Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 691/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność postępowania i że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 par. 1a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 ust. 1 art. 6 ust. 1 art. 4 ust. 4 pkt 5 art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Polskiego Związku Łowieckiego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Polski Związek Łowiecki dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] sierpnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność Polskiego Związku Łowieckiego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Polskiego Związku Łowieckiego na rzecz S. P. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] sierpnia 2020 r. S. P. (dalej też jako "wnioskodawca" lub "skarżący") złożył do Polskiego Związku Łowieckiego (dalej też jako "organ" lub "PZŁ") na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198 ze zm. - dalej "u.d.i.p.") wniosek o udostępnienie informacji czy Zarząd Główny PZŁ uregulował sposób prowadzenia szkoleń dla uzyskania uprawnień do wykonywania polowania (podstawowych selekcjonerskich i sokolniczych) na okres panującej pandemii

i przeprowadzania ich w sposób zdalny, a jeśli organ powyższe uregulował, to wniósł

o przesłanie kopii zarządzenia (uchwały lub innego dokumentu regulującego te kwestie).

W związku z tym, że na przedmiotowy wniosek PZŁ nie udzielił odpowiedzi, pismem z [...] października 2020 r. wnioskodawca wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wskazał przy tym, że działa w imieniu wydawcy czasopisma "[...]" oraz własnym jako [...] tego wydawnictwa. Organowi zarzucił naruszenie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. poprzez bezczynność w udzieleniu informacji publicznej. Mając powyższe na względzie, wniósł o zobowiązanie PZŁ do udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem z [...] sierpnia 2020 r. w ciągu 14 dni, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny przewidzianej prawem.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że wystąpił do organu z wnioskiem

o udzielenie informacji dotyczących realizacji zadań nałożonych ustawą Prawo Łowieckie w zakresie przesłania dokumentów odzwierciedlających sposób wykonywania tych zadań a w szczególności dostępności do wykonywania polowania

w dobie walki z wirusem ASF czego dotyczyło zapytanie prasowe. Po otrzymaniu wniosku organ winien wniosek rozpatrzyć lub wydać decyzję administracyjną odmawiającą udzielenia informacji publicznej. Organ miał także możliwości zaproponowania innej formy udzielenia informacji o ile wystąpiłyby uzasadnione przesłanki dla takiej decyzji. We wniosku zawarte są pytania proste odnoszące się wprost do istniejących faktów, a więc nie jest to wniosek o informację przetworzoną co mogłoby wywołać ewentualną zwłokę w udzieleniu informacji publicznej. Organ otrzymał wniosek i od daty otrzymania rozpoczął się 14 dniowy termin na rozpatrzenie wniosku, który upłynął. Organ pozostawał więc w bezczynności.

Skarżący wskazał, że PZŁ jest podmiotem wykonującym zadania publiczne,

a przez to zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji publicznej. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13 wskazał, że ustawodawca w art. 34 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie przekazał temu podmiotowi szereg zadań z zakresu administracji publicznej, w tym m. in.: zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących. PZŁ realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. Wymienione zadania nałożone na PZŁ w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny, dlatego informacja o działalności jego organów, określonych w ustawie, winna być udzielana na wniosek tak prasy, jak

i każdego obywatela RP na podstawie przepisów u.d.i.p. Zatem przedmiotowy wniosek jako dotyczący udzielenia informacji o charakterze publicznym i skierowany do podmiotu wykonującego zadania publiczne, podlegał więc rozpatrzeniu przez organ

w trybie przewidzianym w u.d.i.p.

W ocenie skarżącego udostępnienie informacji publicznej z wniosku z [...] sierpnia 2020 r. nie wymaga przetworzenia. Zarówno w doktrynie, jak też w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Powyższe oznacza, że brak odpowiedzi organu w ciągu 14 dni lub nie wykonanie żadnej z czynności o których mówią art. 13 - art. 17 u.d.i.p. w sprawie, jest bezczynnością lub przewlekłym prowadzeniem postępowania w tym przedmiocie. Na tego rodzaju zaniechanie organu wnioskodawcy przysługuje zaś skarga do sądu administracyjnego.2

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.

W uzasadnieniu wskazał, że dla sądów administracyjnych rozpatrujących sprawy z zakresu dostępu do informacji publicznej już od lat nie budzi wątpliwości to, że PZŁ jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a przez to jest objęty regulacją art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zgodnie z którym obowiązane do udostępniania informacji publicznej są, prócz władz publicznych, także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie bowiem z art. 32 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2020 r., poz. 67, z późn. zm.), PZŁ jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką poprzez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony poprzez regulację liczebności populacji zwierząt łownych. Tym samym, PZŁ należy do podmiotów niepublicznych wykonujących zadania zlecone z zakresu administracji publicznej, przekazane mu na podstawie przepisów ustawy - Prawo łowieckie, przy czym realizuje je samodzielnie, we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność. O publicznoprawnym charakterze działalności PZŁ świadczy także konieczność odbycia przez osoby ubiegające się o uprawnienia do polowania, szkolenia prowadzonego przez Związek, określonego w art. 42 ust. 4 - 7 ustawy - Prawo łowieckie. W świetle przepisów ww. ustawy PZŁ wykonuje m.in. zadania administracji państwowej związane z wyrażonym w art. 5 oraz art. 74 ust. 2 Konstytucji RP obowiązkiem ochrony środowiska naturalnego.

W ocenie organu, choć PZŁ podlega obowiązkom udostępniania informacji publicznej, to jednak nie każda informacja będąca w jego dyspozycji, bądź odnosząca się do jego funkcjonowania, będzie informacją publiczną podlegającą udostępnieniu

w trybie u.d.i.p. Będzie nią tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Tylko te bowiem kwestie ustawodawca traktuje jako informacje o sprawie publicznej, co oznacza, że pozostałą materię,

a contrario uznać należy za dane niebędące informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Organ wskazał, że orzecznictwo sądów administracyjnych z ostatnich trzech lat pozwala ustalić jakie przejawy funkcjonowania PZŁ podlegają informacji publicznej. Są to następujące obszary:

wykonywanie polowań

1) informacje co do miejsca i daty odbycia polowania indywidualnego;

2) informacje dotyczące zorganizowanych polowań zbiorowych ze wskazaniem ich dat;

3) data i numer uchwały walnego zgromadzenia koła wraz z podstawą prawną upoważniającej zarząd koła do zorganizowania polowań dewizowo - komercyjnych oraz polowania integracyjnego z macierzystymi kołami powiatu oraz protokół w którym uchwała została zamieszczona;

4) data, numer uchwały walnego zgromadzenia koła wraz z podstawą prawną wprowadzającej zasady wydawania zezwoleń na polowania indywidualne oraz zasad zagospodarowania pozyskanej zwierzyny oraz protokół w którym uchwała została zamieszczona;

5) protokół pokontrolny potwierdzający kontrolę komisji rewizyjnej w odniesieniu do zasad wydawania zezwoleń na polowania indywidualne.

gospodarka łowiecka

6) plany hodowlane;

7) zatwierdzone roczne plany łowieckie;

8) daty i numery uchwał uchwalonych przez walne zgromadzenie dotyczących planów działalności koła wraz z planami;

9) stan i pozyskanie zwierzyny łownej w odniesieniu do poszczególnych dzierżawionych obwodów;

10) ilości przeprowadzonych odstrzałów redukcyjnych zwierząt łownych;

szkody łowieckie

11) informacje o obszarze upraw rolnych i w uprawach jakich roślin wystąpiły szkody od zwierzyny dzikiej;

12) w jakiej wysokości (sumarycznie) Koło wypłaciło odszkodowania w poszczególnych dzierżawionych obwodach;

sprawy finansowe

13) wysokość składek członkowskich;

14) korzystanie z dotacji państwowych, od władz samorządowych, dotacji unijnych

i subwencji lub innych form wsparcia finansowego i w jakiej wysokości;

15) dane o środkach pozyskanych w toku działalności statutowej, pochodzących m.in.

z wpisowego uiszczonego przez nowych członków, czy też z otrzymanego zwrotu podatku akcyzowego;

pozostałe

16) informacje o strażnikach łowieckich ich liczbie, przeszkoleniu, działaniach;

17) informacje o zorganizowanych szkoleniach w zakresie prawidłowego łowiectwa

i strzelectwa myśliwskiego;

Organ podniósł, że informacja żądana przez skarżącego nie mieści się w żadnej grupie, która podlega regulacjom przepisom u.d.i.p. Sposób przeprowadzenia szkoleń dla uzyskania uprawnień do wykonywania polowania jest zaś uregulowany przepisami prawa powszechnie obowiązującego (art. 42 ust. 4 pkt 2, ust. 6 pkt 2 i ust. 7 pkt 2 ustawy Prawo łowieckie oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 28 grudnia 2009 r. w sprawie uprawnień do wykonywania polowania (Dz.U. z 2010 r. Nr 3, poz. 19) oraz przepisami wewnętrznymi PZŁ, przy czym do ich wydania uprawniona jest Naczelna Rada Łowiecka co wynika bezpośrednio z § 82 ust. 3 pkt 29) zatwierdzonego przez Ministra Środowiska Statutu PZŁ stanowiącego załącznik do uchwały XXIV Krajowego Zjazdu Delegatów Polskiego Związku Łowieckiego z dnia 16 lutego 2019 r. w sprawie uchwalenia Statutu PZŁ. Zatem to nie Zarząd Główny PZŁ powinien być adresatem żądania, a tym samym nie mógł pozostawać w zwłoce w udzieleniu informacji.

Dodatkowo organ wskazał, że sprawę należy rozpatrzyć w trybie przepisów ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz.U. z 2018, poz. 1914). Co prawda skarżący we wniosku o udzielenie informacji publicznej nie wskazywał na to, że działa jako dziennikarz, niemniej skargę skierował działając w imieniu wydawcy czasopisma "[...]" oraz własnym jako redaktor naczelny tego wydawnictwa, co sugerowałyby, że pytanie skierowano także w trybie powołanej ustawy. Z przepisu art. 11 § 1 ustawy Prawo prasowe wynika, że dziennikarz jest uprawniony do uzyskiwania informacji

w zakresie, o którym mowa w art. 4 tej ustawy. Wniosek skarżącego, gdyby go potraktować jako skierowany w trybie ww. ustawy nie spełniał jednak wymogów formalnych jakie stawiane są żądaniom kierowanym w trybie art. 11 ust. 1 ustawy Prawo prasowe. Orzecznictwo sądów administracyjnych jest w tej mierze zasadniczo zgodne (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. I OSK 1136/15; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. I OSK 1102/15; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2016 r., sygn. I OSK 1427/15;) wskazując na to, że aby wniosek mógł zostać rozpoznany

w trybie przepisów cytowanej ustawy konieczne jest wykazanie, że wniosek pochodzi od prasy w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy. Wnioskodawca powinien stosownym dokumentem wykazać, że jest dziennikarzem. Za udokumentowanie tego faktu nie można uznać złożenia wniosku na papierze firmowym z logo i nagłówkiem dziennika. Konieczność udokumentowania działania w imieniu prasy istnieje również wtedy, gdy wniosek dotyczy udzielenia prasie informacji publicznej w trybie przepisów u.d.i.p. co wynika z art. 3a ustawy Prawo prasowe. Przepis ten wyposaża przedstawicieli prasy w prawo dostępu do informacji publicznej, lecz dla powstania obowiązku realizacji wniosku złożonego w tym trybie niezbędnym jest wykazanie

w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości, że pochodzi on od prasy. Inaczej mówiąc wystąpienie o informację publiczną nie zwalnia wnioskodawcy powołującego się na fakt bycia dziennikarzem, od obowiązku potwierdzenia, że jest on przedstawicielem prasy.

W ocenie organu, skarżący nie wykazał aby był dziennikarzem, co uprawniało PZŁ do pozostawienia wystąpienia - rzekomo prasowego - bez odpowiedzi. Nie może być zatem mowy o bezczynności na tej płaszczyźnie.

Pismem z [...] października 2021 r. udział w niniejszej sprawie w charakterze pełnomocnika [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] reprezentowanej przez [...] S. P. zgłosił adwokat W. W.. Podtrzymując wszelkie twierdzenia i wnioski wniósł o zasądzenie na rzecz ww. spółki kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych. Wskazał nadto, że wykonując wezwanie sądu przesyła potwierdzone za zgodność wypisy z rejestru sądowego potwierdzające, iż S. P. pełni funkcję [...] pisma "[...]".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy

w trybie uproszczonym zważył co następuje:

W myśl art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność organu - Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 – 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy.

Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie

i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym

w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności.

Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności),

a dopiero później, iż obowiązku tego – w nakazanym terminie – organ nie wypełnia.

Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl § 1a tego przepisu, sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd w przypadku o którym mowa § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny

w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu)

w sprawie wszczętej żądaniem strony.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy

z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, dalej jako "u.d.i.p.").

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

Ustawodawca w przepisie art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja stanowi informację publiczną.

W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się w związku z tym, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych,

a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów i danych.

Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii, ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego,

a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.

Poza sporem w niniejszej sprawie jest, że PZŁ jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a przez to jest objęty regulacją art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Zgodnie zaś z tym przepisem obowiązane do udostępniania informacji publicznej są, prócz władz publicznych, także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 32 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2020 r., poz. 67, ze zm.), PZŁ jest zrzeszeniem osób fizycznych

i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką poprzez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony poprzez regulację liczebności populacji zwierząt łownych. Tym samym, PZŁ należy do podmiotów niepublicznych wykonujących zadania zlecone z zakresu administracji publicznej, przekazane mu na podstawie przepisów ustawy - Prawo łowieckie, przy czym realizuje je samodzielnie, we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność. O publicznoprawnym charakterze działalności PZŁ świadczy także konieczność odbycia przez osoby ubiegające się o uprawnienia do polowania, szkolenia prowadzonego przez Związek, określonego w art. 42 ust. 4 - 7 ustawy - Prawo łowieckie. W świetle przepisów ww. ustawy PZŁ wykonuje m.in. zadania administracji państwowej związane z wyrażonym w art. 5 oraz art. 74 ust. 2 Konstytucji RP obowiązkiem ochrony środowiska naturalnego.

Sporne w niniejszej sprawie pozostaje zaś, czy żądane przez skarżącego informacje wskazane w jego wniosku stanową informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i czy PZŁ powinien być adresatem żądania skarżącego.

W tym miejscu wskazać należy, że wspomniany już wyżej art. 6 ust. 1 u.d.i.p. w pkt 2 stanowi, iż udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organizacji. Udostępnieniu podlega również informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

W związku z powyższym, zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, skoro skarżący wystąpił w trybie u.d.i.p do PZŁ z pytaniem dotyczącym uregulowania sposobu prowadzenia szkoleń dla uzyskania uprawnień do wykonywania polowania na okres panującej pandemii i przeprowadzania ich w sposób zdalny, organ ten winien mu w terminie przewidzianym w ww. ustawie, udzielić stosownej odpowiedzi według posiadanej wiedzy w tym zakresie. Skarżący nie wystąpił bowiem do dowolnie wybranego przez siebie podmiotu, a do podmiotu, który uznał za właściwego adresata posiadającego żądane informacje.

Mając na uwadze szeroki sposób rozumienia informacji publicznej, w ocenie Sądu spełniony zatem został zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy wniosku skarżącego. Do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie pozostaje więc, czy miała miejsce bezczynność organu w udostępnieniu żądanej przez skarżącego informacji publicznej.

Na wstępie wyjaśnić należy, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności

w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Wskazać należy, że zgodnie z art. 13 u.d.i.p. adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej obowiązany jest co do zasady udostępnić informację publiczną

w formie czynności materialno - technicznej, gdy jest jej dysponentem (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.) oraz nie zachodzą przesłanki wyłączające możliwość jej udostępnienia, określone w art. 5 ust. 1 - 2a u.d.i.p., bądź odmówić udostępnienia informacji publicznej z powodu ograniczeń wymienionych w art. 5 ust. 1 - 2a u.d.i.p. stosownie do treści art. 16 ust. 1 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej.

Zaznaczenia przy tym wymaga, że organ winien podjąć ww. działania

w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Brak podjęcia przez podmiot obowiązany któregokolwiek z ww. działań, uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności.

Organ dopuścił się bezczynności w powyższym zakresie, bowiem bezspornym

w niniejszej sprawie jest, że przedmiotowy wniosek skarżącego nie został załatwiony

w przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowym terminie, biegnącym od dnia jego otrzymania przez PZŁ. Organ dopiero po wniesieniu przez skarżącego skargi do sądu administracyjnego, w piśmie stanowiącym odpowiedź na skargę, poinformował, że sposób przeprowadzenia szkoleń dla uzyskania uprawnień do wykonywania polowania jest uregulowany przepisami prawa powszechnie obowiązującego (art. 42 ust. 4 pkt 2, ust. 6 pkt 2 i ust. 7 pkt 2 ustawy Prawo łowieckie oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 28 grudnia 2009 r. w sprawie uprawnień do wykonywania polowania (Dz.U. z 2010 r. Nr 3, poz. 19) oraz przepisami wewnętrznymi PZŁ, przy czym do ich wydania uprawniona jest Naczelna Rada Łowiecka co wynika bezpośrednio z § 82 ust. 3 pkt 29) zatwierdzonego przez Ministra Środowiska Statutu PZŁ stanowiącego załącznik do uchwały XXIV Krajowego Zjazdu Delegatów Polskiego Związku Łowieckiego z dnia 16 lutego 2019 r. w sprawie uchwalenia Statutu PZŁ.

Powyższe oznacza, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego. Brak było więc, zgodnie z żądaniem organu, podstaw do oddalenia skargi. Skoro zaś skarżący, wprawdzie z uchybieniem terminu 14 dni, został jednak ostatecznie poinformowany w zakresie posiadanej przez PZŁ informacji publicznej, brak jest więc również podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z [...] sierpnia 2020 r. bowiem stan bezczynności ustał. Sąd badając zasadność skargi na bezczynność czyni to bowiem według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia.

Z powyższych względów uzasadnione było zaś stwierdzenie przez Sąd zaistniałej bezczynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., o czym orzeczono

w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Stwierdzając stan bezczynności organu Sąd uznał w punkcie drugim sentencji wyroku, że bezczynność ta nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi bowiem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W judykaturze przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan,

w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo

w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). Podkreśla się również, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie

w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być szczególnie znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie

w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego (prawnego) uzasadnienia (por. wyrok NSA z 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA).

Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała jednak miejsca.

Dlatego też, Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi - zgodnie

z wnioskiem skarżącego – grzywny o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. W związku

z powyższym oddalił skargę skarżącego w tym zakresie.

Sąd podziela stanowisko organu, że brak było również podstaw do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy w trybie przepisów ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz.U. z 2018, poz. 1914). Z wniosku z [...] sierpnia 2020 r. nie wynikało bowiem w żaden sposób, że skarżący działa jako dziennikarz. Wniosek skarżącego nie spełniał tym samym wymogów formalnych jakie stawiane są żądaniom kierowanym

w trybie art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, aby wniosek mógł zostać rozpoznany w trybie przepisów ustawy Prawo prasowe konieczne jest wykazanie, że wniosek pochodzi od prasy w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy.

Wskazać przy tym należy, że ustawa Prawo prasowe przewiduje dwa tryby udzielania prasie wnioskowanych informacji publicznych. W myśl art. 3a tej ustawy,

w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy u.d.i.p.

Z kolei zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy prawo prasowe, dziennikarz jest uprawniony do uzyskiwania informacji w zakresie, o którym mowa w art. 4, tej ustawy, który w ust. 1 stanowi, że przedsiębiorcy i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku są obowiązane do udzielenia prasie informacji o swojej działalności, o ile na podstawie odrębnych przepisów informacja nie jest objęta tajemnicą lub nie narusza prawa do prywatności. Powołany przepis poszerza zatem katalog podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji, które nie zostały uwzględnione w u.d.i.p.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a oraz art. 151 P.p.s.a. orzekł jak

w punktach 1 - 3 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi (100 złotych) Sąd postanowił na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a. - jak w punkcie 4 sentencji wyroku. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że brak było podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych. Skarżący składając wniosek o udostępnienie informacji publicznej,

a następnie skargę do tutejszego Sądu działał bowiem w imieniu własnym, jako osoba fizyczna, a nie w imieniu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Skarżący nie działał też jako dziennikarz w imieniu prasy. Pełnomocnictwo z [...] października 2021 r. zostało udzielone adwokatowi W. W.i przez S. P. jako prezesa ww. spółki. Pełnomocnik ten reprezentuje więc [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], a nie skarżącego w niniejszej sprawie. Spółka ta nie była zaś stroną skarżącą w niniejszej sprawie.