Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 20/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 7, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 11, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 39 ust. 1 i 2, art. 106 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie WSA E. Kręcichwost - Durchowska As. sąd.Izabela Kucznerowicz (spr.) Protokolant Sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 28 maja 2008 r. sprawy ze skargi B.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego, 1. oddala skargę, 2. zasądza na rzecz adwokata J.M. od Skarbu Państwa ( Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu ) wynagrodzenie w kwocie 240 ( dwieście czterdzieści) zł podwyższone o kwotę 52,80 ( pięćdziesiąt dwa i 80/100 ) zł stawki podatku od towarów i usług przewidzianej dla tego rodzaju czynności – łącznie 292,80 ( dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100 ) zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. /-/I. Kucznerowicz /-/M.Dybowski /-/E. Kręcichwost - Durchowska


UZASADNIENIE

W dniu 22 sierpnia 2007r. B.T. zwrócił się do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z prośbą o przyznanie znaczka i koperty bądź też biletu na przejazd celem złożenia wniosku o przyznanie adwokata z urzędu do spraw o numerach [...] i [...]. W dniu 28 sierpnia 2007r. B.T. złożył kolejny wniosek o pomoc w formie znaczka pocztowego na list polecony do WSA w Poznaniu.

Decyzją Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 2 ust. 1, art. 7, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 11, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 39 ust. 1 i 2, art. 106 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. nr 64, poz. 593 ze zm.) oraz art. 104 kpa odmówiono B.T. przyznania pomocy w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup kopert i znaczków pocztowych bądź biletu kredytowanego. W uzasadnieniu podniesiono, iż w przypadku B.T. nie występuje żaden z czynników wymienionych w art. 8 ustawy o pomocy społecznej. Dodatkowo zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej stwierdzono brak współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, przejawiającej się niewyrażaniem chęci zarejestrowania się w PUP, umożliwiając szybsze zdobycie pracy. Argument ten może stanowić samodzielną podstawę do odmowy przyznania pomocy. Na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego w dniu 31.08.2007r. oraz przedłożonych dokumentów jak i oświadczeniu B.T. ustalono, że nie jest on zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna, co zmniejsza szanse na poprawę sytuacji. Z oświadczenia wynika, że B.T. utrzymuje się ze zbieractwa. Podczas przeprowadzania wywiadu stwierdził on, że ponosi opłaty związane z utrzymaniem domu, które to pomaga regulować w miarę możliwości rodzina. W toku wywiadu alimentacyjnego ustalono, że pomocy tej nie udziela matka. B.T. konsekwentnie odmawia zarejestrowania się w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna a rejestrację uzależnia od wsparcia ze strony GOPS. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. W świetle tego przepisu taką możliwością jest rejestracja w PUP, której B.T. nie wykorzystuje a tym samym uchyla się od podjęcia działań zmierzających do znalezienia pracy.

B.T. odwołał się od tej decyzji, nie podnosząc konkretnych argumentów.

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] na podstawie art. 1, art. 17 ust. 1, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001, nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. W uzasadnieniu decyzji szczegółowo wskazano jej przyczyny. Odnośnie prośby o przyznanie biletu kredytowanego organ uznał, iż brak jest podstaw do przyznania takiej pomocy. B.T. nie wykazał aby jego osobiste stawiennictwo było konieczne. Odnosząc się do prośby o przyznanie pomocy w formie kopert i znaczków pocztowych organ uznał, że przepisy nie przewidują na etapie postępowania przed organami administracji prawa pomocy polegającego na przyznaniu fachowego pełnomocnika, który zastępowałby stronę i ją reprezentował. Instytucja taka jest przewidziana dopiero na etapie sądowego postępowania administracyjnego czy też w postępowaniu przed sądami powszechnymi. Ponadto Kolegium w pełni podzieliło argumenty organu I instancji.

B.T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wyrażając niezadowolenie z wydanej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności mająca umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z tą zasadą, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz zawartą w niej argumentacją. Granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego. Sąd administracyjny dokonuje kontroli według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydawania zaskarżonego aktu.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2004 r. Nr 64, poz. 593 ze zm.) pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których osoby te nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Jednocześnie potrzeby osób korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 1 i 4 ustawy). Jedną z form pomocy udzielanej potrzebującym jest świadczenie w postaci biletu kredytowanego (art. 36 pkt 2 lit. b ustawy).

W myśl art. 39 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.) w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Zasiłek celowy może być przyznany w formie biletu kredytowanego. Z powyższego zapisu wynika, że powody, dla których może być przyznana pomoc w formie zasiłku celowego nie są enumeratywnie wymienione.

Wnioskiem z dnia 22 sierpnia 2007 r. odwołujący zwrócił się o przyznanie koperty oraz znaczka pocztowego bądź biletu na przejazd do i z Kalisza celem złożenia prośby o przyznanie adwokata z urzędu do spraw: [...] i [...].

Wnioskiem z dnia 28 sierpnia 2007 r. odwołujący zwrócił się o udzielenie pomocy w formie znaczka pocztowego na list polecony do WSA w Poznaniu w sprawie sygn. akt [...].

Odnosząc się do prośby odwołującego o przyznanie pomocy w formie biletu kredytowanego na przejazd, Kolegium słusznie stwierdza, iż brak jest ku temu podstaw, gdyż Skarżący nie wykazał, aby osobiste stawiennictwo we wskazanych przez niego przypadkach było konieczne. Co więcej, jak wynika z wniosku Skarżącego, wystarczające ewentualnie byłoby wysłanie pisma listem.

Jest to wystarczająca przyczyna do odmowy przyznania wnioskowanej pomocy we wskazanej części.

Rozpatrzenia wymaga natomiast kwestia zasadności odmowy przyznania przez organ pierwszej instancji pomocy w formie kopert oraz znaczków pocztowych niezbędnych do przesłania korespondencji w sprawach wskazanych przez Skarżącego w jego wnioskach z dnia 22 sierpnia 2007 r. i 28 sierpnia 2007 r.

Odnosząc się zatem do prośby Skarżącego o przyznanie pomocy w formie kopert i znaczków pocztowych celem złożenia wniosku o przyznanie adwokata z urzędu Kolegium zasadnie poinformowało go, że przepisy nie przewidują na tym etapie, to jest na etapie postępowania przed organami administracji prawa pomocy polegającego na przyznaniu fachowego pełnomocnika, który zastępowałby stronę i ją reprezentował. Instytucja taka jest przewidziana dopiero na etapie sądowego postępowania administracyjnego (w razie wniesienia skargi), czy też w postępowaniu przed sądami powszechnymi (w postępowaniu cywilnym, karnym itp.). O powyższym Skarżący był informowany przez Kolegium chociażby w uzasadnieniu decyzji [...] z dnia [...] o czym Kolegium wiadomo było z urzędu (ten sam członek sprawozdawca w obu sprawach). Zatem chociażby ze względu na nieskuteczność składania omawianego wniosku i świadomość Skarżącego w tym przedmiocie niecelowe byłoby przyznanie odwołującemu pomocy w tym zakresie chociażby z powyższej przyczyny.

Przepis art. 8 stanowi, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 78 i 91, przysługuje gdy spełnione jest kryterium dochodowe, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2 -15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Powody, o którym mowa w art. 7 pkt 2 - 15 to: sieroctwo, bezdomność, bezrobocie, niepełnosprawność, długotrwała lub ciężkiej choroba, przemoc w rodzinie, potrzeba ochrony macierzyństwa lub wielodzietności, bezradność w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych, brak umiejętności w przystosowaniu do życia młodzieży opuszczającej placówki opiekuńczo-wychowawcze, trudności w integracji osób, które otrzymały status uchodźcy, trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego, alkoholizm lub narkomania, zdarzenie losowe i sytuacja kryzysowa, klęska żywiołowa lub ekologiczna.

Organy zasadnie przyjęły, że żaden z powyższych powodów nie występował i nie występuje, powołując się na wywiad środowiskowy przeprowadzony z odwołującym w dniu 31 sierpnia 2007 r. Wobec Skarżącego nie zachodzi którakolwiek z enumeratywnie wymienionych w art. 7 pkt 2 - 15 ustawy o pomocy społecznej przesłanek, w szczególności przesłanka bezrobocia, niepełnosprawności czy długotrwałej lub ciężkiej choroby.

Skarżący nie jest bowiem zarejestrowany w PUP jako osoba bezrobotna. Ustawa o pomocy społecznej nie zawiera wprawdzie definicji osoby bezrobotnej, jednakże posługując się tym terminem częstokroć odnosi się do przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W szczególności taki wniosek wypływa z przepisu art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, który przewiduje, że brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, (...), nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub wykonywania prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o-promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (...) mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Nadto zaznaczyć należy, że ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) takową definicję bezrobotnego zawiera, wobec tego nie było potrzeby ponownego definiowania tego charakterystycznego i powszechnie znanego pojęcia w ustawie o pomocy społecznej. Tymczasem przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przewiduje, że jedną z przesłanek uznania danej osoby za bezrobotną jest jej zarejestrowanie we właściwym dla miejsca zameldowania (stałego lub czasowego) powiatowym urzędzie pracy.

