Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1114/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 124, art. 125, art. 129 ust. 1 pkt 2, art. 129 ust. 2 pkt 2 i 3, art. 130, art. 144, art. 164, art. 246 ust. 1, art. 247 ust. 2, art. 255 ust. 1 pkt 9, ust. 4, art. 255(1) ust. 3 pkt 5
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 7, art. 75 par. 1, art. 77, art. 80,  art. 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant st. sek. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2012 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (nazywany dalej "UP") decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...], na podstawie art. 246 i 247 ust. 2, art. 129 ust. 1 pkt 2, art. 129 ust. 2 pkt 2 i 3, art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm., nazywanej dalej "p.w.p.") p.w.p., a także art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. po rozpoznaniu sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "WIPROS" o numerze [...], udzielonego na rzecz P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. (dalej nazywany: uprawniony, uczestnik postępowania), oddalił jako bezzasadny sprzeciw P. Spółki z o.o. z siedzibą w S. (nazywanego dalej "skarżącym, wnoszącym sprzeciw, wnioskodawcą").

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu [...] kwietnia 2009 r. P. Sp. z o.o. z siedzibą w S. wniosło sprzeciw wobec decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu pod numerem [...] prawa ochronnego na znak towarowy WIPROS rzecz P. Spółka Akcyjna z siedzibą w K. Znak ten przeznaczony jest do oznaczania towarów w klasie 19 to jest: rur betonowych, żelbetowych z uszczelką zintegrowaną, rur betonowych, żelbetowych z uszczelka klinową.

Jako podstawę prawną wnoszący sprzeciw wskazał naruszenie przez sporne prawo wyłączne art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p., art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p., art. 129 ust. 2 pkt 3 p.w.p. oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. W uzasadnieniu przedstawił przedsiębiorstwo wnoszącego sprzeciw oraz przedsiębiorstwo uprawnionego, a także okoliczności dotyczące używania oznaczeń w branży budowlanej. Wnoszący sprzeciw jest producentem wyrobów z betonu w tym rur kielichowych betonowych i żelbetowych typu WIPRO i WIPROS, żelbetowych elementów studni kanalizacyjnych i studni kanalizacyjnych, króćcy i przejść dostudziennych, obudowy pompowni ścieków, obudowy separatorów ropopochodnych, zbiorników wielofunkcyjnych, osadników szlamowych i prefabrykatów do kanalizacji i budowy autostrad. Natomiast uprawniony specjalizuje się w produkcji konstrukcji żelbetowych stosowanych w sieciach kanalizacyjnych, oczyszczalniach ścieków, separatorów. Zdaniem wnoszącego sprzeciw, oznaczenie WIPROS o nieustalonej etymologii i czasie powstania, używane jest jako określenie rur betonowych i żelbetowych co najmniej od 2001 r. Oznaczenie to jest zbitką oznaczenia WIPRO-S oznaczającego rurę WIPRO klasy S i jest stosowane w obrocie obok oznaczenia WIPRO lub samodzielnie. Oznaczenia WIPRO i WIPROS są używane w tekstach Polskich Norm, ofertach producentów wyrobów z betonu i żelbetonu, ogłoszeniach o zamówieniach na roboty budowlane, opracowaniach naukowych, a także w działalności prowadzonej przez wnoszącego sprzeciw. W dalszej części uzasadnienia wnioskodawca wywiódł, że uwzględniając funkcję jaką pełni znak towarowy, sporny znak towarowy WIPROS jest wprost pochodną wymienionego wyżej oznaczenia WIPRO, stanowiącego oznaczenie rodzajowe rur betonowych i żelbetowych i dlatego uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 129 ust. 2 pkt 3 p.w.p. wnoszący sprzeciw podniósł, że sporny znak towarowy WIPROS jest identyczny z oznaczeniem WIPROS, a oba te oznaczenia wywodzą się z oznaczenia WIPRO. WIPROS jest oznaczeniem używanym od lat przez przedsiębiorców produkujących wyroby z betonu i żelbetu. W sprawie, zdaniem wnoszącego sprzeciw doszło do celowego zawłaszczenia oznaczenia, które powinno być wolnym, a jednocześnie uprawniony może wykorzystywać sporny znak towarowy do wyłącznej swojej promocji oferty i egzekwować zakaz korzystania z tego oznaczenia przez inne podmioty z branży. Co do zarzutu złej wiary wnoszący sprzeciw powołał definicję złej wiary oraz orzecznictwo - i podniósł, że zgłoszony znak WIPROS jest od lat używany do oznaczania określonych towarów - rur betonowych i żelbetowych. Wnioskodawca podkreślił fakt wyboru przez uprawnionego właśnie tego oznaczenia, które jest jego zdaniem, powszechnie używane w obrocie jako oznaczenie rodzajowe. Ponadto, przejawem nadużycia prawa wyłącznego do spornego znaku towarowego jest w ocenie wnoszącego sprzeciw, wystosowanie listu ostrzegawczego do jego przedsiębiorstwa.

