Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 962/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Serafin-Kosowska Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska SO del. Ewa Partyka /spr./ Protokolant st.sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 11 lutego 2010r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2007r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości straty z działalności gospodarczej za 2005r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], 2) określa, że decyzje wymienione w pkt. 1) nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego T. J. kwotę 496 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2007r. znak [...] Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 24 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn zm.) – zwanej dalej Ordynacją, art. 9 ust. 1 i 2, art. 22 ust. 1, art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 21 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn zm.) - po rozpatrzeniu odwołania T. J. (zwanego dalej Podatnikiem) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości straty z działalności gospodarczej za 2005 r. w kwocie 38.202,57 zł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że T. J. w 2005 r. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą "B." w lokalu wynajmowanym od H. J. na podstawie umowy najmu lokalu mieszkalnego o pow. 113,33 m2 z dnia 30 kwietnia 2004 r. z możliwością przeznaczenia części lokalu o powierzchni 20,40 m2 pod działalność gospodarczą.

Dla celów podatku dochodowego prowadził podatkową księgę przychodów i rozchodów.

Organ podatkowy dla celów podatkowych przyjął powierzchnię lokalu przeznaczoną na działalność gospodarczą (20,40 m2 w stosunku do powierzchni budynku 113,33 m2) w wysokości 18 % powierzchni wynajmowanej nieruchomości.

Ze zgromadzonych w toku postępowania podatkowego dowodów wynikało, że Podatnik dokonywał odpisów amortyzacyjnych od instalacji centralnego ogrzewania, która została wykonana w całym wynajmowanym lokalu. Jako wartość początkową instalacji centralnego ogrzewania Podatnik przyjął 50% wartości faktur dokumentujących wydatki poniesione na instalację c.o.

W celu prawidłowego ustalenia wartości początkowej środka trwałego w postaci centralnego ogrzewania Organ podatkowy przyjął całą wartość poniesionych wydatków. Wyliczył, że koszty działalności zawyżono w miesiącach od lipca do grudnia 2005 r. o kwotę 20,63 zł miesięcznie.

Podatnik zaliczył w koszty prowadzonej działalności gospodarczej 50% wydatków związanych z remontem kuchni, łazienki i korytarza wynajmowanego mieszkania, twierdząc, iż pomieszczenia te również były wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej jako zaplecze socjalne. Organ wskazał, że wydatki poniesione na remont dotyczyły wykonania prac w pomieszczeniach nie wykorzystywanych na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, nie dotyczyły one bowiem pomieszczenia biurowego. W związku z tym wydatki poniesione na remont kuchni, łazienki i korytarza wg organu I instancji nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Ponadto w miesiącu lutym 2005 r. Podatnik ujął w kosztach kwotę 90,13 zł stanowiącą 50% wartości pilarki stołowej do drewna, gdyż jak wyjaśnił w toku postępowania była ona wykorzystywana również do działalności gospodarczej. Biorąc jednak pod uwagę rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej zdaniem organu podatkowego zakup pilarki do drewna nie miał bezpośredniego związku z tą działalnością.

Organ I instancji stwierdził również, że Podatnik bezpodstawnie zaliczył w koszty prowadzonej działalności 100% wartości faktur związanych z opłatami za energię elektryczną i gaz. Do celów prowadzonej działalności gospodarczej Podatnik wykorzystywał pomieszczenie biurowe o pow. 20,40 m2 w którym nie zamontowano odrębnych liczników służących do rozliczenia opłat związanych z energią elektryczną i gazem dla celów działalności gospodarczej. Dokonując zatem zaliczenia w/w wydatków należało mieć na uwadze, iż na potrzeby prowadzonej działalności wykorzystywana była tylko część lokalu zgodnie z umową najmu. Dlatego też organ podatkowy rozliczył te koszty w oparciu o wcześniej ustalony wskaźnik udziału powierzchni zajętej na cele działalności gospodarczej do ogólnej powierzchni nieruchomości.

Ponadto w wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono zaniżenie wartości remanentu końcowego o kwotę 14.620 zł. W spisie remanentowym na dzień 31 grudnia 2005 r. nie ujęto bowiem zakupionych na podstawie faktury VAT Nr [...] z dnia 5 grudnia 2005 r. wystawionej przez F. Sp. z o.o. w W. płyt DVD z filmem "F." w ilości 2000 sztuk na kwotę 14.620 zł (taka też wartość przyjęta została przez kontrolujących do ustalenia remanentu końcowego).

