Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 984/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej~Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 100 ust. 4
journal: Dz.U. 2014 poz 752
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity
article: art. 120, art. 121 par. 1, art. 124, art. 187 par. 1, art. 233 par. 1 pkt 1, art. 191, art. 210 par. 1 pkt 6 i par. 4, art. 217
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz,, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant stażysta Mateusz Kownacki, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 marca 2017 r. sprawy ze skargi A. E. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki V. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego w B., decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. określił E. A. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą A. w B. (dalej powoływana także jako Skarżąca) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki V., na kwotę 855,00 zł z terminem płatności na dzień [...] października 2014 r. W sprawie ustalono, że Skarżąca dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu marki V. nie składając deklaracji dla podatku akcyzowego i nie płacąc akcyzy.

Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej, w której pełnomocnik zarzucił naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego i procesowego, Dyrektor Izby Celnej w B., decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wskazał, że Skarżąca zakupiła ww. pojazd na podstawie faktury nr: [...] z dnia [...] października 2014 r. za kwotę 6 600 euro. Do wniosku o rejestrację pojazdu, złożonego przez Skarżącą w Starostwie Powiatowym w B. zostały dołączone dokumenty:

– zaświadczenie VAT-25 potwierdzające uiszczenie podatku od towarów i usług lub brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu nabycia środka transportu,

– francuski dowód rejestracyjny wraz z tłumaczeniem na język polski,

– niemiecki tymczasowy dowód rejestracyjny pojazdu wystawiony na T. A. wraz z tłumaczeniem na język polski,

– umowa kupna - sprzedaży pojazdu z dnia [...] października 2014 r. zawarta między T. a E. A. firma A.,

– dokument identyfikacyjny pojazdu nr 1984 z dnia [...] października 2014 r. i zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] z dnia [...] października 2014 r. wystawione przez Okręgową Stację Kontroli Pojazdów w B.

Organ wskazał, że z oględzin pojazdu przeprowadzonych w dniu [...] listopada 2015 r., wynika, że samochód marki V. nr VIN: [...] posiada: tylne okna wzdłuż dwubocznych paneli, 5 drzwi z całym wyposażeniem - tapicerowane, tylną szybę ogrzewaną z wycieraczką, wnętrze samochodu tapicerowane, oświetlenie w środkowej części samochodu oraz miejsca mocowania uchwytów nad tylnymi drzwiami. Oględziny pojazdu wykazały, że za pierwszym rzędem siedzeń zamontowana jest przegroda w miejscu tylnych siedzeń. Przestrzeń bagażnika to plastikowy element przytwierdzony za pomocą nitów i śrub. Kratka metalowa zamocowana jest do zabudowy oraz mocowania w miejscu uchwytów nad tylnymi drzwiami. T. A. reprezentujący Skarżącą, do protokołu oględzin dodał, że brak jest pasów bezpieczeństwa w tylnej części pojazdu i obudowa plastikowa części bagażowej znajduje się w jednym kawałku. Jednocześnie oświadczył, że samochód został kupiony z takim wyposażeniem i nie dokonywano w nim żadnych przeróbek. Z francuskiego dowodu rejestracyjnego oraz badań technicznych pojazdu z dnia [...] października 2014 r. wynika, że pojazd za granicą i w dniu badania na terytorium kraju posiadał 2 miejsca siedzące.

Skarżąca, odpowiadając na wezwanie organu przedłożyła wycenę nr [...] z dnia [...] października 2014 r. wykonaną przez inż. K. L., w której pojazd został określony jako ciężarowy, na bazie osobowego. W opisie dotyczącym pojazdu rzeczoznawca wskazał, że "Wycena na podstawie oględzin pojazdu i danych od zleceniodawcy. Zarysowania nadwozia, pojazd ciężarowy, 2 osobowy, przestrzeń ładunkowa trwale oddzielona od przestrzeni pasażerskiej. Pasy bezpieczeństwa tylne wymontowane." Rzeczoznawca uzupełniająco wskazał, że "Zgodnie z programem Info-Ekspert pojazd występuje w bazie danych jako pojazd osobowy, wycenę sporządzono na bazie dostępnego w systemie pojazdu osobowego, dostosowując wycenę do stanu faktycznego".

Organ wskazał również, że z odpowiedzi uzyskanej od dealera marki VW wynika, że sporny pojazd został wyprodukowany w 2011 r. jako samochód osobowy, posiadający 4 drzwi, 3 punktowy pas bezpieczeństwa na środkowym tylnym siedzeniu, tabliczkę identyfikacyjna EC M1 oraz tyle siedzenia nie dzielone.

Zdaniem organu odwoławczego, z zebranego materiału dowodowego (oględzin, opinii rzeczoznawcy przedstawionej przez Skarżącą i danych samochodu przesłanych przez dealera), jednoznacznie wynika, iż pojazd w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego (potwierdzone oświadczeniem pełnomocnika T. A.) posiadał wszystkie cechy pojazdu osobowego a mianowicie: 4 drzwi i piąte bagażnika, 2 miejsca do siedzenia wyposażone w komplet pasów bezpieczeństwa, otwory do mocowania pasów tylnego siedzenia, miejsca po demontażu uchwytów dla pasażerów nad drzwiami tylnymi, przeszklone boki w całej części pojazdu, podsufitka i boki pojazdu oraz całe wyposażenie jak dla samochodu osobowego.

