Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 312/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 165 a w zw. z art. 14 h
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 maja 2012 r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w L na postanowienie Ministra Finansów z dnia 2 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w zakresie interpretacji prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 16 czerwca 2011 r. A Spółka Akcyjna (zwana dalej Spółką) wystąpiła do Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego w indywidualnej sprawie.

We wniosku Spółka przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe.

Decyzją z dnia 15 lutego 1995 r., nr [...] (dalej: "Decyzja"), załączoną do wniosku, Minister Finansów zarządził zaniechanie poboru należnego od dochodów Spółki podatku dochodowego od osób prawnych do określonej wysokości, przy spełnieniu określonych przesłanek. Decyzja wydana została na podstawie art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o spółkach z udziałem zagranicznym, które umożliwiały Ministrowi Finansów zwolnienie spółki z podatku dochodowego w określonych przypadkach, jak również ustalenie warunków udzielonego zwolnienia. Choć sama ustawa o spółkach z udziałem zagranicznym została uchylona, to zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych udzielone na jej podstawie zachowują ważność, co wynika wprost z art. 40 ust. 2 pkt 5 ustawy dotyczącej tego podatku.

Zgodnie z treścią Decyzji, Minister Finansów zarządził względem Spółki zaniechanie poboru podatku dochodowego pod następującymi warunkami:

"1. sprzedaż produkowanych przez Spółkę wyrobów na eksport, począwszy od dnia 01.01.1996 r. stanowić będzie co najmniej 20% ogólnej sprzedaży w każdym roku, za który zarządzone zostało zaniechanie poboru podatku dochodowego oraz w ciągu 24 miesięcy po upływie tego okresu,

produkcja frytek ziemniaczanych opierać się będzie wyłącznie o wyprodukowane w Polsce ziemniaki,

Spółka wpisze do polskiego rejestru odmian ziemniaków następujące odmiany tej rośliny: [...],

kwoty uzyskane z zarządzonego zaniechania poboru podatku dochodowego Spółka w całości przeznaczy na inwestycje w Polsce w zakresie produkcji artykułów spożywczych."

Spółka spełnia wszystkie nałożone Decyzją warunki. W szczególności, całość swoich potrzeb surowcowych Spółka opiera o ziemniaki wyprodukowane w Polsce. Spółka nabywa ziemniaki na podstawie umów zawieranych z rolnikami w okresie styczeń-luty każdego roku na nadchodzący sezon produkcyjny (obejmujący okres od lipca danego roku do końca czerwca roku kolejnego). Rozwiązanie takie daje bezpieczeństwo dostaw Spółce, a rolnikom gwarantuje sprzedaż wyprodukowanych ziemniaków na zakontraktowanym poziomie.

Biorąc pod uwagę potencjalnie niekorzystne warunki pogodowe, mające wpływ na dostępność i ceny ziemniaków wyprodukowanych w Polsce, Spółka nie może wykluczyć, że w celu zapewnienia ciągłości produkcji w przyszłości może być zmuszona do zakupu przynajmniej części tego surowca od podmiotów prowadzących uprawy za granicą. Takie rozwiązanie byłoby dla Spółki uzasadnione głównie z przyczyn ekonomicznych, w sytuacji, gdy zakup ziemniaków wyprodukowanych za granicą byłby możliwy po cenach znacznie niższych niż w Polsce lub w sytuacji, gdy dostępność tego surowca z Polski w ilościach wymaganych przez Spółkę byłaby ograniczona. Spółka podkreśliła, iż jej zarząd musi wziąć pod uwagę fakt, że znacznie wyższe korzyści (a nawet - w razie skrajnie wysokich cen ziemniaków w Polsce, przy zakontraktowanej już wcześniej cenie sprzedaży frytek ziemniaczanych w danym sezonie - uniknięcie straty na transakcjach) mógłby przynieść Spółce zakup ziemniaków za granicą. Z tego względu, zarząd Spółki rozważa możliwość zakupu ziemniaków za granicą, o ile sytuacja na rynku krajowym byłaby mniej korzystna od sytuacji na rynku międzynarodowym.

W związku z powyższym, zadano następujące pytania.

