Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1553/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu dnia 5 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.Cz. na pismo Prezydenta Miasta P. w przedmiocie informacji publicznej postanawia: skargę odrzucić /-/M. Dybowski


UZASADNIENIE

IV SA/Po 1553/04

UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. M. Cz., powołując art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowamiu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/1270 ze zm.- dalej ppsa) w zw. z art. 21 ustawy z dnia 6 września 201 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 112/01/1198 ze zm.- dalej udip), wniosła skargę ne "rozstrzygnięcie Dyrektora Wydziału Oświaty A. T. wobec nie udzielenia mi odpowiedzi w pismach [...], [...]br. zgodnie z wnioskiem". Skarżąca podniosła, że "pismo nr [...] odebrane dnia [...]. br. zostało wydane bez właściwości wbrew art. 16 ust.1. 2 udip w zw. z art. 127 § 2 kpa, gdyż stanowiło odpowiedź na odwołanie i udzielać jej winien Prezydent Miasta P.". M. Cz. wniosła o przeprowadzenie postępowania dowodowego ( art. 106 § 3 ppsa), " uchylenie i zobowiązanie organu do wydania aktu, który spełni wymogi prawa administracyjnego tj: zgodnie z prawdą ustalenie stanu faktycznego; prawidłowe wybranie normy prawnej; z powyższych przesłanek zostanie wyprowadzona właściwa konkluzja". Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 3, 14 udip i art. 6, 7, 10 kpa; działanie wbrew przepisom prawa; błędne ustalenie stanu faktycznego i nie zapewnienie Zainteresowanej czynnego udziału w postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje:

Co najmniej od [...] r. M. Cz. prowadzi korespondencję z szeregiem instytucji publicznych a nadto jest stroną szeregu postępowań, prowadzonych w szczególności przed: Dyrektorem [...] Szkoły [...]w [...], Dyrektorem [...] Podstawowej Szkoły [...] w [...], Kuratorem Oświaty w P., Poradnią Psychologiczno-Pedagogiczną nr [...] w P., Centrum Edukacji Artystycznej w W., Centrum Edukacji Artystycznej Region [...] w P., Wydziałem Kultury i Sztuki Urzędu Miejskiego w P., Ministerstwem Edukacji Narodowej.

Utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i w doktrynie, jest pogląd, że udzielenie informacji publicznej następuje w drodze czynności materialnotechnicznej i dla takiego udzielenia informacji nie wszczyna się postępowania administracyjnego; nie stosuje się w tym postępowaniu co do zasady kodeksu postępowania administracyjnego.

Przedmiotem tych postępowań były różne aspekty edukacji urodzonego dnia [...]. r. syna M. Cz.- wówczas (do [...] r.) małoletniego K. Cz..

Pismem z dnia [...] r. M. Cz. zwróciła się do Wiceprezydenta Miasta P. "niezależnie od toczących się postępowań w sprawie bezczynności w spełnianiu świadczeń edukacji ogólnej i muzycznej wobec syna K.", wniosła o ponowne zajęcie stanowiska i przyznanie środków ( finansowych i merytorycznych) na jego edukację od [...], o wydanie przez Prezydenta Miasta w tej sprawie decyzji administracyjnej (art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j. t. Dz.U. 142/01/1591 ze zm.). W uzasadnieniu pisma Zainteresowana powołała: "przekazanie sprawy do Waszego organu pismem z dnia [...] r."; nie wykonanie ustaleń z protokołu z dnia [...] r.; dokument MOPR z dnia [...] r., który "jednoznacznie wskazuje przyczyny zaniechań i bezprawnych działań, których dopuściły się urzędy nie realizując prawa do nauki syna K.". W piśmie Zainteresowana wskazała, że Komisja Samorządowa " nie uwzględniła stanu faktycznego i słusznego interesu społecznego i strony przy opiniowaniu ważności wyboru członka Rady Osiedla [...] M. C.". W ocenie Skarżącej Komisja Samorządowa nie podjęła czynności w sprawie dokonania zmian w ordynacji wyborczej.

Pismem z dnia [...] r. Dyrektor Wydziału Oświaty Urzędu Miasta P. w związku z wnioskiem M. Cz. z dnia [...] r. poinformował Zainteresowaną, że w myśl art. 79 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (j.t. Dz. U. 256/04/2572-dalej uso), środki finansowe na zadania oświatowe otrzymują szkoły, zadanie te realizujące. Urząd wielokrotnie informował Zainteresowaną, że nie ma możliwości przekazania środków finansowych bezpośrednio rodzicom dziecka, które winno realizować obowiązek szkolny lub obowiązek nauki. K. nie uczęszczał do żadnej szkoły, zatem nie był wykazywany w sprawozdaniach GUS, będących podstawą naliczania subwencji oświatowej przez MENiS. Środki te byłyby przekazane szkole, do której zostałby zapisany Syn. Zainteresowana nie skorzystała z takiej wskazywanej przez Wydział Oświaty propozycji kształcenia syna K.. K. Cz. dnia [...] r. ukończył 18 lat i nie podlega już obowiązkowi szkolnemu ani obowiązkowi nauki ( art. 15 uso; k. [...] akt administracyjnych [...]).