Pismem z dnia [...] listopada 2009 r., stanowisko w sprawie przedstawił uprawniony ze spornego znaku towarowego o nr [...] i uznał, że sprzeciw za bezzasadny. Stwierdził, że wnoszący sprzeciw nie wykazał, aby znak towarowy WIPROS służył do oznaczania rur, a więc że jest nazwą rodzajową. Poinformował, że na jego rzecz chronione są także znaki WITROS, WIBROS, służące do odróżnienia rur o różnych parametrach. Uprawniony posługuje się znakiem towarowym WIPROS w celu odróżnienia własnych towarów, od towarów oferowanych przez innych producentów, czemu służy różnica w warstwie słownej chronionego na jego rzecz znaku. Zakwestionował możliwość podniesienia zarzutu naruszenia art. 129 ust. 2 p.w.p. i w uzasadnieniu odwołał się do orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (w skrócie: TS) o sygn. C - 383/99.

Podkreślił, że WIPROS różni się od innych sposobów oznaczania kielichowych rur betonowych lub żelbetowych, ponieważ do oznaczania tego rodzaju towarów wykorzystywane są inne znaki: WIPRO, WITRO, WIBRO, WITROS. Uprawniony odnosząc się do zarzutu używania znaku WIPROS w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych stwierdził, że są to jedynie twierdzenia wnoszącego sprzeciw, ponieważ stwierdzenia te dotyczą wyłącznie stanowiska wnioskodawcy i jego praktyk handlowych, nie zaś reguł i zwyczajów obowiązujących powszechnie. Ponadto uprawniony stwierdził, że wnoszący sprzeciw nie wykazał interesu prawnego, a w związku z tym brak jest uzasadnienia twierdzeń zawartych w niniejszym wniosku. Następnie, odnosząc się do zarzutu zgłoszenia znaku w złej wierze, uprawniony podniósł, że wnoszący sprzeciw nie przedłożył żadnych dowodów na poparcie tego zarzutu. Jednocześnie oświadczył, że znak WIPROS jest stosowany wyłącznie przez uprawnionego do oznaczania wyrobów własnych - rur betonowych i żelbetowych odróżniając te towary od podobnych produktów oferowanych przez konkurencję. Zgłaszając ten znak uprawniony był świadomy, że znak taki nie był używany w obrocie, nie było to więc działanie w stanie niewiedzy a w takiej sytuacji, ocena działań uprawnionego przez wnoszącego sprzeciw opiera się wyłącznie na subiektywnym odczuciu nie mającym poparcia w okolicznościach faktycznych. W zakresie przedłożonych przez wnoszącego sprzeciw dokumentów, uprawniony stwierdził, że nie dotyczą one jakichkolwiek przeszkód w funkcjonowaniu znaku WIPROS, przeciwnie dokumenty te potwierdzają, że prawa ochronne uprawnionego są wykorzystywane w praktyce przez podmioty nie związane z P. S.A.

W kolejnych pismach z dnia [...] marca 2010 r., [...] sierpnia 2010 r., [...] listopada 2010 r. i [...] stycznia 2011 r. wnoszący sprzeciw zakwestionował stanowisko uprawnionego i potwierdził zarzuty sformułowane w sprzeciwie, przedstawiając dodatkowe dowody. Do akt sprawy, załączył materiał dowodowy potwierdzający, jego zdaniem, iż oznaczenie WIPRO jest konsekwentnie używane od 2001 r., a więc przed zgłoszeniem spornego znaku towarowego. W dalszej części pisma, wnoszący sprzeciw w sposób szczegółowy odniósł się do stwierdzeń uprawnionego, między innymi kwestii używania przez różne podmioty innych oznaczeń dla rur betonowych i żelbetowych, orzecznictwa w zakresie znaków towarowych zawierających elementy opisowe, nie wykazania wtórnej zdolności odróżniającej. Ponadto, odwołał się do postępowania o sygnaturze [...], w szczególności oświadczenia uprawnionego, który stwierdził, że pozostali uczestnicy obrotu mogą stosować oznaczenia WIPRO i WIPROS, a to, zdaniem wnoszącego sprzeciw potwierdza, że sam uprawniony przyznał, że znak WIPROS o nr [...], miał w chwili zgłoszenia oraz obecnie charakter oznaczenia rodzajowego, co uzasadnia żądanie unieważnienia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy.

