Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA 1754/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 607  Gospodarka mieniem państwowym i komunalnym, w tym gospodarka nieruchomościami nierolnymi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Rausz Sędzia WSA Marzenna Glabas Asesor WSA Irena Szczepkowska (sprawozdawca) Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2004 r., sprawy ze skargi C. B. — pełnomocnika M. i C. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania: 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego zwrot kwoty 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

2 I SA 1754/02

Uzasadnienie

Decyzją z 12 lutego 2002 r. Nr "[...]" Zarząd Gminy J. ustalił M. i C. małżonkom S. opłatę adiacencką w kwocie 7015 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek jej podziału oraz rozłożył opłatę adiacencką na dwie raty roczne.

Pismem z 10 marca 2002 r., które wpłynęło do Urzędu Gminy w J. 12 marca 2002 r. pełnomocnik małżonków S. – C. B. wniósł odwołanie od powyższej decyzji wraz z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, którą uzasadnił pobytem na leczeniu rehabilitacyjnym. Dodał nadto, iż o wyjeździe informował pracownika Urzędu Gminy w J. w dniu składania wniosku o rozłożenie opłaty adiacenckiej na raty. Na potwierdzenie faktu przebywania na leczeniu rehabilitacyjnym pełnomocnik załączył kserokopię karty informacyjnej Centrum Rehabilitacji Rolników. W karcie tej stwierdzono, że C. B. przebywał w Centrum Rehabilitacji Rolników od 11.02.2002 r. do 03.03.2002 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. zwróciło się do C. B. o złożenie pełnomocnictwa upoważniającego go do reprezentowania M. i C. małżonków S. w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej, a także o wyjaśnienie czy osobiście pokwitował odbiór decyzji, której dotyczy wniesione odwołanie.

W odpowiedzi C. B. przedłożył pełnomocnictwo udzielone mu aktem notarialnym z 24 kwietnia 2001 r. przez M. (córkę) i C. (zięcia) S. oraz poinformował Kolegium, iż osobiście pokwitował odbiór decyzji, której dotyczy wniesione odwołanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., postanowieniem z 15 maja 2002r. Nr "[...]" na podstawie art. 58 § 1 kpa i art. 59 § 2 kpa, odmówiło C. B. - pełnomocnikowi małżonków M. i C. S. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Zarządu Gminy J. z 12 lutego 2002 r. Nr "[...]".

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium stwierdziło, iż decyzja została doręczona M. S. - w dniu 14 lutego 2002 r. i C. B., pełnomocnikowi małżonków S. - w dniu 25 lutego 2002 r. (ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji wynika, że 15 lutego 2002 r.)

Organ orzekający po przytoczeniu treści art. 58 § 1 kpa wskazał na informację podaną w karcie informacyjnej, iż pobyt C. B. w Centrum Rehabilitacji Rolników trwał od 11 lutego 2002 r. do 3 marca 2002 r. i wywiódł, iż faktycznie pobyt ten rozpoczął się później lub wystąpiła w nim przerwa. Pełnomocnik bowiem na wezwanie Kolegium wyjaśnił, że osobiście pokwitował odbiór decyzji, co miało miejsce dnia 15 lutego 2002r, a więc cztery dni po dacie wskazanej w karcie informacyjnej jako data rozpoczęcia pobytu. Kolegium przyjęło, że pełnomocnik najpierw odebrał decyzję, dopiero później wyjechał do S., wobec czego miał możliwość zapoznania się z otrzymaną korespondencją, sporządzenia odwołania i wysłania go pocztą, jeśli nie przed zaplanowanym wyjazdem to w trakcie pobytu w Centrum Rehabilitacji w S. Organ powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślił, że brak winy w uchybieniu terminu zachodzi tylko wówczas, gdy strona nawet przy zachowaniu pełnej staranności nie mogła dopełnić czynności procesowej, z powodu wskazanej przez nią przeszkody. Pełnomocnik zaś, zdaniem organu, nie uprawdopodobnił, że będąc na rehabilitacji w S. nie był w stanie napisać i przesłać sam lub za pośrednictwem innej osoby odwołania od kwestionowanej decyzji.

Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. skargę wniósł C. B., pełnomocnik M. i C. S. W skardze, jak wynika z jej treści, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając, że rozstrzygnięcie organu jest niezgodne z prawem, zmyślone i niepotwierdzone. Oświadczył, iż nie przerywał leczenia rehabilitacyjnego, nie podpisał osobiście odbioru decyzji w sprawie opłaty adiacenckiej i nikogo nie upoważniał do jej odbioru.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko. Kolegium odnosząc się do zarzutu zawartego w skardze nawiązało do odpowiedzi udzielonej przez C. B. w piśmie z 25 kwietnia 2002 r., z której wynikało, iż osobiście pokwitował odbiór decyzji, której dotyczyło odwołanie. Uznano zatem, że skarżący zaprzecza swoim wcześniejszym wyjaśnieniom.

Na rozprawie, która odbyła się 11 lutego 2004 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie, pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. przedłożył pismo Centrum Rehabilitacji Rolników w S. z 24 września 2002 r., w którym stwierdzono, że C. B. przebywał w Centrum Rehabilitacji Rolników na leczeniu rehabilitacyjnym od 11 lutego 2002 r. do 3 marca 2002 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Powyższa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97

ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1271, z póz. zm.).

Przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie o charakterze proceduralnym. Dlatego też Sąd nie zajmował się kwestią opłaty adiacenckiej ustalonej małżonkom M. i C. S. Nie badał decyzji Zarządu Gminy J. z 12 lutego 2002 r. ani podnoszonych przeciwko niej zarzutów.

Na wstępie przypomnieć należy, iż uchybienie przez stronę terminowi do wniesienia odwołania, spowodowane okolicznościami związanymi z osobą jej pełnomocnika, w pełni odnosi negatywne skutki wobec niej samej. Jednakże dokonując oceny istnienia przesłanki w postaci braku winy należy oceniać zaistniałe okoliczności dotyczące pełnomocnika.

W rozpoznawanej sprawie sporna jest data doręczenia pełnomocnikowi małżonków S. decyzji Zarządu Gminy w J. z 12 lutego 2002 r. Nr "[...]". Kwestia ta ma istotne znaczenie, albowiem sprawę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji administracyjnej można rozstrzygać tylko wtedy, gdy decyzja ta została skutecznie doręczona.

Organ orzekający w zaskarżonym postanowieniu przyjął, iż C. B., pełnomocnik małżonków S, odebrał zaskarżoną decyzję osobiście dnia 15 lutego 2002 r., jeszcze przed wyjazdem z miejsca swego zamieszkania, miał zatem czas i możliwość zapoznania się z jej treścią i złożenia odwołania w ustawowym terminie. Tymczasem z zaświadczenia wystawionego 24 września 2002 r. przez Centrum Rehabilitacji Rolników w S. jednoznacznie wynika, że C. B. rozpoczął leczenie rehabilitacyjne poza miejscem zamieszkania od 11 lutego 2002 r. Oznacza to, że decyzja Zarządu Gminy J. z 12 lutego 2002 r. nr "[...]" nie została doręczona adresatowi w dniu 15 lutego 2002 r., a więc nie można mówić o skutecznym jej doręczeniu i prowadzić rozważań co do przekroczenia terminu do wniesienia odwołania.

W świetle załączonego do akt sprawy dokumentu, przyjąć należy że pełnomocnik małżonków S. decyzję organu pierwszej instancji odebrał po powrocie z leczenia rehabilitacyjnego w S., które zakończył 3 marca 2002 r., a zatem wnosząc odwołanie 12 marca 2002 r. zachował ustawowy termin do wniesienia odwołania, określony w art. 129 § 2 kpa.

Z powyższych względów skargę należało uznać za uzasadnioną. Dlatego też działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz.1270) orzeczono jak w sentencji postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 powołanej wyżej ustawy.

[pic]