Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 6/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art.10 ust.1 pkt 8 lit. a, art. 5a pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi M. M. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 26 września 2014 r. nr IPPB1/415-748/14-4/MT w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz M. M. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżąca – M. M., w dniu 26 czerwca 2014 r. złożyła wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości.

We wniosku przedstawiła zdarzenie przyszłe, z którego wynikało, że jest osobą fizyczną, która nie jest zarejestrowana jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą (brak wpisu do CEIDG). Nie jest też zarejestrowana jako podatnik VAT. Skarżąca wraz z innymi osobami fizycznymi, jest współwłaścicielem dwóch nieruchomości wieczystoksięgowych położonych w W. przy ul. D. i B., tj. działki [...] (KW nr WA1 [...]) i działki [...] (KW nr [...]) - razem wspólnie określane jako "Nieruchomość". Udział Skarżącej w Nieruchomości wynosi [...] (ok. 11,5%). Udział w Nieruchomości został nabyty przez Skarżącą w drodze umów sprzedaży zawartych w 2012 r. z osobami, które uzyskały swoje udziały w Nieruchomości w ramach procesu reprywatyzacji, którego efektem było ustanowienie wobec wszystkich osób uprawnionych prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości w dniu 28 stycznia 2010 r. Następnie, 4 kwietnia 2011 r., prawo użytkowania wieczystego, stosownie do odpowiednich przepisów, zostało nieodpłatnie przekształcone w prawo własności. Sprzedaże udziałów w Nieruchomości na rzecz Skarżącej były dokonywane w ramach transakcji, które nie podlegały opodatkowaniu VAT.

Po nabyciu udziałów we współwłasności Nieruchomości, właścicielom Nieruchomości udało się znaleźć inwestora z branży deweloperskiej zainteresowanego nabyciem Nieruchomości w celu przeznaczenia jej pod zabudowę mieszkaniową. Skarżąca była jednym z kilku współwłaścicieli aktywnych w rozmowach z nabywcą Nieruchomości.

W lipcu i sierpniu 2012 r. Skarżąca oraz inni współwłaściciele Nieruchomości zawarli umowy przedwstępne sprzedaży Nieruchomości. Obecnie strony (współwłaściciele Nieruchomości oraz deweloper) przygotowują się do zawarcia umowy przyrzeczonej. Nieruchomość nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ale w stosunku do Nieruchomości, z inicjatywy dewelopera, w kwietniu 2013 r. została wydana ostateczna decyzja o warunkach zabudowy oraz w marcu 2014 r. ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.

Nieruchomość nie jest zabudowana budynkiem, ale jest na niej urządzony parking, który ma charakter stale związanego z gruntem, utwardzonego i ogrodzonego placu asfaltowo - betonowego, z wymalowanymi liniami rozdzielającymi poszczególne miejsce parkingowe ("Parking"). Parking ten jest w całości wynajęty przez współwłaścicieli Nieruchomości na rzecz przedsiębiorcy, który wynajmuje poszczególne miejsca parkingowe zainteresowanym podmiotom. Parking nie został wybudowany przez aktualnych współwłaścicieli Nieruchomości - znajdował się on na Nieruchomości w momencie oddawania Nieruchomości w ramach procesu reprywatyzacji.

Skarżąca wskazała, że nie prowadzi działalności gospodarczej zarejestrowanej w CEIDG i tym samym nie zawarła umowy najmu Nieruchomości (w części przypadającego mu udziału we współwłasności) w ramach takiej działalności. Skarżąca rozlicza przychód z tytułu wynajmu Nieruchomości ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Udział w Nieruchomości nie jest ujęty w ewidencji środków trwałych Skarżącej (ewidencja taka nie jest w ogolę prowadzona). Skarżąca nie dokonywała żadnych wydatków na ulepszenie Nieruchomości.

