Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2367/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21; art. 29 ust. 1 pkt 1; art. 29 ust. 3 w zw. z art. 3 pkt 4, 5, 10; art. 4 ust. 1; art. 17 ust. 1pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2017 poz 2212
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2011 nr 304 poz 18 art. 7 ust. 1; art. 24 ust. 2; zał. X
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i RadyI R (UE) NR 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom  informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia  dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu  Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004
journal: Dz.U.UE.L 2002 nr 31 poz 1 art. 3 pkt 8; art. 8 ust. 1; art. 16; art. 17 ust. 1
law: Rzozporządzenie (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania  prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa  żywności
article: art. 151.
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu partii artykułu rolno – spożywczego oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez "(...)"Sp. z o.o. z siedzibą w z siedzibą w "(...)" (dalej: "Spółka", "Strona", "Skarżący") jest decyzja Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych (dalej: "GIJHARS") z "(...)"października 2018 r. nr "(...)", wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm., dalej: "K.p.a."), art. 21, art. 29 ust. 1 pkt 1 oraz art. 29 ust. 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2212, ze zm., dalej: "ustawa o jakości") w związku z art. 3 pkt 4, pkt 5, pkt 10, art. 4 ust. 1, art, 17 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o jakości, art. 2 pkt 2 lit. a, lit. j, art. 7 ust. 1 lit. a, art. 24 ust. 2 oraz załącznikiem X do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/E WG, dyrektywy Rady 90/496/E WG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. Urz. UE L 304 z 22.11.2011, str.18, ze zm., dalej: "rozporządzenie nr 1169/2011"), art. 3 pkt 8, art. 8 ust. 1, art. 16, art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE L z 2002, nr 31 str. 1 ze zm., dalej: "rozporządzenie nr 178/2002"), utrzymująca w mocy decyzję nr "(...)""(...)"Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej: nr "(...)"WIJHARS") z "(...)"czerwca 2018 r., znak: "(...)", zakazującej Spółce wprowadzenia do obrotu partii artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego, wskazanego w tej decyzji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GIJHARS wyjaśnił, że "(...)" kwietnia 2018 r. oraz "(...)" maja 2018 r., upoważnieni inspektorzy nr "(...)"WIJHARS przeprowadzili kontrolę w zakresie jakości handlowej wyrobów ciastkarskich i cukierniczych w Spółce. W ramach kontroli sprawdzono m.in. oznakowanie partii artykułu rolno-spożywczego o nazwie "(...)"Ciastka z kawałkami masy o smaku czekolady a'150 g, wielkość partii produkcyjnej 4032 szt. (604,8 kg), wielkość partii magazynowej 1884 szt. (54,6 kg), data produkcji 28.02.18 r., Najlepiej spożyć przed: (podana na opakowaniu) 28.02.2019 280220181 29.01.18, kraj pochodzenia: Ukraina (dalej: "sporny artykuł rolno-spożywczy", "przedmiotowy produkt") i stwierdzono następujące nieprawidłowości:

1) w specyfikacji produktu wskazano nazwę: "(...)"z kawałkami czekolady natomiast na opakowaniu "Ciastka z kawałkami masy o smaku czekolady", w specyfikacji w wykazie składników podano "czekoladę", a na opakowaniu zamiast czekolady wymienione zostały "kawałki polewy" oraz na opakowaniu ciastek znajduje się napis "Choco" oraz grafika przedstawiająca rozsypane kakao i wiórki czekolady, powyższe elementy wskazują, że wyrób zawiera czekoladę, natomiast z wykazu składników na opakowaniu wynika, że do produkcji użyto składników o smaku czekolady, narusza to art. 7 ust. 1 lit. a i d rozporządzenia nr 1169/2011,

2) wykaz składników podany na opakowaniu jest niespójny z wykazem składników zawartym w specyfikacji produktu, tj. w specyfikacji wskazano "mleko w proszku", a na opakowaniu "śmietankę (z mleka) w proszku", co narusza art. 4 ust. 1 ustawy o jakości w związku z art. 18 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1169/2011,

3) niewłaściwe wskazanie miejsca umieszczenia daty minimalnej trwałości, tj. podano

"Najlepiej spożyć przed, Masa netto: (podana na opakowaniu)" zamiast wskazania, w którym miejscu etykietowania znajduje się data, co narusza art. 4 ust. 1 ustawy o jakości w związku z art. 24 ust. 2 i art. 25 rozporządzenia nr 1169/2011.

Biorąc pod uwagę powyższe, nr "(...)"WIJHARS pismem z 17 maja 2018 r., poinformował Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, a decyzją z "(...)" czerwca 2018 r., wydana na podstawie art. 4 ust. 1 oraz art. 3 pkt 10 ustawy o jakości i art. 7 ust. 1 lit. a) i lit. d), art. 24 ust. 2, art. 25 rozporządzenia nr 1169/2011, zakazał Spółce wprowadzenia do obrotu partii spornego artykułu rolno-spożywczego o niewłaściwej jakości handlowej (zafałszowanego).

Strona, pismem z 3 lipca 2018 r. wniosła odwołanie od powyższej decyzji.

Rozpatrując odwołanie GIJHARS wskazał, że specyfikacja produktu stanowiąca załącznik nr "(...)" do protokołu kontroli nr "(...)" z "(...)"maja 2018 r., została przedstawiona przez Stronę w toku czynności kontrolnych jako dokument odnoszący się do przedmiotowej partii artykułu rolno-spożywczego.

Organ stwierdził następnie, że fakt, że konsument nie ma bezpośrednio dostępu do specyfikacji produktu nie daje uprawnień do stosowania odmiennych informacji na opakowaniu i w dokumentach odnoszących się do danego środka spożywczego. Specyfikacja produktu stanowi deklarację producenta w zakresie jakości handlowej artykułu rolno-spożywczego. Sytuacja, w której specyfikacja zawiera odmienne informacje o składnikach produktu niż te wskazane na etykiecie nie powinna mieć miejsca, ponieważ informacje o składnikach produktu powinny być rzetelne i prawdziwe niezależnie od tego czy znajdują się w dokumencie odnoszącym się do produktu, czy zostały podane na etykiecie produktu. Podanie innych składników w specyfikacji i innych na etykiecie produktu stwarza sytuacje, w której mamy do czynienia z różną jakością handlową w stosunku do tego samego produktu.

Jak wskazał organ, producent jest odpowiedzialny za prawidłowe, rzetelne i zgodne ze stanem faktycznym znakowanie produktu i z obowiązku tego nie może być zwolniony. Podanie prawidłowej informacji o produkcie jest bardzo ważne z punktu widzenia konsumenta, gdyż na podstawie przekazanych informacji dokonuje świadomego wyboru, zgodnego ze swoimi oczekiwaniami spośród dostępnych na rynku artykułów rolno-spożywczych.

Organ następnie wskazał, że informacje w etykietowaniu tego samego artykułu rolno-spożywczego powinny być spójne, a w przedmiotowej sprawie wykaz składników podany na opakowaniu jest niespójny z wykazem składników zawartym w specyfikacji produktu. GIJHARS powtórzył w tym zakresie ustalenia organu I instancji.

Organ wskazał, że w specyfikacji produktu wskazano nazwę artykułu rolno-spożywczego nieadekwatną do nazwy wskazanej na opakowaniu, tj. "(...)"z kawałkami czekolady, natomiast na opakowaniu "(...)" WITH COCOA COATING DROPS "Ciastka z kawałkami masy o smaku czekolady". Specyfikacja w języku polskim została przedstawiona przez stronę i stanowi jej deklarację, tym samym zapisy w niej występujące powinny być zgodne ze stanem faktycznym. Nazwa produktu powinna odpowiadać nazwie przewiedzianej w przepisach, a gdy takiej nie ma nazwie zwyczajowej, a gdy ta nie istnieje lub nie jest stosowana, nazwie opisowej. W przedmiotowej sprawie nazwa opisowa ciastek podana w specyfikacji nie jest tożsama z nazwą podaną na opakowaniu, w związku z czym organ I instancji, zdaniem GIJHARS, prawidłowo zakwestionował oznakowanie przedmiotowej partii produktu, wskazując na niespójność informacji zawartych na opakowaniu oraz w specyfikacji produktu przedłożonej kontrolującym przez Stronę.

