Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 737/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 56 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Urszula Zięba (spr.) WSA Piotr Głowacki po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2020r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] czerwca 2020r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Przed Naczelnikiem Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. toczy się wobec zobowiązanego D. K. postępowanie na podstawie

tytułów wykonawczych z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] do [...], wystawionych przez działającego

jako wierzyciel Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T., obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za

miesiące: listopad, grudzień 2013 r. styczeń – marzec 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi wynikających z

przeniesienia odpowiedzialności na członków zarządu za zaległości Stowarzyszenia M. P. na łączną kwotę należności głównej

30.926,00 zł.

D. K. złożyła w ustawowym terminie zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, podnosząc zarzut:

* nieistnienia dochodzonych należności wskutek ich przedawnienia, tj. przedawnienie obowiązku z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji,

* brak wymagalności obowiązku objętego ww. tytułami wykonawczymi, z uwagi na wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Krakowie na orzeczenie będącą podstawą wystawienia tytułów wykonawczych, tj. brak wymagalności obowiązku z art. 33 § 1 pkt 2 ustawy o

postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

*brak uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. tj, zarzut wniesiony w oparciu o art. 33 § 1

pkt 7 u.p.e.a.

Wobec powyższego organ egzekucyjny działając zgodnie z art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przekazał

wierzycielowi ww. zarzuty, celem zajęcia stanowiska w sprawie oraz postanowieniem z dnia 25 lipca 2019r. zawiesił postępowanie do czasu

otrzymania ostatecznego postanowienia wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów.

Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] uznał podniesione przez zobowiązaną zarzuty za

niezasadne. W zainicjowanym przez stronę postępowaniu zażaleniowym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z

dnia 18 października 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów.

W dniu 18 listopada 2019 r. organ I instancji wydał postanowienie nr [...], w którym uznał zarzuty zgłoszone do

postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione.

Po rozpatrzeniu zażalenia D. K., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wydał w dniu [...] stycznia 2020 r.

postanowienie nr [...] utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego.

Pismem z dnia 31 stycznia 2020 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. zawiadomił D. K., w trybie art. 57 § 1

ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego ze względu na ustanie przesłanek

obligujących do zawieszenia.

Pismem z dnia 10 lutego 2020 r. D. K. zwróciła się do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z wnioskiem o

zawieszenie postępowania egzekucyjnego, gdyż nie ustały przyczyny jego zawieszenia. Zobowiązana wskazała, że postępowanie to nie

zostało zakończone, gdyż w dniu 27 stycznia 2020 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie

Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] Stąd, podjęcie

zawieszonego postępowania w tej sytuacji jest niezrozumiałe i narusza sens całego procesu odwoławczego, gdyż podatnik oskarżony przez

Urząd Skarbowy nie ma praktycznie żadnych praw. Tak postawione prawo powoduje, że decyzja administracyjna jest ważniejsza od wyroku

sądowego i może doprowadzić do zaistnienia przesłanek z art. 335 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, zgodnie z którymi postępowanie

egzekucyjne może doprowadzić do powstania u powoda niepowetowanej szkody, która rozumiana winna być, jako obawa, że w razie

ewentualnego uwzględnienia jego zarzutów i pozostałych członków zarządu, dotyczących solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania

podatkowe Stowarzyszenia M. P., restytucja będzie już niemożliwa lub wyjątkowo uciążliwa.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. odmówił zawieszenia

prowadzonego postępowania egzekucyjnego, gdyż nie zachodzi żadna z przesłanek określonych w art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji, przemawiających za zawieszeniem tego postępowania.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. D. K. wniosła o jego uchylenie i

wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniu organu I instancji wnosząca zażalenie zarzuciła:

1. brak przeprowadzenia ponownego rozpatrzenia, analizy i oceny zgormadzonego materiału, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności

postępowania podatkowego, określoną w art. 127 Ordynacji podatkowej. Zdaniem S. L., przedmiotowa decyzja stanowi zatem rażące

naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej polegające na dokonaniu oceny

zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, skutkujące nieprawidłowym przyjęciem, że wskazane we wniosku

okoliczności nie wypełniają znamion treści pojęcia "ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego", o którym mowa w art. 67a § 1

pkt 3 ustawy Ordynacji podatkowej, jako przesłanek działalności Stowarzyszenia M. P., jako organizacji społecznej;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez jego

niezastosowanie w sytuacji kiedy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że została spełniona ustawowa przesłanka,

zarówno ważnego interesu podatnika, jak i ważnego interesu publicznego;

