Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 60/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2008-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 105
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 59 ust.1 i 3
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant: Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2008 r. sprawy ze skargi T. C. i A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz T. C. i A. C. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

T. C. i A. C. zwrócili się wnioskiem z dnia 22 stycznia 2007 r., uzupełnionym w dniu 5 marca 2007 r., do Prezydenta Miasta [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na wykonaniu w przebudowywanym i rozbudowywanym budynku mieszkalno-garażowym (część budynku o symbolu "A"), warsztatu samochodowego dwustanowiskowego, mechaniczno-blacharskiego.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwaną dalej K.p.a.), odmówił wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na zmianie sposobu użytkowania garażu w budynku mieszkalnym (w budowie), na warsztat mechaniczno-blacharski, w O. przy ul. [...] (dz. nr A i B k.m.[...], obręb [...]). Organ jako powód swojego rozstrzygnięcia podał niespełnienie jednego z podstawowych warunków, wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a mianowicie brak w analizowanym obszarze obiektów o projektowanej funkcji. W trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji w dniu 2 kwietnia 2007 r. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. o sprawdzenie, czy prace wykonywane w obiekcie na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 9 sierpnia 2005 r., nr [...] zgodne są z tym pozwoleniem w zakresie przeznaczenia obiektu. Organ nadzoru po przeprowadzonej kontroli robót budowlanych we wskazanym obiekcie poinformował, że roboty budowlane w zakresie przeznaczenia obiektu prowadzone są zgodnie z warunkami udzielonego pozwolenia budowlanego oraz zatwierdzoną dokumentacją budowy.

W odwołaniu od powyższej decyzji strony zarzuciły przede wszystkim brak podstawy prawnej do odmowy wydania decyzji niezgodnej z ich wnioskiem. Zauważyły, że wykonanie warsztatu w przebudowywanym obiekcie nie jest tożsame ze zmianą sposobu użytkowania, jak to określił samodzielnie organ I instancji, bez wyjaśnienia tej kwestii z wnioskodawcami. Nadto wnioskodawcy podnieśli, iż działki sąsiednie są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących wnioskowanego zamierzenia zwłaszcza, że nie stanowi ono nowej zabudowy, a usługi są nieodłącznie związane z mieszkalnictwem, zarówno jednorodzinnym, jak i zagrodowym. Zwrócili uwagę, że nieruchomości objęte wnioskiem położone są w sąsiedztwie co najmniej trzech warsztatów, w tym składowiska samochodów i części. Zaznaczali też, powołując się na akt notarialny, że nieruchomość będąca przedmiotem sprzedaży, pomiędzy Gminą [...] a T. C., przeznaczona została na cele mieszkalne oraz działalność handlowo-usługową. Wnioskodawcy ponadto zarzucili, że do zaskarżonej decyzji nie dołączono wyników analizy jak też, że bezpodstawnie organ ustalił jako strony postępowania osoby, które nie mają interesu prawnego w postępowaniu negatywnym, zwłaszcza biorąc pod uwagę brak możliwości realizacji zamierzenia na wskazanym terenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 105 K.p.a. po rozpatrzeniu odwołania T. C. i A. C. od omówionej decyzji Prezydenta Miasta [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Kolegium przedstawiło stan faktyczny sprawy. Wskazało, że organ I instancji prawidłowo uczynił, zawiadamiając na podstawie art. 61 § 4 K.p.a., osoby będące stronami przedmiotowego postępowania, o jego wszczęciu pismem z dnia 20 marca 2007 r., gdyż jest to obowiązkiem organu bez względu na wynik sprawy. Dodało także, że organ I instancji prawidłowo (zgodnie z doktryną) przyznał status strony właścicielom działek, bezpośrednio przylegających do wnioskowanej nieruchomości. Podzieliło zarzuty skarżących, iż organ pierwszoinstacyjny bezprawnie dokonał samodzielnej interpretacji ich wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na wykonaniu, warsztatu samochodowego dwustanowiskowego, mechaniczno-blacharskiego w przebudowywanym i rozbudowywanym budynku mieszkalno-garażowym, określając jako przedmiot postępowania zmianę sposobu użytkowania istniejącego (w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania) garażu w budynku mieszkalnym w budowie ( zapis w decyzji) na warsztat mechaniczno-blacharski. Jednakże Kolegium uznało, że zasadniczą kwestią w sprawie, wynikającą z wniosku oraz z potwierdzonego przez organ nadzoru budowlanego stanu faktycznego (art. 7 i 77 § 1 K.p.a.), jest fakt, iż budynek, w którym przewidziano wykonanie omawianego warsztatu jest w trakcie przebudowy i rozbudowy na podstawie załączonej do wniosku, decyzji Prezydenta Miasta [...], nr [...] z dnia 9 sierpnia 2005 r, zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku usługowo-mieszkalnego na obiekt z 3 lokalami mieszkalnymi wraz z garażami. Podkreśliło, że decyzja ta poprzedzona była decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 7 września 2004 r., nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie budynków usługowo-mieszkalnych na mieszkalne z wbudowanymi garażami. Powołując się na treść art.105 §1 K.p.a., doktrynę oraz orzecznictwo sądowe Kolegium stwierdziło, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej zobligowany został do wydania decyzji o umorzeniu postępowania. W badanym przypadku organ odwoławczy uznał, że nie został spełniony warunek zrealizowania pewnego stanu faktycznego, tzn. zakończenia budowy polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie budynku usługowo-mieszkalnego na obiekt z 3 lokalami mieszkalnymi wraz z garażami, realizowanej na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 9 sierpnia 2005 r. Kolegium wywiodło, iż celem postępowania administracyjnego jest, bowiem realizacja normy materialnego prawa administracyjnego wobec określonego podmiotu poprzez ukształtowanie jego sytuacji prawnej. Norma ta może być zastosowana jedynie wtedy, gdy obiektywnie zaistniał stan faktyczny przewidziany przez ustawodawcę upoważniający organ do podjęcia decyzji administracyjnej. Stąd jednym z podstawowych warunków prawidłowego zastosowania normy prawnej jest ustalenie, przez organ prowadzący postępowanie, stanu faktycznego opisanego w tej normie. Na koniec dodało, przywołując wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1995 r. o sygn. akt SA /Łd 2424/94, opublikowany w ONSA 1996 r nr 2, poz. 80, że w orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Zdaniem organu, w tej sytuacji ustalenie warunków zabudowy dla warsztatu w obiekcie będącym w budowie jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art.105 § 1 K.p.a., z uwagi na brak przedmiotu postępowania, zatem rozważanie pozostałych zarzutów odwołania odnoszących się do prawidłowości dokonanej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stało się niecelowe.

