Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 567/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.) Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2007 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Służby Celnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w K., działając na podstawie art. 32 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 roku o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz zmian niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U. Nr 137 poz. 1302), art. 27 ust. 1, art. 81 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 81 ust 1a ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 72 poz. 802 ze zm.) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwolnił [...] celnego M. K. ze służby stałej w Izbie Celnej w K. w terminie trzymiesięcznym od dnia doręczenia decyzji.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, ze powodem takiego rozstrzygnięcia była odmowa przyjęcia przedstawionej w dniu [...]r. propozycji przeniesienia do Izby Celnej w B., co po myśli art. 32 ust.6 pkt 2 wskazanej w decyzji ustawy było równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji przeniesienia i skutkowało zwolnieniem ze służby.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M. K. wniósł o uchylenie decyzji oraz ponowne wydanie decyzji zgodnie z art. 27 ust. 1 i art. 26 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej. Zarzucił, że art. 32 ustawy o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych (...) zastosowany został w jego sprawie bezprawnie, podczas gdy podstawą zwolnienia celnika powinny być artykuły ustawy o Służbie Celnej, a zwłaszcza art. 26 ust. 7. Podkreślił, że pominięcie tego artykułu w podstawie prawnej jego zwolnienia uznaje za bezprawną próbę pozbawienia go świadczeń należnych z tytułu likwidacji Izby Celnej w C.. Wskazał także, że pominięcie przepisów ustawy o Służbie Celnej spowodowały, że nie zostały zachowane terminy w niej przewidziane. Uznając, że pominięcie w podstawie prawnej jego zwolnienia wskazanych przepisów stanowi rażące naruszenie prawa, wniósł jak na wstępie.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją Nr [...] z dnia [...]r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 32 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 roku o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz zmian niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych oraz art. 26 pkt 7, art. 27 ust. 1 art. 81 ustawy o Służbie Celnej, Dyrektor Izby Celnej w K., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podstawy prawnej i orzekł, iż w podstawie prawnej zamiast: art. 32 ust. 6 pkt 2 wymienionej powyżej ustawy, art. 27 ust. 1, art. 81 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 81 ust. 1 a ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, powinno być: art. 32 pkt 6 ustawy o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych, art. 26 pkt 7, art. 27 ust. 1 art. 81 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 81 ust. 1a ustawy o Służbie Celnej, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia opisując dotychczasowy przebieg sprawy, organ stwierdził, że zaskarżoną decyzją zasadnie zwolniono odwołującego się ze służby na podstawie art. 32 ust. 6 pkt 2 ustawy konsolidacyjnej skoro funkcjonariusz nie przyjął przedstawionej mu propozycji przeniesienia. Jednocześnie organ wskazał, że zasadnym było uzupełnienie podstawy prawnej zwolnienia ze służby o przepis art. 26 pkt 7 ustawy o Służbie Celnej przy ponownym rozpatrzeniu i utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

Niezadowolony z tej decyzji M. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Wyrokiem z dnia [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. W motywach tego wyroku wyjaśnił, że kwestionowane rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej zapadło z naruszeniem obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady dwuinstancyjności wynikającej z art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego, a to wskutek podania dodatkowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia podczas rozstrzygania przez organ drugiej instancji. Z wskazanej powyżej zasady dwuinstancyjności wynika, że w postępowaniu odwoławczym winna być rozpatrywana i rozstrzygana sprawa tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym ze sprawą rozpatrywaną w postępowaniu pierwszoinsntacnyjnym. Dlatego też wskazanie dodatkowej podstawy rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy rażąco narusza art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, powołany w decyzji pierwszoinsntacyjnej art. 32 ustawy konsolidacyjnej stanowi regulację samodzielną, szczególną i odrębną, który nie jest w swej treści tożsamy z dodanym do zaskarżonej decyzji art. 26 pkt 7 ustawy o Służbie Celnej. Dodanie w zaskarżonej decyzji nowej podstawy zwolnienia spowodował wprowadzenie innej sprawy, nie będącej przedmiotem rozpoznania przez organ pierwszej instancji, co stanowi rażące naruszenie prawa.

