Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1108/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Służba Bezpieczeństwa
Skarżony organ: Szef Agencji Wywiadu
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 13 ust. 3 w zw. z art. 16
journal: Dz.U. 2006 nr 104 poz 709
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Anna Armińska po rozpoznaniu w dniu 12 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 757/17 w sprawie ze skargi kasacyjnej R.W. na rozkaz personalny Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia 16 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od R.W. na rzecz Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 1 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 757/17 oddalił skargę R. W. na rozkaz personalny Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby.

R. W. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości i - na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." - zarzucił mu naruszenie:

1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 3 § 1 P.p.s.a. przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w związku z art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, wybiórcze przedstawienie stanu sprawy oraz uchylenie się od dokonania oceny prawnej podniesionego przez skarżącego w skardze zarzutu wydania decyzji o zwolnieniu ze służby w trybie art. 13 ust. 3 w związku z art. 9 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. z 2017 r. poz. 861 ze zm.);

2) prawa materialnego - art. 13 ust. 3 w związku z art. 16 ww. ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że funkcjonariusz, który przez 12 miesięcy nieprzerwanie pozostawał w dyspozycji Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, po upływie tego okresu może być przeniesiony na niższe stanowisko służbowe.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Na rozprawie skarżący kasacyjnie przytoczył nowe uzasadnienie podstawy kasacyjnej naruszenia art. 13 ust. 3 w związku z art. 9 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. przez jego błędną wykładnię polegającą na pominięciu przez Sąd I instancji konieczności zachowania formy rozkazu personalnego w razie przeniesienia funkcjonariusza z dyspozycji przed wydaniem rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby.

Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego w piśmie z [...] marca 2018 r. , stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, wniósł o jej oddalenie, zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz o przeprowadzenie rozprawy.

W piśmie z [...] września 2019 r. stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy z [...] września br. organ nie zgodził się z przedstawioną przez skarżącego kasacyjnie interpretacją art. 13. ust. 3 w związku z art. 9 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. zakładającą, że organ ma obowiązek wydać rozkaz personalny o przeniesieniu, a następnie uzyskać zgodę funkcjonariusza na takie przeniesienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 §1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej.

Ocenę naruszenia przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej należy poprzedzić przypomnieniem stanu sprawy. Otóż Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego rozkazem personalnym z [...] listopada 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 13 ust. 3 zdanie drugie ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r., zwolnił funkcjonariusza płk. R. W. ze służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego. Powodem zwolnienia był upływ maksymalnego okresu pozostawania w dyspozycji. Płk. R. W. rozkazem personalnym Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z [...] grudnia 2015 r. został bowiem zwolniony ze stanowiska służbowego Zastępcy Dyrektora - Pełnomocnika do spraw Ochrony Informacji Niejawnych w Biurze Pełnomocnika Ochrony i Bezpieczeństwa Wewnętrznego SKW i przeniesiony do dyspozycji.

W dniu [...] listopada 2016 r. zaproponowano funkcjonariuszowi stanowisko służbowe Głównego Specjalisty w Ekspozyturze we W., Inspektorat SKW w P., na jakie miałby być wyznaczony z dyspozycji Szefa SKW. Funkcjonariusz złożył oświadczenie, że nie wyraża zgody na przeniesienie na to stanowisko.

Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego, w wyniku rozpoznania wniosku funkcjonariusza o ponowne rozpatrzenie sprawy, rozkazem personalnym z [...] marca 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny z [...] listopada 2016 r.

W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej konieczne jest podkreślenie, że ze względu na to, że konstrukcja art. 174 P.p.s.a. umożliwia zaskarżenie wszelkich naruszeń prawa, jakich mógł się dopuścić Sąd I instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia, granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą kasacyjnie. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009 r. sygn. akt II FSK 1688/07, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej, czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z 13 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 1420/14). Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 P.p.s.a., wskazaną wyżej zasadę, stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Powołane w skardze kasacyjnej podstawy kasacyjne nie mogły doprowadzić do uwzględnienia środka zaskarżenia. Powołanie się na obie podstawy wymaga co do zasady rozważenia w pierwszej kolejności zasadności zarzutów procesowych, gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony i nie doszło do istotnych uchybień procesowych, można przejść do oceny podstawy naruszenia prawa materialnego.

W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie art. 3 § 1 w związku z art. 141 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Przepis art. 3 § 1 P.p.s.a. mógłby być naruszony tylko wtedy, gdyby skarga w ogóle nie została przez Sąd I instancji rozpoznana. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Ponadto art. 3 § 1 P.p.s.a. zawiera normę o charakterze ustrojowym. Przesłanka wskazująca na naruszenie tego przepisu mogłaby wystąpić, gdyby Sąd I instancji odmówił rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie. Również i takie okoliczności w niniejszej sprawie nie wystąpiły.

W kwestii naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że zarzut ten może być skutecznie postawiony zasadniczo w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Sąd ocenił stanowisko skarżącego nie mając przy tym bezwzględnego obowiązku odnoszenia się osobno do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu (por. wyrok NSA z 5 lipca 2013 r. sygn. akt II FSK 2204/11). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r. sygn. akt FSK 2633/04, wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 2721/13). Naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. według skarżącego kasacyjnie ma polegać na pominięciu przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku kwestii niewydania rozkazu personalnego o przeniesieniu skarżącego na określone stanowisko służbowe przed wydaniem decyzji o zwolnieniu ze służby w trybie art. 13 ust. 3 w związku z art. 9 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r., pomimo podniesionego w skardze zarzutu. Sposób sformułowania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. i powyższa argumentacja na jego poparcie wskazują, że skarżący kasacyjnie w istocie zarzuca Sądowi I instancji mylne zrozumienie treści przepisów będących podstawą prawną zaskarżonego rozkazu personalnego, a zatem błędną ich wykładnię. Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można jednak skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Reasumując okoliczność, że strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji nie oznacza, że uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wskazanych w art. 141 § 4 P.p.s.a., a zatem takie stanowisko Sądu nie mogło być skutecznie zwalczane przez podniesienie zarzutu naruszenia powyższego przepisu.

Skarżący kasacyjnie nie wykazał też, że uchylenie się przez Sąd I instancji od przeprowadzenia oceny prawnej wydania decyzji o zwolnieniu ze służby w trybie art. 13 ust. 3 w związku z art. 9 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. bez uprzedniego wydania decyzji o przeniesieniu, ma wpływ na wynik sprawy. Aby można było stwierdzić taki wpływ, skarga kasacyjna musiałaby skutecznie zakwestionować wykładnię art. 13 ust. 3 ww. ustawy dokonaną przez Sąd I instancji. W konsekwencji musiałoby to oznaczać przyznanie racji skarżącemu kasacyjnie, że skoro użycie przez ustawodawcę określenia "zwalnia się" oznacza, że Szef SKW jest zobligowany wydać decyzję w sprawie zwolnienia ze służby, to użycie przez ustawodawcę określenia "przenosi się" oznacza, że Szef SKW jest zobligowany wydać decyzję o przeniesieniu na określone stanowisko służbowe. Tak sformułowany zarzut naruszenia prawa materialnego ze wskazaniem powyższej argumentacji został sformułowany dopiero na rozprawie. Skarżący kasacyjnie przytoczył nowe uzasadnienie podstawy kasacyjnej naruszenia prawa materialnego art. 13 ust. 3 w związku z art. 9 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. przez jego błędną wykładnię polegającą na pominięciu przez Sąd I instancji konieczności zachowania formy rozkazu personalnego w razie przeniesienia funkcjonariusza z dyspozycji. Interpretacja skarżącego kasacyjnie powyższych przepisów w istocie oznaczałaby konieczność wydania decyzji w przedmiocie przeniesienia funkcjonariusza na określone stanowisko służbowe i decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby, w razie niewyrażenia przez funkcjonariusza pisemnej zgody na przeniesienie na to stanowisko. Zauważyć trzeba, że w takiej sytuacji obie decyzje odrębnie podlegałyby kontroli w administracyjnym toku instancji i kontroli sądowoadministracyjnej. Skoro tak, to odrębnym przedmiotem postępowania administracyjnego, a co za tym idzie przedmiotem materialnego stosunku administracyjnoprawnego, byłaby problematyka przeniesienia funkcjonariusza z dyspozycji na określone stanowisko służbowe i zwolnienia ze służby. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi skierowanej do Sądu I instancji była decyzja o zwolnieniu ze służby i Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji mógł rozstrzygać wyłącznie w granicach tak wyznaczonej sprawy administracyjnej. Nie mógł zatem wkraczać w materię, która mogłaby być przedmiotem odrębnego postępowania przed organem administracyjnym. Jeśli zatem skarżący kasacyjnie dokonując interpretacji art. 13 ust. 3 w związku z art. 9 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. pozostaje w przekonaniu, że organ ma obowiązek wydania odrębnej decyzji w sprawie przeniesienia na określone stanowisko służbowe przed zwolnieniem ze służby, mógł skorzystać z instytucji skargi na bezczynność organu w przedmiocie niewydania decyzji o przeniesieniu na określone stanowisko służbowe. W ramach badania legalności decyzji o zwolnieniu ze służby Sąd I instancji będąc związany granicami sprawy administracyjnej mógł wyłącznie badać przesłanki zwolnienia funkcjonariusza pozostającego w dyspozycji. Przesłanką zwolnienia ze służby – w myśl art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. - jest zaś niewyrażenie przez funkcjonariusza zgody na przeniesienie na określone stanowisko służbowe. W przyjętym stanie faktycznym sprawy skarżący kasacyjne złożył pisemne oświadczenie o braku zgody na przeniesienie, będąc pouczony o skutkach niewyrażenia zgody. Nie można było zatem uznać, że Sąd I instancji naruszył art. 13 ust. 3 cyt. ustawy przez błędną wykładnię prowadzącą do oceny zaskarżonego rozkazu personalnego jako zgodnego z prawem.

Za pozbawiony podstaw należało uznać również zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 13 ust. 3 w związku z art. 16 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że funkcjonariusz, który przez 12 miesięcy nieprzerwanie pozostawał w dyspozycji Szefa SKW, po upływie tego okresu może być przeniesiony na niższe stanowisko służbowe.

Zgodnie z art. 13 ust. 3 cytowanej ustawy po upływie okresu pozostawania w dyspozycji funkcjonariusza przenosi się na określone stanowisko służbowe, a w razie niewyrażenia przez niego pisemnej zgody na przeniesienie na to stanowisko, funkcjonariusza zwalnia się ze służby z zachowaniem uprawnień przewidzianych dla funkcjonariuszy zwalnianych na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 7, chyba że spełnia warunki do zwolnienia ze służby na korzystniejszych zasadach.

W myśl zaś art. 16 ww. ustawy funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe (ust. 1). Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku:

1) orzeczenia przez właściwą komisję lekarską trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku służbowym, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne;

2) nieprzydatności na zajmowanym stanowisku służbowym, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;

3) niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;

4) likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi gdy nie ma możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko służbowe (ust. 2).

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego pisemną prośbę (ust. 3). Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby (ust. 4).

W ocenie autora skargi kasacyjnej wykładnia Sądu I instancji wskazanych przepisów doprowadziła do rozszerzenia materialnoprawnych przesłanek obligatoryjnego lub fakultatywnego przeniesienia funkcjonariusza SKW na niższe stanowisko służbowe. "Określone stanowisko służbowe" nie może być - jego zdaniem - stanowiskiem niższym niż zajmowane przez funkcjonariusza przed przeniesieniem go w stan dyspozycji. Chyba że zaistniałaby przesłanka wymieniona w art. 16 ust. 2 pkt 4 albo art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r.

Nie można zgodzić się z powyższą interpretacją art. 13 ust. 3 w związku z art. 16 ust. 2 pkt 4 i ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r.

Przepis art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. nie wskazuje, wzorem innych ustaw pragmatycznych, że stanowisko, na które ma być przeniesiony funkcjonariusz powinno być równorzędne. Posłużenie się przez ustawodawcę wyrażeniem "określone stanowisko służbowe", bez jednoczesnego nakazu, aby stanowisko to było stanowiskiem co najmniej równorzędnym do stanowiska uprzednio zajmowanego, powoduje, że nie ma podstaw, aby zawężać jego znaczenie i odnosić wyłącznie do stanowisk co najmniej równorzędnych. (por. wyroki NSA z 16 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 701/09 i 15 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 2514/12, odnoszące się wprawdzie do art. 58 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, Dz. U. poz. 76 ze zm., którego brzmienie jest jednak tożsame z art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r.). Prawidłowa jest zatem wykładnia art. 13 ust. 3 dokonana przez Sąd I instancji przyjmująca, że przepis ten ma charakter przepisu szczególnego stosowanego wyłącznie do funkcjonariuszy pozostających w dyspozycji. Przeniesienie w tym trybie na określone stanowisko służbowe może nastąpić także na stanowisko niższe niż zajmowane przez funkcjonariusza przed przeniesieniem go do dyspozycji. Nie stoi to w sprzeczności z przesłankami przeniesienia obligatoryjnego albo fakultatywnego na niższe stanowisko służbowe unormowanymi w art. 16 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. Przepisy art. 16 ww. ustawy odnoszą się bowiem do funkcjonariuszy nie pozostających w dyspozycji. Za taką wykładnią przemawiają także różne skutki, które są wiązane przez przepisy prawa z niewyrażeniem przez funkcjonariusza zgody na fakultatywne przeniesienie na niższe stanowisko i niewyrażeniem zgody przez funkcjonariusza na przeniesienie na określone stanowisko służbowe po upływie okresu pozostawania w dyspozycji. W tym pierwszym przypadku funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe z przyczyn określonych w art. 16 ust. 2, może być zwolniony ze służby (art. 16 ust. 4). W tym drugim natomiast przypadku Szef SKW jest zobligowany zwolnić funkcjonariusza ze służby. Przepis art. 13 ust. 3 ww. ustawy określa szczegółowo tryb postępowania w stosunku do funkcjonariusza, któremu zakończył się okres pozostawania w dyspozycji. Organ ma obowiązek przenieść go na określone stanowisko służbowe, jeżeli funkcjonariusz wyraża na to zgodę. Funkcjonariusz może również nie przyjąć stanowiska służbowego – "nie wyrazić pisemnej zgody na przeniesienie na to stanowisko", a wówczas organ jest zobowiązany zwolnić go ze służby. Użycie przez ustawodawcę w art. 13 ust. 3 określenia "zwalnia się" oznacza, że Szef SKW jest zobligowany wydać decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, wobec spełnienia przesłanek wskazanych w tym przepisie.

Skoro już po zastosowaniu dyrektyw językowych i systemowych udało się uzyskać właściwy wynik wykładni art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r., tj. ustalić pozbawione cech absurdalności znaczenie interpretowanej normy (wyrok Sądu Najwyższego z 8 maja 1998 r. sygn. akt I CKN 664/97, OSNC 1999 nr 1, poz. 7), to przyjęcie znaczenia tego przepisu zaproponowanego przez skarżącego kasacyjnie byłoby zaakceptowaniem wykładni rozszerzającej i prawotwórczej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Z uwagi na datę wszczęcia postępowania sądowego w tej sprawie, uzasadnienie niniejszego wyroku sporządzone zostało zgodnie z wymogami art. 193 zdanie drugie P.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono w myśl art. 204 pkt 2 w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U z 2018 r. poz. 265).