Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 793/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 3b w zw. z art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 236 poz 2008
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.),, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant referent Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2012 r. sprawy ze skargi E. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy B. nr [...] z dnia [...] r. nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

W wyniku pisma E.R. z dnia [...] r. skierowanego do Urzędu Gminy w B., Wójt Gminy zawiadomił o wszczęciu postępowania, przeprowadził niezbędne postępowanie i decyzją z dnia [...] r. umorzył postępowanie w sprawie prawidłowej gospodarki ściekowej i pozbywania się nieczystości ciekłych się z nieruchomości nr A, nr B, nr C i nr D położonych w G. przy ulicy [...] i przy ulicy [...] oraz wykonania przez J i K. K., L. i J. K., B.C. oraz M. i G. H. postanowień art. 5 ust. 1 pkt 3b i art. 6 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku i czystości w gminach. W podstawie prawnej decyzji wskazał art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego a w uzasadnieniu wyjaśnił, wobec okazania stosownych dokumentów potwierdzających spełnienie obowiązku nałożonego art. 5 ust. 1 pkt 3b i art. 6 ust. 1 wymienionej ustawy, postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez E.R., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...]. uchyliło zaskrzoną decyzję i przekazało sprawę od ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśniło, że organ może wydać jedną decyzja w stosunku do kilku osób, o ile są oni np. współwłaścicielami jednej nieruchomości objętej postępowaniem. W niniejszej sprawie organ wydał jedną decyzję w stosunku do właścicieli czterech różnych nieruchomości, co jest naruszeniem zadas postępowania. Niedopuszczalne bowiem jest rozstrzyganie o prawach i obowiązkach kilku osób odnośnie różnych nieruchomości w jednej decyzji administracyjnej. Dodatkowo Kolegium zwróciło uwagę, iż istotnym dla sprawy jest rozpatrzenie sprawy w świetle przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku. Organ winien zatem przeprowadzić postępowanie, a w przypadku braku rachunków czy stosownej umowy wydać decyzję w stosunku do każdej ze stron na podstawie art. 6 ust. 7 ustawy lub postępowanie umorzyć.

Organ odwoławczy dodał, iż w warunkach niniejszej sprawy - wobec zarzutów zainteresowanej, organ winien rozważyć możliwość wszczęcia postępowania na podstawie art. 29 Prawa wodnego.

Rozstrzygając w ponownym postępowaniu Wójt Gminy B., decyzją z dnia [...] r. umorzył postępowanie w sprawie prawidłowej gospodarki ściekowej pozbywania się nieczystości ciekłych z nieruchomości nr C położonej w G. przy ulicy [...] oraz wykonywania przez B.C. postanowień art. 5 ust. 1 pkt 3b i art. 6 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż przeprowadził w wyniku wniosku złożonego przez E.R., postępowanie, potwierdzające wykonanie przez B.C. obowiązków wypływającej z wskazanej regulacji ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Organ podał, iż zainteresowana przedłożyła stosowane dokumenty, a zatem dalsze postępowanie w tej sprawie należało uznać za bezprzedmiotowe.

W odwołaniu od tej decyzji E.R. zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niedokładne zebranie materiału dowodowego dla wyjaśnienia niniejszej sprawy, co w rezultacie doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a mianowicie uznaniu, że spełnione zostały obowiązki wynikające z postanowień art. 5 ust. 1 pkt 3b i art. 6 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Uznała, że organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w sprawie zgodnie z wymogami przywołanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i nie ustalił w sposób należyty stanu faktycznego sprawy. M.in. zarzuciła, iż organ nie przeprowadził żadnych oględzin na terenie jej nieruchomości celem ustalenia, gdzie właściciele nieruchomości nr C. faktycznie odprowadzają nieczystości ciekłe, opierając się jedynie na oświadczeniach B.C.. Dodała, że zgodnie z art. 6 ust. 1 powołanej ustawy właściciele nieruchomości przy wykonaniu obowiązku określonego w art. 5 ust. 1 pkt 3b obowiązani są do udokumentowania, w formie umowy korzystania z usług wykonywanych przez zakład będący gminną jednostką organizacyjną lub przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości lub w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, przez okazanie takiej umowy i dowodów płacenia za takie usługi.

Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w sprawie B.C. nie posiada takiej umowy. Pomimo takiego stanu rzeczy Wójt Gminy uznał, że przekazała ona dokumenty potwierdzające spełnienie obowiązków, o których mowa w ustawie i wobec tego umorzył postępowania.

Podtrzymując fakt odprowadzania nieczystości ciekłych z przedmiotowej nieruchomości na jej nieruchomość i wskazując na zaniedbania Wójta Gminy domagała się przeprowadzenia wnikliwego postępowania w tym zakresie i wydania odpowiedniego rozstrzygnięcia.

