Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3129/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: par 121 i 271
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Dnia 23 września 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 23 września 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L. B. i A. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 309/14 w sprawie ze skargi L. B. i A. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego wiaty 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz L. B. i A. J kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. II SA/Bk 309/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę L. B. i A. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...] umarzającą, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne dotyczące wiaty o wym. 2,5 m x 10,0 m usytuowanej na działce o numerze geodezyjnym [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...], stanowiącej własność S. i U. K.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na skutek pisemnej interwencji L. B.i A. J. (dalej także jako: skarżący) w dniu [...] lipca 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie administracyjne w sprawie ww. wiaty.

W trakcie oględzin dokonanych w dniu [...] sierpnia 2013 r. pracownicy organu i instancji stwierdzili, iż na powyżej opisanej nieruchomości zlokalizowane są dwie drewniane wiaty. W stosunku do pierwszej, usytuowanej na zejściu działek nr geod. [...] i [...], prowadzone było postępowanie administracyjne zakończone postanowieniem PWINB z [...] października 2008 r. znak [...]. Przedmiotem postępowania wszczętego na wniosek skarżących z [...] lipca 2013 r. była wiata o wym. 2,5m x 10,0 m usytuowana w odległości 0,1 m do granicy z działką skarżących.

Organ ustalił, iż w obu wiatach przechowywane są materiały gospodarcze, sprzęt ogrodniczy oraz beczki na wodę oraz że wiaty nie są wyposażone w instalacje elektryczne. W wiacie narożnej obok jej słupów nośnych inwestorzy ułożyli ok. 0,3m3 drewna. Stwierdzono też, że wewnętrzne ogrodzenie działki nr [...] nie jest zespolone z wiatą i stanowi odrębne urządzenie działki, które było przedmiotem odrębnego postępowania przed organami nadzoru, zakończonego rozstrzygnięciem ostatecznym organu odwoławczego.

Na podstawie oświadczenia inwestora organ ustalił ponadto, że będąca przedmiotem postępowania wiata jest zgodna ze zgłoszeniem z dnia [...] maja 2009 r., skutecznie przyjętym przez Starostwo Powiatowe w [...].

W trakcie ponownych oględzin dokonanych w dniu [...] października 2013r. organ stwierdził, że wiata nie posiada ściany od strony wschodniej, zaś drewno składowane w narożnej wiacie w ilości 0,3 m3 zostało usunięte.

W toku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] listopada 2013 r. organ I instancji stwierdził zaś, iż od dnia dokonania poprzedniej kontroli tj. [...] października 2013 r., lokalizacja i wymiary wiaty nie uległy zmianie. Organ odnotował, że od strony działki sąsiedniej i od strony drogi wiata posiada całkowite wypełnienie z płyt OSB, a w szczycie przeciwnym od strony wschodniej nie ma wypełnienia przegrodą zewnętrzną. Od strony podwórza jest częściowe wypełnienie z pozostawieniem otworu o wym. 2,36 m i wys. 2,5 m. Od strony działki nr geod. [...] woda z dachu odprowadzana jest na działkę własną inwestora za pomocą rynny, której odpływ znajduje się na środku tylnej ściany wiaty. Nie stwierdzono składowania drewna opałowego (kominkowego) wewnątrz wiaty. Ustalono ponadto, że część wypełnienia od strony działki sąsiada stanowią deski. Organ nie stwierdził ugięć, ani wychyleń wiaty, a jej stan techniczny uznał za niebudzący żadnych zastrzeżeń.

Na podstawie dokonanych ustaleń Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził brak podstaw do ingerencji i decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne umorzył.

Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po rozpoznaniu odwołania skarżących od decyzji umarzającej postępowanie, zaskarżoną decyzją [...] stycznia 2014 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że wiata została wykonana przez inwestora na podstawie skutecznego zgłoszenia. Uznał, że brak wniesienia przez Starostę [...] sprzeciwu względem zgłoszonego zamiaru budowy wiaty, zgodnie z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, świadczy o tym, iż zgłoszony obiekt budowlany nie może być obecnie traktowany jako objęty obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Brak podstaw do zastosowania procedury przewidzianej w art. 50 – 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm) i wstrzymania prowadzonych przy spornym obiekcie robót budowlanych wynikał, zdaniem organu, ze skuteczności dokonanego zgłoszenia i wyłączenia spornego obiektu spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Kontrolowany obiekt został zrealizowany zgodnie ze zgłoszeniem, z mało istotnymi różnicami w wymiarach - w granicach dopuszczalnego błędu pomiaru. Organy nadzoru budowlanego obu instancji, jak również przedstawiciele Państwowej Straży Pożarnej szczebla miejskiego i wojewódzkiego nie stwierdziły, aby wykonywane roboty zagrażały bezpieczeństwu ludzi, mienia, lub środowiska. Organy właściwe do orzekania w zakresie naruszenia przepisów przeciwpożarowych po przeprowadzeniu kilku kontroli na działce nr geod. [...] zarówno z zakresu ochrony przeciwpożarowej, jak również oceny zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej rozwiązań technicznych zastosowanych w obiekcie budowlanym, nie stwierdziły naruszenia przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Organ przyjął równocześnie, że wiata nie jest budynkiem, a zatem nie mają do niej zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2012 r. Nr 75 poz. 690), dalej także jako: rozporządzenie.

W uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę skarżących na decyzję z [...] stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wskazał, że podziela stanowisko organów nadzoru budowlanego co do zasadności umorzenia postępowania administracyjnego. Sąd w całości zaaprobował ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę kontrolowanych przez niego rozstrzygnięć i za słuszną uznał konkluzję organów odnośnie do braku podstaw do prowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu, organy nadzoru budowlanego prawidłowo przyjęły, że skoro inwestor dokonał skutecznego zgłoszenia, a właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, to inwestorowi nie można postawić zarzutu samowoli budowlanej w rozumieniu art. 49b ww. ustawy.

Za niezasadny Sąd I instancji uznał postawiony w skardze zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego uzasadniony przez skarżących niespełnianiem przez wiatę wymagań dotyczących bezpieczeństwa pożarowego z uwagi na zastosowanie materiałów łatwopalnych (drewna). Sąd wskazał, że organy właściwe do orzekania w zakresie naruszenia przepisów przeciwpożarowych po kilku kontrolach z zakresu ochrony przeciwpożarowej nie stwierdziły, aby kontrolowany obiekt naruszał obowiązujące w tym zakresie przepisy. Sąd podkreślił, iż z decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] wynikał jedynie nakaz usunięcia w terminie do dnia 30 kwietnia 2012 r. w całości drewna opałowego na minimalną odległość od granic sąsiedniej działki oraz od budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr geod. [...], ze względu na ochronę przeciwpożarową. Sąd stwierdził, że organy straży pożarnej właściwe rzeczowo i miejscowo zajmowały się badaniem też strefy pożarowej i gęstości obciążenia ogniowego i nie stwierdziły istnienia żadnego zagrożenia w tym zakresie.

Ponadto, w ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy prawidłowo przyjęły, że skoro wybudowana wiata nie jest budynkiem, ale budowlą, to nie mają do niej zastosowania przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Uznanie obiektu za wiatę oznacza, w przekonaniu Sądu, dopuszczalność jego usytuowania w odległości od granic nieruchomości mniejszych niż wymagane dla budynków.

Nieuwzględnienie postawionych organom zarzutów naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 107 k.p.a. Sąd I instancji uzasadnił przyjętą oceną o prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu i wydaniu zaskarżonej decyzji po wszechstronnym rozważeniu zebranego w sprawie materiału.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli L. B. i A. J., zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym z tytułu zastępstwa prawnego.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.):

1) § 271 i § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

2) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego poprzez niezauważenie, że przedmiotowa wiata nie spełnia podstawowych wymagań bezpieczeństwa pożarowego,

a także naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, która razi dowolnością i podważa zaufanie obywateli do organów państwa.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podnieśli, iż Sąd I instancji całkowicie pominął, iż skarżący w toku postępowania wskazywali, że przedmiotowa wiata znajduje się w odległości 5,45 m od ich domu, co narusza przepisy ochrony przeciwpożarowej. Podkreślili również, iż organy zignorowały fakt, że powyższa wiata znajduje się w odległości ok. 5,5 m od drugiej wiaty położonej w narożniku działki, przez co obydwie tworzą strefę pożarową, nie odnosząc się w uzasadnieniu do tej kwestii. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej w [...] bw piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. wyraził opinię, że obydwie wiaty tworzą wspólną strefę pożarową ze względu na ich położenie, zaś w skierowanych do skarżących piśmie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2012 r. nie odniesiono się do kwestii gęstości obciążenia i istnienia zagrożenia w tym zakresie. Ponadto skarżący wskazali, że w piśmie Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Staży Pożarnej z dnia [...] października 2012 r. organ ten przyznał, że zarzut dotyczący braku obliczenia obciążenia ogniowego wiaty, wynikającego z materiału, z jakiego jest zbudowana, nie był brany pod uwagę. W świetle powyższego, zdaniem skarżących, rozważania dotyczące lokalizacji wiaty bez oszacowania obciążenia ogniowego nie są miarodajne i pozostają sprzeczne ze stanowiskiem Komendanta Głównego PSP w [...] wyrażonym w piśmie tego organu z dnia [...] listopada 2011 r.

Skarżący zarzucili ponadto Sądowi brak odniesienia się do niedokonania przez organy Państwowej Straży Pożarnej na podstawie § 271 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych obliczenia obciążenia ogniowego składników strefy pożarowej.

Skarżący wskazali, że ustalenie, iż przedmiotowa wiata służy do przechowywania drewna opałowego liściastego, zawarte w decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] marca 2012 r. o nakazie usunięcia drewna, każe przyjąć, że wiata ta stanowi budynek użytkowy (gospodarczy). W świetle treści § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, ustalenie to pozwala stosować do wiatry będącej przedmiotem postępowania przepisy ww. rozporządzenia. Wykazując na zasadność zastosowania przepisów rozporządzenia na gruncie rozpoznawanej sprawy, wbrew odmiennemu stanowisku w tym zakresie przyjętemu w zaskarżonym wyroku, skarżący kasacyjnie odwołali się do tez wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2013 r., sygn. II OSK 2158/11. W wyroku tym wskazano, m.in., że zwolnienie inwestora z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w przypadkach wskazanych w art. 29 Prawa budowlanego nie zwalnia z obowiązku przestrzegania innych przepisów, w szczególności przepisów przeciwpożarowych oraz stwierdzono, że przepisy rozporządzenia stosuje się również do wiat.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna posiada usprawiedliwione podstawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Analiza zarzutów skargi kasacyjnej wskazuje, że przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do weryfikacji przyjętej przez organy nadzoru budowlanego i zaaprobowanej przez Sąd I instancji oceny, iż w stosunku do obiektu budowlanego o wymiarach 2,5 m x 10,0 m, zaklasyfikowanego jako wiata, usytuowanego na działce o nr geod. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...], stanowiącego własność S. i U. K. nie jest zasadne prowadzenie postępowania naprawczego w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego.

Skarga kasacyjna w pierwszym zarzucie skutecznie podważa prawidłowość stanowiska Sądu I instancji w zakresie przyjęcia, że skoro będąca przedmiotem postępowania wiata nie jest budynkiem, to brak jest podstaw do oceny jej zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnośnie do tej kwestii skarżący kasacyjnie słusznie podnoszą, że przepisy rozporządzenia mają zastosowanie nie tylko do budynków (art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego), ale i do – w szczególnych przypadkach – budowli. Na możliwość zastosowania przepisów rozporządzenia także do budowli wskazuje treść § 2 ust. 1 rozporządzenia o brzmieniu "przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków (...)". Budynkiem gospodarczym jest budynek przeznaczony m.in. do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego (§ 3 pkt 8 rozporządzenia), (zob. np. wyrok NSA z 30 września 2015 r. II OSK 189/14; z 17 lipca 2014 r., II OSK 288/13; z 12 lipca 2012 r. II OSK 728/11, publ. cbois),

Stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego ustalenie, że wiata będąca przedmiotem postępowania służy do przechowywania materiałów gospodarczych, sprzętu ogrodniczego oraz beczek na wodę, przyjęte za podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku pozwala stwierdzić, że będąca przedmiotem postępowania wiata spełnia funkcje użytkowe budynku gospodarczego, a zatem jest objęta wymogami rozporządzenia W tych okolicznościach, wbrew stanowisku przyjętemu w zaskarżonym wyroku, przy dokonywaniu oceny zgodności kontrolowanego przez organy nadzoru budowlanego obiektu z przepisami uzasadnione było uwzględnienie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych.

Pierwszą konsekwencją nieprawidłowego wyłączenia przez organy oraz Sąd I instancji zastosowania przepisów rozporządzenia było wadliwe uznanie przez Sąd, że dopuszczalne było usytuowanie wiaty w odległości od granic nieruchomości mniejszych niż wskazane w § 12 rozporządzenia. Zarzut naruszenia ostatnio powołanego przepisu należało więc uznać za usprawiedliwiony. Należy zauważyć, że usytuowanie wiaty w odległości 10 cm od granicy sąsiedniej działki nie odpowiada żadnej z norm odległości przyjętych w § 12 rozporządzenia.

Kolejną konsekwencją odmowy uwzględnienia przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w kontrolowanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postępowaniu administracyjnym było niedokonanie w toku postępowania przed organami nadzoru budowlanego oceny zgodności obiektu z wymogami określonymi w rozdziale 7 rozporządzenia, a zwłaszcza § 271 tego rozporządzenia.

Należy podzielić zarzuty skarżących, iż kwestia spełniania przez wiatę wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego nie została w toku postępowania właściwie rozważona, co czyni uzasadnionymi także wskazane w petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Mają rację skarżący wskazując, że w sprawie pominięto, iż Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej w [...] wyraził opinię, że kontrolowana wiata wraz z wiatą narożną tworzą wspólną strefę pożarową ze względu na ich położenie (pismo z [...] listopada 2011 r.). W piśmie z [...] listopada 2012 r. organ ten wskazał, że nie zgadza się ze stawianymi mu zarzutami niewłaściwego oszacowania obciążenia ogniowego wiaty, gdyż kwestią ta organy Państwowej Straży Pożarnej się nie zajmowały. Komendant Główny PSP podkreślił, że przedmiotem analizy organów straży pożarnej była wyłącznie odległość składowiska otwartego materiałów palnych od budynku i granicy działki. Postępowanie w tej sprawie zakończyło się wydaniem decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji nakazującą usunięcie w całości drewna opałowego składowanego w drugiej z wiat (wiacie narożnej) znajdującej się na terenie nieruchomości w [...] przy ul. [...]. Ponadto, także w piśmie z dnia [...] października 2012 r. Komendant Wojewódzkiej Państwowej Staży Pożarnej przyznał, że zarzut dotyczący braku obliczenia obciążenia ogniowego wiaty, wynikającego z materiału, z jakiego jest zbudowana, nie był brany pod uwagę.

Z pisma Komendanta Głównego PSP w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. wynika, że czynności kontrolo–rozpoznawcze z zakresu ochrony przeciwpożarowej obejmowały zasadniczo wiatę nie będącą przedmiotem postępowania, albowiem dotyczyły one wiaty narożnej w której zgromadzone zostały materiały palne (drewno opałowe). Ustalenie, że gęstość obciążenia ogniowego, w związku ze zgromadzonymi materiałami palnymi, przekracza wielokrotnie wartość 1000 MJ/m2, dotyczyło owej wiaty narożnej. Należy zgodzić się ze skarżącymi, że z pisma z dnia [...] listopada 2011 r. nie wynika, by kwestia gęstości obciążenia ogniowego analizowana była w odniesieniu do wiaty będącej przedmiotem postępowania kontrolowanego przez Sąd I instancji. Jednocześnie skarżący słusznie akcentują potwierdzony przez Komendanta Głównego PSP fakt pozostawania obu wiat w jednej strefie pożarowej.

W świetle powyższego skarżący kasacyjnie mają słuszność podnosząc, że rozważania dotyczące spełnienia wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego wiaty będącej przedmiotem postępowania, bez oszacowania jej obciążenia ogniowego, nie są miarodajne dla przyjęcia uprawionej oceny co do zgodności tego obiektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej.

