Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 565/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33 i 35
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie: WSA Ewa Rynczak WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2009 r. sprawy ze skargi [....] Konsorcjum [....] "[....] " Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody [....] z dnia 27 października 2005 r. nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [....] na rzecz strony skarżącej [....] Konsorcjum [....] "[....] " Sp. z o.o. w K. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...].09.2005 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pod nazwą: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego [...] z garażem podziemnym i usługami oraz infrastrukturą techniczną i obsługą komunikacyjną na działkach nr 1, 2, 3 przy ul. [...] w związku z upływem terminu usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji budowlanej wskazanych we wcześniejszym postanowieniu z dnia [...].08.2005 r.

Odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego z tej przyczyny, że projekt budowlany nie był zgodny z wnioskiem (nie opisano, jakie uzbrojenie terenu nie podlega zatwierdzeniu oraz nie wyeliminowano projektu przyłączy wodnokanalizacyjnych), nie przedłożono zawiadomienia o przyjęciu dokumentacji geologiczno-inżynierskiej z WGKiOŚ UM oraz przedłożony projekt budowlany nie jest zgodny z wcześniejszą decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie powierzchni sprzedaży w ten sposób, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wskazuje na ok. 1500 m2 takiej powierzchni, podczas gdy trzy budynki (wykonane 5 projektowany) łącznie będą miały 576 m2 takiej powierzchni. Poza tym maksymalna wysokość budynku winna wynosić do 8 kondygnacji, podczas gdy projekt budowlany zakłada budowę budynku o wysokości 9 kondygnacji ([...]) i 10 kondygnacji ([...]). Wprawdzie mieszkania na kondygnacjach 7 i 8 oraz 9 i 10 stanowią mieszkania dwupoziomowe, to jednak są to dwie kondygnacje w każdym z tych przypadków.

Po wniesieniu przez inwestora Spółkę A. sp. z o.o. odwołania, Wojewoda decyzją z dnia [...].10.2005 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji co do braku zgodności projektu budowlanego z decyzją ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu i dodał, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana na rzecz K.H. , a wniosek w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę złożyła Spółka "A. " mimo braku decyzji przenoszącej ustalenia z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na tą Spółkę.

Na tą decyzję z zachowaniem terminu skargę wniosła Spółka "A. ", domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W skardze podniesiono, że inwestor uzupełniając projekt budowlany wskazał na przebieg wszystkich uzgodnionych sieci, a sieć wodno-kanalizacyjna stanowi przedmiot odrębnej decyzji. Inwestor przedłożył dokumentację geologiczno-inżynierską opieczętowaną pieczęcią WGKiOŚ wraz z informacją o przyjęciu jej bez zastrzeżeń. Wskazana powierzchnia sprzedażowa to element funkcji uzupełniającej do podstawowej, jaką ma być funkcja mieszkaniowa. Ponieważ na poziomie parteru części pomieszczeń pełni funkcję garażową, brak jest fizycznej możliwości osiągnięcia wskaźnika 1500 m2 powierzchni sprzedażowej, zwłaszcza że takie współczynnik został ustalono tylko jako "około", a nie np. od ... do ... Nie ma niezgodności wysokości projektowanego budynku z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ponieważ w obszarze analizy terenu znajduje się budynek 10-kondygnacyjny. Ponadto decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie określa maksymalnej wysokości budynku wyrażonej w metrach. Pomieszczenia zlokalizowane na 7 i 8 kondygnacji spełniają przesłanki do zakwalifikowania ich jako antresole, to znaczy górna część kondygnacji lub pomieszczenia znajduje się nad przedzielającym je stropem pośrednim i jest to powierzchnia niezamknięta przegrodami budowlanymi od strony wnętrza z którego jest wydzielona.

