Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 684/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 a ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Henryk Ożóg, sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] 2013 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art.16a ust.1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006r., Nr 139, poz. 992 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] 2013r., Nr [...] orzekającej o odmowie przyznania skarżącemu prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad matką – [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy rozstrzygnięcie swe oparł na następujących ustaleniach faktycznych i prawnych sprawy:

Wnioskiem z dnia 13 maja 2013 r. [...] wystąpił o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, w związku z opieką nad matką – [...].

W/w decyzją organ pierwszej instancji odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytaczając treść art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych podał przesłanki, których łączne spełnienie warunkuje przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego, tj. ciążący na wnioskodawcy obowiązek alimentacyjny, legitymowanie się przez osobę wymagającą stałej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, spełnienie kryterium dochodowego - 623,00 zł na osobę w rodzinie oraz istnienie ścisłego związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą niepełnosprawną. Zdaniem organu, w przypadku [...] nie zaistniał ścisły związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zakończeniem przez w/w działalności gospodarczej a podjęciem się opieki nad matką, jako, że [...] zakończył działalność gospodarczą z dniem [...] 2011r., gdy zaś Jego matka uzyskała orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności w dniu [...] 2012r., gdzie stwierdzono, iż nie można ustalić, od kiedy istnieje niepełnosprawność, a znaczny stopień niepełnosprawności [...] datuje się od lipca 2012r. (orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. z dnia [...] 2012 r., Nr [...]).

W tej sytuacji, w ocenie organu I instancji, [...] nie zrezygnował z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania bezpośredniej opieki nad niepełnosprawną matką. Okoliczność ta powoduje, iż nie został spełniony jeden z wymaganych warunków do uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego w postaci rezygnacji z zatrudnienia w związku z koniecznością stałej opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny.

[...] odwołał się od powyższej decyzji, wskazując, że nie mógł prowadzić działalności gospodarczej, ponieważ w 2011r. pogorszył się znacznie stan zdrowia jego matki, stąd zmuszony był otoczyć matkę stałą opieką, co zaś uniemożliwiło całkowicie kontynuowanie obowiązków służbowych. Odwołujący się stwierdził, że dzięki decyzji o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej uratował życie swojej matce. Opisał bardzo trudną sytuację zdrowotną matki spowodowaną pogarszającym się stanem jej zdrowia, równocześnie wskazując na jej codzienne potrzeby. W uzasadnieniu odwołania [...] wyraził swój osobisty pogląd dotyczący kwestii życiowej zaradności.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekając w sprawie, stwierdziło, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny, że w niniejszej sprawie dotyczącej ustalenia na podstawie art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych prawa do specjalnego zasiłku pielęgnacyjnego nie miała miejsca faktyczna rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, zdefiniowana w art. 3 pkt 22 tej ustawy. Zdaniem Kolegium, zaprzestanie wykonywania pracy przez skarżącego w grudniu 2011r. nie było związane z koniecznością sprawowania opieki nad matką w rozumieniu przytoczonych przepisów ustawy, albowiem pomimo, iż matka [...] a w tym czasie potrzebowała opieki, to jednakże nie legitymowała się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, który orzeczono dopiero od lipca 2012r.

W okolicznościach faktycznych sprawy, nie sposób zdaniem Kolegium przyjąć, że powodem zrezygnowania przez skarżącego z zatrudnienia w dniu [...] 2011r. była potrzeba zapewnienia matce – [...], stałej opieki ze względu na jej niepełnosprawność w stopniu znacznym.

Kolegium wskazało, że specjalny zasiłek opiekuńczy ma na celu częściowe zrekompensowanie uszczerbku w budżecie osoby rezygnującej z zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym. Stąd rezygnacja z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad osobą starszą, chorą, ale nielegitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jak również, niepodejmowanie zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) spowodowane potrzebą zapewnienia opieki osobom legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Reasumując Kolegium stwierdziło, że pomiędzy ustaniem zatrudnienia, w którym pozostawał [...] a koniecznością sprawowania opieki nad jego matką nie istnieje związek przyczynowo skutkowy, którego istnienie jest niezbędne do nabycia prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Przepisy przytoczonej ustawy w opisanej sytuacji wykluczają zatem możliwość przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego na matkę. Organy uprawnione do udzielania przedmiotowego świadczenia pieniężnego są związane przepisami ustawy i nie mają swobody w wyborze podejmowanego rozstrzygnięcia. W przypadku niespełnienia choćby jednej ze wskazanych przez ustawodawcę przesłanek, wniosek o przyznanie świadczeń, tak jak w niniejszym przypadku, musi zostać załatwiony odmownie.

