Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 214/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na rzecz adwokata M. M. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne udzielone skarżącemu z urzędu obejmującą należny podatek od towarów i usług.


UZASADNIENIE

M. S. wnioskiem z dnia [...]r. wniósł o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego stanowiącego [...]w [...]o powierzchni [...] m2 w okresie [...]. celem funkcjonowania parkingu.

Zastępca Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego działając z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...]r, decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydana na podstawie art. 19 ust. 5, 21 ust. 1 i 1a, art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tekst. Jedn. Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), Uchwały nr XXXV/886/09, Załącznik (Lp.580) Rady Miasta Szczecin z dnia 25.05.2009 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg gminnych w Mieście Szczecinie, art. 104 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...]r. -odmówił zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej [...]w [...]celem wygrodzenia terenu pod parking strzeżony o powierzchni [...] m2.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ uznał, że nie zachodzi w sprawie szczególny przypadek, o jakim mowa w art.39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych.

Według organu, udzielenie zezwolenia byłoby niezgodne z poz. 15.7 lit. c Uchwały nr XVI/551/99 Rady Miasta Szczecina z dnia 22 listopada 1999 r. w sprawie zmiany K.44 Miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Szczecina , który dopuszcza lokalizację nowego i przedłużenie lokalizacji istniejącego zagospodarowania tymczasowego (w rozumieniu planu) nie spełniającego ustaleń planu, jeśli nie powoduje to ograniczeń dla komunikacji szynowej, kołowej, rowerowej i pieszej. Zarządca drogi ustalił, że we wskazanym w załączniku do wniosku miejscu funkcjonuje ogólnodostępny parking dla samochodów z wyznaczonymi zatokami postojowymi. Z uwagi na deficyt ogólnodostępnych miejsc postojowych zarządca drogi nie wyraził zezwolenia na zajęcie przedmiotowego terenu. Ponadto organ stwierdził, powołując się na mapę sytuacyjną, że teren zajęcia częściowo obejmował będzie skrzyżowanie, nadto zlokalizowany jest na prawoskręcie z al. [...]. Dopuszczenie do prawoskrętu w centralnym miejscu skrzyżowania może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego i negatywnie wpłynie na organizację ruchu w przedmiotowym miejscu.

Od powyższej decyzji M. S. wniósł odwołanie podnosząc, że we wskazanym miejscu od [...] lat istnieje ogólnodostępny parking dla samochodów,

z wyznaczonymi zatokami. Natężenie ruchu jest tu bardzo małe. Do tej pory nie było w tym miejscu żadnej kolizji. Istnieje tu kilka możliwości wyznaczenia wjazdu na parking. Każde jest bezkolizyjne, dlatego kierowanie się przez organ I instancji przypuszczeniem, że parking może spowodować zagrożenie w ruchu drogowym jest bezzasadne. Powołując się na niedostatek miejsc parkingowych odwołujący się wniósł o wydanie pozytywnej decyzji w sprawie parkingu, który mieszkańcom jest bardzo potrzebny.

Odwołujący się opisał również tok postępowania organu I instancji sygnalizując nieprawidłowości organu w zakresie terminu rozpatrzenia wniosku, a także podniósł zarzut niepełnego rozpatrzenia sprawy ponieważ wnosił o "dzierżawę całego terenu", a rozpatrzono wniosek tylko co do części działki.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. Nr [...]działając na podstawie art. 138 § pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania- utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśniając podstawę prawną decyzji zacytował art. 39 ust.1 pkt 1 i art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych i wskazał, że analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że ustawodawca co do zasady wprowadził zakaz lokalizowania w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń nie związanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, przede wszystkim zaś zakazał dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Odstąpić od tego zakazu można wyłącznie w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

Kolegium podzieliło analogiczne wnioski organu I instancji, a przy tym zaakceptowało sposób uzasadnienia przez ten organ zajętego stanowiska, uznając, że w świetle zebranego i rozważonego przez ten organ materiału dowodowego, spełnia ono określone w art. 107 § 1 i 3 kpa wymogi i mieści się w granicach uznania administracyjnego. W szczególności organ odwoławczy podkreślił, powołując się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2008r., sygn. akt VI SA/Wa 2076/07, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu wskazującego, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek przemawiający za zezwoleniem na objęte wnioskiem zajęcia pasa drogowego. W ocenie organu odwoławczego, wskazana przez stronę okoliczność ("parking jest dla mieszkańców bardzo potrzebny") nie spełnia kryterium "szczególnie uzasadnionego przypadku", zwłaszcza wobec faktu, że projekt zlokalizowania płatnego parkingu na [...]oprotestowali okoliczni mieszkańcy.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze M. S. domagał się zmiany zaskarżonego aktu podnosząc, że trudno jest mu zgodzić się z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji, która uniemożliwia mu, bezrobotnemu uruchomienie parkingu samochodowego. W przekonaniu skarżącego argumenty organów obu instancji są niewystarczające.

Skarżący podniósł w szczególności, że Kolegium błędnie przyjęło, że starał się

o "dzierżawę terenu pod parking w okresie [...] (...)ponieważ o dzierżawę w/w terenu" zwrócił się na piśmie w dniu [...]. dołączając mapy wydane przez Miejski Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej.

W ocenie strony, organ I instancji wyznaczając sobie kolejne odległe terminy załatwienia sprawy, których nie dotrzymywał i co do których nie zawiadamiał go

o przyczynach zwłoki, rażąco naruszył Kodeks postępowania administracyjnego. Zwlekano do tego czasu aż wydzierżawiono teren o który się starał tj. działkę [...] innemu podmiotowi, który otworzył na tym terenie parking dnia [...]. Nie został poinformowany, iż ktokolwiek złożył przed nim wniosek.

Opinia wydana przez Inżyniera Ruchu Drogowego jest, zdaniem skarżącego, sprzeczna z organizacją ruchu drogowego panująca na tym skrzyżowaniu od [...] lat. Funkcjonuje tu bezkolizyjny parking, który nie został zamknięty przez Zarząd Dróg

i Transportu Miejskiego choć przecież zlokalizowany jest na prawoskręcie z [...]. Twierdzenie IRD oraz organów obu instancji, że parking może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego w tym miejscu jest sprzeczne ponieważ parking tam już istnieje i nie wpływa na organizację ruchu.

Zdaniem wnoszącego skargę, powstanie w miejsce niestrzeżonego parkingu –strzeżonego parkingu nie zmieni postaci rzeczy, a poprawi organizację i porządek

w parkowaniu aut oraz brak chronionych miejsc parkingowych w centrum miasta.

W końcowej części uzasadnienia skargi M. S. ponownie nawiązał do okoliczności "wydzierżawienia terenu pod parking innej osobie" co nie przeszkadzało zarówno organowi I instancji jak i SKO. Osoba ta prowadzi w tym miejscu parking pomimo jednoosobowego oprotestowania przez "Pana J. H., który to podszywa się pod mieszkańców osiedla jak również pod Akademię Morską pisząc w jej imieniu i mieszkańców protest".

Skarżący zaznaczył, że jest [...]bezrobotnym i stara się kreatywnie poszukiwać możliwości zatrudnienia, nie korzysta z zasiłków z urzędu pracy ani z opieki społecznej. Korzyść z parkingu miałby zarówno on, jak i osoby przez niego zatrudnione jak i gmina [...]jak również państwo w postaci podatków.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Kolegium wskazało na zbieżność zarzutów skargi z zarzutami odwołania, jednak odniosło się do zarzutów nowo postawionych. Wskazało mianowicie, że kwestia związana z datami jest wynikiem nieporozumienia, ponieważ organ wyraźnie zaznaczył, że wniosek wpłynął do organu [...]r., i wskazywał na okres zajęcia [...].

Co do zarzutu "wydzierżawienia" terenu pod parking osobie wskazanej

w skardze organ odwoławczy wyjaśnił, że sprawa ta nie była przedmiotem jego badania, a zatem nie ma podstaw do wypowiadania się w tej kwestii.

Odnosząc się do zarzutu nieuzasadnionej przewlekłości postępowania, Kolegium wskazało kolejne daty czynności w postępowaniu wyjaśniającym oraz powołało się na pisma organu I instancji informujące skarżącego, że wniosek nie może być załatwiony w terminie i w konsekwencji stwierdziło, że postępowanie prowadzone było zgodnie z art. 35 § 1 i art. 36 § kpa tj. bez zbędnej zwłoki.

Pełnomocnik skarżącego – adwokat ustanowiony i wyznaczony na zasadzie prawa pomocy pismem z dnia [...]r. uzupełnił skargę zarzutem mającej wpływ na treść wydanej decyzji rażącą obrazę przepisów postępowania tj:

- art. 7,77 § 1 Kpa przejawiającą się w zaniechaniu przez organ dokonania wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności wydaniu decyzji jedynie w oparciu o opinię lokalizacyjną która dotyczyła tylko części terenu, o którego dzierżawę ubiegał się M. S., co doprowadziło do wydania decyzji odmownej,

- art. 7, 77 Kpa przejawiającą się w błędnym przyjęciu przez organ, że urządzenie przez M. S. parkingu strzeżonego na wnioskowanym terenie stanowić może zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu lądowego,

- art. 107 § 3 Kpa polegająca na zawarciu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu ogólnikowych stwierdzeń nie spełniających wymogów prawidłowego uzasadnienia.

W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu powyższego pisma procesowego, pełnomocnik skarżącego podkreślił w szczególności niedopuszczalność wydania decyzji w oparciu o opinię lokalizacyjną dotyczącą jedynie części żądania strony. Opinia ta dotyczyła wyłącznie działki [...], a tymczasem M. S. ubiegał się o dzierżawę całości obszaru jaki wskazał na mapce geodezyjnej tj. działki nr [...]. Nadto podniósł, że w pobliskiej okolicy ([...]) jest ogólnodostępny, duży parking samochodowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Wbrew zarzutom skargi M. S. oraz wbrew zarzutom sformułowanym w jej uzupełnieniu przez pełnomocnika, zaskarżona decyzja nie narusza prawa w żaden ze sposobów, o których mowa w art. 145 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.

Podkreślenia na wstępie wymaga, wobec operowania przez skarżącego i jego pełnomocnika, pojęciem "dzierżawa", że w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest ostateczna decyzja administracyjna wydana w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, co nie ma nic wspólnego z dzierżawą, która jest umownym stosunkiem cywilnoprawnym, a zatem dla jej zawarcia niezbędny jest konsensus wydzierżawiającego i dzierżawcy, a do rozpatrywania roszczeń z umowy tej wynikłych właściwy jest sąd powszechny, a nie administracyjny. Wyjaśnić także trzeba, że w myśl art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2007r. Nr 19 poz. 115 ze zm.) dalej u.d.p., pas drogowy to- wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane

z potrzebami zarządzania drogą. Ustawodawca objął pas drogowy szczególną ochroną dając temu wyraz w przepisach Rozdziału 4 ustawy o drogach publicznych

i powierzając zarządcy drogi pieczę nad niezakłóconym funkcjonowaniem pasa drogowego. Środkiem służącym tej ochronie jest ustanowiony w art. 39 ust.1 u.d.p. zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Ustawodawca dopuścił wprawdzie na zasadzie wyjątku, co trafnie podniosły w uzasadnieniach swoich decyzji organy obu instancji, możliwość lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych, urządzeń przedmiotów i materiałów nie związanych z potrzebami drogi i ruchu drogowego, ale tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach i wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi wydanym w drodze decyzji administracyjnej (art. 39 ust. 3 u.d.p.). W świetle powyższego uregulowania prawnego zasadą jest zakaz pociągający za sobą odmowę zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, zaś zgoda na zajęcie pasa drogowego stanowi odstępstwo od powyższego zakazu, a zatem jej uwarunkowania nie mogą być kształtowane dowolnie, lecz muszą mieścić się ściśle w granicach przesłanek materialno-prawnych.

Dlatego podnoszone skargą okoliczności wskazujące na korzyści płynące dla skarżącego z faktu podjęcia działalności gospodarczej oraz przynoszące profity gminie i państwu jako okoliczności poza prawne nie mogły być przy rozstrzyganiu sprawy brane pod uwagę ponieważ przepisy ustawy o drogach publicznych regulujące zagadnienie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie przewidują tego rodzaju okoliczności, jako przesłanek pozytywnego rozpatrzenia wniosku.

Chybiony jest także zarzut niepełnego rozpatrzenia wniosku. W związku z tym zarzutem, wymaga wyjaśnienia, że przedmiot sprawy administracyjnej wszczynanej na wniosek strony określa podanie, które zgodnie z art. 63§ 2 Kodeksu postępowania administracyjnego powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Wymagania formalne podania o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, poza elementami wskazanymi w powyższym przepisie, czynić muszą zatem zadość wymaganiom ustalonym w przepisach o drogach publicznych.

Wydane na podstawie art. 40 ust. 16 ustawy o drogach publicznych, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481) w § 1. ust.2 określa, że wniosek do zarządcy drogi o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego powinien zawierać: imię i nazwisko oraz adres lub nazwę i siedzibę podmiotu występującego o zajęcie pasa drogowego, cel zajęcia pasa drogowego, lokalizację i powierzchnię zajętego pasa drogowego, a w przypadku reklam powierzchnię reklamy; planowany okres zajęcia pasa drogowego.

Zgodnie z ust. 3 do wniosku należy załączyć:

1) szczegółowy plan sytuacyjny w skali 1:1.000 lub 1:500, z zaznaczeniem granic

i podaniem wymiarów planowanej powierzchni zajęcia pasa drogowego,

a w przypadku umieszczenia reklamy - z podaniem jej wymiarów;

2) zatwierdzony projekt organizacji ruchu, jeżeli zajęcie pasa drogowego wpływa na ruch drogowy lub ogranicza widoczność na drodze albo powoduje wprowadzenie zmian w istniejącej organizacji ruchu pojazdów lub pieszych.

Z przekazanych Sądowi przez organ wraz z odpowiedzią na skargę akt administracyjnych wynika, że M. S. we wniosku z dnia [...]r. określił lokalizację pasa drogowego ([...]), powierzchnię planowanego zajęcia ([...] m2.), okres zajęcia ([...]r.) oraz na mapie sytuacyjno wysokościowej zaznaczył (niebieskim kolorem) granice terenu, który za zezwoleniem chciałby zająć. Teren ten na mapie sporządzonej przez Ośrodek Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej znajduje się w granicach (kolor żółty) oznaczonych na tej mapie symbolem i numerem [...].

Z dołączonego do mapy wydruku z MODGiK wynika, że działka

[...]stanowi własność miasta i posiada powierzchnię [...]ha.

Analiza decyzji wydanych przez organy obu instancji nie daje podstaw do podzielenia zarzutu nie rozpatrzenia wniosku w pełnym zakresie. Okoliczność, że skarżący dzielił obszar pasa drogowego objęty wnioskiem niejako na dwie części (ogrodzoną i nieogrodzoną), czego dowodem jest nie tylko treść pisma uzupełniającego skargę (wskazująca na część I oraz część II działki), ale także treść pism strony do organu I instancji wnoszonych w toku postępowania wyjaśniającego (z dnia [...].) nie oznacza, że rozstrzygnięcie powinno było brzmieć wariantowo, np. przez określenie w jakim, mniejszym zakresie wniosek mógłby być uwzględniony. Dla organu decydujące znaczenie miał bowiem wniosek i granice pasa drogowego zaznaczone na mapie sytuacyjnej, czego konsekwencją było ustalenie numeru geodezyjnego działki stanowiącej sporny w niniejszej sprawie odcinek pasa drogowego. Lektura decyzji wydanych przez organy obu instancji nie nasuwa wątpliwości co do tego, że decyzje te odnoszą się do terenu objętego wnioskiem. Brak podstaw do udzielenia zgody wynikająca ze stwierdzenia zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego występującego na części terenu objętego wnioskiem upoważniała organ decyzyjny do odmowy wyrażenia zgody na zajęcie pasa drogowego w granicach wniosku.

W przekonaniu Sądu istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozważenia, czy zaskarżona decyzja mieści się w granicach uznania administracyjnego, bowiem nie ma sporu co do tego, że wydawana na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych decyzja rozstrzygająca w przedmiocie wniosku o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego jest decyzją uznaniową.

O tym jakie kryteria wyznaczają granice uznania administracyjnego decydują materialno-prawne przesłanki przedmiotu rozstrzygnięcia. W tym kontekście za w pełni zasadne należy uznać zawarte w uzasadnieniach prawnych organów obu instancji wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z położeniem akcentu na te prawne okoliczności, które warunkują udzielenie przez zarządcę drogi zgody na zajęcie pasa drogowego.

Ustawodawca nie sprecyzował wprawdzie, jakie to okoliczności należy mieć na uwadze ustalając i oceniając, czy w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek przemawiający za udzieleniem zgody na zajęcie pasa drogowego, jednakże

z art. 39 ust.1 wynika jasno, że chodzi tu o względy bezpieczeństwa ruchu drogowego.

W ocenie sądu, nie można podzielić argumentacji skargi, że skoro w pasie drogowym stanowiącym działkę [...]urządzone są zatoki z miejscami parkingowymi, to utworzenie na tym terenie parkingu płatnego i strzeżonego nie stanowi zagrożenia dla ruchu drogowego w tym rejonie. Przede wszystkim mieć trzeba na uwadze całokształt powołanych w zaskarżonej decyzji okoliczności a nie tylko niektóre z nich wyrwane z kontekstu rozważań. Skarżący zdaje się nie dostrzegać różnicy pomiędzy zatokami postojowymi usytuowanymi w otwartym terenie, a parkingiem strzeżonym, który ze swej istoty wymaga wygrodzenia od reszty terenu, czyli postawienia płotu. W tym kontekście należy spojrzeć na sens stanowiska prezentowanego w opinii Wydziału Inżyniera Ruchu Drogowego Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego wskazującego na takie usytuowanie planowanego parkingu, które "znajduje się na prawoskręcie z ul [...]".

Nie stanowi naruszenia prawa oparcie zaskarżonej decyzji między innymi na powyższej opinii, skoro był to jeden z dowodów przeprowadzonych w sprawie w toku postępowania wyjaśniającego i to dowód znajdujący swoje oparcie w przedłożonej przez wnioskodawcę mapie sytuacyjno –wysokościowej. Wprawdzie organy tego nie powiedziały wprost, ale wynika to z kontekstu przywołanych w decyzjach dowodów

i wskazanych okoliczności, że udzielenie zezwolenia, o które ubiegał się skarżący wiązałoby się z przegrodzeniem a więc z zamknięciem tegoż prawoskrętu, a to niewątpliwie miałoby ujemny wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego. W tym kontekście, zdaniem sądu, należy rozumieć stanowisko organów orzekających

w sprawie w zakresie uzasadnienia odmowy względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Wbrew też zarzutom pełnomocnika zaskarżona decyzja nie narusza art. 7, 77

i 107 § 3 Kpa. Nie jest prawdą, że organy orzekające w sprawie oparły się wyłącznie na negatywnej opinii Inżyniera Ruchu Drogowego ZDiTM. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał na zebrany materiał dowodowy i odniósł się do niego kompleksowo wskazując na okoliczności wynikające z analizy dokumentów złożonych przez wnioskodawcę.

Stronami postępowania o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie są okoliczni mieszkańcy, a zatem nie było podstaw do powoływania się przez Kolegium na fakt "oprotestowania" przez nich pomysłu urządzenia parkingu strzeżonego. Ten błąd organu nie miał jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro organ nie traktował autora pisma- mieszkańca ul. [...] jako strony postępowania i nie powoływał się na owo "oprotestowanie" jak na zasadniczy powód negatywnego załatwienia wniosku.

Zarzut celowego przewlekania przez organ sprawy nie może odnieść pożądanego skargą skutku, ponieważ skarżący na etapie postępowania przed organem I instancji nie zwalczał istniejącej-jego zdaniem- przewlekłości w trybie przewidzianym w art. 37 kpa. Twierdząc w skardze, że nie był poinformowany o fakcie wydania zezwolenia na zajęcie części przedmiotowego pasa drogowego innej osobie skarżący przeczy sam sobie. W piśmie z dnia [...]r. złożonym do Kolegium po zapoznaniu się z materiałami sprawy utrzymywał bowiem, że już w [...]r. poinformowano go ustnie w pok. nr [...] Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego, że "teren ten jest wydzierżawiony". Kwestią udzielenia zezwolenia innemu podmiotowi na zajęcie fragmentu pasa drogowego na terenie objętym wnioskiem skarżącego organy orzekające w sprawie nie zajmowały się, ponieważ byłoby to wyjście poza granice podmiotowe sprawy wszczętej z wniosku skarżącego, a co za tym idzie, sąd okoliczności tej nie może czynić przedmiotem swej kontroli, zwłaszcza że w ustaleniach i rozważaniach zaskarżonej decyzji nie została przywołana.

Rację ma organ odwoławczy podnosząc w odpowiedzi na skargę, że nieporozumieniem jest zarzut błędnego ustalenia daty w której skarżący złożył przedmiotowy wniosek bowiem data wniosku, to nie jest to samo co wskazany we wniosku termin zajęcia pasa drogowego.

Z tych wszystkich powodów brak było podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych przez skarżącego oraz przez jego pełnomocnika.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja z przyczyn w niej wskazanych nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. Zauważyć należy, że - co trafnie podniosło Kolegium- w sprawie odstępstwa od zakazu sytuowania w pasie drogowym obiektów i urządzeń nie związanych z organizacja ruchu drogowego musi istnieć szczególnie uzasadniony przypadek przemawiający za uwzględnieniem wniosku. Jednocześnie jednak temu szczególnemu przypadkowi towarzyszyć musi brak przeciwwskazań ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. W niniejszej sprawie żadna z tych przesłanek nie wystąpiła. Okoliczność, że skarżący uczynił akurat teren [...]przedmiotem swego wniosku, takiego szczególnego przypadku nie uzasadnia, zwłaszcza jeśli zważyć na to, że ubiegał się o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w swej istocie w znacznej mierze już zajętego, skoro były w nim usytuowane zatoki parkingowe. Powyższa okoliczność, w powiązaniu z faktem określenia granic terenu przebiegających przez prawoskręt z ulicy [...]zostały prawidłowo ocenione przez organy orzekające, co wyraziło się zgodnym z prawem rozstrzygnięciem merytorycznym.

Z powyższych względów należało na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalić skargę

i orzec w przedmiocie wynagrodzenia adwokata za nieopłaconą pomoc prawna udzieloną z urzędu skarżącemu stosownie do art. 250 p.p.s.a.