Zaskarżoną w sprawie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż przywołany w sprawie art. 6 ustawy pełni potrójną rolę, a mianowicie wskazuje na sposób wykonania przez właścicieli nieruchomości obowiązku pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych, określa, co należy zrobić, jeżeli właściciele nieruchomości nie wykonują obowiązku w sposób ustawą nakazany i daje podstawę do ustalenia wysokości opłat za usługi. W założeniu tej regulacji właściciel nieruchomości może tylko w jeden sposób wykonać przewidziany w art. 5 ust. 1 pkt 3b tej ustawy obowiązek pozbycia się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych, tj. poprzez zawarcie umowy z właściwym podmiotem – zakładem będącym gminną jednostką organizacyjną albo przedsiębiorcą posiadającym stosowne zezwolenie, poprzez zapłacenie za wykonaną usługę i udokumentowanie tego obowiązku poprzez okazanie takiej umowy i dowodów zapłaty.

Z przytoczonych zapisów wynika więc, że właściciel nieruchomości nie może, bez upoważnienia zawartego w odrębnej uchwale rady gminy, wykonać obowiązku pozbycia się odpadów komunalnych i nieczystości w inny sposób niż wskazany w ustawie – tj. zawarcie umowy o świadczenie usług, zapłacenie za ich wykonanie i udokumentowanie tego poprzez okazanie umowy i dowodów zapłaty za usługi. W stosunku zaś do tych właścicieli, którzy takich dokumentów nie okażą (nie zawarli umów o odbiór odpadów komunalnych lub opróżnianie zbiorników bezodpływowych) na gminie ciąży obowiązek zorganizowania odbierania tych odpadów. Wydawana jest wtedy przez wójta decyzja z urzędu skierowana do właściciela nieruchomości, który nie zawarł umowy o odbieranie odpadów komunalnych lub opróżnienie zbiorników bezodpływowych, której nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Wobec ustalenia, że Państwo C. posiadają taką umowę zawartą w dniu [...] r. oraz przełożyli cztery rachunki potwierdzające wywóz odpadów, zasadnie uznano, że dalsze prowadzenie postępowania stało się bezprzedmiotowe i dlatego umorzono je zgodnie z prawem.

Niezadowolona z powyższego rozstrzygnięcia E.R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego- tj. art. 7, art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez odstąpienie od podjęcia kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i rozpatrzenia w wyczerpujący sposób całości materiału dowodowego w sprawie, a także błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, polegający na przyjęciu, że pozbywanie się nieczystości ciekłych z nieruchomości nr C położonej w G. przy ulicy [...] odbywa się w sposób zgodny z regulacją zawartą w art. 5 ust. 31 pkt 3b i art. 6 ust. 1 cytowanej ustaw, podczas gdy właściciel tej nieruchomości postępuje sprzecznie z przywołanymi przepisami, zanieczyszczając nieruchomość skarżącej. Stąd też wniosła o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozparzenia przez organ pierwszej instancji. Dodatkowo wniosła, na podstawie art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego o przeprowadzenie dodatkowego postępowania, w celu uzupełnienia dowodów oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z załączonej do skargi dokumentacji zdjęciowej oraz nagrania na płycie CD i załączonych dokumentów, na okoliczność odprowadzania ścieków z wymienionej nieruchomości na teren jej działki oraz skażenia wody w studni.

Uzasadniając skargę powtórzyła argumentację zaprezentowaną w złożonym w toku postępowania administracyjnego odwołaniu, nie zgadzając się ze stanowiskiem reprezentowanym przez organy. Powtórzyła, iż w jej ocenie B.C. w dalszym ciągu odprowadza nieczystości na teren jej działki, o czym świadczą m.in. widoczne na dołączonych zdjęciach rurki z nieruchomości wymienione, skierowane na nieruchomość skarżącej. Gdyby faktycznie nieczystości z tej nieruchomości odprowadzane były w sposób wskazany przez Kolegium, teren jej posesji nie byłby zalewany fekaliami, co w konsekwencji doprowadziło do skażenia bakteriologicznego wody w studni. Pomimo wskazań Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. Wójt Gminy B. nie podjął w tym zakresie żadnych działań .

