Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 992/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-12-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3,  art. 35
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 7,  art. 77
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c,  art. 152,  art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi A.C. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę obiektu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego A.C. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]", po rozpoznaniu odwołania M. K., uchylił decyzję Starosty "[...]" o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ pierwszej instancji decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", zatwierdził projekt budowlany i udzielił "[...]" A. C. pozwolenia na budowę budynku usługowego - rozbudowę wraz z przyłączami: wodociągowym, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, centralnego ogrzewania w "[...]" przy "[...]", dz. nr geod. "[...]", "[...]", "[...]" – kategoria obiektu XVII. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.).

W odwołaniu od powyższej decyzji z dnia "[...]" M. K. wskazała m.in., że planowana inwestycja wpłynie negatywnie na funkcjonowanie i zamknie dostęp do jej budynku przy "[...]". Podniosła również, że nie wyraża zgody na prowadzenie inwestycji na granicy działki i jednocześnie wnioskuje o odsunięcie się z planowaną budową na odległość od 1,5 m od granicy działki.

Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję Starosty "[...]" w całości i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Argumentował, że decyzja organu pierwszej instancji skierowana została do podmiotu, który nie posiada osobowości prawnej ani zdolności prawnej, co skutkować może jej niewykonalnością. Zgodnie z art. 29 k.p.a. stronami postępowania administracyjnego mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy idzie o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne – również jednostki nieposiadające osobowości prawnej. W niniejszej sprawie wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą na zasadzie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. W takim stanie rzeczy stroną postępowania

administracyjnego, a zatem adresatem decyzji o pozwoleniu na budowę winien być wnioskodawca jako osoba fizyczna, nie zaś firma, pod którą prowadzi działalność gospodarczą. Podniósł, że w sprawie, przede wszystkim zwrócić należy uwagę na konieczność dostosowania projektu budowlanego, w szczególności projektu zagospodarowania terenu, do standardów określonych w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz.462). Zgodnie z treścią § 10 wymienionego rozporządzenia, projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien być sporządzony na mapie w skali dostosowanej do rodzaju i wielkości obiektu lub zamierzenia budowlanego i zapewniającej jego czytelność. Tymczasem projekt zagospodarowania terenu, objęty decyzją Starosty "[...]" z dnia "[...]" jest nieczytelny, co nie pozwala na kompleksową kontrolę jego zgodności z obowiązującą w niniejszej sprawie decyzją Prezydenta Miasta "[...]" z dnia "[...]", o warunkach zabudowy i przepisami techniczno - budowlanymi, w szczególności rozporządzeniem Ministra Infrastruktury

z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz.690 ze zm.). Dla prawidłowej kontroli projektu budowlanego w zakresie przewidzianym prawem

niezbędne jest również jednoznaczne ustalenie co jest przedmiotem zamierzenia inwestora i wyjaśnienie jaka jest funkcja budynków, objętych tym zamierzeniem. Zwrócić należy bowiem uwagę na rozbieżności w powyższym zakresie pomiędzy decyzją Prezydenta Miasta "[...]" z dnia "[...]" o warunkach zabudowy, a decyzją Starosty z dnia "[...]" o pozwoleniu na budowę i projektem budowlanym zatwierdzonym tą decyzją. Decyzja Prezydenta Miasta "[...]" odnosi się mianowicie do inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku usługowego o funkcji gastronomiczno - hotelowej, która po rozbudowie nie ulegnie zmianie. Natomiast decyzja Starosty "[...]" orzeka o pozwoleniu na budowę - rozbudowę budynku usługowego. Z kolei z opisu technicznym do zatwierdzonego projektu

budowlanego wynika, że przedmiotem tego opracowania jest budynek usługowy, stanowiący rozbudowę budynku mieszkalno - usługowego. Dodatkowo Wojewoda stwierdził, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty "[...]" z dnia "[...]" posiada również inne wady. Jest on niekompletny i nie zawiera między innymi przekrojów, obrazujących powiązanie projektowanego budynku z budynkami przyległymi. W projekcie tym nie wykazano obsługi parkingowej dla planowanych usług, a obowiązek ten wynika z decyzji o warunkach zabudowy.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody wywiódł do Sądu A. C., żądając jej uchylenia. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. polegające na nierozpoznaniu sprawy przez Wojewodę w sposób wszechstronny i wyczerpujący, błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie wydanej decyzji. Argumentował m.in., że projekt zagospodarowania planowanej rozbudowy budynku usługowego sporządzono na aktualnej mapie do celów projektowych w skali 1 :500, w zgodności z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r., w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno – kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. z 1995 r., Nr 25, poz. 133). Zapisy zawarte w § 6 ust. 2 i 3 wskazanego

