Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1885/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 52 ust. 3, art. 56
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2010 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [....] września 2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu odwołania spółki R. z siedzibą w W. od decyzji Prezydenta [...]. W. nr [...] z dnia [...] lutego 2008r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci wodociągowej [...] w ulicy P. i na terenie działek ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] w Dzielnicy U. [...] W.orzekło na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż Prezydent [...]. W. decyzją nr [...]z dnia [...]lutego 2008r. orzekł o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci wodociągowej [...] w ulicy P. i na terenie działek ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] w Dzielnicy U. [...] W.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka R. reprezentowana przez radcę prawnego B.G. Pełnomocnik spółki podniósł, iż decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego może być wydana wyłącznie na wniosek podmiotu realizującego zadania publiczne, o których mowa w art. 6 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaś inwestor nie jest podmiotem, którego celem statutowym jest zaopatrzenie ludności w wodę. Sama inwestycja nie jest w swojej istocie realizacją budowy dostępnej dla ogółu ludności, ale ma służyć zaopatrzeniu w wodę budynków realizowanych przez inwestora. W dniu 7 kwietnia 2008r. odwołanie złożyła również spółka R. Mając na względzie fakt, iż pełnomocnik spółki złożył skutecznie odwołania w imieniu spółki, organ jej pismo potraktował jako uzupełnienie odwołania.

Rozpatrując sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie stwierdziło uchybienia, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Po zapoznaniu się z aktami sprawy organ II instancji nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji, bowiem decyzja nie narusza prawa.

Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 56 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Z przepisu tego wynika, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną. Zatem jeśli wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną. Organ, wydając decyzję o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, powinien w sposób nie budzący wątpliwości wykazać niezgodność zamierzeń wnioskodawcy z przepisami odrębnymi bądź też wyjaśnić okoliczności przewidziane ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uniemożliwiające pozytywne załatwienie sprawy.

Organ odwoławczy podkreślił także, iż ustalenie czy mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego następuje w oparciu o kryterium przedmiotowe, a więc poprzez ustalenie czy dana inwestycja należy służy realizacji zadań o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym) i realizuje cele, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.). Konkretne cele zostały wyliczone w kolejnych punktach art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ze wskazaniem, że także w ustawach odrębnych może nastąpić określenie innych celów publicznych. Jak wynika z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, zaś żaden z przepisów powołanej powyżej ustawy nie zobowiązuje organów do oceny samego inwestora pod względem charakteru prowadzonej przez niego działalności, jak również posiadanych kwalifikacji. Organ nie ma również obowiązku badania planowanej inwestycji pod kątem jej celowości.

Pismem z dnia 14 października 2009r. spółka R. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2009 roku, zarzucając jej:

naruszenie przepisu art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej, poprzez utrzymanie w mocy decyzji w której uzgodniono inwestycję bez zgody skarżącej będącej właścicielem nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja celu publicznego;

naruszenie przepisu art. 52 ust. 2 pkt. 1) i pkt. 2) podpunkt 2c ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niewłaściwą interpretację i niezastosowanie w zakresie w jakim mapa stanowiąca załącznik do decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją powinna zawierać określenie obszaru oddziaływania nie ograniczonego do obszaru inwestycji, lecz rozciągającego się na cały obszar faktycznego oddziaływania, oraz poprzez nie wskazanie skali w jakiej sporządzona została mapa stanowiąca załącznik do decyzji utrzymanej w mocy przez zaskarżoną decyzję;

3. naruszenie przepisu art. art. 54 pkt. 2) b) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie i nie wskazanie w decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, jakie konkretne warunki ochrony przyrody spełnić winien inwestor;

4. naruszenie przepisu art. 54 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwą interpretację i faktyczne niezastosowanie w zakresie w jakim zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta [...] W. nr [...] z dnia [...] lutego 2008 roku, nie wskazują jakichkolwiek szczegółowych warunków jakie spełnić powinien inwestor przy realizacji inwestycji;

Wobec powyższego wniosła o:

* uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu do ponownego rozpoznania lub uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] W. nr [...] z dnia [...] lutego 2008 roku,

* zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów skargi według norm przepisanych oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem

zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Definicję inwestycji celu publicznego zawiera art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Są to działania o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do treści art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d)wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e)ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali,

z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Wnioskowana do ustalenia lokalizacja, jako inwestycja celu publicznego, polegająca na budowie sieci wodociągowej w ocenie Sądu spełnia warunek uznania jej za cel publiczny w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, skoro ma stanowić publiczne urządzenie służące do zaopatrywania społeczności lokalnej w wodę. Bez znaczenia pozostaje natomiast

kwestia czy wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego złożył podmiot, który jest w świetle ww. przepisów powołany do ich realizacji czy też jest to prywatny inwestor.

Jednocześnie zgodnie z treścią art. 52 ust. 3 oraz art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków, jak również, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

W tak wyznaczonych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym granicach prawnych, organ ustalający lokalizację inwestycji celu publicznego w drodze decyzji administracyjnej, zobowiązany jest jedynie do oceny, czy wniosek inwestora spełnia wszystkie wymogi prawne w zakresie jego kompletności oraz czy projektowane zamierzenie inwestycyjne pozostaje w zgodności z przepisami prawa dotyczącymi tego zamierzenia, a także z przepisami prawa właściwymi ze względu na miejsce położenia projektowanej inwestycji. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w danym miejscu, nie podlega więc swobodnej ocenie organu, a tym bardziej nie jest zależne od woli właścicieli i innych osób, mających prawa do nieruchomości, na których inwestycja ma być położona. Sama bowiem decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji nie wkracza w sferę wykonywania praw przysługujących do nieruchomości, poza warunkami, które wynikają wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Przy tak ukształtowanych zasadach wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, rolą organów orzekających jest zanalizowanie prawnej dopuszczalności lokalizacji inwestycji we wnioskowanym przez inwestora miejscu z jednoczesnym ustosunkowaniem się do zarzutów stron, zwłaszcza gdy zarzuty te - w ocenie organów orzekających - nie znajdują prawnej podstawy do ich uwzględnienia. Taki wymóg wynika zarówno z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również z art. 107 § 3 w zw. z art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. Zachowanie wskazanych wymogów procesowych jest szczególnie konieczne przez organ drugiej instancji, rozpatrujący odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej, gdy strona odwołująca się kwestionuje zasadność i prawną dopuszczalność inwestycji celu publicznego na jej nieruchomości, jak w rozpatrywanej sprawie.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja organu odwoławczego spełnia powołane wymogi.

Jednocześnie Sąd za bezzasadne uznał zarzuty skargi dotyczące nienależytej analizy decyzji wydanej przez Prezydenta [...] W. z dnia [...] lutego 2008r. po kątem określenia wymagań środowiskowych dla planowanej inwestycji. W ocenie Sądu mając na uwadze, iż planowana inwestycja nie jest zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 257 poz.2573 ze zm.) i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia, nie zachodziła potrzeba określania w decyzji o lokalizacji szczególnych warunków w zakresie ochrony środowiska. Tym samym odesłanie do przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2004r. Prawo ochrony środowiska, uznać należy za wystarczające.

Zdaniem Sądu bez wpływu na prawidłowość przeprowadzonego postępowania i wydanej decyzji pozostaje fakt, iż na mapie stanowiącej załącznik do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wskazano skali w jakiej mapa ta została sporządzona. Mając jednak na uwadze, iż z treści decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] lutego 2008r. wynika, iż załącznik nr 1 stanowi mapa w skali 1:500, brak skali na mapie uznać należy za przeoczenie nie mające wpływu na treść rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu prawidłowo również stosownie do treści art. 54 pkt 3 u.p.z.p., wyznaczono na mapie w odpowiedniej skali linie rozgraniczające teren inwestycji.

Dlatego też Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.