Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 584/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 8, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, art. 107 § 3, art. 105
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 252
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi D. z siedzibą w I., Turcja na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie dotyczącej dokonania zmiany decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej D. z siedzibą w I., Turcja kwotę 817 (osiemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Urząd Patentowy RP działając na podstawie art. 245 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm. dalej p.w.p.) w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30, poz. 168 z późn. zm. dalej k.p.a.) po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] marca 2014 r. złożonego przez B. z siedzibą w I., [...], o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Urzędu Patentowego z dnia [...] stycznia 2014 r. o odmowie dokonania zmiany decyzji z dnia [...] marca 2006 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny Dewilux zgłoszony w dniu [...] marca 2003 r. przez B. z siedzibą w I., [...] za numerem [...] ([...]) uchylił zaskarżoną decyzję oraz umorzył postępowanie w całości.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że [...] stycznia 2012 r. spółka B. z siedzibą w I., [...], wniosła na podstawie art. 155 k.p.a. o zmianę decyzji z dnia [...] marca 2006 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny Dewilux zgłoszony w dniu [...] marca 2003 r. przez B. z siedzibą w I., [...] za numerem [...]. Wnioskodawca wniósł o zmianę przedmiotowej decyzji w zakresie nazwy uprawnionego, tzn. o wpisanie B. zamiast B.

W uzasadnieniu Wnioskodawca stwierdził, że B., w imieniu której został zgłoszony znak Dewilux [...] nie była odrębnym podmiotem prawnym, lecz tylko błędnie podaną nazwą przedsiębiorstwa istniejącego pod nazwą B. W nazwie zgłaszającego wpisano błędnie, pochodzące z języka [...], słowo "Fabrikalari" (fabryka, zakład, przedsiębiorstwo) zamiast słowa "Sanayi" (przemysł, przemysłowy, przedsiębiorstwo). Jako dowód opisanej pomyłki załączono do wniosku oświadczenie z dnia [...] grudnia 2009 r. podpisane przez dwóch członków zarządu spółki D. będącej następcą prawnym spółki B. Wnioskodawca powołał się na znajomość okoliczności sprawy przez Urząd ze względu na toczące się przed nim dwa inne postępowania. Pierwsze to postępowanie prowadzone w trybie spornym ze sprzeciwu z dnia [...] maja 2007 r. wniesionego przez I. Plc z siedzibą w L. wobec decyzji z dnia [...] marca 2006 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny Dewilux [...]. Drugie to postępowanie o zmianę uprawnionego w rejestrze znaków towarowych dotyczące przedmiotowego znaku.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Urząd Patentowy RP, działając na podstawie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 252 ustawy p.w.p. odmówił dokonania zmiany decyzji z dnia [...] marca 2006 r.

W uzasadnieniu Urząd stwierdził, iż nie budzi wątpliwości fakt, że decyzja z dnia [...] marca 2006 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy DEWILUX pod numerem [...] jest decyzją ostateczną, a na jej podstawie strona nabyła prawo w sferze prawa materialnego. Jednakże Urząd zauważył, że wniosek o zmianę decyzji z dnia [...] marca 2006 r. został zgłoszony w imieniu spółki B. z siedzibą w I., Turcja, natomiast decyzja z dnia [...] marca 2006 r. została wydana na wniosek i na rzecz spółki o nazwie B.

W ocenie Urzędu materiały zgromadzone w przedmiotowej sprawie nie potwierdzały w sposób dostateczny, iż nazwa firmy Zgłaszającego, tj. B. została wskazana w podaniu o udzielenie prawa ochronnego w sposób błędny. Urząd wskazał, że nazwa ta pojawia się zarówno w udzielonym K. pełnomocnictwie dołączonym do akt przedmiotowej sprawy. Na rzecz przedsiębiorstwa o takiej nazwie został zarejestrowany pod numerem [...] wspólnotowy znak towarowy Dewilux oraz znaki DEWILUX, zgłaszane do innych urzędów krajowych np. na Węgrzech, czy na Słowacji.

Zdaniem Urzędu wskazane powyżej fakty uzasadniały domniemanie, iż w podaniu celowo wpisano w rubryce zgłaszającego nazwę B.