Uprawniony także w pismach z dnia: [...] listopada 2010 r. i [...] grudnia 2010 r. potwierdził dotychczasowe stanowisko i ponownie zakwestionował wszystkie twierdzenia wnoszącego sprzeciw.

W trakcie rozprawy przeprowadzonej w dniu [...] października 2010 r. skarżący zmodyfikował podstawy prawne sprzeciwu i zrezygnował z zarzutu art. 130 p.w.p.

Podczas przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2011 r. rozprawy strony postępowania podtrzymały swoje stanowiska w sprawie.

Organ przede wszystkim zauważył, że zgodnie z art. 246 ust. 1 p.w.p. każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu prawa ochronnego w ciągu sześciu miesięcy od opublikowania w WUP informacji o udzieleniu prawa. Zatem skarżący nie miał obowiązku wykazywania interesu prawnego.

Odnosząc się do zarzutów, UP zauważył, że stosownie do art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p. nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które nie mają dostatecznych znamion odróżniających. Zgodnie z wyżej powołanym przepisem, znakiem towarowym może być takie oznaczenie, które posiada dostateczne znamiona odróżniające, tj. cechy pozwalające zindywidualizować (wyróżnić) dany towar na rynku wśród towarów tego samego rodzaju pochodzących z innego źródła. Natomiast w art. 129 ust. 2 pkt 1 - 3 p.w.p. ustawodawca określił, które z oznaczeń nie mają dostatecznych znamion odróżniających. Brak dostatecznych znamion odróżniających jest wspólną cechą trzech grup oznaczeń i są to znaki nienadające się do odróżniania towarów, dla których zostały przeznaczone (art. 129 ust. 2 pkt 1 p.w.p.), znaki opisowe (art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p.) oraz znaki, które weszły do języka potocznego lub zwyczajowo są używane w uczciwych i utrwalonych stosunkach handlowych (art. 129 ust. 2 pkt 3 p.w.p.).

Nadto organ podkreślił, że jeżeli wnoszący sprzeciw kwestionuje ważność udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy WIPROS, to dowody potwierdzające zarzut braku ustawowych warunków umożliwiających udzielenie takiego prawa, powinny pochodzić z daty wcześniejszej niż dzień zgłoszenia spornego znaku do ochrony lub też potwierdzać fakty mające miejsce przed dniem zgłoszenia tego znaku, w przedmiotowej sprawie dotyczy to dnia [...] czerwca 2007 r.

Organ ustalił, że wnoszący sprzeciw nie przedstawił dowodów, z których wynikałoby, że sporny znak towarowy WIPROS nie posiada zdolności do pełnienia funkcji znaku towarowego, w szczególności, że spornemu znakowi towarowemu brak jest znamion odróżniających. Wnoszący sprzeciw przedłożył, bowiem do akt sprawy materiały świadczący o towarach oznaczanych oznaczeniami WIPRO a nie znakiem towarowym WIPROS np.: "Cennik - oferta sprzedaży dokumentacji technicznej prefabrykatów betonowych (...), obowiązujący od 1 września 2002 r." czy towarach oznaczanych WITROS jak w tekście "Biuletynu Zamówień Publicznych" z maja 2006 r. i z maja 2007 r. Także faktury pochodzące z lat 2001 (sierpień) - 2007 (maj) świadczyły wyłącznie o sprzedaży przez skarżącego towarów - rur kielichowych betonowych WIPROS lub WIPRO. W fakturach oznaczenia WIPROS nie występuje samodzielnie jako nazwa konkretnego rodzaju towaru (rur kielichowych) ale poprzedzona jest właśnie nazwą rodzajową "rura kielichowa betonowa", co potwierdzać miało, że WIPROS nie jest określeniem pozbawionym zdolności odróżniającej. Wnoszący sprzeciw nie wskazał też czy oznaczenie WIPRO, bądź WIPROS jest tożsame dla określenia jakiegokolwiek rodzaju rur kielichowych betonowych i żelbetowych.