Ustosunkowując się do zarzutu wskazanego w decyzji organu odwoławczego strona skarżąca podniosła, że ustawa z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie znała możliwości przeniesienia decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na inny podmiot. Tym samym inny adresat takiej decyzji może na jej podstawie ubiegać się o udzielenie mu pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 52/06 po rozpoznaniu skargi "A." Spółki z o.o. w K. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2005 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i usługami oraz infrastrukturą - skargę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku podano, że organy obu instancji wydając zaskarżone rozstrzygnięcie miały na uwadze, że inwestor wezwany postanowieniem do przedłożenia projektu budowlanego uwzględniającego warunki wynikające z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie powierzchni sprzedaży oraz wysokości przedmiotowego budynku, nie wypełnił tak nałożonego obowiązku. Przedmiotowy projekt budynku stanowi kolejny etap budowy trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami (powierzchnią sprzedaży) objęty wspólną decyzją o warunkach zabudowy ustalającą, że budynki mają mieć 8 kondygnacji naziemnych oraz bilansującą się powierzchnię sprzedaży około 1500 m2. W ocenie organu wydającego zaskarżoną decyzję dwa budynki o wysokości 8 kondygnacji zostały już zrealizowane, zaś budynek przedmiotowy został zaprojektowany o wysokości 9 do 10 kondygnacji, a powierzchnia sprzedaży jak to wynika z bilansu powierzchni usług sporządzonego przez projektanta dla zespołu trzech budynków nie odpowiada określonej w decyzji o warunkach zabudowy (ok. 1500 m2).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji podkreślając, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ wydający pozwolenie na budowę sprawdza miedzy innymi zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i odmawia uwzględnienia wniosku inwestora w razie stwierdzenia braku takiej zgodności. Niezgodność z decyzją o warunkach zabudowy w ocenie Sądu polega na zwiększeniu powierzchni sprzedażowej oraz podwyższeniu budynku do 31 metrów (dwie dodatkowe kondygnacje w stosunku do warunków zabudowy ustalonych decyzją o warunkach zabudowy) i zaprojektowaniu większej liczby kondygnacji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło "A. " Spółka z o.o. w K. , reprezentowane przez radcę prawnego M.S. zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 35 ust. 5 w zw. z art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że dołączony do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę projekt budowlany nie jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lipca 2003 r. w zakresie wielkości powierzchni sprzedaży, § 3 pkt 16 3 pkt 19 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 34 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 5 w związku z art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnie i w konsekwencji błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że ujęta w projekcie budowlanym jako rozwiązanie techniczne antresola jest kondygnacją, co prowadzi do uznania braku zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 2) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 151 P.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi, co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 marca 2009 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Sąd ten podał, że niesporne w sprawie jest wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków wielomieszkaniowych z usługami, przy czym inwestycja jest realizowana etapami. Został już zrealizowany etap polegający na budowie dwóch budynków, zaś sprawa niniejsza dotyczy ostatniego etapu, to jest budowy trzeciego budynku. Nie jest w sprawie również kwestionowane, że powierzchnia usługowa dla całej inwestycji (trzech budynków) została w decyzji o warunkach zabudowy określona na około 1500 m2 bez wyodrębnienia powierzchni, jaka ma przypadać na poszczególne budynki. Wydając zaskarżoną decyzję organ administracji publicznej stwierdzając, że dwa budynki zostały już zrealizowane, uznał jak się wydaje, choć w sposób całkowicie jednoznaczny tego nie sformułował, że pozostająca część powierzchni usługowej przewidzianej w decyzji o warunkach zabudowy dla trzech budynków musi być zaprojektowana w budynku stanowiącym ostatni etap realizacji inwestycji to jest tym, którego sprawa niniejsza dotyczy. Skoro zatem w budynkach już wybudowanych przewidziano inną powierzchnię przeznaczoną na usługi, nie odpowiadającą np. około 1/3 powierzchni przypadającej na każdy z trzech budynków, to przedmiotowy w niniejszej sprawie budynek musi zrekompensować tą powierzchnię usługową poprzez dostosowanie powierzchni przeznaczonej na usługi w stosunku do pozostałej powierzchni budynku - przewidzianej na budowę mieszkań. Takie stanowisko organu zostało zaaprobowane przez Sąd pierwszej instancji, który nie rozwinął jednak przyczyn, dla których podzielił sposób rozumowania organu przyjęty dla uznania, że w zakresie powierzchni usługowej nie został w niniejszej sprawie spełniony warunek decyzji o warunkach zabudowy. Taki jednak pogląd nie zaaprobował Naczelny Sąd Administracyjny, który stwierdził, że decyzja o warunkach zabudowy została zredagowana w sposób, który może powodować wątpliwości na etapie dokonywania oceny, czy jej warunki zostały spełnione przez ubiegającego się o pozwolenie na budowę inwestora zwłaszcza wówczas, gdy budowa jest realizowana etapami. W takiej sytuacji sprawę należało zbadać ze szczególną wnikliwością. Nie można pominąć zwłaszcza takiej okoliczności, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ma za zadanie zapewnienie ładu przestrzennego na terenie nią objętym i co do zasady nie powinna w nieusprawiedliwiony sposób ograniczać zamiarów inwestora. Jeżeli więc doszło już do wydawania rozstrzygnięć w sprawach budowlanych na tak zrealizowane dwa budynki (jakie zostały ujawnione w niniejszej sprawie) objęte decyzją o warunkach zabudowy, to znaczy dwa budynki mające inną niż ok. 1/3 powierzchnię usługową na każdy z wybudowanych budynków, to nie powinno się z całą stanowczością twierdzić, że wniosek inwestora przewidujący budowę powierzchni usługowej odpowiadającej ok. 1/3 całego zamierzenia inwestycyjnego pozostaje w sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy. Zarzut zatem błędnej oceny w tej mierze zaskarżonej decyzji przez Sąd pierwszej instancji należy uznać za słuszny.