3. nieuwzględnienie, a wręcz rażące naruszenie podstawowych zasad, składających się na standardy działania urzędów administracji

państwowej, w tym urzędy skarbowe, wynikających z Konstytucji Biznesu.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w

mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia 8 maja 2020 r. nr [...]

Zdaniem organu II instancji, argumenty przytoczone przez zobowiązanego w uzasadnieniu zażalenia są nieadekwatne do zgłoszonego żądania

uchylenia zaskarżonego postanowienia. Za bezzasadny Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. uznał zarzut braku ponownego

rozpatrzenia sprawy, gdyż Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. działał w ramach niniejszego postępowania jako organ I

instancji. W odniesieniu do pozostałych argumentów wskazanych w zażaleniu organ podkreślił, iż tryb postępowania przed organami

administracji publicznej w prowadzonym przez ten organ postępowaniu egzekucyjnym są unormowane przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960

r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) oraz ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.).

Organ II instancji wyjaśnił, że zasady dotyczące zawieszenia postępowania egzekucyjnego zostały unormowane w art. 56 ustawy o

postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ustawodawca we wskazanym powyżej przepisie w sposób enumeratywny wymienił okoliczności w

jakich organ egzekucyjny winien toczące się postępowanie zawiesić. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podkreślił przy

tym, że w razie wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie organ egzekucyjny jest zobligowany do zawieszenia

postępowania. Okoliczności stanowiące podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego zgodnie z treścią wskazanego powyżej przepisu

to:

* wstrzymanie wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej;

* śmierć zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego;

* w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego;

* żądanie wierzyciela;

* inne przypadki przewidziane w ustawach;

przy czym zawieszenie postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku o charakterze niepieniężnym w przypadkach określonych w art. 56

§ 1 pkt 2 i 3 może nastąpić tylko w przypadkach, gdy nie zagraża to interesowi społecznemu.

Po dokonaniu analizy przedłożonych akt sprawy oraz po zapoznaniu się ze stanowiskiem S. L. Dyrektor Izby Administracji

Skarbowej w K. podzielił stanowisko organu egzekucyjnego i stwierdził, iż w ramach niniejszego postępowania egzekucyjnego nie

zaszła żadna z okoliczności obligujących organ I instancji do zawieszenia prowadzonego postępowania. Wobec powyższego organ II

instancji uznał, że organ egzekucyjny postąpił prawidłowo wydając postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Odpowiadając na zawarte w zażaleniu żądanie wstrzymania postępowania egzekucyjnego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K.

stwierdził, że zgodnie z art. 23 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie

uzasadnionych przypadkach, wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez

nadzorowany organ. Takie wyraźne brzmienie wskazanego przepisu powoduje, zdaniem organu II instancji, że nie istnieją podstawy prawne

do wstrzymania postępowania egzekucyjnego na wniosek strony. Organ II instancji stwierdził, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w

administracji nie normuje instytucji wstrzymania postępowania egzekucyjnego na wniosek dłużnika, czego domaga się zobowiązany, zaś sam

organ nie dopatrzył się żadnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie postępowania egzekucyjnego z urzędu. Podsumowując Dyrektor

Izby Administracji Skarbowej w K. stwierdził zatem, iż wydanie przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T.

postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego było zasadne.

Z powyższym postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. nie zgodziła się D. K. i pismem z dnia 16 lipca

2020r. wniosła na nie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, domagając się jego uchylenia oraz wstrzymania

prowadzonego przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T., na podstawie wystawionych przez Naczelnika Drugiego Urzędu

Skarbowego w T. tytułów wykonawczych, postępowania egzekucyjnego ze względu na ich przedawnienie oraz złożoną do Wojewódzkiego

Sądu Administracyjnego w K. skargą w sprawie solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Stowarzyszenia M. P..

