Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 36/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność §
Powołane przepisy: article: art. 147 par 1, art. 134
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 101 ust 1, ust 3
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 7 ust 3a, , art. 7 ust 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 236 poz 2008
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lutego 2013 r. sprawy ze skargi Spółki A. na uchwałę Rady Miasta Szczecin z dnia 24 maja 2010 r. ,nr XLVII/1191/10 w przedmiocie wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych I. stwierdza nieważność § 4 ust.1 zaskarżonej uchwały, II. zasądza od Gminy Miasto na rzecz skarżącej Spółki A. kwotę [...] /[...] złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. Rada Miasta na podstawie art. 7 ust. 3 a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2012 r., poz. 391) podjęła uchwałę Nr XLVII/1191/10 w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. W uchwale określono warunki jakie powinien spełnić przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, a także ustalono obowiązki związane ze świadczonymi usługami, między innymi, w § 4 ust. 1 uchwalono, że baza transportowa przedsiębiorcy ubiegającego się o uzyskanie zezwolenia powinna być zlokalizowana na terenie Gminy Miasta lub gmin bezpośrednio z nią sąsiadujących, na nieruchomości, do której przedsiębiorca ten posiada tytuł prawny.

Pismem doręczonym Radzie Miasta w dniu [...] r. Spółka A. wezwała organ do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego poprzez uchylenie § 4 ust. 1 uchwały, który został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej z art. 7 ust. 3a i ust. 7 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i w sposób wyraźny ograniczył dostęp do rynku przedsiębiorców spoza Gminy Miasto i gmin z nią sąsiadujących poprzez ustalenie wymogu posiadania bazy transportowej na terenie Miasta Gminy i sąsiadujących gmin przez przedsiębiorców ubiegających się o uzyskanie zezwolenia.

Rada Miasta nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie.

W dniu [...] r. Spółka A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na podstawie art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym na § 4 ust. 1 uchwały Nr XLVII/1191/10 Rady Miasta Szczecin z 24 maja 2010 r. w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych.

Zaskarżonej uchwale skarżąca zarzuciła naruszenie § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w związku z art. 7 ust. 3 a oraz ust. 7 ustawy z 13 września

1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, polegające na wydaniu zaskarżonej uchwały z wykroczeniem poza zakres umocowania wynikający

z rozporządzenia i ustawy odnośnie wymagań wobec lokalizacji bazy transportowej przedsiębiorcy.

Skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi na okoliczności odpowiednio wskazane w treści jego uzasadnienia i stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w dniu [...] r. złożyła do Prezydenta Miasta wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na terenie Gminy Miasto. Decyzją z [...] r. (znak:[...] ) Prezydent Miasta odmówił jej udzielenia zezwolenia. Jedyną przyczyną odmowy udzielenia zezwolenia było niespełnienie przez nią warunku określonego w § 4 ust. 1 zaskarżonej uchwały, to jest niedysponowanie bazą transportową zlokalizowaną na terenie Gminy Miasto lub gmin bezpośrednio z nią sąsiadujących, na nieruchomości, do której skarżąca posiadałaby tytuł prawny.

Podstawą wydania zaskarżonej uchwały był art. 7 ust. 3 a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zdaniem skarżącej, ustawa ta nie pozostawia radom gmin możliwości swobodnego kształtowania treści wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia. W art. 7 ust. 7 tej ustawy, przewidziano bowiem, że szczegółowy sposób określania takich wymagań określić ma w drodze rozporządzenia Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa dla środowiska i mieszkańców oraz dążąc do ujednolicenia kryteriów wydawania odpowiednich zezwoleń. W dniu podjęcia zaskarżonej uchwały obowiązywało w tym zakresie rozporządzenie Ministra Środowiska z 30 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia. W paragrafie 3 ust. 1 wymienionego rozporządzenia wskazano zakres przedmiotowy wymagań co do uzyskania zezwolenia. Zgodnie z tym przepisem, wymagania te miałyby obejmować opis wyposażenia technicznego odnośnie do bazy transportowej oraz zabiegi sanitarne i porządkowe związane ze świadczonymi usługami. Jak wynika z powyższego określenia zakresu przedmiotowego wymagań, zaskarżona uchwała w kwestii bazy transportowej mogła odnosić się jedynie do wymagań technicznych, jakie powinno spełniać wyposażenie bazy transportowej. Nie mogła zaś stanowić innych wymagań niż wymienione w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska, w szczególności wymagań odnośnie do lokalizacji bazy transportowej.

