Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 510/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2018-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1 pkt 1, art.17 ust. 1 pkt 3 i pkt 14, art. 2-3, art. 36 ust. 2 lit. j.
journal: Dz.U. 2016 poz 930
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant Referent stażysta Katarzyna Działek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 9 sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy w formie bezpłatnego posiłku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 czerwca 2017 r., nr [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźle, Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Kędzierzynie-Koźlu (dalej jako MOPS), przyznał L. P. pomoc w formie bezpłatnego jednego gorącego posiłku dziennie w okresie od 1 lipca 2017 r. do 31 grudnia 2017 r., określając, że posiłki te będą wydawane w punkcie wydawania żywności - A a wydatki poniesione na te świadczenia nie będą podlegały zwrotowi. Jako materialną podstawę prawną wydania decyzji organ powołał art. 7, art. 8 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 4 oraz art. 48 i art. 106 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 930, z późn. zm. - zwanej dalej ustawą), § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 r. poz. 1058 - zwanego dalej rozporządzeniem) oraz § 1 uchwały Rady Miasta Kędzierzyna-Koźle z dnia 29 stycznia 2014 r., Nr XLVII/562/14, w sprawie określenia zasad zwrotu wydatków w zakresie dożywania w formie posiłku albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych dla osób objętych wieloletnim programem wspierania finansowego gmin w zakresie dożywania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014-2010 (Dz. Urz. woj. opol. z dnia 10 lutego 2014 r. poz. 394). W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja wydana została na skutek wniosku L. P. z dnia 28 czerwca 2017 r., którym wniósł o udzielnie pomocy w postaci obiadów w A w [...] do dnia 31 grudnia 2017 r., z uwagi na trudną sytuację materialno-bytową. Na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, że prowadzi on samodzielne gospodarstwo domowe, a w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku dochód strony wyniósł 604 zł i nie przekroczył 150% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy. Jednocześnie w gospodarstwie występują okoliczności uzasadniające udzielenie pomocy społecznej wymienione w art. 7 ustawy, ponadto strona nie jest w stanie własnym staraniem zapewnić sobie gorącego posiłku. Wnioskodawca spełnia zatem warunki nabycia wnioskowanej pomocy. Organ wyjaśnił, że pomoc przyznano w miarę posiadanych środków finansowych. Środki w pierwszej kolejności przeznacza się na opłacenie posiłków w szkołach, przedszkolach, jadłodajniach, natomiast pozostałą kwotę na zasiłki celowe z przeznaczeniem na zakup żywności. Ponadto, świadczenia z pomocy społecznej mają charakter uzupełniający i wspomagający, wobec czego przyznana stronie pomoc jest jedynie uzupełnieniem i nie zaspokaja wszystkich potrzeb również z tego względu, iż środki, którymi dysponuje organ są ograniczone. Na podstawie art. 108 § 1 K.p.a., organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na wyjątkowo ważny interes strony, spowodowany trudną sytuacją życiową tj. brakiem środków na zakup żywności.

Pismem z dnia 24 lipca 2017 r., L. P. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Podniósł, że decyzja nie zawiera opisu "ciepły posiłek", "gorący posiłek", dotyczy to szczególnie ilości, jakości, wagi i kaloryczności posiłków, a bezdomny nie ma możliwości ich weryfikacji, złożenia skargi, czy też reklamacji. Podniósł, że nie istnieje żadna możliwość zapoznania się z jadłospisem, a jego wszystkie skargi są lekceważone i traktowane, jako nieuzasadnione. Stwierdził, że nigdy nie widział w lokalu A żadnej kontroli. Zarzucił, że posiłki są złej jakości, niesmaczne, a pieniądze Państwa są w ten sposób marnotrawione. Do odwołania dołączył kserokopię pisma z dnia 24 lipca 2017 r., kserokopię decyzji z dnia 30 czerwca 2017 r., kserokopię pisma Dyrektora MOPS w Kędzierzynie-Koźlu z dnia 19 lipca 2017 r. (odpowiedź na skargę) oraz kserokopię skargi z dnia 3 lipca 2017 r. na działanie MOPS w Kędzierzynie-Koźlu

