Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1045/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2008 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego S. B. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] listopada 2007 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Podstawą wszczęcia postępowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. była informacja z której wynikało, iż skarżący S. B. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B., Sądu Grodzkiego [...] w S. z dnia [...] sierpnia 2007 r., sygn. akt [...] został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 278 § 5 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania strona została poinformowana przez organ o przysługujących jej na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. i art. 73 § 1 k.p.a. prawach.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2008 r. skarżący, ustosunkowując się do zawiadomienia o wszczęciu postępowania, złożył wyjaśnienia w sprawie.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym m.in. opinii środowiskowej (k. 66 akt administracyjnych) oraz opinii koła łowieckiego (k. 64 akt administracyjnych), Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał w dniu [...] stycznia 2008 r. decyzję nr [...], na mocy której – powołując się na przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji - cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż z materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B., Sądu Grodzkiego [...] w S. z dnia [...] sierpnia 2007 r., sygn. akt [...] został uznany za winnego popełnienia przestępstwa kradzieży energii elektrycznej, tj. przestępstwa przeciwko mieniu z art. 278 § 5 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. i skazany za to na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 2 (dwa) lata okresu próby, a także na karę grzywny. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że prawo do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym, nakładającym na jej posiadaczy szczególne obowiązki, w tym przede wszystkim obowiązek przestrzegania przepisów prawa. Zdaniem organu pozwolenia na broń nie powinna posiadać osoba, która świadomie łamie ustanowiony porządek prawny, a tym samym budzi obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Według organu dopuszczenie się przestępstwa wskazanego w wyroku Sądu Grodzkiego bezsprzecznie potwierdza fakt naruszenia przez stronę ustalonego porządku prawnego, a zatem zasadne jest zakwalifikowanie strony do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji obliguje to w konsekwencji organ administracji do cofnięcia stronie pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Według organu cofnięcie stronie przedmiotowego uprawnienia nie jest karą w rozumieniu przepisów kodeksu karnego, a jedynie administracyjnym skutkiem popełnienia czynu prawem zabronionego. W piśmie z dnia 25 stycznia 2008 r. skarżący odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Komendanta Głównego Policji. Wnosząc o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] skarżący zarzucił organowi:

- naruszenie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji – poprzez jego błędną wykładnię, oraz

- naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez niewyjaśnienie przez organ wszystkich okoliczności istotnych w sprawie, w tym m.in. poprzez nie zbadanie, czy skazanie strony za przestępstwo z art. 278 § 5 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. rodzi jakąkolwiek obawę, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Skarżący podniósł w uzasadnieniu, iż organ I instancji wydając decyzję posiłkował się wyłącznie wyrokiem karnym, z którego treści nie wynikają jakiekolwiek przesłanki świadczące, że strona może użyć broni palnej niezgodnie z prawem. Ponadto skarżący zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji, iż wydana przez niego decyzja jest arbitralna, dowolna i oderwana od materialnoprawnej podstawy, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, co w konsekwencji uniemożliwia stronie podjęcie rzeczowej polemiki z ustaleniami, które legły u podstaw jej wydania. Zdaniem skarżącego nie można przyjmować, iż dopuszczalne jest automatyczne odebranie pozwolenia na broń w przypadku skazania za któreś z przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Według strony skazanie takie jest jedynie przesłanką do wszczęcia z urzędu postępowania zmierzającego do oceny, czy istnieje uzasadniona obawa, że osoba posiadająca pozwolenie na broń może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tymczasem organ I instancji ograniczył się do ustalenia, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem, nie podejmując żadnych dalszych ustaleń dotyczących wpływu tego skazania na ocenę obawy, iż strona może użyć posiadaną broń palną w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] marca 2008 r. decyzję nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji – powołując się na przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania. Organ odwoławczy podniósł, iż z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący prawomocnym wyrokiem sądu karnego został skazany za popełnienie przestępstwa kradzieży energii elektrycznej, a więc przestępstwa przeciwko mieniu. Według Komendanta Głównego Policji strona, jako osoba która dopuściła się czynów zabronionych, w tym przestępstwa wymierzonego przeciwko mieniu – nie daje gwarancji przestrzegania przepisów ustawy w przyszłości. Konsekwencją tego jest przekonanie organów Policji, że strona nie daje gwarancji bezpiecznego używania broni palnej myśliwskiej, a co za tym idzie, naruszając w taki sposób porządek prawny, budzi obawy, że broń może użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem organu odwoławczego od posiadaczy broni oczekuje się szczególnego przestrzegania porządku prawnego z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego Komendant Główny Policji stwierdził, iż do zastosowania dyspozycji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wystarczające jest tylko ustalenie, że skarżący dopuścił się przestępstwa przeciwko mieniu, gdyż dla wykazania obawy, o której mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy nie jest konieczne przeprowadzenie dodatkowych dowodów potwierdzających ową obawę, co – jak podkreślił organ - znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zdaniem organu odwoławczego celem w/w przepisów ustawy o broni i amunicji jest ochrona interesu społecznego poprzez pozbawienie możliwości dysponowania bronią przez osoby, których postępowanie może stworzyć zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ wskazał, iż prawo do posiadania broni palnej nie korzysta z przywileju bezwzględnej ochrony praw nabytych. Zdaniem Komendanta Głównego Policji oceny wyrażonej przez organy Policji nie może zmienić zarówno pozytywna opinia z miejsca zamieszkania wydana przez właściwy organ Policji, jak i dobra opinia z macierzystego koła łowieckiego, gdyż nie eliminują one faktu skazania skarżącego wyrokiem sądu karnego za przestępstwo przeciwko mieniu, z którym to ustawodawca związał uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa porządku publicznego. Organ wskazał ponadto, iż ustawodawca nie związał faktu skazania za przestępstwo lub podejrzenia o jego popełnienie z warunkiem użycia przy jego popełnieniu broni palnej, co oznacza, że brak takiej okoliczności także nie ma istotnego znaczenia dowodowego dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy.