GIJHARS wskazał dalej, że oznakowanie w tym grafika nie mogą wprowadzać konsumenta w błąd sugerując, że ma do czynienia z produktem zawierającym kawałki czekolady. Organ wskazał, że grafika oraz słowo "choco" znajdują się na frontowej części opakowania, gdzie nie ma wskazania nazwy opisowej produktu. Zastosowana grafika może być kojarzona przez przeciętnego konsumenta z zawartością w ciastkach kawałków czekolady, tym bardziej, że na ryku dostępne są ciastka zawierające kawałki czekolady. Napis "Choco" może być kojarzony z czekoladą lub smakiem czekoladowym/kakaowym, jednakże w połączeniu z grafiką przedstawiającą brązowe wiórki, rozsypane kakao oraz ciastka z kawałkami przypominającymi czekoladę, może sugerować w ciastkach kawałki czekolady. Nawet uważny konsument może zostać wprowadzony w błąd, co do właściwości środka spożywczego, odczytując przekaz płynący z grafiki. Dopiero weryfikacja pozostałych informacji znajdujących się na opakowaniu, takich jak: nazwa opisowa czy wykaz składników może zweryfikować mylne wrażenie o produkcie.

GIJHARS stwierdził dalej, że brak wskazania dokładnej informacji gdzie znajduje się data minimalnej trwałości narusza wymagania art. 24 ust. 2 oraz załącznika X (pkt 1 lit. b) rozporządzenia nr 1169/2011. Nieprawidłowość ta świadczy o niewłaściwej jakości handlowej i nie stanowi podstawy do zakwalifikowania przedmiotowej partii ciastek do artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego.

GIJHARS stwierdził również, że art. 25 rozporządzenia nr 1169/2011 odnosi się do warunków przechowywania i warunków użycia, a te nie były kwestionowane przez organ I instancji tym samym decyzja organu I instancji nie powinna być wydana w związku z naruszeniem tego przepisu. Organ I instancji zatem, niepotrzebnie powołał się na ww. przepis prawa żywnościowego w uzasadnieniu i podstawie prawnej swojej decyzji.

W skardze z 22 listopada 2018 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję GIJHARS z "(...)"października 2018 r. w całości, wniósł o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji, a także o zasądzenie od organu na Jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 80 i art. 81a w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie, tj. nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy na korzyść Strony i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji,

2) art. 7 ust. 1 lit. a) i lit. d), art. 24 ust 2 rozporządzenia nr 1169/2011,

3) art. 3 pkt 10, art. 4 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości, poprzez ich zastosowanie, podczas gdy zakwestionowane artykuły rolno-spożywcze miały właściwą jakość handlową.

W uzasadnieniu skargi, Skarżący odniósł się do wzorca przeciętnego konsumenta: dostatecznie dobrze poinformowanego, uważnego i ostrożnego. Zdaniem Skarżącego, zastosowanie wzorca przeciętnego konsumenta nie pozwala na przyjęcie, że grafika zamieszczona na przedmiotowym produkcie może być kojarzona przez przeciętnego konsumenta z zawartością w ciastkach kawałków czekolady. Słowo "Choco" jest słowem, które nawiązuje do czekoladowego smaku. Nie jest to słowo "czekolada", ani "chocolate", jego angielski ekwiwalent. Tym samym nigdzie na etykiecie nie zostało umieszczone słowo "czekolada", czy wyrażenie je zawierające. Rozciąganie obostrzeń prawnych zastrzeżonych dla słowa "czekolada" dla innych wyrażeń jest nadinterpretacją organu Il instancji i niedopuszczalnym rozszerzaniem zakresu stosowania przepisów prawa żywnościowego.

Skarżący wskazał również, że na etykiecie została umieszczona grafika przedstawiająca fragmenty masy o smaku czekoladowym, a nie jak twierdzi organ II instancji, rozsypane kakao i wiórki czekolady. Nie można domniemywać, że grafika przedstawiająca brązowe wiórki i brązowe kawałki umieszczone w ciastku, stanowi czekoladę. Masa o smaku czekoladowym ma właśnie taki wygląd. Nie sposób zatem po samej grafice stwierdzić, jakie są składniki produktu. Do tego celu służy wykaz składników, który został skonstruowany prawidłowo. Tym samym uważny i ostrożny konsument, a taki jest model przeciętnego konsumenta, uzyska wszystkie niezbędne informacje o produkcie.

