Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 591/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze
Powołane przepisy: article: art. 148
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 lipca 2014 r. sprawy ze skargi Gminy Lutowiska na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podkarpackiego z dnia 5 marca 2014 r., nr P-II.4131.2.33.2014 w przedmiocie uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze; II. stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody Podkarpackiego na rzecz strony skarżącej Gminy Lutowiska kwotę 540 zł /słownie: pięćset czterdzieści złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 591/14

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Gminy Lutowiska jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podkarpackiego z dnia 5 marca 2014 r. nr P-II.4131.2.33.2014, stwierdzające nieważność uchwały Rady Gminy Lutowiska z dnia 29 stycznia 2014 r. nr XXXIV/187/2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Lutowiska "Lutowiska 7".

W podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia powołano art. 85, art. 86 i art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 594, ze zm.), art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm. - dalej również w skrócie "upzp") oraz art. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1205, ze zm.).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że ustalenia zawarte w § 8 pkt 5 uchwały dotyczące ochrony przeciwpożarowej oraz § 8 pkt 7 uchwały dopuszczające realizację nowej infrastruktury technicznej są sprzeczne z ustalonym przeznaczeniem terenu jako teren rolny, oznaczony jako 1-R i wykraczają poza zakres gruntów rolnych określonych definicją zawartą w art. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Jednocześnie Wojewoda wskazał, że w przekazanej dokumentacji brak wydruku z Biuletynu Informacji Publicznej obwieszczeń o przystąpieniu do sporządzenia planu oraz o wyłożeniu do publicznego wglądu jego projektu, brak również projektu planu z etapu uzgodnień z właściwymi organami, co uniemożliwia ocenę prawidłowości przeprowadzenia procedury wymaganej art. 17 upzp.

Wojewoda wskazał również na nieprawidłowość innych przepisów uchwały, które jednakże mają jego zdaniem charakter nieistotny.

Gmina Lutowiska złożyła skargę na to rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

I. art. 10 § 1 i art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: "K.p.a.") w związku z art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym polegające na naruszeniu zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez zaniechanie wezwania skarżącego do uzupełnienia braków dokumentacji planistycznej oraz nieodniesienie się do wyjaśnień Gminy formułowanych na etapie postępowania nadzorczego;

II. art. 95 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ nadzoru nie odniósł się bowiem do wyjaśnień skarżącego, a ponadto wskazując konkretne uchybienia nie wskazał stosownych "podstaw prawnych oraz ich głębszej interpretacji np. w odniesieniu do innych powiązanych przepisów";

III. art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez utożsamienie terminu "teren rolny" z terminem "grunt rolny", a w konsekwencji przyjęcie, że skarżący dopuścił się naruszenia zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu skargi podano, że projekt zatwierdzonego planu został sporządzony z dochowaniem obowiązujących procedur wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po wszczęciu postępowania nadzorczego Wójt Gminy Lutowiska przedstawił Wojewodzie wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyraził gotowość uzupełnienia braków w dokumentacji formalno-prawnej, mimo braku takiego wezwania ze strony organu nadzoru. Zaniechanie wezwania Gminy do uzupełnienia dokumentacji skutkowało zaś oceną niepełnej dokumentacji planistycznej, tym bardziej, że braki wyszczególnione w zaskarżonym rozstrzygnięciu mogły zostać bez przeszkód uzupełnione. Wskazując § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587, dalej: "rozporządzenie Ministra Infrastruktury") podano, że przepis ten nie przewiduje konieczności dostarczenia projektu planu z etapu uzgodnień i jego wyłożenia. Niemniej jednak projekt ten przekazany został Wojewodzie w celu uzgodnienia pismem z dnia 6 czerwca 2013 r., oraz Wydziałowi Infrastruktury Podkarpackiego Urzędu Wojewódzkiego. Nad rozwiązaniami przyjętymi w planie odbyła się dyskusja publiczna, a zatem zainteresowane strony miały możliwość zapoznania się z projektem planu w wyznaczonym czasie, co z kolei czyni zadość wymogowi udziału społeczeństwa w przyjmowaniu dokumentu.