Organ odwoławczy, odwołując się do przepisów ustawy z dnia 9 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2014 r., poz. 752 ze zm., dalej powoływana jako u.p.a.) oraz Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, przyjął mając na uwadze zgromadzone w sprawie dowody, że sporny pojazd V., nr VIN: [...] w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego posiadał charakterystyczne cechy pojazdów zaliczanych do kodu CN 8703 (samochody osobowe), takich jak m.in.: pięciodrzwiowe nadwozie, oszklone, wyposażone w 2 siedzenia i pasy bezpieczeństwa dla 2 osób, miejsca zamontowanie pasów bezpieczeństwa drugiego rzędu siedzeń, mocowania uchwytów dla pasażerów nad druga parą drzwi tylnych, z demontowalną przegrodą za drugim rzędem siedzeń. Ponadto całe wnętrze pojazdu łącznie z przestrzenią ładunkową wyłożone na bokach i podsufitce wykładziną, tego samego typu i koloru jak w części pasażerskiej. Jak wynika z powyższego opisu pojazd posiadał w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego wszystkie elementy, które determinują jego klasyfikację do kodu CN 8703 jako samochodu osobowego.

W związku z powyższym, Skarżąca na mocy przepisu art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 102 ust. 1 oraz art. 106 ust. 2 i 3 u.p.a. stała się podatnikiem podatku akcyzowego i była zobowiązana do złożenia deklaracji podatkowej i zapłaty akcyzy. Należny podatek ustalono w kwocie 855 zł, przy zastosowaniu 3,1% stawki podatkowej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ podkreślił, że o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu decyduje jego budowa, która determinuje jego zasadniczy charakter do przewozu osób lub towarów. Zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest przy tym na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu (wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06, Lex nr 337569). Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo - towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a wiec głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu - zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadająca jego przeznaczeniu. Z kolei użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. Gdyby organ podatkowy przy klasyfikacji towarów kierował się wyłącznie sposobem użytkowania rzeczy dochodziłoby do absurdów klasyfikacyjnych, a zasada jednolitości klasyfikacji towarów ujęta w Zharmonizowanym Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów (HS) byłaby w sposób rażący nagminnie naruszana.

Organ podkreślił, że podstawą prawną do uznania, że pojazd marki V., jest samochodem osobowym klasyfikowanym do kodu CN 8703, jest przede wszystkim art. 3 ust. 2 u.p.a. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że przy poborze podatku akcyzowego w nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). W celu ułatwienia klasyfikacji pojazdu organy podatkowe wspomogły się wskazówkami zawartymi w Notach wyjaśniających do nomenklatury scalonej.

Zdaniem organu odwoławczego brak było podstaw do zawieszenia postępowania, celem oczekiwania na uzyskanie dokumentu WIT. Wydanie decyzji w sprawie nie było w żaden sposób uzależnione od uzyskania przez Skarżącą Wiążącej Informacji Taryfowej odnośnie klasyfikacji towarowej samochodu w oparciu o jego charakter konstrukcyjny poprzez istnienie lub brak w nim miejsc mocowania siedzeń tylnego rzędu. Klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8703 jest wyznaczona przez swoiste cechy, które pojazd powinien posiadać. Organ pierwszej jak i drugiej instancji, w oparciu o oględziny pojazdu i dane pojazdu przekazane przez Autoryzowany Serwis pojazdów V. stwierdził, że pojazd posiadał wszystkie cechy konstrukcyjne stosowane na ogół w pojazdach objętych pozycją 8703.

Organ za niezasadne uznał również pozostałe zarzuty odwołania, związane z przeprowadzonym postępowaniem dowodowym.

Na powyższą decyzję Skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

– art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2015, poz. 613 ze zm., dalej powoływana jako o.p.) - poprzez jego bezzasadne zastosowanie w sytuacji gdy jedynym słusznym rozstrzygnięciem było uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania podatkowego;

– art. 187 § 1 o.p. mające bardzo istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez bezprawne i niczym nieuzasadnione zaniedbanie realizacji obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w sytuacji gdy z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wprost wynika, że w sprawie narosły trudne do rozstrzygnięcia wątpliwości co do charakteru przedmiotowego pojazdu z uwagi na brak możliwości jednoznacznego stwierdzenia czy pojazd posiada miejsca kotwiczenia siedzeń tylnego rzędu i pasów bezpieczeństwa, a przy ograniczenie się w materiale dowodowym do nieprecyzyjnej informacji od dealera marki V. w Polsce, który nie ma wiedzy co do założeń konstrukcyjnych i sposobu wyprodukowania modeli samochodów kierowanych do sprzedaży na rynki zagraniczne;

– art. 120 o.p., art. 121 § 1 o.p. i 124 o.p. poprzez rażące naruszenie norm prawnych stanowiących materialno-prawną podstawę wydania decyzji oraz wydanie jej w oparciu o dowolnie ustalony stan faktyczny i zastosowanie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść Skarbu Państwa, a w konsekwencji naruszenie zasady przekonywania oraz zaufania obywateli wobec organów państwa, jak również wydanie decyzji bez rozstrzygnięcia narosłych w toku postępowania wątpliwości i bez oczekiwania na decyzję organu mogącego te wątpliwości rozstrzygnąć;