Uwarunkowanie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego istnieniem obiektywnych kryteriów i zasad ich udzielania pozbawia także organ możliwości przyznawania tego świadczenia z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego, czy słuszności nawet w sytuacji wystąpienia bardzo ciężkich okoliczności życiowych dotyczących rodziny wnioskodawcy. Żadne inne niż określone w ustawie kryteria nie mogą decydować o przyznaniu prawa do tego świadczenia.

Mając powyższe na względzie, Kolegium orzekło, jak w osnowie decyzji.

W skardze na powyższą decyzję [...] wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych, przez błędną wykładnię, a w szczególności przez uznanie braku związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z pracy a opieką nad chorą matką.

W uzasadnieniu skargi, skarżący ponowił argumentacje przedstawioną w odwołaniu, podkreślając m. innymi, że na podstawie dotychczasowych przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, pobierał na matkę świadczenie pielęgnacyjne do 30 czerwca 2013r., a które to prawo nabył na podstawie ostatecznej, bezterminowej decyzji o Nr [...]. Zmiana warunków nabywania prawa do tegoż świadczenia pielęgnacyjnego i wprowadzenie nowych warunków uprawniających do ubiegania się o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego spowodowała, że z dniem 1 lipca 2013r. został pozbawiony prawa do tegoż świadczenia i nie spełnia warunków wymaganych do przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Podkreślił, że w zaufaniu do tworzonego prawa, podjął bardzo trudną decyzję życiową i rodzinną dotyczącą przerwania zatrudnienia, które było jedynym źródłem dochodu, ale było nie do pogodzenia z ciągłym czuwaniem i koniecznością organizowania codziennego życia osobie niepełnosprawnej. Była to nowa sytuacja i przekonany był, że ciągłość przyznanego decyzją świadczenia pielęgnacyjnego pozwoli skupić się na czynnościach bezpośredniej pielęgnacji i rehabilitacji 85-letniej wówczas matki. Zmiana przepisów zabrała poczucie bezpieczeństwa i stabilności i "zmusza" do poszukiwania pracy lub innych źródeł utrzymania, mimo, że pozostawanie przez dłuższy czas bez pracy i odnalezienie się obecnie na rynku pracy jest trudne ze względu na wysokie bezrobocie. Dzieje się to kosztem czasu, który powinien poświęcić matce.

Nadto skarżący zauważył, że utrata prawa do świadczenia pielęgnacyjnego spowodowała brak możliwości opłacania składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz zdrowotne. Nie spełnia warunków określonych w art. 42 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

Zarzucił, że po utracie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i niespełnieniu warunków do uzyskania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, nie zagwarantowano nawet możliwości przejściowej ochrony przez stworzenie możliwości ubiegania się o zasiłek dla bezrobotnych.

Skarżący podkreślił, że orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego przyjęte zostało, iż celem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest materialne wsparcie osób, które nie zarobkują z powodu opieki nad niepełnosprawnym, a sprawujący opiekę lub niosący długotrwałą pomoc niepełnosprawnemu właśnie przez niepełnosprawność tej osoby jest zmuszony do rezygnacji z pracy zarobkowej, mimo zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia (wyrok z dnia 22 lipca 2008 r. sygn. P 41/07). Z kolei zdaniem NSA, świadczenie pielęgnacyjne w istocie jest instytucją pomocy publicznej wobec bliskich osobie niepełnosprawnej w celu zabezpieczenia ich egzystencji. Opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne jest formą świadczeń niepieniężnych (uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 11 grudnia 2012 r. LEX nr 1230181).

Skarżący powołał się także na stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich, w ocenie którego, na skutek zmian w ustawie świadczeniowej dotyczących w szczególności modyfikacji warunków nabywania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, doszło do ingerencji w prawa nabyte z decyzji administracyjnej, a także do naruszenia zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez to państwo prawa.

Zdaniem skarżącego, Kolegium niesłusznie zwraca uwagę na okres dotyczący sześciu miesięcy przed decyzją o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego (31.12.2011r.– 30.06.2012r.) i okres pobierania świadczenia pielęgnacyjnego (1.07.2012r. – 31.12.2012r.) jako decydujący dla zaistnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy ustaniem zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad matką.

Skarżący ponownie stwierdził, że znalazł się w "pułapce prawnej" polegającej na tym, że opierając się na decyzji administracyjnej przyznającej mu świadczenie pielęgnacyjne i działając w zaufaniu do niej podejmował w ostatnich latach istotne decyzje życiowe (zrezygnował z zatrudnienia i nie podejmował go do dziś), a następnie w świetle zmiany ustawy utracił prawo do tego świadczenia – ponosi wszelkie konsekwencje zmiany ustawy. W związku z tym, wniesioną skargę uważa za w pełni zasadną.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając zaś w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do postanowień przepisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia tak zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Niesporne jest w niniejszej sprawie, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2013 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] 2013r., Nr [...], który to organ powołując się m.innymi na przepis art.16a ust.1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006r., Nr 139, poz.992 ze zm.) - odmówił przyznania skarżącemu prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką – [...]. Podstawą odmowy było ustalenie, że skarżący nie zrezygnował z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawną matką.