W stosunku do zaskarżonego postanowienia skarżąca podniosła te same zarzuty co w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, tj. 1)

brak przeprowadzenia ponownego rozpatrzenia, analizy i oceny zgormadzonego materiału, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania

podatkowego, określoną w art. 127 Ordynacji podatkowej, co spowodowało rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 187

§ 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 67a § 1 pkt 3 ustawy

Ordynacja podatkowa poprzez jego niezastosowanie; 3) rażące naruszenie podstawowych zasad, składających się na standardy działania

urzędów administracji państwowej, w tym urzędy skarbowe, wynikających z Konstytucji Biznesu.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w swoim postanowieniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podtrzymał

stanowisko organu I instancji powtarzające te same argumenty i nie biorąc pod uwagę praktycznie żadnych okoliczności przedstawionych w

zażaleniu na to postanowienie. Tym samym zdaniem wnoszącej skargę, organ nie uwzględnił złożonych przez nią zarzutów dotyczących:

nieistnienia dochodzonych należności wskutek ich przedawnienia, tj. przedawnienie obowiązku z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji oraz braku wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi, z uwagi na wniesienie skargi do

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na orzeczenie będące podstawą wystawienia tytułów wykonawczych tj. brak wymagalności

obowiązku z art. 33 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ocenie autora skargi, takie postępowanie organu II

instancji jest zupełnie niezrozumiałe i narusza sens całego procesu odwoławczego, bo podatnik oskarżony przez Urząd Skarbowy nie ma

praktycznie żadnych praw. Tym bardziej, że zaskarżone postanowienie jest decyzją ostateczną mimo, że ma charakter wyłącznie decyzji

administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w niniejszej sprawie

i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na

posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119

pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej

dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest

postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także

postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które

służy zażalenie.

Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki

określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i

przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i

wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w

tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z

uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub

podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego

załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.

a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz

innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W

przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza

nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, przeprowadzona z uwzględnieniem

powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu

prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w

administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.), a w szczególności jej art. 56 § 1, który stanowi, że

postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania

obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle

związany z osobą zmarłego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela

ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Z przytoczonego unormowania wynika, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego jest związane z wystąpieniem pewnych okoliczności,

uniemożliwiających zapewnienie prawidłowego toku postępowania. Należy przy tym zauważyć, że art. 56 § 1 u.p.e.a., wymieniając przyczyny

zawieszenia postępowania egzekucyjnego, nie pozostawia organowi egzekucyjnemu swobody co do orzekania o zawieszeniu, jak również nie

zezwala na uwzględnienie innych powodów, aniżeli wyraźnie wskazane w ustawie. Sama natomiast ocena, czy istniały podstawy do

zawieszenia postępowania egzekucyjnego, powinna nastąpić według stanu rzeczy z chwili rozpatrywania wniosku przez organ egzekucyjny.

Instytucja zawieszenia postępowania polega na wstrzymaniu czynności egzekucyjnych na skutek powstania przeszkód w prowadzeniu

egzekucji. Następuje przerwanie na czas określony biegu postępowania w związku z wystąpieniem przeszkód do jego dalszego prowadzenia, a

samo zawieszenie postępowania następuje na czas niezbędny do usunięcia tych przeszkód. Chodzi tu o przeszkody, które powstały w toku

postępowania egzekucyjnego, gdyż w przeciwnym razie w przypadku powstania przeszkód przed rozpoczęciem postępowania, nie należało w

ogóle wszczynać postępowania egzekucyjnego.

Z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że egzekwowany obowiązek jest wymagalny, ponieważ jego wykonanie nie zostało

wstrzymane, nie odroczono terminu wykonania tego obowiązku i nie nastąpiło również rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej.

Zatem nie wystąpiła żadna z okoliczności, o których mowa w art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Nie zaistniały również podstawy do zawieszenia

postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych z powodu zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 56 §

1 pkt 2-4 u.p.e.a. Skarżący posiada zdolność do czynności prawnych, wierzyciel nie wystąpił o zawieszenie postępowania egzekucyjnego.