Uwzględniając wskazania zawarte w przywołanym powyżej wyroku, Dyrektor Izby Celnej w K. ponownie rozpatrzył wniosek M. K. i decyzją Nr [...] z dnia [...]r. utrzymał w mocy w całości decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że poza sporem pozostaje fakt, iż w dniu [...]r. M. K. otrzymał propozycję przeniesienia do Izby Celnej w B. w trybie art. 32 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r, o utworzeniu Wojewódzkich Kolegów Skarbowych oraz (...) a składając pismo o odmowie przyjęcia złożonej propozycji musiał liczyć się z konsekwencjami w postaci zwolnienia ze służby celnej. Zatem organ pierwszej instancji zasadnie wydał decyzję o zwolnieniu ze służby, wobec nie wykonania obowiązków wynikających z powołanej powyżej ustawy. Odmowa przyjęcia propozycji nowych warunków zatrudnienia, mocą art. 32 ust. 6 pkt 2 wymienionej ustawy stanowiło podstawę do zwolnienia funkcjonariusza celnego ze służby. Wyjaśniając wątpliwości organ odwoławczy stwierdził, że wobec likwidacji Izby Celnej w C., jej obowiązki przejęła Izba Celna w K., stąd właściwość Dyrektora Izby Celnej w K. do rozstrzygania w niniejszej sprawie. Dodał, że przywołanie jako podstawy rozstrzygnięcia art. 32 ustawy konsolidacyjnej powodowane było szczególną sytuacją, związaną z planowanym wejściem Polski do Unii Europejskiej a ustawodawca wprowadzając tę regulację ograniczył ją do okresu trzymiesięcznego dla realizacji ważnych interesów Państwa. Odmowa przyjęcia propozycji skutkowała zwolnieniem ze służby, nie pozostawiając rozstrzygnięcia w gestii uznaniowej organu administracyjnego.

Analizując sprawę organ odwoławczy stwierdził, że podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie stwierdził naruszenia prawa, nie znajdując również podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M. K., działając przez pełnomocnika, zarzucił decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. rażące naruszenie prawa, a mianowicie art. 18 i art. 20 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 kwietnia 2000 r. w sprawie przyznawania świadczeń związanych z przeniesieniem funkcjonariusza celnego do pełnienia służby w innej miejscowości oraz art. 32 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych poprzez jego złe, wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub uchylenie tej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego. W uzasadnieniu swej skargi podkreślił, że orzekający w sprawie organ bezzasadnie przyjął, że art. 32 ustawy konsolidacyjnej stanowi wyłączną podstawę przeniesienia funkcjonariusza celnego do innej jednostki organizacyjnej, a w przypadku odmowy przyjęcia przeniesienia podstawę do zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Podkreślił, że przepis ten nie wyłączał w żadnym stopniu stosowania przepisów ustawy o Służbie Celnej, a w szczególności art. 18 i art. 20 gwarantujących funkcjonariuszowi świadczenia związane z przeniesieniem do służby w innej miejscowości. Nadto zarzucił organowi odwoławczemu nieuwzględnienie stosowanych przy alokacji funkcjonariuszy celnych zasad Protokołu uzgodnień w sprawie kryteriów i trybu alokacji kadr w Służbie Celnej, podnosząc jednocześnie, że zarówno Racznik Praw Obywatelskich jak również Minister Finansów potwierdzili, że proces alokacji służb celnych nie był wolny od wad. Mając powyższe na uwadze stwierdził, ze jego skarga jest w pełni uzasadniona.

W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Dyrektor Izby Celnej w K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zaprzeczając, by zarzuty naruszenia prawa materialnego były zasadne. Wskazał, iż ustawa z dnia 27 czerwca 2003r. zwana ustawą konsolidacyjna zawierała szczególne uregulowanie prawne w zakresie możliwości przeniesienia funkcjonariusza celnego do innej jednostki, a o konsekwencjach wynikających dla funkcjonariusza celnego z braku przyjęcia propozycji zmiany miejsca zatrudnienia skarżący był pouczony. Podkreślił, że składanie propozycji w trybie powołanego przepisu nie odbywało się według kryteriów określonych w porozumieniu pomiędzy Pełnomocnikiem Ministra Finansów ds. Alokacji Kadr Służby Celnej a Federacją Związków Zawodowych Służby Celnej zawartym w dniu [...]r., gdyż nie był to proces przenoszenia przewidziany w ustawie o Służbie Celnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę, zważył co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269 ze zm. ) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi powyżej normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż zarzuty skargi nie są zasadne. Skarga nie zasługuje również na jej uwzględnienie z przyczyn, które Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę działając z urzędu.

