Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 1079/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 2 ust.1, art. 4 ust. 1 pkt. 1, art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 art. 14 ust. 1 i 2, art 16
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Danuta Kania (spr.), Protokolant specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2016 r. sprawy ze skargi L. D. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Głównego Policji do rozpoznania wniosku L. D. z dnia [...] października 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie pkt 1 wniosku, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] października 2015 r. L. D. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o udostępnienie informacji publicznej w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.". W treści pisma wskazał, iż [...] Z. J. - Pełnomocnik Komendanta Głównego Policji uzyskał przychód w kwocie [...] zł, w tym nagrodę w kwocie [...] zł. W związku z powyższym wnioskodawca wniósł o ujawnienie:

1) dokumentacji w przedmiocie pracy [...] Z. J., za którą to Komendant Główny Policji przekazał wymienionemu wskazaną kwotę pieniężną,

2) dokumentacji pokontrolnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych dotyczącej Muzeum Policji oraz działalności [...] Z. J. z KGP, będącej w gestii Departamentu Nadzoru Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

Pismem z dnia [...] listopada 2015 r., w odpowiedzi na pkt 1 wniosku Komendant Główny Policji poinformował wnioskodawcę, iż kwota przychodu Z. J. uzyskana w okresie od dnia [...] marca 2012 r. do dnia [...] kwietnia 2013 r. wynikała z pełnienia przez ww. funkcji Pełnomocnika Komendanta Głównego Policji do spraw popularyzacji historii i tradycji Policji. Zadania ww. pełnomocnika określone zostały w decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie Pełnomocnika Komendanta Głównego Policji do spraw popularyzacji historii i tradycji Policji (Dz. Urz. poz. 12). Decyzja ta jest dostępna na stronie internetowej [...] W wyniku reorganizacji Komendy Głównej Policji w kwietniu 2013 r., przedmiotowa decyzja została uchylona decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. uchylającą decyzję w sprawie powołania Pełnomocnika Komendanta Głównego Policji do spraw popularyzacji historii i tradycji Policji (Dz. Urz. poz. 39).

Odnośnie pkt 2 wniosku organ poinformował wnioskodawcę, iż pytanie nie dotyczy działalności Komendanta Głównego Policji w związku z tym Komenda Główna Policji nie jest organem właściwym do udzielenia żądanej informacji.

Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. L. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 2015 r.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że organ nie ujawnił formalnej dokumentacji archiwalnej dotyczącej decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji, za której realizację [...] Z. J. otrzymał kwotę pieniężną w wysokości [...] zł.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, iż pismem z dnia [...] listopada 2015 r. udzielił skarżącemu wszechstronnej odpowiedzi na wniosek z dnia [...] października 2015 r.

Nadto wskazał, iż dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to ich nie wykonuje. Taka sytuacja nie zaistniała w przedmiotowej sprawie, zatem zarzut bezczynności względem Komendanta Głównego Policji jest nieuzasadniony.

Obecny na rozprawie w dniu 20 maja 2016 r. L. D. wyjaśnił, iż skarga na bezczynność dotyczy zarówno pytania 1, jak i 2 wniosku. Wskazał, iż ww. wniosek został skierowany do Komendanta Głównego Policji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4, tj. w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Istotną kwestią z punktu widzenia skargi na bezczynność jest istnienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec przedstawionego żądania strony. Powyższe determinuje zakres kontroli Sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do badania, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Stosownie bowiem do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie L. D. uczynił bezczynność Komendanta Głównego Policji w zakresie realizacji wniosku z dnia [...] października 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej obejmującej: (1) dokumentację w przedmiocie pracy [...] Z. J., za którą to Komendant Główny Policji przekazał wymienionemu wskazaną kwotę pieniężną, (2) dokumentację pokontrolną Ministerstwa Spraw Wewnętrznych dotyczącą Muzeum Policji oraz działalności [...] Z. J. w KGP, będącą w gestii Departamentu Nadzoru Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Komendant Główny Policji w odniesieniu do pytania pierwszego powołał się na decyzję nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie Pełnomocnika Komendanta Głównego Policji do spraw popularyzacji historii i tradycji Policji (Dz. Urz. poz. 12), w której zostały określone zadania Pełnomocnika. Wskazał, iż decyzja ta jest dostępna na stronie internetowej: [...]. Odnośnie pytania drugiego wniosku organ poinformował skarżącego, iż pytanie to nie dotyczy działalności Komendanta Głównego Policji.