– przepisów Rozporządzenia Rady (EWG) nr 265887 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm.; Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.), poprzez zastosowanie kryteriów klasyfikacji do kategorii samochodów osobowych N 8703 niezgodnych z ustanowioną Nomenklaturą Scaloną i nieprzewidzianych w jej treści ani w notach wyjaśniających; oraz poprzez odniesienie się do nieaktualnego załącznika do tego Rozporządzenia określającego nomenklaturę scaloną oraz ogólne reguły interpretacji w oparciu Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie Nomenklatury Scalonej z dnia 24 grudnia 2010 r. (Dz.U. Nr 258, poz. 1749), zgodnie z którym na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. Nr 88, poz. 439, z późn. zm.) zarządzono, iż Nomenklaturę Scaloną określają przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. UE L 284 z 29.10.2010, str. 1), podczas gdy zgodnie z prawem UE, które ma wyższą rangę niż Rozporządzenie Polskiego Ministra, załącznik ten jest aktualizowany co roku i od 1 stycznia 2016 r. obowiązuje w nowym brzemieniu;

– art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w związku z art. 235 o.p. poprzez brak wyczerpującego i wszechstronnego odniesienia się przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji do wszystkich twierdzeń strony i dowodów w postępowaniu dowodowym oraz niezrozumienie zarzutów odwołania i chybiona argumentacja w celu ich nieuwzględnienia sprowadzająca się do powtarzania tych samych treści co w decyzji I instancji;

– art. 100 ust. 4 u.p.a. poprzez jego błędną i nieuprawnioną wykładnię rozszerzającą uznającą z założenia, iż samochodami osobowymi są samochody typu VAN, podczas gdy jedynie typ kombi można uznać zawsze za taki pojazd (str. 7 uzasadnienia);

– art. 217 oraz 87 § 1 Konstytucji RP poprzez określenie przedmiotu opodatkowania za pomocą nieprecyzyjnych, pozaustawowych kryteriów, pomimo możliwości wydana Decyzji w oparciu o dokumenty urzędowe przedłożone przez stronę oraz oparcie treści rozstrzygnięcia na podstawie, która nie mieści się w katalogu konstytucyjnych źródeł prawa, tj. na treści obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej.

– art. 191 o.p. poprzez dokonanie nieprawidłowej i nielogicznej oceny materiału dowodowego, w oparciu o dowolnie dobrane fragmenty materiału dowodowego, co zarazem naruszyło zasadę swobodnej oceny dowodów i w swoich skutkach objawiło się na bezpodstawnym ustaleniu, iż pojazd na dzień ewentualnego powstania zobowiązania podatkowego był pojazdem osobowym, w szczególności poprzez:

– błędne przyjęcie, że nie jest możliwa zmiana klasyfikacji do kodów CN według Nomenklatury Scalonej poprzez zmiany w konstrukcji przedmiotowego samochodu i jego faktycznego przeznaczenia;

– błędne uznanie, że przedmiotowy pojazd został wyprodukowany jako osobowy i takim cały czas był podczas gdy zmienił on swoje przeznaczenie na samochód ciężarowy i w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego, jak i przez większość czasu jego dotychczasowej eksploatacji był pojazdem przeznaczonym do transportu towarów klasyfikowanym do kodu 8704 CN;

– błędne uznanie, że zakres wykonanych modyfikacji auta nie wywarł wpływu na konstrukcję pojazdu, podczas gdy w istocie przeróbki te eliminowały zasadnicze przeznaczenie jako samochodu osobowego;

– nieuprawnione uznanie, że o przeznaczeniu samochodu decydują obiektywne cechy i właściwości przedmiotowego pojazdu jak i jego konstrukcja charakterystyczna dla pozycji CN 8703 bez wskazania konkretnych cech i parametrów przedmiotowego pojazdu;

– błędne uznanie, że zakres zmian w pojeździe był łatwym i odwracalnym demontażem i montażem, który nie wywarł wpływu na realizację założeń konstrukcji pojazdu oraz nie zmienił jego zasadniczego przeznaczenia podczas gdy zmiany te były trwałe i ewidentnie zmieniły zasadnicze przeznaczenie pojazdu;

– błędne uznanie, że pojazd w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego posiadał wszystkie elementy, które determinują go jako samochód osobowy;

przez co rażąco naruszono interes prawny podatnika i co miało decydujący wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej, podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Sąd w pełni podzielił stanowisko organów. Z zebranego materiału dowodowego tj. oględzin pojazdu z dnia [...].11.2015 r., opinii rzeczoznawcy przedstawionej przez stronę, i danych samochodu przesłanych przez dealera, w sposób jednoznaczny i bezsprzeczny wynika, iż pojazd w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego (potwierdzone oświadczeniem pełnomocnika T. A.) posiadał wszystkie cechy pojazdu osobowego a mianowicie: 4 drzwi i piąte bagażnika, 2 miejsca do siedzenia wyposażone w komplet pasów bezpieczeństwa, otwory do mocowania pasów tylnego siedzenia, miejsca po demontażu uchwytów dla pasażerów nad drzwiami tylnymi, przeszklone boki w całej części pojazdu, podsufitka i boki pojazdu oraz całe wyposażenie jak dla samochodu osobowego.