W wyniku rozpoznania odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, decyzją z dnia 9 sierpnia 2017 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium przedstawiło stan faktyczny sprawy, po czym odwołało się do przepisów art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 36 ustawy. W dalszej kolejności Kolegium zauważyło, że z dniem 1 stycznia 2014 r. weszła w życie uchwała Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2013 r., Nr 221, w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014-2020 (M. P. z 2013 r., poz. 1024 - zwanej dalej uchwałą Nr 221). Z załącznika do tej uchwały wynika m.in., że wieloletni program rządowy "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" jest programem wspierania finansowego gmin w zakresie realizacji zadań własnych o charakterze obowiązkowym, określonych w art. 17 ust. 1 pkt 3 i pkt 14 ustawy o pomocy społecznej. Strategicznym celem Programu jest ograniczenie zjawiska niedożywienia dzieci i młodzieży z rodzin o niskich dochodach lub znajdujących się w trudnej sytuacji, ze szczególnym uwzględnieniem uczniów z terenów objętych wysokim poziomem bezrobocia i ze środowisk wiejskich oraz osób dorosłych, w szczególności osób samotnych, w podeszłym wieku, chorych lub osób niepełnosprawnych. Ze środków przekazywanych w ramach Programu gminy udzielają wsparcia osobom spełniającym warunki otrzymania pomocy wskazane w ustawie o pomocy społecznej oraz spełniającym kryterium dochodowe w wysokości 150% kryterium, o którym mowa w art. 8 ww. ustawy. Kolegium zauważyło, że cyt. uchwałą Rady Miasta odstąpiono od żądania zwrotu wydatków w zakresie dożywiania w formie posiłku albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych dla osób i rodzin wymienionych w uchwale Nr 221. W wyniku przeprowadzonej w dniu 28 czerwca 2017 r. aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego ustalono, że L. P. jest osobą bezdomną, niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym (orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydano na czas określony, tj. do [...] 2017 r.). Ostatni stały adresem zameldowania ul. [...], [...], obecnie strona przebywa na terenie [...] [...] w altance [...] nr [...] przy ul. [...] i oczekuje na przydział lokalu socjalnego. Utrzymuje się z zasiłku stałego w wysokości 604 zł, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jest osobą rozwiedzioną. Biorąc pod uwagę, że dochód wnioskodawcy wynosi 604 zł i nie przekracza 150% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, tj. 951 zł, organ stwierdził, że jest on uprawniony do otrzymania pomocy w postaci posiłków w ramach ww. wieloletniego programu. Jednocześnie Kolegium podkreśliło, że zaskarżoną decyzją przyznano stronie świadczenie niepieniężne z pomocy społecznej w postaci jednego gorącego posiłku dziennie na okres od 1 lipca 2017 r. do 31 grudnia 2017 r., zgodnie z jej oczekiwaniami. Tym samym, nie można zarzucić organowi pierwszej instancji dowolności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. W dalszej kolejności Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, w kwestii nadania decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, akcentując, że wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną, bezdomną, utrzymującą się wyłącznie z zasiłku stałego, stąd też zachodzi konieczność jak najszybszego dostarczenia mu pomocy w formie posiłków na zabezpieczenie potrzeb związanych z dożywianiem. Dodatkowo Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja w całości uwzględnia wniosek strony, którego treść została dodatkowo sprecyzowana w toku przeprowadzonej w dniu 28 czerwca 2017 r. aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego. L. P. zwrócił się o przyznanie pomocy w formie niepieniężnej, tj. w postaci jednego, gorącego posiłku dziennie począwszy od 1 lipca 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. w A, ul. [...] w [...] i taka pomoc została mu przyznana. Natomiast zarzuty dotyczące, jakości posiłków wykraczają poza przedmiot postępowania i nie mogą zostać uwzględnione.

Nie godząc się z powyższą decyzją L. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, kwestionując m.in. jakość, ilość i kaloryczność wydawanych posiłków, które, w ocenie skarżącego, nie nadają się do spożycia.

Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Op 510/17 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu ustanowił dla L. P. - w ramach wnioskowanej pomocy prawnej - adwokata.

W piśmie procesowym z dnia 24 stycznia 2018 r., L. P. ponownie zakwestionował, jakość posiłków wydawanych przez A, akcentując, że oczekuje posiłku gorącego i jadalnego, przygotowanego w określonych warunkach z zachowaniem norm ilościowych i oznaczeniem kaloryczności. Tymczasem, wydawane posiłki takich warunków nie spełniają. Dodał, iż od 1 lipca 2017 r. nie odbierał posiłków, gdyż nie został umieszczony na liście MOPS.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu podtrzymało w całości argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Na rozprawie sądowej w dniu 20 lutego 2018 r. pełnomocnik skarżącego wnosił i wywodził jak w skardze. Oświadczył ponadto, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielone z urzędu nie zostały opłacone w całości, ani w części. W związku z powyższym wniósł o ich przyznanie przez Sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do istniejącego w dniu wydania aktu stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość przyjętej procedury na dzień wydania aktu.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 P.p.s.a. skarga podlega oddaleniu.

Przeprowadzona przez Sąd według wskazanych wyżej kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa.

Rozważania w zakresie dokonanej oceny legalności rozpocząć należy od wskazania, że podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 930, z późn. zm.), zwanej nadal ustawą oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1058), zwanego nadal rozporządzeniem.

Przyznając świadczenia z pomocy społecznej organ kieruje się ogólnymi zasadami określonymi w art. 2 i 3 ustawy, zgodnie z którymi celem pomocy społecznej jest wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, a także umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Z kolei rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Pomoc społeczne udzielana jest bowiem osobom, czy rodzinom między innymi z powodu ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, ciężkiej choroby. Stosownie do art. 36 ustawy, pomoc ta może przybrać postać świadczenia pieniężnego (ust. 1) i niepieniężnego (ust. 2), a jednym z nich jest świadczenie w postaci posiłku (art. 36 ust. 2 lit. j ustawy). Właśnie o taką formę pomocy wystąpił skarżący, wnosząc o przyznanie mu jednego gorącego posiłku w A w okresie do 31 grudnia 2017 r.

Zauważyć również należy, iż przepis art. 48 ustawy przyznaje osobie prawo do posiłku, jeżeli jest tego pozbawiona. Natomiast zgodnie z art. 48b ust. 2 ustawy pomoc doraźna lub okresowa w postaci jednego gorącego posiłku dziennie przysługuje osobie, która własnym staraniem nie może go sobie zapewnić. Z literalnej treści powyższych przepisów wynika, że prawo do doraźnej albo okresowej pomocy w formie jednego gorącego posiłku dziennie przysługuje osobie, która będąc pozbawiona tego rodzaju posiłku, nie może go sobie zapewnić własnym staraniem. Podmiotem uprawnionym do tego rodzaju świadczenia niepieniężnego z pomocy społecznej jest wyłącznie osoba, która z racji trudnej sytuacji materialnej nie może zapewnić sobie tego posiłku za pomocą własnych starań związanych z jego zakupem lub przygotowaniem. Działanie organu pomocy społecznej, na podstawie przepisu art. 48 b ust. 2 ustawy, następuje w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ nie może podjąć decyzji dowolnej, ale tylko wypełniającej przesłanki, zawarte w przepisie stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia. Rozpoznając zatem skargę na decyzje wydane przez organ w ramach uznania administracyjnego sąd administracyjny ocenia, czy organ granic tego uznania nie przekroczył i kierował się właśnie przesłankami określonymi przepisami (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1175/17 – dostępny na stronie internetowe Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem http://orzeczenia.nasa.gov.pl). Okoliczność ta powoduje, że ustalając warunki udzielanej w tym trybie pomocy, organ kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 2 ust. 3 i ust. 4, to znaczy dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Stąd też, nawet przy zaistnieniu przesłanek do otrzymania tego świadczenia- co należy podkreślić - nie każda osoba musi go otrzymać. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy rozeznać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań. Ośrodki pomocy dysponują bowiem ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą być rozdzielane pomiędzy znaczną liczbę osób wymagających wsparcia. Nie ulega więc wątpliwości, że organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również zawsze udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości i jakości. W piśmiennictwie akcentuje się, że zapewnienie sobie posiłku własnym staraniem należy rozumieć szeroko. Zatem wyczerpanie wszystkich możliwości, w tym brak artykułów spożywczych, półproduktów, sprzętów kuchennych i urządzeń oraz dochodu i majątku, uprawnia osobę zainteresowaną do ubiegania się o posiłek przyznawany przez organ pomocy społecznej (zob. W. Maciejko, P. Zaborniak, Komentarz do art. 48 ustawy o pomocy społecznej, Warszawa 2013, LexisNexis, str. 224).

Zauważyć również należy, iż uprawnieniu z art. 48 b ust. 2 ustawy odpowiada obowiązek organu, wynikający z art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy, jakim jest zapewnienie posiłku (zaliczone do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym). W celu wspierania finansowego gmin, w realizacji zadania dożywiania dzieci i zapewnienia posiłku osobom tego pozbawionym, realizowany jest w trybie ustawy o pomocy społecznej, wieloletni program pn. "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Stosownie do postanowień pkt V.1. załącznika do cyt. wyżej uchwały Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2013 r., Nr 221, ze środków przekazywanych w ramach wskazanego w Programu, gminy udzielają wsparcia osobom spełniającym warunki do otrzymania pomocy wg. ustawy o pomocy społecznej oraz spełniającym kryterium dochodowe w wysokości 150% kryterium. Wsparcie przyjmuje formę posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych.

