Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 181/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 114 ust 1 pkt 2, art. 82 ust 1 w zw. z art. 83 ust 4
journal: Dz.U. 1990 nr 30 poz 179
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
article: art. 8, art. 7 i art. 77 par 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędzia NSA Henryk Dolecki /spr./, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Komendanta Policji z dnia [...] Nr [...], II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego Z. M. kwotę [...] /[...]/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia 15 października 2010 r. Komendant Powiatowy Policji przyznał aspirantowi sztabowemu w stanie spoczynku Z. M. ekwiwalent pieniężny za [...] niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego za okres od [...] r.

W odwołaniu Z. M. podniósł, że powinien otrzymać ekwiwalent pieniężny za [...] dni niewykorzystanego urlopu dodatkowego. Wskazał, że oczekuje wyjaśnienia kwestii urlopu dodatkowego za [...] r., ponieważ w [...] r. nie korzystał z urlopu dodatkowego i urlop ten przeszedł na rok następny, i tak było w następnych latach.

Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z dnia

[...] r. utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu I instancji była następstwem postępowania skargowego przeprowadzonego przez Wydział Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji . W wyniku kontroli ustalono, że Z. M. odszedł na emeryturę z dniem [...] r. W zestawieniu należności pieniężnych wykazano, iż nie wykorzystał on [...] dni urlopu wypoczynkowego za [...] r., za co otrzymał ekwiwalent pieniężny, natomiast urlop dodatkowy w ilości [...] dni wykorzystał w okresie od [...] r. Dowodem tego jest kopia raportu strony z [...] r. o udzielenie urlopu dodatkowego za [...] r., na którym znajduje się adnotacja starszego inspektora ds. kadr i szkolenia KPP informująca, iż policjantowi przysługuje urlop wypoczynkowy za [...] r. w ilości [...] dni oraz adnotacja Zastępcy Naczelnika Sekcji Prewencji i Ruchu Drogowego KPP z której wynika, że policjant nie posiada urlopu zaległego za [...] r., dlatego przełożony proponuje udzielenie urlopu dodatkowego za [...] r. Organ odwoławczy poddał analizie dokumenty w postaci list obecności, raportów o urlopy, rocznych kart ewidencji pracy i grafików służb za okres

od [...] r. W oparciu o te dokumenty ustalił, że Z. M. od [...] r. przysługiwało [...] dni urlopu wypoczynkowego rocznie. W latach od [...] r. przysługiwało mu łącznie [...] dni urlopu. W okresie tym policjant wykorzystał [...] dni urlopu, a za [...] dni otrzymał ekwiwalent pieniężny, co daje łącznie [...] dni. Dlatego rozkazem personalnym wydanym w I instancji policjantowi przyznano ekwiwalent pieniężny za [...] dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego.

Wojewódzki Sądu Administracyjny, wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2011r., II SA/Sz 205/11, po rozpoznaniu skargi wniesionej przez Z. M., uchylił decyzję nr [...] Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] r. wskazując, iż w aktach administracyjnych brak dokumentów źródłowych pozwalających na dokładne rozliczenie urlopów służby skarżącego za ostatnie lata, tj. od [...] r. Przede wszystkim brak było danych podsumowujących wykorzystanie urlopu wypoczynkowego i dodatkowego w danym roku. Sąd stwierdził, że sumując urlopy należne i wykorzystane można uzyskać wynik potwierdzający wyliczenia zawarte w decyzjach, ale badając wykorzystanie urlopów w każdym kolejnym roku, można powziąć wątpliwości. Sąd zauważył, że wydaje się niemożliwym, by skarżący w [...] r. wykorzystał [...] dni urlopu wypoczynkowego, podczas gdy przysługiwało mu jedynie [...] dni urlopu wypoczynkowego i dodatkowego łącznie. Ponadto zaprezentowane w zaskarżonej decyzji wyliczenie urlopu wykorzystanego w [...] r. daje [...] dni, a zdaniem Sądu było to [...] dni. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a ponownie rozpoznając sprawę organ winien dokonać niezbędnych ustaleń i rozpatrzyć cały zgromadzony materiał dowodowy.

Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z dnia [...] r. uchylił rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji

z dnia [...] r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania uznając, że uwzględnienie wskazań Sądu wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

Komendant Powiatowy Policji decyzją nr [...] z dnia [...] r., działając na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy o Policji, odmówił Z. M. wypłacenia ekwiwalentu za niewykorzystane [...] dni urlopu dodatkowego za [...] r., z powodu niezasadności żądania strony. Wskazał, że policjantowi w latach [...] przysługiwało [...] dni urlopu wypoczynkowego i dodatkowego, tymczasem z posiadanej dokumentacji wynika, że policjant wykorzystał [...] dni urlopu w tym okresie, czyli o dwa dni za dużo.

W odwołaniu od tej decyzji Z. M. zarzucił organowi I instancji błędne

i krzywdzące rozliczenie urlopów oraz nie uwzględnienie w rozliczeniu dni wolnych

za wypracowane nadgodziny, które były odbierane przed urlopami. Wskazał,

że w zestawieniu urlopów za lata przed [...] r. organ stwierdził, że przysługiwało mu

[...] dni urlopu dodatkowego, tymczasem za lata [...] wykorzystywał corocznie tylko [...] dni urlopu dodatkowego, a korekta tego stanu rzeczy nastąpiła dopiero

we [...] r. Odwołujący się oświadczył, że zaległy urlop dodatkowy za lata [...] wykorzystał w [...] r. Jego zdaniem w rozliczeniu nie uwzględniono faktu, że dni wolne za wypracowane nadgodziny wykorzystywał przed urlopami. Dlatego w zestawieniu wykorzystanych urlopów za lata [...] błędnie stwierdzono, że w [...] r. wykorzystał ogółem [...] dni urlopu w tym [...] dni urlopu wypoczynkowego i [...] dni urlopu dodatkowego, gdy w rzeczywistości przed [...] r. naliczano mu tylko [...] dni należnego urlopu dodatkowego, a korekta tego stanu rzeczy nastąpiła dopiero w [...] r. Z tego samego powodu także w [...] r. odwołujący się nie mógł wykorzystać [...] dni urlopu w tym [...] dni urlopu wypoczynkowego i [...] dni urlopu dodatkowego. Zliczenie dni w których odwołujący się rzekomo był na urlopie bez uwzględnienia faktu, że przed urlopem były odbierane dni wolne za nadgodziny oznacza, że w rozpatrywanych latach odwołujący się nie miał żadnych nadgodzin. Ponadto stwierdzenie, że w latach [...] odwołujący się wykorzystał [...] dni co daje nadwyżkę [...] dni, jest nieuzasadnione.

Komendant Wojewódzki decyzją nr [...] z dnia

[...] r. utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta Powiatowego Policji . W uzasadnieniu decyzji wskazał, że z akt postępowania nie wynika, by Z. M. w latach [...] przebywał w Komendzie Powiatowej Policji w po godzinach urzędowania, co oznacza, że nie pełnił służby

w godzinach nadliczbowych i wyklucza możliwość przyznania mu ekwiwalentu

za służbę w godzinach nadliczbowych.

Organ odwoławczy zaznaczył, że dokonał ponownej analizy przedłożonej przez organ I instancji dokumentacji w postaci list obecności, raportów o urlopy, rocznych kart ewidencji pracy i grafików służb oraz spisów archiwalnych i notatników służbowych policjantów i stwierdził, że żądania byłego policjanta są niezasadne. Zgodnie z art. 82 ustawy o Policji policjantowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze [...] dni roboczych. Na podstawie § 9 ust. 1 i § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. nr 81 poz. 740 z późn. zm.), policjantowi przysługuje urlop dodatkowy w wymiarze 9 dni roboczych – dla mających 20 letni staż służby lub po ukończeniu 45 roku życia, oraz 13 dni roboczych – dla mających 25 lat służby lub po ukończeniu 55 roku życia. Z akt osobowych odwołującego się wynika, że prawo do urlopu dodatkowego w wymiarze [...] dni roboczych nabył on w [...] r.

w związku z osiągnięciem [...] lat służby. Z. M. przysługiwało zatem

w [...] r. [...] dni urlopu wypoczynkowego i [...] dni urlopu dodatkowego, a od [...] r.

[...] dni urlopu wypoczynkowego i [...] dni urlopu dodatkowego. Zdaniem organu odwoławczego policjant wykorzystał w latach [...] łącznie [...] dni urlopu

w następujących okresach:

[...] dni urlopu, za pozostałe [...] dni policjant otrzymał ekwiwalent pieniężny, łącznie [...] dni urlopu.

Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji policjant zwalniany ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby przyznany na podstawie

art. 33 ust. 3 tej ustawy.

Na kopii raportu strony z [...] r. o udzielenie urlopu dodatkowego

za [...] r., znajduje się adnotacja starszego inspektora ds. kadr i szkolenia KPP

B. K., iż stronie przysługuje urlop wypoczynkowy za [...] r. w wymiarze [...] dni. Z adnotacji Zastępcy Naczelnika Sekcji Prewencji i Ruchu Drogowego KPP asp. szt. M. P. jednoznacznie wynika, że policjant nie posiadał urlopu zaległego za [...] r., wobec czego przełożony zaproponował udzielenie urlopu dodatkowego za [...] r. Z akt sprawy wynika, że Z. M. od [...] r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji przysługiwało łącznie [...] dni urlopu wypoczynkowego i dodatkowego. W okresie tym wykorzystał on [...] dni urlopu, a za [...] dni otrzymał ekwiwalent pieniężny, co daje łącznie [...] dni.

Odnosząc się do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2011 r., II SA/Sz 205/11 organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji w uchylonej już decyzji błędnie zliczył dni urlopu wykorzystane przez policjanta za [...] r. tj. [...] dni zamiast [...] dni, a za [...] r.

[...] zamiast [...] (stąd nadwyżka [...] dni). Nie ma to jednak wpływu na decyzję o odmowie wypłaty ekwiwalentu za urlop, gdyż suma należności urlopowych za lata [...] jest równa sumie wykorzystanych dni urlopu, łącznie z ekwiwalentem pieniężnym.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że nie posiada wszystkich raportów o udzielenie urlopu ponieważ dokumenty te mają czasowe znaczenie praktyczne i zgodnie z zarządzeniem nr 93 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 grudnia 2007 r. w sprawie jednolitego rzeczowego wykazu akt Policji (Dz. Urz. MSWiA z 2008 r. nr 1 poz. 1) po upływie 3 letniego okresu przechowywania podlegają brakowaniu. Dlatego też organ I instancji nie posiada raportów skarżącego za lata [...] i nie może w chwili obecnej ustalić, dlaczego według posiadanej dokumentacji w [...] r. skarżący wykorzystał [...] dni urlopu, gdy przysługiwało mu łącznie tylko [...] dni urlopu wypoczynkowego i dodatkowego (w tym jeden dzień zaległego urlopu za [...] r.). Ponadto, po ponownym obliczeniu dni urlopu wykorzystanych w [...] r. organ odwoławczy ustalił, że skarżący w roku [...] wykorzystał łącznie [...] dni, co znajduje pokrycie w zaległościach urlopowych za [...] r.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, że organ I instancji do dni urlopu zaliczył dni wolne od służby odebrane za nadgodziny Komendant Wojewódzki Policji wskazał,

że zaskarżona decyzja dotyczy wyłącznie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, nie dotyczy innych świadczeń wynikających ze stosunku służby. Z. M.

od [...] r. pełnił służbę na stanowisku [...], a z dniem [...] r. został mianowany na stanowisko Kierownika Rewiru Dzielnicowych Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego. W dokumentacji prowadzonej przez organ I instancji (rejestr osób przebywających w pomieszczeniach służbowych po godzinach urzędowania) brak jest zapisów wskazujących na służbę tego policjanta w godzinach nadliczbowych w latach [...]. Ponadto, osoby posiadające dodatek funkcyjny, do których należy m. in. kierownik rewiru dzielnicowych, nie są uprawnione do otrzymywania czasu wolnego za służbę w czasie przekraczającym ustaloną normę (art. 33 ust. 4 ustawy o Policji). Zatem skoro policjant nie był uprawniony do uzyskiwania świadczenia w postaci czasu wolnego za służbę w godzinach nadliczbowych, nie może domagać się wypłaty ekwiwalentu z tego tytułu.

