Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 3106/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 612  Sprawy geodezji i kartografii
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer Sędziowie NSA Grażyna Danielec NSA Piotr Lechowski (Spr.) Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2005 r sprawy ze skargi S. S. i W. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia 14 listopada 2003 r Nr [...] w przedmiocie zmian w operacie ewidencji gruntów I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. orzeka, że opisana w punkcie pierwszym decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] na rzecz skarżących tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 290,- zł ( słownie: dwieście dziewięćdziesiąt ).


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 listopada 2003 r znak [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] , po rozpatrzeniu odwołania T. D. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2003 r znak [...] orzekającą o wprowadzeniu w ewidencji gruntów obrębu [...] jedn. ewid. [...] zmian konfiguracji, powierzchni i oznaczenia dla działek ewid. nr [...] obj. KW [...] , nr [...] obj. KW [...] i nr [...] obj. KW [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W podstawie prawnej decyzji powołano przepisy art. 138 § 2 kpa oraz art. 7 "b" ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2000 r Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.).

W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wskazano następujące okoliczności faktyczne i motywy prawne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia.

S. i W. małż. S. jako właściciele na prawach wspólności ustawowej działki ewid. [...] obj. KW [...] oraz T. D. jako właściciel działek ewid. [...] i [...] obj. KW [...] , wspólnym wnioskiem wystąpili o dokonanie zmian przedmiotowych w ewidencji gruntów, co do tych działek stosownie do przedłożonego operatu pomiarowego oznaczenia punktów granicznych działki 169 przyjętego do zasobu za Nr [...] z dnia [...].08.2003 r.

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] września 2003 orzekł o wprowadzeniu zmian w operacie ewidencji gruntów dla obrębu Nr [...] polegających na zmianie konfiguracji, powierzchni i oznaczenia działek:

• nr [...] o pow. 0.0303 obj. KW [...] na działkę [...] o pow. 0.0300 ha,

• [...] o pow. 04760 ha na [...] o pow. 0.4747 ha oraz [...] o pow. 0.0128 ha na [...] o pow. 0.0144 ha obie objęte KW [...] , zgodnie z mapą uzupełniającą i wykazem zmian gruntowych przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z dnia [...] .08 2003 za Nr KERG [...] .

W odwołaniu od tej decyzji T. D. podnosił, że po analizie dokumentacji doszedł do przekonania, że poszerzenie działki [...] w kierunku zachodnim nie było słuszne, gdyż w jej powierzchni zawarta jest powierzchnia dawnej działki [...] odwołującego się i poszerzenie w terenie nie odbywa się kosztem działki Nr [...] według mapy z 1973 r.

Rozpatrując odwołanie, organ odwoławczy ustalił, że w protokole z czynności wyznaczania punktów granicznych stwierdzono, iż strony zgodnie "wnosiły o zmiany ewidencji gruntów do stanu terenowego zbliżonego do danych zawartych w operacie z 1932 i 1941 r". Stwierdzając, że decyzja Prezydenta Miasta [...] stała się ostateczna z dniem 1 października 2003 r, zarazem organ odwoławczy ustalił, że wprowadzone nią zmiany, uwidaczniają inny przebieg granic działek niż przyjęty do ewidencji w protokole stanu władania spisanym w dniu [...] października 1976 r i podpisany przez ówczesnych władających działkami [...] oraz [...] i [...] .

Wskazując, że odwołanie kwestionuje wyznaczenie punktów granicznych, uznał organ, że sprawa nie może zostać rozstrzygnięta w drodze postępowania ewidencyjnego, a przy ponownym rozpatrzeniu należy pouczyć strony o treści przepisu art. 39 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie na powyższą decyzję złożyli S. i W. małż. S.. Skargę oparto na zarzucie naruszenia prawa, a to rozpatrzenia odwołania złożonego z uchybieniem terminu do jego wniesienia, w następstwie czego, uchylono decyzję ostateczną. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności tej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, pozostawił rozstrzygnięcie uznaniu Sądu, przyznając, że decyzja organu I instancji doręczona została T. D. dnia [...] "listopada 2003", a odwołanie złożył dnia [...] października 2003 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skargę wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. Wobec niezakończenia postępowania przed tą datą, stosownie do przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisów – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wydana została z rażącym naruszeniem przepisu art. 134 kpa w zw. z art. 129 § 2 kpa, a zatem zachodzi przewidziana art. 156 § 2 kpa przyczyna nieważności decyzji w postaci jej wydania z rażącym naruszeniem przepisów prawa.

Decyzja organu I instancji – Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2003 r została doręczona T. D. dnia [...] września 2003 r (k. 7 akt adm.), wraz z pouczeniem o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia od niej odwołania.

Wobec doręczenia decyzji dnia [...] września 2003 r (wtorek), przewidziany art. 129 § 2 kpa termin czternastu dni do wniesienia odwołania, stosownie do przepisu art. 57 § 1 kpa, upłynął z końcem dnia 30 września 2003 r (wtorek).

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że T. D. datowane na dzień [...]października 2003 odwołanie, złożył osobiście w dniu [...] października 2003 wprost do organu II instancji (k. 15 akt adm.), przy czym odwołanie nie zawierało wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, ani nie wskazywało żadnych okoliczności mających usprawiedliwić opóźnienie.

W takiej sytuacji organ odwoławczy stosownie do przepisu art. 134 kpa obligowany był do stwierdzenia postanowieniem wniesienia odwołania z uchybieniem terminu.

Z chwilą upływu terminu 14 dni do wniesienia odwołania, decyzja organu I instancji stała się ostateczna, co zgodnie z art. 16 kpa statuującym zasadę trwałości decyzji oznacza, że uchylenie lub zmiana tej decyzji, stwierdzenie jej nieważności lub umorzenie postępowania mogło nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie – a zatem w drodze tzw. trybów nadzwyczajnych – lub w przypadkach przewidzianych w ustawach szczególnych.

Z przymiotu ostateczności decyzji zdawał sobie sprawę organ odwoławczy, co wynika wprost z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Rozpoznanie odwołania, wniesionego po upływie terminu do jego złożenia, a w konsekwencji wzruszenie w zwykłym trybie odwoławczym decyzji ostatecznej, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 kpa, bez względu na motywy czy racje jakie organ przyjmował za uzasadniające merytoryczną kontrolę decyzji organu I instancji, mającej przymiot decyzji ostatecznej.

Ewentualne wzruszenie takiej decyzji może nastąpić tylko w drodze tzw. trybów nadzwyczajnych.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w punkcie I-szym sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W związku z treścią rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 powołanej ustawy należało orzec jak pkt II sentencji. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu na rzecz skarżących zastąpionych przez pełnomocnika adwokata, kosztów postępowania sądowego oparto na przepisach art. 200, 205 § 2 i 210 powołanej ustawy.