Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1960/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1 w zw. z art. 87 par. 1, par. 2 i par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, , po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. Z.. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi T. Z. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2009 r., Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi -


UZASADNIENIE

W dniu 5 października 2009 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga (nadana w Urzędzie Pocztowym na adres Sądu) T. Z. reprezentowanego przez dor. pod. G. K. na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

W dniu 6 października 2009 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) Sekretariat Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 października 2009 r., przekazał skargę do Ministra Finansów (Organ upoważniony Dyrektor Izby Skarbowej w W. Biuro Informacji Podatkowej w P. ), tj. do organu według właściwości.

O powyższym poinformowano także pełnomocnika strony skarżącej, wskazując jednocześnie, że od dnia 1 stycznia 2006 r., zgodnie z treścią art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.

W dniu 8 października 2009 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) pełnomocnik strony skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wraz z wnioskiem przekazano skargę wraz z jej odpisem. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że dnia 30 września 2009 r. rano - z zachowaniem terminu przewidzianego przepisami prawa - przekazał do wysłania skargę wraz z jej odpisem. Skarga była prawidłowo zaadresowana do Ministra Finansów. Tego samego dnia skarga została wysłana pocztą przez pracownika sekretariatu Kancelarii M. M. Ze względu na błąd pracownika sekretariatu, koperta zawierająca Skargę została błędnie zaadresowana, a skarga została przez nią wysłana pocztą bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie zaś do organu podatkowego. Pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił, że M.M. , jest osobą doświadczoną i jest to pierwszy tego rodzaju błąd podczas jej pracy w Kancelarii. Adresowanie kopert oraz ich wysyłka należą do jej stałych obowiązków, stąd pełnomocnik strony skarżącej miał prawo oczekiwać, iż właściwie zaadresuje ona kopertę ze skargą. Do tej pory prace administracyjne wykonywane przez M. M. były wykonywane prawidłowo i nie wymagały szczególnego nadzoru. Pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że do błędu M. M. mógł doprowadzić fakt, iż jak poinformowała, była tego dnia chora (przyjmowała leki, m. in. [...]). M. M. została przyjęta w przychodni D.., ul. [...] , W. na konsultacje w dniu 28 września 2009 r., gdzie otrzymała recepty na leki, które następnie wykupiła w najbliższej aptece. M. M. nie poinformowała jednak kierownictwa Kancelarii o fakcie swojej choroby. Pełnomocnik strony skarżącej w załączeniu przekazał kopię zaświadczenia wydanego przez D. S.A. poświadczającego wizytę lekarską M. M.. Dodał, że z internetowej encyklopedii leków wynika że, do skutków ubocznych zażywania leku [...] należy m. in. senność lub pobudzenie, uczucie zmęczenia, zawroty głowy, obniżenie sprawności intelektualnej i psychomotorycznej. W trakcie zażywania tego leku zaleca się szczególną ostrożność przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych. Pełnomocnik strony skarżącej zaznaczył, że 30 września 2009 r. po godzinach rannych nie był on obecny w Kancelarii z powodu wyjazdu do innego klienta.

Pełnomocnik strony skarżącej nadmienił, że informację o przesłaniu skargi do niewłaściwego organu powziął w dniu dnia 7 października 2009 r., tj. w dniu otrzymania pisma Sekretariatu Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Dodał, że przyjmując, iż dniem złożenia skargi byłby dzień wydania wspomnianego wyżej pisma, opóźnienie w złożeniu skargi wyniosło jedynie dwa dni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Należało odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Zgodnie z art. 86 p.p.s.a. Sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana - w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z przepisu tego wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenie terminu uzależnione jest więc od łącznego spełnienia wymienionych wyżej przesłanek.

Analiza wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi prowadzi do konkluzji, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu pełnomocnik strony skarżącej nie uprawdopodobnił bowiem braku winy w uchybieniu pierwotnemu terminowi do wniesienia skargi.

Jak wynika z wyjaśnień pełnomocnika strony skarżącej brak wniesienia w terminie skargi wynikał z faktu, iż pracownik Kancelarii pełnomocnika strony skarżącej M. M. błędnie zaadresowała, a następnie wysłała skargę pocztą bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie zaś do organu podatkowego.