Odnosząc się do kwestii podnoszonego w zaskarżonym wyroku braku zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie liczby kondygnacji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że także zasadne jest twierdzenie strony, iż sprawa również i w tym zakresie nie została poddana szczegółowej analizie. Sąd pierwszej instancji bez dokonania własnej wnikliwej analizy przyjął jako miarodajne lakoniczne stwierdzenie organu wydającego zaskarżoną decyzję, że nie zachodzi zgodność z decyzją o warunkach zabudowy. Problem ten jednak w sytuacji, gdy projekt obiektu budowlanego nie jest prosty, lecz wobec zastosowanych skomplikowanych rozwiązań architektonicznych (antresole, powierzchnie przeznaczone pod komórki wewnątrz budynku) wymaga dokładnej analizy. Decyzja o warunkach zabudowy nie ustala jako warunku konkretnej wysokości budynku liczonej w metrach, lecz określa liczbę jego kondygnacji. Podstawowe więc znaczenie w sprawie ma w szczególności ustalenie, czy dana część budynku stanowi kondygnację według definicji określonej Prawem budowlanym (np. piętro przeznaczone na mieszkania), czy też antresolę (nie zaliczaną do kondygnacji). W razie wystąpienia w tym zakresie wątpliwości, należy podobnie jak w kwestii powierzchni usługowej, mieć na uwadze charakter decyzji o warunkach zabudowy wydawanej na podstawie przepisów służących zachowaniu ładu przestrzennego, nie zapominając o tym, że art. 4 Prawa budowlanego statuuje zasadę wolności budowlanej, mającą z kolei zapewnić inwestorowi zrealizowanie jego zamierzenia budowlanego zapobiegając poszukiwaniu w formalistycznie rozumianych przepisach przeszkód w tym zakresie. Ubocznie Sąd ten zauważył, że przedmiotowy budynek ze względu na liczbę kondygnacji należy raczej do wysokich i przy uwzględnieniu potrzeby zachowania ładu przestrzennego to, czy architekt zaprojektował określone rozwiązanie (np. antresolę) w istocie podwyższającą wysokość budynku liczoną w metrach, a jednocześnie nie wpływające na wysokość budynku określaną w liczbie kondygnacji, może mieć mniejsze znaczenie przy dokonaniu oceny zgodności z decyzją o warunkach zabudowy. Skoro Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł powyższych uwarunkowań akceptując stanowisko organu wydającego zaskarżoną decyzję bez dokonania własnej, dogłębnej analizy i oceny, skargę kasacyjną należało uwzględnić

Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał żądania i wnioski zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Ponownie rozpoznając sprawę wojewódzki sąd administracyjny jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu swojego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zawarł wiążące wskazania co do dalszego postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. "sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny".