Poza udziałem we współwłasności Nieruchomości, Skarżąca posiada również (i może być tak, że będzie nabywać kolejne udziały we współwłasności innych nieruchomości wieczystoksięgowych położonych w W. tj. w działce [...] (Kw Nr [...]) oraz działce [...] (Kw Nr WA1 [...]). Skarżąca nabyła lub nabędzie udziały w działkach [...] i [...] od niektórych z ich współwłaścicieli, którzy nabyli je w ramach procesu reprywatyzacji. Zarówno działka [...], jak i działka [...] są objęte już umowami przedwstępnymi sprzedaży, przy czym w przypadku działki [...] przedmiotem sprzedaży ma być jedynie jej część - w tym celu, współwłaściciele działki [...], w tym Skarżąca, podjęli działania mające na celu doprowadzenie do podziału działki [...], tak aby wydzielić działkę, która ma być przedmiotem sprzedaży. Kwestia opodatkowania sprzedaży działek [...] i [...] jest poza zakresem niniejszego wniosku - informacje dotyczące tych działek mają jedynie na celu pokazać całokształt okoliczności, w których Skarżąca będzie dokonywać sprzedaży udziału w Nieruchomości.

Mając powyższe na uwadze Skarżąca zadała następujące pytania:

1) Czy w związku ze sprzedażą swojego udziału w Nieruchomości Skarżąca będzie działać jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT?

2) W przypadku uznania, że w związku ze sprzedażą części lub całego udziału w Nieruchomości Skarżąca działa jako podatnik VAT, czy prawidłowe jest stanowisko Skarżącej, że sprzedaż przez nią udziału w Nieruchomości będzie podlegać zwolnieniu od VAT, ze względu na znajdujący się na Nieruchomości Parking, a tym samym Skarżąca nie jest zobowiązana do zarejestrowania się jako podatnik VAT, do udokumentowania sprzedaży fakturą oraz do składania deklaracji VAT?

3) Czy prawidłowe jest stanowisko Skarżącej, że przychód ze sprzedaży udziału w Nieruchomości należy zaliczyć do źródła przychodów, jakim jest odpłatne zbycie udziału w nieruchomości, a nie do źródła przychodów, jakim jest pozarolniczą działalności gospodarcza, co oznacza, że dochód Skarżącej ze sprzedaży udziału w Nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach przewidzianych w art. 30e ustawy o PIT oraz że dochód ten może podlegać zwolnieniu od PIT na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 ustawy o PIT?

Odnośnie pytania nr 3, bowiem tylko to pytanie było przedmiotem zaskarżonej interpretacji, przychody ze sprzedaży udziału w Nieruchomości nie kwalifikują się do źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza. W ocenie Skarżącej przychód ze sprzedaży udziału w Nieruchomości należy zaliczyć do źródła, jakim jest odpłatne zbycie udziału w Nieruchomości (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit.a u.p.d.o.f.) - ewentualny dochód ze sprzedaży udziału w Nieruchomości będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zgodnie z art. 30e u.p.d.o.f. i będzie mógł być zwolniony od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f. Skarżąca przytaczając treść art. 10 ust.1, art. 5a pkt 6 oraz art. 14 ust.2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. stwierdziła, że sprzedając udział w Nieruchomości zarządza swoim majątkiem prywatnym oraz realizuje przysługujące jej prawo współwłasności wobec tej Nieruchomości. Sprzedaży udziału w Nieruchomości nie można przypisać charakteru zorganizowanego i stałego - jest to jedynie spieniężenie majątku Skarżącej w postaci udziału w Nieruchomości. Dlatego też nie można uznać, że w związku ze sprzedażą udziału w Nieruchomości Skarżąca działa jako osoba prowadząca działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie Skarżącej nawet, gdyby uznać, że w związku ze sprzedażą udziału w Nieruchomości, działa ona jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą, i tak sprzedaż udziału w Nieruchomości nie mogłaby być zakwalifikowana do źródła jakim jest pozarolniczą działalność gospodarcza. W tym celu, zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f., udział w Nieruchomość musiałby stanowić środek trwały i co więcej ten środek trwały musiałby być ujęty w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez Skarżącą. Taką interpretację przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych potwierdza uchwała NSA w składzie siedmiu sędziów z 17 lutego 2014 r. (sygn. II FPS 8/13) - stosownie do tej uchwały, nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, które nie były ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Skarżąca podkreśliła, że nie prowadzi ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych i tym samym jej udział w Nieruchomości nie został ujęty w takiej ewidencji. Tym samym, przychód ze sprzedaży udziałów w Nieruchomości nie może być uznany za przychód ze źródła jakim jest pozarolniczą działalność gospodarcza. W związku z powyższym Skarżąca stwierdziła, że należy uznać, że w odniesieniu do sprzedaży udziałów w Nieruchomości można jedynie rozpatrywać źródło przychodów, jakim jest odpłatne zbycie udziału w nieruchomości (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a u.p.d.o.f.). Powyższe oznacza, że jeśli sprzedaż ta spowoduje powstanie dochodu podatkowego (cena sprzedaży będzie wyższa niż koszt nabycia), dochód ten będzie podlegać opodatkowaniu zgodnie z art. 30e u.p.d.o.f., przy czym Skarżąca będzie uprawniona do skorzystania ze zwolnienia od podatku (art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f.).

Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 26 września 2014 r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu przytoczył treść art. 9 ust.1, art. 10 ust.1 pkt 8 lit. a)- c), art. 5a pkt 6, art. 14 ust.1, art. 14 ust.2 pkt 1 u.p.d.o.f. i stwierdził, że w celu zakwalifikowania działań podjętych przez Skarżącą do właściwego źródła przychodu, czyli ustalenia czy sprzedaż będzie stanowiła dla Skarżącej przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., czy też stanowić będzie przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej należy mieć na uwadze zamiar, okoliczności i cel działań związanych z odpłatnym zbyciem nieruchomości. Co do zasady sprzedaż przedmiotów z majątku prywatnego osoby fizycznej, które nie są związane z działalnością gospodarczą oraz nie były nabyte w celu ich odprzedaży, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności nie stanowią działalności gospodarczej.

W ocenie Ministra Finansów z okoliczności sprawy wynika, że Skarżąca, jako osoba fizyczna, działa we własnym imieniu, a podejmowane czynności rodzą bezpośrednio dla Skarżącej określone prawa i obowiązki. Sprzedaż przez Skarżącą udziałów w nieruchomości ma zarobkowy charakter, czyli nastawiony jest na osiągnięcie zysku (dochodu). Zorganizowany sposób działania w obrocie gospodarczym oznacza prowadzenie działalności w sposób metodyczny, systematyczny i uporządkowany, który wiąże się z planowanym charakterem działań i realizacją poszczególnych zamierzeń. Istotnym przejawem działania w sposób zorganizowany jest również to, że aktywność Skarżącej koncentruje się na podejmowaniu działań zmierzających zarówno do utrzymania źródła przychodu w zakresie sprzedaży będących w Skarżącej posiadaniu udziałów w nieruchomości, jak i do rozszerzenia tego źródła. Minister Finansów podkreślił, że Skarżąca w przedstawionym we wniosku opisie zdarzenia przyszłego wskazała, że "Poza udziałem we współwłasności Nieruchomości, Wnioskodawczyni posiada również (i może być tak, że będzie nabywać kolejne udziały we współwłasności innych nieruchomości wieczystoksięgowych położonych w W. tj. w działce [...] oraz działce 14/2. (...) Zarówno działka [...], jak i działka [...] są objęte już umowami przedwstępnymi sprzedaż...". Zatem, w świetle definicji działalności gospodarczej Minister Finansów stwierdził, że działanie takie jest rodzajem aktywności określonej jako działalność handlowa podjęta w celu zarobkowym, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. A zatem, przychody ze sprzedaży ww. udziału w Nieruchomości należy zakwalifikować do przychodów z działalności gospodarczej.

Organ podatkowy stwierdził, że z całokształtu opisanego określonego zespołu działań Skarżącej wynika, że przedmiotowa sprzedaż będzie następować w warunkach wskazujących na jej handlowy i zarobkowy charakter. Minister Finansów stwierdził, że w realiach badanej sprawy nie sposób uznać, że czynności podejmowane przez Skarżącą miały charakter okazjonalny i przypadkowy. Całokształt tych czynności świadczy bowiem o celowym działaniu, które ujawnia zamiar zbycia nieruchomości. W konsekwencji, nie znajdzie zastosowania przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., gdyż przychód uzyskany ze sprzedaży udziału w Nieruchomości - w okolicznościach wskazujących na to, że sprzedaż ta wykonywana jest w ramach prowadzonej działalności - winien być opodatkowany, zgodnie z zasadami przewidzianymi dla tego właśnie źródła, tj. pozarolniczej działalności gospodarczej, na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Zatem nie znajdzie zastosowania zwolnienie określone w art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f.

