Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 472/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3, art. 7 ust. 1, 3, 4, 5 i 6
journal: Dz.U. 2017 poz 180
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 października 2017 r. sprawy ze skargi D. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Lu [...]

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia 22 grudnia 2016 r., nr [...] odmawiającą D. O. przyznania dodatku mieszkaniowego.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Pismem z dnia 28 października 2016 r. skarżący zwrócił się o przyznanie dodatku mieszkaniowego do zajmowanego przez niego lokalu przy ul. [...] w L.. Do pisma skarżący załączył kserokopię wniosku, deklarację o wysokości dochodów, oświadczenie wnioskodawcy oraz kserokopie odcinków renty za lipiec, sierpień i wrzesień 2016 r. Organ I instancji w trybie art. 64 § 2 K.p.a. zwrócił się o doręczenie oryginału wniosku oraz okazanie do wglądu oryginałów odcinków renty za wymienione miesiące. Dokumenty te wpłynęły do organu w dniu 17 listopada 2016 r. Analizując przedstawioną dokumentację organ stwierdził, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, osiąga dochód z renty, który w ciągu ostatnich trzech miesięcy przed złożeniem wniosku o dodatek mieszkaniowy wyniósł 2.030,25 zł. W dniu 3 listopada 2016 r. organ wszedł w posiadanie informacji, że skarżący posiada drugie mieszkanie położone w L. przy ul. [...] o pow. użytkowej 46,09 m2. Wobec powyższego organ postanowił przeprowadzić ze skarżącym wywiad środowiskowy w lokalu skarżącego przy ul. [...] i uzyskać oświadczenia o stanie majątkowym wnioskodawcy. Pracownik organu w dniu 24 listopada 2016 r. stwierdził, że wymieniony lokal, jak również lokal przy ul. [...] był zamknięty. W tej sytuacji pracownik pozostawił w skrzynce na listy lokalu przy ul. [...] wezwanie do stawienia się w siedzibie organu do dnia 28 listopada 2016 r. w celu ustalenia terminu wywiadu środowiskowego. Ponieważ skarżący nie stawił się, organ wyznaczył z urzędu termin wywiadu środowiskowego na dzień 21 grudnia 2016 r. Pismo zawiadamiające o terminie wywiadu skarżący otrzymał w dniu 19 grudnia 2016 r. W wyznaczonym terminie wywiad nie został przeprowadzony z uwagi na fakt zamknięcia lokalu zajmowanego przez skarżącego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. organ I instancji odmówił prawa do dodatku mieszkaniowego podnosząc, że zgodnie z art. 7 ust. 4a ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, nieobecność wnioskodawcy w lokalu w umówionym terminie jest traktowana jako odmowa złożenia oświadczenia o stanie majątkowym, co skutkuje odmową przyznania dodatku mieszkaniowego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący. Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1K.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Powołując się na treść art. 7 ust. 3, ust. 4 i ust. 4a u.d.m. Kolegium podniosło, że nieobecność skarżącego w dniu 21 grudnia 2016 r., tj. w dacie kiedy wyznaczono termin przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, organ zasadnie potraktował jako odmowę złożenia oświadczenia o stanie majątkowym i tym samym prawidłowo odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego. Zdaniem Kolegium, nieobecności tej nie usprawiedliwia pismo z dnia 20 grudnia 2016 r., ponieważ zostało złożone w Biurze Obsługi Mieszkańców UM L. dzień przed terminem wywiadu, a do Wydziału Spraw Mieszkaniowych wpłynęło w dniu 22 grudnia 2016 r., tj. po wydaniu zaskarżonej decyzji. Skarżący nie skorzystał również z możliwości telefonicznego zawiadomienia organu, że wywiad nie może się odbyć w wyznaczonym dniu, mimo, że na piśmie zawiadamiającym o jego terminie jest podany numer telefonu organu. Kolegium podniosło również, że skarżącemu nie przysługuje dodatek mieszkaniowy, ponieważ posiada w L. dwa mieszkania (przy ul. [...] i przy ul. [...]). Zdaniem organu niedopuszczalne jest domaganie się przez skarżącego przyznania środków publicznych w sytuacji, gdy wynajęcie lub sprzedaż jednego z mieszkań umożliwiłaby mu utrzymanie lokalu, w którym zamieszkuje.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył D. O.. W skardze zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 7 ust. 3, ust. 4 i ust. 4a u.d.m. poprzez ich zastosowanie w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania;

b) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zafałszowanie wyjaśnionego stanu faktycznego mając na względzie tylko interes urzędników:

- odnośnie wynajęcia jednego mieszkania spośród posiadanych dwóch mieszkań;

- co do rzeczywistego stanu, niezmiennego od 1 stycznia 2014 r. "uniemożliwiania R. O. zarówno należnego zamieszkiwania jak i należnego przeprowadzenia wynikłych czynności urzędowych z udziałem R. O. w lokalu przy ul. [...] L.";

- braku zapoznania się w dniu 21 grudnia .2016 r. z pismem z dnia 20 grudnia 2016 r. poprzez obowiązującą pocztę elektroniczną Mdok-EZD;

- zaniechanie zażądania dowodów potwierdzających przebywanie z matką u lekarza w dniu 21 grudnia 2016 r.

