Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 274/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2 pkt 1, art. 33 ust. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 25 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Starszy asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2014 roku sprawy ze skargi E.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi T.J., prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A. 15 lok. [...], kwotę 295,20,- (dwieście dziewięćdziesiąt pięć dwadzieścia) złotych, zawierającą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokatowi T.J. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust.1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 3, ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, po rozpoznaniu odwołania E. W. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...]o utracie przez E. W. statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 sierpnia 2011 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

E. W. decyzją Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w K. z dnia [...] r. została uznana za osobę bezrobotną od dnia 4 grudnia 1997 r.

W dniu 9 sierpnia 2013 r. skarżąca podczas wizyty w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. złożyła oświadczenie, w którym wskazała, iż "pracowała od sierpnia 2011 r. w F.". Oświadczyła także, iż dokładną datę zatrudnienia poda przy dostarczeniu umowy - zlecenia". Ponadto wyjaśniła, iż nie zgłosiła zatrudnienia w Urzędzie Pracy, ponieważ nie wiedziała, że powinna poinformować o tym fakcie Powiatowy Urząd Pracy w K.

W dniu 12 sierpnia 2013 r. do organu I instancji wpłynął rachunek do umowy cywilnoprawnej z dnia 10 września 2011 r., nr [...]. Z treści ww. rachunku wynika, że skarżąca wykonywała pracę zarobkową w na podstawie umowy zlecenia od dnia 1 sierpnia 2011 r. do 31 sierpnia 2011 r. w F. z siedzibą w S. Z tytułu wykonania umowy zlecenia skarżąca otrzymała wynagrodzenie w kwocie 370, 56 zł. brutto.

Decyzją z dnia [....] r. organ I instancji, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 sierpnia 2011 r.

W wyniku rozpoznania odwołania skarżącej, Wojewoda [...] w dniu [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Organ odwoławczy zalecił przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego.

Ponownie rozpoznając sprawę Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. orzekł o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 sierpnia 2011 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż strona w dniu 1 sierpnia 2011 r. podjęła pracę zarobkową, a zatem nie spełniała przesłanek osoby bezrobotnej określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jednocześnie organ I instancji odnosząc się do prośby strony o uznanie jej za osobę bezrobotną od dnia 1 września 2011 r. do dnia 12 sierpnia 2013 r. wskazał, iż w świetle obowiązujących przepisów prawnych nie istnieje możliwość zarejestrowania osoby przed dniem jej osobistego stawiennictwa w powiatowym

urzędzie pracy właściwym terytorialnie dla miejsca zameldowania lub pobytu danej osoby albo drogą elektroniczną poprzez wypełnienie wniosku o dokonanie rejestracji za pośrednictwem formularza elektronicznego.

W odwołaniu skarżąca wniosła o przyznanie statusu osoby bezrobotnej z datą wsteczną. Zdaniem skarżącej od dnia 1sierpnia 2011 r. do dnia 12 sierpnia 2013 r. spełniała warunki osoby bezrobotnej, gdyż przez cały ten okres stawiała się osobiście na każde wezwanie Urzędu Pracy.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie W uzasadnieniu organ powołał się na treść art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W myśl art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w ustawowej definicji bezrobotnego uczyniono wyraźne zastrzeżenie, iż ze statusu tego mogą korzystać tylko osoby pozostające poza zatrudnieniem lub niewykonujące innej pracy zarobkowej. Jakakolwiek bowiem aktywność mająca na celu uzyskiwanie zarobków, mieszcząca się w ramach tego, co uznawane jest w ustawie jako zatrudnienie lub inna praca zarobkowa skutkuje albo niemożliwością zarejestrowania się w charakterze bezrobotnego, albo też stanowi przesłankę utraty tego statusu.

W ocenie Wojewody [...] zgromadzony materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza, że skarżąca w okresie pozostawania w ewidencji osób bezrobotnych Powiatowego Urzędu Pracy w K. tj. w okresie od dnia 1 sierpnia 2011r. wykonywała pracę zarobkową na podstawie umowy zlecenia w F. z siedzibą w S. i nie powiadomiła o tym fakcie urzędu pracy. Jednocześnie zarówno z treści zaświadczenia, jakie zainteresowana złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. w dniu 15 października 2013 r. oraz z treści rachunku do umowy cywilnoprawnej z dnia 10 września 2011 r., który wpłynął do Urzędu Pracy w dniu 12 sierpnia 2013 r. w sposób jednoznaczny wynika, że skarżąca wykonywała pracę zarobkową w okresie od dnia 1 sierpnia 2011 r. do dnia 31 sierpnia 2011 r. i z tego tytułu otrzymała wynagrodzenie w kwocie 370, 56 zł brutto.