Natomiast w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. nie wskazano bezpośrednio kolejnej podstawy zawieszenia postępowania, ustawa odwołuje się tu

bowiem do "innych przypadków przewidzianych w ustawach". Dotyczy to jednak takich sytuacji, gdy przepis innej ustawy zobowiązuje, bądź

upoważnia organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania. Zatem tylko ustawa może określać inne, niż zawarte w art. 56 § 1 pkt 1-4

u.p.e.a. podstawy zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca wnosiła o zawieszenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na toczące się przed Wojewódzkim Sądem

Administracyjnym w K. postępowanie z jej skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...]

stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione.

Zauważyć jednak należy, że w treści art. 56 § 1 u.p.e.a. ustawodawca nie przewidział możliwości zawieszenia postępowania egzekucyjnego

z uwagi na toczące się przed innym organem lub sądem postępowanie.

W art. 35 § 1 u.p.e.a. ustawodawca przewidział natomiast, że wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie egzekucji

administracyjnej, nie później niż w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zawiesza postępowanie

egzekucyjne w całości albo w części z dniem doręczenia tego zarzutu organowi egzekucyjnemu do czasu zawiadomienia tego organu o wydaniu

ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu. Z treści powyższego przepisu wynika zatem, że wniesienie zarzutu w sprawie

prowadzenia egzekucji administracyjnej powoduje zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie przepis ten wskazuje ramy czasowe

tego zawieszenia, które trwa od doręczenia tego zarzutu organowi egzekucyjnemu (jest to termin początkowy zawieszenia postępowania

egzekucyjnego) do zawiadomienia tego organu o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu (jest to termin końcowy

zawieszenia postępowania egzekucyjnego). Zawieszenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na toczące się postępowanie w przedmiocie

rozpoznania zarzutów wniesionych przez zobowiązanego na to postępowanie trwa zatem do momentu zawiadomienia organu egzekucyjnego o

wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu.

Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż ostatecznym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. nr

[...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego

Urzędu Skarbowego w T. z dnia 18 listopada 2019 r. nr [...] o uznaniu zgłoszonych przez skarżącą na

postępowanie egzekucyjne zarzutów za nieuzasadnione. Tym samym ustała ustawowa przyczyna zawieszenia postępowania egzekucyjnego

wymieniona w art. 35 § 1 u.p.e.a.

Prawidłowo zatem organy obu instancji odmówiły zawieszenia postępowania egzekucyjnego, gdyż wniesienie przez skarżącą skargi do sądu

administracyjnego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. o uznaniu zarzutów zgłoszonych na postępowanie

egzekucyjne za nieuzasadnione nie stanowi przesłanki zawieszenia tego postępowania. Możliwość taka nie została bowiem przewidziana w

ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Odnośnie podnoszonego przez skarżącą zarzutu nieuwzględnienia przez organ II instancji jej argumentów, że dochodzone należności uległy

przedawnieniu stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Treść tego zarzutu wskazuje, że skarżąca pomyliła ze sobą dwie

instytucje postępowania egzekucyjnego, tj. prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 33

u.p.e.a.) oraz zawieszenie postępowania egzekucyjnego (art. 56 u.p.e.a.). W toku postępowania w przedmiocie zawieszenia postępowania

egzekucyjnego organ bada jedynie, czy wystąpiły wymienione w ustawie przesłanki zawieszenia tego postępowania. Przedmiotem tego

postępowania nie jest natomiast ustalenie, czy doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Kwestia przedawnienia zobowiązania

podatkowego może natomiast stanowić przedmiot zarzutu na postępowanie egzekucyjne wniesionego w trybie art. 33 u.p.e.a. Taki zarzut

skarżąca podniosła zresztą w postępowaniu zakończonym ww. postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...]

stycznia 2020r. W postępowaniu tym zarówno Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., jak i Naczelnik Pierwszego Urzędu

Skarbowego w T. uznali, że termin przedawnienia zaległości podatkowych objętych ww. tytułami wykonawczymi wystawionymi przez

Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. nie upłynął. Stanowisko to podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w

wyroku z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Kr [...], którym oddalił skargę skarżącej na postanowienie Dyrektora Izby Administracji

Skarbowej w K. z dnia 10 stycznia 2020 r. nr [...]