W dniu 15 kwietnia 2008 r. skarżący – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2008 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucił organom Policji:

- naruszenie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji – poprzez jego błędną wykładnię, oraz

- naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez niewyjaśnienie przez organ wszystkich okoliczności istotnych w sprawie, w tym m.in. poprzez nie zbadanie, czy skazanie strony za przestępstwo z art. 278 § 5 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. rodzi jakąkolwiek obawę, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w odwołaniu, skarżący podniósł w uzasadnieniu, iż czyn, za który został skazany nie jest w żaden sposób związany z użyciem broni, czy też naruszeniem zasad obchodzenia się z nią lub zasad jej przechowywania, nie jest również związany z użyciem przemocy, groźby bezprawnej, itp. W ocenie strony skarżącej organy rozstrzygając w niniejszej sprawie nie rozpoznały istoty sprawy i nie wskazały na czym polega uzasadniona obawa użycia przez skarżącego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, wnosząc o jej oddalenie - podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ, powołując się na dyspozycję przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – stwierdził, iż ustawodawca jednoznacznie wskazał, że sam fakt popełnienia tego rodzaju przestępstw, jak m.in. przestępstwa przeciwko mieniu, rodzi już obawę, że osoba dopuszczająca się tych czynów może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W przypadku takim – zdaniem organu – nie jest wymagane ujawnienie w toku postępowania innych okoliczności wskazujących na taką obawę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga S. B. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2008 r. nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja Komendanta Głównego Policji, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Mając na względzie powyższe przepisy ustawy, należy uznać, iż w aktualnie obowiązującym stanie prawnym ustawodawca przesądził, jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie ulega wątpliwości, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstwa należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w dotychczasowym, ugruntowanym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (tak m.in. /w:/ wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 76/07), jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1166/06, a także wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 356/07).

W ocenie Sądu z akt sprawy wynika bezspornie, że skarżący S. B. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B., Sądu Grodzkiego [...] w S. z dnia [...] sierpnia 2007 r., sygn. akt [...], został uznany za winnego popełnienia przestępstwa kradzieży energii elektrycznej, tj. przestępstwa przeciwko mieniu z art. 278 § 5 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. i skazany za to na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 2 (dwa) lata okresu próby, a także na karę grzywny.

Skoro organy Policji prawidłowo ustaliły, że skarżący w dacie decyzji był osobą skazaną prawomocnym wyrokiem sądu karnego za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, to w świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji fakt ten przesądzał, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa.

W tej sytuacji należy zgodzić się z organami obu instancji, iż w niniejszej sprawie zachodziła obligatoryjna przesłanka do cofnięcia skarżącemu posiadanego pozwolenia na broń palną myśliwską.

W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń.

Zdaniem Sądu z całą pewnością od posiadacza broni palnej wymagać należy nieskazitelnej postawy. W ocenie Sądu bezspornym jest, iż skarżący naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazał, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania.

Według Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.).

Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w [...], nie dopuścili się – w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparli się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, w tym m.in. na dokumentach otrzymanych z Sądu Rejonowego w B., a także na wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania przez samego skarżącego, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Należy uznać jednocześnie, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską - prawidłowo zastosował przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co w konsekwencji oznacza, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.