Według skarżącej, wprowadzenie zatem w zaskarżonej uchwale wymogu posiadania bazy transportowej na terenie Gminy Miasta lub gmin bezpośrednio z nią sąsiadujących wykracza poza zakres przedmiotowy z art. 7 ust. 3 a i ust. 7 cytowanej ustawy oraz z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska. W tym miejscu strona powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 17 grudnia 2007 r., III SA/G1 1429/06, w którym Sąd wskazał, że norma kompetencyjna stanowiąca podstawę prawa materialnego do wydania przez organ wykonawczy gminy (wójta, burmistrza lub prezydenta miasta) zarządzenia nie daje możliwości zawarcia w akcie prawa miejscowego obowiązku posiadania bazy transportowej (miejsca do garażowania pojazdów) w konkretnie określonym miejscu. Wskazała także na wyrok tego Sądu z 17 lutego 2011 r., II SA/G1 962/10, w którym stwierdzono, że "co prawda ustawodawca założył, że przedsiębiorca winien posiadać bazę transportową, ale organ gminy został upoważniony jedynie do określenia wymagań, obejmujących opis wyposażenia technicznego takiej bazy. Pod tym pojęciem nie mieści się określenie położenia tej bazy na terenie gminy, w której przedsiębiorca ubiega się o udzielenie pozwolenia (...)". Skarżąca powołała się także na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 3 marca 2008 r., I OSK 1873/07, że organ władzy wykonawczej wykonujący kompetencję prawodawczą zawartą w upoważnieniu ustawowym jest obowiązany działać ściśle w granicach tego upoważnienia.

Skarżąca podkreśliła dalej, że § 4 ust. 1 zaskarżonej uchwały jest sprzeczny z przepisami ustawy i rozporządzenia Ministra Środowiska, co uzasadnia konieczność stwierdzenia nieważności tego przepisu uchwały. Ponadto, zgodnie z § 3 ust. 1 powoływanego rozporządzenia Ministra Środowiska wymagania, jakie musi spełnić przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, określa się w sposób precyzyjny, zrozumiały, niedyskryminujący, nieograniczający konkurencji oraz nieutrudniając dostępu do rynku przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Natomiast uzależnienie udzielenia zezwolenia od spełnienia wymagań polegających na posiadaniu bazy transportowej zlokalizowanej na terenie Gminy Miasta lub gmin bezpośrednio z nią sąsiadujących, zdaniem strony, należy uznać za dyskryminujące przedsiębiorców posiadających siedziby i bazy transportów poza tymi gminami, a także ograniczające konkurencję i utrudniające dostęp do rynku przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych transportu nieczystości ciekłych. Pogląd o dyskryminacyjnym charakterze nałożenia w akcie prawa miejscowego wymogu odnoszącego się do położenia bazy transportowej tego przedsiębiorcy wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 17 grudnia 2007 r., III SA/G1 1429/06.

Skarżąca wyjaśniła również, że korzystając ze swojej bazy transportowej

w Warszawie, świadczy usługi w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych w gminach województwa takich jak Gmina S.

W kwestii naruszenia interesu prawnego zaskarżoną uchwała skarżąca podała, że decyzja o udzieleniu zezwolenia wydawana na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy ma charakter związany. Przedsiębiorcy przysługuje uprawnienie do uzyskania zezwolenia, jeżeli spełnia wszystkie przewidziane prawem warunki - w tym też przejawia się jego interes prawny. Jej interes prawny został naruszony poprzez określenie przez Radę Miasta warunku co do położenia bazy transportowej, jaki powinna spełnić, wykraczającego poza zakres delegacji ustawowej oraz dyskryminującego, ograniczającego konkurencję i utrudniającego dostęp do rynku przedsiębiorców spoza Gminy Miasto i gmin bezpośrednio z nią sąsiadujących, co skutkowało odmową udzielenia jej zezwolenia.

Skarżąca podniosła nadto, że przekroczenie przez Radę Miasta zakresu upoważnienia zawartego w powoływanej ustawie oraz rozporządzeniu Ministra Środowiska stanowi naruszenie wyrażonej w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady praworządności, wedle której organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Natomiast ustanowienie przepisów utrudniających dostęp do rynku przedsiębiorców spoza S. i okolic narusza art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny.

W odpowiedzi na skargę Spółki A. organ wniósł o oddalenie skargi. Na wstępie uzasadnienia skargi organ wskazał, że zaskarżona uchwała Rady Miasta Szczecin z dnia 24 maja 2010 r. Nr XLVII/1191/10 w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych nie ma obecnie mocy obowiązującej. Została uchylona na mocy § 7 uchwały Nr XXI 1/606/12 Rady Miasta Szczecin z dnia 17 września 2012 r. Tym samym, zdaniem organu, postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Ten sam zarzut dotyczy również naruszenia przez zaskarżoną uchwałę przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowego sposobu i określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, które utraciło moc obowiązującą z dniem 6 kwietnia 2012 r. w związku z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych.

