Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 399/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 399/07

UZASADNIENIE

Wojewoda Mazowiecki decyzją nr [...] z dnia [...] października 2006 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1, § 2 i art. 158 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego po kolejnym rozpatrzeniu sprawy, w związku z jej przekazaniem do ponownego rozpatrzenia decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r. - stwierdził nieważność decyzji Wójta Gminy C. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] położonej w G., gm. C.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że decyzja Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 2003r. w sposób rażący narusza przepisy prawa materialnego to jest: art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego ( Dz. U. z 2003 r. nr 207,poz.2016 ze zm.) poprzez naruszenie § 12 ust. 3, 4, 5, 7; § 271 ust. 12 pkt 1 Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 z późniejszymi zmianami).

Tym samym kwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę zawiera wadę wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, co w ocenie organu skutkowało koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności.

W toku postępowania nieważnościowego ustalono, że kwestionowaną decyzją Wójt Gminy C. zatwierdził projekt budowlany na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego w odległości 1,0 - 1,1m od granicy działki sąsiedniej oznaczonej nr ew. [...]. Nadto po wydaniu decyzji, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003r. prostującym błędy pisarskie, organ zmienił przedmiot decyzji z budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na adaptację i rozbudowę budynku gospodarczego na cele mieszkalne.

W stanie faktycznym sprawy zatwierdzenie usytuowania budynku w odległości 1,0 m -1,1 m (budynek nie był usytuowany równolegle do granicy działki) było sprzeczne z § 12 ust. 3 i 7 cyt. wyżej rozporządzenia w sprawie "warunków technicznych", w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji.

Zgodnie z obowiązującymi w dacie wydawania decyzji przepisami, budynek mógł być sytuowany (wg decyzji była to budowa nowego budynku) ścianą bez otworów co najmniej w odległości 3 m do 1,5 m od granicy działki sąsiedniej, przy spełnieniu dalszych określonych warunków.

Nadto zatwierdzony projekt przewidywał istnienie w połaci dachu w odległości na grubość muru tj. 0,38 m od ściany, okien połaciowych. Biorąc pod uwagę odległość budynku od granicy działki sąsiedniej, okna znalazły się w odległości ok. 1, 38 -1,48m od granicy działek , co sprzeczne jest z § 12 ust. 4 "warunków technicznych". Przepis ten stanowi, że odległość, mierzona w poziomie, od najbliższej krawędzi otworu okiennego umieszczonego na dachu lub w połaci dachowej od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 4 m.

Zatwierdzone decyzją wójta usytuowanie otworów okiennych w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki powoduje negatywne oddziaływanie na działkę sąsiednią, bowiem uniemożliwia usytuowanie na niej budynku, ze ścianą z otworami, w odległości 4 m, o jakiej mowa w § 12 ust. 3 pkt 1 lit. a "warunków technicznych" ze względu na strefę bezpieczeństwa pożarowego (§ 271). Sytuacja taka w konsekwencji uniemożliwia swobodne korzystanie z nieruchomości sąsiedniej w granicach obowiązującego prawa.

Zdaniem Wojewody, decyzja Wójta Gminy C. sprzeczna jest również z § 12 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać wymaganych w ust. 3, 6 i 7 odległości od granicy działki budowlanej o więcej niż 0,5 m.

Natomiast w projekcie budowlanym zatwierdzonym kwestionowaną decyzją został przewidziany okap o szerokości 0,7 m, co przy usytuowaniu budynku w odległości 1- 1,1 m od granicy działki sąsiedniej i skierowaniu rur spustowych w stronę działki sąsiedniej może spowodować zalewanie działki sąsiedniej wodami opadowymi oraz zsuwanie śniegu na działkę nr [...].

Zdaniem organu I instancji wykazane przez niego naruszenia prawa powodują, że projektowana budowa czy rozbudowa budynku mieszkalnego na działce nr [...] w G., sprzeczna jest z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i powoduje negatywne oddziaływanie na użytkowanie i zagospodarowanie działki sąsiedniej oznaczonej nr [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. na

podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania J. Z. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2006 r, nr [...], stwierdzającej nieważność decyzji Wójta Gminy C. nr [...], z dnia [...] grudnia 2003 r, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] w G. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcie Wojewody Mazowieckiego jest słuszne i nie zachodzą przesłanki do jego uchylenia.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał ponownej analizy kwestionowanej w trybie nieważności decyzji i podniósł, że decyzja ta poprzedzona była decyzją Wójta Gminy C. z dnia [...] sierpnia 2003 r., ustalającą warunki zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na dobudowie części mieszkalnej do adaptowanego na cele mieszkalne budynku gospodarczego oraz zmianie dachu na terenie działki nr [...] we wsi G.

