Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1795/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6167 Rybołówstwo morskie, i rybactwo śródlądowe
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2013 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... stycznia 2011 r. nr ... w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rybołówstwie 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza na rzecz A. S. od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi kwotę ... zł (... złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżona przez A. S. decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) stycznia 2011 r. (nr (...)) została wydana w wyniku ponownego rozpoznania w postępowaniu administracyjnym sprawy o nałożenie kary pieniężnej za prowadzenie przez A. S. ukierunkowanych połowów dorszy podczas obowiązywania zakazu połowu tego gatunku, wskutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1960/09 wcześniejszej decyzji Ministra w tej sprawie.

Minister orzekał w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w Słupsku decyzją z dnia (...) sierpnia 2008 r. (znak: (...)) wymierzył A. S. karę w wysokości 1 000 zł. za naruszenie przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 804/2007 z dnia 9 lipca 2007 r. ustanawiającego zakaz połowów dorsza w Morzu Bałtyckim przez statki pływające pod banderą Polski (Dz. U.UE L 180 z dnia 10 lipca 2007 r.), na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz. U. Nr 62, poz. 574 ze zm.) i § 4 pkt 39 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie (Dz. U. Nr 76, poz. 671), zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie wysokości kar.

Organ ustalił bowiem, że A. S. jako armator statku rybackiego U. o długości całkowitej mniejszej niż 10 m, w dniu 7 października 2007 r. prowadził połów dorsza (złowił i przywiózł do portu 870 kg dorszy) w Morzu Bałtyckim, pomimo obowiązywania w tym okresie (tj. od 11 lipca do 31 grudnia 2007r.) zakazu połowu w związku z wyczerpaniem kwoty połowowej przyznanej Polsce na 2007 r.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia (...) sierpnia 2009 r., wydaną na skutek odwołania skarżącego, uchylił w całości decyzję Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w Słupsku i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia (art. 138 § 2 k.p.a.). Organ odwoławczy uwzględniając odwołanie zakwestionował podstawę prawną tego rozstrzygnięcia. Uznał, że kara powinna być wymierzona na podstawie § 4 pkt 21 rozporządzenia w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie, nie zaś na podstawie § 4 pkt 39 tego aktu prawnego, albowiem przepis ten dotyczy kary za naruszenia w inny sposób przepisów ustawy i aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie oraz przepisów Wspólnej Polityki Rybackiej Unii Europejskiej.

A. S. zaskarżył tę decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę na tę decyzję za uzasadnioną i wyrokiem z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1960/09 uchylił zaskarżoną decyzję, wskazując przede wszystkim , iż organ wydał decyzję kasatoryjną w okolicznościach uzasadniających merytoryczne rozstrzygnięcie tej sprawy w postępowaniu odwoławczym. Stan faktyczny sprawy jest bowiem bezsporny i nie zachodzi konieczność prowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Zdaniem Sądu nie zachodziła obawa naruszenia zasady dwuinstancyjności orzekania, bowiem nie doszło do zmiany tożsamości sprawy.

W ocenie Sądu nie budziło wątpliwości, że podstawą rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji był w istocie art. 63 ust. 1 pkt 3 ustawy o rybołówstwie. Organ pierwszej instancji zastosował zatem prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia, przy czym błędnie powołał jedynie § 4 pkt 39 rozporządzenia w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie - zamiast § 4 pkt 21 tego aktu prawnego - jako podstawę prawną zakreślającą w istocie dolną granicę odpowiedzialności i wymiaru kary za naruszenia przepisów o rybołówstwie morskim.

Jednakże ewentualną zmianę wysokości kary nakazał rozważyć z uwzględnieniem przepisu art. 139 k.p.a. (zakaz reformationis in peius).

Organ odwoławczy rozpoznając sprawę ponownie, w wyniku ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2010 r. decyzją z dnia (...)stycznia 2011 r. mając na uwadze ocenę prawną i wskazania sądu zawarte w tym wyroku, uchylił decyzje organu I instancji oraz wymierzył A. S. karę pieniężną w wysokości 2 000 zł, na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 3 ustawy i § 4 pkt 21 rozporządzenia w sprawie wysokości kar, a więc karę wyższą od wymierzonej poprzednio w tej sprawie kary w wysokości 1000 zł.

Organ II instancji uznał jednak, że rozstrzygnięcie co do wysokości kary nie narusza przepisu art. 139 k.p.a. (zakaz reformationis in peius), ponieważ utrzymanie w mocy poprzedniego rozstrzygnięcia co do wysokości kary stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Ponadto - zdaniem Ministra - pozostawienie w obiegu prawnym decyzji orzekającej wysokość kary poniżej dolnej granicy określonej w § 4 pkt 21 rozporządzenia w sprawie wysokości kar (2 000 zł.) rażąco naruszałoby interes społeczny i godziło w konstytucyjną zasadę równości, gdyż podmioty wykonujące rybołówstwo (amatorzy, kapitanowie) będący w podobnej sytuacji, karani byli na podstawie innego przepisu, przewidującego nałożenie znacznie wyższej kary za prowadzenie połowów organizmów morskich, których ogólna kwota została wyczerpana.

Minister wyjaśnił, że zakaz prowadzenia połowów dorszy podyktowany był znacznym przekroczeniem przez polskich rybaków ogólnej kwoty połowowej dorszy, jaka została przyznana Polsce w 2007 r. W preambule rozporządzenia Nr 804/2007 wyraźnie wskazano, iż połowy stada dorsza przez polskie statki rybackie w 2007 r. przekroczyły ilości zgłoszone przez Polskę i w związku z tym wielkości dopuszczalne uznaje się za wyczerpane. Minister dodał ponadto, że z danych pochodzących z Europejskiego Systemu Wymiany Danych (FIDES III) wynika, że przyznana kwota połowowa dorsza na obszarze 25-32 Morza Bałtyckiego została wykorzystana w 162,5 % przez polskie statki rybackie, co oznacza, iż została wyłowiona kwota dorsza przyznana na cały obszar Morza Bałtyckiego. Przywołując stanowisko wyrażone w postanowieniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt U 6/08 Minister podał, iż zakaz połowu dorsza został ustanowiony przez Komisję Europejską na podstawie informacji uzyskanych od inspektorów, którzy podczas kontroli ustalili, że połowy dorsza dokonywane przez polskie statki rybackie w 2007 r. trzykrotnie przekroczyły ilości zgłoszone KE przez Polskę na 2007 r. Komisja Europejska z własnej inicjatywy określiła, że z dniem wejścia w życie rozporządzenia KE z dnia 9 lipca 2007 r. tj. od 11 lipca 2007 r., do 31 grudnia 2007 r. obowiązuje zakaz połowu, przechowywania, przeładunku lub wyładunku dorsza przez statki pływające pod polską banderą.

Minister podkreślił, że kara w wysokości 2 000 zł jest najniższą z kar określonych w § 4 pkt 21 rozporządzenia w sprawie wysokości kar i jednocześnie karą której wysokość skutecznie pozbawi armatora korzyści ekonomicznych uzyskanych w wyniku nielegalnego połowu. Jest karą proporcjonalną do wagi naruszenia przepisów i jednoczenie ma działanie prewencyjne gdyż skutecznie odstraszy stronę od popełnienia w przyszłości podobnych czynów zabronionych. Sankcja uwzględnia ponadto charakter szkody poczynionej w zasobach połowowych i w środowisku morskim.

A. S. zaskarżył decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 stycznia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzji tej zarzucił:

1) naruszenie art. 7, 75, 77 § 1, 80, 136 i 140 K.p.a. polegające na niezgodnym z prawdą ustaleniu stanu faktycznego w zakresie przekroczenia przez rybaków polskich w 2007 r. ogólnej kwoty połowowej dorsza przyznanej Polsce przez WE na 2007 r., w szczególności niepowołanie biegłego na okoliczność tego, czy w rzeczywistości doszło do wyczerpania ogólnej kwoty połowowej za 2007r., nieprzeprowadzenie dowodu z oficjalnych rejestrów połowowych, treści skargi Rzeczypospolitej Polskiej przeciwko Komisji Europejskiej o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Nr 804/2007 z uwagi na to, że kwota połowowa nie została wyczerpana oraz oficjalnych stanowisk Ministerstwa w 2007 r. dotyczących braku przekroczenia ogólnej kwoty połowowej za 2007 r.;

