Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 782/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1.
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy inspektor sądowy Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po uchyleniu dwóch poprzednich decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. przez organ odwoławczy najpierw decyzją z dnia [...] r., znak: [...], a następnie decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L., decyzją z dnia [...] r. znak: [...] - na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowalnego, nakazał inwestorowi - R. B. rozbiórkę obiektu usługowego - namiotu, w którym jest dokonywana wymiana opon samochodowych, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...], położonej przy ul. [...]/ ul. [...] z K. w L..

Organ wskazał, że stan faktyczny sprawy został ustalony na podstawie kontroli obiektu w dniach w dniu [...] r. i13 sierpnia 2015 r. Na podstawie tych oględzin ustalono, że inwestorem budowy hali namiotowej jest R. B., który na podstawie umowy najmu, wynajmuje teren od właściciela nieruchomości. Hala położona jest na terenie parkingu należącego do kompleksu sklepów ("B.", "J.", "P."). Obiekt posiada wymiary 10,00 m x 15,10 m i wysokość ok. 3,50 m. Konstrukcję obiektu stanowią kształtowniki stalowe (słupy i kratownice). Hala obłożona jest płytami warstwowymi, dach hali przykryty brezentową plandeką. Hala jest wyposażona w instalację elektryczną. W ścianie frontowej znajdują się dwie bramy podnoszone. Wewnątrz hali, ścianami z płyt warstwowych, wydzielono pomieszczenia biurowe oraz dwa stanowiska obsługi (dwa podnośniki). W hali prowadzona jest działalność mechaniki samochodowej oraz punkt wymiany opon. Posadzkę stanowi istniejąca nawierzchnia parkingu z kostki brukowej. Konstrukcja hali jest zamocowana do podłoża za pomocą kotew wbitych w skrajnych, narożnych słupach. Usytuowanie hali ustalono w trakcie dodatkowo przeprowadzonych oględzin w dniu [...] r. stwierdzając, że hala dłuższym bokiem przylega do ciągu pieszego ul. [...] z K., natomiast krótszy bok hali usytuowany jest w odległości ok. 2,50 m od ciągu pieszego ul. [...], na terenie parkingu. Ustalono, że hala jest w dobrym stanie technicznym. Pomiary odległości oraz wykonana dokumentacja zdjęciowa potwierdza powyższe fakty. W dniu [...] r. inwestor złożył w PINB miasta L. pismo (bez jego podpisania), w którym poinformował, że obiekt, którego sprawa dotyczy, jest jedynie tymczasowym przekryciem namiotowym, że inwestor planuje w najbliższym czasie rozbiórkę przekrycia namiotowego.

Ponadto wskazano, że kontrolowany obiekt został wybudowany w 2013 r., niezgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem odległość przedmiotowego obiektu budowalnego od ciągu pieszego ul. [...] z K. jest mniejsza niż 3 m, a odległość od krawędzi jezdni wynosi 3,50 m (od strony północno-wschodniej).

W oparciu o pismo Dyrektora Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta L. z dnia [...] r. znak: [...], ustalono ponadto, że na budowę spornego obiektu usługowego nie wydano pozwolenia na budowę, ani też nie przyjęto zgłoszenia zamiaru jego wykonania. Dodatkowo organ wskazał, że Zarząd Dróg i Mostów w L. pismem z dnia [...]., poinformował, że w oparciu o dokonaną wizję nie stwierdzono aby przedmiotowy obiekt usługowo-handlowy typu namiot, zagrażał bezpieczeństwu użytkownikom ulicy [...] z K. w L.. Ponadto organ I instancji, w oparciu o wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. ustalił, że działki nr ewid. [...] i [...], [...] znajdują się na terenach usług komercyjnych - U i terenach komunikacji pieszej - KX.

W odwołaniu od powyższej decyzji PINB miasta L. z dnia [...] r. R. B., wniósł o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisu § 12 ust. 6 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niezastosowanie ww. przepisów i w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, że brak jest przesłanek do zalegalizowania obiektu budowalnego, oraz naruszenie przepisu art. 3 pkt 1 i 5 ustawy Prawo budowalne, poprzez bezzasadne przyjęcie, że pojęcia: "budynek" oraz "obiekt budowalny" należy ze sobą utożsamiać, co w realiach sprawy sprowadzało się do zamiennego stosowania tych pojęć. Zarzucił również naruszenie art. 48 ust. 1 Prawa budowalnego z 1994 r., poprzez bezzasadne przyjęcie, że przedmiotowa hala podlega rozbiórce, w sytuacji gdy organ nie przeprowadził rzetelnego postępowania pod kątem zalegalizowania hali, jak również brak dokładnego określenia usytuowania przedmiotowej hali od ciągu pieszego przy ul. [...] z K., a także brak dokładnego ustalenia czy dla zalegalizowania budowy przedmiotowej hali możliwe i pożądane byłoby przesunięcie ściany hali.

Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. po rozpatrzeniu powyższego odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że dodatkowo przeprowadził kontrolę obiektu w dniu [...] r., na podstawie której ustalił, że na działce nr ewid. [...] położonej w L. przy ul. [...]/ Matki T. z K. stanowiącej własność G. i T. S., inwestor - R. B., w oparciu o umowę najmu, w miesiącu wrzesień 2014 r. wykonał halę namiotową o wymiarach 15,10 m x 10,0 m i wysokości ok. 3,50 m. Konstrukcja hali wykonana została z kształtowników stalowych (słupy i kratownice). Ściany zostały wykonane z płyt warstwowych, natomiast dach nakryty został plandeką brezentową. Słupy narożne zostały zamocowane do podłoża za pomocą kotew. Hala jest wyposażona w instalację elektryczną. Wewnątrz znajdują się dwa stanowiska do naprawy samochodów, na których w trakcie oględzin stwierdzono prowadzoną działalność. Hala położona jest na terenie parkingu należącego do kompleksu sklepów, a jej posadzkę stanowi kostka brukowa parkingu. Dłuższa ściana hali, o długości 15,10 m, usytuowana jest w odległości 3,60 m od krawędzi jezdni ul. [...] z K. (w wymiarze tym zawarta jest szerokość chodnika wynosząca 3,00 m), co stanowi, że ściana hali oddalona jest od chodnika na odległość 0,60 m. Odległość budynku hali od granicy z działką nr ewid. [...], wynosi 3,25 m.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że dokonane ustalenia dotyczące usytuowania obiektu na działce pod kątem jego usytuowania w stosunku do ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, doprowadziły do wniosku, że usytuowanie obiektu narusza obowiązujące ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tego terenu zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] r.(Dz. U. Woj. L. z [...] r" Nr [...], poz. [...]. W części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ul. [...] z K., została oznaczona symbolem KDD. Zgodnie z zapisem zawartym w § 20 pkt 5 lit. b tekstu ww. planu, odległość linii zabudowy dla drogi dojazdowej oznaczonej symbolem KDD (ul. Matki T. z K.) ma wynosić 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni (przedmiotowy obiekt zlokalizowany jest w odległości 3,60 m) dla obiektów nie przeznaczonych na stały pobyt ludzi i nie mniej niż 3 m od linii rozgraniczającej. Stwierdzono również, że przedmiotowy obiekt zlokalizowany jest częściowo na terenie, który zgodnie z ustaleniami planu, oznaczony jest symbolem KX/R, przeznaczonym pod ścieżki rowerowe.

Dokonane ustalenia pozwoliły - w ocenie organu - stwierdzić, że lokalizacja obiektu objętego postępowaniem, narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. W tej sytuacji, brak jest możliwości zastosowania art. 48 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowalnego. Organ odwoławczy podniósł, że wobec tych ustaleń, organ I instancji prawidłowo na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowalnego, nakazał inwestorowi R. B. rozbiórkę przedmiotowego obiektu usługowego - namiotu.

R. B. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia11 maja 2016r. zarzucił zaskarżonej decyzji: naruszenie art. 107 § 1 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i pominięcie w decyzji określenia jej adresata co powoduje, że przedmiotowa decyzja nie posiada elementów warunkujących jej ważność, art. 7, 77 § 1, art. 80 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie przez organ istotnych okoliczności sprawy, a mianowicie brak ustalenia, czy dla zalegalizowania budowy przedmiotowej hali możliwe i pożądane byłoby przesunięcie ściany hali, a także zwrócił uwagę na naruszenie art 48 ust 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnie i uznanie, że nie jest możliwa legalizacja obiektu, gdy jest on niezgodny z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy z ww. przepisu wynika, że właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót, w sytuacji gdy obiekt nie narusza przepisów w zakresie uniemożliwiającym dostosowanie obiektu budowlanego do zgodnego z prawem.

W uzasadnieniu strona skarżąca wyjaśniła szerzej powyżej podnoszone kwestii, a ponadto wskazała, że w jej ocenie organ odwoławczy przy wydawaniu przedmiotowej decyzji winien rozważyć, czy uchybienia przepisom są na tyle istotne, by nie mogły być zgodnie z przepisami prawa naprawione. Obiekt usługowy, namiot jest przymocowany do podłoża jedynie za pomocą wbitych w podłoże kotew, które bez problemu mogą być przesunięte tak, by obiekt był zgodny z uchwalonym planem zagospodarowania przestrzennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.).