Skarżący wskazał następnie, że z wprowadzaniem konsumenta w błąd, można mieć do czynienia wyłącznie, gdy konsument zostanie wprowadzony w błąd przez oznakowanie produktu. W żadnym przepisie nie ma mowy o specyfikacji produktu. Tym samym brak jest podstaw prawnych do twierdzenia, że nieścisłości w nazewnictwie poszczególnych składników między etykietą, a specyfikacją produktu, do której konsument nie ma dostępu, wprowadzają konsumenta w błąd. Umieszczenie innych danych w specyfikacji nie ma znaczenia dla konsumenta. Konsument nie ma bowiem wglądu/dostępu do specyfikacji, jest to dokument funkcjonujący w obrocie profesjonalnym. Konsument ma możliwość zaczerpnięcia informacji o produkcie jedynie z etykiety produktu. Tym samym, skoro na etykiecie produktu umieszczono prawidłowe informacje, to w takim przypadku nie mamy do czynienia z produktem o niewłaściwej jakości handlowej (zafałszowaniu).

Skarżący dodał, że na etykiecie ciastek "(...)", data minimalnej trwałości została wskazana w tym samym polu widzenia, co fraza "Najlepiej spożyć przed". Data ta została nabita na opakowanie czcionką większą niż minimalna, większą niż wykaz składników. Data ta nie została przesłonięta żadnymi innymi napisami, nie została również przysłonięta zagiętym fragmentem opakowania itp. Data minimalnej trwałości była umieszczona w sposób czytelny. Tym samym konsument nie został wprowadzony w błąd, a wszystkie obowiązkowe informacje znajdowały się na etykiecie. W świetle powyższego, w ocenie Skarżącej organ II instancji naruszył art. 24 ust 2 rozporządzenia nr 1169/2011, poprzez jego zastosowanie.

W odpowiedzi na skargę GIJHARS wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Jak wynika z art. 29 ust. 1 pkt 1 u.j.h.a.r.s., wykonując zadania nadzoru nad jakością handlową artykułów rolno-spożywczych, wojewódzki inspektor, w drodze decyzji, może zakazać wprowadzania do obrotu artykułu rolno-spożywczego niespełniającego wymagań jakości handlowej lub wymagań w zakresie transportu lub składowania.

W niniejszej sprawie "(...)"WIJHARS doszedł do wniosku, że sporny artykuł rolno-spożywczy nie spełnia wymagań jakości handlowej ponieważ jego oznakowanie jest niespójne ze specyfikacją produktu, grafika i napis "Choco" na opakowaniu wprowadza odbiorców w błąd co do składu produktu, jak również niewłaściwie wskazano miejsce umieszczenia daty minimalnej trwałości.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta.

Jak wynika z art. 3 pkt 4 ustawy o jakości, obrót to czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia nr 178/2002, czyli posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucja i inne formy dysponowania.

W świetle powyższej definicji obrotu nie ulega wątpliwości, że Spółka dysponowała spornym artykułem rolno-spożywczym w sposób wypełniający definicję obrotu, przedmiotowy produkt miał być zatem wprowadzony do obrotu.

Zgodnie z art. 3 pkt 5 u.j.h.a.r.s., pojęcie "jakości handlowej" oznacza cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi.

W świetle powyższej definicji "jakości handlowej", należy uznać, że w niniejszej sprawie sporny artykuł rolno-spożywczy nie spełniał wymagań wynikających ze sposobu jego oznakowania, prowadząc do naruszenia art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1169/2011.

Zgodnie z tym przepisem, informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji.

Organy obu instancji uznały, że oznakowanie znajdujące się na etykiecie przedmiotowego produktu, wprowadza odbiorców w błąd co do jego składu, na etykiecie spornego artykułu rolno-spożywczego znajduje się bowiem, na frontowej części opakowania, słowo "choco", które może być kojarzony z czekoladą lub smakiem czekoladowym/kakaowym, oraz grafika przedstawiająca brązowe wiórki, rozsypane kakao oraz ciastka z kawałkami przypominającymi czekoladę. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organów obu instancji, że taka grafika wraz ze słowem "choco", może sugerować w ciastkach kawałki czekolady, co może wprowadzać konsumenta w błąd, co do składu spornego produktu. Produkt ten nie zawiera bowiem kawałków czekolady lecz kawałki masy o smaku czekolady, o czym informuje nazwa opisowa produktu oraz wykaz składników, znajdują się one jednak w innym miejscu opakowania. W ocenie Sądu, organy słusznie uznały, że takie oznakowanie produktu, które na frontowej części opakowania sugeruje zawartość kawałków czekolady w produkcie, a dopiero po weryfikacji tej sugestii w oparciu o pozostałe informacje znajdujące się w innym miejscu opakowania pozwala na ustalenie właściwego składu produktu, może wprowadzać konsumenta w błąd nawet przeciętnego, a więc dostatecznie dobrze poinformowanego, uważnego i ostrożnego.