2) rażące naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 139 k.p.a. poprzez wydanie przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść odwołującej się strony polegającej na wymierzeniu stronie przez Ministra po ponownym rozpoznaniu sprawy, kary dziesięciokrotnie wyższej od poprzednio nałożonej, na podstawie innego znacznie surowszego przepisu;

3) rażące naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 153 p.p.s.a. polegające na niezastosowaniu się do oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 marca 2010 r. zwracającego uwagę na konieczność respektowania zakazu z art. 139 k.p.a. i możliwość wymierzenia stronie kary w dotychczasowym wymiarze na samoistnej podstawie art. 63 ust 1 pkt 3 ustawy o rybołówstwie bez stosowania przepisów rozporządzenia w sprawie wysokości kar;

4) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 16 k.p.a. przez nieuwzględnienie okoliczności, że inkryminowany połów dokonany był na podstawie niewyeliminowanej z obrotu prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej w postaci licencji i specjalnego zezwolenia połowowego;

5) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 9 k.p.a.,

6) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 63 ust 1 pkt 3 ustawy o rybołówstwie przez błędne wskazanie, iż stanowi on samodzielną podstawę odpowiedzialności strony za wykonywanie rybołówstwa morskiego z naruszeniem przepisów ustawy i aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie oraz przepisów Wspólnej Polityki Rybackiej UE z wyłączeniem przepisów wykonawczych - rozporządzenia w sprawie wysokości kar, na który powołano się w zaskarżonej decyzji uzasadniając wysokość wymierzonej kary, podczas gdy powołany art. 61 ust 1 pkt 3 ustawy o rybołówstwie nie określa znamion konkretnego czynu, za który odpowiedzialność ma ponosić strona, a znamiona takie dopełniają jedynie przepisy tego rozporządzenia, które pominięto z kolei w części decyzji, jako podstawy prawnej wymierzenia kary;

7) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 2 k.p.a. polegające na uznaniu, że po uchyleniu wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego przepisu § 4 pkt 39 rozporządzenia w sprawie wysokości kar, postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe, a strona może być ukarana na podstawie art. 63 ust 1 pkt 3 ustawy o rybołówstwie, nie zachodzi zmiana tożsamości sprawy w związku z czym nie ma podstaw do umorzenia postępowania.

Z tych względów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania bądź przekazanie organowi odwoławczemu sprawy do ponownego rozpoznania.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i zaprezentowaną argumentację prawną.

Wyrokiem z dnia 6 września 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 684/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję z dnia (...) stycznia 2011r.

Zdaniem Sądu w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy wymierzenie A. S. przez organ II instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (na skutek uchylenia decyzji organu odwoławczego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 marca 2010 r.) kary pieniężnej w wysokości dwukrotnie wyższej niż poprzednio, na podstawie innego, znacznie surowszego przepisu nie narusza zakazu reformationis in peius. Sąd podkreślił, że zakaz orzekania na niekorzyść strony odwołującej się nie ma bezwzględnego charakteru. Nie stosuje się go, jeżeli zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Rażące naruszenie interesu społecznego nie stanowi samoistnej przesłanki odstąpienia od zakazu reformationis in peius i może uzasadniać wydanie decyzji na niekorzyść strony tylko wówczas, gdy znajduje to jednocześnie uzasadnienie w odpowiednich normach prawa materialnego. Wchodzi ono w grę dopiero wówczas, gdy w postępowaniu odwoławczym zostanie stwierdzona wadliwość decyzji organu I instancji. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył A. S., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania.

Zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 136 i art. 140 k.p.a. w zw. z art. 34 pkt 4 i art. 63 ust. 1 pkt 3 ustawy o rybołówstwie w zw. z § 4 pkt 21 rozporządzenia MRiRW z 21 kwietnia 2005 r. w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi, pomimo że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 136 i art. 140 k.p.a. w zakresie, w jakim organ zaniechał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego w kierunku ustalenia, czy w momencie dokonywania ukierunkowanych połowów dorszy podczas rejsu połowowego doszło do wyczerpania ogólnej kwoty połowowej przyznanej Polsce na 2007 r.;

2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 174 pkt 2 w zw. z art. 153 w zw. z art. 170 w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi w związku z wyrażeniem odmiennej opinii prawnej o stanie prawnym sprawy od oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2010 r. w zakresie tego, że nie jest możliwe wymierzenie stronie kary w dotychczasowej wysokości na samoistnej podstawie art. 63 ust. 1 pkt 3 ustawy o rybołówstwie, a także odmienne uznanie od poprzednio orzekającego w niniejszej sprawie Sądu, iż decyzja organu I instancji rażąco narusza prawo i w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do zastosowania wobec strony art. 139 k.p.a., a w konsekwencji niezasadnym przyjęciu, że z wyroku WSA z 16 marca 2010 r. wynika konieczność wymierzenia stronie kary na podstawie § 4 pkt 21 rozporządzenia MRiRW z 21 kwietnia 2005 r.;

3. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi w wyniku całkowitego pominięcia w zaskarżonym wyroku zarzutu podnoszonego przez stronę w skardze i w toku całego postępowania administracyjnego dotyczącego naruszenia rozporządzenia nr 804/2007 przez stronę za namową, zezwoleniem i pełną aprobatą urzędników ówczesnego Ministerstwa Gospodarki Morskiej (organ II Instancji) i zapewnieniu przez urzędników tego resortu o nie wyciąganiu konsekwencji z powodu łamania unijnego zakazu w stosunku do rybaków z uwagi na oficjalne stanowisko publiczne prezentowane przez wymieniony organ administracji publicznej w środkach masowego przekazu polegające na nieakceptowaniu rozporządzenia nr 804/2007, czego wyrazem było zaskarżenie przez ten organ do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości powołanego aktu prawnego UE z uwagi na przekonanie ówczesnych przedstawicieli resortu, że w 2007 r. nie doszło do wyczerpania ogólnej kwoty połowowej dorsza przez rybaków przyznanej Polsce na 2007 r., a organy WE wprowadziły zakaz połowów z powodu błędnych wyliczeń, sprzecznych z dostępnymi oficjalnymi danymi, a następnie odmienne zachowanie tego organu administracji publicznej, polegające na wycofaniu się z tego stanowiska, co sprawia, że takie postępowanie organów administracji publicznej jest niezgodne z zasadą zaufania do państwa prawa (art. 1 Konstytucji), gdyż organ administracji zachował się odmiennie wobec osoby, której uprzednio udzielił informacji o praktyce stosowania prawa;

4. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 1 i 2 oraz akapitem 3 i 5 preambuły do rozporządzenia nr 804/2007 w zw. z art. 26 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz. Urz. UE L 358 z dnia 31 grudnia 2002 r.; dalej powoływanego jako "rozporządzenie nr 2371/2002") w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi w wyniku nieuzasadnionego przyjęcia, że treść akapitu 3 i 5 preambuły rozporządzenia nr 804/2007 oraz art. 1 i 2 tego rozporządzenia w niniejszym postępowaniu dotyczącym nałożenia kary pieniężnej z tytułu deliktu administracyjnego przesądza o tym, że ogólna kwota połowowa przyznana Polsce na 2007 r. została przekroczona;

z ostrożności procesowej skarżący sformułował ten zarzut jako:

naruszenie prawa materialnego, a mianowicie akapitu 3 i 5 preambuły do rozporządzenia nr 804/2007 oraz art. 1 i 2 tego rozporządzenia w zw. z § 4 pkt 21 rozporządzenia MRiRW z 21 kwietnia 2005 r., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na błędnym uznaniu, że treść akapitu 3 i 5 preambuły do rozporządzenia nr 804/2007 oraz art. 1 i 2 tego rozporządzenia przesądza erga omnes – we wszelkich sprawach i wszelkich postępowaniach, w tym w postępowaniu dotyczącym pociągnięcia do odpowiedzialności z tytułu naruszenia § 4 pkt 21 rozporządzenia MRiRW z 21 kwietnia 2005 r. – o tym, że ogólna kwota połowowa przyznana Polsce na rok 2007 została przekroczona;

5. prawa materialnego, a mianowicie § 4 pkt 21 rozporządzenia MRiRW z 21 kwietnia 2005 r. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na utożsamieniu znamienia odpowiedzialności w postaci prowadzenia "połowów organizmów morskich, których ogólna kwota połowowa została wyczerpana" z dokonaniem połowów wbrew przepisom ustanawiającym zakaz połowów;

6. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 106 § 3 p.p.s.a., polegające na bezzasadnym oddaleniu wniosków dowodowych skarżącego z dokumentów w postaci: prywatnej opinii prof. I. D.-K., pisma Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z listopada 2009 r. oraz pytania deputowanego do Parlamentu Europejskiego M. G. wraz z odpowiedzią udzieloną przez Komisję Europejską, pism Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi – informacji publicznych udzielonych H. M. i G. S., dokumentu w postaci kserokopii odpowiedzi Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z listopada 2009 r. na wniosek o udzielenie informacji publicznej do G. S., kserokopii wydruku systemu FIDES za 2007 r. ze strony internetowej państwa członkowskiego WE Danii, kserokopii odpowiedzi Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 maja 2011 r. na wniosek o udzielenie informacji publicznej do G. S. stwierdzającego, że organ odwoławczy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi do Głównego Urzędu Statystycznego zgłosił informację o tym, że w 2007 r. rybacy polscy złowili 10 967,7 ton dorsza, kserokopii raportu ICES, z którego wynika, że połowy dorsza przez jednostki polskie na Bałtyku w 2007 r. wyniosły zaledwie 8 599 ton, kserokopii wiadomości rybackich – pisma Morskiego Instytutu Rybackiego Nr 1-2 styczeń – luty 2008 r. wskazującego, że rybacy polscy nie wykorzystali ogólnej kwoty połowowej ryb tego gatunku przyznanej na 2007 r. w wysokości 12 794 ton albowiem połowy wyniosły zaledwie 10 936 ton, dokumentu w postaci kserokopii odpowiedzi Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na wniosek o udzielenie informacji publicznej G. S. na okoliczność, że organ odwoławczy do Eurostat zgłosił informację o tym, że w 2007 r. rybacy polscy nie wykorzystali ogólnej kwoty połowowej ryb tego gatunku przyznanej na 2007 r. w wysokości 12 794 ton powołanych przez stronę na okoliczność nie wyczerpania ogólnej kwoty przyznanej Polsce na 2007 r. i niewiarygodności danych z systemu przedstawionego przez organ odwoławczy jako FIDES III świadczących o "rzekomym" wyczerpaniu ogólnej kwoty połowowej przyznanej Polsce na 2007 r. w wyniku nieuzasadnionego przyjęcia przez WSA, że okoliczność ta była podnoszona przez skarżącego w poprzedniej skardze do Sądu i była przedmiotem badania tego Sądu, a Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego;

7. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 i w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi i nie zawarciu w uzasadnieniu wyroku stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz stanu prawnego sprawy;

8. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 5 ustawy o rybołówstwie w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi w wyniku nieuzasadnionego przyjęcia, iż wykonywanie uprawnień do połowu określonej ilości dorsza zgodnie z treścią ostatecznych decyzji administracyjnych (w żaden sposób nie wyeliminowanych z obrotu prawnego) w postaci licencji połowowej i specjalnego zezwolenia połowowego może stanowić działanie w jakikolwiek sposób naruszające prawo;

9. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 139 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi w wyniku bezpodstawnego przyjęcia, ze w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 139 k.p.a. w związku z niezasadnym przyjęciem, że decyzja organu I instancji rażąco narusza prawo.

Wyrokiem z dnia z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt II GSK 2342/11 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

NSA wskazał, że niezasadne są zarzuty z pkt 1, pkt 3, pkt 4, pkt 6, pkt 7, pkt 8 petitum skargi kasacyjnej i zarzuty naruszenia prawa materialnego z pkt 4 i pkt 5 tejże skargi z tego powodu, że stawiane i rysujące się na ich tle kwestie sporne zostały rozstrzygnięte prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2010r. , sygn akt IV SA/Wa 1960/09, którym została uchylona poprzednio wydana w niniejszej sprawie decyzja MRiRW. Sąd podkreślił, że nie można pomijać treści art. 170 p.p.s.a. i ustanowionej na gruncie normy wynikającej z tego przepisu zasady mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu. Wynikający z tej zasady stan związania rozstrzygnięciem zawartym w sentencji orzeczenia nie oznacza, że dla prawidłowego odczytania treści sentencji nie można (i nie należy) kierować się treścią uzasadnienia i zawartych w nim motywów, co w sytuacji, jak ta w rozpoznawanej sprawie- uznać należy za konieczne.

Za zasadne NSA uznał zarzuty postawione w pkt 2 i pkt 9 petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 174 pkt 2 w zw. z art. 153 w zw. z art. 170 w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 139 k.p.a. i art. 151 p.p.s.a. NSA wskazał, że w sytuacji, gdy ponownie rozpoznając odwołanie skarżącego od decyzji wymierzającej karę w wysokości 1000 zł, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją reformatoryjną nałożył na skarżącego karę w wysokości 2000 zł na podstawie § 4 pkt 21 rozporządzenia, a WSA oddalił skargę nie uwzględniając oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA z dnia 16 marca 2010r. (zwłaszcza odnośnie do samoistnego charakteru art. 63 ust. 1 ustawy jako podstawy wymiaru kary) – jest to naruszenia przepisu art. 153 p.p.s.a.

Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

- stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej:p.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Rozpoznając sprawę niniejszą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany jest zatem wykładnią prawa oraz wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt II GSK 2342/11 wydanym w następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej A. S..

Przedmiotem kontroli jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...)stycznia 2011r. nr (...), którą uchylił zaskarżoną decyzję Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w Słupsku z dnia 8 sierpnia 2008r. w całości i wymierzył A. S. armatorowi statku rybackiego U. karę pieniężną w wysokości 2000 zł.

Ponownie rozpoznając sprawę, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi powinien uwzględnić ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania , wyrażone w wyroku WSA z dnia 16 marca 2010r i jego uzasadnieniu . Jednocześnie organ winien pamiętać, że art. 63 ust. 1 ustawy o rybołówstwie może stanowić samodzielną podstawę ukarania za naruszenia przepisów o rybołówstwie, a kara wymierzona poniżej dolnej granicy zagrożenia wskazanej w rozporządzeniu MRiRW z dnia 21 kwietnia 2005r , jest niewątpliwie karą mieszczącą się w granicach zakreślonych przez ustawę, skoro ustawa wskazuje wyłącznie górną granicę odpowiedzialności. Z takim stanowiskiem, wyrażonym w uzasadnieniu do wyroku WSA z dnia 16 marca 2010r, sąd rozpoznający niniejszą sprawę , w pełni się zgadza.

Ponadto organ powinien wziąć pod uwagę treść zasady wyrażonej w przepisie art. 139 k.p.a. w kontekście dokonania oceny swego rozstrzygnięcia dla sytuacji prawnej skarżącego. Należy przy tym pamiętać, że stan prawny rozpoznawanej sprawy uległ zmianie w zakresie odnoszącym się do podstawy prawnej określającej wysokość dolnej granicy kary pieniężnej (utrata mocy obowiązującej § 4 pkt 39 rozporządzenia MRiRW z dnia 21 kwietnia 2005r – z dniem 15 lipca 2009r.).

Z powyższych względów skargę należało uznać za uzasadnioną w stopniu skutkującym koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Podstawą wyroku sądu I instancji jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 190 p.p.s.a..

O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 p.p.s.a