Kwestię opodatkowania podatkiem akcyzowym wyrobów akcyzowych oraz samochodów osobowych, organizację obrotu wyrobami akcyzowymi, a także oznaczanie znakami akcyzy określa zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jednolity Dz. U. z 2014r. poz. 752 w brzmieniu obowiązującym w dniu powstania obowiązku podatkowego tj. na dzień 10.10.2014r. - data badania pojazdu przez diagnostę). Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.a. do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.). W myśl art. 100 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Natomiast nabyciem wewnątrzwspólnotowym jest przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju (art. 2 pkt 9 ustawy). Samochody osobowe w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym (art. 100 ust. 4 ustawy) są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Aby stwierdzić czy samochód będący przedmiotem niniejszego postępowania podlega podatkowi akcyzowemu należało rzeczywiście dokonać jego przyporządkowania do właściwego kodu CN, o którym mowa w art. 100 ust. 4 w związku z art. 3 ust. 1 u.p.a. Zgodnie z przepisami ustawy o podatku akcyzowym jest to jedyna metoda ustalania czy dany pojazd jest samochodem osobowym podlegającym obowiązkowi podatkowemu w podatku akcyzowym.

Klasyfikację towarową przeprowadza się w oparciu o Scaloną Nomenklaturę Taryfową zawartą w Taryfie Celnej Wspólnot Europejskich, która stanowi załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2010r. (Dz. U. Nr 258, poz. 1749) Nomenklaturę Scaloną określają przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. UE L 287 z 31.10.2009r. str.1) obowiązujące od 01.01.2010r. Część Pierwsza niniejszej Taryfy Celnej tj. "Przepisy wstępne", zawiera między innymi Ogólne Reguły Interpretacji Systemu Zharmonizowanego. Ogólne reguły zapewniają jednolitą klasyfikację towarową, co oznacza, że dany towar jest zawsze przyporządkowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zgodnie z regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej - tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne. Dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji lub uwag. Brzmienie wszystkich pozycji i kodów oraz wszystkich uwag do sekcji i działów z nim związanych jest najważniejsze, co oznacza, że ma ono podstawowe znaczenie przy ustalaniu prawidłowej klasyfikacji towarowej. Zgodnie natomiast z regułą 6, klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji, winna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej. Pozycja 8703 Zintegrowanej Taryfy Wspólnot Europejskich jako samochody osobowe klasyfikuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi.

Obowiązująca na mocy przywołanego rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w państwach członkowskich Unii Europejskiej, w tym od dnia 1 maja 2004 r. tj. od dnia akcesji do Wspólnoty Europejskiej - również w Polsce -klasyfikacja CN, opiera się na zharmonizowanym systemie oznaczania i kodowania towarów zwanym klasyfikacją HS, przyjmując pozycje i sześciocyfrowe podpozycje HS. W celu zapewnienia właściwej interpretacji i jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, Komisja Europejska w dniu 28 lutego 2006 r. ogłosiła noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. C 50, str. 1). Noty wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, uwzględniające m.in. przyjęte przez Komitet HS na 28 sesji, która odbyła się w 2001 r., zmiany do pozycji HS 8703 i 8704, zostały opublikowane w Monitorze Polskim Nr 86 z 2006 r., pod poz. 880 w formie załącznika do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej.

Według tych wyjaśnień, zawarte w pozycji 8703 określenie "samochody osobowo -towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmian konstrukcyjnych do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Klasyfikacja pewnych pojazdów mechanicznych objętych tą pozycją jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że pojazdy te są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (8704). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto wynosi 5 ton i które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i zawierają inną przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać do transportu zarówno osób, jak i towarów. Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które są objęte tą pozycją, są cechy takie jak: (a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych; (b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; (c) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; (d) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; (e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki).

Natomiast powołane wyżej wyjaśnienia odnośnie pozycji 8704 wskazują, że klasyfikacja pewnych pojazdów mechanicznych do tej właśnie pozycji zależy od pewnych cech, które wskazują na to, że pojazdy są przeznaczone głównie do transportu towarów a nie transportu osób (pozycja 8703). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto nie przekracza 5 ton i które posiadają oddzieloną część tylną lub otwartą naczepę, normalnie wykorzystywaną do transportu towarów, ale mogącą posiadać tylne siedzenia - ławki, które nie mają pasów bezpieczeństwa, punktów mocowania ani wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów i które są składane płasko na boki w celu umożliwienia pełnego wykorzystania naczepy do transportu towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych należą tzw. pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy w typie vana, pojazdy typu pickup oraz niektóre SUV-y). O tym, że dany pojazd kwalifikuje się do tej pozycji, świadczą następujące cechy: (a) siedzenia, ławki bez wyposażenia zabezpieczającego (np. pasów bezpieczeństwa lub punktów do zamocowania pasów bezpieczeństwa i potrzebnego do tego wyposażenia) ani bez wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów w części tylnej znajdującej się za siedzeniem kierowcy i przednimi siedzeniami pasażerów. Siedzenia te są zwykle składane tak, aby możliwe było pełne wykorzystanie tylnej części pojazdu (vany) lub naczepy (pojazdy typu pickup) do transportu towarów; (b) oddzielna kabina dla kierowcy I pasażerów oraz oddzielna otwarta naczepa z panelami bocznymi i nakładaną klapą (pojazdy typu pickup); (c) brak okien na bokach pojazdu; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi bez okien na bokach pojazdu lub z tyłu, przeznaczonych do załadunku i rozładunku towarów (vany); (d) zamontowany na stałe panel lub przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów siedzących z przodu a częścią tylną; (e) brak wyposażenia części załadunkowej pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki.

Odnosząc powyższe do sprawy w ocenie Sądu należy bezsprzecznie stwierdzić, że w świetle dokonanych ustaleń świadczących o tym, iż główną funkcją nabytego wewnątrzwspólnotowo przez Skarżącą samochodu marki V., jest przewóz osób, prawidłowo opierając się przy klasyfikowaniu przedmiotowego samochodu o zawarte w Nomenklaturze Scalonej opisy kodów CN 8703 i CN 8704 z uwzględnieniem ORINS oraz pomocniczo Not Wyjaśniających do CN, Not Wyjaśniających do HS oraz wyjaśnień do Taryfy Celnej. Opierając się na powyższych przepisach oraz przepisach ustawy o podatku akcyzowym, a także rzetelnie zgromadzonym materiale dowodowym, podkreślić należy, że pojazd posiada pięciodrzwiowe nadwozie, oszklone, wyposażone w 2 siedzenia i pasy bezpieczeństwa dla 2 osób, miejsca Zamontowanie pasów bezpieczeństwa drugiego rzędu siedzeń, mocowania uchwytów dla pasażerów nad druga parą drzwi tylnych, z demontowalną przegrodą za drugim rzędem siedzeń. Ponadto całe wnętrze pojazdu łącznie z przestrzenią ładunkową wyłożone na bokach i podsufitce wykładziną, tego samego typu i koloru jak w części pasażerskiej. Jak wynika z powyższego opisu pojazd posiadał w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego wszystkie elementy, które determinują jego klasyfikację do kodu CN 8703 jako samochodu osobowego.

Jak zasadnie wskazuje organ z treści Wyjaśnień do Taryfy Celnej - zał. do Obwieszczenia Ministra Finansów z dn. 1 czerwca 2006 r. (M.P. Nr 86, poz. 880 z 2006r.) - a będących swoistym uzupełnieniem wspólnotowej Taryfy Celnej wynika, iż pozycja 8704 - Pojazdy silnikowe do transportu towarów, obejmuje w szczególności: "Zwykle ciężarówki i furgony (płaskie, pokryte impregnowanym brezentem, o nadwoziu zamkniętym itd.) ciężarówki i furgony dostawcze wszelkiego rodzaju; ciężarówki wyposażone w urządzenia do automatycznego wyładunku (wywrotki itp.); cysterny (wyposażone w pompy i bez pomp); ciężarówki - chłodnie I izotermiczne, ciężarówki o dwóch lub więcej platformach ładunkowych do przewozu kwasu w gąsiorach, butli z butanem itp.; ciężarówki przystosowane do dużych obciążeń z rama kutą, z pochylniami ładunkowymi do przewozu czołgów, urządzeń podnoszących albo koparek, transformatorów elektrycznych itp.: ciężarówki specjalne skonstruowane do przewozu świeżego cementu, inne niż betoniarki transportowe objęte pozycja 8705,; śmieciarki nawet wyposażone w urządzenia do załadunku, zgniatania itp. ".

Zgodnie z art. 102 ust. 1 u.p.a. podatnikiem podatku akcyzowego od samochodów osobowych jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemającą osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2. Podatnik z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest obowiązany po dokonaniu jego przemieszczenia na terytorium kraju, bez wezwania organu podatkowego złożyć deklarację uproszczoną, według ustalonego wzoru, właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie 14 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, (art. 106 ust. 2 ustawy). Następnie bez wezwania organu podatkowego dokonać obliczenia i zapłaty na rachunek właściwej izby celnej, akcyzy w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, (art. 106 ust 3 ustawy). Stosownie do art. 101 ust. 2. pkt 1 u.p.a. obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym powstaje z dniem przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju. Podstawą opodatkowania w przypadku samochodu osobowego jest kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód osobowy - w przypadku jego nabycia wewnątrzwspólnotowego,(...) (art. 104. ust 1 pkt. 2 ustawy). Zgodnie z art. 105 pkt. 2 u.p.a. stawka akcyzy na samochody osobowe wynosi: (1) 18,6 % podstawy opodatkowania - dla samochodów osobowych o pojemności silnika powyżej 2.000 centymetrów sześciennych; (2) 3,1 % podstawy opodatkowania - dla pozostałych samochodów osobowych.

Powyższe musi prowadzić do wniosku, że Skarżąca dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki V., nr, poj. silnika 1598 cm3 przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób i sklasyfikowanego do kodu CN 8703. W związku z czym, na mocy przepisu art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 102 ust. 1 oraz art. 106 ust. 2 i 3 u.p.a. stała się podatnikiem podatku akcyzowego i była zobowiązana do złożenia deklaracji podatkowej i zapłaty akcyzy.

W ocenie Sądu również zarzuty procesowe skargi okazały się bezzasadne.