W powyższym zakresie Sąd podziela poglądy wielokrotnie wyrażane już w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż na równi z zawinionym działaniem strony traktowane jest zawinienie działającego w jej imieniu pełnomocnika i w związku z tym strona postępowania działająca przez pełnomocnika ponosi wszelkie negatywne konsekwencje jego zaniedbań. Nie tylko więc wina strony, lecz również innych osób, w tym pełnomocnika, gdy pełnomocnik reprezentuje stronę w postępowaniu, czy pracownika wyłącza możliwość przywrócenia terminu.

Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2006 r. sygn. akt I SA/Sz 431/05 (niepubl.) powierzenie wysłania przesyłki konkretnemu pracownikowi powoduje, że niewywiązanie się przez niego z tego obowiązku w godzinach pracy bez wyraźnych przeszkód obiektywnych obciąża również osobę zlecającą czynność temu właśnie pracownikowi, a co za tym idzie — skutki zaniedbania przez pracownika obciążają również pracodawcę.

W postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 1331/06 (niepubl.) stwierdzono natomiast, że zaniedbania osób (pracowników kancelarii), którymi posłużył się pełnomocnik strony przy uzupełnianiu braków formalnych skargi były zaniedbaniami tegoż pełnomocnika w uchybieniu terminowi.

W konsekwencji stwierdzić należy, iż powoływane przez pełnomocnika strony skarżącej okoliczności uzasadniające - jego zdaniem - przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługują na uwzględnienie. Należy bowiem podkreślić, iż zaniedbanie pracownika Kancelarii – którym niewątpliwie było nieprawidłowe zaadresowanie, a następnie wysłanie skargi pocztą bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie zaś do organu podatkowego – nie może stanowić okoliczności potwierdzającej brak winy pełnomocnika. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko wówczas, gdy pełnomocnik strony skarżącej dołożył wszelkiej należytej staranności, aby dokonać czynności procesowej. Okoliczność powoływana przez pełnomocnika była natomiast przejawem zawinionego zaniedbania pracownika jego Kancelarii i jako taka obciąża również prowadzącego tę Kancelarię pełnomocnika.

Powyższego stanowiska nie może zmienić powoływany przez pełnomocnika strony skarżącej argument, iż do błędu M. M. mógł doprowadzić fakt, iż jak poinformowała, była tego dnia chora (przyjmowała leki, m. in. [...]). Sąd zwraca uwagę, iż jak wskazał pełnomocnik strony skarżącej w przedmiotowym wniosku, M. M. nie poinformowała kierownictwa Kancelarii o fakcie swojej choroby. Stanowi to kolejne zawinione zaniedbania pracownika Kancelarii i jako takie obciąża również prowadzącego tę Kancelarię pełnomocnika strony skarżącej.

W ocenie Sądu bez znaczenia dla sprawy jest powoływany przez pełnomocnika strony skarżącej argument, iż skargę wniesiono jedynie z dwudniowym uchybieniem terminu. Należy wyjaśnić, że nawet jednodniowe uchybienie terminu do wniesienia skargi musi wywołuje skutki przewidziane w art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., tj. odrzucenie skargi.

Sąd pragnie podkreślić, że przedstawiciele zawodów zaufania publicznego tacy jak: adwokaci, radcowie prawni, doradcy podatkowi oraz notariusze, jako profesjonaliści muszą zachować szczególną staranność przy wykonywaniu swojej działalności. Są oni odpowiedzialni materialnie za szkody wyrządzone wskutek niedbalstwa, lekkomyślności, nieudolności, niekompetencji oraz muszą obowiązkowo posiadać ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej. Odpowiadają nie tylko za szkody wyrządzone własnymi działaniami czy zaniechaniami, ale także za spowodowane przez pracowników, aplikantów i inne osoby angażowane do pracy w Kancelarii. Jest to ogólna zasada wynikająca z art. 120 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.).

Podsumowując powyższe rozważania Sąd stwierdza, iż powoływane przez pełnomocnika strony skarżącej w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

Z powyższych względów, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.