Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 563/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26
journal: Dz.U. 2017 poz 1204
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej.
article: par 11 i 44
journal: Dz.U. 2010 nr 109 poz 719
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych  obiektów budowlanych i terenów.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "T." w P. na decyzję P. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w B. z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zakazu użytkowania zbiornika naziemnego do przechowywania paliw płynnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności.

W dniu [...] marca 2018r. funkcjonariusz Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w B. przeprowadził kontrolę w należącym do skarżącego W. Ż. Przedsiębiorstwie Produkcyjno-Usługowo-Handlowym T., stwierdzając nieprawidłowości w zakresie stosowania przepisów przeciwpożarowych w postaci:

- przechowywania paliwa płynnego klasy III na potrzeby własne w zbiorniku o pojemności 20 metrów sześciennych,

- usytuowaniu zbiornika do przechowywania paliwa płynnego klasy III na potrzeby własne w odległości od 0,05 m do 0,12 m od budynku warsztatu oraz w odległości 7m od budynku magazynu.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018r. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w B., mając na uwadze stwierdzone nieprawidłowości i powołując się na art. 26 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej oraz art. 104 § 1 K.p.a. zakazał skarżącemu użytkowania zbiornika naziemnego do przechowywania paliw płynnych klasy III ze względu na bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w świetle § 11 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 109, poz.719), przechowywanie paliw płynnych klasy III na potrzeby własne jest dopuszczalne w zbiorniku naziemnym dwupłaszczowym o pojemności do 5 metrów sześciennych a w świetle § 11 ust. 2 pkt 2 ww. Rozporządzenia, zbiornik taki należy sytuować z zachowaniem odległości 10m od budynków mieszkalnych i budynków użyteczności publicznej i 5 m od innych obiektów budowlanych i od granicy działki sąsiedniej.

W odwołaniu od tej decyzji W. Ż. podniósł, że zbiornik został umieszczony na terenie posesji w 2007r. tj. w czasie obowiązywania poprzedniego Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 80, poz. 563), które nie zawierało wymogów ani ograniczeń dotyczących pojemności zbiornika na paliwa płynne na własne potrzeby ani w zakresie usytuowania takiego zbiornika. Jego zdaniem do postawionego w 2007r. zbiornika naziemnego dwupłaszczowego stalowego o pojemności 20 metrów sześciennych, służącego do magazynowania oleju napędowego, nie mają zastosowania przepisy nowego rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Podkreślił, że z przepisów przejściowych nowego rozporządzenia nie wynikają ograniczenia odnoszące się do zbiorników użytkowanych przed wejściem w życie rozporządzenia z 2010r.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2018r. P. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, po rozpoznaniu opisanego wyżej odwołania, orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Podkreślił, że zapisy art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2018r., poz. 620) nakładają na właściciela budynku, obiektu budowlanego i terenu obowiązek przestrzegania przeciwpożarowych wymagań techniczno – budowlanych, instalacyjnych i technologicznych. Podzielił ocenę organu I instancji, że pojemność spornego zbiornika i jego usytuowanie jest sprzeczne z wymogami przewidzianymi § 11 ust. 1 i §11 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 109, poz.719). Stwierdził także, że wyjątki od stosowania wymagań wprowadzonych nowym rozporządzeniem w stosunku do obiektów wzniesionych przed dniem wejścia w życie nowego rozporządzenia, wymienia § 44 rozporządzenia z 2010r. lecz tymi wyjątkami nie zostały objęte zbiorniki naziemne do przechowywania paliw płynnych. W konsekwencji do spornego zbiornika należy stosować wymogi z § 11 nowego rozporządzenia.

W skardze wniesionej do sądu administracyjnego na powyższą decyzję ostateczną W. Ż. podniósł następujące zarzuty:

- naruszenia art. 7,77§ 1 i 107§ 3 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, wbrew ciążącemu obowiązkowi i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a.

- naruszenia art. 8 i 107§ 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji poprzez niedoniesienie się do zarzutów zawartych w odwołaniu do decyzji organu I instancji;

- naruszenia § 11 oraz § 44 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 109, poz.719) poprzez błędne zastosowanie tych przepisów.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje;

Skarga podlegała oddaleniu albowiem podniesione zarzuty są nietrafne. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana bez zarzucanego naruszenia prawa materialnego w postaci § 11 i 44 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 109, poz.719) oraz po wyjaśnieniu w sposób prawidłowy okoliczności faktycznych sprawy, istotnych dla jej rozstrzygnięcia.

Przede wszystkim zauważyć należy, że zarzuty skargi są powtórzeniem zarzutów odwołania i odniósł się do nich – wbrew zarzutowi skarżącego - w uzasadnieniu decyzji odwoławczej organ II instancji. Słusznie organ II instancji stwierdził, że powoływanie się przez skarżącego na zlokalizowanie spornego zbiornika przed wejściem w życie Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r., nie jest okolicznością wyłączającą zastosowanie § 11 ww. Rozporządzenia. Przepis przejściowy § 44 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 109, poz.719) nie wyłącza bowiem stosowania wymagań § 11 Rozporządzenia w stosunku do obiektów wzniesionych przed dniem wejścia w życie Rozporządzenia. Powyższe oznacza, że sporny zbiornik, służący do przechowywania paliw płynnych klasy III na potrzeby własne użytkownika, winien być usytuowany z zachowaniem wskazanych w § 11 ust. 2 odległości od budynków mieszkalnych i budynków użyteczności publicznej oraz innych obiektów budowlanych i od granicy działki sąsiedniej. Odległości te wynoszą odpowiednio 10 metrów i 5 metrów i – jak stanowi § 11 ust. 3 Rozporządzenia – mogą być zmniejszone o połowę, pod warunkiem zastosowania pomiędzy budynkiem lub obiektem a zbiornikiem, ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 120 zasłaniającej zbiornik od strony budynku lub obiektu. Bezspornym w sprawie jest, że zbiornik objęty zakazem użytkowania, jest usytuowany w odległości od 5 cm do 12 cm od budynku warsztatu oraz w odległości 7m od budynku magazynu. Niekwestionowany przez skarżącego fakt usytuowania zbiornika do przechowywania paliw płynnych klasy III na potrzeby własne w odległości kilku i kilkunastu centymetrów od innego obiektu budowlanego, pozostaje w oczywistej kolizji z wymogami mającego zastosowanie § 11 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 109, poz.719).

Stwierdzić należy, że w sprawie bezspornie ustalono (ustalenia z protokołu kontrolnego nie były podważane co do faktów), że skarżący w nieprawidłowo usytuowanym zbiorniku przechowywał olej napędowy. Olej napędowy, jest wytwarzanym z ropy naftowej paliwem płynnym klasy III (o temperaturze zapłonu powyżej 55◦ C) a jego składowanie powinno się odbywać w warunkach odpowiadających wymogom określonym w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 109, poz.719). Z § 11 Rozporządzenia wynika też wymóg przechowywania paliw płynnych klasy III na potrzeby własne użytkownika w zbiorniku naziemnym dwu płaszczowym o pojemności do 5 metrów sześciennych. Sporny zbiornik jest zbiornikiem o pojemności 20 metrów sześciennych. Nie ma znaczenia fakt, czy sporny zbiornik był wypełniony całkowicie albowiem z norm przeciwpożarowych wynika dopuszczalność składowania paliwa płynnego klasy III na potrzeby własne wyłącznie w zbiornikach o pojemności do 5 metrów sześciennych.

W sytuacji, gdy niepodważone fakty, ustalone w toku kontroli prawidłowości stosowania przepisów przeciwpożarowych w przedsiębiorstwie skarżącego, ujawniły kolizję z obowiązującymi przepisami prawa w zakresie wielkości i usytuowania zbiornika na paliwa płynne, właściwy komendant powiatowy Państwowej Straży Pożarnej, uprawniony był do wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 26 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowe Straży Pożarnej (Dz. U. z 2017r., poz. 1204). Z przepisu powyższego wynika uprawnienie do wydania – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych - decyzji administracyjnej:

- nakazującej usunięcie stwierdzonych uchybień;

- wstrzymującej roboty (prace), zakazującej używania maszyn, urządzeń lub środków transportowych oraz eksploatacji pomieszczeń, obiektów lub ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru.

Wybór właściwej, odpowiedniej do okoliczności sprawy sankcji za naruszenie norm przeciwpożarowych, należy do uprawnionego organu. Zakaz użytkowania za dużego i usytuowanego w odległości zaledwie kilku i kilkunastu centymetrów od ściany innego obiektu, zbiornika na paliwa płynne, jest najprostszym i najszybszym sposobem wyeliminowania bezpośredniego niebezpieczeństwa powstania pożaru.

Zarzuty skargi natury procesowej są oczywiście bezzasadne. Fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały ustalone w czasie kontroli i wpisane do protokołu pokontrolnego. Nie były kwestionowane w toku postępowania administracyjnego i nie zostały podważone w skardze. Nie ma zatem obiektywnej potrzeby dalszego wyjaśniania okoliczności sprawy.

Powołanie się przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie (vide: protokół rozprawy – k. 23 akt) na inicjatywę Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorstw w zakresie doprowadzenia do zmiany § 11 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 109, poz.719), nie miało znaczenia dla kontroli sądowej zaskarżonej decyzji. Pismo Rzecznika wyraża postulat de lege ferenda a sąd administracyjny dokonuje kontroli legalności zaskarżonych decyzji poprzez pryzmat norm prawnych obowiązujących w dacie wydania decyzji.

Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).-