Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1023/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97  ust. 5  art. 91  ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: par. 9
journal: Dz.U. 2002 nr 100 poz 918
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Specjalista Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2010 r. sprawy ze skargi S.J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu za lata 2007, 2008, 2009 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); zwanej dalej k.p.a., art. 91 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 919 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania S.J. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz odmówił wyżej wymienionemu dokonania czynności wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2007, 2008 i 2009.

Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny.

Komendant Wojewódzki Policji w L. decyzją z dnia [...] września 1998 r. nr [...] przyznał S.J., emerytowi policyjnemu, równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.

Pismem z dnia 9 marca 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. poinformował wyżej wymienionego o zmianie uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego dla m. in. emerytów i rencistów Policji, wskazując, że z dniem 1 stycznia 2006 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniające dotychczasowe rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, które uchyliło przepisy § 8 i § 9 ust. 2 pozwalające stosować powyższe rozporządzenie także do emerytów i rencistów policyjnych. Jednocześnie zwrócił się z prośbą o nieskładanie oświadczeń mieszkaniowych, gdyż od 2006 r. równoważnik nie będzie wypłacany.

W tej sytuacji S.J. oświadczeniami z dnia 15 stycznia 2009 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. o ustalenie uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości za lata 2007-2009 oraz wnioskiem z dnia 15 stycznia 2009 r. wystąpił o wypłatę przedmiotowego świadczenia pieniężnego za lata 2007-2009 wraz z należnymi odsetkami.

W odpowiedzi Komendant Wojewódzki Policji w L. pismem z dnia 2 lutego 2009 r. [...] udzielił mu wyjaśnień co do obowiązującego stanu prawnego, podając, iż zostały uchylone przepisy § 8 i § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, a także przepisy dotyczące określenia organów właściwych do wydania decyzji w sprawie przyznawania, odmowy przyznania lub zwrotu równoważnika pieniężnego za remont lokalu, a zatem od dnia 1 stycznia 2006 r. żaden

z organów (komendantów) nie ma takiego uprawnienia.

Od powyższego pisma S.J. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, który pismem z dnia 12 marca 2009 r. [...] wskazał, iż pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia 2 lutego 2009 r. nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów k.p.a., a więc nie przysługuje od niego odwołanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi S.J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt III SAB/Łd 18/09 zobowiązał organ do rozstrzygnięcia jego wniosku z dnia 15 stycznia 2009 r. w terminie 30 dni od otrzymania przez organ akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego orzeczenia Sądu. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że wniosek S.J. wszczął postępowanie administracyjne, a zatem organ nie mógł rozstrzygnąć go w formie pisma, gdyż przyjęcie tej formy rozstrzygnięcia wniosku pozbawia go prawa kontroli sądowoadministracyjnej. Podał, iż po wszczęciu tego postępowania organ mógł postąpić dwojako, tj. albo odmówić dokonania czynności wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu wydając decyzję administracyjną, albo dokonać czynności wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu, która to czynność również podlegałaby ostatecznej kontroli sądowoadministracyjnej. Skoro więc organ, pomimo istniejącej w obrocie prawnym decyzji przyznającej stronie uprawnienie, nie wypłacił mu równoważnika i nie wydał decyzji odmawiającej wypłaty tego równoważnika to pozostaje w bezczynności.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Komendant Wojewódzki Policji

w L. decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 97 ust. 5 ustawy o Policji w zw. z § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie

w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, stwierdził wygaśnięcie z dniem 1 stycznia 2006 r. własnej decyzji z dnia [...] września 1998 r. nr [...] przyznającej S.J. równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.

Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję

i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Po kolejnym rozpatrzeniu okoliczności faktycznych i prawnych w niniejszej sprawie, Komendant Wojewódzki Policji w L. decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] odmówił wyżej wymienionemu wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2007, 2008 i 2009.

Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu odwołania od wskazanej wyżej decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił S.J. dokonania czynności wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2007,2008 i 2009.

Organ stwierdził, iż zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r.

o Policji, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Natomiast uprawnienia mieszkaniowe emerytów

i rencistów reguluje ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Przewiduje ona dwa uprawnienia związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych emerytów i rencistów Policji. Pierwsze uprawnienie zostało określone w art. 29 ust. 1,

w myśl którego funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Drugie uprawnienie wynika z art. 30 i nadaje emerytom i rencistom policjom prawo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy.

Komendant Główny Policji wskazał, iż uprawnienie do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przysługujące osobie posiadającej prawo do policyjnych świadczeń emerytalno-rentowych wynikało nie wprost z przepisów rangi ustawowej, lecz z zapisów zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji

z dnia 30 września 1997 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego

i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (M.P. z 1997 r. Nr 76, poz. 708) oraz kolejno obowiązujących rozporządzeń wykonawczych do ustawy o Policji, tj. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 20 grudnia 1999 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (Dz. U. z 1999 r. Nr 106, poz. 1212)

i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 919).