Rzeczą Sądu w niniejszej sprawie jest zatem dokonanie oceny, czy organ prawidłowo zrealizował ww. wniosek informacyjny skarżącego w świetle przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015r., poz. 2058 ze zm.), czy też pozostaje w bezczynności względem ww. wniosku, jak podnosi to skarżący.

Wskazać należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach.

Formułując zasadę "prawa do informacji", ustawodawca wyznaczył reguły wykładni tego uprawnienia. Przy czym, jak podkreśla się w orzecznictwie, jeżeli stanowi ono prawo konstytucyjne, to regulacje określające tryb dostępu do informacji powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym osobom i jednostkom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki powinny być rozumiane wąsko. Oznacza to stosowanie w odniesieniu do tych regulacji takich zasad wykładni, które sprzyjają poszerzaniu, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1774/10, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zaznaczyć należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej znajduje zastosowanie jedynie w przypadkach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.

Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem Komendant Główny Policji jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zaś wnioskowana informacja posiada walor informacji publicznej.

W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma charakter przykładowy co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko co wiąże się z funkcjonowaniem i działalnością podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną.

Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wyraża zatem ogólną zasadę jawności o sprawach publicznych, natomiast art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, nie tworząc jednak zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji posiadających przymiot informacji publicznej.

Pojęcie "sprawy publicznej" nie zostało zdefiniowane w ustawie o dostępie do informacji publicznej, jednakże podczas prac nad ustawą było ono rozwijane jako każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu (v. uzasadnienie do projektu ustawy [w:] K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138).

W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 8/13, publ. https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią zatem treść danych i dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty wykonujące zadania publiczne, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju danych i dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu wykonującego zadania publiczne, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Informacją publiczną jest więc zarówno treść danych bezpośrednio wytworzonych przez ww. podmioty jak i tych, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich.

W świetle powyższego, uzasadnione jest stanowisko, iż informacje objęte wnioskiem skarżącego z dnia 23 października 2015 r., stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Zarówno bowiem informacje na temat dokumentacji dotyczącej pracy [...] Z. J. - byłego Pełnomocnika Komendanta Głównego Policji do spraw popularyzacji historii i tradycji Policji, za którą otrzymał wynagrodzenie we wskazanej wysokości, jak i dokumentacji pokontrolnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych dotyczącej Muzeum Policji oraz działalności [...] Z. J. - dotyczą spraw o charakterze publicznym, związanych z działalnością organów władzy publicznej.

W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną i następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udzielenia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób i w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób i w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p.).

Udostępnienie informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom przewidzianym w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W sytuacji uznania, że udostępnienie wnioskowanych informacji nie jest możliwe z powodu zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wyłączających dostęp do informacji publicznej (np. z powodu ochrony prawa do prywatności, czy innych tajemnic ustawowo chronionych), podmiot obowiązany winien odmówić udostępnienia informacji. Odmowa ta - stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - winna przyjąć procesową formę decyzji administracyjnej.

Z kolei w sytuacji, gdy podmiot obowiązany nie dysponuje żądaną informacją publiczną, powinien pisemnie poinformować o tym fakcie wnioskodawcę. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązany do udostępnienia informacji publicznej jest podmiot wymieniony w ust. 1 i 2, będący w jej posiadaniu.

Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, iż wniosek informacyjny z dnia [...] października 2015 r. w odniesieniu do pytania pierwszego nie został prawidłowo zrealizowany przez Komendanta Głównego Policji na gruncie przepisów u.d.i.p. Tym samym trafny jest zarzut skargi dotyczący bezczynności organu w ww. zakresie.

Przekazując skarżącemu decyzję nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie Pełnomocnika Komendanta Głównego Policji do spraw popularyzacji historii i tradycji Policji (Dz. Urz. poz. 12), organ poinformował skarżącego o zakresie zadań jakie powierzone zostały Pełnomocnikowi ww. aktem. Skarżący nie wnioskował jednak o udostępnienie mu ww. decyzji czy też informacji na temat zakresu zadań Pełnomocnika, lecz o dokumentację dotyczącą pracy osoby, której powierzono funkcję Pełnomocnika i za którą to pracę osoba ta otrzymała określone wynagrodzenie. Z treści wniosku wynika, że dotyczy on informacji (dokumentacji) odzwierciedlającej konkretne wyniki, czy też rezultaty pracy Pełnomocnika w postaci np. ewentualnych publikacji, treści prelekcji czy wystąpień publicznych. Potwierdza to treść skargi na bezczynność, gdzie skarżący wskazał, iż organ nie udostępnił archiwalnej, formalnej dokumentacji dotyczącej realizacji decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r., a w więc realizacji zadań powierzonych Pełnomocnikowi ww. decyzją.

Powyższe oznacza, że przekazana skarżącemu informacja jest nieadekwatna do treści pytania 1 wniosku i w istocie nie stanowi odpowiedzi na wniosek. Przy czym, jak podkreśla się w orzecznictwie, przedstawienie przez podmiot obowiązany informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z dnia 23 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 601/14; z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1512/11, publ. j.w.).

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] października 2015 r. w zakresie punktu 1, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Rzeczą organu, stosownie do treści cytowanego powyżej art. 13 ust. 1 u.d.i.p., jest rozpoznanie ww. wniosku poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji, bądź poprzez wydanie decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia w trybie art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Wydanie decyzji administracyjnej będzie miało miejsce w sytuacji, gdy organ dojdzie do przekonania, że udostępnienie informacji publicznej w określonym zakresie podlega ograniczeniom z przyczyn wymienionych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. (np. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub inne tajemnice ustawowo chronione). Ewentualne wydanie decyzji odmownej i należyte jej uzasadnienie pozwoli stronie, a także sądowi, w przypadku zakwestionowania przez stronę wydanego rozstrzygnięcia, na poznanie motywów jakimi kierował się organ, odmawiając ujawnienia określonych danych.

Natomiast w przypadku, gdy organ stwierdzi, iż nie posiada informacji, o które wnioskował skarżący, we wskazanym terminie poinformuje o tym skarżącego w formie pisemnej, czyniąc to w sposób jednoznaczny i stanowczy.

Uznając, że po stronie Komendanta Głównego Policji zachodzi stan bezczynności w omówionym wyżej zakresie, Sąd nie stwierdził, aby bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. LEX nr 1218894). W okolicznościach rozpoznawanej sprawie, biorąc pod uwagę to, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek informacyjny, choć częściowo nieadekwatnej do jego treści, działaniu organu, które spowodowało zwłokę w załatwieniu sprawy, nie można przypisać cech rażącego naruszenia prawa. Z tych względów Sąd nie stwierdził przesłanek do wymierzenia organowi grzywny z urzędu w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a.

Sąd nie podzielił natomiast stanowiska skarżącego odnośnie bezczynności organu względem pytania drugiego wniosku. Pytanie to, jak zasadnie wskazał organ, przedmiotowo nie dotyczy Komendanta Głównego Policji, lecz Ministra Spraw Wewnętrznych. Z jego treści wynika, że skarżący domagał się dokumentacji pokontrolnej MSW dotyczącej Muzeum Policji oraz działalności [...] Z. J., znajdującej się w gestii Dyrektora Departamentu Nadzoru Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Wniosek, jak wynika z jego nagłówka, był adresowany (obok Komendanta Głównego Policji) również do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, choć ostatecznie - jak wyjaśnił skarżący - został skierowany do KGP. W tej sytuacji, chcąc uzyskać dostęp do dokumentów znajdujących się w posiadaniu Ministra Spraw Wewnętrznych, skarżący powinien do tego właśnie organu skierować pytanie objęte punktem drugim wniosku. Skarżący nie może natomiast w tym zakresie skutecznie zarzucać bezczynności Komendantowi Głównemu Policji. Z tego względu skarga w zakresie punktu 2 wniosku podlegała oddaleniu.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, § 1a i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. Natomiast na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 3 sentencji wyroku.