Pismem z dnia [...] r. Dyrektor Wydziału Oświaty Miasta P. wskazał M. Cz., że w ramach swych kompetencji pismami [...] i [...] poinformował Zainteresowaną, że zapisanie syna K. do gimnazjum na terenie P. jest warunkiem koniecznym do spełnienia obowiązku szkolnego i podjęcia dalszych działań związanych z ustaleniem trybu i formy dalszej nauki K.. Problem ten był wielokrotnie omawiany na spotkaniach z uczestnictwem Zainteresowanej, pracowników Wydziału Oświaty, Wydziału Kultury i Sztuki Urzędu Miasta P. i Kuratorium Oświaty. Wydział Oświaty posiada informacje, że K. Cz. ukończył z wynikiem pozytywnym Gimnazjum dla Dorosłych w Centrum Kształcenia Ustawicznego w P. (k. [...] akt [...]=k. [...] akt sądowych).

Pismem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Wydziału Oświaty Urzędu Miasta P. poinformował raz jeszcze M. Cz., że działając zgodnie z posiadanymi kompetencjami, Wydział wykorzystał wszystkie możliwości wskazania Rodzicom propozycji nauki K. Cz.. Poinformował, że to Rodzice są odpowiedzialni za realizowanie przez syna obowiązku szkolnego (art. 18 uso). Nie dopełniając tego obowiązku, Rodzice nie dali szansy udzielenia synowi pomocy i pozbawili Go możliwości rozwijania własnych uzdolnień. W celu znalezienia najlepszego rozwiązania, pracownicy Wydziału wielokrotnie spotykali się z Rodzicami (protokoły z dnia [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r.). W spotkaniach uczestniczyli przedstawiciele Wydziału Oświaty, Wydziału Kultury i Sztuki, Kuratorium Oświaty, dyrektorzy [...] gimnazjów. W toku spotkań Skarżąca podnosiła potrzebę przeprowadzenia egaminu klasyfikacyjnego z przedmiotów ogólnokształcących i artystycznych klasy szóstej; Skarżąca kwestionowała świadectwo ukończenia klasy szóstej szkoły podstawowej. Kuratorium Oświaty dnia [...] r. poinformowało, że K. Cz. ukończył klasę [...] szkoły podstawowej w zakresie przedmiotów ogólnokształcących i otrzymał świadectwo jej ukończenia, wydane przez Państwową Szkołę Muzyczną nr [...] w P.. Kuratorium Oświaty nie wniosło zastrzeżeń do tego świadectwa; Wydział Oświaty nie ma kompetencji w zakresie decyzji dotyczących świadectwa, o czym poinformowano Zainteresowaną podczas spotkań.

Wydział wielokrotnie informował Rodziców, że warunkiem dalszych działań w celu pomocy K. jest zapisanie syna do gimnazjum (art. 15 i art. 16 ust. 5 uso). Wydział wielokrotnie w rozmowach z Rodzicami i w pismach- w tym [...] deklarował pomoc, pod warunkiem zapisania K. do Gimnazjum prowadzonego przez Miasto P.. Na spotkaniu dnia [...] r. R. U.- dyrektor Gimnazjum nr [...] deklarował chęć pomocy K., gdy syn zacznie chodzić do szkoły. Dnia [...] r. K. R.-K.- dyrektor [...] Gimnazjum nr [...], deklarowała chęć przyjęcia K. do szkoły i przeprowadzenia ponownie egzaminu klasyfikującego z przedmiotów ogólnokształcących [...] klasy szkoły podstawowej. Rodzice wszystkie te propozycje odrzucili.

Wydział informował Zainteresowaną, że by umożliwić K. realizowanie indywidualnego toku nauczania konieczne jest zapisanie Go do gimnazjum, bowiem zgody na indywidualny program i tok nauki udziela dyrektor szkoły- na wniosek rodziców, po uzyskaniu pozytywnej opinii rady pedagogicznej i poradni psychologiczno-pedagogicznej (rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie warunków i trybu udzielania zezwoleń na indywidualny program lub tok nauki oraz organizacji indywidualnego programu lub toku nauki- Dz. U. 3/02/28). Zgody na spełnianie obowiązku szkolnego poza szkołą na wniosek rodziców udziela dyrektor gimnazjum, w obwodzie którego dziecko mieszka (art. 16 ust. 8 uso). Prezydent Miasta P. dnia [...] r. wystosował pismo nr [...] do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie wniosku Rodziców o odstąpienie od wymogu egzaminu wstępnego do szkoły muzycznej II stopnia. Dnia [...] r. Wydział uzyskał negatywną odpowiedź, o czym poinformował Rodziców.

Wydział informował Zainteresowaną, że kształcenie K., jak i innych słuchaczy szkół dla dorosłych, objęte jest subwencją oświatową i środki te otrzymuje szkoła, w której syn pobiera naukę (k. [...] akt sądowych).

W tej sytuacji uznać należy, że właściwy organ- Prezydent Miasta P., w którego imieniu działał Dyrektor Wydziału Oświaty Urzędu Miasta P., wskazanymi przez Skarżącą pismami z dnia: [...], [...] i [...] r., udzielił Zainteresowanej szczegółowych informacji i wyjaśnień, dotyczących przepisów prawa, regulujących materie podnoszone w poszczególnych pismach M. Cz.. Pisma z dnia [...] i [...] r. nie stanowiły decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej ani decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w rozumieniu art. 16 ust. 1 udip, zatem pismo z dnia [...] r. nie stanowiło decyzji w postępowaniu odwoławczym, jak to błędnie postrzega Zainteresowana, wskazując na art. 16 ust. 1 i 2 udip i art. 127 § 2 kpa.

Jedynie na marginesie należy wskazać, że Prezydent Miasta P. nie jest organem odwoławczym dla działającego z jego upoważnienia Dyrektora Wydziału Oświaty Urzędu Miasta P..

M. Cz. jako podstawę swych żądań wskazuje przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 112/01/1198 ze zm.), choć w istocie Zainteresowana pragnie nie tyle udostępnienia informacji publicznej, lecz wymuszenia na organach administracji publicznej oczekiwanych przez siebie konkluzji- w szczególności co do tego, że nie po stronie rodziców K. leżały przyczyny nie kontynuowania przez syna K. edukacji artystycznej bądź realizacji przezeń obowiązku szkolnego (k. [...] akt sądowych).

Tymczasem ustawa o dostępie do informacji publicznej nie jest narzędziem do wpływania na merytoryczne stanowisko organów administracji publicznej, w tym w innych postępowaniach administracyjnych.

Utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest pogląd, że z uwagi na podmiotowy i przedmiotowy zakres ustawy, wnioskiem objęte być może jedynie pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi; wniosek taki nie może być postulatem wszczęcia postępowania w jakiejś innej sprawie- np. cywilnej, karnej czy administracyjnej; nie może dotyczyć przyszłych działań organu w sprawach indywidualnych (za wyjątkiem zamierzeń działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej, projektowania aktów normatywnych, programów w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobu ich realizacji, wykonywania i skutkach realizacji tych zadań- art. 6 ust. 1 pkt 1 udip). Informacje publiczne odnoszą się bowiem do pewnych danych, nie są zaś środkiem ich kwestionowania (art. 61 ust. 1, 2 i 4 Konstytucji; art. 1 ust. 1 i art. 6 udip; wyrok NSA z : 25.3.2003-II SA 4059/02-LEX 78063; 20.6.2002-II SAB 70/02-Wokanda 11/02/31, akceptowane przez T. R. Aleksandrowicza "Komentarz do udip" W. Pr. 2004 s. 161).

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne w sprawach ze skarg na inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, nie obejmuje wszystkich aktów lub czynności z zakresu administarcji publicznej, a jedynie takie, które dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ppsa; postanowienie NSA z 27.9.1996 r.-I SA 1326/96, akceptowane przez J. P. Tarno "Ppsa-komentarz" W. Pr. 2006 s. 30 uw. 15 lit d).

O działaniach swych oraz proponowanych możliwościach działań rodziców K. Cz. Prezydent Miasta P. informował M. Cz. w poszczególnych pismach, doręczonych rodzicom K. Cz.- w tym w szczególności w pismach wskazanych w skardze. Rzeczą Zainteresowanej było owe propozycje zestawić (skoro już zostały uprzednio wskazane w poszczególnych pismach doręczonych M. Cz.); ocenić, które z nich są zgodne z prawem- w tym oświatowym i rozważyć, do których z tych propozycji się zastosować, a do których nie.

W szczególności zatem tylko od woli rodziców K. Cz. zależało, czy we właściwym czasie : odwołać się od decyzji Dyrektora [...] Szkoły [...] w W. o skreśleniu K. Cz. z listy uczniów- zapadłej w odrębnym postępowaniu; odebrać świadectwo z dnia [...] r.- nr [...] ukończenia klasy szóstej w zakresie przedmiotów ogólnokształcących- równoznacznego ze świadectwem ukończenia szkoły podstawowej- [...] Szkoły [...] w P.; zapisać K. Cz. do rejonowego gimnazjum lub innego gimnazjum, by następnie ewentualnie ubiegać się o indywidualny program lub tok nauki; zapisać K. Cz. do Gimnazjum [...] w [...] przy ul. [...]w P. (k. [...] akt sądowych).

Zagadnienia te nie podlegają regulacji ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Zagadnienie dotyczace skargi M. Cz. na bezczynność Prezydenata Miasta P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym pismem z dnia [...] r. nr [...] (k. [...] akt sądowych) zostało rozstrzygniete prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia [...]. r. – [...].

Przywołany w pismach Skarżącej art. 91 ustawy o systemie oświaty utracił moc z dniem [...] r. na podstawie art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 20041 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 281/04/2781).

W sprawie nie zachodziła przesłanka do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięci niniejszej sprawy i sprawy z "rzeczywistej skargi" na bezczynność Prezydenta Miasta P. (k. [...] akt sądowych; art. 111 ppsa).

Skoro skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 ppsa), przeto na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa skargę należało odrzucić.

/-/M. Dybowski

MB