Następnie organ podał, że kwestie związane z warunkami wykonywania działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, a także warunki udzielania zezwoleń podmiotom świadczącym usługi w zakresie uregulowanym w ustawie określają przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Stosownie do art. 7 ust. 3 a ustawy rada gminy określa, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2, uwzględniając opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań. W tym zakresie brak jest w powoływanej ustawie katalogu wymagań, które rada gminy powinna ująć w podejmowanej uchwale. Ustawodawca pozostawił więc uznaniu organów stanowiących gmin określenie wymagań stawianych przedsiębiorcom ubiegającym się o zezwolenie. Za błędną uznał organ wykładnię art. 7 ust. 3 a, prezentowaną przez skarżącą, zgodnie z którą sformułowanie "uwzględniając opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań" interpretuje jako ograniczające zakres przedmiotowy wymagań wyłącznie do dotyczących względów technicznych. Zdaniem organu, przepis ten należy odczytywać z uwzględnieniem jego pierwszej części, która upoważnia rady gmin do określenia wymagań, które powinien spełnić przedsiębiorca, przy czym te wymagania muszą uwzględniać także, a nie wyłącznie opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań. Gdyby wolą ustawodawcy było faktycznie zawężenie kompetencji rad gmin jedynie do określenia opisu wyposażenia technicznego, inaczej sformułowałby treść art. 7 ust. 3a, który powinien wówczas przybrać następujące brzmienie "rada gminy określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji żądań, który musi posiadać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2." Skarżąca nie wzięła również pod uwagę wzajemnej relacji przepisu art. 7 ust. 3a oraz ust. 7. Przepis art. 7 ust. 7 zawiera delegację dla ministra ds. środowiska do ustanowienia swoistych wytycznych, którymi powinny się kierować rady gmin przy formułowaniu w drodze uchwał wymagań dla przedsiębiorców ubiegających się o uzyskanie zezwolenia. Na jego podstawie zostało wydane obecnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, a także poprzedzające je rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 grudnia 2005 r. Zarówno z tytułu rozporządzenia z 14.03.2012 r., jak również uprzednio obowiązującego wynika, iż rozporządzenie to wskazuje sposób określania wymagań. Oznacza to, co wynika również z treści samego rozporządzenia, iż celem jego wydania jest wskazanie sposobu formułowania wymagań, o których mowa w art. 7 ust. 3a ustawy, nie zaś określenie katalogu tych wymagań. Stwierdzenie to potwierdza również treść delegacji sformułowanej w art. 7 ust. 7 ustawy, zgodnie z którą minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa dla środowiska i mieszkańców oraz dążąc do ujednolicenia kryteriów wydawania zezwoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 2, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób określania wymagań, o których mowa w ust. 3a. Rozróżnić należy więc dwie sfery dotyczące wymagań, o których mowa w art. 7 ust. 3a i które wyraźnie rozróżnił ustawodawca, a mianowicie:

a) określenie katalogu wymagań, które musi spełnić przedsiębiorca, przyznając w tym zakresie kompetencje do ich sformułowania radom gmin — art. 7 ust. 3a ustawy,

b) określenie szczegółowego sposobu określania wymagań (sposobu sformułowania, formy), przyznając w tym zakresie kompetencję ministrowi właściwemu do spraw środowiska - art. 7 ust. 7 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Twierdzenie skarżącej, iż w § 3 ust. 1 rozporządzenia wskazano wyłączny zakres przedmiotowy wymagań nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści tego przepisu nie wynikało, że wskazane w § 3 ust. 1 pkt 1, 2 rozporządzenia stanowiły wyłączne wymagania, jakie mogły być zawarte w uchwale rady gminy. Interpretacja jakiej dokonała skarżąca, musiałaby prowadzić również do wniosku, że zawarcie w rozporządzeniu katalogu wymagań, w szczególności o charakterze zamkniętym, stanowiłoby przekroczenie zakresu umocowania wynikającego z art. 7 ust. 7 ustawy, upoważniającego ministra właściwego do spraw środowiska wyłącznie do określenia szczegółowego sposobu określania wymagań, nie zaś do określenia katalogu wymagań, co jest kompetencją rady gminy. W końcowej, wspólnej części § 3 ust. 1 rozporządzenia, faktycznie został określony szczegółowy sposób określania wymagań poprzez stwierdzenie, że przedmiotowe wymagania obejmujące opis wyposażenia technicznego odnośnie do bazy transportowej (§ 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia) oraz zabiegi sanitarne i porządkowe związane ze świadczonymi usługami (§ 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia) określa się w sposób precyzyjny, zrozumiały, niedyskryminujący, nieograniczający konkurencji oraz nieutrudniający dostępu do rynku przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. W tym miejscu organ powołał się na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt: II OSK 140/2008, LexPolonica nr 1961809, zgodnie z którym: "sposób określenia omawianych wymagań musi uwzględniać przepisy prawa, nie tylko powołanej ustawy i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia (...), ale przede wszystkim przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (...) oraz ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (...), z której przepisu art. 9 wynika, że odpady, które nie mogą być poddane odzyskowi lub unieszkodliwieniu w miejscu ich powstawania, powinny być, uwzględniając najlepszą dostępną technikę lub technologię, o której mowa w art. 143 Prawa ochrony środowiska, przekazywane do najbliżej położonych miejsc w których mogą być poddane odzyskowi lub unieszkodliwione. Gmina odpowiada za wykonywanie usług o charakterze użyteczności publicznej, a zatem może - w oparciu o przepisy prawa - określać wymagania, jakie w tym zakresie należy spełniać, a wymagania te powinny uwzględniać zasady ustawowe, zasady określone we wskazanym rozporządzeniu oraz zasady wynikające z innych przepisów prawa, w tym m.in. zasadę bliskości, której uwzględnienie może prowadzić do wskazania jednego miejsca odzysku i unieszkodliwiania odpadów".