W skardze od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

Z. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej w I instancji zarzucając wydanie ich z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżącemu przysługuje ekwiwalent za dzień niewykorzystanego w [...] r. urlopu, podczas gdy ekwiwalent przysługuje za [...] dni niewykorzystanego urlopu dodatkowego. Skarżący ponownie wskazał, że organy błędnie dokonały rozliczenia urlopów nie uwzględniając dni wolnych za wypracowane nadgodziny i nie uwzględniając raportu skarżącego z dnia [...] r. na którym znajduje się adnotacja sporządzona przez starszego referenta ds. kadr i szkolenia KPP B. K. o przyznaniu urlopu dodatkowego w wymiarze [...] dni. Skarżący podniósł, że organ orzekający w dalszym ciągu nie odniósł się do zapisu poprzedzającego adnotację na tym raporcie, że skarżącemu przysługuje [...] dni roboczych urlopu dodatkowego za [...] r. W dalszym ciągu organ rozpoznający sprawę nie odniósł się do różnic w wyliczeniach dni urlopowych przysługujących w danym roku i dni wykorzystanego urlopu, błędnie dokonując korekty w [...] r. Skarżący zauważył, że nie sposób uznać, by organ odwoławczy wnikliwie rozpatrzył zebrany w sprawie materiał dowodowy bowiem zaskarżone decyzje wydano na podstawie analizy tej samej dokumentacji co przed wydaniem decyzji uchylonej poprzednio wyrokiem Sądu, a wynik tej analizy jest odmienny.

Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu [...] r. skarżący oświadczył, że wniosek o urlop wypoczynkowy w ilości [...] dni za [...] r. dotyczył urlopu należnego za ten rok. Natomiast wniosek z dnia [...] r. dotyczył [...] dni zaległego urlopu dodatkowego należnego za lata [...], natomiast urlop dodatkowy

za [...] r. przeszedł na [...] r. Po okazaniu raportu dotyczącego urlopu wypoczynkowego za [...] r. z dnia [...] r. (k-[...]) akt administracyjnych skarżący oświadczył, że nie pamięta czy urlop dodatkowy w wymiarze [...] dni dotyczył podobnie jak wskazany w tym raporcie [...] dni zaległych, czy dotyczył urlopu dodatkowego za [...] r.

Pełnomocnik organu oświadczył, że organ liczył dni urlopu na podstawie wszystkich posiadanych dokumentów. Ponadto, urlopy w Policji były udzielane na podstawie raportów i tak powinno być w tym przypadku, ale część raportów już nie istnieje, a istniejące zostały dołączone do akt co znalazło odzwierciedlenie w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Przeprowadzone pod tym kątem badanie zaskarżonej decyzji doprowadziło

do uznania przez Sąd, że skarga jest zasadna.

Zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wydano

na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U.

z 2001 r. nr 287 poz. 1687 z późn. zm.) zgodnie z którym policjant zwalniany ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe

lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby przyznany na podstawie art. 33 ust. 3 tej ustawy.

Zgodnie z art. 82 ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 4 ustawy, policjantowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 26 dni roboczych, a policjantowi, który nie wykorzystał urlopu w danym roku kalendarzowym, urlopu tego należy udzielić w ciągu pierwszych 3 miesięcy następnego roku. Policjantom przysługują także płatne dodatkowe urlopy określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. nr 81 poz. 740 z późn. zm.), wydanym na podstawie art. 86 powołanej wyżej ustawy. Rozporządzenie to określa m.in. szczegółowe zasady przyznawania policjantom urlopów oraz tryb postępowania w tych sprawach, a także wymiar płatnych urlopów dodatkowych dla policjantów, którzy pełnią służbę w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia albo osiągnęli określony wiek lub staż służby, albo gdy jest to uzasadnione szczególnymi właściwościami służby.

W myśl § 4 rozporządzenia urlop wypoczynkowy policjanta nie może rozpoczynać się ani kończyć w dniu wolnym od służby. Dni wolnych od służby, wynikających z podstawowego rozkładu czasu służby, zgodnie z przepisami w sprawie rozkładu czasu służby policjantów, nie wlicza się do urlopu wypoczynkowego. Terminem rozpoczęcia urlopu wypoczynkowego przez policjanta pełniącego służbę w zmianowym rozkładzie czasu służby, w rozumieniu przepisów, o których mowa w ust. 2, jest najbliższy dzień planowanej służby.

Z przesłanych Sądowi akt administracyjnych nie wynika, czy skarżący pełnił służbę w zmianowym rozkładzie czasu służby, ani jakie dni były dla niego dniami wolnymi od służby, które nie podlegały wliczeniu do urlopu wypoczynkowego zgodnie

z § 4 ust. 2 rozporządzenia. Uniemożliwia to Sądowi ocenę, czy dni rozpoczęcia

i zakończenia poszczególnych urlopów skarżącego zostały określone prawidłowo. Ponadto, przedłożone Sądowi listy obecności oraz grafiki służby zawierają rozbieżności. Według zaskarżonej decyzji w [...] r. urlop skarżącego trwał od [...], co potwierdza lista obecności za [...] r., ale według grafiku służby urlop skarżącego w [...] r. trwał od [...]. Z decyzji wynika także, że w [...] r. urlop skarżącego trwał od [...], ale z listy obecności wynika, że skarżący [...] był na urlopie, w dniu [...] na liście nie zaznaczono że był na urlopie, ani by pełnił służbę, a od [...] miał urlop (w zaskarżonej decyzji do [...]). W przedłożonych listach obecności, dni urlopu, dni wolne i dni służby nie są oznaczane w sposób precyzyjny. Nie jest też jasne, czy w [...] r. urlop skarżącego trwał od [...]. Obowiązkiem kierownika jednostki organizacyjnej Policji jest udzielenie należnego policjantowi płatnego urlopu wypoczynkowego w przysługującym temu policjantowi wymiarze w danym roku, a także posiadanie czytelnej i wiarygodnej dokumentacji potwierdzającej spełnienie tego obowiązku. W rozpoznawanej sprawie organy orzekające w sprawie nie wykazały, by rzeczywiście obowiązek ten spełniły w całości. Przedłożone Sądowi akta administracyjne nie potwierdzają, że skarżący rzeczywiście wykorzystał wszystkie, przysługujące mu od [...] r. dni płatnego urlopu wypoczynkowego. Z uwagi na wskazane wyżej rozbieżności w przedłożonej dokumentacji nie jest możliwe ustalenie, ile faktycznie dni urlopu w poszczególnych latach wykorzystał skarżący. Ponadto, nie jest dopuszczalne jak to czynią organy orzekające w niniejszej sprawie, zliczanie wszystkich dni należnego i wykorzystanego urlopu za kilka lat łącznie. Urlop przysługuje policjantowi w danym roku w określonym wymiarze i w tym roku,

a najpóźniej do [...] roku następnego, powinien być wykorzystany. W taki sam sposób urlopy powinny być rozliczane.

Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 z późn. zm.), organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Celowi temu służą m. in. zasady postępowania zawarte w artykułach 7 i 77 § 1 kpa, w myśl których organy administracji powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nadto mają one obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W niniejszym postępowaniu wszystkie te przepisy zostały naruszone, organy administracji ustaliły bowiem, że skarżącemu nie przysługuje ekwiwalent pieniężny

za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, ale z przedłożonej dokumentacji nie wynika, by faktycznie skarżący wykorzystał cały należny mu urlop. Okoliczność, że raporty o udzielenie raportu są niszczone zgodnie z przepisami po upływie 3 letniego okresu ich przechowywania nie oznacza, że organ nie dysponuje innymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wykazać, że spełnił ciążący na nim obowiązek wobec danego policjanta. Obowiązkiem kierownika jednostki organizacyjnej Policji jest takie prowadzenie wymaganej dokumentacji, które w razie sporu pozwoli na wykazanie, że organ spełnił ciążący na nim obowiązek. Rozbieżności w dokumentacji z winy leżącej po stronie przełożonego służbowego, czy podległych mu funkcjonariuszy nie mogą działać na szkodę policjanta.

W związku z powyższym trzeba stwierdzić, że organ pomimo związania w myśl art. 153 P.p.s.a. oceną prawną i wskazaniami Sądu zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2011r.,

II SA/Sz 205/11, nie wyjaśnił należycie wszystkich okoliczności sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy zatem w sposób bezsporny ustalić, w jakich okresach skarżący wykorzystał przysługujący mu urlop wypoczynkowy za dany rok, jakie dni były dla niego dniami służby, a jakie dniami wolnymi od służby.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu

I instancji. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku wynika z regulacji zawartej w art. 152

tej ustawy. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania wydano na podstawie art. 200 tej ustawy.