Wskazano, że "teren rolny" rozumiany jako teren wyznaczony na rysunku planu liniami rozgraniczającymi i oznaczony symbolem cyfrowo – literowym, dla którego obowiązują ustalenia zgodne z tekstem planu, nie stanowi automatycznie "gruntów rolnych", o których mowa w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Oba terminy mają odrębne zastosowanie i nie można stosować ich zamiennie. Podczas sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie dokonuje się bowiem przyporządkowania gruntów rolnych (w stanie faktycznym) do katalogu przewidzianego w art. 2 ust. 1 ww. ustawy, i następnie właściwe ich oznaczenie jako tereny rolnicze, ale zgodnie z art. 14 upzp w planie miejscowym ustala się przeznaczenie terenów oraz określa sposób ich zagospodarowania i zabudowy. Obowiązek określenia w planie przeznaczenia terenów oznacza konieczność sprecyzowania sposobu ich przyszłego zagospodarowania i wykorzystania poprzez takie sformułowania, które jednoznacznie wskazują, jaką funkcję mają one pełnić. Dopuszczalne jest przy tym ustalenie dla jednego terenu różnych funkcji lub ustalenie takich zasad zagospodarowania terenu, aby nie wykluczały się one wzajemnie, a były uzasadnione specyfiką terenu czy preferencjami lokalnej społeczności. Należy ty do wyłącznej kompetencji organu stanowiącego gminy, a istotne jest jedynie aby ustalenia planu nie zawierały norm otwartych umożliwiających przejęcie bądź uzupełnienie planistycznych koncepcji gminy przez organy administracji publicznej. Wobec powyższego nie jest wiadome z jakich względów Wojewoda uznał za niedopuszczalne przedsięwzięcia typowe dla terenów rolnych, jak linie energetyczne lub drogi przeciwpożarowe, niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania obszarów przyległych. Nie bez znaczenia jest fakt, że tereny rolne w objęte planem posiadają niskie klasy bonitacyjne i nie zaszła konieczność uzyskania zgody na przeznaczenie ich na cele nierolnicze.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazano, że wszczynając postępowanie nadzorcze w niniejszej sprawie Wojewoda przekazał Gminie informacje o brakach w dokumentacji, jednakże Gmina braków tych nie uzupełniła. Zdaniem organu w postępowaniu nadzorczym brak jest podstaw do zastosowania art. 64 § 2 K.p.a., gdyż przepis ten dotyczy wszczęcia postępowania administracyjnego na skutek podania wniesionego przez stronę, zaś postępowanie nadzorcze jest wszczynane z urzędu. Ponadto niemożliwe jest zastosowanie sankcji określonej w powyższym przepisie (pozostawienie bez rozpoznania), bowiem organ jest obowiązany prowadzić postępowanie nadzorcze pomimo braków dokumentacji przedłożonej przez organ gminy.

Wskazano, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego nie odniesiono się do wyjaśnień skarżącego, jednakże wyjaśnienia te nie wniosły niczego istotnego do sprawy i nie wyeliminowały naruszeń prawa. Organ nadzoru wbrew twierdzeniom skarżącego wskazał konkretne przepisy prawa, który zostały naruszone uchwałą. Naruszenia te obligowały do stwierdzenia jej nieważności, i nie zostały by usunięte nawet gdyby uzupełniono wyszczególnione braki dokumentacji planistycznej.

Zdaniem Wojewody przeznaczenie terenu pod teren rolniczy wyklucza nierolnicze sposoby jego zagospodarowania, takie jak realizacja sieci i urządzeń infrastruktury technicznej innych niż rozumiane jako grunty rolne (tj. zaopatrzenie w wodę czy kanalizację dla potrzeb rolnictwa i mieszkańców wsi) oraz dojazdów przeciwpożarowych, które zgodnie ze swoją funkcją stanowią dojazdy do zabudowy, nie obsługują zaś terenów wolnych od zabudowy. Nie do zaakceptowania jest argumentacja skarżącej związana z wyznaczaniem w planie miejscowym terenów rolniczych oraz skutków takiego wyznaczenia, bowiem wyznaczenie w planie przeznaczenia obszaru pod tereny rolne wiąże się z planowaniem określonego sposobu ich zagospodarowania. Z przepisu art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wynika jakie sposoby użytkowania terenów rozumiane są jako grunty rolne. Pominięcie wspólnego rozumienia tego czym jest grunt rolny z przeznaczeniem terenu pod funkcje rolnicze oznaczałoby, że za użytkowanie rolnicze można uznać każde przeznaczenie terenu bez wykazania jakiegokolwiek jego związku z rolnictwem czy gruntami rolnymi. Dopuszczenie możliwości realizacji infrastruktury technicznej bez ograniczeń wykluczałoby swobodne użytkowanie terenu zgodnie z przeznaczeniem rolniczym, zaś realizacja dróg przeciwpożarowych jako zasad obsługi komunikacyjnej terenów rolnych jest nieuzasadnione i pozbawione związku z przeznaczeniem terenu. Ponadto w przypadku, gdy dopuszcza się lokalizację nowych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej dla potrzeb rolnictwa, zgodnie z wymogami § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, należy ustalić parametry i zasady powiązań z układem zewnętrznym infrastruktury technicznej, z którego to obowiązku Gmina nie wywiązała się w przedmiotowej uchwale.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zadaniem sądów administracyjnych, realizowanym w oparciu o art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) jest kontrola działalności administracji publicznej sprawowana pod względem zgodności z prawem.

Kontrola ta, z mocy art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., obejmuje również akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewoda Podkarpacki stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy Lutowiska z dnia 29 stycznia 2014 r. nr XXXIV/187/2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Lutowiska "Lutowiska 7".

W uzasadnieniu wskazał na dwa rodzaje naruszeń prawa. Pierwszy to wadliwe ustalenia zawarte w § 8 pkt 5 i pkt 7 uchwały, naruszające art. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1205, ze zm.). Jako drugą podstawę stwierdzenia nieważności uchwały Wojewoda wskazał brak przekazania wraz z uchwałą pełnej dokumentacji planistycznej, co uniemożliwiło mu ocenę prawidłowości przeprowadzenia procedury wymaganej art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W ocenie Wojewody zapisy § 8 pkt 5 i pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Lutowiska 7" są sprzeczne z ustalonym przeznaczeniem terenu jako teren rolny, oznaczony jako 1-R i wykraczają poza zakres gruntów rolnych określony w definicji gruntów rolnych, zawartej w art. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Zakwestionowane przepisy uchwały nr XXXIV/187/2014 Rady Gminy Lutowiska z dnia 29 stycznia 2014 r. ustalają zasady obsługi w zakresie komunikacji oraz ogólne zasady zaopatrzenia w infrastrukturę techniczną dla terenu oznaczonego w planie symbolem 1-R – teren rolny.

§ 8 pkt 5 uchwały brzmi: "zasady obsługi w zakresie komunikacji – przyległej drogi publicznej klasy drogi zbiorczej (droga wojewódzka nr 896 relacji Ustrzyki Dolne- Czarna-Ustrzyki Górne); w zakresie ochrony przeciwpożarowej należy kształtować zagospodarowanie w sposób umożliwiający dojazdy przeciwpożarowe, zgodnie z przepisami odrębnymi", natomiast § 8 pkt 7: "ogólne zasady zaopatrzenia w infrastrukturę techniczną: a) plan zachowuje istniejącą infrastrukturę techniczną w szczególności z zakresu zaopatrzenia w energię elektryczną i telekomunikację, z dopuszczeniem jej przebudowy i budowy nowej".

Powołany w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego art. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w ust. 1 wprowadza definicję gruntów rolnych. W myśl tego przepisu gruntami rolnymi, w rozumieniu ustawy, są grunty:

1) określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne;

2) pod stawami rybnymi i innymi zbiornikami wodnymi, służącymi wyłącznie dla potrzeb rolnictwa;

3) pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu;

4) pod budynkami i urządzeniami służącymi bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny, stosownie do przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku dochodowym od osób prawnych;

5) parków wiejskich oraz pod zadrzewieniami i zakrzewieniami śródpolnymi, w tym również pod pasami przeciwwietrznymi i urządzeniami przeciwerozyjnymi;

6) rodzinnych ogrodów działkowych i ogrodów botanicznych;

7) pod urządzeniami: melioracji wodnych, przeciwpowodziowych i przeciwpożarowych, zaopatrzenia rolnictwa w wodę, kanalizacji oraz utylizacji ścieków i odpadów dla potrzeb rolnictwa i mieszkańców wsi;

8) zrekultywowane dla potrzeb rolnictwa;

9) torfowisk i oczek wodnych;

10) pod drogami dojazdowymi do gruntów rolnych.