W skardze na powyższą decyzję T. C. i A. C. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu pierwszej instancji, jak też o zwrot kosztów sądowych w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdzili, że wielokrotne czytanie zaskarżonej decyzji nie dało odpowiedzi, dlaczego postępowanie prowadzone z ich wniosku jest bezprzedmiotowe. Zaakcentowali, że w żadnym zdaniu uzasadnienia nie wyjaśniono, dlaczego uznano, że w ich sprawie nie ma przedmiotu postępowania. Organ odwoławczy, przywołując art. 105 K.p.a. nie podał przyczyny powodującej bezprzedmiotowość postępowania. Tymczasem przedmiot ten został wyraźnie określony w ich wniosku i istnieje nadal, gdyż w dalszym ciągu domagają się orzeczenia co do istoty, czyli ustalenia warunków zabudowy dla planowanego przez nich zamierzenia budowlanego. Od złożenia przez nich wniosku nie zaszły też żadne fakty czy zdarzenia prawne, powodujące bezprzedmiotowość postępowania. Zdaniem skarżących, nie powoduje bowiem bezprzedmiotowości postępowania fakt realizacji na tym terenie innego obiektu na podstawie pozwolenia na budowę. Poza tym, nie jest ich winą, że dla terenu przy ul. [...] w O. nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego pozwalającego np. na zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie ze zmieniającą się wolą inwestora. Podkreślili, że ponieważ w trakcie realizacji obiektu ich wola zmieniła się i obecnie chcą zrealizować warsztat, w miejsce planowanego garażu, to muszą uzyskać nową decyzję ustalającą warunki dla takiego zamierzenia. Zdaniem skarżących, pozwalają na to przepisy art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podtrzymali zarzut, że brak było uprawnień do zlecanie przez organ samorządowy, organowi rządowemu prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie legalności realizacji przez skarżących robót budowlanych. Poza tym zaakcentowali, że zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego, jeżeli organ uznał, że musi przeprowadzić dowód z oględzin, to winien taki dowód przeprowadzić sam, bo organ nadzoru budowlanego nie jest, w ich ocenie, organem właściwym do przeprowadzania dowodu w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez inny organ. Na koniec podkreślili, iż ich głównym zarzutem skargi jest brak podstaw prawnych do odmowy ustalenia warunków zabudowy, co uczynił Prezydent Miasta [...], jaki i do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego co uczyniło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ponownie podało, że budynek, w którym wnioskowano wykonanie warsztatu, bezspornie jest w trakcie przebudowy i rozbudowy na podstawie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku usługowo-mieszkalnego na obiekt z 3 lokalami mieszkalnymi wraz z garażami. Natomiast zarzut braku uprawnień do wystąpienia przez organ I instancji do organu nadzoru budowlanego jest również nieuprawniony, bowiem właśnie ten organ zgodnie z kompetencjami zobowiązany jest do wykluczenia ewentualnej samowoli budowlanej polegającej na realizacji wnioskowanego warsztatu przez skarżących.

