Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 655/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący asesor WSA Aleksandra Żmudzińska po rozpoznaniu w dniu 12 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. G. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 28 września 2021 r. nr [...] w przedmiocie delegacji do czasowego pełnienia służby w innej jednostce Policji postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 2 lipca 2022 r. S. G. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach m.in. na rozkaz personalny z dnia 28 września 2021 r. nr [...].

W odpowiedzi na skargę zwrócono się o jej odrzucenie, wskazując, że ww. rozkaz nie jest decyzją administracyjną, lecz aktem o charakterze wewnętrznym, z zakresu sfery dyspozycyjności policjanta wobec jego władzy służbowej. Zwrócono uwagę na różnice pomiędzy pojęciem rozkaz personalny i decyzja administracyjna. W powołaniu na art. 32 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2020 r. poz. 360, ze zm. – dalej zwanej ustawą), wskazano, że w sprawie delegowania policjanta na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 ustawy do czasowego pełnienia służby nie jest wydawana decyzja administracyjna podlegająca kontroli instancyjnej, a następnie sądowoadministracyjnej. Swoje stanowisko organ poparł również regulacją

§ 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r.

w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz.1113, ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył:

Przedmiot skargi do sądu administracyjnego jest ściśle określony przepisami prawa. Sąd administracyjny kontroluje: legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - dalej zwanej p.p.s.a.).

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

Uzupełnieniem wskazanych regulacji jest art. 5 p.p.s.a., wymieniający w pkt 1-5 rodzaje spraw, w których wyłączona jest właściwość sądów administracyjnych. Wyłączenie to obejmuje sprawy wynikające z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi (pkt 2).

Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, że działania administracji, których nie da się sklasyfikować, jako jednej z form wskazanych w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. nie podlegają kontroli sądowej, a próby jej zainicjowania poprzez wniesienie skargi nie będą skuteczne.

W niniejszej sprawie kwestionowany jest rozkaz personalny dotyczący delegowania skarżącego do czasowego spełnienia służby w Wydziale dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w K. Jak wynika z podstawy prawnej tego rozkazu, został on wydany w oparciu o regulację art. 36 ust. 1 i 2 ustawy.

Przypomnieć zatem należy, że zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę.

Podkreślić należy, że służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej podlegającym określonym rygorom i ograniczeniom. Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny, w związku z czym przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku.

W art. 32 ust. 2 i 3 ustawy wyraźnie wskazano, że decyzja może być wydana tylko w sytuacji, gdy działanie odnosi się do mianowania, przenoszenia oraz zwalniania ze służby. Decyzyjne rozstrzyganie kwestii związanych ze stosunkiem służbowym policjanta jest więc możliwe tylko wtedy, gdy przepis prawa wyraźnie wprowadza taką formę władczego działania. Działanie organu administracji publicznej w formie decyzji musi posiadać wyraźną ustawową podstawę prawną i nie może być domniemywane (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1349/10).

Natomiast stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 5 powołanego już rozporządzenia sprawy osobowe policjantów dotyczą przenoszenia lub delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości, a zgodnie z ust. 3 sprawy osobowe, o których mowa w ust. 1, załatwia się na piśmie w formie rozkazu personalnego, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

Zestawienie treści art. 36 ust. 1 oraz art. 32 ustawy, a także kontekst w jakim zostały one osadzone, upoważnia do stwierdzenia, że czynność delegowania do czasowego pełnienia służby, nie jest decyzją administracyjną rozumieniu art. 104 k.p.a.

Należy zgodzić się z organem, że za uznaniem, że rozkaz ten jest aktem władczym o charakterze wewnętrznym przemawia również treść ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. Stosownie do § 19 ust. 1

ww. rozporządzenia: nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego następuje przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby. Do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego, o których mowa w ust. 1, w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2).

Analiza wskazanych przepisów przemawia jednoznacznie za uznaniem, że zarówno ustawa, jak i przepisy wykonawcze do ustawy w sposób wyraźny określają rodzaje orzeczeń, od których przysługuje prawo odwołania do organu wyższej instancji. Wśród tych rozstrzygnięć nie znalazło się rozstrzygnięcie dotyczące delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce, gdyż rozkaz taki nie jest związany ze zmianą statusu prawnego funkcjonariusza. Zmiany taka zachodzi bowiem w drodze decyzji o mianowaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu oraz zwolnieniu ze stanowiska.

Wobec powyższego podzielić należy stanowisko organu, że w sprawie delegowania policjanta na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy nie jest wydawana decyzja administracyjna podlegająca kontroli instancyjnej, a w dalszej kolejności sądowoadministracyjnej.

Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi.