Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 386/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 28 § 1, art. 29, art. 49 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I. Spółka z o.o. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 15/17 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi I. Spółki z o.o. w G. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 17 lutego 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 15/17 odrzucił skargę I. Sp. z o.o. w G. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną.

W uzasadnieniu wskazano, że zarządzeniem z dnia 9 stycznia 2017 r. Sąd wezwał Spółkę do uzupełnienia braku formalnego skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi - przez nadesłanie dokumentu z którego wynika upoważnienie do podpisania skargi, tj. opisu pełnego z KRS w oryginale lub kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 18 stycznia 2017 r., zatem brak formalny należało uzupełnić do dnia 25 stycznia 2017 r. W wyznaczonym terminie strona złożyła informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców pobraną na podstawie art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186, ze zm.). Skargę Spółki podpisał W. S., jako Prezes Zarządu, jednak nie załączył do niej żadnego dokumentu potwierdzającego jego umocowanie. Przesłana natomiast na wezwanie Sądu informacja odpowiadającą odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców obrazuje stan wpisów w KRS na dzień 17 września 2015 r. Zgodnie z zawartymi w niej danymi ostatniego wpisu do rejestru dokonano w dniu 16 października 2013 r. Na podstawie danych wynikających z przedstawionej informacji można zatem stwierdzić jedynie, że w dniu 17 września 2015 r. uprawnionym do reprezentowania skarżącej był W. S., jako Prezes Zarządu (Dział 2, Rubryka 1, Podrubryka 1). Skarga została wniesiona w dniu 28 listopada 2016 r., a więc ponad rok później od daty wydruku informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców. Dodatkowo Sąd wskazał, że wiadome było z urzędu, że po tej dacie dokonywano nowych wpisów w KRS dotyczących Spółki (w dniu 5 listopada 2015 r.). Taki stan rzeczy uniemożliwiał weryfikację czy osoba, która podpisała skargę w dniu 28 listopada 2016 r., była w tej dacie nadal upoważniona do działania w imieniu skarżącej Spółki.

Skarżąca wniosła zażalenie na ww. postanowienie Sadu I instancji wnosząc o jego uchylenie jako rażąco naruszające prawo.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) przedstawiciel ustawowy albo organ osoby prawnej oraz jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności. Brak w tym zakresie jest brakiem formalnym, uzupełnianym w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., a art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy stanowi, że sąd administracyjny odrzuca skargę w sytuacji, gdy strona nie usunęła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Niewłaściwe zastosowanie tego przepisu niesie za sobą poważne konsekwencje prawne, może bowiem doprowadzić do naruszenia konstytucyjnie chronionego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP). Z tego względu zarządzenie przewodniczącego o wezwaniu strony (lub jej pełnomocnika) do usunięcia braków pisma procesowego powinno być sformułowane precyzyjnie, jasno i jednoznacznie, tak, aby u strony, do której zostało skierowane, nie powstała wątpliwość co do przedmiotu wezwania i rygorów grożących w razie niezastosowania się do jego treści (por. postanowienia SN z dnia 17 listopada 1998 r., sygn. akt III CKN 871/98, LEX nr 50714). Niezachowanie któregokolwiek z tych wymagań pozbawia wezwanie sankcji określonej w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka–Medek, Komentarz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze 2005, s. 127).

W myśl art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie natomiast, jak wcześniej wskazano, treść art. 29 p.p.s.a. nakazuje, aby przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, wykazały swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Przepisy te regulują istotne kwestie procesowe. Po pierwsze właściwe ich zastosowanie daje sądowi administracyjnemu pewność, że dana osoba lub pełnomocnik są rzeczywiście upoważnieni do dokonania konkretnej czynności, po drugie stanowi gwarancję dla strony, iż będzie należycie reprezentowana w toczącym się postępowaniu.

Żaden przepis ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wymaga, aby dokumentem, o którym mowa w art. 29 tej ustawy był wyłącznie pełny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Istotą takiego dokumentu nie jest spełnienie określonych kryteriów odnośnie jego formy prawnej, lecz wykazanie podmiotu umocowanego do udzielenia w spółce pełnomocnictwa. Decydujące znaczenie ma treść takiego dokumentu, a nie jego forma (por. postanowienie NSA z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt II GSK 1541/13).

W rozpoznawanej sprawie zarządzenie Przewodniczącego Wydziału V z dnia 9 stycznia 2017 r. o uzupełnienie braku formalnego zażalenia poprzez nadesłanie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie do podpisania skargi Spółki tj. odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego, w oryginale lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii zostało jasno i precyzyjnie sformułowane. Z treści wezwania jasno zatem wynikało, jakich dokumentów, potwierdzających uprawnienie do udzielenia pełnomocnictwa w imieniu spółki, oczekiwał Sąd I instancji. Strona w odpowiedzi przedłożyła aktualny KRS z 17 września 2015 r., zatem nie był to dokument, o który została wezwana, a co więcej nie obejmował swym zakresem istotnego dla sprawy okresu, tj. daty podpisania skargi 28 listopada 2016 r. Dzielący ww. dokumenty przedział czasowy nie pozwalał na stwierdzenie, zgodne ze stanem rzeczywistym, czy Prezes Zarządu W. S., który podpisał skargę, był w czasie jej wnoszenia prawidłowo umocowany do podejmowania czynności w imieniu Spółki.

Skoro zatem Spółka nie przedstawiła pełnego odpisu z KRS, tym samym nie potwierdziła, iż w dniu wnoszenia środka zaskarżenia Prezes Zarządu był prawidłowo umocowany przez Spółkę, co w konsekwencji prawidłowo skutkowało odrzuceniem skargi przez Sąd I instancji.

Z przedstawionych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.