Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 105/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-09-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 254 par.1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

I SA/Go 105/10 POSTANOWIENIE Dnia 14 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Stefan Kowalczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 września 2010 roku w sprawie z skargi: I spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję : Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty podatku od towarów i usług za sierpień i listopad 2008 roku postanawia : odmówić zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

I SA/Go 105/10

UZASADNIENIE

Skarżąca spółka I złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż nie posiada środków na uiszczenie wpisu, bowiem wszystkie składniki majątkowe zostały zajęte w postępowaniu egzekucyjnym. Nie posiada nadto pieniędzy na rachunku bankowym, a cały zysk jest zajmowanym przez organy egzekucyjne. Skarżąca nie może zaciągnąć kredytu, a kapitał zakładowy spółki wynosi 906.000 złotych.

Jak wynika z deklaracji miesięcznych dla podatku od towarów i usług za miesiące od października do marca 2010 roku, wykazywała dostawę towarów i usług kolejno według miesięcy : 55.579 złotych, 902.955 złotych, 138.323 złote, 122.625 złotych, 23.567 złotych i 94.786 złotych.

Nadto, z dostarczonych dokumentów wynika, iż w poszczególnych miesiącach wykazywała przewagę kosztów nad przychodami. Na rachunkach bankowych spółka nie posiadała żadnych środków, natomiast kwota zawieszeń i blokad z tytułu zajęć egzekucyjnych wynosi 1.000.000 złotych.

Po rozpoznaniu wniosku przez referendarza sądowego postanowieniem z dnia 30 czerwca 2010 roku odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy.

W uzasadnieniu wskazano, iż z przedstawionych dokumentów wynika iż spółka comiesięcznie wykazuje sprzedaż o wartości wyższej niż należne od niej koszty sądowe. Finansuje regularnie wydatki uznawane za koszty uzyskania przychodu w wysokości wyższej niż uzyskiwane przychody. Przychody te przekraczają również należny wpis od skargi w kwocie 500,0 złotych. Z tego względu mimo ciągłego wykazywania straty z działalności gospodarczej skarżąca ma możliwość finansowania swoich wydatków.

Sąd zważył co następuje :

Sąd uznał że, wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Z przedstawionych dokumentów wynika, że działalność spółki jest niedochodowa, nie posiada ona środków na rachunku bankowym, a nadto wartość zajęć egzekucyjnych wynosi około 1.000.000 złotych.

Co prawda skarżąca prowadzi bieżącą działalność gospodarczą, jednakże działalność charakteryzuje się przewagą kosztów nad przychodami.

Na rachunkach bankowych nie posada środków, a wszystkie składniki majątkowe zostały zajęte w toku prowadzonej egzekucji.

Jak wynika z art. 246 § 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo pomocy przysługuje osobie prawnej wówczas gdy nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Jak może wynikać z przedstawionych dowodów, skarżąca nie posiadając środków, finansuje bieżącą działalność gospodarczą. Okoliczności te zostały przyznanie przez skarżącą i wskazane w uzasadnieniu postanowienia referendarza sądowego.

Skarżąca nie odniosła się do tych argumentów i nie wskazała z jakich środków finansowane są koszty uzyskania przychodu i inne należności.

Skarżąca podnosi, że wobec dokumentów z których wynika trudna sytuacja spółki, Sąd winien przyznać skarżącej prawo pomocy.

Otóż rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, Sąd w ocenie sytuacji majątkowej skarżącej opiera się nie tylko na dokumentach przedstawionych przez skarżącą. Sąd bada również całokształt okoliczności wpływających na to czy skarżąca ma możliwość uiszczenia kosztów sądowych.

Tak więc, rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, Sąd uwzględnia również to, że skarżąca nadal prowadzi działalność gospodarczą, finansuje ją, uzyskuje przychody, co prawda niższe niż koszty i pokrywa różnicę między przychodami a kosztami. Nadto również reguluje inne należności.

Zdaniem Sądu dla właściwej, oceny czy wniosek skarżącej zasługuje na przyznanie prawa pomocy, winna ona wskazać z jakich źródeł pochodzą środki na pokrycie strat, bowiem ta okoliczność jest istotna dla pozytywnego rozpoznania wniosku. To na skarżącej bowiem spoczywa obowiązek wskazania wszelkich okoliczności mających wpływ na jej sytuację majątkową.

Jak wnika z brzemienia art. 246 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane:

1. w zakresie całkowitym - gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania;

2. w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Źródło pochodzenia środków z których spółka finansuje bieżącą działalność, będzie miało wpływ na uznanie czy skarżąca spełnia warunki do zwolnienia jej od kosztów sądowych w części lub całości.

Wobec powyższego, na skutek braku wiedzy na temat istotnych okoliczności

mających istotny wpływ na rozstrzygniecie wniosku o przyznanie zwolnienia od

kosztów sądowych, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 prawa o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.