1. Czy dokonanie w przyszłości zakupu ziemniaków wyprodukowanych za granicą w celu produkcji frytek ziemniaczanych będzie skutkowało brakiem możliwości skorzystania przez Spółkę z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób prawnych, zarządzonego w Decyzji, w odniesieniu do tej części przychodów, które osiągnięte zostaną ze sprzedaży frytek wyprodukowanych w oparciu o ziemniaki pochodzące z zagranicy i za ten rok podatkowy, w którym przychody te zostały osiągnięte?

2. Czy osiągnięcie w danym roku podatkowym przychodu ze sprzedaży frytek

wyprodukowanych w oparciu o ziemniaki pochodzące z zagranicy nie będzie miało wpływu

na wynikające z Decyzji zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób prawnych

w odniesieniu do następnych lat podatkowych, w których warunek oparcia produkcji o ziemniaki wyprodukowane w Polsce będzie w pełni spełniony?

Postanowieniem z dnia 22 lipca 2011 r. Minister Finansów na podstawie art. 165a § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm.), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie złożonego przez Spółkę wniosku.

Po rozpatrzeniu zażalenia Spółki wniesionego na powyższe postanowienie, Minister Finansów postanowieniem z dnia 2 września 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ podniósł, że jak wynika z konstrukcji przepisów regulujących instytucję pisemnych indywidualnych interpretacji prawa podatkowego, w szczególności art. 14b § 1, § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, interpretacja ma dotyczyć zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych.

Przez przepisy prawa podatkowego - w myśl art. 3 pkt 2 cytowanej ustawy - należy rozumieć przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.

Odnosząc powyższe do wniosku Spółki organ zauważył, iż dokonując jego kompleksowej analizy z uwzględnieniem przepisów powołanych przez Spółkę należy stwierdzić, iż jego istotą jest de facto zinterpretowanie zapisów znajdujących się w Decyzji Ministra Finansów. Świadczy o tym m.in. przytaczanie fragmentów Decyzji w stanie faktycznym, treść sformułowanych pytań, które odnoszą się do przedmiotowej Decyzji, jak również własne stanowisko w sprawie, w którym Spółka rozpatruje przedstawione zagadnienie w kontekście wydanej Decyzji. W tej sytuacji trudno wyobrazić sobie odpowiedź na sformułowane przez Spółkę pytania bez odnoszenia się do treści wydanej Decyzji. Tymczasem instytucja interpretacji indywidualnych nie służy wyjaśnianiu, doprecyzowywaniu, czy też interpretowaniu treści decyzji administracyjnych, ale treści przepisów prawa podatkowego. Fakt, że przedmiotowa Decyzja została wydana na podstawie konkretnych przepisów prawa nie stanowi natomiast przesłanki do weryfikowania jej treści w kontekście tychże przepisów w trybie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, byłoby to bowiem sprzeczne z istotą instytucji interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego.

Organ podkreślił, że art. 23 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym (Dz. U. 60 Nr, poz. 253 ze zm.), który według Spółki miał podlegać interpretacji, w ustępie 2 stanowi, iż Minister Finansów może określić warunki zwolnienia albo z ważnych względów gospodarczych odmówić zwolnienia. Innymi słowy ustawodawca jednoznacznie wskazuje, iż to Minister Finansów określa konkretne warunki zwolnienia – w przedmiotowym przypadku warunki te zostały wyartykułowane w treści Decyzji – w konsekwencji nie można udzielić odpowiedzi na sformułowane pytania poprzez interpretację powołanych przez Spółkę przepisów prawa, gdyż zakres zwolnienia w tej sytuacji nie wynika z ich treści. Ustawodawca uregulował kwestie związane ze zwolnieniem w ten sposób, iż ustalenie warunków udzielenia zwolnienia pozostawił w gestii Ministra Finansów, natomiast jedynym przejawem jego woli jest wydana Decyzja. W tej sytuacji odpowiedź na sformułowane we wniosku pytania prowadziłaby do wykroczenia poza ramy postępowania w sprawie interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego, tym samym nie mogła być udzielona.