Organ odwoławczy wskazał, że począwszy od dnia 4 grudnia 1997 r. skarżąca była wielokrotnie pouczana przez Powiatowy Urząd pracy w K. o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej m.in. o obowiązku powiadomienia powiatowego urzędu pracy o podjęciu zatrudnienia bądź innej pracy zarobkowej lub pozarolniczej działalności gospodarczej oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu osoby bezrobotnej. Podkreślić należy, że wszystkie ww. pouczenia zostały opatrzone własnoręcznym podpisem skarżącej w aktach sprawy Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy potwierdza, że skarżąca mimo wielokrotnego pouczenia przez organ I instancji o przesłankach, jakie musi spełniać osoba bezrobotna, nie zgłosiła się do Urzędu Pracy i nie poinformowała o zamiarze podjęcia pracy zarobkowej w ramach umowy zlecenia od dnia 1 sierpnia 2011 r.

Wobec powyższego, organ odwoławczy uznał, że podjęcie zatrudnienia czy innej pracy zarobkowej stanowi okoliczność wykluczającą możliwość przyznania i posiadania w tym samym czasie statusu osoby bezrobotnej, a tym samym korzystania z uprawnień z tym statusem związanych.

Odnosząc się do argumentów strony co do dokonania jej rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. w okresie od dnia 1 września 2011 r. do dnia 31 sierpnia 2012 r. Wojewoda [...] w pełni podzielił zdanie organu I instancji, że rejestracja w powiatowym urzędzie pracy wymaga zainicjowania postępowania w tej sprawie poprzez zgłoszenie się zainteresowanej osoby do urzędu pracy albo drogą elektroniczną poprzez wypełnienie stosownego formularza. Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. Nr 262, poz. 2607), które obowiązywało w dniu 1 września 2011 r. (dzień, z którym skarżąca chciałaby uzyskać status osoby bezrobotnej) stanowiło, że rejestracja bezrobotnego następuje w dniu przedłożenia kompletu wymaganych dokumentów po poświadczeniu przez bezrobotnego własnoręcznym podpisem prawdziwości danych i oświadczeń zamieszczonych w karcie rejestracyjnej. Dokonanie czynności, w świetle powołanych przepisów prawa, daje podstawę do podjęcia przez właściwy organ decyzji, o jakiej mowa w art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) ustawy. W świetle powyższego, dla uzyskania statusu osoby bezrobotnej konieczne jest zatem wydanie decyzji administracyjnej w tym przedmiocie. Natomiast decyzja o uznaniu danej osoby za bezrobotną, jeżeli została wydana w terminie późniejszym, ma charakter - deklaratoryjny, bowiem stwierdza nabycie tego statusu z dniem rejestracji. Organ wskazał, że zgodnie z § 8.1 ww. rozporządzenia rejestracji osoby ubiegającej się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy dokonuje się z dniem, w którym osoba:

zgłosiła się do powiatowego urzędu pracy - po poświadczeniu przez nią własnoręcznym podpisem przekazanych przez nią danych i złożeniu, w obecności pracownika powiatowego urzędu pracy i pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, oświadczenia o prawdziwości przekazanych danych(...)

oraz 2) złożyła wniosek w trybie określonym w § 2 ust. 1 pkt 2 albo w ust. 2 pkt 2 (...).

Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżąca czynności tej dokonała dopiero w dniu 12 sierpnia 2013 r. dlatego z tą datą organ mógł jej nadać status osoby bezrobotnej.

W skardze z dnia 18 lutego 2014 r. E. W. podniosła, że prawo nie działa wstecz i urząd pracy nie miał prawa wyrejestrować skarżącej z datą wsteczną. Organ I instancji, zdaniem strony, mógł ją wyrejestrować tylko za okres zatrudnienia tj. od 1 sierpnia 2011 r. do 31 sierpnia 2011 r. Wskazał, że faktycznie przepracowała tylko 5 dni, a rozliczona została za okres jednego miesiąca.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w decyzji.

Postanowieniem z dnia 16 maja 2014 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata i umorzył postępowanie w zakresie dotyczącym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.

W piśmie procesowym z dnia 10 lipca 2014 r. pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. polegające na niedostatecznym rozważeniu słusznego interesu strony i odmowie przyznania statusu bezrobotnej po dniu 31 sierpnia 2011 r. z uwagi na niedokonanie przez skarżącą ponownej rejestracji, w sytuacji gdy w dacie wydania zaskarżonej decyzji organ posiadał informację o braku podstawy faktycznej uzasadniającej pozbawienie statusu osoby bezrobotnej po zakończeniu umowy zlecenia, co skutkować winno przyznaniem skarżącej statusu po dniu 31 sierpnia 2011r. W ocenie pełnomocnika naruszono również art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1 i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że pozostawanie przez skarżącą stroną umowy zlecenia w okresie 1 sierpnia 2011 r. do 31 sierpnia 2011 r. przy spełnieniu innych przesłanek skutkować powinno pozbawieniem statusu bezrobotnego także po dniu 31 sierpnia 2011 r. Pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga E. W. jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a).

Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcia przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z dnia [...] r. w przedmiocie utarty przez E. W. statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 sierpnia 2011r. są zgodne z prawem.

Podstawę materialnoprawną wydanych rozstrzygnięć stanowiła ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 t.j.). Ustawodawca w tym akcie prawnym zdefiniował warunki, jakim odpowiadać powinna osoba uzyskująca status bezrobotnego. W treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy określił wymogi nabycia statusu bezrobotnego wskazując, że osoba taka nie może być zatrudniona i nie może wykonywać innej pracy zarobkowej. Jak słusznie zauważono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pojęcie "inna praca zarobkowa" zostało również zdefiniowane przez ustawodawcę. Zgodnie z definicją legalną, ujętą w art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy, oznacza to wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych.

Status osoby bezrobotnej jest w pełni zdefiniowaną instytucją prawną, a nie stanem faktycznym wynikającym z braku wykonywania pracy zarobkowej. Dla uzyskania statusu osoby bezrobotnej konieczne jest nie tylko niezatrudnienie, ale także nie wykonywanie innej pracy zarobkowej, czy też nie uzyskiwanie miesięcznie przychodu z innych źródeł niż praca zarobkowa. Fakt zatrudnienia (zarobkowania) lub podjęcia w czasie zarejestrowania w urzędzie pracy jakiejkolwiek pracy zarobkowej, bez względu na wysokość wynagrodzenia, skutkuje brakiem możliwości uzyskania lub utratą statusu osoby bezrobotnej. Nie jest bowiem dopuszczalne prawnie równoległe posiadanie statusu osoby bezrobotnej i wykonywanie pracy zarobkowej. Jeżeli osoba bezrobotna aktywizuje swoją sytuację zawodową, to nie może zarazem pozostawać osobą o statusie bezrobotnego i korzystać ze świadczeń przysługujących bezrobotnym wypłacanych ze środków przeznaczonych na łagodzenie skutków bezrobocia.

Jak wynika z akt sprawy, skarżąca od dnia 4 grudnia 1997 r. uznana została przez organ I instancji za osobę bezrobotną (decyzja z dnia [...] r. nr [...]). W okresie pozostawania w ewidencji osób bezrobotnych skarżąca podjęła pracę zarobkową na podstawie umowy zlecenia w F. w S. w czasie od dnia 1 sierpnia 2011 r. do 31 sierpnia 2011 r. Organ uzyskał informację o tej okoliczności w związku z oświadczeniem, jakie złożyła skarżąca trackie wizyty w Urzędzie Pracy w K. w dniu 9 sierpnia 2013 r. W aktach sprawy znajduje się również rachunek do umowy cywilnoprawnej wraz z umową zlecenia, która łączyła skarżącą z F. w S. W dniu 15 października 2013 r. do organu I instancji wypłynęło zaświadczenie z F. w S., z którego wynika, że skarżąca była zatrudniona na czas określony na podstawie umowy zlecenia od 1 sierpnia 2011 r. do 31 sierpnia 2011 r. (z dnia 11 października 2013 r.) Okoliczności te stanowiły podstawę do wydania decyzji orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 sierpnia 2011 r. W wyniku rozpoznania odwołania, Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu wydane w sprawie decyzje są zgodne z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W świetle przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, bezwzględnie obowiązującym warunkiem uprawniającym do posiadania statusu osoby bezrobotnej jest niepozostawanie w z zatrudnieniu. Brak tego elementu skutkuje z mocy samej ustawy utratą statusu osoby bezrobotnej, a organ jest zobowiązany do wydania z urzędu decyzji w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej, co wynika z dyspozycji przepisu art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy. Stosownie do treści tego przepisu starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Zgodzić zatem należy się z organem, iż z uwagi na fakt podjęcia przez skarżącą z dniem 1 sierpnia 2011 r. zatrudnienia na umowę zlecenia przestała ona spełniać warunki ustawowe uznania jej za osobę bezrobotną (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 grudnia 2012 r. sygn. III SA/Gd 702/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. II SA/Bd 865/13, publ. Baza orzeczeń CBOIS). Tym samym prawidłowo organ, na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy, pozbawił skarżącą statusu osoby bezrobotnej od dnia 1 sierpnia 2011 r. Jednocześnie zauważyć należy, że skarżąca była pouczana przez organ I instancji o obowiązkach wiążących się z rejestracją jako osoba bezrobotna, w tym o obowiązku poinformowania urzędu pracy o zamiarze podjęcia zatrudnienia. Skarżąca otrzymała także "pisemną informację dla osób rejestrujących się powiatowym urzędzie pracy", co potwierdziła własnoręcznym podpisem (akta admin.).

Odnosząc się do stanowiska skarżącej, że powinna zostać "wyrejestrowana" tylko za okres zatrudnienia tj. od 1 sierpnia 2011 r. do 31 sierpnia 2011 r. i zarejestrowana od 1 września 2011 r. wskazać należy, że w świetle obowiązujących przepisów nie istnieje możliwość zarejestrowania osoby przed dniem jej osobistego stawiennictwa w urzędzie pracy albo drogą elektroniczną przed wypełnieniem odpowiedniego wniosku. Ponowne przyznanie statusu osoby bezrobotnej, zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji osób bezrobotnych i poszukujący pracy (Dz. U. z 2012 r. poz. 1299), może nastąpić po dokonaniu czynności zarejestrowania się (osobiście albo w formie elektronicznej). W rozpoznawanej sprawie skarżąca dokonała tej czynności w dniu 12 sierpnia 2013 r. i od tego dnia skarżąca została uznana za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Stosownie natomiast do treści art. 33 ust. 4 powołanej ustawy starosta pozbawia statusu osoby bezrobotnej z dniem, w którym osoba bezrobotna przestała spełniać warunki do jego posiadania. W tej sytuacji niezasadny jest zarzut skarżącej, że została pozbawiona statusu osoby bezrobotnej z "datą wsteczną", jak również zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1 i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że pozostawanie przez skarżącą stroną umowy zlecenia w okresie 1 sierpnia 2011 do 31 sierpnia 2011 r. przy spełnieniu innych przesłanek skutkować powinno pozbawieniem statusu bezrobotnego także po dniu 31 sierpnia 2011 r.

W zakresie natomiast zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7 k.p.a. wskazanego w piśmie z dnia 10 lipca 2014 r. Sąd uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić organom takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia 26 listopada 2013 r. Organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, a uzasadnienie wydanych decyzji wskazuje na jakich ustaleniach faktycznych oparte zostało rozstrzygnięcie oraz zawiera analizę okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazuje także na fakty, które organ odwoławczy trafnie ocenił, jako podstawę utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 sierpnia 2011 r. Zawiera też wyjaśnienie zastosowania normy zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 33 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w tak ustalonym stanie faktycznym. Jest zatem wystarczające dla oceny legalności decyzji.

Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżone decyzje są zgodne z obowiązującymi przepisami. Dla uzyskania (i kontynuowania) statusu osoby bezrobotnej konieczne jest, aby te okoliczności istniały w dacie rejestracji i trwały przez dalszy okres. Decydujące bowiem jest to, aby osoba bezrobotna była gotowa do podjęcia zatrudnienia. Gotowość ta jest wykluczona wówczas, gdy pozostaje ona w stosunku pracy (albo innym równorzędnym), jak też gdy z powodu innego nie może wykonywać pracy. Toteż choroba skarżącej i faktyczne przepracowanie 5 dni, jak wskazuje strona, nie mogły wpłynąć na ocenę ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Jednocześnie znaczenia dla rozstrzygnięcia nie ma okoliczność, że skarżąca nie uzyskała połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę. Fakt podjęcia zatrudnienia w czasie zarejestrowania w urzędzie pracy, bez wzglądu na wysokość wynagrodzenia, skutkuje utratą statusu osoby bezrobotnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 26 czerwca 2012 r. sygn. II SA/Op 206/12, publ. Baza orzeczeń CBOIS).

Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi. Podstawę przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu stanowił przepis art. 250 p.p.s.a w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 t.j. )

e.o.