Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 448/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. M. Sp. z o.o. w S. na decyzję Inne z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o zwolnienie z opłacenia należności postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 11 czerwca 2020 r. Skarżąca zwróciła się do Inne o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za kwiecień - maj 2020 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r.

o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), dalej "ustawa o COVID-19".

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. Inne umorzył postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r. za kwiecień 2020 r. W uzasadnieniu organ przywołał treść art. 31zo ust. 1a ustawy o COVID-19

i wyjaśnił, że płatnikowi składek przysługuje prawo do zwolnienia z opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należnych za okres kwiecień 2020 r., w wysokości 50% łącznej kwoty należności

z tytułu składek wykazanych w deklaracji rozliczeniowej złożonej za dany miesiąc, jeżeli był zgłoszony za ten okres jako płatnik składek:

przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r.,

w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020r.,

w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r. - zgłosił do ubezpieczeń społecznych od 10 do 49 ubezpieczonych.

ZUS wskazał, że w przedmiotowej sprawie ustalono, iż zachodzi bezprzedmiotowość postępowania z powodu opłacenia przez Zobowiązanego należności z tytułu składek za okres kwiecień 2020 r. W związku z powyższym, umorzył postępowanie w sprawie wniosku o zwolnienie z opłacenia należności z tytułu składek za okres kwiecień 2020 r.

W skardze do tut. Sądu Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie:

- art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), dalej jako Konstytucja RP, przez zastosowanie w niniejszej literalnego brzmienia art. 31zo ustawy o COVID-19, z pominięciem konstytucyjnej zasady państwa prawa oraz zasady równości wobec prawa,

- art. 31zo ww. ustawy z pominięciem zasad, które stanowiły przyczynę wprowadzenia ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że w jego ocenie, różnicowanie sytuacji prawnej podmiotów, które opłaciły i nie opłaciły składek nie znajduje uzasadnienia. Wszystkie podmioty, które odczuły skutki wprowadzonego stanu epidemii powinny być traktowane tak samo i powinny być zaliczone do tej samej klasy. Ma to

o tyle istotne znaczenie, że Zakład Ubezpieczeń Sprzecznych a tym samym Państwo korzysta, a wręcz utrzymuje się ze składek. Wprowadzenie zróżnicowania powoduje, że to w istocie jedni obywatele płacą za pomoc innym podmiotów znajdującym się w takiej samej sytuacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ponadto ZUS wniósł o zawieszenie niniejszego postępowania na podstawie art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", tj. na zgodny wniosek stron do czasu zakończenia przez organ postępowania związanego ze zmianą przepisów oraz wydania decyzji w związku

z wejściem w życie znowelizowanego przepisu art. 31zo ustawy o COVID-19.

Organ wyjaśnił, że ustawa z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy

o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 1423) wprowadziła zmiany do art. 31zo ustawy o COVID-19. Zgodnie z treścią art. 10 ustawy z 24 lipca 2020 r. w przypadku złożenia do dnia 30 czerwca 2020 r. wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek, zwalnia się z obowiązku opłacenia należnych składek wykazanych w deklaracji rozliczeniowej za marzec, kwiecień i maj 2020 r. także wówczas, gdy składki te zostały opłacone lub na poczet tych składek zostały zaliczone z urzędu nienależnie opłacone składki. Opłacone składki lub zaliczone z urzędu nienależnie opłacone składki podlegają zwrotowi na zasadach określonych w art. 24 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Zwolnieniu z obowiązku opłacenia składek podlegają należne składki wykazane w deklaracji rozliczeniowej za marzec, kwiecień i maj 2020 r. znane na dzień ponownego rozpatrzenia wniosku o zwolnienie

z opłacenia składek.

Zmienione przepisy wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia ustawy tj. od 20 września 2020 r. ZUS wyjaśnił, że po wejściu w życie zmian

w przepisach, ponownie (z urzędu) rozpatrzy wnioski wszystkich płatników, którzy złożyli wniosek o zwolnienie do 30 czerwca 2020 r., którzy mieli nadpłatę lub opłacili składki za kwiecień i maj i w związku z tym nie zostali zwolnieni z obowiązku ich opłacenia w wysokości 100% lub 50% składek należnych.

W piśmie procesowym z dnia 14 października 2020 r. organ podniósł, że w związku z wejściem w życie znowelizowanego przepisu art. 31zo ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o COVID-19, organ z urzędu zastosował wobec Skarżącej spółki ulgę w postaci zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za kwiecień 2020 r., o czym Skarżąca została poinformowana. W zaistniałej sytuacji, w ocenie organu, postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe, co uzasadnia jego umorzenie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W piśmie z dnia 19 października 2020 r. Skarżąca spółka oświadczyła, że cofa skargę na decyzję ZUS z dnia 24 czerwca 2020 r. i wobec tego nie widzi potrzeby dalszego popierania skargi. Jednocześnie Strona wniosła o zwrot uiszczonego wpisu od skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.

Postępowanie należało umorzyć.

W myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 - dalej "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

Skarżąca jest dysponentem skargi, która inicjuje postępowanie sądowoadministracyjne, a Sąd jest związany oświadczeniem o cofnięciu skargi, o ile nie stwierdzi wystąpienia przesłanek negatywnych wskazanych w art. 60 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanek czyniących cofnięcie skargi niedopuszczalnym. W ocenie Sądu oświadczenie skarżącej Spółki nie zmierza do obejścia prawa, w związku z czym uznać należy cofnięcie skargi za skuteczne.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie w sprawie.

Odnosząc się natomiast do wniosku Strony skarżącej o zwrot uiszczonego wpisu Sąd stwierdza, że jest on nieuprawniony, z uwagi na to, iż jak ustalono na podstawie akt sprawy Skarżąca nie uiściła wpisu od przedmiotowej skargi. Ponadto Sąd przyjął, że brak obowiązku uiszczenia wpisu wynika z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawach z Inne – art. 239 § 1 pkt 1 lit. e p.p.s.a.