W pierwszej kolejności Sąd badał zgodność zaskarżonej decyzji z zastosowanym w niej prawem materialnym, biorąc pod uwagę zarzuty skarżącego zmierzając do wykazania niezgodności przepisu art. 32 cytowanej wyżej ustawy konsolidacyjnej z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. W tym zakresie punktem wyjścia musi być niewątpliwie przepis art. 8 ust.2 oraz art. 178 Konstytucji, a w konsekwencji ustalona i utrwalona linia orzecznicza, która znalazła wyraz w orzeczeniach Trybunału wydanych w sprawach oznaczonych sygnaturami P 12/98, P 8/99, P 8/00, U 4/97, SK 19/99. Najlepiej jednak została wyrażona w wyroku Pełnego Składu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 stycznia 2000 r. sygn. akt P 4/99. Stwierdzono tam, że w żadnym przypadku podstawą odmowy stosowania przez sąd przepisów ustawowych nie może być zasada bezpośredniego stosowania Konstytucji. To podstawowe stwierdzenie Trybunału Konstytucyjnego oznacza przede wszystkim, że bezpośredniość stosowania Konstytucji nie oznacza kompetencji do kontroli konstytucyjności obowiązującego ustawodawstwa przez sądy i inne organy powołane do stosowania prawa. Tryb tej kontroli został bowiem wyraźnie i jednoznacznie ukształtowany przez samą Konstytucję. Przepis art. 188 Konstytucji zastrzega orzekanie w tych sprawach do wyłącznej kompetencji Trybunału Konstytucyjnego. Domniemanie zgodności ustawy z Konstytucją może być obalone jedynie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, a związanie sędziego ustawą, przewidziane w art. 178 Konstytucji, obowiązuje dopóty, dopóki ustawie tej przysługuje moc obowiązująca (tak m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 23 sierpnia 1994 r. sygn. akt I PRN 53/94, OSNPiUS 1994, nr 11, poz. 179 i wyrok Sąd Najwyższego z dnia 30 października 2002r. sygn. akt V CKN 1456/00 ( zbiór orzeczeń LEX nr 57237).

W konsekwencji powyższych stwierdzeń Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie mógłby samodzielnie uznać za niekonstytucyjną regulację prawną zawartą w art. 32 ustawy zwanej ustawą konsolidacyjną, a mógł jedynie, korzystając z przyznanych mu na mocy art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej uprawnień, wystąpić z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego. Biorąc jednak pod uwagę dotychczasowe stanowisko Trybunału Konstytucyjnego odnoszące się do zasad równości i demokratycznego państwa, Wojewódzki Sąd Administracyjny przy ocenie zarzutów skargi skorzystał z kompetencji należących do sądów administracyjnych do jakich bezspornie należy kontrola dokonanej przez organ interpretacji zastosowanej normy prawa, przyjęta bowiem przez art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego zasada praworządności stanowiąca konsekwentne odbicie przepisu art. 7 Konstytucji obejmuje zarówno obowiązek zastosowania właściwej normy prawnej, jak i obowiązek ustalenia jej właściwego rozumienia.

Przy interpretowaniu treści normy prawnej szczególną rolę odgrywa ustalenie celu normy, to znaczy rezultatu, jaki w sferze stosunków społecznych zamierzono osiągnąć za pomocą danej normy. Ten rodzaj wykładni prawa, zwanej wykładnią celowościową, nakazuje stosować taką interpretację, która odpowiada przede wszystkim zasadom wyrażonym w Konstytucji. (por. stanowisko Trybunału Konstytucyjnego przedstawione w wyroku z dnia 8 marca 2005 r. sygn. akt P 15/04 z którego wynika, iż sąd administracyjny jest zobowiązany do dokonywania wykładni zgodnej z Konstytucją i że jest to postać bezpośredniego stosowania Konstytucji przez sądy (art. 8 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej).

Zmierzając w powyższym kierunku, mając na względzie zarzuty skargi, Sąd uznał za celowe dokonanie porównania sytuacji prawnej funkcjonariuszy służby celnej ukształtowanej treścią art. 32 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. zwanej wyżej ustawą konsolidacyjną z sytuacją prawną funkcjonariuszy celnych w pryzmacie przepisów ustawy o Służbie Celnej, a to jej art. 18 i następnych, oraz przepisów wykonawczych wydanych na podstawie delegacji zawartej wart. 20 ustawy o Służbie Celnej.

Jak stanowi art. 18 ustawy o Służbie Celnej funkcjonariusza celnego można, gdy wymagają tego ważne względy służbowe, przenieść na takie samo lub równorzędne stanowisko do innego urzędu, w tej samej lub innej miejscowości, co nie dotyczy, bez zgody zainteresowanego, kobiet w ciąży i funkcjonariuszy celnych samodzielnie sprawujących opiekę nad dzieckiem do lat 14 (art. 19 ustawy o Służbie Celnej). W przypadku przeniesienia funkcjonariusza do służby w innej miejscowości ustawodawca zapewnił mu jednorazowe świadczenie na zagospodarowanie, a także w określonych przypadkach (art. 20 ustawy) zwrot kosztu przeniesienia, podróży i zapewnienie odpowiednich warunków mieszkaniowych.

Regulacja prawna zawarta wart. 32 ustawy konsolidacyjnej nie przewiduje natomiast żadnych zabezpieczeń o charakterze socjalnym dla funkcjonariusza służby celnej, wobec którego skierowana została propozycja przeniesienia pomiędzy jednostką zatrudniająca, a jednostką, w której miałby być zatrudniony. Przepis art. 32 ustawy konsolidacyjnej nie zawiera też uregulowania, pozwalającego na odpowiednie stosowanie, w powyższym zakresie, ustawy o służbie celnej.

Mimo jednak tak odmiennej regulacji prawnej dotyczącej tej samej grupy podmiotów jakimi są funkcjonariusze celni zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie została naruszona zasada równości wyrażona w art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Należy tu zauważyć, iż o znaczeniu konstytucyjnej zasady równości Trybunał Konstytucyjny wypowiadał się już wielokrotnie wcześniej zaznaczając, iż wynika z niej dla ustawodawcy obowiązek równego traktowania obywateli. Trybunał Konstytucyjny podkreślał jednakże, że nie ma bezwzględnej równości obywateli. Z zasady równości wynika nakaz jednakowego traktowania wszystkich obywateli w obrębie określonej klasy (kategorii). Wszystkie podmioty charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną) powinny być potraktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań, zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących (orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 1994 r., sygn. K. 3/94, OTK w 1994 r., cz. II, s. 141 -142). Wcześniej Trybunał Konstytucyjny wypowiadał się w kwestii rozumienia zasady równości m.in. w sprawach: U 7/87, K 8/91 konsekwentnie podtrzymując, że zasada równości nie ma charakteru bezwzględnie obowiązującego w tym znaczeniu, iż zrównuje sytuację wszystkich podmiotów ze względu na cechy jakimi się charakteryzują. Zasada równości wymaga bowiem, aby podmioty traktowane były w równym stopniu równo, jeśli charakteryzują się daną cechą istotną. Równość oznacza zatem także akceptację różnego traktowania przez prawo różnych podmiotów. Wynika to z faktu, że równe traktowanie przez prawo tych samych podmiotów pod pewnymi względami, oznacza z reguły różne traktowanie tych samych podmiotów pod innymi względami (orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 11 kwietnia 1994 r., OTK w 1994 r., cz. I, s. 55). Waga interesu, któremu ma służyć zróżnicowanie, musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi interesów, które zostaną naruszone. Nierówne traktowanie podmiotów podobnych nie musi oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania, a w konsekwencji niezgodności z art. 32 Konstytucji. Konieczna jest jeszcze ocena kryterium, na podstawie którego dokonano zróżnicowania. Powinno być ono odpowiednio przekonywające oraz pozostawać w jakimś związku z innymi wartościami, zasadami czy normami konstytucyjnymi, uzasadniającymi odmienne traktowanie podmiotów podobnych (por. orzeczenie z dnia 23 października 1995 r., K. 4/95, OTK 1995 cz. ll, s. 93).

Wypada w tym miejscu przypomnieć, iż Polska w roku 2003, oczekując na wejście do Unii Europejskiej, stanęła w obliczu konieczności dokonania szeregu istotnych zmian prawnych, mogących być analogicznie traktowanych jak przemiany ustrojowe. Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny ustawodawca jest uprawniony do stanowienia prawa odpowiadającego założonym celom politycznym i gospodarczym. Nabiera to szczególnego znaczenia w okresie przemian ustrojowych (por. orzeczenie z 07 grudnia 1993 r. sygn. K. 7/93, OTK w 1993 r., cz. II, s. 410, a także orzeczenie z 29 maja 1996 r., sygn. K. 22/95 OTK ZU Nr 3/96, s. 187; orzeczenie z 23 października 1996 r., sygn. K. 1/96, OTK ZU Nr 5/96 , s. 332; wyrok z 25 listopada 1997 r., sygn. K. 26/97, OTK ZU Nr 5-6/97, s. 445-446).

