Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 359/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus (spr.) NSA Paweł Miładowski Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu w wydziale IV na rozprawie w dniu 14 marca 2007r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] /-/E.Kręcichwost-Durchowska /-/E.Makosz-Frymus /-/P.Miładowski KP


UZASADNIENIE

Wyrokiem w sprawie sygn. akt 3/II SA/Po 1797/02 z 10 listopada 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie ze skargi M. K. uchylił zaskarżoną decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nr [...] z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że organ nie wyjaśnił jaki stopień i charakter niedosłuchu jest typowy dla następstw przewlekłego urazu akustycznego i kiedy można go uznać za adekwatny do czasu narażenia na hałas. Ponadto w ocenie Sądu uszkodzenie słuchu nie będzie mogło być rozpoznane u skarżącego jako choroba zawodowa, w przypadku niekwestionowanego wykonywania pracy zawodowej z narażeniem na działanie hałasu tylko wówczas, gdy właściwy zakład służy zdrowia w sposób wyczerpujący i jednoznaczny stwierdzi, że uszkodzenie słuchu jest następstwem innych konkretnie wskazanych okoliczności. Sąd stwierdził także, że organ nie ustosunkował się do przedłożonych przez skarżącego dokumentów medycznych, a ponadto w przypadku braku szczegółowego uzasadnienia opinii, powinien wezwać placówkę służby zdrowia do jej uzupełnienia z powołaniem się na § 7 ust.4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 1983r., nr 65, poz. 294 ze zm., dalej: rozporządzenie). Zdaniem Sądu, organ dopiero po uzupełnieniu opinii oraz po dokonaniu weryfikacji określenia czasu narażenia na hałas, będzie mógł prawidłowo ocenić materiał dowodowy i podjąć rozstrzygniecie, przy czym sam fakt sporządzenia diagnozy w uprawnionej do tego jednostce, nie zwalnia organu od dokonania jej oceny jako dowodu.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją nr [...] z [...] r. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu. Uzasadniając swoją decyzję organ wskazał, że wykonując zalecenia Sądu, zwrócił się do Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy o rozszerzenie uzasadnienia orzeczenia wydanego w 2001r. Organ przytoczył stanowisko wyrażone w piśmie z [...] lipca 2005r. (k. 54 akt administracyjnych), z którego wynika, ze pogorszenie słuchu u pacjenta po zakończeniu zatrudnienia jest spowodowane czynnikami pozazawodowymi, a uszkodzenia stwierdzone w narządzie słuchu, są inne niż te, które powoduje hałas ponadnormatywny.

Odwołując się od powyższego rozstrzygnięcia M. K. podniósł, że w karcie informacyjnej Kliniki Foniatrii i Audiologii w P. nastąpił błąd, albowiem wyniki z [...] marca 2000r. wskazują na ubytek słuchu typu ślimakowego a nie pozaślimakowego. Zdaniem skarżącego omyłka ta wpłynęła na dalsze opinie lekarskie wydane w sprawie. Ponadto skarżący wskazał, ze zgodnie z rozporządzeniem istotny jest również okres narażenia, który musi wynosić co najmniej 10 lat, zaś w przypadku skarżącego okres narażenia na hałas trwał 12 lat tj. od 1984 do 1996r.

Po rozpoznaniu odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją nr [...] z [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, że w niniejszej sprawie zapadły zgodne orzeczenia dwóch placówek naukowo-badawczych w dziedzinie medycyny pracy - Instytutu Medycyny Pracy w Ł. i Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy. W obu orzeczeniach stwierdzono "obustronny odbiorczy ubytek słuchu typu pozaślimakowego znacznego stopnia". Zdaniem organu zarzut podniesiony przez skarżącego w odwołaniu jest bezzasadny, albowiem karta informacyjna Kliniki Foniatrii i Audiologii w P. nie jest wiążąca dla wskazanych placówek wyspecjalizowanych w medycynie pracy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał, że zarówno orzeczenia Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy oraz Instytutu Medycyny w Ł. ograniczają się tylko do rozpoznania i nie zawierają jakiegokolwiek uzasadnienia, w szczególności zaś nie wyjaśniają jaki stopień i charakter niedosłuchu jest typowy dla następstw przewlekłego urazu akustycznego i kiedy można go uznać za adekwatny do czasu narażenia na hałas. Skarżący ponadto powołał się na wskazania zawarte w uzasadnieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt 3/II SA/Po 1797/02 z 10 listopada 2004r. Zdaniem skarżącego we wskazanych opiniach nie odniesiono się do żadnego z przedłożonych przez niego dokumentów.