W konsekwencji doszło do zafałszowania spornego artykułu rolno-spożywczego, w rozumieniu art. 3 pkt 10 lit. b ustawy o jakości, zgodnie z którym artykuł rolno-spożywczy zafałszowany to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów finalnych, w szczególności jeżeli w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo niezgodną z prawdą.

Sąd zgadza się również z organami obu instancji, że niewłaściwe wskazanie miejsca umieszczenia daty minimalnej trwałości, skutkowało naruszeniem przez Spółkę art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 1169/2011, zgodnie z którym odpowiednia data jest podawana zgodnie z załącznikiem X. Jak wynika natomiast z pkt 1 lit. a i lit. b załącznika X do rozporządzenia nr 1169/2011, data minimalnej trwałości jest oznaczana następująco: a) datę poprzedza sformułowanie: – "Najlepiej spożyć przed ..." - gdy data zawiera oznaczenie dnia, – "Najlepiej spożyć przed końcem ..." - w innych przypadkach; b) sformułowaniom określonym w lit. a) towarzyszy: – sama data, albo – odesłanie do miejsca, gdzie data jest podana w etykietowaniu.

Na etykiecie spornego artykułu rolno-spożywczego podano: "Najlepiej spożyć przed, Masa netto: (podana na opakowaniu)". Pomimo, że na opakowaniu została wskazana data minimalnej trwałości, jednak nie została ona podana zgodnie z przytoczoną regulacją, co naruszało wymogi jakości handlowej w zakresie oznakowania spornego artykułu rolno-spożywczego.

Z tych względów organ I instancji miał podstawy do wydania decyzji zakazującej, na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości, wprowadzenia do obrotu spornej partii artykułu rolno-spożywczego niespełniającego wymagań jakości handlowej w zakresie jego oznakowania, a organ II instancji miał podstawy, aby utrzymać w mocy tę decyzję.

Powyższe oznacza, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy art. 3 pkt 10, art. 4 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości oraz art. 7 ust. 1 lit. a) i lit. d), art. 24 ust 2 rozporządzenia nr 1169/2011.

W ocenie Sądu, nie doszło również do naruszenia art. 80 i art. 81a w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie, tj. nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy na korzyść Strony i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Organy obu instancji bowiem, prawidłowo uznały, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, iż Spółka naruszyła wymogi jakości handlowej dotyczące oznakowania spornego artykułu rolno-spożywczego, we wskazanym powyżej zakresie i w tym też zakresie okoliczności stanu faktycznego nie budziły wątpliwości.

Sąd zgadza się z organami obu instancji, że nie powinna mieć miejsca sytuacja, w której specyfikacja produktu, stanowiąca deklarację producenta w zakresie jakości handlowej artykułu rolno-spożywczego zawiera odmienne informacje o składnikach produktu niż wskazane na etykiecie. Organy słusznie wskazały, że podanie innych składników w specyfikacji i innych na etykiecie produktu stwarza sytuacje, w której mamy do czynienia z różną jakością handlową w stosunku do tego samego produktu. Wykaz zatem składników podany na opakowaniu powinien być spójny z wykazem składników zawartym w specyfikacji produktu. Sąd jednak zgadza się ze Skarżącym, że skoro konsument nie ma możliwości zapoznania się ze specyfikacją produktu, wskazana rozbieżność między specyfikacją produktu i etykietą znajdującą się na produkcie, nie stanowiła o zafałszowaniu spornego produktu rolno-spożywczego w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy o jakości, w świetle którego niezgodności opisane w tym przepisie w istotny sposób mają naruszać interesy konsumentów finalnych. Specyfikacja produktu nie stanowiła również "informacji na temat żywności" w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1169/2011, które mają być udostępniane konsumentowi finalnemu, co oznacza też, że nie mogły wprowadzić finalnego konsumenta w błąd w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1169/2011.

Powyższe jednak nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, w związku z prawidłowym stwierdzeniem przez organy innych uchybień dotyczących oznaczenia spornego artykułu rolno-spożywczego.

Sąd stwierdza zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), orzekł jak w sentencji.