Twierdzenia organów, iż przedłożenie czterech rachunków za wywóz nieczystości stanowi dowód na zgodne z prawem odprowadzanie ścieków z posesji jest naiwne i pozbawione logiki. Przeprowadzone postępowanie nie wyjaśnia w żaden sposób podnoszonych wątpliwości i na pewno nie może być wystarczającym dowodem na odprowadzenia odpadów i ścieków zgodnie z prawem. O braku pełnej wiedzy i wystarczającego materiału dowodowego w sprawie świadczy także podanie złego adresu właścicieli przedmiotowej nieruchomości, którzy zamieszkują przy ulicy [...], a nie jak podało Kolegium w swojej decyzji przy ulicy [...].

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wnosząc o oddalenie skargi podtrzymało swoją argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje :

Skarga jest uzasadniona.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) tylko stwierdzenie, iż gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może to skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c powołanej ostatnio ustawy.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż zarzuty skargi są zasadne, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, a to: art. 7, art. 77 (1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, co w rezultacie doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia nieuwzględniajacego całokształtu stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Przystępując do rozważań uzasadniających przedstawione powyżej stanowisko wyjaśnić trzeba, że kryteria kontroli sądowej musiały przede wszystkim uwzględnić, że wszelkie procesowe działania organów administracji publicznej, muszą być podporządkowane zwłaszcza zasadzie praworządności zawartej w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wymaga ona bezwzględnej zgodności z prawem każdej czynności procesowej. Dla realizacji zasadniczego celu postępowania administracyjnego jakim jest rozstrzygniecie sprawy pierwszorzędne znaczenie ma ustalenie obowiązującej normy prawa, odpowiedniej dla rozstrzygnięcia danej sprawy. Niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawnej jest z kolei prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. W ścisłym związku z przywołaną powyżej zasadą praworządności pozostaje zatem określona w art. 7 Kodeksu zasada prawdy obiektywnej. W doktrynie podkreśla się wynikający z tej zasady nakaz dla organów administracji publicznej wyczerpującego zebrania i zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Zasada prawdy obiektywnej nakłada więc na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek określenia z urzędu jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz obowiązek przeprowadzenia tych dowodów z urzędu. Z powyższą zasadą skorelowane są regulacje zawarte w art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Według wskazanego przepisu organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy tak, aby ustalony stan faktyczny zgodny był z rzeczywistością. To, czy dana okoliczność została udowodniona, można zaś ocenić jedynie na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego (art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego). Stanowisko organu prowadzącego postępowanie – po przeprowadzeniu koniecznych czynności procesowych - winno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do reguł wskazanych w art. 107 § 3 Kodeksu. Uzasadnienie stanowi bowiem integralny składnik decyzji, którego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozycyjną część decyzji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2000 r., Sygn. akt I SA/Kr 856/98, Lex 43041). Powinno więc zawierać ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Prawidłowo zredagowane pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienie decyzji administracyjnej jest też istotne z uwagi na zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego. Właśnie w uzasadnieniu organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. To zdecydowanie uzasadnienie jest elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności i słuszności przyjętego rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie zostanie zaś zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy. Takie działanie organu pozostanie nadto w sprzeczności z zasadą wyrażoną w art. 8 Kodeksu, tj. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Zasadzie tej nie odpowiadać będzie takie postępowanie, w którym występują sprzeczne interesy stron, a organy prowadzące postępowanie bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, uwzględniają tylko jeden z wchodzących w grę interesów, nie ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków stron reprezentujących inne interesy.

W analizowanej sprawie postępowanie dotyczy ustalenia czy właściciel nieruchomości – B.C. pozbywa się nieczystości z terenu nieruchomości w sposób opisany wart. 5 ust. 1 pkt 3b w związku z art. 6 ust. 1 ustawą z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości w gminach (t. jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008). W myśl art. 5 ust. 1 pkt 3b właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez pozbywanie się zebranych na nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi. Z kolei z brzmienia art. 6 ust. 1 tej ustawy wynika założenie, że właściciel nieruchomości może tylko w jeden sposób wykonać obowiązek pozbycia się odpadów komunalnych zebranych na terenie nieruchomości, tj. poprzez zawarcie umowy z właściwym podmiotem, zapłatę za wykonaną usługę oraz udokumentowanie wykonania obowiązku przez okazanie umowy i dowodów opłacenie usługi. Tak więc właściciel nie może bez upoważnienia zawartego w odrębnej uchwale gminy wykonać obowiązku pozbycia się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych w sposób inny niż w ustawie wskazany. ,

W warunkach analizowanej sprawy organy przyjęły, że samo zawarcie umowy (w trakcie trwania niniejszego postępowania) i okazanie czterech dowodów zapłaty za usługę wywozu nieczystości są dowodem potwierdzającym wykonanie obowiązku wynikającego z powyższej regulacji, a tym samym potwierdzeniem prawidłowego odprowadzania nieczystości z wymienionej nieruchomości. W ocenie składu orzekającego organy nie wyjaśniły jednak tej sprawy w sposób kompletny i przekonujący, zwłaszcza w aspekcie zarzutów zgłoszonych przez skarżącą.