Naczelny Sąd Administracyjny polecił dokonanie dogłębnej i wnikliwej analizy dwóch kwestii, a to projektu budowlanego w części powierzchni usługowej oraz projektowanej liczby kondygnacji pod kątem zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Po ponownej analizie projektu budowlanego Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest uzasadniona. Decyzje organów l i II instancji nie są zgodne z prawem. Sąd administracyjny dokonał tych ustaleń mając na uwadze stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził bowiem, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ma za zadanie zapewnić ład przestrzenny na obszarze objętym tą decyzją i nie powinna - co do zasady - w nieusprawiedliwiony sposób ograniczać zamiarów inwestora. Tym samym dokonując wykładni znaczenia decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na konieczność jej elastycznej interpretacji, kładąc nacisk przede wszystkim na dążenie do zachowania ładu przestrzennego, uwzględniającego powstającą na podstawie również takiej decyzji nową zabudowę niż dokładne analizowanie zgodności parametrów tej inwestycji z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd l instancji dokonał błędnej oceny przyjmując, że skoro dwa zrealizowane obiekty budowlane posiadają powierzchnię usługową o łącznej wielkości ok. 1/3 z 1500 m2, to kolejny budynek (trzeci budynek) powinien przewidywać dodatkowo powierzchnię rzędu ok. 1000 m2 lub zbliżoną do niej. Stanowisko Sądu II instancji w tym zakresie jest takie, że skoro organy administracji architektoniczno-budowlanej zatwierdziły projekty budowlane i udzieliły pozwolenia na budowę dla dwóch już zrealizowanych obiektów wiedząc, że cała powierzchnia usługowa w tych dwóch obiektach stanowczo nie wynosi 1/3 powierzchni zabudowy dla całego zamierzenia inwestycyjnego, to tym samym nie powinno się z całą stanowczością twierdzić, że pozostaje to w sprzeczności z decyzją ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Mając na uwadze tak sformułowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uważa, że istotnie, z zasady zaufania inwestora do działań organów administracji publicznej wynika zakaz swoistego karania inwestora w przypadku, gdy przynajmniej częściowo skutki danego działania ponosi sam organ administracji. Jeżeli więc w wydanych pozwoleniach na budowę (pozwolenie na budowę budynku nr 1 - z dnia [...].02.2004 r., akta administracyjne sprawy, karta nr [...] oraz pozwolenie na budowę budynku nr 2 - z dnia [...].11.2004 r., akta administracyjne sprawy, karta nr[....]) Prezydent Miasta K. zatwierdził projekty budowlane obejmujące powierzchnię usługową tych budynków na 529 m2, to tym samym mogło to rodzić u inwestora przeświadczenie o tym, że ten parametr inwestycji nie ma istotnego znaczenia. Trudno bowiem uznać za uzasadnione, że budując budynek mieszkalny z dodatkową funkcją usługową, w trzecim projektowanym budynku inwestor przeznaczy prawie 1000 m2 na potrzeby usługowe. Trafnie podnosi w skardze strona skarżąca, że warunek zapewnienia powierzchni usługowej został sformułowany jako "około" co samo w sobie może budzić wątpliwości w zakresie precyzyjnego ustalenia rzeczywistej powierzchni usługowej. "Około" oznacza coś w przybliżeniu kogoś, czegoś lub w przybliżeniu jakieś miary, liczby, itp. Tym samym wskazanie, że dany parametr wynosi "około" oznacza jedynie to, że nie może ten parametr w istotnym zakresie odbiegać od wskazania "około". Mając na uwadze wskazówki zawarte w tym zakresie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 2009 r. należy również uwzględnić i to, że wykładnia pojęcia "około" nie powinna z zasady zmierzać do precyzowania tego parametru, bo nie taki był zamiar organu ustalającego warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym skoro Prezydent Miasta K. zatwierdził dwa projekty budowlane, do których stosował się warunek "powierzchni sprzedażowej ok. 1500 m2" ale w dwóch budynkach (z trzech objętych realizacją) wymóg "około" uznano za spełniony przy uwzględnieniu tej powierzchni jedynie w wysokości ok. 530 m2, (a nie 1/3 dla każdego z tych budynków, czyli około 500 m2 dla budynku nr [...] i ok. 500 m2 dla budynku nr [...]) to sam inwestor mógł uznać, że taki właśnie kierunek wykładni, zakładający rozszerzające ("elastyczne") podejście to tego parametru zachowuje organ administracji architektoniczno-budowlanej. Tym samym nie stanowiło istotnej wady wskazanie w projekcie budowlanym trzeciego budynku ([...]) powierzchni usługowej wynoszącej około 47 m2.