Zestawiając treść tej definicji, a zwłaszcza zapisy sformułowane w pkt 3, 4, 7 i 10 ww. przepisu z zakwestionowanymi uregulowaniami § 8 pkt 5 i pkt 7 uchwały nr XXXIV/187/2014 Rady Gminy Lutowiska z dnia 29 stycznia 2014 r. – planu miejscowego "Lutowiska 7", nie można zgodzić się z poglądem Wojewody, iż naruszają one art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Pogląd ten nie został zresztą uzasadniony w zaskarżonym rozstrzygnięciu, a dopiero w odpowiedzi na skargę.

Podkreślenia wymaga, że przy ustalaniu przeznaczenia konkretnych terenów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego należy uwzględnić ich specyfikę i sposób zagospodarowania. W wyroku z dnia 22.10.2008 r., II OSK 567/08, LEX Nr 511478, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał ponadto, że do opisania przeznaczenia terenów o charakterze rolniczym w miejscowym planie nie muszą być literalnie przytaczane określenia zawarte w art. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Zdaniem Sądu zawarte w zakwestionowanych przepisach uchwały uregulowania dotyczące ogólnych zasad zaopatrzenia w infrastrukturę techniczną oraz zasad obsługi w zakresie komunikacji nie stoją w sprzeczności z przeznaczeniem terenu jako rolny. Wprowadzenie na tym terenie zakazu zabudowy kubaturowej (§ 8 pkt 2 ppkt a) uchwały) chroni te tereny przed zainwestowaniem i służy realizacji celów wynikających z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Dopuszczenie w § 8 pkt 7a) uchwały przebudowy infrastruktury technicznej i budowy nowej uwzględnia istniejący stan zagospodarowania i nie uniemożliwia rolniczego wykorzystania, nie zmierza też do zmiany przeznaczenia terenu. Pozostaje też w zgodzie z zapisem § 8 pkt 2 ppkt c) uchwały, gdzie dopuszczono prowadzenie i lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, pod warunkiem zgodności z prawem.

Biorąc pod uwagę zakres i treść planu miejscowego "Lutowiska 7" - rolnicze przeznaczenie objętych nim terenów – należy również wskazać, odnosząc się do argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę, że wymogi określone w § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczą ustalenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej i co do zasady odnoszą się do terenów o innym niż rolnicze przeznaczeniu, a więc w rozpoznawanej sprawie, gdzie w zakresie określenia układu komunikacyjnego przewidziano wyłącznie urządzanie dróg dojazdowych do gruntów rolnych, nie mają praktycznego znaczenia.

Nie jest również słuszny wywód Wojewody, który w odniesieniu do zapisu dotyczącego dojazdów przeciwpożarowych (§ 8 pkt 5 uchwały) argumentuje, że zgodnie ze swoją funkcją stanowią one dojazdy do zabudowy, nie obsługują zaś terenów wolnych od zabudowy. Skoro zgodnie z definicją z art. art. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych gruntami rolnymi są także grunty pod budynkami i urządzeniami (art. 2 ust. 1 pkt 3, 4 i 7), ustalenia w zakresie dojazdów przeciwpożarowych nie są sprzeczne z funkcją terenu o przeznaczeniu rolnym.

Sąd nie podziela także poglądu, iż brak przekazania wraz z uchwałą pełnej dokumentacji planistycznej wymaganej art. 17 upzp uniemożliwił organowi nadzoru ocenę prawidłowości przeprowadzenia procedury, a tym samym stanowi o naruszeniu art. 17 upzp. Słuszne jest jednakże stanowisko Wojewody, że obowiązkiem organu gminy było przekazanie pełnej dokumentacji planistycznej wraz z uchwałą.

Zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykonanie czynności, o których mowa w art. 17 upzp dokumentuje się poprzez sporządzenie dokumentacji prac planistycznych, składającej się z wymienionych w tym przepisie w pkt 1-20 dokumentów. Obowiązek przekazania dokumentacji wojewodzie wynika natomiast z art. 20 ust. 2 upzp.

Nie przekazując pełnej dokumentacji prac planistycznych wraz z uchwałą Gmina Lutowska naruszyła więc niewątpliwie ww. przepis. Rzeczą Wojewody było jednak wezwanie o nadesłanie brakujących materiałów i weryfikowanie prawidłowości zastosowanej procedury planistycznej. W tym zakresie Sąd nie podziela jednak zarzutów skargi co do naruszenia art. 10 § 1 i art. 64 § 2 |K.p.a. w zw. z art. 91 ust. 5 i art. 95 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym (ten ostatni przepis został nota bene omyłkowo wskazany w skardze , gdyż art. 95 ww. ustawy został uchylony z mocą od 30 maja 2001 r.; chodzi najprawdopodobniej o art. 91 ust. 3).

Postępowanie nadzorcze określone w rozdziale 10 ustawy o samorządzie gminnym prowadzone jest zawsze z urzędu, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia niezgodności uchwały z prawem organ nadzoru jest zobowiązany do stwierdzenia jej nieważności (art. 91 ust. 1 ww. ustawy). Nie jest ono uzależnione w żadnym stopniu od wniosku innego organu bądź strony legitymującej się interesem prawnym, a jedyną "uznaniowością" przyznaną przepisami jest możliwość wskazania, że daną uchwałę wydano z naruszeniem prawa w przypadku stwierdzenia jego nieistotnego naruszenia (art. 91 ust. 4).

Zgodnie z art. 91 ust. 5 ww. ustawy, przepisy K.p.a. stosuje się odpowiednio w postępowaniu nadzorczym. Stosowanie przepisów odpowiednio oznacza stosowanie przepisów wprost albo z pewnymi modyfikacjami uwzględniającymi specyfikę danego postępowania, albo nawet niestosowanie określonych przepisów, jeśli przepisy określonej ustawy zawierają własne uregulowanie danej kwestii. W postępowaniu nadzorczym organ może korzystać z instytucji postępowania wyjaśniającego, występujących w postępowaniu jurysdykcyjnym, takich jak wyjaśnienia składane na wezwanie organu (art. 50, 52, 54 K.p.a.), czy nawet postępowanie dowodowe (art. 75 i nast. K.p.a.). Nie oznacza to jednak obowiązku po stronie organu nadzoru prowadzenia postępowania dowodowego, gdyż to organie gminy ciąży obowiązek należytego wykazania, że podczas uchwalania planu miejscowego dochowano procedury określonej ustawą.

Mając na uwadze powyższe, zarzut naruszenia art. 64 § 2 K.p.a. uznać należało za niezasadny, bowiem przepis ten odnosi się wyłącznie do postępowania wszczynanego na wniosek strony. Słusznie podniósł organ nadzoru, że rygor przewidziany we wskazanym przepisie nie może mieć zastosowania do postępowań nadzorczych z uwagi na ich bezwzględny charakter, co wyklucza wezwanie organu gminy do uzupełnienia nadesłanej dokumentacji w oparciu o art. 64 § 2 K.p.a. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. Pismem z dnia 25 lutego 2014 r. Wojewoda poinformował skarżącą o wszczęciu postępowania zmierzającego do stwierdzenia nieważności uchwały podjętej w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś w aktach sprawy brak dowodów na fakt ograniczenia jej udziału w postępowaniu, o czym świadczy choćby pismo wyjaśniające Wójta Gminy Lutowiska z dnia 28.02.2014 r. Sąd nie podziela też zasadności zarzutu naruszenia przez Wojewodę art. 91 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, bowiem uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego spełnia wymogi określone w tym przepisie w zw. z art. 107 § 3 K.p.a.

Z tych względów, choć Sąd nie podzielił wszystkich zarzutów skargi, uznał, iż zaskarżone rozstrzygnięcie narusza prawo z przyczyn wywiedzionych wyżej i uchylił je w oparciu o art. 148 P.p.s.a.

W związku z uwzględnieniem skargi Sąd zastosował art. 152 P.p.s.a. i określił, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 w zw. z art. 209 i 205 § 2 P.p.s.a. wobec stosownego wniosku strony skarżącej.