Zatem kluczową kwestią w niniejszej sprawie było udzielenie odpowiedzi, czy w okolicznościach niniejszej sprawy i obowiązującego stanu prawnego, zasadnie odmówiono skarżącemu przyznania przedmiotowego zasiłku.

Zważyć należy, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji są przepisy w/w ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych, a przede wszystkim przepis art.16a ust.1 tejże ustawy, który stanowi, że specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

W świetle powyższej regulacji, stwierdzić należy, że zasadnie organy przyjęły, iż jednym z wymogów uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego jest rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną.

Przepis art.16a ust.1 omawianej ustawy nie stanowi natomiast, że warunek ten jest spełniony także w przypadku niepodejmowania zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Oznacza to, że ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, o którym mowa w art. 16a ustawy – uzależnione zostało od zaistnienia faktycznej rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, pozostającej w związku przyczynowym z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny.

Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym w aktualnym stanie prawnym osoba ubiegająca się o przyznanie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego musi zrezygnować z zatrudnienia z własnego wyboru, a przez rezygnację z zatrudnienia nie można w związku z tym rozumieć niepodejmowania zatrudnienia (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 stycznia 2014r., sygn..akt IV S.A./Wr 668/13, publ. w internetowej CBOSA).

Wskazać przy tym należy, że gdyby intencją ustawodawcy było przyznanie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego również osobom, które nie podejmują zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną, to z pewnością dałby temu wyraz tak, jak uczynił to przy świadczeniu pielęgnacyjnym, a o którym jest mowa w art. 17 ust. 1 omawianej ustawy. Przepis art.17 ust.1 ustawy jednoznacznie bowiem wskazuje, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego może być przyznane określonym osobom (po spełnieniu innych warunków przewidzianych w tym przepisie), jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Natomiast niewątpliwe jest w niniejszej sprawie, że w przypadku świadczenia, o które ubiega się skarżący, tj. specjalnego zasiłku opiekuńczego ustawodawca wskazał wyłącznie przesłankę rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Wobec tego okoliczność, że dana osoba nie podejmuje zatrudnienia, w świetle dyspozycji cyt. wyżej art. 16a ustawy nie wywołuje skutku w postaci spełnienia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia.

W świetle powyższego, trafnie organ odwoławczy odwołuje się do przepisu art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdzie zawarta jest definicja pojęcia "zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej", a które jest równoznaczne z wykonywaniem pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywaniem pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzeniem pozarolniczej działalności gospodarczej.

Wobec tego zrezygnowanie z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a do którego to pojęcia odwołuje się omawiany przepis art.16a ust.1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, ściśle wiąże się z wcześniejszym zakończeniem trwającego stosunku pracy lub wykonywania innej pracy zarobkowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2010r., sygn.akt I OSK 123/10, LEX nr 594975).

Rezygnacja z zatrudnienia musi być również powiązana z celem, jakim jest sprawowanie opieki nad osobą niepełnosprawną. Konieczne jest zatem istnienie związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia, a koniecznością sprawowania opieki. Istotne są więc okoliczności i powody rezygnacji z zatrudnienia (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 585/13, publ. w internetowej CBOSA).

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje kwestia spełnienia przez skarżącego przesłanki dotyczącej wysokości osiąganego dochodu, umożliwiającej przyznanie wnioskowanego świadczenia, jak i niewystępowanie przesłanek wskazanych w art. 16a ust. 8 ustawy, wyłączających uprawnienie skarżącego w tym zakresie.

Niewątpliwym jest także, że matka skarżącego na mocy orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. z dnia [...] 2012r., nr [...] została zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności, przy wskazaniu, że ten stopień niepełnosprawności datuje się od lipca 2012r., z równoczesnym stwierdzeniem, że nie da się ustalić od kiedy niepełnosprawność istnieje.

Organy orzekające nie zgodziły się natomiast, że zaistniała po stronie skarżącego przesłanka rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku koniecznością opieki nad niepełnosprawną matką, a co jest konieczną przesłanką do uzyskania przedmiotowego świadczenia.

W okolicznościach niniejszej sprawy, dokonana przez organy wykładnia powołanego wyżej przepisu art.16a ust.1 ustawy w związku z art.3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych jest prawidłowa, co oznacza, że wydane w sprawie decyzje - wbrew zarzutom skargi nie naruszają tak przepisów prawa procesowego, jak i przepisów prawa materialnego, innymi słowy nie pozwalają na przyjęcie, iż decyzje te wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, o którym stanowi przepis art. 145 p.p.s.a.