Przez "nieczystości ciekłe" zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach rozumieć należy ścieki gromadzone przejściowo w zbiornikach bezodpływowych, tj. zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy - instalacjach i urządzeniach przeznaczonych do gromadzenia nieczystości ciekłych w miejscu ich powstawania. Natomiast, zgodnie z art. 1a powołanej ustawy - w sprawach dotyczących postępowania z odpadami komunalnymi w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. W myśl art. 3 ust. 3 ustawy o odpadach, przez gospodarowanie odpadami należy rozumieć zbieranie, transport, odzysk i unieszkodliwianie odpadów, w tym również nadzór nad takimi działaniami oraz nad miejscami unieszkodliwiania odpadów.

Zdaniem organu, powinno się uwzględniać przede wszystkim potrzebę zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa dla środowiska i mieszkańców. Jednym ze sposobów realizacji tego celu jest ograniczenie przemieszczania odpadów. Wynika to z faktu, iż "każde przemieszczenie odpadów jest potencjalnym zagrożeniem poszerzenia uciążliwości przez nie powodowanych i z tego powodu takie przemieszczanie powinno być ograniczane - jeżeli tylko jest to możliwe, odzysk lub unieszkodliwienie należy przeprowadzić w miejscu powstania odpadów (tak: J. Jerzmański (red.), M. Górski "Ustawa o odpadach. Komentarz"). Przemieszczanie odpadów powinno się zatem odbywać do miejsc położonych możliwie najbliżej.

Według organu, z uwagi na powyższe i względy ochrony środowiska, w szczególności tzw. zasadę bliskości sformułowaną w art. 9 ustawy o odpadach, mógł on postawić w § 4 ust. 1 uchwały wymóg, aby baza transportowa była zlokalizowana na terenie Gminy Miasta lub gmin bezpośrednio z nią sąsiadujących. Tylko takie sformułowanie pozwala bowiem w pełni zrealizować jedną z podstawowych zasad gospodarowania odpadami zasadę bliskości, obowiązującą również na gruncie prawa wspólnotowego.

Organ wyjaśnił dalej, że uzasadnieniem dla treści § 4 ust. 1 zaskarżonej uchwały są ponadto kwestie związane z prawem kontroli działalności przedsiębiorcy przez wójta, burmistrza, prezydenta miasta. Na podstawie art. 8a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku z gminach, przed podjęciem decyzji w sprawie wydania zezwolenia wójt, burmistrz lub prezydent miasta może dokonać kontrolnego sprawdzenia faktów podanych we wniosku o udzielenie zezwolenia w celu stwierdzenia, czy przedsiębiorca spełnia warunki wykonywania działalności objętej zezwoleniem (art. 8 a ust. 1 pkt 2 ustawy). Uniemożliwienie radom gmin określenia w uchwale kwestii związanej z położeniem bazy transportowej w stosunku do miejsca prowadzenia działalności objętej zezwoleniem prowadziłoby w oczywisty sposób do sytuacji, w której organ wydający zezwolenie zostałby praktycznie pozbawiony możliwości przeprowadzenia kontroli bazy przedsiębiorcy i jego wyposażania technicznego w sytuacji gdy będzie się ona mieściła w znacznej odległości od siedziby organu wydającego zezwolenie. Zdaniem organu, postawiony w § 4 ust. 1 uchwały wymóg nie jest warunkiem dyskryminującym i ograniczającym konkurencję. Wymóg ten nie dotyczy miejsca siedziby przedsiębiorcy, lecz jedynie miejsca lokalizacji bazy transportowej wykorzystywanej do przechowywania środków transportu nieczystości ciekłych. Jest on więc możliwy do spełnienia przez każdego przedsiębiorcę zainteresowanego uzyskaniem zezwolenia na równych zasadach. W związku z powyższym zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia jej interesu prawnego poprzez określenie w zaskarżonej uchwale warunku, jaki powinna spełniać, wykraczającego poza zakres delegacji ustawowej i rozporządzeniowej oraz dyskryminującego, ograniczającego konkurencję i utrudniającego dostęp do rynku przedsiębiorców spoza Gminy Miasto i gmin bezpośrednio z nią sąsiadujących są całkowicie bezzasadne. W konsekwencji brak jest podstaw do stwierdzenia, iż na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały naruszony został interes prawny skarżącej, a sama uchwała podjęta została z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa.

W piśmie złożonym do akt w dniu [...] r. skarżąca zwróciła się do Sądu o wyjście poza granice skargi wniesionej w niniejszej sprawie poprzez stwierdzenie nieważności również przepisu § 2 pkt 5 uchwały Nr XXII/606/12 Rady Miasta Szczecin z 17 września 2012 r. w sprawie wymagań jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Ponadto w odpowiedzi na stanowisko organu, skarżąca podała, że przy rozstrzyganiu zasadności skargi o stwierdzenie nieważności danego aktu nie ma znaczenia, czy zaskarżony akt pozostaje w mocy. Okoliczność utraty mocy obowiązującej aktu miałaby natomiast znaczenie w przypadku, gdyby przedmiotem niniejszej sprawy było uchylenie tego aktu. Tak więc podnoszony przez Radę Miasta fakt uchylenia zaskarżonej uchwały nie ma znaczenia dla stwierdzenia nieważności przepisów zaskarżonej uchwały. Nadto, art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym nie wymaga, aby naruszenie interesu prawnego miało charakter ciągły i trwało przez cały czas, w którym dany akt pozostaje w mocy. Do uwzględnienia skargi wniesionej na podstawie powołanego przepisu wystarczające jest więc jednorazowe naruszenie interesu prawnego skarżącego. Ponadto skarżąca podkreśliła, że utrata mocy obowiązującej rozporządzenia Ministra Środowiska nastąpiła dopiero w dniu, w którym weszło w życie rozporządzenie Ministra Środowiska z 14 marca 2012 r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, to jest w dniu [...] r. Od [...] r. rozporządzenie to było aktem powszechnie obowiązującym i w tym okresie, to została na podstawie jego przepisów podjęta zaskarżona uchwała. Do stwierdzenia, że zaskarżona uchwała naruszyła przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska, wystarczający jest fakt obowiązywania tego rozporządzenia w dniu podjęcia tej uchwały i jej wejścia w życie. Trudno uznać, by warunkiem stwierdzenia takiego naruszenia było obowiązywanie tego rozporządzenia w dniu, w którym fakt tego naruszenia ma być stwierdzony.

Skarżąca wskazała również, że stwierdzenie organu, iż ustawodawca pozostawił określenie spornych wymagań swobodnemu uznaniu organów stanowiących gmin jest nietrafne. Z art. 94 Konstytucji RP i art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że każda uchwała podejmowana przez radę gminy musi mieć umocowanie w obowiązujących przepisach prawa, że przepisy takiej uchwały nie mogą naruszać przepisów zawierających delegację do ich wydania, a także iż przepisy ustawowe upoważniające do podjęcia takiej uchwały muszą wyznaczać granice materii, które ta uchwała może uregulować. Powyższy pogląd znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanej linii orzecznictwa sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 marca 2008 r., I OSK 1873/07 oraz z 22 lipca 2011 r., II OSK 738/11). Nie sposób więc uznać za słuszne twierdzenia Rady Miasta, że użycie w treści art. 7 ust. 3a Ustawy wyrażenia "uwzględniając opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań" wskazuje na fakt, iż ustawa nie określa zamkniętego zakresu wymagań, jakie mogą być uregulowane w uchwale rady gminy. Gdyby bowiem przyjąć taką interpretację za właściwą to rada gminy w treści uchwały wydanej na podstawie art. 7 ust. 3a ustawy mogłaby nałożyć na przedsiębiorcę ubiegającego się o udzielenie zezwolenia dowolne wymagania pod warunkiem, że wśród nich znalazłyby się wymagania dotyczące wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań. To zaś oznaczałoby faktyczny brak granic dopuszczalnej regulacji na podstawie takiej uchwały. Użycie wyrazu "uwzględniając" w treści powołanego przepisu uznać należy natomiast za wskazanie wytycznych i granic zakresu regulacji dla rady gminy, którym powinna odpowiadać uchwała wydana przez ten organ na podstawie tego przepisu. Podobnie, za trafne, nie można uznać stanowiska Rady Miasta, jakoby w rozporządzeniu Ministra Środowiska nie został wskazany katalog wymagań do których nałożenia w uchwale uprawniona jest rada gminy. Zdaniem skarżącej, nie ulega wątpliwości, że w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska, oprócz wskazania sposobu, w jaki określane mają być wymagania co do uzyskania zezwolenia (precyzyjny, zrozumiały, niedyskryminujący, nieograniczający konkurencji oraz nieutrudniający dostępu do rynku), wskazano zakres przedmiotowy wymagań co do uzyskania zezwolenia. Interpretacja przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska przyjęta przez Radę Miasta prowadziłaby natomiast do irracjonalnego wniosku, iż wymagania ustalane przez radę gminy, inne niż wymienione w § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Środowiska, mogą zostać określone w sposób nieprecyzyjny, niezrozumiały, dyskryminujący, ograniczający konkurencję lub utrudniający dostęp do rynku.

Skarżąca wskazała również, że w odpowiedzi na skargę Rada Miasta przywołała ponadto tak zwaną zasadę bliskości, wynikającą z art. 9 ust. 2 nieobowiązującej już ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (ustawa o odpadach), co – jej zdaniem - jest oczywiście bezprzedmiotowe, z uwagi na fakt, że pojęcie "nieczystości ciekłe" nie może być utożsamiane znaczeniowo z pojęciem "odpady". Art. 2 ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach stanowił, iż przepisów tej ustawy nie stosuje się do ścieków w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, analogiczny przepis zawiera art. 2 pkt 8 obecnie obowiązującej ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Zgodnie z art. 3 pkt 38 lit. a ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (prawo ochrony środowiska), ilekroć w tej ustawie jest mowa o ściekach - rozumie się przez to między innymi wprowadzane do wód lub do ziemi wody zużyte, w szczególności na cele bytowe lub gospodarcze. Prawo ochrony środowiska zawiera ponadto w swym art. 3 pkt 38a-38c definicję trzech rodzajów ścieków: ścieków bytowych, ścieków komunalnych i ścieków przemysłowych. Biorąc pod uwagę brzmienie powołanego art. 3 pkt 38 lit. a, prawa ochrony środowiska, można niewątpliwie stwierdzić, że nieczystości ciekłe gromadzone w zbiornikach bezodpływowych są ściekami w rozumieniu prawa ochrony środowiska. Takie stanowisko potwierdza ponadto definicja nieczystości ciekłych zawarta w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Skarżąca podkreśliła, że za całkowicie nietrafne należy uznać przywoływanie przez Radę Miasta Szczecin zasady wynikającej z przepisów ustawy o odpadach. Przepisy tej ustawy nie odnoszą się do jej działalności, polegającej na opróżnianiu zbiorników bezodpływowych i transporcie nieczystości ciekłych, skoro nieczystości ciekłe gromadzone w zbiornikach bezodpływowych są ściekami w rozumieniu przepisów prawa ochrony środowiska i nie dotyczą ich przepisy o odpadach. Przepisy osobno i rozłącznie regulują działalność dotyczącą odpadów i tę dotyczącą ścieków. Niezależnie od powyższej argumentacji, skarżąca zwróciła uwagę na fakt, że zasada bliskości powoływana przez Radę Miasta ma na celu ograniczenie przemieszczania odpadów i przekazywanie ich do miejsc, w których mogą być one poddane odzyskowi lub unieszkodliwione, położonych najbliżej miejsc ich powstawania. Nawet w przypadku, gdyby przyjąć, że powyższą zasadę stosuje się również do sposobu postępowania z nieczystościami ciekłymi, to w żaden sposób nie odnosi się ona do miejsca położenia bazy transportowej przedsiębiorcy prowadzącego działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. W kontekście działalności polegającej na opróżnianiu zbiorników bezodpływowych i transporcie nieczystości ciekłych wyróżnia się dwa rodzaje miejsc służących do prowadzenia tego typu działalności. Czym innym jest stacja zlewna, stanowiąca miejsce do którego wprowadzane są nieczystości ciekłe odebrane ze zbiorników bezodpływowych, zaś czym innym jest baza transportowa przedsiębiorcy prowadzącego przedmiotową działalność, na terenie której powinny znajdować się miejsca postojowe, garażowe oraz miejsca do serwisowania i mycia pojazdów asenizacyjnych. To stacja zlewna stanowi odpowiednik miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów. W przypadku bazy transportowej przedsiębiorcy, miejsce jej położenia nie ma znaczenia zarówno dla jakości usług świadczonych przez tego przedsiębiorcę, jak i dla bezpieczeństwa środowiska i zdrowia ludzi. Skarżąca nie zgodziła się także ze zdaniem Rady Miasta że znaczne oddalenie takiej bazy transportowej od miejsca prowadzenia przedmiotowej działalności pozbawiałoby wójta, burmistrza lub prezydenta miasta praktycznej możliwości przeprowadzenia takiej kontroli w stosunku do tej bazy i jej wyposażenia. Kontrola przewidziana przepisami ustawy może być bowiem sprawowana przez organy gmin na terytorium całego kraju.

Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik skarżącej wniósł o dopuszczenie dowodu z decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. i odwołania od niej. Sąd postanowił przeprowadzić dowód z powyższych dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

W myśl art. 147 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270)- zwanej dalej P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Przedmiotem skargi Spółki A. jest uchwała Rady Miasta Szczecin Nr XLVII/1191/10 z dnia 24 maja 2010 r. w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych

i transportu nieczystości ciekłych.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "u.s.g.", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę (ust. 2a). W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (ust. 3).

W pierwszej kolejności Sąd zbadał, czy skarga spełnia warunki formalne, tj. czy sprawa objęta uchwałą należy do właściwości sądu (uchwała z zakresu administracji publicznej), czy został wyczerpany tryb postępowania przed organem (czy organ był wzywany do usunięcia naruszenia prawa) oraz czy został zachowany termin do wniesienia skargi.

Z akt wynika, że w dniu [...] r. (data doręczenia pisma) skarżąca pisemnie wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego zaskarżoną uchwałą. Organ nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie. Skarga Spółki A. została złożona do Sądu w dniu [...] r. (data nadania pisma).

Tak więc mając na uwadze podane wyżej okoliczności oraz art. 101 u.s.g. i uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007r., sygn. akt II OPS 2/07 (opubl. ONSAiWSA 2007/3/60), Sąd stwierdził, że przedmiotowa skarga - w zakresie właściwości sądu, dochowania terminu do wniesienia skargi i wyczerpania trybu zaskarżania uchwał – spełnia warunki formalne.

Zgodnie z treścią art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa.

Bez wątpienia zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, który został wydany na podstawie upoważnienia ustawowego określonego w art. 7 ust. 3 a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2005r., Nr 236, poz. 2008).

Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia uchwały), rada gminy określi, w drodze uchwały, wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, uwzględniając:

1) opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań;

2) w przypadku zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości - również wynikające z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych, do których odpady mają być przekazywane.

Powyższą regulację uzupełniał akt wykonawczy, obowiązujący w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały, tj. rozporządzenie Ministra Środowiska z 30 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia (Dz.U. z 2006 r., Nr 5, poz. 33). W § 3 ust. 1 tego rozporządzenia wskazano, że wymagania co do uzyskania zezwolenia, które miały obejmować opis wyposażenia technicznego zawierający wymagania odnośnie do bazy transportowej oraz zabiegi sanitarne i porządkowe związane ze świadczonymi usługami określa się w sposób precyzyjny, zrozumiały, niedyskryminujący, nieograniczający konkurencji oraz nieutrudniający dostępu do rynku przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych.

W oparciu o powyższe przepisy Rada Miasta ustaliła w zaskarżonej uchwale, że jednym z warunków uzyskania przez przedsiębiorcę zezwolenia na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych jest posiadanie bazy transportowej na terenie Gminy Miasta lub gmin bezpośrednio z nią sąsiadujących, na nieruchomości, do której przedsiębiorca posiada tytuł prawny.

Zdaniem skarżącej, wprowadzenie uchwałą powyższego wymogu lokalizacji bazy transportowej przedsiębiorcy na terenie Gminy lub gmin sąsiednich wykracza poza zakres przedmiotowy upoważnienia ustawowego zawartego w art. 7 ust. 3 a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska, a poza tym, wbrew przepisom rozporządzenia, dyskryminuje, ogranicza konkurencję i utrudnia dostęp do rynku przedsiębiorców spoza i gmin sąsiednich.

Sąd stwierdził, że zarzut podjęcia uchwały w części określonej w § 4 ust. 1 bez ustawowego upoważnienia jest zasadny.

Zgodnie z konstytucyjną zasadą z art. 94 Konstytucji RP, akty prawa miejscowego jako akty prawotwórcze mogą być stanowione wyłącznie na podstawie i w ramach tzw. delegacji ustawowej. Zarówno w doktrynie, jak również

w orzecznictwie, ugruntował się pogląd dotyczący dyrektyw wykładni norm o charakterze kompetencyjnym (upoważniającym), że powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Zakres ustawowego umocowania do stanowienia aktów prawa miejscowego nie może być interpretowany rozszerzająco. Oznacza to między innymi, że taki akt nie może regulować wskazanych w ustawie materii w sposób dowolny, z przekroczeniem zakresu upoważnienia ustawowego, jak też nie może regulować tego co już zostało ustawowo regulowane. Odstąpienie od tej zasady z reguły stanowi istotne, rażące naruszenie prawa. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie wskazywał w swoim orzecznictwie, że każdy wypadek niewłaściwej realizacji upoważnienia ustawowego stanowi jednocześnie naruszenie zawartych w Konstytucji przepisów, które określają tryb i warunki wydawania aktów podustawowych (m.in. wyrok TK: z dnia 5 listopada 2001 r., U 1/01, OTK 2001, Nr 8, poz. 247).

W ocenie Sądu, Rada Miasta określając w zaskarżonej uchwale wymóg usytuowania bazy transportowej przedsiębiorcy na terenie gminy (lub sąsiednich) działała z przekroczeniem delegacji określonej w art. 7 ust. 3 a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (uzupełnionej rozporządzeniem wykonawczym), a więc z naruszeniem powyższej zasady stanowienia aktów prawa miejscowego. Z przepisu tego bowiem nie wynika, aby ustawodawca oczekiwał określenia przez organ gminy miejsca położenia bazy transportowej przedsiębiorcy, a jedynie określenia wymagań obejmujących opis wyposażenia technicznego takiej bazy.

Kwestionowany przepis uchwały narusza również § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, w ten sposób, że dyskryminuje przedsiębiorców nieposiadających bazy transportowej na terenie gminy a ubiegających się zezwolenie na prowadzenie działalności w przedmiocie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, a także ogranicza i utrudnia dostęp do rynku takich przedsiębiorców, uzależniając uzyskanie zezwolenia od spełnienia warunku lokalizacji bazy transportowej na terenie działalności przedsiębiorcy. Wymagania te bowiem, zgodnie z przepisem, miały obejmować opis wyposażenia technicznego odnośnie bazy transportowej oraz wymagania obejmujące zabiegi sanitarne i porządkowe związane ze świadczonymi usługami, nie zaś ścisłe określenie lokalizacji bazy transportowej.

Zgodzić się należy ze skarżącą, że wobec podjęcia zaskarżonej uchwały

z przekroczeniem upoważnienia ustawowego w zakresie żądania od niej jako podmiotu ubiegającego się o zezwolenie na prowadzenie na terenie Gminy Miasto działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych posiadania bazy transportowej na terenie Gminy został naruszony jej interes prawny wynikający z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach regulujących warunki udzielania zezwoleń na świadczenie usług. Ponadto wprowadzenie uchwałą przedmiotowego, dodatkowego warunku uzyskania zezwolenia narusza zasadę praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP oraz art. 22 Konstytucji, zgodnie z którym ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny.