Skarżący nie jest także osobą niepełnosprawną - nie przedstawił żadnego orzeczenia w tym zakresie, ani nie powoływał się na tę przesłankę, choć twierdzi, że podejmuje stałe leczenie. Skarżący w przeszłości pobierał świadczenie rentowe z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową, jednakże biegli lekarze sądowi stwierdzili, że schorzenie jego co prawda nadal się utrzymuje, ale jego stan zdrowia polepszył się - między innymi nie ma konieczności regularnego przyjmowania leków, nie odczuwa już takich dolegliwości, a obecnie nie ma żadnych przeszkód, by odwołujący podjął zatrudnienie w warunkach bez kontaktu z mąką.

Skarżący nie wykazał także, by przyznanie pomocy uzasadnione było długotrwałą łub ciężką chorobą. Co prawda w wywiadzie środowiskowym podał, że podejmuje stałe leczenie, nie podał jednak bliżej żadnych danych w tym zakresie, nie wskazał też, by z tego tytułu ponosił jakiekolwiek koszty, a nadto nie przedłożył żadnego zaświadczenia lekarskiego bądź innego dokumentu, z którego by wynikało, iż aktualnie cierpi na określone choroby i w konsekwencji ponosi związane z tym wydatki.

W tych okolicznościach należy stwierdzić, że nie zostały spełnione przesłanki do przyznania odwołującemu pomocy w postaci zasiłku celowego. Podkreślić przy tym należy, że nie zostały spełnione nie tylko przesłanki wynikające z art. 7 pkt 2 -15 ustawy o pomocy społecznej, ale także nie występują inne szczególne okoliczności uzasadniające przyznanie tego świadczenia, na które wskazuje przepis art. 8 ustawy o pomocy społecznej. Na takie okoliczności nie wskazuje w szczególności przeprowadzony z odwołującym w dniu 31 sierpnia 2007 r. wywiad środowiskowy, ani też sam Skarżący w innych okolicznościach.

Jak słusznie nadto stwierdziły organy występują rażące dysproporcje odnoszące się do wysokości i rodzaju wydatków ponoszonych przez stronę w konfrontacji z deklarowanymi przez nią potrzebami i źródłem ich pokrywania. Sąd podziela tę ocenę mając na uwadze całokształt okoliczności wynikających nie tylko z niniejszego postępowania, ale także znanych Kolegium i tym samym Sądowi z urzędu w związku z rozpatrywaniem wielu odwołań strony od decyzji wydanych przez organ pierwszej instancji w sprawach o przyznanie zasiłku celowego, w tym głównie w postaci biletu kredytowanego, znaczków pocztowych, kopert (tylko w 2007 roku spraw o nr: [...], [...], [...], [...], [....], [...], [...], [...], [...]).

I tak ze sprawy oznaczonej [...] wynikało między innymi -

z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego z odwołującym w dniu 4 stycznia 2007 r., że ponosił on opłaty za telefon w kwocie 56,10 zł, na co Kolegium zwróciło uwagę w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji, gdyż jak na osobę, która nie ma środków finansowych jest to kwota znaczna, a w porównaniu z kosztem wysłania listu poleconego (na którą to potrzebę Skarżący ubiegał się o przyznanie pomocy) - bardzo wysoka. Tymczasem posiadania telefonu i korzystania z niego nie można zaliczyć do pierwszych i niezbędnych potrzeb człowieka, zwłaszcza jeśli znajduje się on w trudnej sytuacji finansowej, nie ma pracy i jak twierdzi wnioskujący - środków na zakup żywności, znaczków pocztowych czy kopert. Aktualnie Skarżący nie chce natomiast podać ponoszonych przez siebie kosztów związanych z użytkowaniem telefonu komórkowego, co słusznie budzi wątpliwości i zastrzeżenia organów. Należy bowiem wziąć pod uwagę koszt przesłania jednego listu poleconego (3,55 zł) i koperty (około 0,20 zł) w porównaniu z kosztami (jakimikolwiek) utrzymania telefonu komórkowego. Do tego należy przyrównać koszty utrzymania mieszkania, które rzekomo pomaga uregulować rodzina Skarżącego, gdy dotychczas nie chciał ujawnić źródła ich pokrywania. Z powyższego wynika, że Skarżący zmienia swe oświadczenia i wyjaśnienia w zależności od potrzeby. Niewiarygodnym jest, by rodzina pomagała w utrzymaniu mieszkania wydając na ten cel co najmniej kwotę około 100,00 zł, a nie chciała wspomóc odwołującego w wysłaniu korespondencji sądowej w kwocie kilku złotych miesięcznie. Skarżący nie wskazuje także bliżej, kto z rodziny mu pomaga. Tymczasem organ pierwszej instancji ustalił na podstawie przesłanego mu przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej wywiadu alimentacyjnego przeprowadzonego w dniu 23 lipca 2007 r. z matką Skarżącego – C.T., iż nie pomaga ona synowi z uwagi na brak możliwości finansowych. Z dokumentów przesłanych przez MOPS wynika, że pobiera ona świadczenie emerytalne wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym w łącznej kwocie 675, 38 zł, a także sama korzysta z pomocy tamtejszego Ośrodka w postaci zasiłków celowych specjalnych. Posiada ona zaległości w opłatach za mieszkanie, które spłaca, znaczną część środków przeznacza także na leczenie. Powyższe informacje znane są Kolegium i także Sądowi z urzędu w związku z rozpatrywaniem w dniu 21 września 2007 r. sprawy [...] i załączonego tam omawianego wywiadu środowiskowego. Dodać należy, że w jednej ze spraw Skarżący stwierdził, iż żywność zakupuje z osiąganych dochodów, a nadto że żywi się chlebem znalezionym w śmietniku. Mając na uwadze wszystkie powyżej omówione okoliczności słusznie organy wyciągnęły wnioski, iż występują rażące dysproporcje między uzyskiwanym przez stronę dochodem a jej wydatkami. Jak stanowi natomiast przepis art. 12 ustawy o pomocy społecznej w przypadku stwierdzonych przez pracownika socjalnego dysproporcji między udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową osoby lub rodziny, wskazującą, że osoba ta lub rodzina jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową, wykorzystując własne zasoby majątkowe, w szczególności w przypadku posiadania znacznych zasobów finansowych, wartościowych przedmiotów majątkowych lub nieruchomości, można odmówić przyznania świadczenia.