Podnoszony zatem przez skarżącą na etapie postępowania w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego zarzut przedawnienia

zobowiązania podatkowego nie zasługiwał na uwzględnienie. Postępowanie w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie jest

bowiem kolejnym etapem postępowania w przedmiocie rozpoznania zarzutów na postępowanie egzekucyjnego. W toku obu tych postępowań organy

egzekucyjnego badają bowiem zaistnienie zupełnie innych przesłanek. W związku z powyższym ani organ I instancji, ani organ II instancji

nie mogły, tak jak chciał tego skarżący w zażaleniu i w skardze, ponownie badać kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Z tych samych powodów nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Przepis ten

dotyczy bowiem umorzenia w całości lub części zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę lub opłat prolongacyjnych i nie ma on

zastosowania do postępowania w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Odnosząc się z kolei do zarzutu rażącego naruszenia podstawowych zasad wynikających z Konstytucji Biznesu, należy wskazać, że również i

te przepisy nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Pod pojęciem Konstytucjo biznesu rozumie się pakiet pięciu ustaw, w skład

którego wchodzą: ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 ze zm.), ustawa z dnia 6 marca 2018 r.

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej (Dz. U. z 2018 r. poz. 650),

ustawa z dnia 6 marca 2018 r. o Rzeczniku Małych i Średnich Przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r. poz. 648), ustawa z dnia 6 marca 2018 r.

o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1291)

oraz ustawa z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie

gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1079). Żaden z przepisów wskazanych ustaw nie miał

zastosowania w niniejszej sprawie administracyjnej, której granice wyznaczył złożony przez skarżącą w toku postępowania egzekucyjnego

wniosek o jego zawieszenie

Orzekający w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania. Należy przy

tym zauważyć, że wymienione przez skarżącą w treści skargi przepisy art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa nie

miały zastosowania w niniejszej sprawie i nie mogły zostać naruszone. Zgodnie bowiem z treścią art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy

niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca

1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., zwanej dalej k.p.a.). W ocenie Sądu, organy obu

instancji podjęły wszelkie niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy i

dokonując jego oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów określonej w art. 80 k.p.a., ustaliły wszystkie istotne do

rozstrzygnięcia sprawy fakty, a następnie motywy podjętego rozstrzygnięcia przedstawiły w uzasadnieniach swoich postanowień,

spełniających kryteria określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Jeżeli natomiast chodzi o wniosek skarżącej o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego to wskazać należy, że brak jest podstawy prawnej

do wstrzymania przez Sąd postępowania egzekucyjnego na etapie postępowania sądowego toczącego się ze skargi na postanowienie dotyczące

zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Wstrzymanie postępowanie egzekucyjnego przez sąd administracyjny może nastąpić jedynie w

przypadku kontroli przez niego ostatecznej decyzji administracyjnej, która była podstawą wystawienia tytuł wykonawczego.

W takim przypadku uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji, lub jej uchylenie prowadzi do wstrzymania

postępowania egzekucyjnego. Wskazany przez skarżącego przepis art. 54 §1 u.p.e.a. jako podstawa złożonego w tym zakresie wniosku jest

nietrafny. Przepis ten w ogóle nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Przedmiotowy przepis wskazuje podstawy, złożenia przez

zobowiązanego skargi na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. W realiach niniejszej sprawy skarżący nie skarży jednak czynności

egzekucyjnej na zasadzie art. 54 upea lecz postanowienie wpadkowe w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, na które

w toku postępowania egzekucyjnego przysługiwało mu zażalenie, a nie skarga. Regulacja art. 54 §7 upea normująca możliwość wstrzymania

przez organ egzekucyjny dalszej realizacji środka egzekucyjnego, którego dotyczy skarga jest po pierwsze zaadresowana do organu

egzekucyjnego, a po drugie co najistotniejsze nie znajduje w żaden sposób zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi na jej odmienny

przedmiot.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji są zgodne z

prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik,

dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.