Również drugi zarzut strony skarżącej, dotyczący nieprawidłowego uznania braku spełnienia przesłanki wysokości projektowanej inwestycji w stosunku do warunków określonych decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu - jest trafny. W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1719/07 Sąd ten wskazał, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie określa wysokości projektowanej inwestycji w metrach, tylko w ilości kondygnacji. Tym samym podstawowe znaczenie miało zdefiniowanie ilości kondygnacji w projektowanym budynku nr [...]. Analizując akta sprawy, a w szczególności projekt architektoniczno-budowlany należy wskazać, że na rysunku nr [...] ("rzut antresoli 6 piętra", akta administracyjne sprawy) istotnie zaprojektowano antresole nad piętrem nr 6. Również na rysunku nr [...] ("rzut antresoli 7 piętra", akta administracyjne sprawy) zaprojektowano antresole nad piętrem nr 7.

Definicję antresoli i kondygnacji zawierają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem".

Zgodnie z § 3 pkt 16 rozporządzenia pod pojęciem kondygnacji należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą między górną powierzchnią stropu lub warstwy wyrównawczej na gruncie a górną powierzchnią stropu lub stropodachu znajdującego się nad tą częścią, w tym poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą wysokość w świetle nie mniej niż 2,0 m, z wyjątkiem nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia gazowa.

Z kolei § 3 pkt 19 rozporządzenia definiuje antresolę jako górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym ją stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, nie zamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona.

Dla uzasadnienia, czy w tej sprawie, odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego organy administracji architektoniczno-budowlanej trafnie uznały brak występowania antresoli, znaczenie ma analiza rysunków nr [...], [...] zawierających przekroje (1 - 1; 2 - 2, 3 - 3) budynku nr [...] (akta administracyjne sprawy, Projekt architektoniczno-budowlany). Z rysunków tych wynika, a zwłaszcza z rysunku nr [...] przekrój 2-2 budynku nr [...], że pomieszczenia nad piętrem nr 6 i nr 7 znajdują się nad przedzielającym je stropami pięter nr 6 i 7 i nie są te pomieszczenia zamknięte przegrodami budowlanymi od strony wnętrza piętra nr 6 i odpowiednio nr 7, czyli nie są zamknięte od strony wnętrza z którego są wydzielane. Analiza rysunku nr [...] (Przekrój 3-3) również wskazuje, że pomieszczenia nazwane przez projektanta mianem antresolami znajdują nad przedzielającym je stropem pośrednim. Z kolei porównując powierzchnię pomieszczeń znajdujących się nad stropami piętra nr 6 również należy dojść do przekonania, że powierzchnia tych pomieszczeń jest mniejsza niż powierzchnia mieszkań znajdujących się na piętrze nr 6. Taki wniosek wynika z porównania rysunku nr [...] z rysunkiem nr [...] wraz ze znajdującymi się na tych rysunkach powierzchnią pomieszczeń. Przykładowo mieszkanie na 6 piętrze oznaczone jako [...] ma powierzchnię 39,55 m2 + dodatkowe pomieszczenia (oznaczone jako antresola) ma powierzchnię 31,38 m2. Analogicznie np. mieszkanie nr [...] ma powierzchnię 37,70 m2 + dodatkowe pomieszczenia (oznaczone jako antresola) ma powierzchnię 31,64 m2. Na rysunku nr [...] można zauważyć również, że tak wyodrębnione antresole nie są zamknięte przegrodami budowlanymi od strony mieszkań, z których lub do których prowadzą.

Porównując rysunki nr [...] i nr [...] zawierające rzut 7 piętra i rzut antresoli 7 piętra należy również dojść do wniosku, że pomieszczenia nazwane antresolami znajdują się nad przedzielającym je stropem pośrednim. Porównując powierzchnię pomieszczeń znajdujących się nad stropami piętra nr 7 również należy dojść do przekonania, że powierzchnia tych pomieszczeń jest mniejsza niż powierzchnia mieszkań znajdujących się na piętrze nr 7. Taki wniosek wynika z porównania rysunku nr [...] z rysunkiem nr [...] wraz ze znajdującymi się na tych rysunkach powierzchnią pomieszczeń. Przykładowo mieszkanie na 7 piętrze oznaczone jako [...] ma powierzchnię 34,91 m2 + dodatkowe pomieszczenia (oznaczone jako antresola) ma powierzchnię 30,18 m2. Analogicznie np. mieszkanie nr [...] ma powierzchnię 40,05 m2 + dodatkowe pomieszczenia (oznaczone jako antresola) ma powierzchnię 31,67 m2. Na rysunku nr 8 można zauważyć również, że tak wyodrębnione antresole nie są zamknięte przegrodami budowlanymi od strony mieszkań znajdujących się na piętrze nr 7.

Tym samym należy wskazać na zasadność twierdzeń podniesionych w skardze, że organy administracji architektoniczno-budowlanej błędnie uznały, iż pomieszczenia nad piętrem nr 6 i 7 są odrębnymi kondygnacjami, a nie antresolami.

Pomieszczenie ta spełniają wszystkie warunki do zaliczenia ich jako antresole. Sama wysokość antresoli może przy tym wynosić również ponad 2 metry. Jeżeli więc decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wskazuje na wymóg zachowania 8 kondygnacji projektowanego budynku bez dookreślania wysokości samego budynku - to warunek ten oznacza tylko tyle, że projekt budowlany ma zawierać właśnie owe 8 kondygnacji (do 8 kondygnacji). To, czy między kondygnacjami znajdować się będzie jakaś powierzchnia nie będąca odrębną kondygnacją - nie stanowi braku zgodności z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie bez znaczenia jest również i ten argument, jaki zawarła w skardze strona skarżąca, że w już zatwierdzonym projekcie budowlanym i udzielonym pozwoleniu na budowę budynku nr [...] budynek ten zawiera 8 kondygnacji z dodatkową antresolą nad 8 piętrem. Tym samym skoro w już zatwierdzonym projekcie budowlanym organ administracji architektoniczno-budowlanej dopuścił istnienie antresoli jako dopuszczalnej możliwości zaprojektowania danego budynku na podstawie tej samej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, to mogło to dodatkowo upewnić inwestora co do możliwości realizacji właśnie antresoli w tak projektowanych obiektach.

Tym samym wprowadzony przez ustawodawcę wymóg zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, został w tym zakresie zachowany. W art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) postanowiono, że projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego podano, że przed wydaniem odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Zgodność, o której mowa w powołanym artykule oznacza brak sprzeczności, a nie dosłowną zgodność polegającą na dokładnym przepisaniu ustaleń.

Co do kwestii tożsamości adresata decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z wnioskodawcą występującym o wydanie na jego rzecz pozwolenia na budowę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdza, ponownie rozpoznając sprawę, że ta okoliczność nie została uznana przez Naczelny Sąd Administracyjny za błędnie wyjaśnioną w wyroku Sądu l instancji z dnia 25 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 52/06 i tym samym Sąd ponownie rozpoznając tą sprawę podziela zapatrywania w tym zakresie wyrażone w wyroku z dnia 25 lipca 2007 r.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, dotyczących braku wskazania przez inwestora, jakie sieci uzbrojenia terenu nie podlegają zatwierdzeniu w drodze pozwolenia na budowę oraz braku przedłożenia zawiadomienia o przyjęciu dokumentacji geologiczno-inżynierskiej z Wydziału Gospodarki Komunalnej o Ochrony Środowiska Urzędu Miasta K. - należy stwierdzić, że te przesłanki pomija zaskarżona decyzja Wojewody z [...].10.2005 r. Zawarte one zostały w decyzji organu l instancji i przede wszystkim należy wskazać, iż w aktach sprawy znajduje się kopia (potwierdzona za zgodność z oryginałem) dokumentacji geologiczno-inżynierskiej do projektu budowlanego X-kondygnacyjnych, podpiwniczonych budynków mieszkalno-komercyjnych na działce nr 4 obr. [...] przy ul. [...] w K. (akta administracyjne sprawy, karta nr[...]). Na dokumentacji tej istotnie znajduje się odcisk pieczęci Wydziału Gospodarki Komunalnej o Ochrony Środowiska Urzędu Miasta K. datowany na dzień [...] lipca 2003 r. znak: [...] stwierdzający o przyjęciu dokumentacji bez zastrzeżeń. Sama decyzja organu l instancji w ogóle nie odnosi się do tej okoliczności i jedynie lakonicznie stwierdza, że "nie przedłożono zawiadomienia o przyjęciu dokumentacji geologiczno-inżynierskiej z WGKiOŚ UM". Brak wyjaśnienia w decyzji l instancyjnej dlaczego nie uznano tej dokumentacji za spełniającą warunki stawiane przez organ l instancji i to stanowi uchybienie tej decyzji. Prawdopodobnie organ odwoławczy nie uznał, że w tym zakresie istnieją braki wniosku inwestora, bowiem w swojej decyzji nie wskazał już na jakiekolwiek uchybienia dotyczące tej kwestii.