Powyższe prowadzi do wniosku, że ocena Sądu I instancji, iż organy straży pożarnej właściwe rzeczowo i miejscowo zajmowały się badaniem strefy pożarowej i gęstości obciążenia ogniowego, nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie zasługiwał zatem na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził ponadto, że umorzenie postępowania administracyjnego było przedwczesne nie tylko z uwagi na wskazane powyżej nieprawidłowości w zakresie przeprowadzonej przez organy analizy zgodności lokalizacji obiektu z przepisami z zakresu ochrony przeciwpożarowej, ale także ze względu na niedokonanie przez organy prowadzące postępowanie oceny tego, czy zrealizowane roboty budowlane są zgodne z dokonanym zgłoszeniem.

Wątpliwości w tym zakresie wynikają z faktu, iż nie jest jasne, w oparciu o jakie ustalenia organy przyjęły, że wiata jest zgodna z dokonanym w dniu [...] maja 2009 r. zgłoszeniem. Organ I instancji, powołując się na analizę zebranego materiału dowodowego stwierdził jedynie, że "inwestor wiatę wykonał na podstawie zgłoszenia z dnia [...] maja 2009 r.", a ponadto, że rzeczywiste wymiary wiaty (10,07 m x 2,51 m, wys. 3,5 m) nieznacznie różnią się od projektowanych, co uznał z dopuszczalny błąd pomiaru.

Z akt sprawy wynika, że zgłoszenie z dnia [...] maja 2009 r. dotyczyło wiaty drewnianej - obiektu o pow. 24,7 m2 o ścianach z płyty OSB lub/i szlówki z trzech stron (zach, płn, wsch.) i otwartej ze strony południowej. W świetle oświadczenia inwestora z dnia [...] września 2013 r., wiata aktualnie zgodna jest z pierwotnym zgłoszeniem z [...] maja 2009 r.

Z ustaleń dokonanych w toku oględzin przeprowadzonych przez pracowników organu I instancji w dniu [...] listopada 2013 r. wynika zaś, że kontrolowany obiekt posiada wymiany 10,07 m x 2,51 m, wysokość 3,5 m (protokół z oględzin z 25 listopada 2013 r.). Od strony działki sąsiedniej i od strony drogi wiata posiada całkowite wypełnienie z płyt OSB, w szczycie przeciwnym od strony wschodniej nie ma wypełnienia przegrodą zewnętrzną, zaś od strony podwórza jest częściowe wypełnienie z pozostawieniem otworu o wym. 2,36 m i wysokości 2,5 m.

Powyższe wskazuje na konieczność rozważenia, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z dokonanym w dniu [...] maja 2009 r. zgłoszeniem w zakresie wymiarów oraz przegród zewnętrznych a także, czy rzeczywiste wymiary obiektu uprawniały do jego realizacji zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego w oparciu o zgłoszenie.

W tych okolicznościach nie można w sposób uprawniony przyjąć, by wykazana została zasadność umorzenia, jako bezprzedmiotowego, postępowania administracyjnego w oparciu o ustalenie, że kontrolowany obiekt odpowiada warunkom zgłoszenia z [...] maja 2009 r.

Powyżej zidentyfikowane wady w postępowaniu administracyjnym, niedostrzeżone bądź niewłaściwie ocenione przez Sąd I instancji, świadczą o wadliwości kontrolowanych w sprawie rozstrzygnięć organów administracji publicznej obu instancji oraz o konieczności ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego z uwzględnieniem powyżej przedstawionego stanowiska sądu kasacyjnego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny skorzystał w warunkach niniejszej sprawy z uprawnienia, o którym stanowi art. 188 p.p.s.a., to jest stwierdzając istnienie usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i uznając zarazem, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, rozpoznał skargę, w wyniku czego uznał, że podlega ona uwzględnieniu. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., z powodu wskazanych wyżej przyczyn, co uzasadnia uchylenie decyzji także organu I instancji (art. 135 p.p.s.a.).

W toku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji uzupełni postępowanie dowodowe przy uwzględnieniu oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez dokonanie ustaleń, czy inwestor dopełnił warunków zgłoszenia, czy też doszło do samowoli budowlanej. W przypadku ustalenia, że obiekt (wiata) nie został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej, ocenie organów polegać będzie spełnienie przez wiatę wymagań stawianych przez przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

O kosztach postępowania sądowego, które obejmują także koszty postępowania kasacyjnego, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 203 pkt 1 p.p.s.a.