Wskazując na powyższe uchybienia skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przyznanie mu dodatku mieszkaniowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W związku z tym dla wyeliminowania z obrotu aktu prawnego poddanego kontroli sądowoadministracyjnej (w niniejszej sprawie – decyzji), konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie lub też okoliczności dających podstawę do stwierdzenia nieważności - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako p.p.s.a.

Mając na uwadze wskazane przesłanki i badając zaskarżoną decyzję w granicach zakreślonych powołanymi wyżej przepisami należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które musiałyby skutkować jej uchyleniem, bądź stwierdzeniem nieważności.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja organu II instancji utrzymująca w mocy decyzję o odmowie przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego na pokrycie wydatków związanych z lokalem położonym w L., przy ul. [...], w którym skarżący zamieszkuje.

Podstawę materialną zaskarżonego aktu stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 180), dalej jako u.d.m. W kwestii przesłanek warunkujących przyznanie dodatku mieszkaniowego, art. 3 u.d.m. stanowi, że dodatek mieszkaniowy przysługuje określonym w art. 2 ust. 1 u.d.m. osobom, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8 u.d.m. Wskazania odnośnie do trybu przyznawania dodatku mieszkaniowego zawiera art. 7 ust. 1 u.d.m., zgodnie z którym dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt burmistrz lub prezydent miasta w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku (art. 7 ust. 5 u.d.m.).

Jednakże mimo spełnienia kryteriów ustawowych, organ odmawia przyznania dodatku mieszkaniowego w razie wystąpienia przyczyn określonych w art. 7 ust. 3 i 6 u.d.m. Stosownie do art. 7 ust. 3 u.d.m. organ odmawia przyznania dodatku mieszkaniowego, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ustali, że:

1) występuje rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji, o której mowa w ust. 1, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, wskazującym, że jest on w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe lub

2) faktyczna liczba wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą jest mniejsza niż wykazana w deklaracji, o której mowa w ust. 1.

Ponadto dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się, jeżeli jego kwota byłaby niższa niż 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydania decyzji (art. 7 ust. 6 u.d.m.).

Zgodnie z art. 7 ust. 4 u.d.m., upoważniony przez organ, o którym mowa w ust. 1, pracownik przeprowadzający wywiad środowiskowy może żądać od wnioskodawcy i innych członków gospodarstwa domowego złożenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenia o stanie majątkowym, zawierającego w szczególności dane dotyczące posiadanych: 1) ruchomości i nieruchomości, 2)zasobów pieniężnych. Odmowa złożenia oświadczenia stanowi podstawę do wydania decyzji o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego. Przed złożeniem oświadczenia, o którym mowa w ust. 4, pracownik przeprowadzający wywiad środowiskowy poucza składającego oświadczenie o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia (art. 7 ust. 4a u.d.m.).

Stosownie do § 1, wydanego na podstawie art. 7 ust. 15 u.d.m., rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie sposobu przeprowadzania wywiadu środowiskowego, wzoru kwestionariusza wywiadu oraz oświadczenia o stanie majątkowym wnioskodawcy i innych członków gospodarstwa domowego, a także wzoru legitymacji pracownika upoważnionego do przeprowadzenia wywiadu (Dz. U. z 2013 r., poz. 589), wywiad środowiskowy, zwany dalej "wywiadem" przeprowadza się w miejscu zamieszkania wnioskodawcy. Podczas wywiadu ustala się faktyczny stan majątkowy wnioskodawcy. Zgodnie z unormowaniami § 2 i § 3 rozporządzenia, wzór kwestionariusza wywiadu stanowi załącznik nr 1 do rozporządzenia, a wywiad przeprowadza pracownik upoważniony przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, na podstawie legitymacji, której wzór stanowi załącznik nr 2 do rozporządzenia. Z kolei przepis § 4 rozporządzenia wskazuje, że wzór oświadczenia o stanie majątkowym wnioskodawcy stanowi załącznik nr 3 do rozporządzenia. Według wzoru kwestionariusza wywiadu środowiskowego, o którym mowa w § 1 rozporządzenia, wnioskodawca podaje swoje dane osobowe, a także dane dotyczące sytuacji dochodowej, zawodowej, zdrowotnej i rodzinnej. Natomiast zgodnie z treścią załącznika nr 3 do rozporządzenia, wnioskodawca pod odpowiedzialnością karną składa oświadczenie dotyczące majątku osobistego i objętego wspólnością ustawową. W tym celu wnioskodawca wypełnia formularz w zakresie posiadanych nieruchomości (wskazując ich wielkość i tytuł prawny), ruchomości (z wyszczególnieniem rodzaju i wartości szacunkowej), zasobów pieniężnych oraz innych, dodatkowych informacji o stanie majątkowym.

