Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 2853/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.B., D.G. i J.K. na uchwałę Rady W. z dnia [...] października 2003 r., nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

I SA 2853/03

Uzasadnienie

W dniu 15 grudnia 2003 r. E.B., D.G. i J.K. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady W. z dnia [...] października 2003 r., nr [...], w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości w części dotyczącej pkt 7 załącznika do tej uchwały. Skarżący podnieśli, że wnoszą o uchylenie tej uchwały w części dotyczącej nieruchomości przy ul. [...] w W., gdyż zagospodarowali tę nieruchomość własnymi środkami i użytkują jako ogródki działkowe od wielu lat.

Odpowiadając na skargę Rada W. wniosła o jej oddalenie i wskazała, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Skarżący nie mają legitymacji do jej zaskarżenia, gdyż nie wykazali, jaki ich interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone zaskarżoną uchwałą. Interes prawny skarżącego wyznaczają przepisy prawa materialnego. Władanie przez skarżących częścią działki nr [...] przy ul. [...] nie jest obecnie oparte na tytule prawnym, ponieważ wcześniejsze umowy dzierżawy tej działki wygasły. Ewentualne roszczenie o zwrot nakładów nie jest uprawnieniem, które mogłoby zostać naruszone zaskarżoną uchwałą. Wojewoda [...] ocenił uchwałę w trybie nadzoru i jej nie zakwestionował.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269).

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia jest czynnością procesową (formalną), powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu zmianę lub uchylenie kwestionowanej uchwały. Wezwanie organu do samokontroli uchwały konkretyzuje podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone, i uchwałę będącą tego przyczyną. Wezwania, o jakim mówi art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest surogatem środka odwoławczego i w związku z tym czynnością prawną wywołującą określone skutki prawne (por. uzasadnienie postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z dnia 24 czerwca 2002 r, sygn. OSA 2/02 - ONSA 2003, z. 1, poz. 2).

Z akt sprawy wynika, że skarżący zaskarżyli powołaną na wstępie uchwałę Rady W. bez wcześniejszego wezwania tej Rady do usunięcia naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia. Wezwanie takie powinno być skierowane do organu, który podjął kwestionowaną uchwałę (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2002 r., sygn. IV SA 3595/01, niepubl.). Wprawdzie skarżący pismem z dnia 20 listopada 2003 r. wystąpili do Wojewody [...] o uchylenie uchwały z [...] października 2003 r., ale pismo to nie może być potraktowane jako wniosek o usunięcie naruszenia prawa, gdyż nie zostało skierowane do organu, który wydał zaskarżony akt.

Za takie wezwanie nie może być również uznane stanowisko Rady Dzielnicy [...] z dnia 24 listopada 2003 r, gdyż nawet gdyby było wynikiem wniosku skarżących, to nie zostało podjęte przez organ, który uchwalił zaskarżony akt. Z ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) wynika, że dzielnice W. są jednostkami pomocniczymi (art. 5 ust. 1), których organem stanowiącym i kontrolnym jest rada dzielnicy, a wykonawczym zarząd. Zgodnie z art. 11 ust. 2 powołanej ustawy do zakresu działania dzielnicy należą sprawy lokalne, wśród których nie są wymienione sprawy z zakresu gospodarowania nieruchomościami. Wynika z tego, że ustawa ta nie przewidziała dla dzielnic zadań z tego zakresu, a zatem należą one do rady W. Potwierdza to art. 20 ust. 1 ustawy przewidujący m.in., że mienie gmin [...] oraz mienie powiatu [...] stają z mocy ustawy mieniem W., które jest następcą prawnym gmin [...].

Wobec powyższego skarga wniesiona do Sądu bez uprzedniego wystąpienia z wnioskiem do właściwego organu o usunięcie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia jest niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).