Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1153/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra- Błaszczykowska, po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od osób fizycznych za 2013 r. od przychodu niezaewidencjonowanego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący – R. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od osób fizycznych za 2013 r. od przychodu niezaewidencjonowanego. Ze skargą złożył również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż do dnia wydania zaskarżonej decyzji jego jedynym źródłem dochodów była działalność gospodarcza w zakresie handlu samochodami używanymi. Na przestrzeni lat 2012-2015 z prowadzonej działalności uzyskał następujące przychody:

1) 2012r. przychód kwota 244.828,72 zł, zakup samochodów w trakcie roku podatkowego kwota 195.635,95 zł. dochód brutto 49.192,77, podatek VAT 8.561 zł, składki społeczne 7.958.24 zł. składki zdrowotne 3.042,44 zł, zryczałtowany podatek dochodowy do zapłaty kwota 4485 zł. dochód 25.164, 09 zł,

2) 2013r. przychód kwota 293.113,20 zł. zakup samochodów kwota 224.815,40 zł, dochód brutto 68.297.80 zł podatek VAT 11081 zł, składki społeczne 8.492,25 zł, ubezpieczenie zdrowotne 3.133,58 zł. zryczałtowany podatek dochodowy do zapłaty kwota 5.840 zł. dochód 39.750, 97 zł,

3) 2014r. przychód kwota 108.328.83 zł, zakup samochodów kwota 97.202,89 zł. dochód brutto 11.125,94 zł, składki społeczne 7417,98 zł, składki zdrowotne 3.236,13 zł, po odliczeniu kosztów nie było dochodu.

4) 2015r. przychód kwota 32.270,37 zł, zakup samochodów kwota 0,00 zł (w 2015r. sprzedał dwa samochody zakupione w 2014r.), składki społeczne 5.668.14 zł, składki zdrowotne 2.785.09 zł. dochód 23.817,14 zł. Osiągane w poszczególnych latach dochody w znacznej większości przeznaczał na zakupy samochodów w kolejnych latach, co pozwalało mu na uzyskiwanie kolejnych dochodów i rozwijanie prowadzonej działalności.

W ocenie Skarżącego uzyskane w ostatnich 4 latach dochody nie dają możliwości zapłaty tak wysokich należności wynikających z wydanych decyzji. Wszystkie posiadane oszczędności wpłacił na konto organu skarbowego po złożeniu korekt deklaracji podatkowych za 5 lat podatkowych, w tym za kontrolowane lata – w łącznej kwocie 18.513.00 zł. Wszczęcie i prowadzenie w 2015r. kontroli podatkowej a później postępowania podatkowego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. spowodowało, że nie mógł normalnie prowadzić działalności. Dodatkowo potrzeba zgromadzenia środków na spłatę należności zmusiła Skarżącego do oszczędności. W związku z czym, w dniu 16-10-2015r. zawiesił działalność, by nie generować kosztów. W związku z zaistniałą sytuacją zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej. Aktualnie jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna i pobiera zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 831,10 zł brutto. Aktywnie poszukuje pracy.

Skarżący zaznaczył, iż obecnie nie posiada majątku, który mógłby spieniężyć ani środków finansowych na spłatę w całości przedmiotowych zobowiązań. Od 2008r. prowadził działalność gospodarczą i bardzo trudno jest mu znaleźć pracę. Zdaniem Skarżącego konsekwencje ewentualnego wszczęcia egzekucji kwoty 86.919,00 zł (kwota z obu skarżonych decyzji) będą miały bezpośredni wpływ na jego płynność finansową i mogą być bardzo trudne do odwrócenia, a późniejszy zwrot tej kwoty nie przywróci stanu sprzed egzekucji. Skarżący podniósł, iż wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpatrzenia złożonych skarg umożliwi mu podjęcie próby powrotu do prowadzenia działalności i da możliwości na zebranie środków finansowych na ewentualną zapłatę zaległości, w przypadku odrzucenia jego skargi. Podkreślił, iż wszczęcie i prowadzenie egzekucji przy tak dużej kwocie należności spowoduje naliczenie dużych kosztów egzekucyjnych, co uniemożliwi mi powrót do prowadzenia działalności. W sytuacji braku środków do spłaty należności, dalsze naliczanie kosztów egzekucyjnych pozbawi Skarżącego jakichkolwiek możliwości na spłatę przedmiotowych należności w przyszłości. W związku z powyższym stwierdził, iż wykonanie w całości zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki dla Skarżącego i jego rodziny, na której utrzymaniu aktualnie pozostaje. Do wniosku załączył zeznania podatkowe za lata 2012-2015, wydruk z CEIDG, potwierdzenie zapłaty zaległości podatkowych za korygowane lata, kopie decyzji o nadaniu statusu bezrobotnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd.

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą.

W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę

i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji

i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia.

Skarżący w niniejszej sprawie nie uzasadnił należycie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie podał popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jego sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku.

O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.).

Wskazać należy, że sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi co do zasady do nieodwracalnych skutków. W razie bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 października 2010 r. (sygn. akt I FZ 317/10 www.orzeczenia.nsa.gov.pl), egzekucja skierowana do składnika majątkowego strony, nie stanowi samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. Strona musi bowiem wykazać następstwo czynności egzekucyjnych, które może rodzić zagrożenie, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał istnienia tych przesłanek. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji.

Skarżący załączył do wniosku zeznania podatkowe za lata 2012-2015, wydruk z CEIDG, potwierdzenie zapłaty zaległości podatkowych za korygowane lata, oraz kopie decyzji o nadaniu statusu bezrobotnego. Pomimo podnoszonej we wniosku okoliczności, że wszystkie posiadane oszczędności Skarżący wpłacił na konto organu skarbowego po złożeniu korekt deklaracji podatkowych Skarżący nie nadesłał wyciągu z rachunku/ów bankowego/wych dokumentujących ten stan rzeczy. Ponadto nie przedstawił swojej sytuacji majątkowej w zakresie stanu posiadanego majątku. Skarżący nie wyjaśnił także w jaki sposób i w jakim zakresie pozostaje na utrzymaniu rodziny.

Tym samym skoro Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.