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 P.p.s.a.).

W stanie faktycznym sprawy przedmiotem skargi jest decyzja Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. nakazującą rozbiórkę obiektu usługowego – namiotu.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy powołanej ustawy z dnia [...] r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., 290 ze zm.).

Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jeżeli jednak taka budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno – budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych (art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego).

W ocenie Sądu, materiał dowodowy zebrany przez organy nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie jest bezsporny.

Organy na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniach [...] r., [...] r., [...] r. i [...] r. ustaliły, że sporny obiekt usługowy - hala namiotowa o konstrukcji stalowej, ze ścianami wykonanymi z płyt warstwowych, dachem nakryty plandeką brezentową o wymiarach 15,10 m x 10,0 m i wysokości ok. 3,50 m, przymocowanej do podłoża za pomocą kotew została wybudowana w 2014 r. przez - R. B.. Hala jest wyposażona w instalację elektryczną, wewnątrz znajdują się dwa stanowiska do naprawy samochodów. Hala położona jest na terenie parkingu należącego do kompleksu sklepów, a jej posadzkę stanowi kostka brukowa parkingu. Dłuższa ściana hali, o długości 15,10 m, usytuowana jest w odległości 3,60 m od krawędzi jezdni ul. [...] z K. (w wymiarze tym zawarta jest szerokość chodnika wynosząca 3,00 m), co stanowi, że ściana hali oddalona jest od chodnika na odległość 0,60 m. Odległość budynku hali od granicy z działką nr ewid. [...], wynosi 3,25 m.

W sprawie jest też bezsporne, że skarżący nie legitymuje się pozwoleniem na budowę. Realizacja obiektu nastąpiła więc w warunkach samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego.

Zdaniem Sądu nie wystąpiła też przesłanka dotycząca legalizacji obiektu budowlanego, gdyż usytuowanie obiektu jest niezgodne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego tego terenu zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] r. (Dz. U. Woj. L. z [...] r. Nr [...], poz. [...]).

Organy nadzoru budowlanego prawidłowo przeprowadziły analizę przepisów planu miejscowego dla przedmiotowej działki i zasadnie stwierdziły w nawiązaniu do części graficznej planu, że przedmiotowy obiekt usytuowany jest na terenie oznaczony symbolem KX/R przeznaczony pod ścieżki rowerowe, w odległości 3,60 m, od drogi dojazdowej oznaczonej symbolem KDD (ul. Matki T. z K.). Natomiast jak wynika z § 20 pkt 5 lit. b ww. planu dopuszczalna odległość linii zabudowy dla drogi dojazdowej oznaczonej symbolem KDD wynosi 6m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Co oznacza, że dokonane ustalenia wskazują, że obiekt usytuowany jest niezgodnie z planem, bowiem po pierwsze za blisko do drogi dojazdowej oznaczonej symbolem KDD (ul. Matki T. z K.) oraz na terenie przeznaczonym w planie pod ścieżkę rowerową (oznaczony symbolem KXR).

Skoro budowa przedmiotowego obiektu namiotowego jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to uniemożliwia wszczęcie postępowania legalizacyjnego. Wobec powyższego konieczne było podjęcie decyzji o nakazie rozbiórki.

W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego dokonały prawidłowych ustaleń stanu faktycznego oraz prawidłowego powołały i zastosowały przepisy prawa materialnego – ustawy Prawo budowlane.

W sprawie nie doszło też do naruszenia przepisów prawa procesowego.

Wobec powyższego skarga wniesiona w tej sprawie nie mogła doprowadzić do wzruszenia wydanej decyzji z tego powodu, że zaskarżona decyzja nie zawierała argumentów, których nie rozważałby organ odwoławczy przed wydaniem ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę. W szczególności należy wskazać, że najistotniejsze ustalenie faktyczne – warunkujące niepowodzenie postępowania legalizacyjnego – zostały przez organ wyjaśnione. Organy orzekające dokonały w tym zakresie rzetelnych ustaleń w oparciu w oparciu o zgromadzone dowody, w tym niekwestionowany w toku postępowania administracyjnego protokoły oględzin.

Zdaniem Sądu stan faktyczny został zatem ustalony dokładnie i w pełni obiektywnie. Znajduje to też odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Reasumując, uwzględniając przedstawioną wyżej argumentacje należało przyjąć, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W sytuacji występującej w sprawie słusznie orzekające organy administracji stwierdziły, że niemożliwa jest legalizacja przedmiotowego obiektu budowlanego. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.