Tym samym Urząd nie znalazł podstaw, by uznać, że osoba wnioskująca o zmianę decyzji może być uznana za stronę postępowania, a zatem nie została spełniona przesłanka umożliwiająca zmianę decyzji z dnia [...] marca 2009 r., tj. nie można mówić o wyraźnej zgodzie strony na zmianę decyzji.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] marca 2014 r. Wnioskodawca, B. z siedzibą w I., [...], stwierdził, iż brak istnienia dokumentów potwierdzających błąd w nazwie spółki Wnioskodawcy wynika z tego, iż zapis nazwy spółki był wynikiem zwykłej pomyłki pisarskiej osoby, która napisała i wysłała zlecenie zgłoszenia w Urzędzie Patentowym RP znaku towarowego DEWILUX do ochrony. Błąd powstał także w zgłoszeniach tego znaku w innych krajach. W niniejszej sprawie nie istnieje więc i nigdy nie istniała spółka o nazwie B. Spółka ta nie występuje w oficjalnym rejestrze spółek w [...]. Według wnioskodawcy praktycznie jedynym możliwym w takiej sytuacji dokumentem, który może potwierdzać powstały błąd w nazwie spółki w tej sprawie jest oświadczenie z dnia [...] grudnia 2009 r. podpisane przez dwie uprawnione osoby spółki Wnioskodawcy o prawidłowym brzmieniu B. Zgłaszający podkreślił, że niniejszy błąd w nazwie spółki Wnioskodawcy został później wielokrotnie powielony w zgłoszeniach znaku DEWILUX Wnioskodawcy w innych krajach - w Rumunii, Albanii, Gruzji, Armenii, Białorusi, Macedonii i innych oraz w OHIM. Jednakże w wyniku złożenia wspomnianego oświadczenia błąd ten został w większości przypadków przez Urzędy Patentowe wymienionych krajów poprawiony. Wnioskodawca stwierdził, iż błąd nie był skutkiem jego celowego działania. Zaznaczył, że pomyłka została zauważona dopiero, gdy po zgłoszeniu przez Wnioskodawcę do Urzędu Patentowego RP wniosku z dnia [...] stycznia 2010 r. o zmianę nazwy właściciela znaku towarowego DEWILUX okazało się, że spółka o nazwie B. faktycznie nie istnieje. Na potwierdzenie, iż nazwa spółki, pod którą został zgłoszony znak DEWILUX, nigdy nie istniała, Wnioskodawca załączył kopię korespondencji e- mailowej prowadzonej z kancelarią patentową Wnioskodawcy z [...]. Załączył też dokument z Izby Handlowej w [...] na dowód niewystępowania spółki B. w zapisach tej Izby. Ponadto załączył dokument z Izby Handlowej w I. na dowód tego, iż spółka B. nie figuruje w tym rejestrze.

Urząd Patentowy RP nadmienił, iż w dniu [...] lipca 2010 r. podmiot o nazwie I. Plc z siedzibą w L. złożył wniosek o rozważenie konieczności wszczęcia z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2006 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy DEWILUX [...] ([...]). Następnie w dniu [...] października 2010 r. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a., tj. ze względu na wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa oraz skierowaniem jej do podmiotu nie będącego stroną w sprawie, a nawet nieistniejącego w chwili wydawania decyzji. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. Urząd Patentowy RP odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2006 r. ze względu na brak interesu prawnego wnioskodawcy.

W tych okolicznościach Urząd Patentowy RP odwołując się do art. 155, 61 i 29 k.p.a. zauważył, iż wnioski – z dnia [...] stycznia 2012 r. o zmianę decyzji z dnia [...] marca 2006 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy [...], a także z dnia [...] marca 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. złożone zostały przez spółkę B. Jednakże zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż podmiot o nazwie B. z siedzibą w I., [...], nie istniał zarówno w dniu [...] stycznia 2012 r., jak i w dniu [...] marca 2014 r. Co więcej - podmiot ten nie istniał także w dniu [...] marca 2003 r., tj. w dniu dokonania w Urzędzie Patentowym RP zgłoszenia znaku Dewilux [...].

Zgodnie z treścią pisma z dnia [...] grudnia 2010 r. zatytułowanym jako "odpowiedź na wniosek wnioskodawcy o rozważenie konieczności wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2006 r. o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy DEWILUX Nr [...] ", przedsiębiorstwo B. z siedzibą w I., [...], przestało istnieć około roku przed dokonaniem zgłoszenia znaku Dewilux [...], tzn. około roku przed dniem [...] marca 2003 r. W ocenie organu okoliczność tę potwierdzają dane zawarte w datowanym na dzień [...] maja 2002 r. odpisie z Dziennika [...] Rejestru Handlowego załączonym do wniosku z dnia [...] stycznia 2010 r. o zmianę wpisu w rejestrze znaków towarowych w zakresie podmiotu uprawnionego do znaku Dewilux [...]. Z odpisu tego wynika, iż spółka B. została przejęta przez spółkę Y. (nowa nazwa spółki: D.), a umowa połączenia obu spółek została wpisana do stosownego rejestru w dnia [...] maja 2002 r.

Tym samym wnioski - z dnia [...] stycznia 2012 r. o zmianę decyzji z dnia [...] marca 2006 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy Dewilux [...], a także z dnia [...] marca 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. - zostały złożone przez podmiot nieistniejący, nie pochodziły od strony w rozumieniu art. 29 k.p.a.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż stroną niniejszego postępowania nie jest także podmiot o nazwie B. W zgłoszeniu znaku Dewilux [...] omyłkowo taką właśnie nazwę zgłaszającego wpisano zamiast nazwy, nieistniejącego w dniu zgłoszenia, podmiotu B. Na omyłkę wskazują takie dowody jak: załączona do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy korespondencja e-mailowa prowadzona między K. a kancelarią w A. (e-maile z dnia [...] września 2010 r. oraz z dnia [...] października 2010 r.), oświadczenie z dnia [...] grudnia 2009 r. pochodzące od osób działających w imieniu spółki D. (będącej następcą prawnym spółki B.) załączone do wniosku z dnia [...] stycznia 2010 r. o zmianę w rejestrze znaków towarowych Urzędu Patentowego RP nazwy uprawnionego do znaku Dewilux [...] z B. na D., dokument z dnia [...] marca 2014 r. wydany przez Izbę Handlową w A. o nieznalezieniu w tym rejestrze danych dotyczących wpisu podmiotu o nazwie B., dokument z dnia [...] marca 2014 r. wydany przez Izbę Handlową w I. o nieznalezieniu w tym rejestrze danych dotyczących wpisu podmiotu o nazwie B.

W tych okolicznościach Urząd Patentowy RP doszedł do przekonania, że ze względu na brak pochodzącego od strony żądania wszczęcia postępowania o zmianę decyzji z dnia [...] marca 2006 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy Dewilux [...] postępowanie należało uznać za bezprzedmiotowe i umorzyć na podstawie art. 105 k.p.a.

Skargę na opisaną wyżej decyzję wniósł D. z siedzibą w I., [...].

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

A. Naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 2 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, w stopniu mającym wpływ na ostateczny wynik postępowania w niniejszej sprawie, poprzez:

a. niewzięcie pod uwagę stanu faktycznego oraz nie wyjaśnienie wszelkich okoliczności niniejszej sprawy, przejawiające się w braku wystarczającego uzasadnienia Urzędu Patentowego RP odmowy dokonania zmiany w decyzji udzielającej prawa ochronnego na znak towarowy DEWILUX skarżącego;

b. niedokonanie całościowej i pełnej oceny argumentów oraz dowodów (dokumentów) zawartych w niniejszej sprawie, które miały istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie;

c. niewzięcie pod uwagę pisma skarżącego z dnia [...] stycznia 2010 r. do Urzędu Patentowego RP z załączonymi dokumentami, w którym to piśmie skarżący wnosi o dokonanie zmiany nazwy spółki właściciela znaku towarowego DEWILUX w Rejestrze Znaków Towarowych Urzędu Patentowego RP z: B. na: spółkę o nazwie D., które miało bardzo istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy;

d. naruszenie przepisów postępowania, czyli art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez brak uprzedniego wezwania skarżącego do złożenia wyjaśnień i złożenia odpowiednich dokumentów dotyczących strony postępowania w sprawie zmiany nazwy właściciela znaku towarowego DEWILUX i umożliwienia skarżącemu złożenia stosownych wyjaśnień w tej sprawie;

B. Naruszenie przepisów postępowania, czyli art. 11 k.p.a., art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. poprzez niewyjaśnienie wszystkich przesłanek, którymi kierował się Urząd Patentowy RP przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy w zakresie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji z dnia 31 grudnia 2014 r. w tej sprawie;

C. Naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 77 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie procedury postępowania oraz właściwego uzasadnienia decyzji w niniejszej sprawie;

D. Naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 80 k.p.a. w zw. z 107 § 3 k.p.a., dotyczące niewłaściwej oceny przez Urząd Patentowy RP zebranego w sprawie materiału dowodowego, wynikające z braku dokonania pogłębionej analizy w tym zakresie.