Naczelną zasadą postępowania podatkowego jest obowiązek podjęcia przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zasadzie tej towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 § 1 o.p.). Poszukiwanie i ujawnianie dowodów oparte jest z kolei na zasadzie legalności i jawności. Dowodem w sprawie podatkowej jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów oraz całego zebranego w sprawie materiału dowodowego (art. 192 o.p.). Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ podatkowy dokonuje na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Ocenie podlega każdy dowód z osobna oraz wszystkie dowody we wzajemnej z sobą łączności. Na prawidłowość dokonanej oceny materiału dowodowego wskazuje to, czy wyciągnięte na jego podstawie wnioski mają logiczne uzasadnienie. Ustaleń stanu faktycznego organ dokonuje bezpośrednio w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a także na podstawie domniemań faktycznych i prawnych. Ocena stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie dokonana przez organ I instancji została oparta na zgromadzonym materiale dowodowym. Jest logiczna i zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie z art. 191 o.p., stanowiącym zasadę swobodnej oceny dowodów, organ podatkowy uprawniony jest do dokonania oceny na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Powyższa zasada uprawnia więc do ustalenia prawdy obiektywnej według wiedzy organu, doświadczenia oraz przekonania o wartości dowodowej poszczególnych środków dowodowych. Zasada swobodnej oceny dowodów nie oznacza nieograniczonej dowolności w wartościowaniu dowodów i ich selekcji. Jednakże organ uprawniony jest do wyboru faktów, które uznał za udowodnione, dokonując jednocześnie oceny znaczenia i wartości całego materiału dowodowego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów, przepisem art. 191 o.p. wyrażono funkcjonowanie w ramach postępowania podatkowego zasady swobodnej oceny dowodów. Polega ona na tym, że organ prowadzący takie postępowanie nie jest związany żadnymi regułami dowodowymi, a rozstrzyga sprawę na podstawie przekonania opartego na swobodnym uznaniu niektórych dowodów za wiarygodne, innych natomiast za niewiarygodne. Ocena ta powinna być zgodna z wymogami wiedzy doświadczenia i logiki. W ocenie Sądu organ I jak i II instancji dysponując zebranym w sprawie materiałem dowodowym zasadnie uznał, że przedmiotowy samochód należy przyporządkować do kodu CN 8703 (pojazdy samochodowe), a podatnikiem podatku akcyzowego jest Skarżąca.

Przeprowadzone oględziny pojazdu wykazały, że w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochód posiadał: okna wzdłuż dwubocznych paneli, 5 drzwi z całym wyposażeniem jak dla samochodów osobowych, tapicerowane, tylną szybę ogrzewaną z wycieraczką, zamontowaną przegrodę za pierwszym rzędem siedzeń. Przestrzeń bagażnika wypełnia plastikowy element przytwierdzony za pomocą nitów i śrub. Kratka metalowa oddzielająca część pasażerską od ładunkowej zamocowana jest do zabudowy części bagażowej i w miejscu uchwytów nad tylnymi drzwiami. Wnętrze samochodu jest w całości tapicerowane. W środkowej części pojazdu zamontowane jest oświetlenie. Pan T. A. obecny podczas oględzin poinformował, że samochód został kupiony z takim samym wyposażeniem i nie dokonano w nim żadnych | przeróbek. Z dokumentacji fotograficznej załączonej do protokołu oględzin jednoznacznie wynika, że jest to pojazd z jednobryłowym, zamkniętym i samonośnym przeszklonym dokoła nadwoziem, pięciodrzwiowy (dwie pary drzwi bocznych oraz tylne drzwi otwierane do góry). Zatem zarzut pełnomocnika, że organ podatkowy nie ustalił typu pojazdu jest bezzasadny.

Powyższe ustalenia prowadzą do jednoznacznego wniosku, że pojazd został wyprodukowany przez producenta jako samochód przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Świadczy o tym konstrukcja pojazdu, parametry techniczne i oraz jego wyposażenie i w tym zakresie organ w żaden sposób dowolnie nie potraktował zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Sąd za organem zauważa, iż o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu decyduje jego budowa, która determinuje jego zasadniczy charakter do przewozu osób lub towarów. Zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest przy tym na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu (wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007r. w sprawie C-486/06, Lex nr 337569). Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo - towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a wiec głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu - zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadające jego przeznaczeniu. Z kolei użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. Gdyby organ podatkowy przy klasyfikacji towarów kierował się wyłącznie sposobem użytkowania rzeczy, dochodziłoby do absurdów klasyfikacyjnych, a zasada jednolitości klasyfikacji towarów ujęta w Zharmonizowanym Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów (HS) byłaby w sposób rażący nagminnie naruszana. Z rozkodowania nr VIN przedmiotowego pojazdu jednoznacznie wynika, że pojazd został wyprodukowany jako samochód czterodrzwiowy typu hatchback (4 doors hatchback), samochód osobowy (passenger car), ilość siedzeń 4/5. Takie same dane organ uzyskał od autoryzowanego dealera samochodów marki V. i S. Mając powyższe na uwadze, nie ulega wątpliwości, że pojazd posiadał miejsca kotwiczenia siedzeń drugiego rzędu. Świadczą o tym również takie elementy wyposażenia jak: druga para drzwi dla pasażerów drugiego rzędu siedzeń, miejsca na uchwyty nad drugą parą drzwi dla pasażerów drugiego rzędu siedzeń, które posłużyły do przymocowania kratki. Skoro wszystkie elementy widoczne i materiał dowodowy zgromadzony przez organ podatkowy nie budziły wątpliwości, że pojazd posiada miejsca kotwiczenia siedzeń drugiego rzędu, organ podatkowy nie zlecił demontażu plastikowej skrzyni w celu udowodnienia faktu oczywistego.

Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika strony, naruszenia art. 217 oraz art. 87 § 1 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji na podstawie nieprecyzyjnych, pozaustawowych kryteriów z pominięciem dokumentów urzędowych przestawionych przez stronę postępowania uznaje go za bezzasadny.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt I GSK 339/16 z dnia 10.05.2016 r. orzekł, że: ,,(...) dla określenia do celów podatkowych rodzaju pojazdu (osobowy, ciężarowy) organ podatkowy jest związany jedynie klasyfikacją CN (por. np.: wyrok NSA z 1 marca 2012 r, sygn. akt I GSK 257/11, wyrok NSA z 21 marca 2012 r, sygn. akt I GSK 1208/11; wyrok NSA z 25 marca 2014 r, sygn. akt I GSK 1358/12; dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że dla grupowania i klasyfikowania pojazdów oraz nadawania im poszczególnych kodów CN nie mają znaczenia obowiązujące w systemie prawnym przepisy o ruchu drogowym oraz przepisy w sprawie warunków technicznych, które [pojazdy samochodowe powinny spełniać. Świadectwo homologacji jest urzędowym [potwierdzeniem tego, że dany typ pojazdu z punktu widzenia bezpieczeństwa może [uczestniczyć w ruchu drogowym. Jest wydawane na dany typ pojazdu, który przeszedł [pozytywnie procedurę homologacyjną obejmującą sprawdzenie, czy dany typ pojazdu, jego .wyposażenie lub części odpowiadają warunkom określonym w stosownych przepisach, w [tym także w stanowiącym załącznik do Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych [Warunków homologacji i wzajemnego uznawania homologacji wyposażenia i części Pojazdów samochodowych, sporządzonego w Genewie dnia 20 marca 1958 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 104, poz. 1135, 1136). Warunki i tryb wydawania lub cofania homologacji określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 grudnia 2003 r. w sprawie homologacji pojazdów (Dz. U. z 2004 r. Nr 5, poz. 30) wydane na podstawie art. 68 ust. 13 prawa o ruchu drogowym. Homologacja pojazdu stanowi jedynie sprawdzenie i zbadanie, czy dany typ pojazdu odpowiada określonym wymaganiom, istotnym z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Jest więc potwierdzeniem pewnych cech i właściwości pojazdu, nie może zaś tych cech i właściwości kreować (por. wyrok NSA z 26 października 2011 r, sygn. akt I GSK 25/11). Uwzględniając prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądy odnośnie do istoty świadectwa homologacji i jego znaczenia na gruncie przepisów prawo o ruchu drogowym (por. uchwała NSA z 23 października 2000 r., OPK 17/00, ONSA 2001/2/62; uchwała NSA z 18 grudnia 2000 r., OPK 18/00, ONSA 2001/31/02; uchwała NSA z 1 lipca 2002 r., OPK 22/02, ONSA 2003/2/52; wyrok NSA z 1 marca 2012 sygn. akt I GSK 257/11, wyrok NSA z 21 marca 2012 r., sygn. akt I GSK 1208/11; wyrok NSA z 1 marca 2012 r. sygn. akt I GSK 257/11) należy stwierdzić, że świadectwo homologacji nie stanowi "prejudykatu" w sprawie zakwalifikowania pojazdu samochodowego jako wyrobu akcyzowego."

Organ nie był też zobowiązany do powołania w sprawie biegłego rzeczoznawcy, który miałby dokonać klasyfikacji taryfowej pojazdu. Stosownie do art. 14 ust. 1 u.p.a., organami podatkowymi w zakresie akcyzy stosownie do ich właściwości są naczelnik urzędu celnego i dyrektor izby celnej. W związku z powyższym organy te są - stosownie do art. 3 ust. 1 ww. ustawy właściwe do dokonywania klasyfikacji towarów do celów poboru akcyzy. Zatem biegły rzeczoznawca z zakresu wyceny samochodów nie jest uprawniony do wydawania opinii w zakresie klasyfikacji pojazdów samochodowych wg Scalonej Nomenklatury. Nadto, zgodnie z przepisem art. 197 § 2 o.p., powołanie biegłego następuje z urzędu, jeżeli opinii biegłego wymagają przepisy prawa podatkowego. Tymczasem przepisy przywołanej ustawy nie obligują organu podatkowego do powoływania biegłego, który miałby wypowiedzieć się, co do klasyfikacji samochodu tj. co do przepisu prawa a nie co do okoliczności faktycznych.