rozporządzenia określają skalę map do celów projektowych w dostosowaniu do rodzaju i wielkości obiektu lub całego zamierzenia budowlanego, przy czym skala map działek budowlanych nie powinna być mniejsza niż 1 :500. W razie potrzeby organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę określa skalę mapy. W związku z powyższym przedmiotowe zagospodarowanie sporządzone zostało na mapie w jedynej możliwej skali pozwalającej na maksymalnie dokładne i czytelne zaprojektowanie planowanej inwestycji. Również organ pierwszej instancji nie narzucił sporządzenia zagospodarowania w innej skali, a zatwierdzone decyzją Starosty "[...]" z dnia "[...]" zagospodarowanie umożliwiło przeprowadzenie w sposób

prawidłowy analizę i ocenę zgodności z przytoczonymi wyżej przepisami. Podniósł, że decyzja Prezydenta Miasta "[...]" z dnia "[...]" o warunkach zabudowy

ustala sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku usługowego o funkcji gastronomiczno – hotelowej. Wobec powyższego nie ma wątpliwości, iż dokumentacja projektowa inwestycji sporządzona została w sposób zgodny z zapisami decyzji Prezydenta Miasta

"[...]", co w następstwie skutkowało wydaniem zgodnej decyzji Starosty "[...]". Wskazał ponadto, że materiał dowodowy oraz uzasadnienie zawarte w decyzji Starosty "[...]" z dnia "[...]" nie zawierają żadnych zapisów wskazujących na to, że organ architektoniczno - budowlany pierwszej instancji analizując dokumentację dotyczącą przedmiotowej inwestycji kierował się i odnosił do przepisów zawartych w § 12 ust. 3 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwiających sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. W związku z tym, że zarzut organu odwoławczego zawarty w jego decyzji nie znajduje odzwierciedlenia w dokumentacji, należy stwierdzić, iż jest on bezpodstawny. Dodatkowo niezasadny jest zarzut organu odwoławczego dotyczący braku wykazania obsługi

parkingowej dla planowanych usług, bowiem opis projektowanego zagospodarowania terenu znajdujący się w projekcie budowlanym zawiera informację mówiącą o tym, że budynek posiada urządzony dojazd i dojście od strony ul. "[...]", nie projektuje się nowych dojazdów i dojść w związku z budową budynku, w pobliżu

budynku przy ul. "[...]" znajdują się zatoki postojowe dla samochodów osobowych. Powyższe miejsca postojowe tj. komunikację i parking przedstawia projekt zagospodarowania terenu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zakwestionowanej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" p.p.s.a.

Stosownie do uregulowania art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd zważył, że organ odwoławczy wydał rozstrzygnięcia nie odpowiadające prawu.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Na mocy art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; oraz

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia naruszeń w powyższym zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Podkreślić także należy, iż zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W cytowanym przepisie art. 35 Prawa budowlanego został określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Warto zwrócić uwagę, że właściwy organ został przede wszystkim pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu – ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Do obowiązków organu administracji architektoniczno – budowlanej należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 ustawy) uprawnienia budowlane.

W stanie faktycznym sprawy organ pierwszej instancji uznał, że złożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów prawa budowlanego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Konsekwencją powyższego stanowiska było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku usługowego - rozbudowę wraz z przyłączami. Stanowisko Starosty zostało zakwestionowane przez organ odwoławczy

Przede wszystkim, w ocenie Wojewody projekt zagospodarowania terenu, objęty decyzją organu pierwszej instancji, jest nieczytelny. Odnosząc się do powyższego zarzutu zauważyć należy, że stosownie do wymogów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.), w projekcie zagospodarowania działki lub terenu projektant powinien określić całość zagadnień związanych z zagospodarowaniem przestrzennym planowanej inwestycji. Projekt zagospodarowania działki lub terenu jak stanowi § 8 ust. 1 cytowanego rozporządzenia powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzona na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego, przy czym jak wynika z § 10 tego rozporządzenia projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien być sporządzony na mapie w skali dostosowanej do rodzaju i wielkości obiektu lub zamierzenia budowlanego i zapewniającej jego czytelność. Natomiast w § 8 ust. 2 i 3 cytowanego rozporządzenia określono precyzyjnie co powinna zawierać część opisowa oraz rysunkowa tego projektu .