Sąd podziela także pozostałe argumenty organu pierwszej instancji i SKO prowadzące do odmowy przyznania wnioskowanej pomocy.

Jak wynika z przepisu art. 2 ust. 1 ustaw o pomocy społecznej pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z kolei przepis art. 3 powołanej ustawy przewiduje, że pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb (...); zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, Skarżący nie podejmuje żadnych działań zmierzających do jego życiowego usamodzielnienia się oraz przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej, w jakiej się znalazł. W szczególności Skarżący konsekwentnie odmawia zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna czy poszukująca pracy. Jak natomiast zasadnie podniósł organ pierwszej instancji Urząd ten prowadzi także szkolenia bezrobotnych, które pomagają im zdobyć nowe umiejętności i kwalifikacje, co z kolei ułatwia znalezienie pracy. Taka postawa odwołującego prowadzi do uzasadnionej oceny, iż nie jest on zainteresowany podjęciem zatrudnienia, które w znaczący sposób zmieniłoby jego sytuację. Taka ocena jest zasadna tym bardziej, jeśli weźmie się pod uwagę, że decyzją z dnia [...], Nr [...] organ pierwszej instancji przyznał odwołującemu pomoc w postaci biletu kredytowanego, o czym Kolegium i Sądowi wiadomo jest z urzędu w związku z rozpatrywaniem w dniu 26 czerwca 2007 r. odwołania od tej decyzji w sprawie sygn. akr [...]. Tymczasem uprzednio i aktualnie Skarżący uzależniał zarejestrowanie w PUP od udzielenia mu wsparcia przez organ pierwszej instancji. Pomimo że pomoc została już mu udzielona nadal nie zarejestrował się jako osoba bezrobotna. Należy podkreślić, że Skarżący podaje, iż leczy się, a zatem zarejestrowanie w PUP umożliwiłoby mu korzystanie z bezpłatnych świadczeń zdrowotnych. Należy zauważyć, że Skarżący nie wskazuje ani na co się leczy, ani gdzie, w jaki sposób, ani jakie w związku z tym ponosi koszty, z czego je pokrywa, bo z pewnością deklarowana przez odwołującego kwota 9,00 zł, która miałaby być uzyskiwana ze zbieractwa puszek, na to nie wystarczy.

W tych okolicznościach organy słusznie powoływały się na brak współpracy odwołującego z pracownikiem socjalnym poprzez niezarejestrowanie się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba poszukująca pracy. Jest to wystarczająca przyczyna odmowy udzielenia wnioskowanej pomocy. W myśl bowiem art. 11 ust. 2 powołanej pomocy brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub wykonywania prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Brakiem współdziałania jest także nieudzielanie przez odwołującego pracownikowi socjalnemu pełnych niezbędnych do oceny sytuacji informacji, w szczególności co do wysokości opłat za korzystanie z telefonu komórkowego.

W zaistniałych okolicznościach sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, iż odwołujący spełnia przesłanki do przyznania mu zasiłku celowego, pomimo że wskazuje, że dochód jego wynosi około 9.00 zł miesięcznie.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 19 pkt 1 w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348).

/-/I. Kucznerowicz /-/M. Dybowski /-/E. Kręcichwost-Durchowska

MZ