Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 669/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek leśny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7.
journal: Dz.U. 2002 nr 200 poz 1682
law: Ustawa z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 listopada 2009 r. sprawy ze skargi J.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 lipca 2009 r. sygn. akt [...] w przedmiocie podatku rolnego i leśnego na 2009 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 9 lutego 2009 r. Wójt Gminy ustalił J. i D.T. łączne zobowiązanie pieniężne w sprawie wymiaru podatku rolnego i leśnego na 2009 r. w wysokości [...] zł - podatek rolny w kwocie [...] zł oraz podatek leśny w kwocie [...] zł.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji J.T. odwołał się w szczególności od kwoty podatku leśnego, prosząc o prawidłowe obliczenie podatku.

Odwołujący podał, że o wieku drzewostanu informował przed laty, a dodatkowo informował w tej sprawie w roku poprzednim.

Rozpatrując sprawę, w związku z wniesionym odwołaniem, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 6 lipca 2009 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, że w sytuacji, która w sprawie miała miejsce, skarżący posiada teren leśny zadrzewiony m. in. brzozą o powierzchni 0,66 ha w wieku 55 lat oraz teren leśny o powierzchni 1,25 ha zalesiony brzozą w wieku 100 lat.

Skoro dane te wynikały z uproszczonego planu urządzenia lasu, były one wiążące dla wymiaru podatku leśnego.

Skarżący J.T. na powyższą decyzję wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z jej treści można wnioskować, iż kwestionuje ocenę wieku drzewostanu, która zadecydowała o zastosowaniu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku leśnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo O ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270; dalej jako "P.p.s.a.").

Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności do tylko zarzutów i wniosków skargi.

Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

O kwalifikacji gruntu jako lasu w oparciu o kryterium przeznaczenia rozstrzygają dane z ewidencji gruntów. Z art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Skoro, zatem podstawą wymiaru podatków, zgodnie z przywołanym przepisem, są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, to dotyczy to również zobowiązania podatkowego w podatku leśnym. Organ podatkowy dokonujący wymiaru podatku od nieruchomości, rolnego czy leśnego, obowiązany jest uwzględnić klasyfikację gruntu wynikającą z ewidencji gruntów. Dlatego też rozstrzygając o charakterze danego gruntu należy przede wszystkim uwzględnić zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków.

W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe.

Oznacza to, że przepis art. 21 ust. 1 nie wymaga dalszej wykładni stanowiąc wprost o tym, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m. in. podstawę wymiaru podatku. Przez podstawę wymiaru podatku należy rozumieć zarówno określenie przedmiotu opodatkowania, zaliczenie do właściwej stawki podatkowej jak i objęcie określonych gruntów zwolnieniem od opodatkowania (zob. wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r. II FSK 372/07). Wobec tego mając na uwadze definicję lasu określoną w art. 1 ust. 2 ustawy o podatku leśnym nie można pominąć zapisów dotyczących danego obszaru, a wynikających z ewidencji gruntów i budynków. W myśl bowiem art. 3 ustawy o podatku leśnym podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków.

Jak wynika z § 68 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. 01.38.454) lasy klasyfikowane są w ewidencji symbolem "Ls". Dla ustaleń organów podatkowych grunt oznaczony w ewidencji gruntów i budynków symbolem "Ls" oznacza las, w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy o podatku leśnym i podlega opodatkowaniu podatkiem leśnym zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy.

W przedmiotowej sprawie z ewidencji gruntów i budynków wynika, że grunty o powierzchni 4,00 ha oznaczone są jako "Ls". Jednocześnie z uproszczonego planu urządzenia lasu i inwentaryzacji stanu lasu wsi [...] na okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2015 r. wynika, że podatnicy posiadają teren leśny zalesiony m.in. brzozą o pow. 0,66 ha w wieku 55 lat oraz teren leśny zalesiony brzozą o pow. 1,25 ha w wieku 100 lat (k. 6-8 akt administracyjnych).

Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. Nr 45 poz. 435 z 2005 r. ze zm.) w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu.

W zaistniałym zatem stanie faktycznym i prawnym w sytuacji, gdy istnieje obowiązujący uproszczony plan urządzenia lasu, organ podatkowy przy wymiarze podatku leśnego nie może dokonywać samodzielnych ustaleń w przedmiocie podstawy opodatkowania, sprzecznych z danymi zawartymi w planie.

W wyroku NSA z dnia 6 czerwca 2008 r. w sprawie I OSK 846/07 Sąd wskazał, że wynikająca z planu urządzenia lasu jego powierzchnia i granice są wiążące dla organów ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że dopóki w planie urządzenia lasu nie zostanie dokonana zmiana, o której mowa w przepisach ustawy o lasach, dopóty organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie są uprawnione do dokonywania w prowadzonej przez siebie ewidencji zmian powierzchni i granic lasu, które nie odpowiadałyby ustaleniom planu urządzenia lasu.

Stosownie do treści art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku leśnym lasy z drzewostanem w wieku do 40 lat są zwolnione od podatku leśnego.

Z akt sprawy wynika, że organy podatkowe prawidłowo obliczyły podatek leśny z tytułu własności lasu o pow. 1,91 ha w wieku drzewostanu powyżej 40 lat. Należy zauważyć, że w toku postępowania administracyjnego skarżący nie udowodnił, że las od posiadania którego wymierzono podatek, posiada drzewostan w wieku do 40 lat. W tej sytuacji jedynym miarodajnym dokumentem potwierdzającym wiek drzewostanu jest ewidencja gruntów i budynków oraz uproszczony plan urządzenia lasu. W tym stanie rzeczy nie ma podstaw prawnych do zwolnienia z opodatkowania podatkiem leśnym.

Odnośnie podatku rolnego mimo braku zastrzeżeń skarżącego Sąd zauważa, iż w myśl art. 4 ust. 1 ustawy o podatku rolnym podstawę opodatkowania stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów. Wysokość podatku rolnego uzależniona jest od liczby posiadanych hektarów gruntów. Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym dla gruntów gospodarstw rolnych stanowi więc liczba hektarów przeliczeniowych. W przedmiotowej sprawie organy podatkowe w sposób prawidłowy przyjmując, zgodnie z ewidencją gruntów rolnych i leśnych powierzchni 6,68 ha ustaliły wysokość podatku rolnego w kwocie [...] zł.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W tej sytuacji skargę jako niezasadną należało oddalić (art. 151 p.p.s.a.).

DSz