Mając na względzie powyższe organ uznał, iż nie ma stosownych uprawnień do dokonywania oceny, interpretacji, wyjaśniania, czy doprecyzowania treści decyzji administracyjnych wydawanych przez odpowiednio umocowane do tego organy. Fakt, że dana decyzja administracyjna wydawana jest na bazie odpowiednich przepisów prawa, w tym przepisów podatkowych nie daje podstawy do domagania się jej interpretacji w kontekście tychże przepisów, czyli do doprecyzowania treści zwolnienia udzielonego w drodze tejże decyzji administracyjnej, do czego sprowadza się żądanie Strony.

W konsekwencji organ uznał, iż odmowa wszczęcia postępowania w sprawie złożonego przez Spółkę wniosku znajdowała oparcie w treści art. 165a § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie postanowień, a także zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż wniosek powinien podlegać merytorycznej ocenie. W konsekwencji brak było podstaw faktycznych i prawnych do wydania postanowienia w myśl art. 165a § 1 w związku z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Spółki, wniosek spełniał wszystkie ustawowe warunki konieczne do jego merytorycznego rozpoznania.

Zdaniem Spółki organ błędnie przyjął, że przedmiotem wniosku nie są przepisy prawa podatkowego, tylko decyzja Ministra Finansów z dnia 15 lutego 1995 r. Nr [...], w której zaniechano poboru podatku. W postanowieniu nie zostało wyjaśnione, na jakiej podstawie sformułowano powyższy wniosek, który skutkował odmową wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W ocenie Strony zakres wniosku określają sformułowane w nim pytania oraz wskazane w rubryce "przepisy prawa podatkowego będące przedmiotem interpretacji indywidualnej" konkretne przepisy ustaw podatkowych. W powyższej rubryce wniosku Spółka wyraźnie wskazała na przepisy art. 40 ust. 2 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z art. 23 i art. 24 ustawy o spółkach z udziałem zagranicznym. Zakres pytań zawartych we wniosku należy odczytywać w kontekście treści całego wniosku, w tym w zakresie wskazanych wyraźnie przez Spółkę konkretnych przepisów prawa.

Spółka podniosła, że Decyzja stanowiła jedynie konsekwencję obowiązujących w tamtym okresie przepisów ustawy o spółkach z udziałem zagranicznym, która wywołała określone skutki w sferze prawa podatkowego. Zatem organ powinien był analizować przede wszystkim przepisy prawa podatkowego, z których wynikają prawa i obowiązku dla Spółki wyrażone w formie Decyzji. Decyzja, jako element władztwa administracyjnego, wydana została na podstawie art. 23 ust. 1 i ust. 2 ustawy o spółkach z udziałem zagranicznym, które to przepisy upoważniały Ministra Finansów do zwolnienia Spółki z podatku dochodowego w określonych przypadkach, jak również ustalenia warunków udzielonego zwolnienia.

Spółka wskazała też, że Decyzja w swej treści nie przewidywała konsekwencji częściowego niespełnienia warunków, od których uzależniono zaniechanie poboru podatku. W szczególności, Decyzja nie wskazywała, aby konsekwencją takiej sytuacji miała być utrata prawa do zaniechania poboru w zakresie szerszym niż ta część podatku, co do której nie spełniono warunków zaniechania poboru podatku. Dlatego też przedmiotem zapytania skierowanego do Dyrektora w trybie przewidzianym w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie była interpretacja (wykładnia) samej Decyzji, lecz konkretnych przepisów prawa, które uprawniały Ministra Finansów do jej wydania, tj. art. 23 i art. 24 ustawy o spółkach z udziałem zagranicznym i przepisów, które uzasadniają obowiązywanie ulg i zwolnień tego typu w obecnym stanie prawnym, tj. art. 40 ust. 2 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zdaniem Spółki, skoro ustawodawca w art. 23 ust. 2 ustawy o spółkach z udziałem zagranicznym nie upoważnił Ministra Finansów do zdefiniowania następstw naruszenia zasad korzystania ze spornego zwolnienia, to skutki zwolnienia należy odczytywać przez pryzmat interpretacji przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w tym ogólnych norm prawa podatkowego, przepisów regulujących opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób prawnych, a także przepisów art. 23 i art. 24 ustawy o spółkach z udziałem zagranicznym.

Zdaniem Spółki, nie jest zasadny pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, iż podatkowe konsekwencje zdarzenia przyszłego będącego przedmiotem zapytania Spółki znajdują się poza obszarem regulacji prawa podatkowego i tym samym organ podatkowy nie jest uprawniony do wydania w tym zakresie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. W świetle art. 217 Konstytucji RP nie jest dopuszczalny pogląd o istnieniu luk w prawie podatkowym, które nie mogą zostać wypełnione przez dokonanie interpretacji obecnie obowiązujących przepisów z uwzględnieniem powszechnie przyjętych metod wykładni przepisów prawa. Gdyby uznać to stanowisko za prawidłowe, organy podatkowe byłyby pozbawione możliwości przeprowadzenia postępowania podatkowego w przedmiocie oceny prawidłowości stosowania przez skarżącą powyższego zwolnienia.

Zdaniem skarżącej, stanowisko przedstawione w postanowieniu narusza także zasadę równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP, poprzez uzależnienie wydania interpretacji indywidualnej od konstrukcji przepisów prawa podatkowego. Podatnicy, którzy wnioskują o wydanie interpretacji indywidualnych w zakresie wykładni przepisów ustaw podatkowych i rozporządzeń wykonawczych do tych ustaw są w lepszej sytuacji, niż podatnicy, którzy wnioskują o interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego, które skorelowane są z decyzją interpretacyjną, wydana na podstawie takich przepisów.

Niezależnie od powyższego Spółka wskazała, że wyrokiem z dnia 25 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2874/10, rozpoznając skargę Spółki stwierdził, że w zakresie skutków niespełnienia warunku zastosowania w stosunku do skarżącej ulgi podatkowej, którego dotyczy niniejsza sprawa, Decyzja nie zawierała żadnego rozstrzygnięcia. W konsekwencji Sąd uznał, że nie można było stwierdzić, iż w zakresie wskazanym w złożonym w tej sprawie wniosku o dokonanie wykładni Decyzji, wystąpiły przesłanki do wydania na podstawie art. 215 § 2 Ordynacji podatkowej postanowienia wyjaśniającego treść tej Decyzji. Powyższy wyrok, zdaniem Spółki, podważa stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, iż dla prawnej kwalifikacji przedstawionego przez skarżącą stanu faktycznego konieczne jest dokonanie interpretacji Decyzji.

W konsekwencji, w ocenie Spółki, brak było przeszkód natury formalnoprawnej do zainicjowania procedury udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego i merytorycznej oceny stanowiska Spółki w oparciu o art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Spółki, w postanowieniu naruszono także art. 165a § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez nieuzasadniony brak wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Spółka wskazała, że organ wydający indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego na podstawie art. 165a § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, może odmówić wszczęcia postępowania podatkowego, jeśli wniosek został złożony przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn. Pozostałe przesłanki odmowy wszczęcia postępowania zostały określone w sposób szeroki, gdyż organ wydaje postanowienie o odmowie, jeżeli z "jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". Wobec spełnienia przez Spółkę wszystkich warunków koniecznych do skutecznego złożenia wniosku, w sprawie nie występują żadne przyczyny uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania podatkowego.

W ocenie Spółki w zaskarżonym postanowieniu doszło też do naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, wynikającej z art. 121 § 1 ordynacji podatkowej. W postanowieniu tym w sposób arbitralny stwierdzono, że istotą podniesionego problemu interpretacyjnego jest zagadnienie, które dotyczy interpretacji treści Decyzji. Ponadto Spółka wskazała, że gdyby nawet jej sytuacja nie doczekała się szczegółowej regulacji w przepisach podatkowych z powodu ewidentnego uchybienia legislacyjnego, organy podatkowe nie mogłyby wyciągać dla podatników negatywnych konsekwencji i uchylać się od wydania interpretacji przepisów mających zastosowanie w sprawach tego typu. W takich okolicznościach organy powinny na podstawie norm ogólnych sformułować ocenę prawną adekwatną do sytuacji skarżącej, taką samą, jaką musiałyby sformułować w toku postępowania podatkowego.

Podsumowując Spółka stwierdziła, że w niniejszej sprawie, wbrew stanowisku wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu, wykładnia Decyzji w celu udzielenia odpowiedzi na pytania skarżącej nie była konieczna, bowiem zakres pytań wyrażonych we wniosku nie jest objęty zakresem przedmiotowym Decyzji.

W odpowiedzi na skargę minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z treścią art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm.), minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 O.p.). Podanie we wniosku własnego stanowiska zainteresowanego dotyczy jego oceny prawnopodatkowego "zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego". W pojęciu własnego stanowiska należy widzieć przede wszystkim podanie przepisów prawnych, na podstawie których wnioskodawca takie stanowisko zajął. Ponadto wnioskodawca powinien wskazać, jak ocenia zaistniały stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe w świetle wskazanych przepisów. Istotą interpretacji indywidualnej jest zaś odpowiedź na pytanie, czy zainteresowany prawidłowo ocenia stan prawnopodatkowy w odniesieniu do przedstawionego zdarzenia. Rzeczą uprawnionego organu jest więc udzielenie odpowiedzi, czyli wydanie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 lipca 2009 r., I SA/Gd 269/09, LEX nr 510725).

Słusznie wskazał Minister Finansów, iż o zakresie wniosku stanowi nie tylko pytanie oraz powołane przez wnioskodawcę przepisy, które mają być interpretowane lecz również treść zdarzenia przyszłego oraz własne stanowisko w sprawie przedstawione przez Spółkę. Innymi słowy zakres wniosku wynika z całokształtu jego treści, nie zaś z jego wyodrębnionych, poszczególnych części.

W złożonym wniosku Spółka przedstawiła zdarzenie przyszłe, z którego wynika, że na podstawie decyzji z dnia 15 lutego 1995 r., nr [...] (dalej: "Decyzja"), Minister Finansów zarządził zaniechanie poboru należnego od dochodów Spółki podatku dochodowego od osób prawnych do określonej wysokości, przy spełnieniu określonych przesłanek, w tym m.in. oparcia produkcji frytek ziemniaczanych wyłącznie o wyprodukowane w Polsce ziemniaki. Spółka rozważa możliwość częściowego oparcia produkcji o ziemniaki nabyte za granicą, w związku z czym zadała dwa pytania:

1. Czy dokonanie w przyszłości zakupu ziemniaków wyprodukowanych za granicą w celu produkcji frytek ziemniaczanych będzie skutkowało brakiem możliwości skorzystania przez Spółkę z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób prawnych, zarządzonego w Decyzji, w odniesieniu do tej części przychodów, które osiągnięte zostaną ze sprzedaży frytek wyprodukowanych w oparciu o ziemniaki pochodzące z zagranicy i za ten rok podatkowy, w którym przychody te zostały osiągnięte?

2. Czy osiągnięcie w danym roku podatkowym przychodu ze sprzedaży frytek

wyprodukowanych w oparciu o ziemniaki pochodzące z zagranicy nie będzie miało wpływu

na wynikające z Decyzji zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób prawnych

w odniesieniu do następnych lat podatkowych, w których warunek oparcia produkcji o ziemniaki wyprodukowane w Polsce będzie w pełni spełniony?

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Spółka sformułowała tezę, zgodnie z którą w zakresie, w jakim warunki określone przez Ministra Finansów w decyzji zostaną spełnione, Spółce będzie przysługiwało prawo do skorzystania ze zwolnienia udzielonego na podstawie decyzji. Na możliwość skorzystania z zaniechania poboru podatku w odniesieniu do przychodów z frytek wyprodukowanych w oparciu o polskie ziemniaki nie będzie miała wpływu okoliczność, że w tym samym roku podatkowym Spółka osiągnie przychody ze sprzedaży frytek wyprodukowanych z zagranicznych ziemniaków, w odniesieniu do których Spółka potencjalnie nie skorzysta ze zwolnienia. Podobnie zdaniem Spółki osiągnięcie w danym roku podatkowym przychodów ze sprzedaży frytek wyprodukowanych w oparciu o ziemniaki pochodzące z zagranicy nie będzie miało wpływu na wynikające z Decyzji zwolnienie z podatku CIT w odniesieniu do następnych lat podatkowych, w których warunek oparcia produkcji o ziemniaki wyprodukowane w Polsce i osiągania przychodów ze sprzedaży takich frytek będzie w pełni spełniony. Jak wskazała Spółka, z treści decyzji, ani też ustawy o spółkach z udziałem zagranicznym, nie wynika, aby do utraty prawa do zaniechania poboru podatku przyznanego Spółce w drodze Decyzji, mogło dojść w jakimkolwiek innym przypadku, niż wymieniony w art. 24 ww. ustawy, który nie miał jednak zastosowania.

Oceniając treść pytań zadanych przez stronę skarżącą, a także jej własne stanowisko w sprawie, stwierdzić należy, iż strona de facto domaga się oceny stanu faktycznego sprawy w świetle wydanej Decyzji, a nie interpretacji przepisów prawa podatkowego, których zresztą sama nie wskazuje. Skarżąca wskazała wprawdzie w złożonym wniosku przepisy art. 23 i 24 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym (Dz.U. z 1991 r., Nr 60, poz. 253) oraz art. 40 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.), jednakże po pierwsze nie dokonała ich interpretacji na gruncie przedstawionego stanu faktycznego, a po drugie przepisy te nie pozwalają na udzielenie odpowiedzi na zadane we wniosku pytania.

Wskazany przez stronę art. 23 ustawy o spółkach z udziałem zagranicznym stanowił w ustępie 1, że Minister Finansów, po uzyskaniu pozytywnej opinii właściwego ministra, może zwolnić spółkę od podatku dochodowego, gdy:

1) wkłady podmiotów zagranicznych do kapitału zakładowego (akcyjnego) spółki przekraczają równowartość dwóch milionów ECU ustaloną przy zastosowaniu kursu kupna walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia zawiązania umowy spółki bądź objęcia udziałów lub akcji przez podmioty zagraniczne, a ponadto

2) działalność gospodarcza spółki w szczególności:

a) prowadzona będzie w rejonach o szczególnym zagrożeniu wysokim bezrobociem strukturalnym lub

b) zapewni wdrożenie nowych rozwiązań technologicznych w gospodarce narodowej, lub

c) umożliwi sprzedaż towarów i usług na eksport co najmniej w 20% ogólnej wartości sprzedaży.

Art. 23 ust.2 ww. ustawy stanowił, że Minister Finansów może określić warunki zwolnienia albo z ważnych względów gospodarczych odmówić zwolnienia.

Zgodnie z art. 24 ww. ustawy jeżeli w okresie korzystania przez spółkę ze zwolnienia od podatku dochodowego oraz w okresie 2 lat od upływu okresu zwolnienia następuje otwarcie likwidacji spółki lub obniżenie jej kapitału zakładowego (akcyjnego), spółka jest obowiązana do zapłaty tego podatku. Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wpisu do rejestru handlowego otwarcia likwidacji spółki lub obniżenia jej kapitału zakładowego (akcyjnego).

Powyższa ustawa utraciła moc obowiązującą z dniem 1 kwietnia 2002 r., jednakże w myśl art. 40 ust. 2 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ulgi i zwolnienia od podatku dochodowego przysługujące na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym zostały utrzymane w mocy.

Skarżąca nie wskazała w złożonym wniosku, w jaki sposób, jej zdaniem, powołane przepisy pozwalają na udzielenie odpowiedzi na zadane pytania. Przeciwnie, jak wynika z lektury wniosku, Spółka pomimo powołania się na powyższe przepisy, przedstawiła własne stanowisko w sprawie z ich pominięciem, skupiając się na interpretacji Decyzji. Słuszny jest zatem wniosek Ministra Finansów, iż ocena stanowiska wnioskodawcy dokonywana w ramach odpowiedzi na zadane we wniosku pytania musiałaby opierać się nie na treści wskazanych przepisów, a na treści Decyzji. Instytucja interpretacji indywidualnych nie służy zaś interpretowaniu treści decyzji administracyjnych, co jest bezsporne.