W zastrzeżeniach złożonych do protokołu kontroli z dnia 5 lipca 2005r. pełnomocnik strony poinformował, iż "płyty te są nieprawidłowo wykonane przez producenta i były przechowywane w lokalu mojego mocodawcy tylko do czasu ich wymiany przez producenta".

W wyniku podjętych czynności wyjaśniających ustalono, iż przedmiotowe płyty w ilości 2000 szt. zwrócono producentowi w dniu 16 maja 2006 r. (pismo F. Sp. z o.o. z dnia 7 grudnia 2006r). Zgodnie zatem z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U Nr 152, poz. 1475 z późn.zm), podatnicy są zobowiązani do sporządzenia i wpisania do księgi spisu z natury towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych, pomocniczych, półwyrobów, produkcji w toku, wyrobów gotowych, braków i odpadów zwanych dalej "spisem z natury" na dzień 1 stycznia, na koniec każdego roku podatkowego, na dzień rozpoczęcia działalności w ciągu roku podatkowego, a także w razie zmiany wspólnika, zmiany proporcji udziałów wspólników lub likwidacji działalności.

Mając powyższe na uwadze do wyliczenia straty z działalności gospodarczej za 2005 r. przyjęto:

- przychód zgodnie z księgą podatkową w kwocie 20.269,88 zł

- zweryfikowane koszty uzyskania przychodów w kwocie 58.472.45 zł

Wysokość straty określono w kwocie 38.202,57 zł. – które to ustalenia zostały zawarte w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] marca 2007r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości straty z działalności gospodarczej za 2005 r.

Od powyższej decyzji Podatnik złożył odwołanie, w którym nie zgadzając się z ustaleniami dokonanymi w zaskarżonej decyzji wnosił o jej uchylenie w całości.

Jego zdaniem nie ma w przepisach zapisu, że koszty eksploatacji lokalu w części przeznaczonej na działalność gospodarczą należy w tej działalności uwzględniać wg proporcji powierzchni. Ponadto błędnie został sporządzony protokół z oględzin lokalu. Stan faktyczny, bowiem jest taki, iż w całym wynajmowanym lokalu tylko jeden pokój i zaplecze socjalne jest możliwe do użytkowania, czego nie odzwierciedla żaden z przedstawionych dokumentów kontroli. Ponadto do dzisiaj nie jest wiadomo czy Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał, że w wynajmowanym lokalu nie użytkowano części mieszkalnej. Odniesienia do powyższych uwag nie zawiera też uzasadnienie decyzji, ani wcześniejsze pisma. W związku z tym podatnik uznał, iż uwagi te przyjęto i nie było do nich żadnych zastrzeżeń.

Zdaniem Podatnika modernizacja instalacji c.o. dotyczyła w różnym stopniu poszczególnych pomieszczeń, dlatego zastosowanie analogicznej metody udziału procentowego zdaniem strony nie ma żadnego odniesienia do stanu faktycznego. Pilarka stołowa zakupiona została w celu wykorzystywania jej w części do działalności gospodarczej, a w części do celów prywatnych, jednakże stan uległ zmianie i w całości wykorzystywana była do prowadzonej działalności gospodarczej.

Ustosunkowując się do definicji odpadów Podatnik wskazał, że informował, iż płyty DVD były nieprawidłowo wykonane przez dostawcę. Wykonano je niezgodnie z zamówieniem i ich treść nie pozwalała na ich jakiekolwiek wykorzystanie, dlatego też były oddane. Nie można było dokonać ich likwidacji bo umowa na to nie pozwalała. Likwidacji mógł dokonać jedynie dostawca licencji, zgodnie z umową. Płyty te nie miały żadnej wartości rynkowej ani użytkowej i były przechowywane przez Podatnika do czasu ich wymiany przez producenta. Podatnik mógł nimi dysponować tylko w ograniczonym zakresie. Podkreślono, że w dniu 31 grudnia 2005 r. płyty te znajdowały się w wytwórni.

Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2007r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji podtrzymując przedstawioną w niej argumentację.

