Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 18/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędzia WSA Janusz Walawski (spraw.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2011 r. sprawy ze skargi J.D. na bezczynność Burmistrza Miasta G. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2010 r. o udzielenie informacji publicznej 1) zobowiązuje Burmistrza Miasta G. do rozpoznania wniosku skarżącego J.D. z dnia [...] listopada 2010 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego, 2) zasądza od Burmistrza Miasta G. na rzecz skarżącego J.D. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J.D., w dniu [...] listopada 2010 r., powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, skierował do Burmistrza Miasta G. wniosek o udostępnienie informacji w postaci kopii pism powyżej określonego organu skierowanych do Departamentu Szkolnictwa Artystycznego i Edukacji Kulturalnej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego od maja do lipca 2010 r.

Wnioskodawca poprosił organ o udostępnienie informacji w postaci listu elektronicznego w formacie pdf.

Burmistrz Miasta G. w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. poinformował wnioskodawcę, że żądane kserokopie dokumentów zostaną mu udostępnione po wpłaceniu przez niego opłaty wynikającej z zarządzenia nr [...] Burmistrza Miasta G. z dni 31 grudnia 2009 r. w sprawie określenia wysokości dodatkowych kosztów związanych z udostępnianiem informacji publicznej na wniosek w Urzędzie Miasta G..

W dniu [...] grudnia 2010 r. J.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta G. w zakresie jego wniosku z dnia [...] listopada 2010 r.

Skarżący wniósł o zobowiązanie powyżej określonego organu do rozpoznania jego wniosku z dnia [...] listopada 2010 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie i podał, iż skarżący nie dokonał wpłaty za udostępnienie kopii żądanych dokumentów, zatem jego wniosek pozostawiono bez rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powyżej określonych przepisów sądy administracyjne orzekają, w zakresie swojej właściwości, m.in. w zakresie skarg na bezczynność organów, w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość Sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych.

W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4).

Natomiast art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) stanowi, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej (...).

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 powołanej ustawy. Z treść tych przepisów wynika, iż informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego.

W powyższym rozumieniu, żądane przez skarżącego. dokumenty określone w jego wniosku z dnia [...] listopada 2010 r. dot. korespondencji Burmistrza Miasta G. do Departamentu Szkolnictwa Artystycznego i Edukacji Kulturalnej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego od maja do lipca 2010 r. spełniają warunki informacji publicznej, dotyczą bowiem działania organu wykonującego funkcje publiczne tzn. Burmistrza Miasta G.

Zgodnie z art. 15 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, o którym mowa w art. 10 ust. 1, podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek.

Z powyżej przytoczonego przepisu (ust. 2) wynika obowiązek realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej, także w przypadku braku reakcji ze strony wnioskodawcy na zawiadomienie podmiotu zobowiązanego o wysokości opłaty związanej z udostępnieniem żądanej informacji, czyli bez wniesienia opłaty. Oznacza to, że z powodu braku wniesienia opłaty podmiot zobowiązany nie będzie mógł ani odmówić udostępnienia informacji, ani też pozostawić sprawy bez rozpoznania (por. wyrok WSA w Warszawie sygn. akt II SAB/Wa 60/06).

W związku z powyższym stwierdzić należy, że uzależnienie udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji publicznej nastąpiło z naruszeniem powyżej przytoczonego przepisu.

Dodatkowo należy zauważyć, że wnioskodawca wyraźnie wskazał formę, w jakiej ma nastąpić udzielenie informacji – w formie listu elektronicznego w formacie pdf. Tymczasem organ wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty za wydanie kserokopii czarno-białych w formacie A4. Takie działanie organu jest niezrozumiałe. Ustawa o dostępie do informacji publicznej wyraźnie wskazuje, że udostępnienie informacji następuje w formie wskazanej we wniosku (art. 14). W sytuacji gdy organ nie dysponuje środkami technicznymi do przekazania informacji w żądanej formie, winien poinformować wnioskodawcę o powyższym fakcie i dopiero po braku reakcji ze strony wnioskodawcy co do zmiany formy udostępnienia informacji określonym terminie, organ ma uprawnienie do umorzenia postępowania (art. 14 ust. 2). Ustawa nie uprawnia natomiast organu do samodzielnej zmiany formy udostępnienia informacji publicznej. Skoro w niniejszej sprawie organ nie udzielił informacji w żądanej formie ani nie poinformował wnioskodawcy o niemożności udostępnienia informacji w żądanej formie, ale sam wezwał wnioskodawcę do uiszczenia opłaty, zmieniając jednocześnie formę udostępnienia dokumentów i od tej opłaty uzależnił wydanie dokumentów, to takie działanie nie stanowi prawidłowego rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2010 r. Tym samym organ pozostaje w bezczynności.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

Orzekając o kosztach, Sąd działał na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 powyżej określonej ustawy.