Po wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa Skarżąca pismem z dnia 5 grudnia 2014 r. wniosła skargę na powyższą interpretację wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie:

a) przepisów postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 169 § 1 w zw. z art. 14b § 2 i § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) – dalej "O.p." przez niewezwanie Skarżącej do odpowiedniego uzupełnienia wniosku o interpretację indywidualną i dokonanie negatywnej oceny stanowiska Skarżącej na podstawie okoliczności niewskazanych we wniosku o interpretację indywidulaną;

- art. 169 § 1 w zw. z art. 14b § 2 i § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 O.p. w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 i art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f. przez niewezwanie Skarżącej do uzupełnienia stanu faktycznego w zakresie rodzaju i charakteru prowadzonej działalności gospodarczej w celu dokonania analizy, czy sprzedaż udziałów w nieruchomościach stanowi sprzedaż składników majątkowych przeznaczonych do wykonywania innej działalności produkcyjnej albo usługowej, a jednocześnie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a więc czy przychód ze sprzedaży tych składników należy zakwalifikować do źródła, jakim jest pozarolniczą działalność gospodarcza;

- art. 121 § 1 w zw. z art. 14h 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) – dalej "O.p.", przez niezastosowanie i niezrealizowanie w postępowaniu zasady zaufania poprzez niewyjaśnienie w interpretacji indywidualnej powodów odstąpienia przez Ministra Finansów od stanowiska prezentowanego w innej interpretacji indywidualnej w analogicznym stanie faktycznym;

b) prawa materialnego, tj. przepisów art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. poprzez uznanie, że dokonana przez Skarżącą sprzedaż udziałów w nieruchomościach została dokonana w wykonywaniu działalności gospodarczej, a nie w ramach sprzedaży składników majątku osobistego.

Skarżąca w uzasadnieniu skargi podkreśliła, że:

- działania Skarżącej miały charakter jednorazowy (dotyczyły udziałów w działkach usytuowanych na tym samym obszarze, które miały podobny charakter i zabudowę oraz miały być sprzedane jednemu inwestorowi w ramach jednej transakcji).

- brak było w działaniach Skarżącej ciągłości, powtarzalności i stałości (Skarżąca nie dokonywała podobnych transakcji wcześniej, ani nie planuje ich podejmować w przyszłości).

- Skarżąca nie uczestniczyła na stałe w obrocie gospodarczym, a jej działania nie przybrały jakiejkolwiek zorganizowanej formy (nie miała zarejestrowanej działalności gospodarczej, nie była podatnikiem VAT).

- brak było fachowości w podejmowanych działaniach (udziały zostały nabyte od osób uprawnionych do nich z tytułu reprywatyzacji, Skarżąca nie dokonywała na działkach jakichkolwiek inwestycji, nie modernizowała ich, a jedynie wynajmowała je poza działalnością gospodarczą).

W ocenie Skarżącej Minister Finansów powinien był powziąć wątpliwości co do prawidłowości swojego stanowiska również po zapoznaniu się z pismem Skarżącej wzywającym do usunięcia naruszenia prawa z dnia 14 października 2014 r. Skarżąca wskazała w nim dodatkowe okoliczności, które potwierdzały prawidłowość jej stanowiska.

Wobec powyższego w ocenie Skarżącej uznać należy, że działania planowane przez Skarżącą spowodują powstanie przychodów ze źródła, jakim jest sprzedaż składników majątku osobistego Skarżącej na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie podstawowe znaczenie miało rozstrzygnięcie, czy przychód uzyskany ze sprzedaży udziału w nieruchomości w opisanym we wniosku interpretacyjnym stanie faktycznym stanowi przychód, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), tj. przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, czy wymieniony w art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy przychód ze zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w nieruchomości.

Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f., źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2 (który nie znajduje zastosowania w sprawie) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a) – c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., źródło przychodów stanowi pozarolnicza działalność gospodarcza.

Natomiast na podstawie art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

W świetle art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących:

a) środkami trwałymi,

b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1.500 zł,

c) wartościami niematerialnymi i prawnymi

- ujętych w ewidencji środków trwałych (...), w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych (...).

W myśl art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., przez pozarolniczą działalność gospodarczą należy rozumieć działalność zarobkową: 1) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową; 2) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż; 3) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do przychodów z pozostałych źródeł przychodów wymienionych w ustawie.

Należy mieć na względzie, że udzielając indywidualnej interpretacji, o której mowa o w art. 14b Ordynacji podatkowej organ podatkowy nie ustala stanu faktycznego, a jedynie opiera się na stanie faktycznym wskazanym we wniosku o udzielenie interpretacji. Stan faktyczny brany pod uwagę do wydania interpretacji nie może być precyzowany, czy modyfikowany w toku dalszego postępowania, np. w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Wszelkie dane podlegające interpretacji winny być przedstawione we wniosku, zanim zostanie wydana interpretacja. Wnioskodawca winien, działając w swoim dobrze pojętym interesie, precyzyjnie opisać stan faktyczny oraz zakres przedstawionego do oceny problemu prawnego i postulowanego przez niego rozwiązania tego problemu, tak aby następnie nie mogły powstać żadne wątpliwości w tym zakresie. W rozpatrywanej sprawie należy wytknąć Skarżącej, że pewne okoliczności, istotne dla prawidłowej oceny jej stanowiska co do ustalenia źródła przychodu z tytułu sprzedaży udziału w nieruchomości, powołała na etapie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, zamiast we wniosku. Strona wyjaśniła, że pierwszy udział w nieruchomościach nabyła w związku ze swoją skomplikowaną sytuacją osobistą, kolejny udział nabyła od D. W. N. z pobudek osobistych (p. N., bezdzietna, ze zdiagnozowanym czerniakiem potrzebowała środków pieniężnych na dalsze leczenie), dalsze udziały Skarżąca nabyła w celu zabezpieczenia skuteczności sprzedaży.

Patrząc jednak na ten problem z drugiej strony, zaznaczyć należy, że jeżeli stan faktyczny wskazany we wniosku o udzielenie interpretacji jest niepełny i nie zawiera wszystkich istotnych dla wydania interpretacji elementów stanu faktycznego, organ udzielający interpretacji powinien wystąpić o uzupełnienie wniosku na podstawie art. 169§1 w związku z art. 14hOrdynacji podatkowej.

Zdaniem Sądu z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie.

Organ interpretacyjny trafnie wskazywał, że w celu prawidłowego zakwalifikowania działań Skarżącej do właściwego źródła przychodu, należy mieć na uwadze zamiar, okoliczności i cel działań związanych z odpłatnym zbyciem nieruchomości.

Rzecz w tym, że z opisanego we wniosku stanu faktycznego w ogóle nie wynikało, jaki był zamiar i cel zakupu pierwszego i kolejnych udziałów w nieruchomości, czy Skarżąca w momencie nabycia udziałów miała zamiar ich dalszej odsprzedaży. Wobec powyższego, skoro sam organ kwestie te uznał za istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia wniosku, winien wystąpić do Wnioskodawcy o uzupełnienie wniosku w tym zakresie, czego jednak nie uczynił.

W związku z powyższym zaskarżona interpretacja wydana została z naruszeniem art. 169 § 1 w zw. z art. 14b § 2 i 3 oraz 14c § 1i 2 Ordynacji podatkowej. Zatem stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji uznać należy za przedwczesne.

Rację ma także Skarżąca wywodząc, że w sytuacji, gdy organ w analogicznym stanie faktycznym przyjął odmienne stanowisko, aniżeli w wydanej interpretacji, to choć formalnie nie jest związany swoimi rozstrzygnięciami i może prezentować odmienne stanowiska, powinien jednak wskazać przyczyny takiego postepowania. Podatnik ma bowiem prawo uzyskać informację, co skłoniło organ podatkowy do przyjęcia względem niego odmiennej interpretacji, aniżeli w analogicznym przypadku wystosowanej do innego podatnika. Brak takiego wyjaśnienia może skutkować naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 w zw. z art. 14 h Ordynacji podatkowej).

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 146 § 1 oraz art. 200 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.