W świetle przywołanych wyżej przepisów, pomoc w ramach Programu może zostać przyznana wyłącznie osobom spełniającym warunki do uzyskania pomocy w trybie ustawy o pomocy społecznej, oraz których dochód nie przekracza kryterium dochodowego wskazanego w art. 8 tej ustawy. Kwota kryterium dochodowego na użytek Programu jest przy tym podwyższona o 50% w porównaniu z kwotą obowiązującą na gruncie ustawy o pomocy społecznej, która od dnia 1 października 2015 r., zgodnie z § 1 pkt 1 lit. a cyt. rozporządzenia z dnia 14 lipca 2015 r., wynosi dla osoby samotnie gospodarującej 634 zł. Oznacza to, że podwyższone dla potrzeb uchwały Nr 221 kryterium dochodowe, odpowiadające 150% tej kwoty, wynosi 951 zł. Kryterium w tej samej wysokości określa również cyt. wyżej uchwała Rady Miasta z dnia 29 stycznia 2014 r. w sprawie określania zasad zwrotu wydatków w zakresie dożywiania (...), podjęta na podstawie art. 96 ust. 2 i ust. 4 ustawy i będąca aktem prawa miejscowego. W § 1tej uchwały wskazano, że odstępuje się od żądania zwrotu wydatków w zakresie dożywania w formie posiłku albo świadczenia rzeczowego, w postaci posiłków żywnościowych dla osób i rodzin wymienionych w uchwale Nr 221, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód rodziny nie przekracza wysokości 150% kryterium dochodowego określonego w art. 8 ustawy.

Jednocześnie dostrzec trzeba, iż pomoc w postaci jednego gorącego posiłku dziennie, jak i inne formy pomocy społecznej, stosownie do art. 102 ust. 1 ustawy, udzielana jest co do zasady na wniosek osoby zainteresowanej. Skarżący we wniosku z dnia 28 czerwca 2017 r. zwrócił się o udzielenie pomocy w formie obiadów w A do 31 grudnia 2017 r. Materiał dokumentacyjny tej sprawy potwierdza, że organ pierwszej instancji uwzględnił wniosek skarżącego w całości, zarówno co do formy pomocy - w postaci jednego gorącego posiłku, jak i miejsca realizacji świadczenia oraz okresu - do 31 grudnia 2017 r. Organ zatem podjął korzystną dla skarżącego decyzję. Prawidłowo również organ ustalił dochód skarżącego z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku, na który składał się zasiłek stały w wysokości 604 zł, stąd nie przekroczył 150% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Dodatkowo przywołał okoliczność, że od 1 stycznia 2017 r. do 30 czerwca 2017 r. korzystał z przyznanych posiłków w ramach Programu w ww. A.

W realiach tej sprawy, zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, na podstawie prawidłowo przeprowadzonego postępowania, które pozwoliło na uwzględnienie wniosku strony w całości. Ustalony stan faktyczny spraw znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Prawidłowo także organy zastosowały odpowiednie przepisy prawa materialnego oraz dokonały oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie przekroczyły przy tym granic uznania administracyjnego.

Reasumując, stwierdzić należy, iż z zachowaniem należytej staranności organy obu instancji przeprowadziły postępowanie wyjaśniające (art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) zmierzające do ustalenia rzeczywistej sytuacji materialnej, zdrowotnej i rodzinnej L. P. i prawidłowo – w granicach określonych w art. 48 b ust. 2 ustawy uznały, że niezbędne jest przyznaniu mu pomocy w postaci jednego dziennie gorącego posiłku. W szczególności należy wskazać, iż organy trafnie wzięły pod uwagę ubóstwo, bezrobocie, bezdomność, samotne prowadzenie gospodarstwa domowego i w tych warunkach bezradność w prowadzeniu gospodarstwa domowego, a zatem powody wymienione w art. 7 pkt 1, 3, 4, 5 i 9 ustawy, dla których udziela się pomocy społecznej. Ponadto, dokonały prawidłowego ustalenia wysokości kryterium dochodowego skarżącego. Słusznie uznano, że istnieją przesłanki do przyznania skarżącemu pomocy okresowej w postaci jednego gorącego posiłku dziennie, i to w miejscu wskazanym we wniosku skarżącego.

Z uwagi na cel pomocy, bezzasadny jest zarzut skargi dotyczący jakości posiłków podawanych w A. Zgodnie bowiem z art. 48b ust. 2 ustawy, pomoc doraźna lub okresowa w postaci jednego gorącego posiłku dziennie przysługuje osobie, która własnym staraniem nie może go sobie zapewnić. Powyższy przepis nie określa, nie stawia wymogów co do kaloryczności, jakości, rodzaju i wartości posiłków oraz nie zobowiązuje także organu do podania tych danych w decyzji o przyznaniu pomocy. Ponadto, wskazana pomoc ma charakter rzeczowy, a nie pieniężny, a jej przedmiotem jest gorący posiłek, który nie musi stanowić równocześnie kilkudaniowego obiadu. O tym, jakiego rodzaju posiłki wydawane są w celu realizacji decyzji o przyznaniu takiej pomocy, decydują względy niepodlegające kontroli w ramach rozpatrywania skargi na decyzję przyznającą takie świadczenie.

W świetle powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i z tego też względu, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.