Podkreślić też należy, pomijając już fakt braku własnego stanowiska strony co do zastosowania art. 23 i art. 24 ustawy o spółkach z udziałem zagranicznym i art. 40 ust. 2 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych do przedstawionego stanu faktycznego, że przepisy te nie pozwalają na udzielenie odpowiedzi na zadane we wniosku pytania. Z przepisów tych wynika jedynie, że to Minister Finansów określa konkretne warunki zwolnienia i że przyznane zwolnienie, pomimo utraty mocy obowiązującej ustawy o spółkach z udziałem zagranicznym, zostaje utrzymane w mocy. W przedmiotowym przypadku warunki zwolnienia zostały wyartykułowane w treści Decyzji. W konsekwencji nie można udzielić odpowiedzi na sformułowane pytania jedynie poprzez interpretację powołanych przez Spółkę przepisów prawa, gdyż zakres zwolnienia w tej sytuacji nie wynika z ich treści. Ustawodawca uregulował kwestie związane ze zwolnieniem w ten sposób, iż ustalenie warunków udzielenia zwolnienia pozostawił w gestii Ministra Finansów, natomiast jedynym przejawem jego woli jest wydana Decyzja. To, że Decyzja ta, zgodnie z powołanym przez stronę wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2874/10 nie zawiera żadnego rozstrzygnięcia w kwestii skutków niespełnienia przez Spółkę któregoś z wymienionych w niej warunków zastosowania w stosunku do Spółki zaniechania poboru podatku, nie oznacza, że brak ten może zostać uzupełniony w drodze indywidualnej interpretacji. Jak już bowiem wskazano, interpretacja indywidualna może dotyczyć jedynie przepisów prawa podatkowego, a wskazane przez stronę przepisy art. 23 i 24 ustawy o spółkach z udziałem zagranicznym, jak też art. 40 ust. 2 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie udzielają żadnej odpowiedzi na zadane we wniosku pytania, dotyczące zakresu udzielonego na podstawie Decyzji zwolnienia.

Nie są zasadne zarzuty zawarte w skardze, iż dla udzielenia odpowiedzi na zadane we wniosku pytania nie było konieczne dokonywanie wykładni Decyzji, a wystarczyło odnieść się do norm ogólnych. Przeciwnie, jak wynika z treści wniosku, istotą zadanych pytań było uzyskanie informacji co do zakresu przyznanego na podstawie Decyzji zwolnienia. Jak wskazano wyżej, Spółka domagała się w istocie uzyskania informacji co do zakresu przysługującego jej zwolnienia, a zakres pytań wyrażonych we wniosku i przedstawionego stanowiska własnego objęty był ściśle zakresem przedmiotowym Decyzji, do interpretacji której Minister Finansów nie był upoważniony.

Nietrafne są zarzuty naruszenia zasady równości wynikającej z art. 32 Konstytucji RP, czy też zasady in dubio pro tributario. Zasada rozstrzygania wątpliwości w prawie podatkowym na korzyść podatnika nie dotyczy przepisów proceduralnych. Skoro przepisy te nie przyznają organowi podatkowemu kompetencji do podjęcia określonego działania, w tym przypadku doprecyzowania zakresu zwolnienia przyznanego w decyzji administracyjnej w ramach instytucji prawnej indywidualnej interpretacji, to zarzuty dotyczące bezpodstawnego uchylania się przesz organy od wydania takiej interpretacji są bezpodstawne.

W świetle powyższego za nieuzasadnione uznać należy także zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe są zobowiązane działać na podstawie prawa i nie mają kompetencji do poprawiania ustawodawcy. Jak stwierdzono powyżej, podstawą do wydania interpretacji jest treść wniosku, w którym wnioskodawca przedstawia stan faktyczny/zdarzenie przyszłe, formułuje pytanie określając w ten sposób zakres zagadnienia oraz własne stanowisko w sprawie, które podlega ocenie w wydawanej interpretacji. W przedmiotowej sprawie natomiast zakres wniosku nie dawał podstaw do wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Zarzut naruszenia art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej był konsekwencją stanowiska strony skarżącej dotyczącego naruszenia art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Jak słusznie wskazała strona w skardze, podając przykładowe przyczyny umożliwiające wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, art. 165a ww. ustawy nie określa enumeratywnie wszystkich możliwych przesłanek uprawniających do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Stwierdzenie, że złożony wniosek nie dotyczył interpretacji przepisów prawa podatkowego, a oceny stanu faktycznego w świetle Decyzji przyznającej prawo do zaniechania poboru podatku, uzasadniało przyjęcie, że postępowanie w przedmiocie wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej nie może zostać wszczęte.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.