Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SAB/Kr 1/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Sygn. akt I SAB/Kr 1/10 | | POSTANOWIENIE Dnia 20 kwietnia 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz-Ślusarczyk, Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2010 r., sprawy ze skargi B. Ł., na bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa, w przedmiocie wykonania § 6 uchwały postanawia: - skargę odrzucić -


UZASADNIENIE

Skarżący B. Ł., działając na podstawie art. 50 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) oraz art. 101a ust. 1 w związku z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.), złożył skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa w sprawie nie wykonania § 6 uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 12 września 2001 r. numer LXXXV/772/01.

Skarżący wniósł o zobowiązanie Prezydenta Miasta Krakowa jako organu wykonawczego Gminy Miasta Krakowa do wprowadzenia do projektu uchwały budżetowej Gminy Miasta Krakowa na 2010 r. środków finansowych na budowę urządzeń infrastruktury technicznej: sieci dróg, wodociągów, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej na obszarze scalenia RP-2 Wola Justowska albo wystąpienia z inicjatywą zmiany uchwały budżetowej Gminy Miasta Krakowa na 2010 r. poprzez zabezpieczenie w niej środków finansowych na budowę urządzeń infrastruktury technicznej: sieci dróg, wodociągów, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej na obszarze scalenia RP-2 Wola Justowska, w terminie do dwóch miesięcy od dnia wydania przez tut. Sąd orzeczenia w niniejszej sprawie, ale nie później niż do dnia 30 września 2010 r. W przypadku niemożności nałożenia na Prezydenta Miasta Krakowa w/w zobowiązań z uwagi na upływ powyżej określonych terminów, wniesiono o zobowiązanie Prezydenta Miasta Krakowa do wprowadzenia do projektu uchwały budżetowej Gminy Miasta Krakowa na 2011 r. środków finansowych na budowę powyżej opisanych urządzeń infrastruktury technicznej. Ponadto skarżący wniósł o zobowiązanie Prezydenta Miasta Krakowa do wykonania infrastruktury technicznej: sieci dróg, wodociągów, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej na obszarze scalenia RP-2 Wola Justowska, w zakresie finansowanym ze środków Gminy Miasta Krakowa w terminie do trzech lat od dnia wydania przez tut. Sąd orzeczenia w mniejszej sprawie.

W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia 14 kwietnia 1999 r. numer XV/118/99 przystąpiono do scalenia i podziału nieruchomości na obszarze RP-2 Wola Justowska i RP-10 Skotniki. Realizacja tego zadania, zgodnie z powyższą uchwałą, miała odbywać się w ramach środków przewidzianych w budżecie Miasta Krakowa na rok 1999 i następne dla Wydziału Geodezji (§ 1 i § 2 w/w uchwały).

Uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia 1 września 2001 r. numer LXXXV/772/01 o scaleniu i podziale nieruchomości na obszarze RP-2 Wola Justowska, zatwierdzone zostało opracowanie kompleksowej dokumentacji projektu urządzeń technicznych: sieci dróg, wodociągów, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej na obszarze scalenia RP-2 Wola Justowska. Termin budowy urządzeń technicznych ustalony został na lata 2002-2010. Postanowiono zabezpieczyć w budżecie Miasta Krakowa w latach 2002-2010 środki finansowe na budowę urządzeń infrastruktury technicznej realizowanych w trybie Lokalnych Inicjatyw Inwestycyjnych (§ 6 w/w uchwały). Na podstawie powyższej uchwał Rady Miasta Krakowa przystąpiono do scalenia i podziału działek na obszarze scaleniowym RP-2 Wola Justowska przy ul. Pylnej i Becka. Wskutek scalenia należąca do skarżącego B. Ł. wąska działka z dojazdem od ul. Becka została zamieniona na szerszą, z planowanym dojazdem od strony działek: 309/1, 308/1, 307/1, 304/1, 302/1, 301/1, 300/1 (obecnym właścicielem których - za wyjątkiem dwóch - jest Gmina Miejska Kraków). Zmiany własności wynikające z przeprowadzonego procesu scalenia zostały uwidocznione w księgach wieczystych właścicieli działek.

Zarazem w dniu 31 grudnia 2002 r. wygasł obowiązujący na obszarze scalenia miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Prace nad nowym planem zagospodarowania pn. "Obszar scaleń Pylna" zostały wstrzymane do czasu ustalenia przebiegu tzw. "trasy Balickiej". W efekcie ul. Becka ma nadal charakter drogi polnej (z fatalną nawierzchnią), a urządzenia infrastruktury technicznej: sieci dróg (w tym drogi dojazdowej do nieruchomości Skarżącego), wodociągów, "kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej na obszarze scalenia RP-2 Wola Justowska, o których mowa w uchwale Rady Miasta Krakowa z dnia 1 września 2001 r. numer LXXXV/772/01 do dnia dzisiejszego nie zostały w ogóle wdrożone do realizacji.

Pismem z dnia 1 września 2009 r. Skarżący w trybie art. 101 a ust. 1 w związku z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wezwał Prezydenta Miasta Krakowa do wykonania § 6 uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 12 września 2001 r. nr LXXXV/772/01 o scaleniu i podziale nieruchomości na obszarze RP-2 Wola Justowska. Skarżący wskazał, że zgodnie z treścią art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. 2008 r. Nr 193 poz. 1194), Prezydent Miasta Krakowa - jako Starosta Powiatu Miejskiego Krakowskiego może wydać decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi - tj. Zakładu Infrastruktury Komunalnej i Transportu (stanowiącego jednostkę organizacyjną Gminy Miasta Krakowa). Do wydania decyzji w w/w trybie nie jest niezbędne obowiązywanie na obszarze realizowanej inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na powyższe pismo wskazano, że scalenie i podział nieruchomości na obszarze RP-2 Wola Justowska było dokonane w oparciu o przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami - rozdział "Scalenie i podział nieruchomości" (art. 101-108 ustawy o gospodarce nieruchomościami), określające zakres ich zastosowania poprzez odwołanie do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - regulacje powyższe stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele inne niż rolne i leśne. (...) Wskazany w § 6 ust. 3 uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 12 września 2001 r. nr LXXXV/772/01 o scaleniu i podziale nieruchomości na obszarze RP-2 Wola Justowska sposób realizacji budowy urządzeń infrastruktury technicznej - Lokalne Inicjatywy Inwestycyjne zakłada współfinansowanie inwestycji ze środków Społecznych Komitetów Budowy grupujących osoby fizyczne lub osoby prawne, mające swoją siedzibę lub nieruchomości na terenie objętym lokalną inicjatywą inwestycyjną. Uchwała nr XC/870/97 Rady Miasta Krakowa z dnia 24 września 1997 r. w sprawie kierunków działania Prezydenta Miasta Krakowa w zakresie organizowania, realizacji i dofinansowania lokalnych inicjatyw inwestycyjnych (...) w § 5 ust. 1 przyjmuje, iż udział środków własnych Miasta w jednym zadaniu realizowanym w danym roku budżetowym nie może przekroczyć 10% globalnej kwoty przeznaczonej w budżecie miasta na realizacje zadań w trybie lokalnych inicjatyw inwestycyjnych. Zgodnie z § 5 ust. 4 powyższej uchwały kompletne przygotowanie dokumentacji wraz z dokumentami formalnoprawnymi oraz złożenie kompletnego wniosku o realizacją zadania nie dają gwarancji uzyskania środków z budżetu. Wybór zadań do dofinansowania z budżetu następuje w drodze ustalania kolejności realizacji wniosków zgłoszonych na dany rok budżetowy zgodnie z przyjętą przez organ wykonawczy metodą hierarchizacji w oparciu o zobiektywizowane kryteria przedstawione w § 6.

Reasumując w budżecie miasta Krakowa corocznie zabezpieczane są środki na Lokalne Inicjatywy Inwestycyjne, jednak skorzystanie z nich dla realizacji konkretnej inwestycji wymaga zgłoszenia wniosku przez Społeczny Komitet Budowy w trybie przewidzianym cytowaną uchwałą (wraz z koniecznością współfinansowania inwestycji - w przypadku dróg jest to 20 lub 30 % wartości inwestycji).

Na obszarze objętym scaleniem działa Społeczny Komitet Budowy ul. Pylnej (...). Do dnia dzisiejszego nie wpłynęła do Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie dokumentacja projektowo-kosztorysowa.

Odnosząc się do powyższego pisma w skardze do sądu administracyjnego, skarżący wskazał, że zgodnie z treścią art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. 2004 r. Nr 261 poz. 2603 ze zm.) Rada Gminy podejmuje uchwala o scaleniu i podziale nieruchomości. Uchwała ta powinna zawierać m. in. ustalenia co do rodzaju urządzeń infrastruktury technicznej planowanych do wybudowania, terminy ich budowy oraz źródła finansowania (art. 104 ust. 2 pkt 6 powołanej ustawy). Gmina jest zobowiązana do wybudowania na gruntach objętych uchwałą o scaleniu i podziale nieruchomości niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej, stosownie do przepisu art. 104 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Koszty wybudowania, tych urządzeń nie mogą obciążać uczestników postępowania, chyba że na mocy zawartego z gminą porozumienia stron postanowią inaczej (art. 106 ust. 3 w/w ustawy).

Podkreślono, że w dniu przyjęcia w/w uchwały Gmina dysponowała kompletnym opracowaniem projektu urządzeń infrastruktury technicznej na obszarze scalenia (w tym również sieci dróg). Uchwala z, dnia 12 września 2001 r. nr LXXXV/772/01 jednoznacznie określa, że w budżecie Miasta Krakowa w latach 2002 -2010 powinny zostać zabezpieczone środki na budowę urządzeń infrastruktury technicznej na obszarze scalenia i w tym tez terminie inwestycja ta powinna zostać zrealizowana. Wykonanie uchwały zostało powierzone Prezydentowi Miasta Krakowa (§ 11). Do dnia dzisiejszego powyższa uchwała nie została wykonana.

Skarżący podniósł również, że zapis § 6 ust. 3 uchwały, stanowiący, iż budowa urządzeń infrastruktury technicznej następuje w trybie Lokalnych Inicjatyw Inwestycyjnych wprost narusza treść art. 106 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skarżący nie przypomina sobie bowiem, aby zawarł z Gminą porozumienie, które dopuszczałoby taką możliwość. Art. 106 ust. 3 powołanej ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący i Gmina jako uczestnik i inicjator procesu scalenia nie może w drodze aktu administracyjnego samoistnie, bez zgody pozostałych stron procesu scalenia zmienić zasad w tym artykule zawartych - tak w samej uchwale o scaleniu, jak i w innych aktach prawnych z nią powiązanych. Ustawodawca dopuścił możliwość ponoszenia przez uczestników scalenia kosztów związanych z budową urządzeń infrastruktury technicznej wyłącznie poprzez zawarcie z nimi przez Gminę porozumienia, mającego charakter umowy cywilnoprawnej. W tym kontekście, powołana przez Wiceprezydenta Miasta Krakowa uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 24 września 1997 r. nr XC/870/97 w sprawie kierunków działania Prezydenta Miasta Krakowa w zakresie organizowania, realizacji i dofinansowania lokalnych inicjatyw inwestycyjnych, jako właściwa dla zapewnienia środków i realizowania urządzeń infrastruktury technicznej na obszarze scalenia w trybie Lokalnych Inicjatyw Inwestycyjnych, nie może mieć zastosowania jako naruszająca treść art. 106 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Powyższa uchwała może wiązać wyłącznie adresata - Prezydenta Miasta Krakowa, wskazując sposób organizowania, realizacji i dofinansowania lokalnych inicjatyw inwestycyjnych, natomiast nie może, z uwagi na opisaną powyżej sytuację decydować o prawach i obowiązkach uczestników procesu scaleniowego.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność skargi. W ocenie organu zastrzeżenia budzi wskazana w skardze kwalifikacja prawna, tj. art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 4 p.p.s.a. W doktrynie oraz w orzecznictwie przyjmuje się, że w powołanych przepisach chodzi o akty i czynności podejmowane w sprawach indywidualnych, a więc w stosunku do konkretnych podmiotów. Tymczasem wskazany w skardze § 6 ust. 3 uchwały z dnia 12 września 2001 r. numer LXXXV/772/01 o scaleniu i podziale nieruchomości na obszarze RP-2 Wola Justowska nie jest skierowany do Prezydenta Miasta Krakowa tylko do Rady Miasta - który to organ uchwala budżet. Zabezpieczenie środków w budżecie jest dokonywane w formie uchwały budżetowej i wątpliwości budzi możliwość zastosowania przepisu dotyczącego skargi na bezczynność również w przypadku (hipotetycznym) nie podjęcia takiej uchwały, nadto wskazany paragraf nie spełnia również przesłanki "sprawy indywidualnej" warunkującej zastosowanie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 4 powołanej ustawy.

Wymienione w skardze "zobowiązanie przez Sąd Prezydenta Miasta Krakowa do wykonania infrastruktury technicznej" budzi podobne wątpliwości - wykonanie infrastruktury technicznej nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej, a czynnością faktyczną polegającą na budowie danego urządzenia.

Przepis art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 4 p.p.s.a. wymaga również by czynności z zakresu administracji publicznej dotyczyły uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W tym kontekście wątpliwa jest kwalifikacja uchwały z dnia 12 września 2001 r. numer LXXXV/772/01 o scaleniu i podziale nieruchomości na obszarze RP-2 Wola Justowska jako "przepisu prawa". Jest to rozstrzygnięcie sprawy scalenia i podziału w formie wskazanej w ustawie o gospodarce nieruchomościami (uchwała rady gminy), rozstrzygnięcie konkretne, indywidualne, nie mające cech aktu generalnego, nie publikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego - Małopolskiego, a zatem nie mające charakteru przepisu prawnego.

Po podjęciu uchwały o scaleniu i podziale nieruchomości na obszarze RP-2 Wola Justowska i przed wykonaniem zagospodarowania poscaleniowego z dniem 1 stycznia 2003 r. przestał obowiązywać miejscowy plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. W dniu 14 kwietnia 2004 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Obszaru scaleń Pylna" (uchwała Nr XLIV/408/04) - plan powyższy nie jest jeszcze uchwalony.

Charakter scalenia i podziału realizowanego na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 101-108) ściśle wiążące możliwość przeprowadzenia scalenia i podziału z obowiązującym na danym obszarze miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - co więcej z konkretnym przeznaczeniem w ramach powyższego planu miejscowego (art. 101 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami) - powoduje, iż należy oceniać możliwość wykonania uchwały z 2001 r. w kontekście faktu, iż brak jest obecnie planu miejscowego przeznaczającego obszar scalenia na cele inne niż rolne i leśne - a co za tym idzie brak możliwości realizacji celu scalenia. Brak jest także przepisów prawnych regulujących skutki utraty mocy obowiązującej przez plan zagospodarowania przestrzennego dla postępowania scaleniowego i dla zapadłej w nim uchwały. Tym samym brak możliwości realizacji celu scalenia wyraźnie wskazanego w powoływanej przez skarżącego Uchwale Rady Miasta Krakowa Nr XLVI/427/96 z 10 kwietnia 1996 r. Polityka scaleń gruntowych na cele mieszkaniowe dla obszarów RP-2 Wola Justowska i RP-10 Skotniki zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa –tj. przeznaczenia na cele mieszkaniowe powstających w wyniku scalenia i podziału działek czyni tą uchwałę częściowo niewykonalną.

Ponadto, zdaniem strony przeciwnej, skarżący pominął środek zaskarżenia określony w art. 37 § 1 kpa, co również skutkuje koniecznością odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 52 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. W przypadku skargi na bezczynność przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć złożenie zażalenia na nie załatwienie sprawy w terminie, w trybie wskazanym w art. 37 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Na wstępie należy odnieść się do trybu zaskarżenia rozpoznawanej sprawy na bezczynność. Strona skarżąca oparła skargę na dwóch podstawach, tj. art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 4 p.p.s.a. oraz na art. 101a ust. 1 w związku z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Zauważyć należy, że nie są to konkurencyjne lub alternatywne podstawy skargi. Skarga w konkretnym przypadku może być oparta tylko na jednej podstawie, różne są bowiem przesłanki zaskarżenia i rodzaje bezczynności, których te przepisy dotyczą. W art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 4 skarga może dotyczyć jedynie bezczynności w wydaniu aktów indywidualnych podmiotowo i konkretnych przedmiotowo, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Natomiast skarga z art. 101a ustawy o samorządzie gminnym dotyczy niewykonywania przez organ gminy czynności nakazanych prawem, których niewykonanie narusza prawa osób trzecich. Niemniej jednak Sąd w dalszej części uzasadnieniu odniesie się do obu podstaw zaskarżenia.

Należy również zaznaczyć, że wnioskowane przez skarżącego rozstrzygnięcie, tj. zobowiązanie Prezydenta Miasta Krakowa do podjęcia szeregu działań, wskazanych w skardze, zarówno o charakterze prawnym jak i czysto faktycznych nie mieści się w katalogu rozstrzygnięć sądów administracyjnych zawartym w ustawie prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak i w ustawach szczególnych. Zgodnie bowiem z art. 149 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Sąd nie może natomiast przesądzać o treści mających zapaść rozstrzygnięć. Pod pojęciem czynności mieszczą się tu czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ponadto skarga na bezczynność organu możliwa jest jedynie w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na akt lub czynność, do wydania których organ jest w bezczynności. Ustalenia więc wymaga czy wnioskowane przez skarżącego wydanie aktu lub podjęcie innych czynności może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.

Natomiast zgodnie z art. 101a ust. 1 i ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym w przypadku gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem, sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy. Również w tym przypadku chodzi o czynności nakazane prawem, a więc nie czynności faktyczne polegające na budowie infrastruktury, czy też decydowaniu o treści ustawy budżetowej. Ponadto rozstrzygnięcie w przypadku skargi opartej na art. 101a powołanej ustawy adresowane jest do organu nadzoru, którym w przypadku samorządu terytorialnego jest - stosownie do art. 86 ustawy o samorządzie gminnym - Prezes Rady Ministrów i wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa.

Przechodząc do oceny dopuszczalności skargi B. Ł., w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga charakter prawny uchwały, której niewykonanie zarzuca skarżący Prezydentowi Miasta Krakowa. W ocenie sądu uchwała ta nie jest aktem prawa miejscowego, a wiec źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Prawo powszechnie obowiązujące charakteryzuje się bowiem normami generalnymi i abstrakcyjnymi. Są to więc normy skierowane do nieokreślonego kręgu podmiotów i mające zastosowanie do wielokrotnego (powtarzalnego) zachowania. Tymczasem uchwały wydawane w oparciu o przepisy art. 101-108, tj. rozdział 2 działu III ustawy o gospodarce nieruchomościami "scalanie i podział nieruchomości" są aktami indywidualnymi i konkretnymi. Mają bowiem zastosowanie do konkretnie wskazanych nieruchomości, a ich wykonanie sprowadza się do jednokrotnego zastosowania. Ponadto zgodnie z art. 104 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami uchwałę o scaleniu i podziale nieruchomości doręcza się uczestnikom postępowania, których adresy są znane, a ponadto informację o podjęciu uchwały podaje się do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości oraz na stronach internetowych urzędu gminy, a także przez ogłoszenie w prasie lokalnej. Ustawa więc w sposób wyraźny wskazuje sposób doręczenia uchwały uczestnikom i jej ogłoszenia. Natomiast odnośnie aktów prawa miejscowego zasady ich ogłaszania określa ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2010 r., poz. 17, nr 95). Zgodnie z art. 13 pkt 2 powołanej ustawy akty prawa miejscowego stanowione przez sejmik województwa, organ powiatu oraz organ gminy, w tym statuty województwa, powiatu i gminy ogłasza się w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Gdyby więc uchwały wydawane w procedurze scalania i podziału nieruchomości były aktami prawa miejscowego, szczególna regulacja dotycząca ich ogłaszania nie byłaby potrzebna.

Pomimo jednak indywidualnego i konkretnego charakteru spornej uchwały jej niewykonanie nie mieści się w zakresie zarówno art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 4 p.p.s.a. oraz art. 101a ust. 1 w związku z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Uchwała ta bowiem w § 6 jest skierowanym do organu gminy aktem wewnętrznym, który jak już wyżej wskazano nie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego.

Zgodnie z art. 101a ustawy o samorządzie gminnym przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem. Art. 101 stanowi natomiast, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Uwzględnienie skargi na podstawie przepisu art. 101 a ust. 1 powołanej ustawy wymaga więc ujawnienia w toku postępowania takiego unormowania, z którego wynika obowiązek podjęcia czynności przez organ gminy i równoczesnego wykazania związku przyczynowego między bezczynnością organu w wykonywaniu tej czynności a naruszeniem interesu prawnego czy uprawnienia skarżącego. Tymczasem jak już wyżej wskazano powołana uchwała nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego i nie kreuje "czynności nakazanych prawem", o jakich mowa w powołanym art. 101a. Ponadto sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie legalności jej działania, a więc zgodności z prawem powszechnie obowiązującym.

Zauważyć należy, że co prawda przepis art. 106 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami zobowiązuje gminę do wybudowania na gruntach objętych uchwałą o scaleniu i podziale nieruchomości niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej, to jednak ustawa ta nie przewiduje żadnej sankcji ani terminu w jakim ma to być wykonane. Sąd administracyjny nie jest więc władny orzec o spełnieniu tego obowiązku zakreślając konkretny termin, skoro przepisy ustawy go nie przewidują. W tym kontekście nie mamy więc do czynienia z bezczynnością, albowiem bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie... , s. 84).

Odnośnie art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 4 p.p.s.a. stanowi on, podstawę do wniesienia skargi na bezczynność w przypadku niewydania innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Również w tym przypadku konieczne jest więc odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek.

Mając powyższe na względzie sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę. Przedmiot skargi nie mieści się bowiem w zakresie spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne, co czyni powyższą skargę niedopuszczalną.