Skarżący żądał uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania.

W obszernym uzasadnieniu skargi rozbudowując przytoczone wyżej zarzuty skarżący podnosił m.in., że w trakcie postępowania sprzeciwowego skarżący w dniu [...] stycznia 2010 r. złożył wniosek do Urzędu Patentowego RP o dokonanie zmiany nazwy spółki skarżącego z B. na D. B z siedzibą w I. w [...], załączając wymagane dokumenty oraz pełnomocnictwo podpisane w tej sprawie w imieniu wskazanej spółki.

Zdaniem skarżącego Urząd Patentowy RP rozpatrując niniejszą sprawę nie wziął pod uwagę wszystkich złożonych do niej dokumentów, pism, a zwłaszcza dowodów załączonych przez skarżącego do wniosku z dnia [...] stycznia 2010 r. Spowodowało to, iż niniejsza sprawa nie została wyjaśniona w sposób wystarczający i w konsekwencji nastąpiło wydanie decyzji odmawiającej dokonania zmiany decyzji z dnia [...] marca 2006 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy DEWILUX skarżącego.

Skarżący wywodził, że dokumenty dołączone do pisma z [...] stycznia 2010 r. wskazują na aktualnego uprawnionego do przedmiotowego znaku DEWILUX tj. spółkę D., zaś organ popełnił błąd nie odnosząc się do tego pisma, a zwłaszcza dokumentów do niego dołączonych.

Skarżący podnosił też, że nawet jeśli jakkolwiek spółka prawidłowo została przejęta przez inną spółkę, to w wyniku następstwa prawnego istniała możliwość zmodyfikowania pisma dotyczącego zmiany nazwy spółki zgłaszającego znak towarowy DEWILUX skarżącego w decyzji o udzieleniu prawa ochronnego z dnia [...] marca 2006 r. na ten znak towarowy, czego Urząd jednak nie uczynił.

Zdaniem skarżącego organ rozpatrując sprawę nie odniósł się w kontekście całej sprawy do wniosku skarżącego do Urzędu z dnia [...] stycznia 2010 r. dotyczącego zmiany w Rejestrze Znaków Towarowych Urzędu Patentowego RP nazwy spółki uprawnionego do znaku towarowego DEWILUX skarżącego ze spółki o nazwie B. na D. bez komentarza do faktu, iż do wspomnianego wniosku skarżącego załączone zostały dokumenty, w tym pełnomocnictwo podpisane w imieniu wskazanej powyżej spółki skarżącego.

W ocenie skarżącego, wobec faktu wysłania tego wniosku z załączonymi dokumentami, potwierdzającymi zmianę nazwy spółki skarżącego należy uznać, iż skarżący występował faktycznie w niniejszej sprawie w imieniu istniejącej i ważnej spółki, a nie w imieniu spółki B.

Ostatecznie skarżący kwestionował decyzję o umorzeniu postępowania wywodząc, że spółka wnioskodawcy (skarżącego) istnieje, co potwierdzają dokumenty załączone do wniosku z dnia [...] stycznia 2010 r.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2014.1647 j.t.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz.U.2012.270 j.t.).

Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja narusza bowiem przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkuje jej uchyleniem.

Zdaniem Sądu należy na wstępie stanowczo podkreślić, iż Urząd Patentowy RP wydając zaskarżoną decyzję administracyjną związany był rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (vide: art. 252 p.w.p.).

Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że Urząd Patentowy RP jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie Urząd Patentowy RP dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. Pamiętać przy tym należy, iż w kompetencjach Sądu administracyjnego nie leży czynienie jakichkolwiek ustaleń, czy też uzupełnianie uzasadnienia zaskarżonej decyzji własną oceną przedmiotu sprawy.

W przedmiotowej sprawie wnioskodawca domagał się zmiany nazwy właściciela znaku towarowego Dewilux przez wykreślenie B. z siedzibą w I., [...] i wpisanie B. z siedzibą w I., [...], a następnie wykreślenie B. z siedzibą w I., [...] i wpisanie D. z siedzibą w I., [...].

W decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. Urząd Patentowy RP odmówił dokonania zmiany, a następnie zaskarżoną decyzją uchylił decyzję z [...] stycznia 2014 r. i umorzył postępowanie w sprawie.

W sprawie bezsporne jest, że prawo ochronne na znak towarowy Dewilux zostało udzielone na rzecz B. z siedzibą w I., [...]. Zgłoszenia znaku dokonano [...] marca 2003 r., zaś decyzja w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego została wydana [...] marca 2006 r.

Urząd Patentowy RP umorzył postępowanie w sprawie bowiem ustalił, że spółka B. z siedzibą w I., [...] nie istniała w dacie złożenia wniosku o dokonanie zmiany, jak również w dacie wniosku o udzielenie prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy. Organ wywodził, że z pisma samej strony wynikało, że B. z siedzibą w I., [...] przestała istnieć około roku przed dokonaniem zgłoszenia. Organ wskazywał, że z odpisu Dziennika [...] Rejestru Handlowego załączonego do wniosku z dnia [...] stycznia 2010 r. wynika, że B. z siedzibą w I., [...] została przejęta przez spółkę Y., nowa nazwa spółki to D., a umowa połączenia obu spółek została wpisana do rejestru [...] maja 2002 r.

W oparciu o te ustalenia organ uznał, że wniosek o zmianę decyzji nie pochodził od strony.

Jednocześnie organ wskazał, jednak, że stroną postępowania nie jest także B. z siedzibą w I., [...]. Urząd Patentowy RP przyznał, że nazwę tę wpisano omyłkowo w zgłoszeniu znaku Dewilux. Z ustaleń organu wynika, że podmiot o nazwie B. z siedzibą w I., [...] nie figuruje w rejestrze Izby Handlowej w I.

W tych okolicznościach Urząd Patentowy RP doszedł do przekonania, że ze względu na brak pochodzącego od strony żądania wszczęcia postępowania o zmianę decyzji z dnia [...] marca 2006 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy Dewilux postępowanie należało uznać za bezprzedmiotowe i umorzyć na podstawie art. 105 k.p.a.

W ocenie Sądu przedstawione przez organ uzasadnienie decyzji o umorzeniu postępowania jest wewnętrznie niespójne, przez co narusza wskazane wyżej przepisy procedury administracyjnej, które to naruszenie w ocenie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Urząd Patentowy RP wskazując, że spółka B. z siedzibą w I., [...] nie istniała zarówno w dacie złożenia wniosku o zmianę decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak Dewilux, jak i w dacie zgłoszenia wniosku o udzielenie rzeczonego prawa ochronnego wskazał, że spółka ta została przejęta przez spółkę Y., nowa nazwa spółki to D. Jednocześnie organ wskazał, że podmiot B. z siedzibą w I., [...] na rzecz, którego udzielono prawo ochronne nie figuruje w [...] rejestrze handlowym. Urząd Patentowy RP nie wziął pod uwagę, że postępowanie o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy jest postępowaniem wnioskowym. Zatem organ po pierwsze nie ustalił na czyją rzecz w istocie zostało udzielone prawo ochronne na znak Dewilux, w czyim imieniu działali pełnomocnicy w dacie zgłoszenia skoro spółka B. w dacie zgłoszenia nie istniała, a także w czyim imieniu w istocie został zgłoszony wniosek o zmianę decyzji z dnia [...] marca 2006 r. Wniosek ten zmierzał do wpisania jako uprawnionego do znaku spółki D. z siedzibą w I., [...], która jak ustalił organ jest następcą prawnym spółki B. z siedzibą w I., [...].

Stanowisko Urzędu Patentowego RP zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zdaje się sanować sytuację, w której jako uprawniony do znaku towarowego został wskazany podmiot nieistniejący (brak danych o podmiocie B. z siedzibą w I., [...]) i nie zmierza do wyjaśnienia zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa jakiemu podmiotowi prawo to w istocie zostało udzielone.

W tych okolicznościach Sąd uznał, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 8, 77 i 107 § 3 k.p.a., a tym samym umarzając postępowanie naruszył także art. 105 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rzeczą Urzędu Patentowego RP będzie zatem ponowne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie i odniesienie się do twierdzeń i zarzutów strony przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem powyższych wskazań i procedury administracyjnej, którą Urząd jest związany w tym wynikającego z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.