Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 45/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-03-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2013 r., w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2012 r., nr [...], w przedmiocie podatku akcyzowego za kwiecień 2009 r., w związku z wnioskiem skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych - postanawia - oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

J.S. zwrócił się do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym na urzędowym formularzu oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z dwoma małoletnimi synami, a jedyne źródło jego dochodów stanowi wynagrodzenie za pracę w wysokości 1 600 zł brutto miesięcznie.

Zgodnie z treścią złożonego oświadczenia skarżący nie posiada żadnego majątku, jeżeli natomiast chodzi o ponoszone wydatki to obejmują one alimenty na dzieci – 1000 zł miesięcznie oraz pozostałe pozycje, których szczegółowo nie wymienił.

W związku z licznymi wątpliwościami jakie wynikają z oświadczenia, a także jego wybiórczym charakterem, skarżący został wezwany do złożenia dodatkowego oświadczenia, między innymi poprzez wskazanie tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego, określenie wysokości wydatków związanych z utrzymaniem domu, a także wydatków przeznaczanych na zakup żywności, leków, odzieży i środków czystości, złożenie wyjaśnienia co do kierowanych względem niego roszczeń alimentacyjnych, przedłożenie wyciągów z rachunków bankowych oraz rachunków kart kredytowych.

Ustosunkowując się do tego wezwania skarżący oświadczył, że synowie pozostają pod jego opieką, a jego podstawowym wydatkiem są dla niego alimenty. Zaznaczył także, że nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego, a od 2 marca będzie osobą bezrobotną.

W sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego skarżący podkreślił, że pozostaje bez pracy, a po zapłaceniu alimentów pozostaje mu na życie 200 zł miesięcznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. zwanej dalej: P.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ocena każdego wniosku pod kątem spełnienia przesłanek przyznania ulgi, o której mowa w powołanej wyżej przepisie, wymaga więc przede wszystkim precyzyjnego ustalenia sytuacji materialnej wnioskodawcy i jego możliwości płatniczych, co następuje na podstawie złożonego przez niego, na urzędowym formularzu, oświadczenia, a w sytuacji, w której byłoby ono niepełne lub budziło wątpliwości, na podstawie dodatkowego oświadczenia i dokumentów źródłowych.

W niniejszej sprawie złożone przez skarżącego, na urzędowym formularzu PPF, oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym jest niepełne, a ponadto zawiera twierdzenia wzajemnie sprzeczne, co rodzi uzasadnione wątpliwości co do jego prawdziwości. W związku z tym wezwano skarżącego do złożenia dodatkowego oświadczenia i wskazanych szczegółowo w wezwaniu dokumentów źródłowych, jednakże ustosunkował się on do tego wezwania w sposób wybiórczy, tj. nie przedłożył: zestawienia wydatków, wyciągów z rachunków bankowych, nie wskazał też tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego, podając jedynie że takowego nie posiada.

Niezależnie od powyższego podkreślić także należy, że skarżący nie wyjaśnił w sposób wiarygodny wątpliwości dotyczących sposobu realizacji przez niego obowiązku alimentacyjnego wobec dzieci, ponieważ równocześnie twierdzi on, że pozostają one pod jego opieką, a oprócz tego płaci na ich utrzymanie po 1000 zł miesięcznie. Odnośnie tej kwestii skarżący milczy zarówno w dodatkowym oświadczeniu, jak i sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego.

W sprzeciwie podkreślono, że skarżący jest aktualnie bez pracy, czego Sąd nie kwestionuje, wobec przedłożonych dokumentów, jednakże w świetle przedstawionych wyżej okoliczności rodzi się uzasadnione pytanie o pochodzenie środków finansowych, przeznaczanych przez niego na zaspokojenie jego podstawowych potrzeb życiowych, tj. opłacenie mieszkanie, zakup żywności i odzieży, a także potrzeb dzieci. Odpowiedzi na to pytanie nie sposób się doszukać w oświadczeniach skarżącego, ani dokumentach źródłowych.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że ocena spełnienia przez skarżącego przesłanek przyznania prawa pomocy jest niemożliwa, dlatego też, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.