W dniu 28 grudnia 2005 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dokonał nowelizacji rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. uchylając przepisy § 8

i § 9 ust. 2, co skutkowało utratą z dniem 1 stycznia 2006 r. uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przez emerytów i rencistów policyjnych, a zatem z tym dniem przestała istnieć podstawa prawna do kontynuacji wypłacania równoważnika pieniężnego dla tej grupy osób.

Zdaniem organu bezspornym jest fakt, iż do dnia 31 grudnia 2005 r. przepisy

§ 3 ust. 6 powołanego rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. miały zastosowanie zgodnie z § 8 rozporządzenia nie tylko do policjantów, ale również do emerytów, rencistów policyjnych oraz osób uprawnionych do policyjnej renty rodzinnej. Natomiast

z uwagi na fakt, iż z dniem 1 stycznia 2006 r. weszły w życie przepisy nowelizujące, które uchyliły postanowienia § 8 dotychczas obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, a zatem od tego dnia § 3 ust. 6 rozporządzenia nie ma zastosowania do osób pobierających świadczenia z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego.

W związku z powyższym, w aktualnym stanie prawnym S.J. nie spełnia określonych prawem przesłanek koniecznych do wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, tak więc jego żądania zawarte w złożonym przez niego do Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. wniosku z dnia 15 stycznia 2009 r. oraz w oświadczeniach z dnia 15 stycznia 2009 r. są bezzasadne. W tej sytuacji, w ocenie organu, prawidłowe jest orzeczenie o odmowie dokonania czynności wypłaty wyżej wymienionemu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2007, 2008 i 2009.

Komendant Główny Policji podał, iż zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przez decyzję administracyjną należy rozumieć władczy, jednostronny przejaw woli organu administracji publicznej, rozstrzygający sprawę administracyjną, skierowaną do indywidualnego adresata, a podstawę rozstrzygnięcia stanowi powszechnie obowiązujący przepis prawa. Natomiast istniejąca w obrocie prawnym decyzja Komendanta Wojewódzkiemu Policji w L. z dnia [...] września 1998 r. nr [...] przyznająca S.J. równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu z uwzględnieniem 3 norm zaludnienia orzeka o przysługiwaniu mu równoważnika pieniężnego in abstracto, jako że nie określa jego wysokości. Zawarte zatem w powyższej decyzji sformułowanie "wypłata równoważnika następować będzie corocznie, a jego wysokość ustalona zostanie każdorazowo na podstawie obowiązujących stawek" nie jest rozstrzygnięciem co do wysokości równoważnika, lecz ma charakter informacyjny. W związku z tym powyższe decyzje nie mają charakteru władczego i stanowczego, wymaganego od decyzji administracyjnej.

Podkreślił także, że zgodnie z dyspozycją art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., organ odwoławczy posiada kompetencję uchylenia zaskarżonej decyzji w całości lub w części

i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy. Przesłanki jego zastosowania –

w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyrokach: z dnia 28 września 2001 r., sygn. akt V SA 239/01 oraz z dnia 6 czerwca 2001 r., sygn. akt I SA Gd/414/00 – stanowią łącznie: istnienie materialno-prawnych podstaw do wydania rozstrzygnięcia oraz brak konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego przed organem II instancji. Uwzględniając konieczność uchylenia decyzji organu I instancji oraz fakt, iż w ocenie Komendanta Głównego Policji postępowanie dowodowe przed Komendantem Wojewódzkim Policji w L. doprowadziło do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, właściwe jest zastosowanie przytoczonego wyżej przepisu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S.J. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] oraz o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. do dokonania czynności wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2007, 2008 i 2009 wraz z ustawowo należnymi odsetkami.

Wnoszący skargę powołał się na treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 953/07 stwierdzającym, że samo uchylenie podstawy prawnej wydanych decyzji powoduje, że z dniem wejścia

w życie takiej zmiany prawa, przestaje istnieć podstawa prawna do wydawania

w przyszłości takich decyzji. Nie powoduje więc wygaśnięcia uprawnień nabytych na podstawie decyzji wydanych w oparciu o istniejącą wówczas podstawę prawną.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

W piśmie procesowym z dnia 23 października 2010 r. skarżący ograniczył zakres przedmiotowej skargi wyłącznie co do decyzji w zakresie odmowy wypłaty przedmiotowego równoważnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu

z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Sąd przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji nie stwierdził, aby Komendant Główny Policji jak i Komendant Wojewódzki Policji w L. naruszyli przepisy prawa materialnego, ewentualnie przepisy postępowania administracyjnego, w stopniu w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że S.J. zainicjował postępowanie o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za okres 2007-2009. Skoro zatem wniosek złożony przez stronę wszczął postępowanie administracyjne w tym przedmiocie, to organ prawidłowo rozstrzygnął sprawę w formie decyzji administracyjnej, gdyż taka forma rozpatrzenia wniosku,

w szczególności w przypadku wydania negatywnego rozstrzygnięcia, nie pozbawia jej prawa kontroli sądowoadministracyjnej.

W ocenie Sądu organy zasadnie odmówiły skarżącemu dokonania czynności wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2007-2009.

Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, że problematyka równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego została uregulowana w Rozdziale 8 "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" ustawy z dnia

6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.).

Zgodnie z przepisem art. 91 ust. 1 powołanej ustawy, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego,

z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. W art. 91 ust. 2 przewidziano upoważnienie dla ministra spraw wewnętrznych, działającego w porozumieniu z ministrem do spraw finansów publicznych, do określenia w drodze rozporządzenia, m.in. wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania równoważnika, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając podmioty uprawnione do jego otrzymania. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając w ramach powyższego upoważnienia ustawowego, wydał rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919), stanowiąc w jego § 8, że przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta, rencisty policyjnego oraz osób uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym policjancie oraz po zmarłym emerycie lub renciście, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej

i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 1995 r. Nr 53, poz. 214 ze zm.), zaś w § 9 ust. 2 określając właściwość organów w powyższych sprawach. Wskazany przepis § 8

i § 9 ust. 2 powyższego rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. stanowił podstawę do przyznawania emerytom i rencistom policyjnym przedmiotowego równoważnika, co też miało miejsce w odniesieniu do skarżącego.

Jednakże Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt U 4/08 (OTK-A 2008/8/141), wyraził pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela, że uprawnienia związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych przysługujące funkcjonariuszom, które nie zostały wymienione wyraźnie w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.), nie przysługują emerytom i rencistom policyjnym. Powyższa ustawa zaś jako uprawnienia tychże emerytów i rencistów, wymienia jedynie prawo do lokalu mieszkalnego

z nakazem odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy (art. 29) oraz prawo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy.

W tym kontekście, jak wskazał Trybunał Konstytucyjny, uchylenie § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., dokonane rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 kwietnia 2005 r. zmieniającym rozporządzenie

w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 70, poz. 633), nie zmieniło stanu prawnego przez pozostawienie emerytom i rencistom policyjnym uprawnienia do równoważnika pieniężnego (za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego), skoro takie uprawnienie nie wynikało z ustawy.

W zaskarżonej decyzji Komendant Główny Policji słusznie zatem uznał, że

z dniem 1 stycznia 2006 r. odpadła podstawa prawna do kontynuacji wypłacania równoważnika pieniężnego dla skarżącego. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że mimo pozostawania w obrocie prawnym decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji

w L. z dnia [...] września 1998 r. nr [...] o przyznaniu S.J. prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, brak jest od 1 stycznia 2006 r. podstaw do wypłaty przedmiotowego świadczenia.

Sąd zauważa jednocześnie, że ustawa o Policji nie stanowiła i nadal nie stanowi podstawy do przyznania uprawnień do równoważnika pieniężnego emerytowi czy renciście policyjnemu. Jej art. 91 ust. 1 w swojej treści jednoznacznie ogranicza prawo do równoważnika wyłącznie do czynnych policjantów, zaś ust. 2 art. 91 upoważnia ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia w drodze rozporządzenia wysokości, zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz zwracania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1. Wydane na jego podstawie rozporządzenie wykonawcze w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2006 r. wykraczało więc poza granicę delegacji ustawowej. Konieczne było w związku z tym uchylenie § 8 wyżej powołanego rozporządzenia.

W tej sytuacji, organy orzekające w sprawie powinny wydać decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego skarżącemu równoważnika pieniężnego. Podstawą takiej decyzji powinien być § 6 powołanego już rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości

i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Stanowi on, że decyzję o cofnięciu uprawnienia do wydania dotychczas przyznanego równoważnika wydaje się, jeżeli policjant (a w związku z uchylonym § 8 rozporządzenia – emeryt policyjny) przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 pkt 1. Uchylony § 8 stanowił niezbędną podstawę pozwalającą stosować § 1 ust. 1 rozporządzenia do emerytów policyjnych. Skoro podstawa ta odpadła, to emeryci policyjni nie spełniają warunków określonych w tymże § 1 ust. 1, jako że w ogóle tego przepisu się do nich nie stosuje. Nie powinno zaś budzić wątpliwości, że organy administracji winny stosować przy wydaniu swoich decyzji przepisy prawa obowiązującego w dacie ich podejmowania, co przesądza o tym, że organy prawidłowo zastosowały przepisy uwzględniające zmiany wprowadzone rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. Należy w tym miejscu zauważyć, że równoważnik za remont lokalu mieszkalnego przysługiwał do dnia 1 stycznia 2006 r. jedynie na mocy rozporządzenia, które przyznawało go wprost również emerytom czy rencistom, wbrew przepisom wspomnianej w kontekście cytowanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin. Zatem w sposób legalny i uprawniony, bez naruszenia zasady praw nabytych, uprawnienie to emerytom i rencistom zostało cofnięte poprzez nowelizację przedmiotowego rozporządzenia. Tym samym za niezasadny należy uznać zarzut skarżącego, że zmiana rozporządzenia nie ma wpływu na jego prawo do otrzymywania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego.

Reasumując, w takiej sytuacji wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za bezpodstawne, przyjmując w tym zakresie za trafną argumentację organu, ujętą zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.