Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 483/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 26 września 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Asesor Wsa Ewa Alberciak (spr.), Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2007 r. przy udziale - sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 483/07

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] znak [...], wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993) w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), Prezydent Miasta P. orzekł o wymeldowaniu J. W. z pobytu stałego w mieszkaniu nr [...] przy ulicy [...] w P.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że I. W. wystąpiła w dniu 28 czerwca 2006 r. z wnioskiem o wymeldowanie J. W. z pobytu stałego w mieszkaniu nr [...] przy ulicy [...] w P. W uzasadnieniu wniosku podała, iż od grudnia 2002 r. były mąż (rozwód orzeczono 29 grudnia 2003 r.) J. W. nie zamieszkuje pod wyżej wskazanym adresem. Przez okres czterech lat nie pojawił się w domu. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego jako dowody przyjęto: treść wniosku I. W. z 28 czerwca 2006 roku, kserokopią umowy nr 2 o ustanowieniu spółdzielczego lokatorskiego prawa lokalu mieszkalnego z dnia 14 stycznia 2005 r., kserokopię wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z [...] - sygn. akt [...], zeznania I. W. złożone do protokołów z 17 lipca 2006 r. i z 21 grudnia 2006 r., kserokopię aktu notarialnego z 12 listopada 1993 r. - Repertorium "A" nr [...], treści pism J. W. z dnia 13 lipca 2006 r., z dnia 7 września 2006 r., z dnia 11 stycznia 2007 r. i z dnia 25 stycznia 2007 r, zeznania D. G. złożone do protokołu z dnia 27 października 2006 r, zeznania A. S. złożone do protokołu z dnia 27 października 2006 r., zeznania D. S. złożone do protokołu z 27 grudnia 2006 roku, zeznania P. D. złożone do protokołu z dnia 27 grudnia 2006 r., zeznania H. D. złożone do protokołu z 27 grudnia 2006 r., zeznania Z. O. złożone do protokołu z dnia 3 stycznia 2007 r. oraz treść pisma z Aresztu Śledczego w P. z 22 stycznia 2007 r. - znak: [...] wraz z oświadczeniem J. W. z 19 stycznia 2007 r.

Organ I instancji wskazał, iż nie dał wiary J. W. w części jego wyjaśnień dotyczących rzekomego przybywania przez niego w mieszkaniu nr [..] przy ulicy [...] w P. w okresie, kiedy ukrywał się tj. od grudnia 2002 r. do 10 maja 2004 r. Wszyscy przesłuchani na tę okoliczność świadkowie, zarówno sąsiedzi, jak i znajomi rodziny W. nie potwierdzili faktu pobytu J. W. w ww. mieszkaniu w tym okresie, mimo iż niektórzy z nich (Z. O., H. D., P. D. i D. S.) często bywali i bywają w mieszkaniu I. W., tj. w mieszkaniu, w którym rzekomo miał się ukrywać J. W.

Organ wskazał ponadto na modyfikację stanowiska J. W., który początkowo twierdził, iż on sam dopilnowywał kolejnych remontów przeprowadzanych w ww. mieszkaniu, a w kolejnych pismach kładł nacisk na to, iż finansował te remonty, a nie był ich uczestnikiem - podczas jednego z remontów pozostawał w telefonicznym kontakcie z I. W. (pismo ww. z dnia 25 stycznia 2007 r.).

Organ I instancji wyjaśnił, że tytuł prawny do mieszkania nr [...] przy ulicy [...] w P. przysługuje I. W. J. W. od grudnia 2002 roku nie przebywa w mieszkaniu nr [...] przy ulicy [...] w P., które opuścił nie dopełniając obowiązku wymeldowania się. Wtedy J. W. zaczął się ukrywać przed organami wymiaru sprawiedliwości, który to stan trwał do zatrzymania ww. 10 maja 2004 r. i osadzenia w Zakładzie Karnym. W okresie od grudnia 2002 r. do 10 maja 2004 r. J. W. ukrywał się w różnych miejscach w Polsce, między innymi wynajmował część domu w Gdyni. J. W. został zatrzymany w Łodzi po spowodowaniu wypadku samochodowego.