Potwierdzeniem powyżej sytuacji jest decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] r. o odmowie spółce A. wydania zezwolenia na prowadzenie na terenie Gminy Miasto działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Zwłaszcza, że w analogicznych okolicznościach skarżąca uzyskała stosowne zezwolenia na prowadzenie wskazanej działalności na terenie innych gmin.

Tak więc zarzuty skargi, w przedstawionym powyżej zakresie, okazały się w pełni uzasadnione, zaś stanowisko organu, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w tej sprawie nie znajduje potwierdzenia w materiale sprawy i powoływanych przepisach prawa.

Wbrew twierdzeniom organu, fakt utraty mocy obowiązującej skarżonej uchwały wskutek podjęcia przez Radę uchwały Nr XXII/606/12 z dnia 17 września 2012 r., nie stanowi o bezprzedmiotowości niniejszego postępowania sadowego. Podkreślić należy, iż Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 14 września 1994 r. (sygn. akt W 5/94, opubl. OTK 1994, nr 2, poz. 44) dokonując wykładni art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, przyjął, że zmiana lub uchylenie uchwały dokonana po zaskarżeniu tej uchwały do sądu administracyjnego nie czyni zbędnym wydania przez sąd administracyjny wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę uchwały. Z kolei w uchwale z dnia 14 lutego 1994 r. (sygn. akt K 10/93, opubl. OTK 1994, cz. 1 poz. 7) Trybunał Konstytucyjny stanął na stanowisku, że przepis obowiązuje w danym systemie prawa, jeżeli można go zastosować do sytuacji z przeszłości, teraźniejszości lub przyszłości.

Tak więc, nawet uchylenie (zmiana) zaskarżonej uchwały przez organ, przed wydaniem wyroku, nie czyni bezprzedmiotowym rozpoznania skargi na tę uchwałę. Uchylenie uchwały przez radę gminy oznacza wyeliminowanie uchwały ze skutkiem od daty uchylenia (ex nunc), a więc ma to znaczenie prawne dla czynności prawnych (np. wydania decyzji) podjętych na podstawie takiej uchwały. Podobnie należy rozumieć sytuację związaną z utratą mocy obowiązującej (po wydaniu uchwały) rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 grudnia 2005 r. Wydanie nowego rozporządzenia z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, nie ma znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia niniejszej skargi, albowiem sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną uchwałę pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w dniu jej podjęcia.

W świetle całokształtu rozważań, za błędne należy uznać stanowisko organu, że ustawodawca w art. 7 ust. 3 a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, pozostawił uznaniu organu ustalenie innych, dodatkowych wymagań dla przedsiębiorcy ubiegającego się o zezwolenie, nie zaś wyłącznie określenie opisu wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań. Rozszerzająca interpretacja powyższego przepisu, na gruncie zasad konstytucyjnych, jest niedopuszczalna.

Nietrafny jest również wniosek organu, że przy określeniu katalogu wymagań, które musi spełnić przedsiębiorca, Rada Gminy ze względu na tzw. zasadę bliskości, o której mowa w art. 9 ustawy o odpadach, stosowaną w celu ograniczenia przemieszczania się odpadów, miała uprawnienie do uchwalenia wymogu dla przedsiębiorcy starającego się o zezwolenie posiadania bazy transportowej na terenie Gminy lub gmin z nią sąsiadujących. Zdaniem Sądu, zasada bliskości jako fundamentalna ze względu na ochronę środowiska zasada gospodarowania odpadami, ma zastosowanie przy tworzeniu krajowej zintegrowanej sieci instalacji gospodarowania odpadami, przy tworzeniu planów gospodarki odpadami, w tym ustalaniu regionów gospodarowania odpadami, położenia składowisk, miejsc odzysku i unieszkodliwiania odpadów. Położenie bazy transportowej przedsiębiorcy ubiegającego się o zezwolenie na działalność, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, jako miejsca postoju, garażowania, serwisowania używanych w działalności pojazdów nie ma znaczenia dla stosowania tzw. zasady bliskości

w gospodarce odpadami.

Nie do zaakceptowania w świetle prawa i zasad jego tworzenia jest również stwierdzenie organu, że określenie wymogu usytuowania bazy transportowej na terenie Gminy lub sąsiednich gmin w zaskarżonej uchwale, znajduje uzasadnienie w prawie organów do kontroli działalności objętej zezwoleniem, gdyż brak takowego uniemożliwi kontrolę właściwych organów.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdził nieważność postanowienia uchwały z § 4 ust. 1 jako podjętego z rażącym naruszeniem prawa. Upływ roku od daty podjęcia uchwały nie stanowi przeszkody prawnej do wydania takiego rozstrzygnięcia, bowiem stanowi ona akt prawa miejscowego (art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym).

W odpowiedzi na wniosek skarżącej o jednoczesne wyeliminowanie w tym samym zakresie kolejnej uchwały uchylającej zaskarżoną uchwałę, należy wyjaśnić, że art. 134 P.p.s.a. nie ma zastosowania w tej sprawie w odniesieniu do kolejnej, odrębnej uchwały organu nawet w tym samym przedmiocie. Nowa uchwała podlega zaskarżeniu na zasadach ogólnych.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a.