonywane na tablicy ogłoszeń sołectwa B. , nie było potrzeby dokonywania osobnych obwieszczeń we wsiach [...] i [...], należących do tego sołectwa.

Organ I instancji rozpatrzył też uwagi i wnioski składane przez strony postępowania, czego wyraz dał w uzasadnieniu decyzji.

Również organ odwoławczy, wbrew zarzutom skarżących, w sposób wyczerpujący odniósł się do zarzutów ponoszonych w odwołaniu.

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut dotyczący naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez niepoinformowanie stron o możliwości zajęcia końcowego stanowiska przed wydaniem decyzji przez organ II instancji. Jednym z warunków uwzględnienia takiego zarzutu jest bowiem wykazanie przez skarżącego, że strona została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy możliwości złożenia wyjaśnień i że uchybienie wskazanemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu skarżący nie wskazał na istnienie takich okoliczności. Zgodzić należy się z pełnomocnikiem inwestora, że skarżący mieli możliwość kwestionowania powyższego postanowienia w drodze zażalenia. Wbrew podnoszonym zarzutom dokonane w drodze powyższego postanowienia sprostowanie dotyczy oczywistych omyłek pisarskich o czym świadczy m.in. treść uzasadnienia decyzji organu I instancji, a także charakterystyka planowanego przedsięwzięcia stanowiąca załącznik do tejże decyzji.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżących kwestionujących oparcie się przez organy głównie na przedłożonym przez inwestora raporcie, jak i samą treść tego dokumentu zwrócić należy uwagę, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko stanowi zasadniczy dowód w sprawie dotyczącej środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, który właściwy organ obowiązany jest uwzględnić przy wydawaniu decyzji środowiskowej (poprzedzonej przeprowadzeniem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko). Pomimo, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem prywatnym, to jednak jest on dokumentem opracowywanym przez osoby posiadające wiadomości specjalne, wiedzę specjalistyczną z danej dziedziny. Musi być on zatem kompleksowy, spójny i logiczny.

Choć raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie w sprawie o środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia zgodnie z zasadami postępowania dowodowego, to jednak ocena ta z pewnych koniecznych względów musi być ograniczona, gdyż organ nie dysponuje odpowiednią specjalistyczną wiedzą, aby móc w pełni ocenić wszystkie jego aspekty. Jeżeli więc w danej sprawie przedstawiony został raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który w ocenie organu odpowiada przepisom prawa oraz jest spójny, logiczny i przekonujący, to nie jest koniecznym szczegółowa ocena wartości dowodowej tego raportu w sytuacji, gdy organ administracji publicznej dokonał oceny, iż jest on zupełny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów w oparciu o wiedzę specjalistyczną w sytuacji, gdy dysponuje opinią, którą uznaje za wiarygodną i zupełną. Dlatego też ocena Sądu odnośnie raportu dotyczyć może jedynie kwestii jego kompletności, spójności, logiki wywodów i spełnienia wymogów ustawowych, a nie weryfikacji treści raportu objętych wiedzą specjalistyczną.

Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jak każdy inny dowód w sprawie może być kwestionowany przez inne podmioty uczestniczące w postępowaniu jako strony lub na prawach strony. Aby jednak zastrzeżenia tych podmiotów wobec przedłożonego raportu nie były uznane za gołosłowne, powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu. Jak to już powyżej zostało podniesione, raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2019, sygn. II OSK 3179/17).

Stowarzyszenie [...], poza zwróceniem uwagi na nieistotne błędy w edytowaniu treści raportu, przedstawiło szereg merytorycznych zarzutów dotyczących jego treści, jednakże nie mogły one mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie, gdyż ani organy administracji, ani sądy administracyjne nie są właściwe do dokonywania merytorycznej oceny raportu, a Stowarzyszenie nie przedłożyło kontrraportu, podważającego ustalenia i wnioski wynikające z raportu. Uznając zatem, że skuteczność zarzutów wobec raportu zależy od okoliczności poparcia ich odpowiednimi dowodowymi i argumentacją i że strona skarżąca nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów na poparcie zgłaszanych zarzutów do raportu, Sąd nie podzielił zarzutów strony skarżącej, które niezależnie od sposobu sformułowania, zmierzały do podważenia prawidłowości raportu jako dowodu, na podstawie którego wydane zostały rozstrzygnięcia orzekających organów w sprawie. W tej sytuacji nie było podstaw do nie uznania przedłożonego w sprawie raportu za podstawowy dowód w kontrolowanej sprawie zważywszy, że w ocenie Sądu spełnia wymogi formalne, jest kompletny, spójny, a zwarte w nim wnioski są logiczne.

Powołane zaś przez stroną skarżącą jako dowód wadliwości raportu opracowania nie dotyczą konkretnych rozwiązań – tj. miejsca przedmiotowej planowanej inwestycji, z zastosowaniem ściśle określonych urządzeń, a jedynie stanowią dość ogólne rozważania, dlatego nie można ich uznać za skuteczny kontrdowód w sprawie. Tym samym na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty Stowarzyszenia dotyczące niedostrzeżenia przez organy uzgadniające rzekomych braków w raporcie dotyczących wpływu elektrowni na zdrowie ludzkie oraz nie uwzględnienia analizy sporządzonej przez Instytut Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania PAN w Warszawie. Również nieuwzględnienie przez organy uzgadniające zaleceń zawartych w piśmie Departamentu Zdrowia Publicznego z dnia 27 lutego 2012 r., nie mających mocy obowiązującej, nie powodują wadliwości tychże uzgodnień.

Należy nadto ocenić, że strona skarżąca nie wykazała niezgodności raportu z konkretnym przepisem art.66 ustawy środowiskowej czy przepisem prawa materialnego, w oparciu o który została ustalona treść wymagania ustalonego w określonym przepisie art. 66 ustawy środowiskowej, a raport został pozytywnie zweryfikowany przez wyspecjalizowany i właściwy merytorycznie organ ochrony środowiska (Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska).Także zatem i z tego powodu zarzuty strony skarżącej odnośnie raportu i jego oceny należy uznać za chybione.

Odnosząc się zaś do kwestii odmiennie wskazanych parametrów turbin w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) i w decyzji organu I instancji oraz niewskazania przez RDOŚ parametrów wirnika podnieść należy, że, jak słusznie wskazał pełnomocnik inwestora, postanowienie RDOŚ opiera się na raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który jednoznacznie charakteryzuje wszystkie środowiskowo istotne parametry turbin, które mają zostać użyte do realizacji przedsięwzięcia. Wysokość wieży jest zaś wbrew twierdzeniom Stowarzyszenia pojęciem tożsamym z wysokością zawieszenia wirnika, zaś średnica jest pojęciem tożsamym z pojęciem średnicy rotora. W świetle powyższego zarzut powyższy należało uznać za chybiony.

Mając powyższe na uwadze, należy uznać skargi za niezasadne. Zdaniem Sądu organ zebrał, rozpatrzył i ocenił zgromadzony materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji.