Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 488/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 par. 1 i art. 18
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie naliczenia i wypłaty odsetek 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi A. S. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...], kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu J. B. oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych tytułem zwrotu opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa, łącznie kwotę 309,80 (trzysta dziewięć i 80/100) złotych i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokatowi A. S. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

W piśmie dnia 30 lipca 2009 roku J. B. wystąpił do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.- G. z wnioskiem o "uznanie prawa do odsetek karnych, ich wyliczenie i przekazanie na adres domowy z tytułu wypłacenia, należności za pracę zgodnie z postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], ze zwłoką, której wina leży po stronie organu skarbowego prowadzącego postępowanie w sprawie." W uzasadnieniu wskazał, że w wyniku podziału kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości należących do przedsiębiorstwa [...] "A." w likwidacji jego wierzytelność została zaspokojona po upływie 68 miesięcy od dnia jej zgłoszenia. Ponadto w ocenie wnioskodawcy zgłoszone żądanie jest uzasadnione bowiem prowadzenie procesu likwidacji przedsiębiorstwa i dokonanie podziału kwoty uzyskanej ze sprzedaży przedsiębiorstwa narusza obowiązuje przepisy prawa.

Pismem z dnia 13 sierpnia 2009 roku Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. – G. wezwał J. B. do sprecyzowania zakresu zgłoszonego żądania.

W piśmie z dnia 18 sierpnia 2009 roku, stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu egzekucyjnego J. B. wskazał, że rozpatrywane pismo należy traktować, jako:

1.żądanie wyliczenia i wypłacenia należnych odsetek z tytułu przewlekłego załatwienia sprawy likwidowanego przedsiębiorstwa i długoczasowego zamrożenia należnej mu kwoty.

2.skargę (zgodnie z uregulowaniami art. 227 KPA), której przedmiotem jest zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie działań przez właściwe organy lub przez ich pracowników, naruszenie interesu skarżącego, a także przewlekłe załatwienie sprawy (68 miesięcy!).

3.wniosek mający na celu ulepszenie organizacji usprawnienie pracy i lepszego zaspokajania potrzeb ludności (zgodnie z uregulowaniami art. 241 k.p.a.)".

Zawiadomieniem z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał skargę z 30 lipca 2009 roku na działanie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. – G. za zasadną, natomiast postanowieniem z dnia 29 października 2009 roku Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. –G. oddalił wniosek z dnia 30 lipca 2009 roku w zakresie uznania prawa do naliczenia i wypłaty odsetek karnych z tytułu długotrwałego okresu podziału i wypłaty kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości przedsiębiorstwa [...] "A." w likwidacji.

Po rozpatrzeniu zażalenia J. B. na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. – G. postanowieniem z dnia [...], Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W dniu 10 lutego 2010 roku J. B. złożył do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. – G. pismo, w którym precyzując swoje żądanie zgłoszone w piśmie z dnia 30 lipca 2009 roku wskazał, iż oczekuje:

1.odsetek (ustawowych lub wynikających z lokaty terminowej) od kwoty 2280 zł od dnia wpłynięcia kwoty 1.235.000 zł na konto II US Ł.-G. (grudzień 2003) do dnia 28 lipca 2009r.,

2.odsetek (ustawowych lub wynikających z lokaty terminowej) od kwoty 155, 82 zł

od dnia wpłynięcia kwoty 34.500 zł na konto II US Ł.-G. (kwiecień 2004r.) do dnia 26 października 2009r.,

3.odsetek ustawowych od kwoty z poz.1 od 29.07.2009 r. do dnia realizacji żądania,

4.odsetek ustawowych od kwoty z poz. 2 od 27.10.2009 r. do dnia realizacji żądania.

Pismem z dnia 25 lutego 2010 roku Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. –G. wezwał J. B. o pisemne potwierdzenie żądania w zakresie naliczania odsetek.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia 1 marca 2010 roku J. B. podtrzymała żądania sformułowane w piśmie z dnia 30 lipca 2009 roku oraz w jego uzupełnieniu z dnia 10 lutego 2010 roku.

Postanowieniem z dnia [...], Nr [...] Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. – G. umorzył, jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wniosku strony z dnia 30 lipca 2009 roku, (uzupełnionego pismami z dnia 10 lutego 2010 roku i 1 marca 2010 roku), tj. w zakresie wypłacenia odsetek (ustawowych lub wynikających z lokaty terminowej) od kwoty 2280 zł od dnia wpłynięcia kwoty 1.235.000 zł na konto II US Ł.-G. (grudzień 2003) do dnia 28 lipca 2009r., odsetek (ustawowych lub wynikających z lokaty terminowej) od kwoty 155, 82 zł od dnia wpłynięcia kwoty 34.500 zł na konto II US Ł.-G. (kwiecień 2004r.) do dnia 26 października 2009r., odsetek ustawowych od kwoty z poz.1 od 29.07.2009 r. do dnia realizacji żądania, odsetek ustawowych od kwoty z poz. 2 od 27.10.2009 r. do dnia realizacji żądania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podniósł, iż w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji brak jest regulacji prawnych dotyczących zgłoszonego przez wierzyciela żądania. Każde natomiast żądanie strony, aby mogło być merytorycznie rozpatrzone musi podlegać określonym regulacjom prawnym, a więc wydanie rozstrzygnięcia co do istoty musi być prawnie możliwe. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji takiej możliwości w rozpatrywanej sprawie nie przewiduje, co oznacza, że postępowanie jest bezprzedmiotowe.

Na powyższe postanowienie J. B. złożył zażalenie, argumentując, że nieuzasadnione jest twierdzenie organu administracji, że brak odpowiednich uregulowań w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oznacza bezprzedmiotowość postępowania w sprawie wniosku o uznanie prawa do odsetek z tytułu wypłaty należności za pracę ze zwłoką. Wskazał na obowiązujące przepisy prawa wynikające z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 stycznia 2005 roku w sprawie gospodarki finansowej jednostek budżetowych, zakładów budżetowych i gospodarstw pomocniczych jednostek budżetowych oraz zasad i terminów rocznych rozliczeń i wpłat do budżetu oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 czerwca 2006 roku w sprawie gospodarki finansowej jednostek budżetowych, zakładów budżetowych i gospodarstw pomocniczych oraz trybu postępowania przy przekształcaniu w inną formę organizacyjno-prawną. Zarzucając naruszenie art. 6 i art. 8 k.p.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, podjęcie działań zgodnych z obowiązującym prawem i jak wskazał, "oczekuje poważnego traktowania, prawidłowego wyliczenia odsetek i szybkiego ich wypłacenia."