Wojewódzki Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona przez Sąd na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała, że decyzja ta nie odpowiada wymogom prawa. Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna prawem, wynika konsekwencja, co do tego, iż sąd ten rozważa prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji, badając prawidłowość zastosowania przepisów prawa procesowego, jak też prawa materialnego w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji w całości lub w części następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności powinna być zatem przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji (i postępowania, które ją poprzedziło) z punktu widzenia ewentualnego naruszenia przepisów postępowania. Przyjęcie takiej kolejności badania zgodności z prawem decyzji uzasadnione jest tym, że naruszenie przepisów postępowania czyni dalszą kontrolę zbędną.

Tak przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta nie odpowiada wymogom prawa.

Trzeba przypomnieć, że skarżący zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], wydaną na podstawie art. 105 K.p.a., którą uchylono decyzję Prezydenta Miasta [...] w całości i umorzono postępowanie pierwszej instancji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia budowlanego, z przyczyn przedmiotowych. Kolegium dopatrzyło się bezprzedmiotowości postępowania w fakcie, że budynek, w którym wnioskowano wykonanie warsztatu, niewątpliwie jest w trakcie przebudowy i rozbudowy na podstawie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku usługowo-mieszkalnego na obiekt z 3 lokalami mieszkalnymi wraz z garażami, tym samym nie został spełniony warunek zrealizowania stanu faktycznego polegający na ukończeniu budowy realizowanej na podstawie tego pozwolenia na budowę.

W niniejszej sprawie, skarga oparta została na zarzucie braku podstaw prawnych do podjęcia takiego rozstrzygnięcia oraz braku jasnego i logicznego uzasadnienia zajętego stanowiska. Naruszenia zasad postępowania przez organ orzekający w sprawie, poprzez zlecanie organowi rządowemu prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie legalności realizacji przez skarżących robót budowlanych.

Odnosząc się do ostatniego z zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, iż jest on chybiony. Rację ma Kolegium, że organ I instancji miał prawo wystąpić do nadzoru budowlanego o przeprowadzenie postępowania zmierzającego do ustalenia, czy skarżący wykonują zamierzenie inwestycyjne zgodnie z pozwoleniem na budowę. Informacja ta była potrzebna do wykluczenia samowoli budowlanej polegającej na wykonaniu wnioskowanego warsztatu.

Za zasadny uznać należy natomiast zarzut skargi negujący istnienie podstawy prawnej do umorzenia postępowania w niniejszej sprawie jako bezprzedmiotowego.

Stosownie bowiem do dyspozycji art. 105 § 1 K.p.a. bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności, czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego (B. Adamiak i J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1996 r., s. 462). Tak więc sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne.

W niniejszej sprawie nie można przyjąć, aby zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 105 K.p.a., bowiem postępowanie zostało wszczęte na żądanie osób mających przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a., a ponadto rozstrzygnięcie tej sprawy co do jej istoty przez wydanie decyzji administracyjnej (pozytywnej bądź negatywnej) ma oparcie w materialnych przepisach prawa administracyjnego i leży we właściwości organu.

Istotnym dla rozpoznania przedmiotowej sprawy jest to, że skarżący są niewątpliwie stroną zainteresowaną w sprawie, że o rozpatrzenie swego wniosku zwrócili się do organu właściwego, a ponadto że przedmiot postępowania objęty jest ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).