Intencją ustawodawcy w momencie tworzenia przepisów ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz zmian niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U. Nr 137 poz. 1302) było wprowadzenie regulacji prawnej ułatwiającej alokację funkcjonariuszy służby celnej związaną z potrzebami Polski po jej wejściu do Unii Europejskiej (vide uzasadnienie projektu rządowego druk sejmowy nr 991). Regulacja ta zatem niezbędna dla ochrony interesu publicznego - której obowiązywanie ograniczono wyłącznie do okresu trzech miesięcy - mogła pozwolić funkcjonariuszom zlikwidowanych urzędów celnych na zatrudnienie w funkcjonującej nadal innej jednostce.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uregulowanie zawarte w treści art. 32 ustawy konsolidacyjnej nie jest tożsame z uregulowaniem zawartym w art. 18 i nast. ustawy o Służbie Celnej. W tym ostatnim bowiem przypadku funkcjonariusz celny z ważnych względów służbowych przenoszony jest w ramach tego samego stosunku służbowego , czego nie dotyczy art. 32 ustawy konsolidującej, traktujący o funkcjonariuszach, którym można było przedstawić propozycję zatrudnienie w innej jednostce wobec braku możliwości dalszego zatrudnienie w dotychczasowym miejscu pracy. Tym samym, sytuacja faktyczna tych podmiotów nie jest identyczna, co pozwala na odmienne ich traktowanie bez naruszenia konstytucyjnej zasady równości.

Mimo treści zarzutów skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny mając na względzie wyżej przytoczone stwierdzenia, nie skorzystał z uprawnień nadanych mu treścią art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i nie zwrócił się z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego o zgodność art. 32 ustawy konsolidacyjnej z Konstytucją. Sąd uznał bowiem, iż wobec stanowiska Trybunału przedstawionego w cytowanych orzeczeniach nie ma podstaw do powzięcia wątpliwości w zakresie zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 32 ustawy konsolidacyjnej.

Oceniając zatem legalność działania organu, Sąd podzielił pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż zwolnienie ze służby w trybie art. 32 ustawy konsolidacyjnej ma charakter obligatoryjny. W przypadku odmowy ze strony funkcjonariusza celnego przyjęcia propozycji pełnienia służby w innej jednostce ustawodawca nakazał zwolnienie go ze służby, a więc kwestia ta nie została pozostawiona swobodnemu uznaniu organu administracyjnego.

Zdaniem Sądu niezasadny jest zarzut nieprawidłowego sformułowania propozycji przeniesienia skarżącego do Izby Celnej w B., albowiem w treści propozycji z dnia [...]r. wyraźnie i wprost sformułowano w jaki sposób i w jakim terminie należy złożyć przedmiotowe oświadczenie a także poinformowano stronę o skutkach niezłożenia w zakreślonym terminie oświadczenia.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących zasad postępowania administracyjnego wskazać należy, iż nie zostały one uznane za słuszne, jak również nie miały one wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Przedstawione powyżej ustalenia faktyczne i prawne, wbrew zarzutom skarżącego, wynikały z prawidłowej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i były zgodne z przepisami prawa materialnego obowiązującymi w dacie wydania zaskarżonej decyzji, które organ orzekający prawidłowo zastosował i omówił w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia.

W tym miejscu podkreślić trzeba, że skład orzekający w niniejszej sprawie związany jest normą prawną wyrażoną w treści wskazanych wyżej przepisów prawa, które odzwierciedlają wolę ustawodawcy i nie może, przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji, brać pod uwagę negatywnych dla skarżącego skutków prawidłowo podjętych rozstrzygnięć. Tak więc nie jest uprawniony do badania innych okoliczności sprawy, w tym pokrzywdzenia skarżącego, jak i zgodności zaskarżonej decyzji z zasadami współżycia społecznego.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy -zdaniem Sądu -skarga nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na cytowane na wstępie uregulowania ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę nie dopuściły się naruszenia przepisów zarówno postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowo oceniły zaistniały stan faktyczny, jak i przy jego ocenie, nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie. Zatem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte w wyniku wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, właściwej oceny dowodów i prawidłowych rozważań prawnych.

Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego orzekł jak w wyroku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.