Mając na uwadze przedstawiony stan prawny w zakresie zasad przyznawania dodatku mieszkaniowego zauważyć należy, że ustawodawca przewidział procedury prawne służące weryfikacji danych podanych przez wnioskodawcę i tym samym przeciwdziałające nienależytemu wydatkowaniu środków publicznych. W ramach wspomnianej procedury rzeczą organu jest przeprowadzić wywiad środowiskowy utrwalany w postaci kwestionariusza stanowiącego treść załącznika nr 1 do rozporządzenia oraz uzyskać oświadczenie majątkowe składane przez wnioskodawcę pod rygorem odpowiedzialności karnej, którego treść stanowi wzór załącznika nr 3 do rozporządzenia.

W niniejszej sprawie skarżący w dniu 28 października 2017 r. złożył wniosek o dodatek mieszkaniowy na pokrycie wydatków związanych z lokalem położonym w L., przy ul. [...]. Skarżący oświadczył, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jego średni miesięczny dochód z renty ZUS za okres 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku wyniósł 676,75 zł. Oświadczył również, że zawiesił prowadzoną działalność gospodarczą. W toku prowadzonego postępowania organ ustalił, że skarżący posiada jeszcze lokal o pow. użytkowej 46,09 m2, położony w L., przy ul. [...], w którym prowadził działalność gospodarczą, zawieszoną od dnia 1 lipca 2016 r. (notatka służbowa z dnia 3 listopada 2016 r., wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP z dnia 3 listopada 2016 r.). W związku z powyższymi informacjami, organ I instancji podjął czynności zmierzające do ustalenia, czy zachodzi przesłanka rażącej dysproporcji, o której mowa w art. 7 ust. 3 pkt 1 u.d.m. W dniu 24 listopada 2016 r. pracownik organu udał się do miejsca zamieszkania skarżącego przy ul. [...] oraz do mieszkania przy ul. [...] i wobec nieobecności skarżącego w obu miejscach pozostawił dla niego wezwanie zobowiązujące do stawienia się w urzędzie celem ustalenia terminu wywiadu środowiskowego. Wobec braku odpowiedzi skarżącego w tej kwestii, organ wyznaczył termin przeprowadzenia wywiadu środowiskowego na dzień 21 grudnia 2016 r. w godz. 9.00 – 14.00, o czym skarżący został poinformowany pismem z dnia 30 listopada 2016 r. Przytoczone powyżej okoliczności, nie budzą wątpliwości i nie są przedmiotem sporu pomiędzy stronami.

W świetle tak ustalonego stanu faktycznego, nie można uznać, że są zasadne zarzuty skargi, odnoszące się do naruszenia art. 7 ust. 3, ust. 4 i 4a u.d.m. Organ I instancji mając informację, że skarżący posiada, oprócz lokalu do którego ubiega się o dodatek mieszkaniowy, inny lokal związany z prowadzeniem działalności gospodarczej (obecnie zawieszonej), był uprawniony i zobowiązany do sprawdzenia, czy zachodzi przesłanka "rażącej dysproporcji", o której mowa w art. 7 ust. 3 pkt 1 u.d.m. Zastosowane przez organ środki dowodowe zostały podjęte zgodnie z przepisami art. 7 ust. 3 i ust. 4 u.d.m. Środki przewidziane w tych przepisach (wywiad środowiskowy, oświadczenie o stanie majątkowym) w istotny sposób przyczyniają się do realizacji sformułowanej w art. 7 K.p.a. zasady prawdy materialnej, której celem jest obiektywne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Chociaż po stronie organu brak jest obowiązku skorzystania z nich w każdej rozpoznawanej sprawie dotyczącej dodatku mieszkaniowego, to dają one możliwość ustalenia (bądź wykluczenia) niezgodności pomiędzy stanem majątkowym deklarowanym we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, a stanem rzeczywistym. Zauważyć należy, że przesłanka "rażącej dysproporcji" została ujęta przez ustawodawcę w postaci zwrotu ocennego, wymagającego od organu ustalenia odpowiednich faktów oraz ich przeanalizowania, co do skali, czy natężenia ich wystąpienia, tak aby można było mówić o istnieniu oczywistej, łatwo zauważalnej różnicy pomiędzy rzeczywistą sytuacją osoby wnioskującej o dodatek mieszkaniowy, a deklarowanymi przez nią dochodami.

