Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 282/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 12, art. 35, art. 36
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędziowie: WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Gabriela Nowak Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi H. M. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 15 maja 2012 r. o podjęcie postępowania zawieszonego postanowieniem Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] - w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącej H. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

H. M. pismem z dnia 3 lipca 2012 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, skargę na bezczynność Prezydenta W. w sprawie dotyczącej rozpoznania wniosku w trybie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50 poz. 279) o ustanowienie prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) gruntu położonego w W. przy ul.[...], hip. nr[...].

W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi organ wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 października 2010 r. sygn. akt I SAB/Wa 199/10 zobowiązał go do zawieszenia postępowania w przedmiocie wniosku H. M. i T. D. o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ulicy [...] oraz do wezwania H. M. i T. D. do wystąpienia, we wskazanym przez organ terminie, do właściwego sądu powszechnego z wnioskiem o uznanie za zmarłych N.S., I. S. i R.B., a następnie – w zależności od wyniku postępowania przed sądem powszechnym – poszukiwania ich samych, bądź ich następców prawnych w terminie czternastu dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem.

Wykonując powyższy wyrok Sądu, postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. Prezydent W. zawiesił postępowanie, zobowiązując jednocześnie H. M. i T. D. do wystąpienia, we wskazanym przez organ terminie, do właściwego sądu powszechnego z wnioskiem o uznanie za zmarłych N.S., I. S. i R.B.

Przy piśmie z dnia 3 stycznia 2012 r. T. D. przekazała do organu postanowienie Sądu Rejonowego W. z dnia [...] grudnia 2011 r. sygn. akt [...] uznające za zamarłych wyżej wymienione osoby.

Z kolei pismem z dnia 15 maja 2012 r. działająca w imieniu H. M. i T. D. adwokat A. Z. wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania.

W odpowiedzi na powyższe wystąpienia, Prezydent W. pismami z dnia 31 maja 2012 r. oraz 26 czerwca 2012 r. poinformował adwokat A. Z. że strony postępowania przedstawiły jedynie postanowienia o uznaniu za zmarłych . Strony powinny dodatkowo przedstawić postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po wyżej wymienionych, co pozwoli na wskazanie kręgu osób usprawnionych do występowania w sprawie. Jednocześnie Prezydent W. wskazał, w ww. pismach, że do chwili spełnienia tego warunku brak jest przesłanek do podjęcia zawieszonego postępowania.

Pismem z dnia 19 września 2012 r. skarżąca doprecyzowała przedmiot zaskarżenia, wskazując, że jej skarga z dnia 3 lipca 2012 r. dotyczy bezczynności Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania jej wniosku o podjęcie zawieszonego przez organ w dniu [...] lutego 2011 r. postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej ppsa), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W przedmiotowej sprawie analiza zebranego materiału dowodowego wskazuje na całkowitą zasadność skargi.

Przede wszystkim podkreślić należy, że pismem z dnia 19 września 2012 r. skarżąca wskazała, że przedmiotem jej skargi na bezczynność jest nierozpoznanie przez Prezydenta W. złożonego przez nią wniosku o podjęcie zawieszonego w dniu [...] lutego 2011 r. postępowania.

Jak wskazują akta sprawy wniosek o podjęcie postępowania zawarty został w piśmie pełnomocnika skarżącej z dnia 15 maja 2012 r., które w dniu 21 maja 2012 r. wpłynęło do organu. Prezydent W. nie rozpoznał go jednak merytorycznie, ograniczając się jedynie do wystosowania do strony pism informacyjnych z dnia 31 maja 2012 r. oraz 26 czerwca 2012 r., w których wskazał na brak podstaw do podjęcia zawieszonego postępowania.

W ocenie Sądu działanie takie jest niedopuszczalne.

Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że o tym jaki charakter ma mieć pismo wniesione przez stronę decyduje strona, a nie organ orzekający, do którego pismo jest skierowane. Jeżeli strona wyraźnie wskazuje, na złożenie wniosku, to organ ma obowiązek rozpoznać go, wydając w ustawowym terminie stosowne rozstrzygnięcie zgodne z właściwymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza, to że Prezydent W. zobligowany był do wydania postanowienia, w którym merytorycznie ustosunkowałby się do wniosku strony i orzekł o podjęciu zawieszonego postępowania lub w przypadku braku podstaw o odmowie jego podjęcia. Na każde z tych postanowień stronie przysługiwałoby zażalenie stosownie do art. 101 Kpa.

Jak wskazano organ nie podjął jakichkolwiek działań w związku z wnioskiem o podjęcie zawieszenie przedmiotowego postępowania, przez co uniemożliwił stronie dochodzenie jej praw.

W przedmiotowej sprawie można zatem mówić o bezczynności organu, który stosownie do treści art. 35 § 1 i 3 Kpa obowiązany był załatwiać sprawę bez zbędnej zwłoki, czyli w sprawach wymagającej postępowania wyjaśniającego, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawach szczególnie skomplikowanych - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

Tymczasem w omawianym postępowaniu w prawnie ustalonym terminie organ ten nie tylko nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku strony o podjęcie zawieszonego postępowania, ale przede wszystkim nie podjął żądanych czynności formalnych w przedmiocie jego rozpoznania. Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy zdaniem organu wniosek strony był zasadny, czy też nie.

Zgodnie z art. 149 ustawy ppsa, w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Instytucja skargi na bezczynność organu ma zatem na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Badając zasadność takiej skargi Sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie Prezydent W. nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Oczywistym jest, że organ nierozpoznając wniosku skarżącej naruszył nie tylko art. 35 § 3 oraz art. 36 § 1 kpa, ale także art. 12 § 1 kpa nakazujący organowi administracji publicznej obowiązek działania w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, jak również art. 7 Kpa nakazujący organowi z urzędu lub na wniosek strony podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy.

W przedmiotowej sprawie Sąd uznał jednocześnie, że bezczynność organu, jakkolwiek naganna, nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.