Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1463/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-12-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 , § 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 18 października 2016 r. skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...]r. nr [...] określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za kwiecień 2015 r. w wysokości [...]zł.

W treści skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody

i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał, że nie dysponuje takimi zasobami finansowymi, które pozwoliłyby mu na zapłatę określonego przez organ zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami.

W ocenie skarżącego, z załączonych do wniosku danych finansowych wynika, że pozyskanie z jego majątku tak dużej kwoty pieniędzy byłoby równoznaczne

z utratą przez skarżącego płynności finansowej i możliwości regulowania zobowiązań wobec kontrahentów. Jako przykład wskazał III kwartał roku 2016, gdzie jego przychody wynosiły [...]zł, podczas gdy poniesione koszty – [...]zł. Dochód w tym okresie wyniósł zatem [...]zł. Łącznie wydatki za III kwartał 2016 r., aktualne na dzień 30 września 2016 r. to [...]zł tytułem VAT, [...]zł tytułem zaliczki na podatek dochodowy, [...]zł składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowany Świadczeń Pracowniczych oraz [...]zł tytułem zobowiązań wobec kontrahentów. Suma wydatków do poniesienia wynosi zatem [...]zł. Tymczasem stan konta, na co zwrócił uwagę skarżący, na dzień 30 września 2016 r. wynosił [...]zł.

W dalszej części uzasadnienia skarżący stwierdził, że przy takiej strukturze finansowej nie jest możliwe wygenerowanie przez niego zysku, który wystarczyłby na uregulowanie zobowiązań podatkowych, zapewniając mu możliwość dalszego funkcjonowania na rynku. Konsekwencją pozyskania tak znacznej kwoty pieniędzy z majątku byłoby zaprzestanie regulowania zobowiązań przez skarżącego wobec kontrahentów i brak możliwości nabycia towarów i usług niezbędnych do produkcji, co w efekcie uniemożliwia osiąganie zysków i doprowadziłoby do zakończenia prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

Reasumując, zdaniem skarżącego, wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałoby się wręcz z nieodwracalną szkodą, polegającą na zakończeniu działalności gospodarczej. Natomiast nawet korzystny dla skarżącego wyrok sądu nie byłby w stanie naprawić wyrządzonych strat, gdyż nie byłoby możliwości ponownego "uruchomienia" działalności gospodarczej na takim poziomie na jakim jest prowadzona obecnie.

Do wniosku skarżący dołączył: zestawienie do zaliczki na rozliczenie roczne (PIT-36L) za 3 kwartał 2016 r., deklarację VAT-7K za 3 kwartał 2016 r., deklarację ZUS DRA z dnia 11 października 2016 r., spis zobowiązań na dzień 30 września 2016 r. oraz wydruk z rachunku bankowego wskazujący na saldo końcowe na dzień 30 września 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek.

Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowe należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosowanymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07).

Podkreślenia wymaga, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, zapłata oznaczonej w decyzji należności ma bowiem charakter odwracalny.

W przypadku uchylenia, zaskarżonej do sądu administracyjnego, decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest bezwzględnie wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku, co w niniejszej sprawie zdaniem Sądu nie miało miejsca.

Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że zarówno uzasadnienie wniosku jak i dołączone do wniosku dokumenty nie przedstawiają sytuacji skarżącego w sposób całościowy. Brak jest bowiem jakichkolwiek danych odnoszących się do majątku nieruchomego lub ruchomego,

w oparciu, o który skarżący prowadzi działalność gospodarczą. Ponadto skarżący nie przedstawił stanu swojego majątku osobistego, co znacząco utrudniło lub wręcz uniemożliwiło dokonanie oceny faktycznych zagrożeń związanych z ewentualną egzekucją zaskarżonej decyzji.

Analizując natomiast uzasadnienie wniosku oraz treść dołączonych do wniosku dokumentów wskazać należy, że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji (w niniejszej sprawie jest to kwota [...]zł, tj. różnica pomiędzy określeniem kwoty zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za kwiecień 2015 r. przez organ a kwoty zadeklarowanej przez podatnika) nie grozi wystąpieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżący jest osobą prowadzącą działalność gospodarczą, a przy ocenie sytuacji płatniczej przedsiębiorców miarodajna jest kategoria przychodu, a nie dochodu, bowiem istnieją legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów tak, aby w końcowym rozliczeniu minimalizować lub w ogóle eliminować obciążenia podatkowe. Nawet jeśli wystąpiłaby sama strata nie może ona świadczyć i nie świadczy o złej sytuacji finansowej, bowiem strata powstaje na skutek wystąpienia nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych.

Tym bardziej, że skarżący deklaruje, tylko w ciągu jednego kwartału (III kwartał 2006 r.), przychód w wysokości [...]zł, koszty – [...]zł, a dochód [...]zł. Oznacza to, że skarżący osiąga dochód z prowadzonej działalności i to dochód relatywnie wysoki. Porównanie wskazanych wartości nie uzasadnia zatem stanowiska o realnym zagrożeniu upadłością działalności gospodarczej, na skutek obowiązku uiszczenie kwoty zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, nawet jeśli wysokość tych zobowiązań łącznie we wszystkich sprawach wynosi [...]zł.

Również fakt posiadania przez skarżącego innych zobowiązań nie może prowadzić do wniosku, że mogą one być zaspokojone kosztem należności wobec Skarbu Państwa. Potrzeba wydatkowania posiadanych środków na zaspokojenie zobowiązań, nawet jeśli chodzi o kontrahentów nie może być priorytetowo traktowana przed obowiązkiem uiszczenia należnego podatku i innych należności wobec Skarbu Państwa, które to należności powinny być zaspokojone w pierwszej kolejności.

Dodać należy nadto, że wykonanie zaskarżonej decyzji – związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ma charakter odwracalny. Zatem w sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej istnieje oczywista możliwość zwrotu stronie skarżącej kwoty orzeczonej w decyzji. Nie ma przy tym znaczenia kwestia ewentualnego, skomplikowanego odzyskania uiszczonych kwot i czasu ich odzyskania, gdyż w wypadku pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia będą mu przysługiwały określone środki prawne, które doprowadzą do zwrotu przez organ zapłaconych przez skarżącego należności (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1568/13).

Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.