Za niezasadny uznał organ odwoławczy również zarzut dot. zaniżenia wartości remanentu końcowego o kwotę 14.620 zł. gdyż w spisie remanentowym na dzień 31 grudnia 2005 r. Podatnik nie ujął zakupionych na podstawie faktury VAT Nr [...] z dnia 5 grudnia 2005 r. wystawionej przez F. Sp.zo.o. W. ul. [...] płyt DVD z filmem "F." w ilości 2000 sztuk na kwotę 14.620 zł (taka też wartość przyjęta została przez kontrolujących do ustalenia remanentu końcowego). Przedmiotowe płyty w ilości 2000 szt. zwrócone zostały producentowi w dniu 16 maja 2006 r. (pismo F. Sp. z 0.0. z dnia 7 grudnia 2006 r). Zatem jak wynika z powyższego Podatnik na dzień 31 grudnia 2005 r. był w posiadaniu w/w płyt i był zobowiązany zgodnie z treścią § 27-29 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów do wykazania ich w remanencie końcowym. Nadmieniono, iż w piśmie z dnia 4 października 2006 r. pełnomocnik strony stwierdził, że Podatnik nigdy tych płyt nie otrzymał, ani nie odebrał, a o tym, że są one wadliwe dowiedział się będąc w F., który zajął się ich utylizacją. Również w złożonym odwołaniu podnosił, iż na dzień 31 grudnia 2005 r. nie był w posiadaniu w/w płyt, a ich wartość była zerowa.

W ocenie organu II instancji analiza zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że stwierdzenie to stoi w sprzeczności z wyjaśnieniami otrzymanymi z F. Spółki z o.o., z których jednoznacznie wynika, iż dwie dostawy płyt z dnia 5 grudnia 2005 r. oraz z dnia 5 stycznia 2006 r. zostały zrealizowane bezpośrednio z Firmy T. w B. (tłocznia) do B. W dniu 16 maja 2006 r. firma B. zwróciła 2000 szt. płyt DVD do Firmy T. w związku ze zmianą loga oraz zmniejszyła zamówienie do 1500 szt. W związku z tym organ podatkowy zasadnie przyjął, iż na dzień 31 grudnia 2005 r. Podatnik był w posiadaniu ww. płyt, a swoje rozstrzygnięcie oparł na otrzymanych z F. wyjaśnieniach.

Z uwagi na powyższe organ odwoławczy przyjął, iż organ podatkowy I instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Podano, że zaskarżona decyzja zawiera szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Wskazano fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody którym dał wiarę oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Dlatego zarzuty zawarte w złożonym odwołaniu w ocenie organ II instancji były za bezzasadne.

W skardze na powyższą decyzję Podatnik zarzucił naruszenie prawa materialnego a to: art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz naruszenie prawa procesowego w postaci art. 120, 122, 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie odniesienie się do wszystkich zarzutów podnoszonych w toku postępowania i domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w obowiązującym prawie brak jest uregulowania pozwalającego na stosowanie do zasad uznawania kosztów współczynnika polegającego na odpowiednim stosunku powierzchni lokalu używanego do działalności gospodarczej do całego lokalu, w którym mieści się również lokal zajęty na działalność gospodarczą. W dodatku stan faktyczny nie pozwala na takie uproszczenie. Z protokołu oględzin wynika bowiem, że cały lokal składa się z 5-ciu pokoi, kuchni z jadalnią, łazienki, a do dnia oględzin wykończono tylko jeden pokój przeznaczony na biuro oraz łazienkę, kuchnię i korytarz.

Odnośnie płyt DVD, to umowa z właścicielem uniemożliwiała swobodne nimi dysponowanie i w momencie stwierdzenia, iż są bezwartościowe i bezużyteczne nie mogły być wycofane lub zlikwidowane, taką decyzję mógł bowiem podjąć jedynie właściciel. Zdaniem Podatnika z niewyjaśnionych przyczyn organ I instancji nie dokonał wyceny tych płyt. Stwierdził, iż w dniu 31 grudnia 2005r. przedmiotowe płyty znajdowały się w wytwórni. Z uwagi na powyższe organ I instancji nie dokonał należytego wyjaśnienia sprawy przez co naruszył art. 122 Ordynacji podatkowej oraz przyjął niewłaściwą zasadę przeliczania kosztów w/g współczynnika stosunku powierzchni odpowiednich części lokalu opierając się na niekompletnym materiale dowodowym, przez co spowodował naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał skargę za niezasadną i oddalił ją wyrokiem z dnia 29 stycznia 2008r. na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd podzielił stanowisko organów, które przy rozstrzyganiu w niniejszej sprawie musiały uwzględnić stan faktyczny istniejący w chwili wydawania decyzji. W okolicznościach sprawy Sąd uznał, że logiczne i uprawnione było stanowisko organów podatkowych, aby dla rozliczenia kosztów zużycia energii elektrycznej i gazu w całym lokalu mieszkalnym oraz dla wyliczenia miesięcznych kosztów z tytułu ewidencjonowania odpisów amortyzacyjnych instalacji centralnego ogrzewania założonej przez skarżącego w całym lokalu, przyjąć stosunek powierzchni lokalu w wymiarze 20,40m2, w którym prowadzono działalność gospodarczą, w stosunku do całej powierzchni lokalu mieszkalnego wynoszącej 113m2 - który stanowił 18%.