Istotne jest w sprawie, że w obecnym stanie prawnym ustawodawca w cyt. wyżej art.16a ust.1 omawianej ustawy, zawęził krąg podmiotów uprawnionych do specjalnego zasiłku opiekuńczego nie tylko uzależniając jego przyznanie od spełnienia kryterium dochodowego, ale także ograniczył możliwość uzyskania zasiłku tylko do osób rezygnujących z zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki nad osoba niepełnosprawną. Z kręgu podmiotów uprawnionych do przedmiotowego zasiłku wykluczono osoby niepodejmujące zatrudnienia z tego tytułu . Takie stanowisko, podzielane przez skład orzekający w niniejszej sprawie, przyjęte zostało choćby w wyrokach: WSA w Olsztynie z dnia 9 lipca 2013r., sygn.akt II S.A./Ol 498/13; WSA w Rzeszowie z dnia 8 sierpnia 2013r., sygn.akt II S.A./Rz 442/13; WSA w Warszawie z dnia 17 września 2013r., sygn.akt I S.A./Wa 1067/13; WSA w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2013r., sygn.akt II S.A./Łd 585/13.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w lipcu 2012r., tj. miesiącu od którego ustalono u matki skarżącego znaczny stopień niepełnosprawności, skarżący nie pozostawał w zatrudnieniu.

Niewątpliwe jest także w sprawie, że prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza pod nazwą [...] z siedzibą w [...] - zakończona została [...] 2011r. ( dane z wypisu w rejestrze REGON – stan danych na dzień 16 czerwca 2013r.).

W świetle powyższego nie można przyjąć, by skarżący zrezygnował z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a o którym stanowi cyt. wyżej art.16a ust.1 omawianej ustawy, skoro zaprzestanie prowadzania przez skarżącego działalności gospodarczej tj. 30 grudnia 2011r. - nie pokrywa się z momentem ustalenia u matki skarżącego niezdolności do samodzielnej egzystencji.

Niesporne jest w bowiem sprawie, że znaczny stopień niepełnosprawności [...] z równoczesnym stwierdzeniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, stwierdzono w orzeczeniu Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. z dnia [...] 2012r., [...], gdzie stwierdzono także, iż ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od lipca 2012r..

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że nawet przy założeniu, jak utrzymuje skarżący, iż Jego matka już grudniu 2011r. potrzebowała opieki, to niewątpliwie w tym okresie nie legitymowała się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a który został orzeczony dopiero od lipca 2012r.

W okolicznościach niniejszej sprawy oznacza to, że jak zasadnie przyjęły organy, iż nie można uznać, by powodem zrezygnowania przez skarżącego z zatrudnienia – prowadzenia działalności gospodarczej z dniem [...] 2011r. była potrzeba zapewnienia matce stałej opieki ze względu na jej niepełnosprawność w stopniu znacznym.

Odnosząc się to twierdzeń skarżącego o przyznaniu Mu na okres wcześniejszy świadczenia pielęgnacyjnego (decyzja Nr [...] wydana w oparciu o przepis art.17 ustawy o świadczeniach rodzinnych), wyjaśnić należy, że okoliczność ta nie ma w niniejszej sprawie znaczenia, z tej to przede wszystkim przyczyny, że specjalny zasiłek opiekuńczy, a o który ubiega się w niniejszej sprawie skarżący, jak już to wyżej Sąd podkreślił ma swą odrębną regulację – określoną w cyt. wyżej art.16a ust.1 ustawy i od spełnienia określonych tamże warunków uzależnione zostało prawo do przedmiotowego zasiłku.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że podnoszone przez skarżącego okoliczności związane tak z trudnościami związanymi ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką, jak i sytuacją materialną, aczkolwiek bardzo istotne z punktu widzenia skarżącego, nie mogły być uwzględnione przez Sąd z tej to przede wszystkim przyczyny, iż względy społeczne, czy też sprawiedliwości społecznej Sąd ten nie może brać pod uwagę, jako, że dotyczą one sfery pozaprawnej.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270), skargę oddalił.

Mając na uwadze przedmiot sprawy, Sąd jedynie informacyjnie pragnie zauważyć, że postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013r., sygn. akt II SA/Po 1026/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym następującej treści: "Czy art. 16 a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 ze zm.), w zakresie w jakim pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego świadczenia opiekuńczego osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnego egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, jest zgodny z: art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ?" .

Przepis zaś art.190 ust.4 Konstytucji R.P. stanowi, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. Zgodnie zaś z art. 145a k.p.a. można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzeknie o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej (§ 1). Skargę o wznowienie postępowania w takim przypadku wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia T.K. (§ 2). Skargę taką wnosi się do organu administracji , który wydał decyzję w I instancji (art. 148 § 1).