Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 463/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2167
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 3 par 2 pkt 3, art. 119 pkt 3, art. 134 par 1, art. 145, art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 59 par 1-4
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 16 par 1, art. 189g par 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2021 r. sprawy ze skargi H. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (Dyrektor) postanowieniem

z [...] nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. (Naczelnik) z [...]., znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowań egzekucyjnych, prowadzonych wobec H. S. na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] i [...] z [...] wystawionych przez Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K..

Organ ustalił, że Naczelnik prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku H. S., m.in. w oparciu o tytuły wykonawcze z [...] o nr [...] oraz nr [...] wystawione przez ww. wierzyciela z tytułu należności z nieuregulowanych kar pieniężnych. Zawiadomieniem z 29 kwietnia

2019 r. organ egzekucyjny dokonał próby zajęcia wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług w M. P. S.A. w T.. Zawiadomienie o zajęciu spółka otrzymała 9 maja 2019 r., natomiast zobowiązany zawiadomienie wraz z odpisami tytułów wykonawczych otrzymał 22 maja 2019 r. Spółka poinformowała, że nie posiada nieuregulowanych zobowiązań wobec zobowiązanego.

W dniu 4 czerwca 2019 r. do Naczelnika wpłynął wniosek H. S.

z 28 maja 2019 r. uzupełniony po wezwaniu organu egzekucyjnego pismem 27 czerwca 2019 r., który zakwalifikowany został przez organ egzekucyjny jako zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o w/w tytuły wykonawcze.

Organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów. Postanowieniem z [...]. wierzyciel oddalił zgłoszone przez zobowiązanego zarzuty. Na powyższe postanowienie zobowiązany złożył zażalenie. Postanowieniem z [...] nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z [...]. nr [...] Naczelnik uznał za niezasadne zarzuty wniesione przez H. S.. W zażaleniu od tego postanowienia zobowiązany podtrzymał zarzuty przedawnienia oraz wygaśnięcia obowiązku objętego ww. tytułami wykonawczymi.

Rozpoznając zażalenie Dyrektor postanowieniem z [...] uchylił postanowienie organu I instancji w całości i umorzył w całości postępowanie tego organu w sprawie złożonych przez H. S. zarzutów, które stało się ostateczne w administracyjnym toku postępowania. Podstawą takiego rozstrzygnięcia było stwierdzenie przez organ nadzoru rozpoznania zarzutów zobowiązanego, pomimo ich wniesienia z uchybieniem terminu.

Wyrokiem z 25 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Ke 33/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił postanowienie Dyrektora z [...], i poprzedzające je postanowienie organu I instancji z [...], w przedmiocie zarzutów, jak również uchylił postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...], znak: [...] oraz poprzedzające je postanowienie Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] znak: [...]

Sąd wskazał, że pismo H. S. z 28 maja 2019 r., uzupełnione pismem z dnia 27 czerwca 2019 r. należało potraktować jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego w przedmiotowych sprawach i rozpoznać merytorycznie, biorąc pod uwagę podniesione argumenty, które odpowiadają podstawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, określonej w art. 59 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U.2020.1438 ze zm.) dalej "u.p.e.a.".

Ponownie rozpoznając sprawę, Naczelnik pismem z 13 sierpnia 2020 r. wystąpił do wierzyciela w celu wypowiedzenia się w przedmiocie zaistnienia podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego, o których mowa w art. 59 § 1 pkt 2 i 3 u.p.e.a.

Wierzyciel pismami z 28 sierpnia 2020 r., oraz z 10 lutego 2021 r., poinformował organ egzekucyjny, że nie istnieją przesłanki do umorzenia postępowań egzekucyjnych, o których mowa w art. 59 § 1 pkt 2 i 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a dochodzone należności nie uległy przedawnieniu.

Postanowieniem z [...]., znak: [...] Naczelnik odmówił umorzenia postępowania, egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku H. S., na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] oraz [...] z dnia [...] wystawionych przez Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K..

Pismem z 12 marca 2021 r., H. S. wniósł zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego. Zobowiązany podtrzymał zarzuty przedawnienia, wygaśnięcia zobowiązań objętych w/w tytułami wykonawczymi. Stwierdził, że wierzyciel ignoruje art. 92 c ust 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym (dalej: "u.t.d."), uzasadniając swoje stanowisko błędną i dowolną interpretacją tego przepisu prawa.

Rozpoznając odwołanie Dyrektor powołał się na treść wyroku WSA w Kielcach z 25 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Ke 33/20 oraz wytyczne w nim zawarte. Przywołał treść przepisu art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2019.2325), dalej jako "ustawa p.p.s.a." Powołując się na orzecznictwo stwierdził, że ocena prawna i wskazania zawarte w orzeczeniu Sądu z mocy w/w przepisu prawa wiążą w sprawie sądy oraz organ ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Unormowane w tym przepisie związanie oznacza, że zarówno organy, jak i sądy orzekające w danej sprawie są zobowiązane do podporządkowania się wyrażonemu wcześniej w orzeczeniu sądu poglądowi w pełnym zakresie, aż do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, chyba że wyrażony wcześniej przez sąd pogląd stał się nieaktualny wskutek zmiany stanu prawnego lub okoliczności faktycznych sprawy oraz oczywiście w razie wzruszenia takiego orzeczenia w trybie przewidzianym prawem.

Kontrola rozstrzygnięcia wydanego przez organ egzekucyjny po ponownym rozpoznaniu sprawy, musi obejmować ocenę, czy organ egzekucyjny podporządkował się ocenie prawnej i zastosował się do wskazań, co do dalszego postępowania zawartych zostały w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Jego zdaniem analiza o rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego, w zakreślonych ramach prawnych sprawy, prowadzi do wniosku, że organ ten wykonał w sposób prawidłowy zalecenia Sądu, zawartych w ww. wyroku.

Rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego zapadło po ustaleniu przez organ egzekucyjny, że należności objęte w/w tytułami wykonawczymi nie uległy przedawnieniu, nie wygasły, a także określenie egzekwowanego obowiązku nastąpiło zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia zawartego w tytule wykonawczym. W przeciwnej bowiem sytuacji, tj. w przypadku przedawnienia czy też wygaśnięcia dochodzonych należności, postępowanie egzekucyjne podlegało umorzeniu. Następnie przywołał treść art. 59 § 1 pkt 2 i 3 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r.

Wyjaśnił, że zobowiązany podstawę umorzenia postępowań egzekucyjnych z powodu przedawnienia, wygaśnięcia, nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi o numerach: [...] i [...] oraz z powodu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a., upatruje w naruszeniu przepisu art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., którego organ treść przywołał.

Zdaniem zobowiązanego czynności kontrolne, które doprowadziły do ujawnienia naruszenia przepisów u.t.d. miały miejsce w [...] r. oraz [...] r., a zakończenie postępowań w sprawie nałożenia kar pieniężnych, nastąpiło w związku z trwającymi postępowaniami sądowymi, zainicjowanymi na skutek wniesionych skarg, tj. po upływie 2 lat.

W kontekście stanowiska strony Dyrektor wskazał, że powyższy przepis ustawy o transporcie drogowym wyznacza termin, do upływu którego możliwe jest prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej, który wynosi 2 lata od dnia ujawnienia naruszenia, inaczej mówiąc jest to termin przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, który należy odróżnić od terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej. Przepis 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., którego naruszenie zarzuca strona, jak wynika z jego treści, ma zastosowanie wyłącznie do postępowania administracyjnego, które kończy się wydaniem decyzji ostatecznej przez uprawniony organ. Nadto omówił instytucję ostateczności decyzji administracyjnej wskazanej w art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Następnie organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie objętych tytułami wykonawczymi nr [...] i [...] i związanymi z nimi postępowaniami kontrolnymi i w konsekwencji wymierzonymi karami pieniężnymi przez Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego na mocy decyzji ostatecznych w tym przedmiocie. Wyjaśnił, że w datach wydania decyzji organu II instancji, decyzje nakładające na zobowiązanego kary pieniężne uzyskały walor ostateczności, a nie jak twierdzi zobowiązany w dniu uprawomocnienia się wyroków sądowych dotyczących w/w decyzji. W tych datach zakończyły się także postępowania administracyjne w sprawie nałożenia kar pieniężnych, co nastąpiło z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d.

Zdaniem Dyrektora nie nastąpiło przedawnienie terminu do nałożenia administracyjnych kar pieniężnych. Tym samym nie wystąpiła przesłanka do umorzenia postępowań egzekucyjnych, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Od upływu terminu przedawnienia nakładania administracyjnych kar pieniężnych, odróżnić należy termin do przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej.

Podniósł, że za naruszenia stwierdzone podczas kontroli drogowej, nałożone w oparciu o ustawę o transporcie drogowym - przed dniem 1 czerwca 2017 r., nie obowiązywała jakakolwiek regulacja dotycząca przedawnienia.

Zgodnie z art. 189g § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, administracyjna kara pieniężna nie podlega egzekucji, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia, w którym kara powinna być wykonana. Ustawa zmieniająca z 7 kwietnia 2017 r. nie zawierała przepisu intertemporalnego odnoszącego się do uregulowań o charakterze materialnoprawnym. Pięcioletni okres przedawnienia egzekucji administracyjnych kar pieniężnych w przypadku zobowiązań powstałych przed dniem 1 czerwca 2017 r., powinno się liczyć od dnia 1 czerwca 2017 r., co powoduje, że nominalna data przedawnienia dochodzenia (egzekucji) kar pieniężnych w przedmiotowej sprawie, jeszcze nie nastąpiła.

Za nieuzasadniony Dyrektor uznał dotyczący określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia. Skontrolował, czy nie doszło do zniekształcenia w sferze przedmiotu postępowania egzekucyjnego, ujawnionego w tytule wykonawczym w porównaniu do obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego. Stwierdził, że zniekształcenie przedmiotu postępowania egzekucyjnego może odnosić się zarówno do rodzaju egzekwowanego obowiązku, jak i innych jego parametrów, w tym daty jego powstania. W tym zakresie ustalił, że w tytule wykonawczym z 22 marca 2019 r., o numerze [...], w części E poz. 3-5, jako rodzaj należności wierzyciel wskazał "kara pieniężna w drodze decyzji administracyjnej", zaś jako podstawę prawną obowiązku wskazał ostateczną decyzję Dyrektora Ś. Inspektora Transportu Drogowego z [...]., znak: [...]. Kwota należności głównej w wysokości [...] zł., wskazana w części E1 tytułu wykonawczego, jest zgodna z kwotą kary pieniężnej nałożonej na Zobowiązanego w/w decyzją. Podobnie w tytule wykonawczym z [...] o numerze [...] w części E poz. 3-5, jako rodzaj należności wierzyciel wskazał "kara pieniężna w drodze decyzji administracyjnej", zaś jako podstawę prawną obowiązku wskazał ostateczną decyzję Dyrektora Ś. Inspektora Transportu Drogowego z [...], znak: [...] Kwota należności głównej w wysokości [...] zł., wskazana w części E1 tytułu wykonawczego, jest zgodna z kwotą kary pieniężnej nałożonej na Zobowiązanego w/w decyzją.

Na powyższe postanowienie H. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora oraz poprzedzającego postanowienia Naczelnika i umorzenie postępowania egzekucyjnego, zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił, że organy nie zastosowały się do zaleceń wyroku z 25 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Ke 33/20.

W uzasadnieniu podtrzymał zarzuty przedawnienia, wygaśnięcia zobowiązań objętych w/w tytułami wykonawczymi. Stwierdził, że organy ignorują dowody, z których wynika, że postępowanie egzekucyjne powinno być umorzone, uzasadniając swoje stanowisko błędną i dowolną interpretacją przepisu art.. 92c u.t.d.

Wskazał, że w/w przepis prawa stanowi lex specialis w stosunku do zasady wynikającej z art. 189 Kodeksu postępowania administracyjnego, wyłączając jego zastosowanie.

Zdaniem strony z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie wynika, ażeby art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. uległ zawieszeniu bądź przerwaniu w sytuacji, gdy w sprawie zostaje wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne. Z upływem terminu wskazanego w w/w przepisie prawa organ orzekający w sprawie traci możliwość wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie naruszenia przepisów zostały ujawnione podczas kontroli [...] oraz [...] Na poparcie swoich argumentów, powołał decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] znak: [...], którą organ ten uchylił inną decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w całości i umorzył postępowanie w I instancji w całości. Na tej podstawie skarżący oparł swoje przekonanie, że również w sprawach będących przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu, bieg dwuletniego terminu przedawnienia karalności minął i obydwa postępowania winny być umorzone na podstawie art. 92c u.t.d.

Zdaniem skarżącego nie można oddzielić postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej od postępowania w sądzie administracyjnym bo to jest dalszy ciąg postępowania. Organy nie mają prawa zmienić treści ani znaczenia przepisu ustawy – art. 92c u.t.d. Ustawodawca jasno określa, że postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej umarza się jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres 2 lat.

Nadto podniósł, że decyzje wskazane w tytułach wykonawczych nie były ostateczne, gdyż przysługiwało od nich odwołanie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko przedstawione

w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz.2167), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.).

Sąd rozpoznając skargę w granicach sprawy zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zobligowany jest do przeprowadzenia kontroli legalności objętych skargą aktów administracyjnych i postępowań prowadzących do wydania tychże w celu sprawdzenia, czy nie doszło do naruszeń prawa powodujących potrzebę wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kognicja sądu administracyjnego obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Do takich zaś zalicza się właśnie zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Dokonana w powyższy sposób sądowa kontrola dowiodła, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Skarga w niniejszej sprawie została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym. W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika w przedmiocie odmowy umorzenia postępowań egzekucyjnych, prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] i [...] z [...] wystawionych przez Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K., obejmujących należności pieniężne z tytułu kar pieniężnych nałożonych w drodze decyzji administracyjnych

Istotą sporu w sprawie pozostaje odmowa umorzenia postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie ww. tytułów wykonawczych, których podstawą wystawienia były decyzje ostateczne w przedmiocie kar pieniężnych wymierzonych na podstawie ustawy o transporcie drogowym.

Przystępując do rozważań w powyżej opisanym zakresie w pierwszej kolejności zauważenia wymaga, że orzekanie w niniejszej sprawie odbywa się w warunkach związania, o których mowa w art. 153 ustawy P.p.s.a., gdyż wydany obecnie w niniejszej sprawie wyrok jest poprzedzony wyrokiem WSA w Kielcach z 25 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Ke 33/20.

W uzasadnieniu wyroku z 25 marca 2020 r. Sąd wskazał, że pismo H. S. z 28 maja 2019 r., uzupełnione pismem z dnia 27 czerwca 2019 r. należało potraktować jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego w przedmiotowych sprawach i rozpoznać merytorycznie, biorąc pod uwagę podniesione argumenty, które odpowiadają podstawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, określonej w art. 59 § 1 pkt 2 i 3 u.p.e.a.

Zdaniem Sądu organy, ponownie prowadząc postępowanie i wydając postanowienie, wykonały zawarte w uzasadnieniu wyroku tut. Sądu wytyczne.

Odnotowania wymaga, że ponownie rozpoznając sprawę, Naczelnik pismem z 13 sierpnia 2020 r. wystąpił do wierzyciela - Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. w celu wypowiedzenia się w przedmiocie zaistnienia podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego, o których mowa w art. 59 § 1 pkt 2 i 3 u.p.e.a. Analiza akt sprawy wskazuje na to, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło po ustaleniu przez organ egzekucyjny, że należności objęte w/w tytułami wykonawczymi nie uległy przedawnieniu, nie wygasły, a także określenie egzekwowanego obowiązku nastąpiło zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczeń zawartych w tytułach wykonawczych. W przeciwnym razie, postępowanie egzekucyjne podlegało umorzeniu, zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r.

Zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się :

1) jeżeli obowiązek egzekucyjny został wykonany przed wszczęciem postępowania;

2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;

3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;

4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;

5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;

6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego;

7) jeżeli egzekucja administracyjne lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo, iż obowiązek taki ciążył na wierzycieli;

8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

9) na żądanie wierzyciela;

10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Nadto postępowanie egzekucyjne może być umorzone także w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (art. 59 § 2). W przypadkach, o których mowa w art. 59 § 1, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 3). Postanowienie, o którym mowa w § 3, wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu (art. 59 § 4).

Jak podkreśla się w orzecznictwie, pojęcie "obowiązku" w rozumieniu art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. należy odnosić do tego obowiązku, który legł u podstaw wszczęcia postępowania egzekucyjnego; innymi słowy obowiązku istniejącego, wymagalnego i jednocześnie - którego niewykonanie przez zobowiązanego doprowadziło do uruchomienia postępowania zmierzającego do jego wyegzekwowania na drodze przymusu administracyjnego. Jakkolwiek bowiem organ egzekucyjny, w świetle art. 29 § 1 u.p.e.a. nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, niemniej jednak jest on zobowiązany do sprawdzenia, czy obowiązek ten istnieje (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1393/17, WSA w Krakowie z 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 1082/18 – dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Zobowiązany podstawę umorzenia postępowań egzekucyjnych z powodu przedawnienia, wygaśnięcia, nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi nr [...] i [...] oraz z powodu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a., upatrywał w naruszeniu przepisu art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu u.t.d. - nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

W realiach rozpoznawanej sprawy, Naczelnik prowadził wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne, na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i [...] obejmujące należności orzeczone na podstawie decyzji o nałożeniu kar pieniężnych w związku z naruszeniem przez skarżącego przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Zobowiązany podnosił, że czynności kontrolne, które doprowadziły do ujawnienia naruszenia przepisów w/w ustawy miały miejsce w [...] r. oraz w [...] r., a zakończenie postępowań w sprawie nałożenia kar pieniężnych, zdaniem skarżącego nastąpiło w związku z trwającymi postępowaniami sądowymi, zainicjowanymi na skutek wniesionych skarg, tj. po upływie 2 lat.

Słusznie w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor wykazał, że powyższy przepis wyznacza termin, do upływu którego możliwe jest prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej, który wynosi 2 lata od dnia ujawnienia naruszenia, inaczej mówiąc jest to termin przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, który należy odróżnić od terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, czego zdaje się nie zauważać strona. Istotne jest bowiem to, że przepis art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d, którego naruszenie zarzuca skarżący, ma zastosowanie wyłącznie do postępowania administracyjnego, które kończy się wydaniem decyzji ostatecznej przez uprawniony organ. W tym też kontekście prawidłowo wyjaśnił, również kwestie ostateczności decyzji administracyjnych. Decyzją ostateczną jest - zgodnie z art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. O ostateczności decyzji administracyjnej nie świadczy, jak twierdzi strona skarżąca, samo uprawnienie do wniesienia od niej odwołania. Walor decyzji ostatecznej uzyskuje każda decyzja wydana przez organ odwoławczy (organ II instancji) w administracyjnym toku instancji, w związku z rozpoznaniem środka prawnego od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Decyzji ostatecznej nie należy także utożsamiać - jak to czyni skarżący - z decyzją prawomocną. Decyzja ostateczna uzyskuje walor decyzji prawomocnej, bądź to po upływie terminu do zaskarżenia decyzji ostatecznej do sądu administracyjnego, bądź po odrzuceniu lub oddaleniu skargi przez sąd administracyjny na decyzję ostateczną. Wyjaśnienia wymaga, że podstawę wystawienia tytułów wykonawczych nr [...] i [...] z [...], co do pierwszego z nich była decyzja z 4 stycznia 2018 r., wydana przez Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nakładająca na H. S. karę pieniężną w wysokości [...] zł., która została utrzymana w mocy decyzją [...] przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego i stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji. Natomiast w odniesieniu do kary pieniężnej objętej tytułem wykonawczym nr [...], decyzją z [...] nr [...]i Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na H. S. karę pieniężną w wysokości [...] zł. Decyzja ta została w całości utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...]., nr [...], która stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji.

Trafna jest zatem konstatacja organu odwoławczego, że w datach wydania decyzji organu II instancji, decyzje nakładające na zobowiązanego kary pieniężne uzyskały walor ostateczności, a nie jak twierdzi strona w dniu uprawomocnienia się wyroków sądowych dotyczących w/w decyzji. W tych datach zakończyły się także postępowania administracyjne w sprawie nałożenia kar pieniężnych, co nastąpiło z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. Zatem nie można podzielić argumentacji strony w zakresie przedawnienia terminu do nałożenia administracyjnych kar pieniężnych. Tym samym nie wystąpiła przesłanka do umorzenia postępowań egzekucyjnych, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy od upływu terminu przedawnienia nakładania administracyjnych kar pieniężnych, odróżnić należy termin do przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej.

Nadto zaznaczenia wymaga, że zgodnie z art. 189g § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, administracyjna kara pieniężna nie podlega egzekucji, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia, w którym kara powinna być wykonana. Ustawa zmieniająca z 7 kwietnia 2017 r. nie zawierała przepisu intertemporalnego odnoszącego się do uregulowań o charakterze materialnoprawnym. Pięcioletni okres przedawnienia egzekucji administracyjnych kar pieniężnych w przypadku zobowiązań powstałych przed dniem 1 czerwca 2017 r. powinno się liczyć od dnia 1 czerwca 2017r., co powoduje, że data przedawnienia dochodzenia (egzekucji) kar pieniężnych w przedmiotowej sprawie, jeszcze nie nastąpiła. Kodeks postępowania administracyjnego zawiera jednocześnie przepisy dotyczące przerwania biegu terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej, m. in. w przypadku zastosowania przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego, o którym zobowiązany został zawiadomiony.

Za nieuzasadniony należało uznać także zarzut dotyczący określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia. W tym zakresie ustalenia organu są prawidłowe. W tytule wykonawczym nr [...], w części E poz. 3-5, jako rodzaj należności wierzyciel wskazał "kara pieniężna w drodze decyzji administracyjnej", zaś jako podstawę prawną obowiązku wskazał ostateczną decyzję Dyrektora Ś. Inspektora Transportu Drogowego z [...] znak: WITD.DI.WP .8140.9.8.2017. Kwota należności głównej w wysokości [...] zł., wskazana w części E1 tytułu wykonawczego, jest zgodna z kwotą kary pieniężnej nałożonej na zobowiązanego w/w decyzją. Z kolei w tytule wykonawczym nr [...] w części E poz. 3-5, jako rodzaj należności wierzyciel wskazał "kara pieniężna w drodze decyzji administracyjnej", zaś jako podstawę prawną obowiązku wskazał ostateczną decyzję Dyrektora Ś. Inspektora Transportu Drogowego z [...] znak: [...] Kwota należności głównej w wysokości [...] zł., wskazana w części E1 tytułu wykonawczego, jest zgodna z kwotą kary pieniężnej nałożonej na zobowiązanego w/w decyzją.

Tym samym - wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego – ww. zarzuty na które wskazywał organ egzekucyjny prawidłowo uznał za bezzasadne i odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Stanowisko organu I instancji podzielił organ odwoławczy, które znalazło akceptacje Sądu.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę.