Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1513/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi J. K. na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 14 maja 2015 r. J. K. złożył kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie z jego skargi na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu wniosku podał, że Wójt Gminy M., pomimo tego, że akta sprawy dotyczącej studium uwarunkowań i kierunków rozwoju znajdują się Sądzie, podejmuje uchwały zatwierdzające plany miejscowe. Uchwalane są plany miejscowe i mają negatywne skutki dla skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej Ppsa), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Po pierwsze należy wskazać, że skarżący złożył kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały podając tą samą argumentację. Wskazać wobec tego należy, że postanowieniem z dnia 5 marca 2015 r, Sąd już raz oddalił taki wniosek. Ponadto postanowieniem z dnia 5 maja 2015 r., sygn. akt II OZ 354/15 oddalił zażalenie skarżącego na to postanowienie.

Przechodząc do oceny złożonego wniosku należy wskazać, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Jednocześnie zgodnie z art. 9 ust. 4 cyt. ustawy ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Studium nie jest aktem prawa miejscowego, na co wskazuje art. 9 ust. 5 cyt. ustawy.

Z powyższych przepisów wynika, że studium określa jedynie cel polityki przestrzennej gminy. Jako akt kierownictwa wewnętrznego określa tylko kierunki i sposoby działania organów i jednostek pozostających w systemie organizacyjnym aparatu gminy przy sporządzaniu projektu przyszłego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wobec tego należy ponownie podkreślić, że zaskarżona uchwała nie wpływa na sytuację prawną właścicieli nieruchomości znajdujących się na terenie danej gminy lub gmin sąsiednich, w przeciwieństwie do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 ustawy).

Odnosząc się zaś do twierdzenia skarżącego, że akta dotyczące procedury uchwalania studium powinny być w siedzibie organu podczas podejmowania uchwał w przedmiocie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy wskazać, że są one nieuprawnione. Z przepisów powszechnie obowiązującego prawa nie wynika taki nakaz. Ponadto procedura podejmowania uchwał w przedmiocie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest całkowicie odrębna od procedury uchwalania studium. Są to zupełnie odrębne od siebie postępowania planistyczne, zakończone odrębnymi uchwałami rady gminy. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium (...). Dla takiego ustalenia wystarczy zatem sam tekst studium i jego załącznik graficzny. Akta sprawy planistycznej dotyczącej studium nie są zatem wymagane. Na marginesie jedynie podnieść należy, że nie można wykluczyć, iż Rada Gminy M. posiada kopię przesłanych do Sądu akt i w miarę konieczności z nich korzysta.

Ponadto sam fakt zaskarżenia do Sądu Studium nie powoduje z mocy prawa, że wstrzymana zostaje możliwość uchwalenia planu miejscowego. Zaskarżone w niniejszym postępowaniu Studium jest bowiem aktem prawa obowiązującego, zatem rada gminy musi stwierdzić, że każdy uchwalany plan miejscowy jest zgodny ze studium. Dopiero ewentualne prawomocne stwierdzenie przez Sąd, że zaskarżona uchwała Rady Gminy M. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego została wydana z naruszeniem prawa mogłoby wstrzymać prace planistyczne dotyczące planów miejscowych. Jednakże należy stwierdzić, że dotychczas podejmowane kroki przez skarżącego służą przedłużaniu postępowania sądowego i w obecnym etapie uniemożliwiają sądową kontrolę zaskarżonej uchwały Rady Gminy M. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy M.

Reasumując stwierdzić należy, że w sprawie nie zachodzą przesłanki o jakich mowa w art. 61 § 3 Ppsa.

Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 cyt. powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.