Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1380/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka(spr.), Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2008r. sprawy ze skargi A.S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania nośnika reklamowego. I. uchyla zaskarżoną decyzję , II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. S.A. w P. kwotę 750 (siedemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/Wa 1380/08

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2007r. nr [...] Prezydent Miasta W. na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn zm.), w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. Nr 41 poz. 361 ze zm) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1592 ze zm.)

w związku z nieuzupełnieniem dokumentów określonych postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2007r. niezbędnych do rozpatrzenia pisma A. S.A. z siedzibą w P., kierowanego do Prezydenta W., złożonego w dniu 8 października 2007r. w Kancelarii Urzędu W., które po przeanalizowaniu zostało zakwalifikowane jako zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu m.in. wolnostojącego trwale związanego z gruntem jednostronnego nośnika reklamowego typu Cityscroll o wymiarach 4,0 m x 3,0 m przy ul. C.w W.,

- wniósł sprzeciw do zamiaru wykonania robót budowlanych związanych z montażem wolnostojącego trwale związanego z gruntem jednostronnego nośnika reklamowego typu Cityscroll o wymiarach 4,0 m x 3,0 m przy ul. C. w W.

Organ I instancji wyjaśnił, iż w dniu 19 października 2007r. do Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Delegatura w Dzielnicy M. wpłynęło pismo K. W., pełnomocnika firmy A. S.A. z siedzibą w P., kierowanego do Prezydenta W., złożone w dniu 8.10.2007r. w Kancelarii Urzędu. W., które po przeanalizowaniu zostało zakwalifikowane jako zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu m.in. wolnostojącego trwale związanego z gruntem jednostronnego nośnika reklamowego typu Cityscroll o wymiarach 4,0 m x 3,0 m przy ul. C. w W.

Ponieważ analiza zgłoszenia oraz złożonych dokumentów wykazała, iż zgłoszenie nie spełnia warunków określonych w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, tj.: nie złożono formalnego zgłoszenia dotyczącego konkretnej lokalizacji; w zgłoszeniu:

a. nie wskazano dokładnej lokalizacji reklamy (numer działki oraz obrębu, adres porządkowy),

b. nie określono terminu rozpoczęcia robót budowlanych - zgodnie z treścią art. 30 ust. 2 zd. 1 Prawa budowlanego,

c. nie wskazano okresu czasu, na jaki przewidziane jest istnienie nośnika reklamowego będącego przedmiotem zgłoszenia,

d. nie podano charakterystycznych parametrów urządzenia podlegającego zgłoszeniu (długość, szerokość, wysokość, powierzchnia ekspozycji);

3) nie złożono:

a. projektu urządzenia reklamowego dostosowanego do lokalizacji oraz rodzaju montowanego urządzenia - projekt nie może być opcjonalny (trwale związany z gruntem bądź posadowiony bezpośrednio na gruncie);

b. projektu zagospodarowania terenu sporządzonego zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, wskazującego odległość urządzenia reklamowego od budynku, od krawędzi jezdni, od skrzyżowania, od znaków drogowych oraz innych urządzeń reklamowych; złożony projekt lokalizacji nośnika reklamowego nie zawiera wszystkich danych niezbędnych do określenia zgodności lokalizacji nośnika z przepisami, w tym ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach,

- nie złożono oświadczenia projektanta o bezpieczeństwie konstrukcji i zapewnieniu bezpieczeństwa podczas użytkowania urządzenia reklamowego (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i c Prawa budowlanego),

- nie okazano oryginału umowy z dnia 1.03.2007r. wraz z aneksem.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2007r. nałożono na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, w terminie 7 dni od dnia złożenia postanowienia.

Postanowienie zostało wysłane na adres siedziby firmy i na adres pełnomocnika. Postanowienie zostało doręczone odpowiednio dnia 30 października 2007r. oraz dnia 14 listopada 2007r. Ostateczny termin uzupełnienia zgłoszenia upłynął w dniu 21 listopada 2007r. Ponieważ nie dopełniono obowiązku wynikającego z postanowienia, zgodnie z dyspozycją art. 30 ust. 2 zd. 3 Prawa budowlanego właściwy organ wnosi sprzeciw, w drodze decyzji.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2008r. znak: [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika "A.." S.A. - utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2007r. Prezydenta W..

Organ odwoławczy podniósł, iż z akt sprawy wynika, że przedmiotem zgłoszenia dokonanego przez inwestora w trybie art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane jest zamiar realizacji inwestycji polegającej na wykonaniu trwale związanego z gruntem nośnika reklamowego o wymiarach 4m x 3m na działce nr ew. 45 przy ul. C. w W.

Dokonując analizy zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji przedmiotowej inwestycji organ odwoławczy stwierdził, iż przedłożone zgłoszenie ma uchybienia formalne. Do ww. zgłoszenia został załączony niekompletny projekt budowlany planowanego urządzenia reklamowego, gdyż na planie brak jest oznaczenia granic działki, zaznaczenia odległości posadowień urządzenia reklamowego od tych granic. Dodać należy również, iż do ww. zgłoszenia nie załączono kontekstu urbanistycznego tj. wizualizacji projektowanych tablic reklamowych na terenie wskazanym w zgłoszeniu.

Organ stwierdził ponadto, iż o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja i przeznaczenie oraz względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane nie ma zastosowania do urządzeń reklamowych, o których mowa w art. 3 pkt 3 w/w ustawy. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 w zakresie w którym, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych wymagają zgłoszenia, ma zastosowanie do tablic i urządzeń reklamowych instalowanych na obiektach budowlanych i do wolnostojących nie związanych trwale z gruntem (stojących na gruncie).

W omawianej sprawie, konstrukcja urządzenia reklamowego będzie wykonywana w sposób trwale związany z gruntem, w związku z czym będzie to inwestycja wymagająca uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W ocenie organu realizację obiektu budowlanego, który nie mieści się w katalogu określonym art. 29 ustawy Prawo budowlane, należy poprzedzić uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy, w myśl art. 59 ust. 1, w związku z art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A S.A. w P. wnosząc o jej uchylenie.

W skardze zarzucono naruszenie:

1) art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez zaakceptowanie przez organ II instancji, że organ I instancji wniósł sprzeciw po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia,

2) art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na to, że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych nie jest instalacją urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6,

3) art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez zaakceptowanie faktu, że organ I instancji bez uzasadnionej potrzeby zażądał uzupełnienia zgłoszenia, a następnie wniósł sprzeciw w oparciu o art. 30 ust. 2 ww. ustawy,

4) art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji.

W skardze podniesiono, iż art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane stanowi, że do wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. W przedmiotowej sprawie zgłoszenia dokonano dnia 8 października 2007r., natomiast organ doręczył pełnomocnikowi skarżącej sprzeciw dopiero 24 grudnia 2007r., a więc po terminie określonym w art. 30 ust. 5 ustawy, gdy liczymy go od dnia dokonania zgłoszenia. Ponieważ od dnia zgłoszenia zamiaru montażu reklamy do dnia doręczenia sprzeciwu upłynęło 30 dni, zaskarżona decyzja winna być uchylona. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, zgodnie z którą akt administracyjny wywiera skutki prawne (zwłaszcza w odniesieniu do sytuacji jego adresata) dopiero od dnia jego doręczenia bądź ogłoszenia stronie, a znajduje ona podstawę w art. 110 kpa. Prawny byt decyzji na zewnątrz rozpoczyna się z chwilą jej doręczenia lub ogłoszenia i dopiero od tej chwili organ, który decyzję wydał, jest nią związany.

Niewniesienie w terminie sprzeciwu oznacza więc w praktyce milczące udzielenie zgody na realizację zgłoszonego zamierzenia inwestycyjnego. Samo milczenie organu jest więc uprawnieniem do rozpoczęcia działania budowlanego. W przypadku terminu do wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, należy mieć na uwadze, że jest to termin prawa materialnego i że z jego upływem skarżąca nabywa prawo do wykonania robót budowlanych stosownie do dokonanego zgłoszenia. Nie można więc zakładać, że wniesienie sprzeciwu nastąpiło z momentem nadania korespondencji na poczcie, ponieważ nie oznacza to jeszcze, że skarżąca otrzyma korespondencję (ponieważ może zaginąć), a tym samym, że wejdzie ona do obiegu prawnego i będzie wiążąca dla organu, ani nie wiadomo jeszcze kiedy otrzyma ona tą korespondencję.

Skarżąca dokonała zgłoszenia zamiaru montażu urządzenia reklamowego w trybie art. 29 ustawy Prawo budowlane. Przy czym podstawę prawną stanowi; art. 29 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy. Ten przepis stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Z takiej treści cyt. przepisu wynika, że dopuszczalne jest instalowanie tablic i urządzeń reklamowych nie tylko na obiektach budowlanych, ale i na gruncie.

Art. 30 ust. 6 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi, że właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Organ błędnie zastosował w/w przepis nakładając obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt. 6, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

W ocenie strony skarżącej organ I instancji bezzasadnie nałożył na nią obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. Formalne zgłoszenie zostało dokonane, na co wskazuje fakt wydania przez organ postanowienia a następnie sprzeciwu. Wniosek zawierał wskazanie lokalizacji z podaniem nr działki, spełnione więc zostało wymagane minimum, poza tym do zgłoszenia załączono plan sytuacyjny wskazujący miejsce lokalizacji nośnika reklamowego.

Do wniosku skarżąca załączyła szkice (projekt konstrukcji) reklamy spełniła więc wymagane minimum ustawowe. W ocenie strony skarżącej art. 30 ust. 2 ustawy nie wymaga dołączenia do zgłoszenia projektu urządzenia reklamowego dostosowanego do lokalizacji oraz rodzaju montowanego urządzenia ponadto w przedmiotowej sprawie ustawa nie wymaga złożenia projektu zagospodarowania terenu. Nie mamy bowiem do czynienia z instalacją zbiorników na gaz płynny z pojedynczym zbiornikiem o pojemności do 7 m\ przeznaczonych do zasilania instalacji gazowych w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych; ani z instalacją przyłączy: elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych( art. 29 ust 1 pkt 19 i 20 w zw. z art. 30 ust 3 ustawy ), ani też z budową obiektów małej architektury w miejscach publicznych ( art. 30 ust. 4 ustawy w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy). Ustawa nie wymaga załączenia do zgłoszenia oświadczenia projektanta o bezpieczeństwie konstrukcji i zapewnieniu bezpieczeństwa podczas użytkowania urządzenia reklamowego oraz nie wymaga okazania oryginału umowy z aneksem. Zdaniem skarżącej w swoim zgłoszeniu zawarła wszystkie niezbędne prawem dokumenty. Postanowienie wzywające do uzupełnienia braków wydane zostało więc bez podstawy prawnej i faktycznej. W skardze zarzucono również, iż Wojewoda [...] nie zbadał i nie wyjaśnił, kiedy nastąpiło doręczenie pełnomocnikowi skarżącej, K. W., sprzeciwu zawartego w decyzji organu I instancji i czy faktycznie nastąpiło to po 30 dniach od dnia dokonania zgłoszenia. Organ II instancji nie wyjaśnił poza tym, dlaczego uznaje, że zgłoszenie skarżącej nie jest zgłoszeniem w rozumieniu art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a jednak do tego zgłoszenia wnosi sprzeciw. Jeżeli zgłoszenie skarżącej nie jest zgłoszeniem, to decyzja organu II instancji jest wydana bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 6 kpa.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko i wniósł jej o oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarżąca Spółka, co wynika z akt sprawy, w dniu 8 października 2007r. (data wpływu do organu) w trybie art. 29 i 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu m.in. wolnostojącego trwale związanego z gruntem jednostronnego nośnika reklamowego typu Cityscroll o wymiarach 4,0 m x 3,0 m przy ul. C. w W..

W wyniku rozpoznania przedmiotowego zgłoszenia organ I instancji w trybie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wniósł sprzeciw ze względu na nieuzupełnienie przez inwestora dokumentów nałożonych postanowieniem z dnia [...] października 2007r. Powyższa decyzja została utrzymana przez Wojewodę [...] decyzją z dnia 5[...] czerwca 2008r. Organ odwoławczy podniósł jednakże, iż wniesienie sprzeciwu uzasadniał fakt, iż tablica reklamowa jest trwale połączona z gruntem i zamierzenie inwestycyjne należy traktować jako budowlę, stąd też niezbędne jest uzyskanie pozwolenia na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych.

Wskazać należy, iż ustawa z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane wprowadziła zasadę wyrażoną w art. 28, iż budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31 tej ustawy, na mocy których możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia zamiaru inwestycyjnego.

Zgodnie z art. 29 ust. 2 ww. ustawy - Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. wykonywanie robót budowlanych polegających na:

- pkt 6 - instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym;

- pkt 15 - instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych.

Wykonywanie robót, określonych w art. 29 ust. 2 pkt 6, obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy). Z przytoczonych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, iż instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego można uznać za budowle, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Powyższy pogląd został wyrażony i ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Biorąc powyższe pod uwagę nie można zgodzić się z poglądem organu odwoławczego, iż montaż tablicy reklamowej trwale połączonej z gruntem wymaga pozwolenia na budowę. W zupełności wystarczająca i odpowiadająca prawu jest w tym przypadku procedura związana ze zgłoszeniem zamiaru zainstalowania urządzenia reklamowego.

Podkreślić trzeba, iż "instalowanie" polega na połączeniu różnych elementów w jedną całość umożliwiającą wykorzystanie konstrukcji zgodnie z jej przeznaczeniem. Jest to czynność techniczna realizowana w wyniku prowadzonych robót budowlanych. Niezrozumiałe jest stanowisko organu, który wymóg uzyskania pozwolenia na budowę upatruje w stopniu skomplikowania konstrukcji nośnika reklamowego i jego rozmiarach. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego takiego kryterium nie ustanawia. Nie ma więc racjonalnego uzasadnienia, ażeby ze względu na wielkość takiego urządzenia czy jego skomplikowaną konstrukcję wyłączać je co do zasady z trybu zgłoszeniowego. Urządzenie reklamowe stanowi jedną całość i zalicza się do niego wszystkie elementy składające się na to urządzenie. Pogląd taki jest powszechnie akceptowany i prezentowany w licznych orzeczeniach wojewódzkiego sądu administracyjnego (zob. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 22.12.2005r. sygn. akt VII SA/Wa 1017/05, z dnia 21.12.2005r. sygn. akt VII SA/WA 1085/05, z dnia 18.01.2006r. sygn. akt VII SA/WA 937/05), (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30.05.05r, sygn. akt VII Sa/Wa 1311/04, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24.05.05r., sygn. akt VII Sa/Wa 903/04 niepubl.).

W ocenie Sądu organ odwoławczy orzekający w niniejszej sprawie nie ocenił okoliczności sprawy i tym samym nie odniósł się do zgromadzonego materiału dowodowego. Przede wszystkim organ nie zbadał kwestii prawidłowości postanowienia Prezydenta m.st. W. z dnia [...] października 2007r. oraz faktu czy istotnie wymagana dokumentacja nie została przez inwestora przedłożona w zakreślonym terminie. Podkreślić należy, iż to właśnie nieuzupełnienie przedmiotowej dokumentacji było podstawą wniesienia sprzeciwu przez organ I instancji. Tymczasem Wojewoda [...] przyjął, iż podstawę wniesienia sprzeciwu stanowi fakt, iż przedmiotowa inwestycja podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę. Należy zauważyć, iż organ odwoławczy wydał orzeczenie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Zwrot "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" ma charakter skrótu wyrażającego zasadę, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji. Oznacza on zatem, iż organ II instancji doszedł w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji, jak organ I instancji. I nie tylko chodzi tu o rezultat co do zgodności z prawem, lecz także ze względu na kryteria celowości i słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto wskazać należy, iż z przedstawionych akt administracyjnych nie wynika w sposób jednoznaczny czy sprzeciw został wniesiony w wymaganym 30 dniowym terminie, bowiem akta nie zawierają dowodu nadania sprzeciwu w urzędzie pocztowym.

Stan akt administracyjnych dostarczonych Sądowi i ogólnikowe stwierdzenia organu o wyłączeniu możliwości zastosowania trybu zgłoszeniowego zawarte w kontrolowanym orzeczeniu, nie spełniające wymogów prawidłowego uzasadnienia decyzji, uniemożliwia Sądowi dokonanie pełnej oceny pod względem zgodności z prawem materialnym.

Tymczasem obowiązkiem organu orzekającego w sprawie jest zawarcie w uzasadnieniu decyzji wszechstronnej oceny zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, analizy argumentów wszystkich stron, a także dokonanej przez organ wykładni stosowanych przepisów oraz oceny przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nie może też organ administracji oczekiwać, że zrobi to za niego Sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję. Sąd bowiem sprawuje kontrolę zgodności z prawem zaskarżonych decyzji i nie może zastępować organu w działaniach, do których ten jest ustawowo zobowiązany i uzasadniać za organ podjętych rozstrzygnięć.

Z art. 77 § 1 kpa wynika obowiązek organu administracji zgromadzenia całego materiału dowodowego, koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza obowiązek podjęcia przez organ stosownych działań, między innymi przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy, zażądania od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń lub wystąpienia do innych organów lub instytucji o zajęcie stanowiska w sprawie (zob. np. teza pierwsza wyroku NSA OZ w Lublinie z 17 maja 1994 r., SA/Lu 1921/93; wyrok NSA z 8 stycznia 1999 r., IV SAB 198/98). Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym.

Ponownie rozpatrując sprawę, organ odwoławczy mając na względzie powyższe wskazania Sądu powinien uzupełnić materiał dowodowy o brakujący dokument, odnieść się do wskazanych okoliczności sprawy i dopiero wtedy będzie mógł rozważyć zasadność orzeczenia o wniesieniu sprzeciwu.

Niepodjęcie przez organ administracji państwowej czynności zmierzających do należytego wyjaśnienia sprawy w przedstawionym powyżej zakresie, a mającym istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, stanowiło naruszenie przepisów prawa procesowego, co obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji z mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.).