Organ I instancji wskazał, że ewidencja ludności ma charakter porządkowy. Instytucja zameldowania służy wyłącznie do rejestracji faktycznego miejsca zamieszkania. Nie można zatem nadużywać zameldowania do ochrony swoich interesów finansowych, a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem J. W. w toku sprawy wielokrotnie podkreślał swój wkład finansowy w kolejne modernizacje mieszkania nr [...] przy ulicy [...] w P. Jeśli nawet taka sytuacja miała miejsce, to do roszczeń finansowych w stosunku do byłej małżonki służą inne instrumenty prawne, które wywodzą się z gałęzi prawa cywilnego. Natomiast zameldowanie jest instytucją prawa administracyjnego i nie ma żadnego związku z rozliczeniami finansowymi.

Organ I instancji stwierdził, iż nie służą rozstrzygnięciu niniejszej sprawy wnioski złożone przez J. W. w treści pisma z dnia 25 stycznia 2007 r. : - o zlokalizowanie A. S. poza granicami kraju, bowiem wszyscy ww. świadkowie jednoznacznie wypowiedzieli się co do tego że w okresie od grudnia 2002 r. do 10 maja 2004 r. J. W. nie przebywał w mieszkaniu nr [...] przy ulicy [...] w P.; - "ustalenie telefonu i adresu do państwa K. (...) ich córki i zięcia (...), skoro okoliczność, która miałaby być dowodzona - spotkania J. W. z I. W. w Gdyni - nie ma związku z przedmiotem niniejszego postępowania, bowiem nie dotyczy bytności J. W. w mieszkaniu nr [...] przy ulicy [...] w P.; - "zlokalizowanie wypożyczalni samochodów (...)", skoro wypożyczenie samochodu w P. nie świadczy o zamieszkiwaniu w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w P.

Zdaniem organu I instancji, w świetle ustaleń poczynionych w toku niniejszego postępowania administracyjnego, dalsze utrzymywanie zameldowania J. W. na pobyt stały w mieszkaniu nr [...] przy ulicy [...] w P. byłoby fikcją meldunkową i nie polegałoby na wykonywaniu obowiązku meldunkowego, bowiem ww. opuścił to mieszkanie w grudniu 2002 r. bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się, a następnie ukrywał się w różnych miejscach w Polsce.

W ocenie organu administracji w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Organ I instancji wskazał, że J. W., na mocy przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, po opuszczeniu zakładu karnego obowiązany będzie zameldować się w miejscu swojego faktycznego pobytu. Niniejsza decyzja nie wyklucza ponownego zameldowania J. W. w mieszkaniu nr [...] przy ulicy [...] w P., o ile ww. po wyjściu na wolność ponownie tam zamieszka.

Ustosunkowując się do zarzutu J. W., który został podniesiony przez niego w treści pisma z 25 stycznia 2007 r., o braku w aktach sprawy ,,(...) pisma do mnie w sprawie p. S. i moich wyczerpujących wyjaśnień dotyczących tego wątku.(...)" organ wyjaśnił, iż oba pisma znajdują się w aktach sprawy (karty nr 36 i 39). Pisma te, podobnie jak cały zebrany materiał dowodowy, były przedstawione J. W. do zapoznania się w dniu 19 stycznia 2007 r.

Od powyższej decyzji odwołał się J. W.. Podniósł, iż postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie przeprowadzone zostało w sposób nierzetelny i tendencyjny. Zdaniem odwołującego, była żona wykorzystując znajomości w organie meldunkowym stworzyła nową historię dotyczącą małżeństwa oraz przedmiotowego lokalu. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), Kierownik Referatu Paszportowego Delegatury [...] Urzędu Wojewódzkiego w P., działając na podstawie upoważnienia Wojewody [...] z dnia 30 listopada 2006r. Nr ON.V-0137/98a/06, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W obecnym stanie prawnym jedyną przesłanką warunkującą orzeczenie o wymeldowaniu jest opuszczenie lokalu.

Organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie wynika, iż J. W. od grudnia 2002r. nie przebywa w dotychczasowym miejscu pobytu stałego. Wnosząca o wymeldowanie – I. W. w zeznaniu złożonym do protokołu przesłuchania strony w dniu 17 lipca 2006r. oraz 21 grudnia 2006r. - uprzedzona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań - oświadczyła, iż J. W. w dniu 1 grudnia 2002r. opuścił lokal, w którym jest zameldowany na pobyt stały, z uwagi na " kłopoty prawne". Wówczas wyżej, wymieniony zabrał ze sobą rzeczy osobiste i zamieszkał w Gdyni. W dniu 10 maja 2004r. został zatrzymany i osadzony w areszcie. W okresie od 1 grudnia 2002 r. do 10 maja 2004r. posiadał klucze do mieszkania, ale w nim nie przebywał (k- 14, 31 akt sprawy). Powyższy fakt potwierdzają świadkowie biorący udział w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym: D. G. - (sąsiadka z lokalu nr 17) w zeznaniu do protokołu przesłuchania świadka w dniu 27 października 2006r. - uprzedzona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań - oświadczyła, iż nie widuje J. W. od 4- 5 lat. ( k - 26 akt sprawy). D. S. - w zeznaniu do protokołu przesłuchania świadka w dniu 27 grudnia 2006r. - uprzedzona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań - oświadczyła, iż od 2002 r. do dnia zeznania nie widziała J. W.. Podczas remontu mieszkania widywała jedynie ojca I. W. – O., natomiast nie widziała jej byłego męża (k- 32). P. D. - w zeznaniu do protokołu przesłuchania świadka w dniu 27 grudnia 2006 r. - uprzedzony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań - zeznał, iż jest bardzo dobrym znajomym rodziny W., bywa u wyżej wymienionych przynajmniej raz w tygodniu, ale od grudnia 2002 r. nigdy nie zastał J. W. w lokalu nr [...] przy ul. Szkolnej [...] w P. (k- 33 akt sprawy). H. D. - zeznała do protokołu przesłuchania świadka w dniu 27 grudnia 2006r. - uprzedzona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, iż zna rodzinę W. od 20 lat i od końca jesieni 2002 r. nie widziała J. W., a odwiedza znajomą nawet dwa razy w tygodniu (k- 34 akt sprawy). Z. O. - w zeznaniu do protokołu przesłuchania świadka w dniu 3 stycznia 2007r. - uprzedzony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań - oświadczył, iż ostatni raz widział byłego zięcia 4 - 5 lat temu na pokazach lotniczych w Radomiu. Pomagał córce w remoncie mieszkania, pilnował lokalu i nigdy nie było w nim J. W. (k - 35 akt sprawy).

Ponadto organ II instancji wskazał, iż odwołujący się w piśmie z dnia 13 lipca 2006r. ( k- 17 akt sprawy), 7 września 2006 r. (k - 21- 23 akt sprawy) oraz z dnia 25 stycznia 2007r. (k- 50- 54 akt sprawy) poinformował, iż z uwagi na to, iż w dniu 1 grudnia 2002r. miał obowiązek stawienia się w Zakładzie Karnym Nr 2 w Łodzi, spakował swoje rzeczy i opuścił lokal, w którym zameldowany jest na pobyt stały. Aż do czasu aresztowania, to jest do dnia 10 maja 2004 r. ukrywał się, jak stwierdził : " bawiąc się z policją w kotka i myszkę przez 1 rok i 5 miesięcy " (k - 23). Ponadto poinformował, iż początkowo ukrywał się w przedmiotowym lokalu, a następnie od kwietnia 2003 r. wynajął domek w Gdyni, by jak stwierdził : "czasowo mieć gdzie mieszkać"( k - 23 akt sprawy). Natomiast w piśmie z dnia 25 stycznia 2007r. (k- 52 akt sprawy) sprostował: "faktycznie w czasie remontów nie przebywałem w moim mieszkaniu, bo się ukrywałem, ale wszystkie prace były wykonywane za moje pieniądze".

Organ odwoławczy stwierdził, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że ukrywanie się skarżącego przed poszukującą go policją jest jedynie potwierdzeniem faktu dobrowolnego opuszczenia przez ww. lokalu, w którym zameldowany jest na pobyt stały. Skoro odwołujący się dobrowolnie opuścił dotychczasowe miejsce pobytu stałego, to spełnione zostały przesłanki przewidziane w art. 15 ust. 2 cyt. ustawy uprawniające do wydania orzeczenia o wymeldowaniu osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Wojewoda [...] wskazał, iż ewidencja ludności służy wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. Instytucja zameldowania nie przesądza o prawie do lokalu, ani o uprawnieniu do przebywania w nim, które to uprawnienie jest pochodną tytułu do lokalu. Uprawnień tych można dochodzić w razie sporu na drodze postępowania sądowego. Organy administracji nie mogą potwierdzić fikcji meldunkowej i w każdym przypadku stwierdzenia, że dana osoba nie zamieszkuje pod wskazanym adresem mają obowiązek wymeldowania takiej osoby. Brak innego miejsca pobytu stałego nie stoi na przeszkodzie w wydaniu decyzji o wymeldowaniu, o ile organ w przeprowadzonym postępowaniu stwierdzi, iż przesłanki niezbędne do wymeldowania zostały spełnione. Zapewnienie miejsca pobytu stałego jest sprawą obywatela, a organ administracji ma przede wszystkim obowiązek dbałości o zgodność ewidencji ludności ze stanem faktycznym. Organ administracji nie jest zobowiązany zapewnić obywatelowi miejsca pobytu stałego, to on sam powinien zadbać o uzyskanie uprawnienia do przebywania w lokalu oraz wykazać zamiar stałego w nim pobytu.

Organ odwoławczy wyjaśnił, w odniesieniu do kwestii finansowych, poruszonych przez skarżącego w toczącym się postępowaniu, iż nie są one przedmiotem niniejszej sprawy, gdyż należą wyłącznie do kompetencji sądów powszechnych.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podniósł, że organ odwoławczy przychylił się do decyzji podjętej w sposób nierzetelny i tendencyjny, z wykorzystaniem znajomości jego byłej żony. Podał, że nie został uwzględniony jego wniosek, by przesłuchać S., K., jego córkę i zięcia, a te zeznania miały zasadnicze znaczenie dla sprawy, podważałyby prawdomówność jego byłej żony. Oświadczył, że nigdy, podczas półtorarocznego ukrywania się, jego nieobecność w domu nie trwała dłużej niż 3 miesiące.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie. W odpowiedzi na zarzut skarżącego dotyczący nieprzesłuchania osób wymienionych w skardze wyjaśnił, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o zeznania zainteresowanego, który w swoich licznych pismach kierowanych do organu I instancji sam potwierdził fakt ukrywania się przed policją. Natomiast w przedmiocie wniosku skarżącego złożonego w piśmie z dnia 25 stycznia 2007 r. w sprawie zlokalizowania przez organ ewidencji ludności miejsca pobytu w Irlandii A. S. oraz ustalenia numerów telefonów oraz adresów rodziny K. (nie podając ich danych osobowych tj. imion i nazwisk) organ wskazał, że to strona ma obowiązek wskazania pełnych danych osobowych świadków, gdyż organ prowadzący postępowanie administracyjne nie jest władny do przeprowadzania dochodzenia w celu ustalenia miejsca pobytu wskazanych przez stronę osób.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r., Nr 139 , poz. 993 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniała obowiązku wymeldowania się.

Oznacza to, iż do wymeldowania w trybie administracyjnym niezbędne jest spełnienie następujących przesłanek: faktyczne opuszczenie lokalu oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, iż z sytuacją faktycznego opuszczenia lokalu mamy do czynienia wtedy, gdy osoba dobrowolnie rezygnuje z zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, zatem zrywa wszelkie z nim więzi, koncentrując swe centrum życiowe w innym lokalu. Do faktycznego opuszczenia lokalu dochodzi w razie przebywania z zamiarem stałego pobytu w innym miejscu.

W niniejszej sprawie stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w dostateczny sposób. Skarżący wprawdzie od maja 2004 r. przebywa w Areszcie Śledczym w P., jednak w toku szczegółowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego organy administracji ustaliły, iż J. W. opuścił miejsce pobytu stałego w grudniu 2002 r., a więc przed osadzeniem w zakładzie karnym. Przyczyną opuszczenia lokalu było ukrywanie się skarżącego przed policją. Twierdzenia skarżącego, że z mieszkania przy ul. [...] w P. nie wyprowadził się, a jego nieobecność w nim nie trwała dłużej niż 3 miesiące nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Zeznania wszystkich świadków przesłuchanych na tę okoliczność potwierdzają, że skarżący opuścił przedmiotowy lokal. Natomiast J. W. nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających jego twierdzenia. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa zaś na osobie wywodzącej z niego korzystny skutek prawny (por. wyrok NSA W-wa z 1 kwietnia 2005 r. OSK 1730/04 lex nr 169356). Tymczasem o braku opuszczenia lokalu mówi jedynie J. W., przeczą temu natomiast wszystkie dowody zgromadzone w sprawie. Przesłuchanie przez organy administracji świadków, których wskazuje skarżący nie było możliwe, ponieważ jedna ze wskazanych osób przebywa w Irlandii, a skarżący nie zna jej adresu zamieszkania, nie podaje również dokładnych danych innych świadków, których przesłuchania domagał się.

Nawet zresztą, gdyby skarżący, przebywał w spornym lokalu, jak twierdzi w grudniu 2002 r., do którego zamontował antywłamaniowe drzwi, izolujące akustycznie mieszkanie od korytarza, to sam podaje, że w kwietniu 2003 roku opuścił lokal i wynajął parter domku w Gdyni, by czasowo mieć gdzie mieszkać, do którego przyjeżdżała jego żona, a później była żona. Zauważyć w tym miejscu należy, iż rozwód został orzeczony wyrokiem Sądu Okręgowego w P. Wydział I Cywilny w dniu 29 grudnia 2003 r. Skoro skarżący twierdzi, że do Gdyni przyjeżdżała była żona, to nie można mówić, że pobyt skarżącego w Gdyni trwający od kwietnia 2003 r. miał charakter pobytu czasowego. Potwierdzeniem powyższego jest także to, że skarżący podał, iż I. W. odwiedziła go w Gdyni 29 kwietnia 2004 r., a ponadto po wypadku w Łodzi 10 maja 2004 r. wykonał telefon do Gdyni, do zięcia pana K., od którego wynajmował mieszkanie i poprosił go o wydanie rzeczy żonie.

Należy więc przyjąć, iż w Gdyni skarżący miał wolę przebywać i tu przeniósł swoje centrum życiowe. O tym, że skarżący opuścił lokal przy ul. [...] w P. i skoncentrował swoje życie w innym miejscu świadczy również to, że w swych wyjaśnieniach wskazywał różne miejsca spotkań z żoną, w różnych miejscowościach : Gdyni, Warszawie, Częstochowie, Woli Krzysztoporskiej.

Nie można wprawdzie wykluczyć prawdziwości twierdzeń skarżącego co do tego, że regularnie spotykał się z byłą żoną i przekazywał jej pieniądze na remont mieszkania, nie są to jednak okoliczności świadczące o tym, że dobrowolnie nie opuścił on lokalu przy ul. [...] w P.

Okoliczność niezamieszkiwania skarżącego przed osadzeniem go w zakładzie karnym została potwierdzona w toku przeprowadzonego przez organy administracji postępowania wyjaśniającego. Skarżący nie podniósł żadnej okoliczności, która podważałaby wiarygodność dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy.

W ocenie Sądu, organy administracji dokonały oceny materiału dowodowego w granicach określonych przepisem art. 80 k.p.a. i prawidłowo ustaliły, że J. W. opuścił miejsce pobytu stałego bez wymeldowania się, a zatem spełnione zostały przesłanki do orzeczenia o jego wymeldowaniu.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.

TG.