Również brak wypięcia z projektu budowlanego przyłączy wodnokanalizacyjnych i brak wskazania, jakie to przyłącza nie podlegają zatwierdzeniu w drodze pozwolenia na budowę nie została należycie zbadana przez organ l instancji. W aktach sprawy znajduje się projekt zagospodarowania terenu zawierający graficzny opis wszystkich przyłączy do projektowanego budynku nr [...] (akta administracyjne sprawy, karta nr [...) i taki przebieg przyłączy został zatwierdzony przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Urzędu Miasta K.

W wezwaniu z dnia 4.07.2005 r. organ I instancji wezwał inwestora do przedłożenia oświadczenia o warunkach przyłączenia do sieci oraz precyzyjnego podania rodzaju (nazwy) infrastruktury technicznej oraz działek, na których planowana jest ich realizacja (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]). W odpowiedzi na to inwestor przedłożył pisemne wyjaśnienia wskazując rodzaje infrastruktury technicznej i ich przebieg przez poszczególne działki (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]), dołączając warunki przyłączenia sieci ciepłowniczej (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]) oraz opinię Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Urzędu Miasta K. z dnia [...].07.2005 r. o zatwierdzeniu przebiegu linii energetycznej, kanalizacji, wodociągi i c.o. do budynku mieszkalnego (akta administracyjne sprawy, karta nr[...]) wraz z dołączoną mapą (akta administracyjne sprawy, karta nr[...] ). Kolejnym postanowieniem z dnia [....].08.2005 r. organ l instancji zobowiązał inwestora do naniesienia na projekt budowlany przebiegu linii kablowej, oświetlenia, dostarczenia warunków przyłącza kanalizacji uzgodnionego z MPWiK oraz wypięcia z projektu budowlanego przyłącza wody (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]). Na to postanowienie pismem z dnia [...].08.2005 r. inwestor (działając przez pełnomocnika) wyjaśnił, że uzupełnił projekt budowlany o przebieg linii kablowej i oświetlenie i wyjaśnił kwestię budowy przyłącza wody (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]).

Analiza, dokonana przez Sąd, projektu zagospodarowania i uzbrojenia terenu (rysunek nr [...], Projektu architektoniczno-budowlanego) pozwala na stwierdzenie, że zawiera on naniesioną [...]linię sieci wodociągowej i przyłącza wodno-kanalizacyjnego z adnotacją, że są one (będą?) objęte odrębną decyzją. Ten sam projekt zagospodarowania z uzbrojeniem terenu zawiera przebieg linii energetycznej kablowej z oświetleniem ulicznym. Dokładny przebieg linii energetycznych i usytuowanie oświetlenia zawiera część [...] projektu zagospodarowania działki (Część [...] Projekt instalacji elektrycznych). W tym zakresie nie nastąpiło więc naruszenie prawa. Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133 z późn. zm.), projekt zagospodarowania działki lub terenu (jako jeden z elementów projektu budowlanego) powinien zawierać opis i rysunek przedstawiający projektowane zagospodarowanie działki lub terenu, w tym sieci uzbrojenia terenu. Oznacza to, że nie było błędem zamieszczenia na projekcie zagospodarowania działki przebiegu sieci technicznych.

Rekapitulując stan sprawy należy podnieść, że organy obu instancji błędnie dokonały wykładni przepisów Prawa budowlanego w zakresie braku zgodności przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego opisanego w projekcie budowlanym przedłożonym przez inwestora.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu w tej sprawie naruszono przepisy prawa materialnego.

Tym samym działając na podstawie art. 145 § 1 pkt a P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, ponieważ stwierdzono naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 34 ust. 1, art. 34 ust. 2 pkt 1, 2, 3 Prawa budowlanego, art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 Prawa budowlanego, § 3 pkt 16 i 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie).

Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. właściwy w tej sprawie organ pierwszej instancji ponownie prowadząc postępowanie, stosownie do art. 153 P.p.s.a., winien uwzględnić ocenę prawną zawartą w tym wyroku w tej sprawie.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a.

O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W tej sprawie zwrot kosztów postępowania obejmuje zwrot kwoty uiszczonego wpisu, zwrot opłaty skarbowej oraz wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).

Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji wyroku.