W ocenie Sądu organ zasadnie nie uwzględnił wniosku o zawieszenie postępowania do czasu uzyskania przez podatnika Wiążącej Informacji Taryfowej przez organ pierwszej instancji. Przede wszystkim, podatnik nie przedstawił dokumentu świadczącego o tym, że taki wniosek został do Dyrektora Izby Celnej w W. złożony. Ponadto Naczelnik Urzędu Celnego w B. słusznie uznał, że brak jest przesłanki wskazanej w art. 201 § 1 o.p. do zawieszenia niniejszego postępowania. Miejsce montowania siedzeń drugiego rzędu pasażerów jest tylko jednym z elementów przesądzających o charakterze pojazdu. Jeżeli inne elementy wskazują na główne przeznaczenie pojazdu jako pojazd osobowy, a o obecności miejsc montowania siedzeń drugiego rzędu przekonuje fakt istnienia miejsc montowania pasów bezpieczeństwa drugiego rzędu siedzeń i miejsc po wymontowaniu uchwytów nad drugim rzędem drzwi dla pasażerów, to organ podatkowy ma możliwość dokonania klasyfikacji taryfowej pojazdu. Tym samym nie istniała przesłanka zawarta w art. 210 § 1 pkt 2 o.p., czyli wystąpienia zagadnienia wstępnego, stanowiąca podstawę do zawieszenia postępowania.

Ponadto na stronie internetowej Komisji Europejskiej dostępna jest wyszukiwarka wydanych Wiążących Informacji Taryfowych adres: http://ec.europa.eu/taxation customs/, gdzie odnaleziono wydaną przez Dyrektora Izby Celnej w W. w dniu [...].12.2013r. Wiążącą Informację Taryfową nr PL[...], ważną do dnia [...].12.2019r. gdzie organ wydający stwierdził, że "Fabrycznie nowy pojazd o jednobryłowym, zamkniętym i samonośnym przeszklonym dokoła nadwoziem, pięciodrzwiowy (dwie pary drzwi bocznych oraz tylne drzwi otwierane do góry). Pojazd posiada dwa miejsca siedzące (w tym kierowca), za którymi znajduje się przegroda wykonana z siatki stalowej. Przegroda przymocowana jest do nadwozia za pomocą połączeń gwintowanych, w dolnej części w miejscu mocowania uchwytów (rączek), w dolnej do elementu wykonanego z tłoczonej blach, przymocowanej do punktów kotwiczenia tylnej kanapy. Nadwozie pojazdu jest takie same jak w wersji pięcioosobowej. Całe wnętrze pojazdu posiada jednolite obicia tapicerskie boczne, drzwi i sufitowe, charakterystyczne dla samochodów osobowych. Pojazd wyposażony jest w silnik wysokoprężny o mocy 75 KM i pojemności 1461 ccm". Niniejszym dokumentem pojazdowi posiadającemu cechy w nim opisane przypisano kod nomenklatury 870331 uzasadniając, że "Klasyfikacja ustalona została w myśl reguły 1. i 6. Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz zgodna jest z brzmieniem podpozycji 8703 31, (...) Klasyfikacja zgodna jest także z treścią komentarza do pozycji 8703 i 8704, zamieszczonego w Notach Wyjaśniających do Systemu zharmonizowanego." Pojazd będący przedmiotem cyt. Wiążącej Informacji Taryfowej pomimo posiadania jedynie pierwszego rzędu siedzeń został zaklasyfikowany jako samochód osobowy. Zatem odnosząc tą klasyfikację do pojazdu będącego przedmiotem postępowania należy stwierdzić, że pojazd marki V., znajdujący się w podobnym stanie jak pojazd będący przedmiotem WIT, posiada wszystkie cechy pojazdu osobowego. W związku z czym należy uznać, że proces taryfikacyjny pojazdu marki V. przeprowadzony przez organ pierwszej instancji oraz powtórzony przez organ II instancji jest prawidłowy.

Organ zasadnie przywołał wyrok NSA o sygn. akt I GSK 889/12 z dnia 04.07.2012 r., który to sąd w podobnej sprawie klasyfikacji pojazdu na mocy ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r., której postanowienia w zakresie opodatkowania podatkiem akcyzowym samochodów są zbieżne z ustawą stosowana w niniejszej sprawie orzekł, że: "Związanie sposobem klasyfikacji przyjętej w Nomenklaturze Scalonej uniemożliwia uwzględnienie klasyfikacji wyrobu przeprowadzonej dla innych celów np. rejestracyjnych. Stąd zarejestrowanie danego samochodu jako ciężarowego - czy to poza granicami kraju, czy też na jego terytorium - nie ma żadnego znaczenia dla klasyfikacji towaru. Z punktu widzenia przepisów ustawy o podatku akcyzowym istotne jest dokonanie prawidłowej klasyfikacji towaru do odpowiedniego kodu CN, bez znaczenia jest natomiast okoliczność, Iż w dowodzie rejestracyjnym, czy też zaświadczeniu wydanym przez diagnostę pojazd jest wymieniony jako ciężarowy. Istota klasyfikacji według zasad Nomenklatury Scalonej musi uwzględniać stan towaru, jego konstrukcję oraz zasadnicze przeznaczenie." W świetle powyższego, zarzut skarżącej dotyczący nieuwzględnienia w postępowaniu dowodowym dokumentów rejestracyjnych pojazdu i badań diagnostycznych jest bezzasadny.

Reasumując, w ocenie Sądu materiał dowodowy w sprawie w sposób zupełny i bezsprzeczny dowodzi prawidłowości stanowiska organów, co przy braku akceptacji przez Sąd zarzutów skargi zarówno ze strony prawa materialnego jak i procesowego oraz przy stwierdzeniu braku innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonej decyzji, powodowało konieczność oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).