Zdaniem WSA w sytuacji gdy w lokalu, w którym prowadzono działalność gospodarczą nie było odrębnych liczników odnośnie zużycia energii elektrycznej i gazu dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, jedynym możliwym sposobem rozliczenia kosztów z tytułu zużycia tych mediów związanych z działalnością gospodarczą, był wyżej określony stosunek powierzchni odpowiednich części lokalu. Skarżący nie wykazał też związku poniesionych wydatków na remont kuchni, łazienki i korytarza z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wobec charakteru mieszkalnego wynajętego lokalu i braku wykazania zmiany jego przeznaczenia, w ocenie Sądu należało przyjąć, że takie pomieszczenia jak: kuchnia i łazienka z istoty służą lokalowi mieszkalnemu - bez nich nie byłby on lokalem w pełni funkcjonalnym. Trudno natomiast przypisać korytarzowi funkcję zaplecza socjalnego. Skarżący zaś nie wykazał, że zatrudnia pracowników i zachodzi konieczność wykorzystywania kuchni i łazienki jako zaplecza socjalnego.

WSA wskazał też, że Podatnik zaniżył wartość remanentu końcowego, ponieważ w spisie inwentaryzacyjnym na dzień 31 grudnia 2005r. nie ujął zakupionych na podstawie faktury [...] z dnia 5 grudnia 2005r. wystawionej przez F. Sp. z o.o. 2000 sztuk płyt DVD z filmem "F." na kwotę 14620zł. Jak wynika z pisma F. Sp. z o.o. z dnia 7 grudnia 2006r., powyższe płyty zostały zwrócone producentowi dopiero w dniu 16 maja 2006r. a przedmiotowa dostawa została zrealizowana bezpośrednio z Firmy T. w B. do B., wobec czego podatnik był w ich posiadaniu w dniu 31 grudnia 2005r. Z tego względu zgodnie z § 27 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów ( Dz.U. nr 152, poz. 1475 ze zm.) podatnik był zobowiązany do ich wykazania w remanencie końcowym. Zgodnie z § 29 wyżej cyt. rozporządzenia podatnik był zobowiązany wycenić przedmiotowe płyty DVD według cen zakupu lub nabycia albo według cen rynkowych z dnia sporządzenia spisu, jeżeli były one niższe od cen zakupu lub nabycia. Organ podatkowy nie miał więc obowiązku do wyceny ich wartości poprzez opinię rzeczoznawcy. W ocenie Sądu wbrew twierdzeniom skarżącego organy podatkowe podjęły niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, natomiast podatnik pomimo, iż działał z pełnomocnikiem w osobie doradcy podatkowego nie wykazał inicjatywy w zgłaszaniu wniosków dowodowych.

Powyższy wyrok został zaskarżony przez Podatnika skargą kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 30 października 2009r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Rzeszowie w całości i przekazał sprawę tut. Sądowi do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przy rozstrzyganiu sprawy należy mieć na uwadze stan faktyczny istniejący w dacie wydania decyzji. Jednakże ta oczywista zasada nie była uwzględniona przez organy podatkowe w rozpatrywanej sprawie.

Lokal, w którym skarżący prowadzi działalność gospodarczą, ma charakter mieszkalny. Jednakże z niepodważonych twierdzeń Podatnika wynika, że z kilkupokojowego mieszkania użytkowany jest - i to przez niego - tylko jeden pokój. Wypływa z tego oczywisty wniosek, że np. wydatki na energię elektryczną czy gaz ponosi tylko Podatnik i tylko dla własnego użytku. Nie ma w tej sytuacji logicznego uzasadnienia uwzględnienie poniesionych wydatków w części odpowiadającej stosunkowi powierzchni zajmowanego pomieszczenia do powierzchni całego lokalu (18%).

Równie nielogiczne zdaniem NSA było rozumowanie organów co do wykorzystania kuchni, korytarza i łazienki "również do celów prywatnych", skoro podatnik korzystał z lokalu wyłącznie w związku z prowadzoną tam działalnością gospodarczą. W ocenie NSA oczywistym jest również, że przy prowadzeniu działalności w lokalu, w którym się nie zamieszkuje, niezbędne jest zaplecze socjalne dla zaspokojenia podstawowych potrzeb pracującej tam osoby. Dotyczy to nie tylko pracowników najemnych, jakby to wynikało z uzasadnienia decyzji, lecz również osoby prowadzącej działalność gospodarczą osobiście. NSA wskazał, że związek pomiędzy wydatkami na zapewnienie właściwych warunków socjalnych, a uzyskanym przychodem z działalności gospodarczej nie był dotychczas kwestionowany w orzecznictwie.

NSA podkreślił, że skarżący wskazał również do jakich czynności (przycinanie listew) używał pilarki. Wprawdzie uczynił to dopiero po zakończeniu postępowania podatkowego jednakże i ta okoliczność powinna być wcześniej wyjaśniona skoro organy podatkowe kwestionowały twierdzenia Podatnika dotyczące przeznaczenia pilarki.

Zdaniem NSA nie było w tej sytuacji uprawnione stwierdzenie WSA, że organy podatkowe podjęły niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy i nie naruszyły prawa procesowego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Mając to na uwadze w stanie faktycznym sprawy stwierdzić należy, że skarżący zasadnie zarzuca organom podatkowym naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. z 2000r., Nr 14 poz. 276 z późn. zm.) przez nie uwzględnienie w kosztach prowadzonej działalności gospodarczej całości wydatków poniesionych na energię elektryczną i gaz.

Skoro organy nie podważyły twierdzeń Podatnika, że z kilku pomieszczeń wynajmowanego lokalu użytkowego jest tylko jeden pokój – wyłącznie ten przeznaczony na potrzeby działalności gospodarczej skarżącego, i wyłącznie przez niego używany, to uzasadnione było uwzględnienie całości poniesionych na powyższe cele wydatków.

Także wobec braku użytkowania pozostałych pokoi na cele mieszkalne, zasadnym było zaliczenie przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów części poniesionych przez niego kosztów remontu kuchni, łazienki i korytarza. Skoro były to wydatki na zapewnienie właściwych warunków socjalnych osoby prowadzącej działalność gospodarczą w danym lokalu i lokal nie był jednocześnie wykorzystywany na cele mieszkalne, to brak podstaw do zakwestionowania ich uznania jako poniesionych w celu osiągnięcia przychodów.

Odnosząc się do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów 50% wartości zakupionej pilarki do drewna, organy kwestionując twierdzenia Podatnika co do możliwości jej wykorzystania na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej powinny tę okoliczność wyjaśnić kierując się zasadą wynikającą z art. 122 Ordynacji podatkowej.

W toku postępowania należy także dokonać ustaleń w zakresie instalacji c.o. - w jakim zakresie została ona wykonana na potrzeby działalności gospodarczej - biorąc pod uwagę zakres korzystania z wynajętego lokalu na potrzeby działalności gospodarczej.

Jednakże zaznaczyć należy, że w ocenie Sądu zarzuty skargi związane z nie ujęciem w spisie towarów płyt DVD z filmem "F." są bezzasadne.

Według Sądu Podatnik zaniżył wartość remanentu końcowego z uwagi na to, że nie ujął w spisie inwentaryzacyjnym na dzień 31 grudnia 2005r. zakupionych na podstawie faktury [...] z dnia 5 grudnia 2005r. wystawionej przez F. Spółki z o.o. 2000 szt. płyt DVD z filmem "F." na kwotę 14.620zł. Płyty te zostały zwrócone producentowi w dniu 16 maja 2006r. a ich dostawa została zrealizowana bezpośrednio z firmy T. w B. do "B.", co wynika z pisma F. Spółki z o.o. w W. z dnia 7 grudnia 2006r. W świetle tego Podatnik był w posiadaniu tych płyt w dniu 31 grudnia 2005r. i zgodnie z przepisem § 27 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów był zobowiązany do ich wykazania w remanencie końcowym. Stosownie zaś do § 29 wyżej wymienionego rozporządzenia, to skarżący był zobligowany wycenić przedmiotowe płyty DVD według cen zakupu albo cen rynkowych z dnia sporządzenia spisu, jeżeli były one niższe od cen zakupu lub nabycia. Tak więc organ podatkowy nie miał obowiązku wyceny ich wartości w drodze opinii biegłego.

Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 a i c ustawy p.p.s.a.

W pkt 2 wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składają się: wpis od skargi w wysokości 179zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa udzielonego doradcy podatkowemu w wysokości 17zł, a także wynagrodzenie pełnomocnika stosowne do § 2 ust. 1 pkt 1c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi... (Dz.U. Nr 212, poz. 2075).