Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 244/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 122, 180 par. 1187 par. 1 188, 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Asesor WSA Bogusław Woźniak (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 maja 2008 r. sprawy ze skargi B. T. i A. T. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 2.139 (dwa tysiące sto trzydzieści dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżący A. T. w 1999 r., w ramach Zakładu Usługowo - Handlowego "A." A. T. Ł., prowadził działalność gospodarczą, której przedmiotem była sprzedaż hurtowa i detaliczna pasz, materiałów budowlanych, nawozów sztucznych, środków do produkcji rolnej i opału, skup surowców wtórnych, dystrybucja gazu płynnego propan - butan dla potrzeb gospodarstw domowych.

Inspektor Kontroli Skarbowej, uwzględniając ustalenia przeprowadzonej kontroli skarbowej, zwiększył należny przychód za 1999 r. na łączną kwotę 67.942,32 zł oraz zmniejszył koszt uzyskania przychodów za ten rok na łączną kwotę 136.528,80 zł, a następnie decyzjami z dnia 8 maja 2002 r. określił skarżącym zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. w kwocie 68.600,00 zł, zaległość podatkową w tym podatku w kwocie 66.940,60 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 52.943,30 zł.

Od powyższych decyzji podatnicy wnieśli odwołanie do Izby Skarbowa.

Organ II instancji uchylił zaskarżone decyzje i określił zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r., zaległość podatkową w tym podatku oraz odsetki za zwłokę. Organ odwoławczy uznał argumenty skarżących dotyczące zakupu koksu, natomiast w pozostałym zakresie podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutu skarżących w kwestii dokonanej korekty sprzedaży zarejestrowanej przy użyciu kasy fiskalnej, organ stwierdził, że A. T. nie przedłożył żadnych wiarygodnych dowodów na tę okoliczność. Przedłożone przez niego paragony z kasy rejestrującej, użytkowanej w Ł., w ilości jedenastu sztuk na łączną kwotę netto 37. 954,06 zł i podatek od towarów i usług w kwocie 926,00 zł oraz pięć dokumentów z dnia 31 grudnia 1999 r. pod nazwą "protokoły anulowania sprzedaży z kasy fiskalnej" nie wskazują na przyczynę dokonanych korekt, a także nie zawierają imienia i nazwiska kontrahentów i ich podpisów. Ponadto organ wskazał, że skarżący nie przedłożył także żadnego dowodu, którego wiarygodność mogłaby potwierdzić potrzebę przesłuchanie w charakterze świadków wskazanych w odwołaniu osób. Stąd też, zdaniem organu, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżących w przedmiocie ich przesłuchania na okoliczność dokonanych korekt sprzedaży. Organ nie dał także wiary tym dokumentom, z powodu zapisu na anulowanych paragonach "zapłacono gotówką". Odnosząc się do zarzutu wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatku z tytułu zakupu nawozu sztucznego w kwocie 114.770,23 zł, organ odwoławczy stwierdził, że nie przyczynił się on do powstania przychodu w 1999 r. a wobec tego powinien zostać ujęty w spisie z natury na koniec 1999 r. Organ wskazał, że powierzony przez skarżącego na przechowanie towar (na podstawie umowy z dnia 15 maja 1999 r. zawartej z R. Ł.) stanowił jego własność, natomiast przechowawca mógł jedynie korzystać z nawozu wyłącznie na potrzeby prowadzonego przez siebie gospodarstwa. Całkowite rozliczenie umowy przechowania i zwrot nawozu skarżącemu nastąpił w 2000 r.

Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli o uchylenie decyzji Izby Skarbowej, zarzucając naruszenie:

1. prawa materialnego, to jest art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r Nr 90, poz. 416 ze zm. dalej: u.p.d.o.f.), poprzez uznanie za przychód z działalności gospodarczej obrotu wykazanego w wydruku z kasy fiskalnej za grudzień 1999 r. bez uwzględnienia zwróconych towarów i paragonów z kasy fiskalnej, w związku z brakiem dojścia do skutku sprzedaży według tych paragonów;

2. § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. Nr 148, poz. 720 ze zm.), poprzez uznanie, że wartość nawozów sztucznych przekazanych w depozyt nieprawidłowy winna być objęta spisem z natury oraz art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., poprzez uznanie, że wartość nawozów sztucznych przekazanych w depozyt nieprawidłowy nie stanowi kosztów uzyskania przychodów w 1999 r.;

3. prawa procesowego, to jest art. 180 i art. 187 w związku z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz. 926 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) z powodu braku uwzględnienia zgłaszanych na etapie postępowania odwoławczego środków dowodowych w postaci zeznań świadków przy całkowitym braku ustosunkowania się w tym przedmiocie w uzasadnieniu decyzji.

Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 14 października 2005 r. Sygn. akt 1900/02 oddalił skargę. Uznał, że organy podatkowe zebrały materiał dowodowy w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy oraz wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Sąd stwierdził, że organy podatkowe w sposób całkowicie uprawniony podwyższyły przychód z działalności gospodarczej o kwotę 37.954,06 zł netto, udokumentowany paragonami z kasy rejestrującej, użytkowanej w Ł., wobec braku wykazania zasadności dokonanej korekty obrotu o wyżej wymienioną kwotę w grudniu 1999 r. Sąd uznał również za prawidłowe stanowisko organu odwoławczego w kwestii wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kwoty 114.770,23 zł.

W skardze kasacyjnej z dnia 7 sierpnia 2006 r. pełnomocnik skarżących, zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzucając:

1. na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w związku z art. 174 pkt 2 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w związku z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 188 Ordynacji podatkowej, naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez akceptację przez Wojewódzki Sąd Administracyjny braku przeprowadzenia przez organy podatkowe dowodu z wnioskowanych przez skarżącego zeznań świadków na okoliczność, która miała kardynalne znaczenie dla treści rozstrzygnięcia, co w istocie pozbawiło stronę możliwości obrony swoich praw;

2. na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., w związku z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 187 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że za pomocą dowodu z zeznań świadków nie można stwierdzić, czy faktycznie miał miejsce zwrot;

3. na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej, naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, poprzez zaakceptowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny rażąco dowolnej i wybiórczej oceny dowodów dokonanej przez organy administracji posługując się nieuprawnionymi domniemaniami oraz

4. naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci przepisu art. 22 ust. 1, w związku z art. 22 ust. 4 u.p.d.o.f., poprzez niewłaściwe zastosowanie, iż podatnik wadliwie oznaczył jako koszt uzyskania przychodu wydatek poniesiony na zakup nawozów, które zostały zakupione w roku podatkowym 1999 r. oddane w depozyt nieprawidłowy oraz zwrócone i zbyte w 2000 r., wnosząc jednocześnie o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz

2. zasądzenie na rzecz skarżących kosztów sądowych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną z dnia 12 września 2006 r. wniósł o jej oddalenie i utrzymanie w mocy skarżonego wyroku oraz zasądzenie kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 stycznia 2008 r. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz A. T. i B. T. kwotę 2550 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna zasługiwała w części na uwzględnienie, albowiem postawione przez pełnomocnika skarżących zarzuty naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. oraz w związku z art. art. 122, 180 § 1, 187 § 1, 188 i 191 Ordynacji podatkowej okazały się zasadne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji naruszył przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, w ten sposób, iż mimo istniejących okoliczności sprawy, nie stwierdził naruszeń prawa i nie uchylił zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy decyzja została wydana z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przez organy podatkowe przepisów Ordynacji podatkowej (art. art. 122, 180 § 1, 187 § 1, 188 i 191 Ordynacji podatkowej). Organ w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego odmówiły bowiem przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków z uwagi na fakt braku przedłożenia przez skarżącego dowodu, którego wiarygodność mogłaby potwierdzić potrzebę przesłuchania wymienionych w odwołaniu osób. W pozostałym zakresie sąd II instancji nie podzielił zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozpoznając ponowienie sprawę stwierdził, co następuje.

Skarga A. T. i B. T. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzje Izby Skarbowej narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Należy w pierwszej kolejności zauważyć, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z określenia "związany wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego, co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa. W pozostałym zakresie jednakże ocena wyrażona przez NSA wiąże sąd rozpoznający sprawę ponownie. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy, gdy: a) stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez NSA; b) po wydaniu orzeczenia NSA zmieni się stan prawny (wyrok WSA w Warszawie z 24.03.2006 r. Sygn. akt I SA/Wa 3345/05, LEX nr 204758).

W przypadku gdy w skardze zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatni z wymienionych zarzutów. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez organ przepisy prawa materialnego.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdził naruszenia prawa procesowego, skutkujące taką wadliwością zaskarżonej decyzji, która wymagała jej wyeliminowania z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Przede wszystkim zasadne okazały się zarzuty dotyczące naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późno zm.).