Należy podkreślić, iż jeśli podmiot uprawniony do żądania ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji ma interes prawny w żądaniu rozstrzygnięcia sprawy, nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania. Nie stanowi o bezprzedmiotowości postępowania, jak to uznał organ odwoławczy, fakt realizowania robót budowlanych w istniejącym budynku, zgodnie z pozwoleniem budowlanym. W niniejszej sprawie skarżący wnieśli o ustalenie warunków zabudowy dla planowanego przez nich zamierzenia budowlanego polegającego na wykonaniu w przebudowywanym i rozbudowywanym budynku mieszkalno-garażowym (część budynku o symbolu "A"), warsztatu samochodowego dwustanowiskowego, mechaniczno-blacharskiego. Jak wynika z akt sprawy przedsięwzięcie skarżących jest w trakcie realizacji, zgodnie z uzyskanym pozwoleniem na budowę. Wykluczono także ewentualną samowolę budowlaną polegającą na realizacji wnioskowanego warsztatu przez skarżących, nie można zatem uznać, że doszło do zrealizowania inwestycji, a tylko w takiej sytuacji można byłoby mówić o bezprzedmiotowości postępowania. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądowym nie można ustalić stosowną decyzją warunków zabudowy dla inwestycji już faktycznie zrealizowanej (patrz: wyrok WSA z 15 stycznia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 2018/06, LEX nr 310877).

W tym miejscu trzeba przypomnieć, że w myśl art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Jak słusznie zatem uznali skarżący, zmiana przeznaczenia części budynku mieszkalno- garażowego na warsztat samochodowy, dwustanowiskowy, mechaniczno-blacharski jest zmianą zagospodarowania terenu i bezspornie wymaga ustalenia warunków zabudowy. Organowi odwoławczemu uszło zaś uwadze, że stosownie do treści art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany (ust. 3 cyt. ustawy). Jeżeli zatem planowane odstępstwo od zatwierdzonego projektu lub innych warunków pozwolenia na budowę dotyczy materii uregulowanej decyzją o warunkach zabudowy, to do wniosku o zmianę pozwolenia na budowę należy dołączyć nową decyzję o warunkach zabudowy, o ile oczywiście jest ona wymagana zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z powyższego wynika, że wniosek o zmianę pozwolenia na budowę w omawianym trybie musi być zgodny z ustaleniami wiążącej w sprawie decyzji o warunkach zabudowy, o ile na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Należy bowiem zauważyć, że wniosek o zmianę pozwolenia na budowę musi się mieścić w ramach ustaleń wynikających z decyzji o warunkach zabudowy. Innymi słowy, gdy inwestor zamierza zmienić ( w trakcie budowy) charakter inwestycji w sposób wymagający ustalenia nowych warunków zabudowy, to jedynym rozwiązaniem jest uzyskanie nowej decyzji o warunkach zabudowy, a następnie wystąpienie z nowym wnioskiem o wydanie nowego pozwolenia na budowę. Trzeba również pamiętać, że o ustalenie warunków zabudowy do tego samego terenu można złożyć nieograniczoną przez żadną normę prawną liczbę wniosków. Ponadto, wnioskodawca, który już uzyskał warunki zabudowy, może, po raz kolejny, złożyć wniosek odnośnie do tego samego obszaru, jednakże tylko pod warunkiem, iż przedmiotem wniosku jest inna inwestycja ( patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Po 873/97, ONSA Nr 4, z 1998 r.).

Wracając na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, że skoro przedsięwzięcie inwestorów niewątpliwie jest w trakcie realizacji, bezspornie nie doszło do samowolnej realizacji robót budowlanych, nie zachodzi tożsamość wniosków, to zaskarżona decyzja organu odwoławczego, świetle przedstawionych rozważań, wydana została z istotnym naruszeniem prawa art. 105 K.p.a. Należy ponadto przyznać rację skarżącym, że odmówienie inwestorom prawa do zmiany przedmiotu zamierzonej inwestycji prowadziłoby do trudnej do zaakceptowania zasady, w myśl której inwestor mógłby jedynie raz zadecydować o kształcie planowanej inwestycji.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200, a orzeczenie w przedmiocie niewykonania decyzji, przepis art. 152 P.p.s.a.

Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych rozważań.