Analiza powyższych przepisów rozporządzenia dotyczących zakresu projektu zagospodarowania działki lub terenu, jak i dalszych przepisów tego aktu dotyczących wymogów projektu architektoniczno budowlanego, prowadzi jednoznacznie do wniosku, że zakres badania podejmowanego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w odniesieniu do projektu budowlanego w opisanym zakresie jest ograniczony. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.).

Powyższe przepisy korespondują z przewidzianą w Prawie budowlanym szeroką odpowiedzialnością projektanta. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust 2 i 4, do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, ze zm.), wymaganiami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Z kolei nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych przepisów art. 5 Prawa budowlanego stanowi wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 Prawa budowlanego).

Zdaniem Sądu projekt zagospodarowania jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, jest on kompletny, czytelny, zawiera również wymagane opinie, uzgodnienia jak: opinię w zakresie wymagań sanitarnych, opinię koordynacyjną, uzgodnienie wydane przez przedsiębiorstwo wodociągów i kanalizacji, pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków. Projekt budowlany został sporządzony prawidłowo, w czytelnej formie graficznej zgodnie z wymaganiami rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, wykonany przez osoby mające odpowiednie uprawnienia. Nie można zatem, wbrew wywodom organu odwoławczego, przyjąć naruszenia § 10 cytowanego rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, nakazującego projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzić na mapie o odpowiedniej skali. Jednocześnie niezasadny jest argument wskazujący na niekompletność powyższego projektu, bowiem z materiału dowodowego sprawy wynika, że przekroje obrazujące połączenie projektowanego budynku z budynkami przyległymi zostały ujęte w części konstrukcyjnej projektu budowlanego. Z kolei z opisu projektowanego zagospodarowania terenu znajdującego się w projekcie budowlanym wynika, że budynek posiada urządzony dojazd i dojście, a w pobliżu

budynku znajdują się zatoki postojowe dla samochodów osobowych.

Zauważyć należy, że zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Należy zatem uznać, że w pojęciu budowy, zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, mieści się pojęcie rozbudowy. Wynika to z literalnej wykładni tego przepisu. Skoro przez budowę rozumie się rozbudowę, to nie można stawiać zasadnego zarzutu, że decyzja o pozwoleniu na budowę dotycząca budowy jest sprzeczna z decyzją o warunkach zabudowy posługującej się pojęciami przebudowy i rozbudowy.

Odnosząc się do argumentu Wojewody, że decyzja organu pierwszej instancji skierowana została do podmiotu, który nie posiada osobowości prawnej ani zdolności prawnej, co skutkować może jej niewykonalnością, wskazać należy, że adresatem decyzji organu pierwszej instancji jest osoba fizyczna (skarżący) prowadząca działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Skoro nie przybrała ona żadnej prawnej formy organizacyjnej, która pozwalałaby na przypisanie mu osobowości prawnej - przedsiębiorcą jest osoba fizyczna. Kwestię prawidłowego oznaczania stron rozstrzygnął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 18 grudnia 1992 r., sygn. III CZP 152/92, stwierdzając, ze zdolność sądową ma osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, a nie nazwa /firma pod jaką występuje ona w obrocie (Prawo gospodarcze 1993r. nr l,s.45). Stosowane w praktyce organów administracyjnych dopisywanie przy nazwisku adresata - osoby fizycznej będącej przedsiębiorcą, nazwy prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, służy wyeksponowaniu, że sprawa ma związek z prowadzona przez niego działalnością gospodarczą (v: wyrok SN z dnia 7 maja 1996 r., sygn. II CRN 54/96, OSNC 1996 nr 7-8, poz.110). Umieszczenie zatem, obok nazwiska skarżącego nazwy prowadzonej przez niego firmy nie nadaje podmiotowości temu przedsiębiorstwu i nie zmienia faktu, ze podmiotem jest osoba fizyczna. Prawidłowym zatem jest ustalenie jako adresata decyzji A. C., a dodatkowe określenie prowadzonej przez niego firmy nie wpływa na prawidłowość oznaczenia strony.

Reasumując, w okolicznościach niniejszej sprawy uznać należy, że doszło do naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania, zwłaszcza art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., uprawniającego Sąd do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając więc na uwadze powyższe i kierując się dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt. I sentencji. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt. II uzasadnione jest postanowieniami art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczone na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Rozpoznając ponownie sprawę organ zobowiązany będzie do wyeliminowania stwierdzonych wyżej uchybień, tak by w rezultacie wydać rozstrzygnięcie odpowiadające zarówno wymogom prawa materialnego jak i procesowego