Odpowiadając na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002r., nr153, poz. 1269, dalej: u.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola, o której mowa w art.1 §1 u.s.a., sprawowana jest pod względem zgodności z prawem - art. 1 § 2 u.s.a. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Na wstępie rozważań Sąd uznał za konieczne wskazać na przepis art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Jak wynika z powyższego, organy orzekające w niniejszej sprawie związane były wskazaniami Sądu zawartymi w uzasadnieniu wyroku w sprawie sygn. akt 3/II SA/Po 1797/02 z 10 listopada 2004r. Zdaniem Sądu organy administracji publicznej rozpatrując ponownie sprawę naruszyły wskazany przepis z powodów wskazanych poniżej.

Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie pozwala uznać, że organy postąpiły zgodnie z zaleceniami Sądu. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny postępowanie dowodowe ograniczył jedynie do zwrócenia się do Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy z prośbą o uzupełnienie wcześniejszego orzeczenia. Odpowiedź udzielona w piśmie z [...] lipca 2005r. nie zawiera w zasadzie żadnych elementów wskazanych w powoływanym uzasadnieniu Sądu, w szczególności zakład służby zdrowia nie stwierdził w sposób jednoznaczny i wyczerpujący następstwem jakich okoliczności jest utrata słuchu przez skarżącego. Reasumując, organ wydał decyzję pierwszoinstancyjną w oparciu o niewyczerpujące stwierdzenia Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy, mówiące o tym, że typ i dynamika uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem jest "inna".

Postępowanie administracyjne prowadzone w oparciu o tak zgromadzone dowody należy uznać za istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności zaś art. 7 k.p.a., który zobowiązuje do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Nadto art. 75§1 i 77 k.p.a. określają, że organy jako dowód winny dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem oraz w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W niniejszej sprawie organy pominęły w zasadzie dowód z karty informacyjnej leczenia w Klinice Foniatrii i Audiologii Akademii Medycznej w P. z [...] marca 2000r. Niezależnie od tego, co stwierdzono w uzasadnieniu decyzji II instancji, odnośnie tego, że zakłady służby zdrowia orzekające w zakresie medycyny pracy nie są związane opiniami wydawanymi przez inne placówki; ostateczna ocena dowodów należy do organu administracji i jest on z mocy przepisów postępowania administracyjnego zobowiązany do wypowiedzenia się co do przedstawianych mu dokumentów.

Niekompletność postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy administracji przejawia się także w tym, że o uzupełnienie orzeczenia wystąpiono jedynie do Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy, pomijając Instytut Medycyny w Ł.

Mając na uwadze istotne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - poprzez brak zebrania i oceny materiału dowodowego, oraz przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi - poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazań Sądu, koniecznym stało się uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...] z [...] r.

Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę organ winien odnieść się do dowodów, na które powołuje się skarżący i wezwać o uzupełnienie obu orzeczeń lekarskich wydanych w niniejszej sprawie, zgodnie ze wskazaniami uzasadnienia wyroku sygn. akt 3/II SA/Po 1797/02 z 10 listopada 2004r. Sąd powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z 23 lipca 2003r. sygn. akt I SA 108/03, publ.: LEX nr 160259), wskazuje, że jakkolwiek organy inspekcji sanitarnej nie mogą wydać decyzji wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, co jednak nie wyłącza oceny pozostałego materiału dowodowego.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

/-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ E. Makosz-Frymus /-/ P. Miładowski

KP