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał zaskarżone postanowienie organu I instancji mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielając stanowisko organu pierwszej instancji wskazał, iż w analizowanej sprawie spełniona została przesłanka bezprzedmiotowości postępowania z uwagi na fakt, że żądanie wierzyciela nie może zostać rozstrzygnięte merytorycznie bowiem brak jest przepisu regulującego zgłoszone żądanie. W żadnym bowiem z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ustawodawca nie uregulował kwestii związanych z uznaniem "prawa do naliczenia i wypłaty odsetek karnych z tytułu długotrwałego okresu podziału i wypłaty kwoty". Ponadto regulacje takie nie wynikają również z Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w zażaleniu Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie nie mają zastosowania również przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 stycznia 2005 roku w sprawie gospodarki finansowej jednostek budżetowych, zakładów budżetowych i gospodarstw pomocniczych jednostek budżetowych oraz zasad i terminów rocznych rozliczeń i wpłat do budżetu oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 czerwca 2006 roku w sprawie gospodarki finansowej jednostek budżetowych, zakładów budżetowych i gospodarstw pomocniczych oraz trybu postępowania przy przekształcaniu w inną formę organizacyjno-prawną. Z brzmienia § 20 ust. 1 powołanego powyżej rozporządzenia z dnia 29 czerwca 2006 roku, wynika, że oprocentowanie sum depozytowych oraz sum na zlecenie, stanowiących własność osób fizycznych, prawnych i innych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, powiększa ich wartość, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej, z zastrzeżeniem § 21. W myśl natomiast § 21 tego rozporządzenia, oprocentowanie sum depozytowych oraz sum na zlecenie złożonych przez państwowe jednostki budżetowe i państwowe zakłady budżetowe stanowi dochody budżetu państwa. Depozyty państwowych jednostek budżetowych w postaci środków pieniężnych, składane w związku z postępowaniem karnym, karnym skarbowym, administracyjnym, cywilnym oraz w sprawach o wykroczenia w wypadku konieczności zachowania konkretnych egzemplarzy środków pieniężnych jednostki te przekazują do przechowania bankom w postaci depozytu zamkniętego (§ 20 ust. 2 powołanego rozporządzenia). Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że sama kwestia podziału kwot uzyskanych z egzekucji z nieruchomości, w której strona była jednym z wierzycieli zawisła przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w związku ze złożoną przez uczestników tego postępowania (innych wierzycieli-pracowników) skargą kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi oddalającego w części skargi na dokonany postanowieniem z dnia 11.05.2009 r. plan podziału kwot uzyskanych z egzekucji z nieruchomości. Niezależnie natomiast od przedstawionych wywodów Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podniósł, iż Naczelny Sąd Administracyjny w podejmowanych orzeczeniach wielokrotnie wskazywał, że istnieje możliwość zasądzenia odsetek od opóźnionej wypłaty należności (z różnych tytułów), lecz jedynie w postępowaniu przed sądem powszechnym (uchwała 7 Sędziów NSA z dnia 05.03.2001r. sygn. akt OPS 17/00 ONSA 3/01/100; wyrok NSA z dnia 29.04.1998r. sygn. akt l SA 1713/97 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18.10.2005 sygn. akt II SA/Po 1791/03).

W dniu 26 sierpnia 2010 roku J. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo zatytułowane "pozew o zapłatę odsetek", w którym wniósł o zasądzenie na jego rzecz odsetek od kwoty 2280 zł od dnia wpłynięcia kwoty 1.235.000 zł na konto II US Ł.-G. (grudzień 2003) do dnia 28 lipca 2009r., zasądzenie odsetek od kwoty 155, 82 zł od dnia wpłynięcia kwoty 34.500 zł na konto II US Ł.-G. (kwiecień 2004r.) do dnia 26 października 2009r., zasądzenie ustawowych odsetek od kwoty z punktu 1 pozwu od dnia 29 lipca 2009 r. do dnia uprawomocnienia się wyroku w niniejszej sprawie, zasądzenia odsetek ustawowych od kwoty z punktu 2 pozwu od 27 października 2009r. do dnia uprawomocnienia się wyroku w niniejszej sprawie. Przedstawił szczegółowo stan sprawy oraz wskazał, że w sprawie zastosowanie mają przepisy art. 20 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 czerwca 2006 roku. Podkreślił, że powództwo w pełni zasługuje na uwzględnienie ze względu na przedstawione w pozwie okoliczności oraz z uwagi na zasady współżycia społecznego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wniósł o jej oddalenie.

W dniu 24 września 2010 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęło pismo skarżącego, w którym usprawiedliwia on swoją nieobecność na rozprawie i uzupełnia stanowisko przedstawione w skardze o poszerzoną interpretację przepisów § 20 i § 21 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 czerwca 2006 roku w sprawie gospodarki finansowej jednostek budżetowych, zakładów budżetowych i gospodarstw pomocniczych oraz trybu postępowania przy przekształcaniu w inną formę organizacyjno-prawną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, póz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 powoływanej powyżej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W tym miejscu należy więc wyjaśnić, że sądy administracyjne nie są kolejną instancją w załatwianiu sprawy administracyjnej i nie mają uprawnień do merytorycznego rozpoznawania kierowanych do nich spraw. Wobec powyższego wystosowany do WSA w Łodzi pozew skarżącego o zapłatę odsetek i żądanie zasądzenia na jego rzecz wskazanych odsetek, mógł być rozpoznany jedynie w świetle zbadania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi w granicach kognicji tego Sądu. Wymaga również podkreślenia, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mają zastosowania zasady współżycia społecznego.

Rozpatrując skargę, w tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie naruszało przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do jego uchylenia.

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest prawidłowość rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku skarżącego dotyczącego naliczenia i wypłaty odsetek z tytułu nieterminowego (przewlekłego) wypłacenia skarżącemu, jako wierzycielowi, należnych mu kwot.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia należy wskazać, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 17§ 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.) [dalej zwanej u.p.e.a.]

Zgodnie z art. 17 § 1 u.p.e.a., o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia.

W świetle art. 18 u.p.e.a , jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Jak zaś wynika z art. 105 § 1 Kpa., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych jak i poglądów doktryny bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość może wynikać z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, ale zawsze oznacza brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany do rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu.

W rozumieniu art. 105 § 1 Kpa., sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu - pozytywne, czy negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne.

Odnosząc takie rozumienie pojęcia "bezprzedmiotowości" do stanu rzeczy zaistniałego w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że wyczerpuje on przesłanki bezprzedmiotowości postępowania. Żądanie skarżącego wypłaty odsetek w związku z nieterminowym, przewlekłym, trwającym 68 miesięcy okresem zwłoki w wypłacie należnych mu jako wierzycielowi kwot nie znajduje bowiem umocowania, w żadnym przepisie prawa, który mógłby stanowić podstawę prawną do działania organu orzekającego. W ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jedynie art. 64c § 3 stanowi podstawę do wypłaty odsetek ustawowych, jednakże przepis ten nie odnosi się do sytuacji faktycznej skarżącego. Wobec powyższego brak przepisów prawa regulujących kwestie żądania skarżącego uniemożliwiał organom merytoryczne rozpoznanie sprawy, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu, pozytywne, czy negatywne było prawnie niedopuszczalne. Zasadnie więc organy orzekające postanowiły o umorzeniu postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego, wydając orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącego, błędnej interpretacji przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 czerwca 2006 roku w sprawie gospodarki finansowej jednostek budżetowych, zakładów budżetowych i gospodarstw pomocniczych oraz trybu postępowania przy przekształcaniu w inną formę organizacyjno-prawną, Sąd podziela stanowisko organów orzekających, że nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowego żądania skarżącego o wypłatę odsetek. Przywołane przepisy, jak wyjaśniały organy brane były pod uwagę w sprawie określenia kwoty uzyskanej z egzekucji z nieruchomości, w której skarżący był jednym z wierzycieli i jej podziale między wierzycieli. Kwestia ta jednak jest sprawą odrębną od rozpoznawanego w niniejszym postępowaniu żądania wypłaty odsetek z tytułu długotrwałego podziału i wypłaty kwoty należnej skarżącemu jako wierzycielowi i znalazła swój finał przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. W sprawie sygn. akt III SA/Łd 346/09 Sąd orzekał w przedmiocie podziału kwoty uzyskanej z egzekucji nieruchomości i wyrokiem z dnia 11 lutego 2010 roku oddalił skargę wierzycieli, w tym między innymi pracowników byłego przedsiębiorstwa "A.". Wyrok jest nieprawomocny.

Reasumując powyższe rozważania wobec braku regulacji prawnych uzasadniających merytoryczne rozpoznanie wniosku skarżącego – wierzyciela, żądającego odsetek od nieterminowej wypłaty wierzytelności, podjęte rozstrzygnięcie organów orzekających nie narusza obowiązującego prawa, a przytoczona w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia argumentacja w pełni zasługuje na uwzględnienie. Zasadnie organy orzekające poinformowały skarżącego, że sprawa wypłaty żądanych odsetek powinna zostać przez skarżącego skierowana na drogę postępowania przed sądem powszechnym.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 lit. c rozporządzenia ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

a.ł.