Stosownie do treści art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego. Realizacji tej zasady służą przepisy rozdziału 11 zatytułowanego "Dowody" w dziale IV Ordynacji podatkowej regulujące postępowanie dowodowe, w tym między innymi art. 187 § 1 nakładający na organ podatkowy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zadaniem organów podatkowych jest więc takie ustalenie stanu faktycznego, aby odpowiadał on rzeczywistości. Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, wiążące się z właściwym zastosowaniem odpowiednich norm materialnoprawnych, uzależnione jest od uprzedniego dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania materiału dowodowego oraz jego rozpatrzenia i swobodnej oceny, w myśl reguł określonych w przepisach art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe nie wywiązały się z dyrektyw postępowania wynikających ze wskazanych przepisów. Nie wyczerpano bowiem wszystkich możliwości dowodowych zmierzających do ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, które poddawane były następnie kwalifikacji na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Należy zatem zauważyć, że korekta ewidencji przy użyciu kas fiskalnych nie została uregulowana wyraźnie w przepisach prawa podatkowego, wobec czego mają w tym wypadku zastosowanie zasady ogólne wyrażone w art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a także, że celem wprowadzenia, na mocy art. 29 ust. 1 powołanej ustawy, obowiązku prowadzenia ewidencji z zastosowaniem kas rejestrujących było takie zorganizowanie procesu sprzedaży, aby maszyna ewidencjonowała każdą transakcję, uniemożliwiając podatnikowi ukrycie wysokości obrotu.

Organ podatkowy, dopuszczając wyliczenie przychodu w oparciu o dane z kasy rejestrującej przy jednoczesnym braku wyjaśnienia wątpliwości związanych z anulowaniem sprzedaży udokumentowanej jedenastoma paragonami fiskalnymi, pominął treść i zasady wynikające ze wskazanych powyżej przepisów postępowania, co musi zostać uznane za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności wypada zauważyć, iż Ordynacja podatkowa w zasadzie nie wprowadza hierarchii mocy dowodowej poszczególnych środków dowodowych, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 193 i 194 Ordynacji podatkowej. Niedopuszczalne jest także stosowanie formalnej teorii dowodów poprzez twierdzenie, że daną okoliczność można udowodnić wyłącznie określonymi środkami dowodowymi. Czym innym są bowiem wymogi księgowości, wskazane w prawie podatkowym, a czym innym procedura dowodzenia faktów w postępowaniu podatkowym. Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Tymczasem organ odwoławczy nie uwzględnił wniosku podatnika, pomimo iż nie udowodnił bezsprzecznie swoich racji. W ocenie Sądu nie zasługuje na akceptację pogląd że na podatnikach spoczywał ciężar uwiarygodnienia potrzeby przeprowadzenia dowodu ze świadków. Pozostaje on w sprzeczności z brzmieniem art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej. Według pierwszego z wymienionych przepisów organy podatkowe obu instancji były zobowiązane zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei według drugiego z wymienionych przepisów organ odwoławczy był zobowiązany uwzględnić żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, jeżeli przedmiotem dowodu były okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone zostały wystarczająco innym dowodem. Tak więc w świetle powołanego przepisu organ podatkowy może nie uwzględnić wniosku jedynie w sytuacji, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony lub gdy dowód jest fałszywy lub też nie pozostaje w związku z badanym faktem albo dotyczy okoliczności niemającej znaczenia dla sprawy. Zauważyć wypada także, że nie jest przesłanką negatywną przeprowadzenia żądanego dowodu - założenie z góry nieprzydatności zeznań świadków w sprawie. Organ podatkowy może bowiem nie dać wiary świadkom, ale nie wolno mu dezawuować ich bez przesłuchania. Zatem, skoro wniosek dowodowy dotyczący istotnych okoliczności sprawy został złożony w toku postępowania odwoławczego, to organ odwoławczy nie mógł odmówić jego przeprowadzenia, zwłaszcza że okoliczności, które miały być stwierdzone przez zgłoszone dowody, wprawdzie były stwierdzone za pomocą innych dowodów lecz budziły pewne wątpliwości. Poza tym nie znajduje oparcia w powołanych przepisach uzależnienie przez organ odwoławczy przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków od uprawdopodobnienia przez skarżących zasadności takiego żądania.

W ocenie Sądu nie jest natomiast zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 22 ust. 1 w związku z art. 22 ust. 4 u.p.d.o.f., poprzez niewłaściwe jego zastosowanie. Za prawidłowe bowiem uznać należy stanowisko organu odwoławczego w kwestii wyłączenia z kosztów uzyskania przychodu kwoty 114.770,23 zł.

Jak wynika z akt sprawy, w wyniku dokonanego przez kontrolujących rozliczenia ilościowo-wartościowego nawozów sztucznych wykazano ich brak w ilości 256,879 ton. Ponieważ strona początkowo nie wyjaśniła tych rozbieżności, towary te uznano za sprzedane, zwiększając z tego tytułu przychód o kwotę 129.044,00 zł. Po zapoznaniu się z protokołem z dnia 28.03.2002 r. Pan A. T. przedłożył w dniu 09.04.2002 r. nie okazany w toku kontroli komplet dokumentów związanych z realizacją umowy przechowania z dnia 15.05.1999 r. zawartej z Panem R. Ł. Przedmiotem umowy były nawozy sztuczne w ilości 258,0 ton o łącznej wartości 120.790,00 zł. Podatnik potwierdził zatem fakt braku towarów w ilościach ustalonych przez kontrolujących. Ponieważ zakupione i nie sprzedane towary obciążały koszty uzyskania przychodów 1999 r., kontrolujący o ich wartość zwiększyli wartość spisu z natury na dzień 31.12.1999 r. Podatnik nie zgadzając się z tymi ustaleniami uważa, że zakup tych towarów powinien obciążać koszty jego działalności. Twierdzi również, iż przedmiotową umową depozytu nastąpiło przeniesienie własności tych towarów na przechowawcę. Odnosząc się do powyższego Izba zasadnie zwraca uwagę, iż zgodnie z art. 22 ust. 1 w/w ustawy – kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu.

Strona powołując się na przepis art. 22 ust. 4 u.p.d.o.f uważa, że do uznania za koszt uzyskania przychodu poszczególnych wydatków wystarczy sam fakt ich poniesienia w danym roku obrachunkowym.

Jednakże w oparciu o art. 22 ust. 1 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, aby zaliczyć wydatek do kosztów uzyskania przychodu muszą być spełnione co najmniej dwa warunki:

- musi to być faktycznie poniesiony wydatek oraz,

- musi zaistnieć związek pomiędzy tym wydatkiem a uzyskanym przychodem.

Nie będzie zatem kosztem uzyskania przychodu taki wydatek, który oceniany w sposób obiektywny nie może prowadzić do osiągnięcia przychodu, ani też nie może mieć wpływu na uzyskany przychód. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż zakupiony i oddany na przechowanie towar nie przyczynił się do powstania przychodu w 1999 r. Nie mógł zatem obciążać kosztów uzyskania przychodu tego roku.

Odnosząc się do twierdzeń strony, iż skoro umową depozytu z dnia 15 maja 1999 r. nastąpiła pożyczka towarów, która przeniosła ich własność na przechowawcę, zatem wyłączenie kosztów zakupu tych towarów z kosztów uzyskania przychodu jest nieuzasadnione, Izba trafnie zauważa, iż zaakceptowanie powyższego stanowiska strony byłoby wystarczającą przesłanką do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodu wydatków poniesionych na ich zakup.

Pomijając kwestie, że w związku z przeniesieniem własności wiąże się obowiązek zaewidencjonowania z tego tytułu przychodu, lub wyksięgowania z kosztów uzyskania przychodów zakupu towarów, które na podstawie umowy zostały przekazane innemu podatnikowi stwierdzić należy, że skoro skarżący uważał, iż na podstawie umowy depozytu została przeniesiona własność towarów, to wydatki poniesione na zakup tych towarów nie powinny obciążać stanu kosztów uzyskania przychodu.

Depozyt ma charakter świadczenia zwrotnego do którego mają zastosowanie przepisy art. 845 Kc. Przy tego rodzaju umowach przechowawca winien mieć prawo rozporządzać towarami bez zgody składającego. W niniejszej sprawie przechowawca takiego prawa nie miał, mógł wykorzystywać przechowywane towary ale tylko na potrzeby swojego gospodarstwa, nie mógł natomiast swobodnie nimi rozporządzać w swoim imieniu. Przesłuchany w dniu 12.04.2002 r. Pan R. Ł. potwierdził fakt zawarcia umowy przechowania z dnia 15.05.1999 r. oraz, że została ona zakończona, rozliczona i zrealizowana. Podczas przesłuchania zeznał, iż miał prawo korzystać z przechowywanych towarów dla potrzeb własnych – to znaczy dzierżawionego gospodarstwa rolnego, nie mógł natomiast dysponować tymi towarami poprzez ich sprzedaż. Zatem jak trafnie stwierdza Izba dla celów podatkowych ważne jest, iż podstawowym obowiązkiem przechowawcy jest zwrot oddanych na przechowanie towarów. Strona skarżąca potwierdza, iż towary te zostały zwrócone i sprzedane przez nią w 2000 r.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późno zm.) uchylił zaskarżoną decyzję.

Zgodnie z dyspozycją art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które zgodnie z art. 200 P.p.s.a., Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej od organu administracji.