Wprawdzie nie pojawił się w sprawie zarzut niewłaściwie oznaczonego właściciela przedmiotowej działki nr C, ale trzeba zaznaczyć, że organ nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania. Nie został przedstawiony w sprawie żaden dowód potwierdzający, że to B.C. jest właścicielem tej działki, a wyjaśnienie to jest o tyle istotne, że rachunki – dowody opłaty, na które powołuje się organ, wystawiane były H.C..

Nie przeprowadził też organ żadnego postępowania wychodzącego na naprzeciw zarzutom skarżącej. W ocenie Sądu nie można zaakceptować stanowiska zaprezentowanego przez organy, iż wystarczającym dowodem na prawidłowe, tj. zgodne z powyższą regulacją odprowadzanie nieczystości ciekłych z nieruchomości jest przedstawienie zawartej umowy z właściwym podmiotem oraz okazanie dowodów zapłaty za wykonaną usługę. Zgodzić się przyjdzie ze stanowiskiem, że zawarcie umowy z właściwym podmiotem – zakładem będącym gminną jednostką organizacyjną albo przedsiębiorcą posiadającym stosowne zezwolenie oraz udokumentowanie zapłaty za wykonaną usługę zwalnia organ od wydania w stosunku do właściciela nieruchomości decyzji, o której mowa w art. 5 ust. 7 cytowanej ustawy. Istotą jednak niniejszej sprawy nie było tylko sprawdzenie tego faktu, ale przede wszystkim, odniesienie się w sprawie do zarzutów zgłaszanych przez skarżącą – czyli pozbywania się nieczystości przez właścicieli wskazanej nieruchomości w sposób dla skarżącej niekorzystny. Oczywistym więc staje się, że organy powinny ustalić sytuację na działce skarżącej w trakcie oględzin. Dopiero wówczas sprawdzeniu mógłby być poddany fakt odprowadzania nieczystości na działkę skarżącej. Konieczne także w sprawie wydaje się ustalenie w zakresie faktycznego odprowadzania tych nieczystości z nieruchomości B.C.. Organ nie poczynił bowiem w tym zakresie żadnych ustaleń dotyczących ilości, czy też częstotliwości odprowadzanych nieczystości. Nie ustalił, jak liczna jest rodzina zobowiązanej, czy wielkości wskazane w dowodach uiszczenia zapłaty za wykonaną usługę są charakterystyczne dla struktury tej rodziny, czy rodzina ta zamieszkuje przedmiotową nieruchomość stale, czy tez może korzysta z niej okresowo, co także przecież może wpływać na ilość produkowanych nieczystości. Nie ostały wreszcie przedstawione dalsze dowody opłaty za wywóz nieczystości z przedmiotowej nieruchomości. (decyzja organu pierwszej instancji z dnia 25 [...]r. a ostatni dowód zapłat z dnia [...] r.)

W konsekwencji powyższego rozstrzygnięcia organów, zwłaszcza w aspekcie przedstawianych zarzutów skarżącej nie mogą być uznane za wystarczające. Należy bowiem podkreślić, iż istotą niniejszego postępowania nie jest tylko potwierdzenie wykonania obowiązku nałożonego przedstawioną powyżej regulacją na właścicielkę nieruchomości nr C.

Mając powyższe na uwadze zdaniem składu orzekającego zasadne są zarzuty skargi naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a mianowicie wymienionych art. 7, art. 77 i art. 80, a także art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ani organ pierwszej instancji, ani organ odwoławczy nie podjęły wszystkich odpowiednich czynności wyjaśniających w sposób wyczerpujący i jednoznaczny stanu faktycznego sprawy.

Przedstawione powyżej rozważania przemawiają za koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej, wobec braku dokładnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego prowadzącego do jednoznacznego i nie budzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego sprawy, czyli naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 ( 1 pkt. 1 lit a i lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.)

Uwzględniając skargę Sąd orzekł o niewykonalności zaskarżonej decyzji stosownie do art. 152 przywołanej powyżej ustawy. O kosztach Sąd nie orzekał wobec braku zgłoszenia takiego wniosku zgodnie z art. 210 cytowanej powyżej ustawy.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ orzekający będzie miał na uwadze powyżej poczynione uwagi, wyeliminuje wskazane uchybienia a w szczególności przeprowadzi i podejmie czynności wyjaśniające niezbędne dla ustalenia faktycznego stanu sprawy, w oparciu o który wyda dopiero właściwe rozstrzygnięcia.