W ocenie Sądu, skoro organ I instancji powziął informację o posiadaniu przez skarżącego dwóch mieszkań, to jego czynności zmierzających do ustalenia, czy jest on w stanie zaspokajać własne potrzeby bytowe, związane z zajmowanym lokalem mieszkalnym, nie można uznać za niezgodne z art. 7 ust. 3, ust. 4 i ust. 4a u.d.m.. Wręcz przeciwnie, skorzystanie z uprawnienia wynikającego wprost z przepisów prawa do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego i złożenia oświadczenia o stanie majątkowym, świadczy o dążeniu do zachowania, określonej art. 7 i mającej swe rozwinięcie w art. 77 § 1 K.p.a. zasady prawdy obiektywnej. W przypadku skarżącego organy były zobowiązane ustalić, czy posiadając dwa lokale, znajduje się on w sytuacji materialnej na tyle trudnej, że nie jest w stanie uiszczać wydatków związanych z zajmowanym lokalem mieszkalnym. Dysponując środkami publicznymi, organy administracji są bowiem zobowiązane do zgodnego z prawem ich wydatkowania. Mając na uwadze, że celem przyznawania dodatku mieszkaniowego jest pokrycie części kosztów utrzymania mieszkania osobom ubogim, uzyskującym niskie dochody, to działanie organu zmierzające do ustalenia, czy skarżący spełnia wymogi ustawy do przyznania dodatku mieszkaniowego było działaniem prawidłowym, zgodnym z powołanymi unormowaniami dotyczącymi zasad przyznawania wymienionego świadczenia.

Odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wydano po uprzednim prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym. Jak wynika z akt sprawy, postępowanie w sprawie zostało wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia 28 października 2016 r. o przyznanie prawa do dodatku mieszkaniowego. Po powzięciu przez organ I instancji informacji o posiadaniu przez skarżącego dwóch lokali oraz po uzyskaniu przez organ oryginału wniosku o dodatek mieszkaniowy oraz załączników, termin załatwienia wniosku został przedłużony do dnia 28 grudnia 2016 r. (pismo z dnia 24 listopada 2016 r. – k. 13 akt adm.). Stosując się do zasady prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. i dążąc do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, organ pismem z dnia 24 listopada 2016 r. (k.12 akt adm.) powiadomił skarżącego o konieczności stawienia się w dniu 28 listopada 2017 r. w siedzibie organu celem ustalenia terminu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Ponieważ skarżący z tej możliwości nie skorzystał, organ ustalił z urzędu termin przeprowadzenia wywiadu środowiskowego na dzień 21 grudnia 2016 r. czego dowodzi pismo organu z dnia 30 listopada 2016 r. (k.18 akt adm.). Pismo powyższe zostało skarżącemu doręczone w dniu 19 grudnia 2016 r. Mając na względzie konieczność zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, niezbędnego do ustalenia, czy zachodzi przesłanka z art. 7 ust. 3 pkt 1 u.d.m., pracownik organu w wyznaczonym dniu udał się do miejsca zamieszkania skarżącego celem przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Z treści sporządzonego kwestionariusza wynika, że skarżący był nieobecny, zaś sam lokal był zamknięty (k. 27 akt adm.).

Podnieść w tym miejscu należy, że skorzystanie przez organ z uprawnienia do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, wbrew temu co zarzuca skarżący, nie może być poczytane jako "zafałszowanie wyjaśnionego stanu faktycznego". Istota tego środka prawnego, jak również oświadczenia wnioskodawcy o stanie majątkowym ma bowiem służyć weryfikacji informacji podanych we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, a więc służy zasadzie prawdy materialnej. Skoro w sprawie zaistniały wątpliwości co do rzeczywistego stanu majątkowego skarżącego, to obowiązkiem organu było je wyjaśnić i zgromadzić materiał dowodowy pozwalający na ocenę, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.).

Należy zwrócić uwagę, że przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych nakładają na wnioskodawcę obowiązek współdziałania z organem właściwym w sprawach dodatków mieszkaniowych w celu dokładnego ustalenia okoliczności faktycznych. Podejmowane przez organ I instancji próby skontaktowania się ze skarżącym w miejscu jego zamieszkania w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego nie powiodły się, ze względu na brak współdziałania skarżącego z tym organem. Kwestionowanie podejmowanych przez organ w tym zakresie działań służących realizacji obowiązków ustawowych, w szczególności uniemożliwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, można uznać za odmowę, o której stanowi art. 7 ust. 4 zd. 2 u.d.m. W tej sytuacji zaistniały podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego.

Z tych względów oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.