Natomiast decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., Wójt Gminy C. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji o nazwie - budowa budynku mieszkalnego.

Zgodnie z treścią przepisu art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717 w brzmieniu z dnia 5 grudnia 2003 r.), zmiana zagospodarowania terenu polegająca, jak w rozpatrywanym przypadku, na budowie obiektu budowlanego wymagała ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 55 w związku z art. 64 w/w ustawy wskazuje, że decyzja o warunkach zabudowy była wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę.

W postępowaniu zmierzającym do udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę, właściwy organ powinien sprawdzić min., zgodność projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także zgodność z innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 1 b i 1 c ustawy Prawo budowlane).

W tym kontekście weryfikowanej decyzji Wójta Gminy C., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zarzucił rażące naruszenie przepisu art. 59 ust. 1, a także art. 55 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 b ustawy Prawo budowlane.

Decyzja Wójta Gminy C., udzielała pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, według załączonego projektu lecz nie była zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ponieważ, obejmowała nadbudowę istniejącego na terenie działki nr [...] budynku gospodarczego, co wynikało z zatwierdzonego projektu budowlanego. Zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę, organ architektoniczno - budowlany wyszedł poza ramy nakreślone w decyzji o warunkach zabudowy czym rażąco naruszył przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Nadto zatwierdzenie zaprojektowanej nadbudowy istniejącego na działce nr [...] budynku gospodarczego, w sposób rażący naruszało przepis art. 35 ust. 1 pkt 1c ustawy Prawo budowlane, w związku z naruszeniem przepisów techniczno -budowlanych: § 12 ust. 3, 4, 5, 7 oraz § 271 ust. 12 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z póź. zm.).

Stosownie do treści § 2 ust. 1 wskazanego rozporządzenia, jego przepisy stosuje się przy projektowaniu i budowie, w tym także odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2.

Zaprojektowana nadbudowa usytuowana została w odległości 1,0 m - 1,1 m od granicy działki sąsiedniej, co stanowi o naruszeniu przepisu § 12 ust. 3 i 7 warunków technicznych. Zaprojektowanie od strony sąsiedniej działki nr [...] okien połaciowych, znajdujących się w odległości od ok. 1,38m do 1,48m od granicy działki, stanowi z kolei o naruszeniu przepisu § 12 ust. 4 warunków technicznych, a także negatywnie oddziałuje na możliwość zagospodarowania sąsiedniej działki, uniemożliwiając sytuowanie na niej budynku w sposób zgodny z warunkami technicznymi poprzez przesunięcie granic strefy bezpieczeństwa pożarowego.

Nadto zaprojektowany okap o szerokości 0,7m, przy usytuowaniu budynku w odległości od 1m do 1,1m od granicy działki oraz skierowanie rur spustowych w stronę działki sąsiedniej pozostaje w oczywisty sposób sprzeczne z treścią § 12 ust. 5 warunków technicznych.

W ocenie organu odwoławczego wymienione wyżej uchybienia przepisom § 12 ust. 4 i 5 warunków technicznych przesądzają o negatywnym oddziaływaniu

projektowanej inwestycji na sposób zagospodarowania działki nr [...] oraz o możliwości zalewania działki nr [...] wodami opadowymi.

W świetle poczynionej analizy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę Wójta Gminy C. z dnia [...] grudnia 2003 r. została wydana z rażącym naruszeniem przepisów art. 55 i 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 b ustawy Prawo budowlane, przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1c ustawy Prawo budowlane, a także przepisów § 2, § 12 ust. 3, 4, 5, 7 oraz § 271 ust. 12 pkt 1 warunków technicznych, a zatem jest dotknięta wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Odnosząc się do zarzutów J. Z. wskazanych w odwołaniu, iż przedmiotowa inwestycja nie była budową nowego obiektu ale rozbudową istniejącego od kilkudziesięciu lat budynku gospodarczego, organ podkreślił, że warunki techniczne stosuje się do każdej inwestycji polegającej min. na rozbudowie lub nadbudowie istniejącego obiektu, żadne zaś wcześniej dokonane naruszenie warunków technicznych, nie może być traktowane jako uprawnienie do ich dalszego naruszania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006 r. , wniosła J. Z. domagając się jej uchylenia.

W uzasadnieniu skargi wywodziła, że przedmiotem inwestycji zatwierdzonej kwestionowaną decyzją Wójta Gminy C. z dnia [...] grudnia 2003 r. (następnie sprostowanej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 r.) była adaptacja i rozbudowa istniejącego budynku gospodarczego na cele mieszkalne, co pozostawało w zgodzie z przedłożonym projektem budowlanym i decyzją o warunkach zabudowy wydaną dla tej inwestycji w dniu [...] sierpnia 2003 r. Zdaniem skarżącej, organy nie ustaliły w sposób prawidłowy przedmiotu kwestionowanej decyzji , co zasadniczo rzutowało na późniejszą jej ocenę.

Podniosła również, iż organy w swoich rozstrzygnięciach wskazywały różne podstawy działania - raz, że postępowanie nieważnościowe toczyło się z urzędu, innym razem, że na wniosek M. S. i S. Z. Wskazała na brak możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, przed wydaniem decyzji o stwierdzeniu nieważności.

W zakresie istnienia wady rażącego naruszenia prawa w decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] grudnia 2003 r. wskazała, że uchybienia tej decyzji były nieznaczne bowiem zbliżenie do granicy nastąpiło jedynie na odległości 0,4 m, przy czym wynikało to z faktu istnienia od kilkudziesięciu lat budynku gospodarczego. Nadto zakwestionowała ocenę negatywnego oddziaływania rozbudowy na działkę sąsiednią w sytuacji gdy budynek gospodarczy istniał już wiele lat wcześniej w zbliżeniu do tej granicy. Te elementy zdaniem skarżącej stanowiły o braku przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji budowlanej, jako środka prawnego służącego eliminowaniu decyzji dotkniętych najcięższymi wadami prawnymi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych aktów administracyjnych sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem .

W związku z tym, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z póz. zm), wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji wydanej przez organ administracji, możliwe jest jedynie wówczas gdy doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w tym zakresie należy stwierdzić, że odpowiada ona prawu.

Postępowanie nieważnościowe jakie toczyło się przed organami miało na celu ustalenie czy decyzja Wójta Gminy C. z dnia [...] grudnia 2003 r. obarczona była wadą rażącego naruszenia prawa czy też nie. Postępowanie to toczyło się w związku z wnioskiem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

w G. z dnia [...] stycznia 2006 r. zainicjowanym wystąpieniami M.S. i S. Z.

W tym kontekście zarzuty skarżącej co do naruszenia procedury administracyjnej przez brak precyzyjnego ustalenia czy postępowanie toczyło się z urzędu czy na wniosek, skutku odnieść nie może, albowiem kwestia ta nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy. Również nie jest zasadny zarzut braku możliwości wypowiedzenia się skarżącej co do zgromadzonego w sprawie materiału, zważywszy na fakt, iż sprawa była dwukrotnie rozpoznawana przez Wojewodę Mazowieckiego w związku z uchyleniem przez organ odwoławczy jego wcześniejszej decyzji z dnia [...] marca 2006 r.

Odnosząc się natomiast do merytorycznej oceny decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] grudnia 2003 r. , Sąd uznał, iż organy zasadnie przyjęły, że decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

Przede wszystkim zasadnie organ odwoławczy uznał, że nastąpiło rażące naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1c ustawy Prawo budowlane, w związku z przepisami § 2, § 12 ust. 3, 4, 5, 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z póz. zm.).

Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 c - Prawa budowlanego stanowił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Natomiast przepisy techniczno budowlane są normami bezwzględnie obowiązującymi i muszą być ściśle stosowane a odstępstwo od nich możliwe jest jedynie w określonych przez prawo przypadkach.

Odległości jakie muszą być zachowane zostały wyważone i przesądzone przez samego ustawodawcę i nie mogą być zmieniane.

Przepis § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w dacie wydawania kwestionowanej decyzji miał następujące brzmienie:

- ust 3. jeżeli z warunków, o których mowa w ust. 1 oraz w § 13, 60 i 271, nie wynikają inne wymagania, odległości zabudowy od granicy działki budowlanej powinny wynosić co najmniej:

1) przy równoległym do granicy sytuowaniu ściany budynku:

a) z otworami okiennymi lub drzwiowymi - 4 m,

b) bez otworów okiennych lub drzwiowych - 3 m,

2) przy nierównoległym do granicy sytuowaniu ściany budynku - 4 m do

najbliższej krawędzi zewnętrznej otworu drzwiowego lub okiennego w ścianach

zwróconych w stronę tej granicy oraz 3 m do najbliższego narożnika, ryzalitu lub

wykuszu budynku.

* ust 4. odległość, mierzona w poziomie, od najbliższej krawędzi otworu okiennego

umieszczonego na dachu lub w połaci dachowej do granicy działki budowlanej nie

może być mniejsza niż 4 m.

* ust 5. okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać wymaganych w ust. 3, 6 i 7 odległości

od granicy działki budowlanej o więcej niż 0,5 m, natomiast takie elementy jak

balkony, galerie, werandy, tarasy lub schody zewnętrzne - o więcej niż 1 m.

* ust. 7. dopuszcza się sytuowanie budynku, z zastrzeżeniem § 271 ust. 12 pkt 1, w

odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki budowlanej, lecz nie mniejszej niż 1,5

m, jeżeli:

1) wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania

terenu bądź

2) ściana zewnętrzna bez otworów budynku wznoszonego będzie

usytuowana w odległości nie mniejszej od granicy z sąsiednią działką niż najbardziej

do granicy zbliżony punkt ściany zewnętrznej budynku istniejącego, znajdującej się w

odległości mniejszej niż 3 m, a wznoszony budynek będzie:

a) usytuowany w prostopadłym do granicy pasie terenu, o szerokości wyznaczonej przez część budynku istniejącego, położoną w odległości do 3 m od granicy,

b) miał wysokość nie większą niż ma budynek istniejący w odległości do 3 m

od granicy.

Zatwierdzony kwestionowaną decyzją projekt przewidywał nadbudowę istniejącego budynku w odległości 1,0 m - 1,1 m od granicy działki sąsiedniej, co niewątpliwie stanowiło naruszenie przepisu § 12 ust. 3 i 7 warunków technicznych. Niedopuszczalne było również zaprojektowanie od strony działki sąsiedniej okien połaciowych, znajdujących się w odległości od ok. 1,38m do 1,48m od granicy działki, stanowi to naruszenie przepisu § 12 ust. 4 warunków technicznych, a także negatywnie oddziałuje na możliwość zagospodarowania sąsiedniej działki,

8

uniemożliwiając sytuowanie na niej budynku w sposób zgodny z warunkami technicznymi poprzez przesunięcie granic strefy bezpieczeństwa pożarowego.

Nadmierne, niedopuszczalne zbliżenie do granicy zostało dodatkowo zwiększone przez zaprojektowany okap o szerokości 0,7m co pozostawało w oczywistej sprzeczności z treścią § 12 ust. 5 warunków technicznych.

Zasadnie organ odwoławczy uznał, że wymienione wyżej uchybienia odległościom określonym w § 12 warunków technicznych przesądzają o negatywnym oddziaływaniu projektowanej inwestycji na sposób zagospodarowania działki nr [...].

Poza tym słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał na brzmienie § 2 ust. 1 wskazanego Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stosuje się je bowiem przy budowie, odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie, modernizacji oraz zmianie sposobu użytkowania budynków i budowli.

Wprawdzie nie były dostatecznie uzasadnione twierdzenia organu odwoławczego co do sprzeczności decyzji Wójta Gminy C. o pozwoleniu na budowę z decyzją o warunkach zabudowy (organ nie analizował treści projektu a skoncentrował się na formalnym nazewnictwie inwestycji w obu decyzjach ) i tym samym rażącym naruszeniu przepisów art. 55 i 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to jednak ta okoliczność nie niweczy prawidłowości ustalenia rażącego naruszenia prawa. Kwestionowana decyzja naruszała bowiem w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 1 c Prawa budowlanego w związku z normami odległościowymi określonymi w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

W związku z powyższym przypomnieć należy, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa. Nie chodzi przy tym, o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2000r. LEX nr 51249).

W ocenie Sądu weryfikowana decyzja o pozwoleniu na budowę spełnia przesłankę wynikającą z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, bowiem w sposób rażący i oczywisty narusza przepis art. 35 ust. 1 pkt 1c ustawy Prawo budowlane, w związku z przepisami § 2, § 12 ust. 3, 4, 5, 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać

budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z póź. zm.).

Reasumując stwierdzić należy, że organy rozpatrujące sprawę w trybie postępowania nadzwyczajnego prawidłowo oceniły stan faktyczny i prawny, a zarzuty podnoszone w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.