Odnoście zarzutu naruszenia art. 129 ust. 2 pkt 3 p.w.p., UP przyjął, iż w rzeczywistości wnoszący sprzeciw, podniósł zarzut podobieństwa spornego znaku towarowego do innego oznaczenia. Zdaniem Organu podobieństwo nie jest przesłanką, która uniemożliwia udzielenie prawa ochronnego zgodnie z przepisami art. 129 p.w.p. Ustawodawca, bowiem w ww. artykule eliminuje z ochrony wyłącznie te oznaczenia, które z powodów, wskazanych w pkt 1-3 art. 129 ust. 2 p.w.p. nie mają dostatecznych znamion odróżniających. Zatem, wnoszący sprzeciw zarzucając brak znamion odróżniających, nie może skutecznie powołać okoliczności związanych z jakimkolwiek "stopieniem podobieństwa" czy "praktyczną identycznością", "zbieżnością", "kolizyjnością" spornego znaku towarowego WIPROS z oznaczeniem WIPRO. Za nie mające potwierdzenia, w aspekcie postawionego zarzutu, UP uznał twierdzenie wnoszącego sprzeciw o rodzajowym charakterze elementu początkowego "WI-". Organ przyjął, że kryterium podobieństwa oznaczeń nie może być wiązane z istnieniem znamion odróżniających, które w rzeczywistości statuują znak towarowy. W tej sytuacji stwierdził, że nie można zarzucić, braku zdolności odróżniającej oznaczeniu, które jest "podobne" czy też "łudząco podobne" do nazwy ogólnoinformacyjnej, ponieważ kryterium oceny tego zarzutu nie dotyczy kwestii podobieństwa do tego rodzaju nazwy lecz wprost odnosi się do zarzutu, że znak towarowy jest wyłącznie nazwą o charakterze ogólnoinformacyjnym.

Oznaczeniom pośrednio wskazującym na rodzaj towaru czy też podobnym do oznaczeń ogólnoinformacyjnych nie można postawić zarzutu w świetle art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p.

Z kolei co do zarzutu naruszenia art. 129 ust. 2 pkt 3 p.w.p., UP przyjął, że powołany przepis eliminuje z ochrony "oznaczenia, które ze względu na zwyczajowo utrwaloną i uczciwą praktykę powinny zostać wyłączone od możliwości "zawłaszczenia" ich przez jednego z konkurentów". Zatem wnoszący sprzeciw powinien wykazać, iż sporny znak towary zwyczajowo jest używany w utrwalonych i uczciwych praktykach handlowych. Kryterium uznania oznaczenia zwyczajowo używanego w warunkach określonych w art. 129 ust. 2 pkt 3 p.w.p. zaś sprowadza się do oceny czy używanie ma powszechny charakter dla relewantnego kręgu odbiorców w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych.

W ocenie organu również i w tym aspekcie brak było podstaw dla tak sformułowanego zarzutu ponieważ, wnoszący sprzeciw nie wykazał aby sporny znak towarowy WIPROS był używany w warunkach określonych w tym przepisie. Nie przedstawił skarżący dowodów potwierdzających zwyczaj oznaczania konkretnego rodzaju towarów – rur kielichowych betonowych i żelbetowych oznaczeniem WIPROS przez zainteresowany krąg odbiorców, mające miejsce w utrwalonych i uczciwych praktykach handlowych.

Wnoszący sprzeciw wykazał, że wyłącznie jego przedsiębiorstwo używało oznaczenia WIPROS przed zgłoszeniem do UP. Pozostałe materiały dowodowe, natomiast, datowane są później niż data zgłoszenia spornego znaku towarowego w dniu [...] czerwca 2007 r.

Rozpatrując zarzut zgłoszenia spornego znaku w złej wierze, UP przedstawił różne koncepcje pojmowania złej wiary.

Organ przyjął, że podobieństwo, nawet "łudzące" do używanych znaków WIPRO, WIPROS nie może świadczyć o złej wierze uprawnionego, a sama wiedza uprawnionego o używaniu podobnych oznaczeń nie może stanowić podstawy dla potwierdzenia złej wiary, skoro nie towarzyszyły temu żadne dodatkowe okoliczności świadczące o nagannym charakterze działań uprawnionego. Tym samym przyjął, że wnoszący sprzeciw nie wykazał, aby zgłoszeniu spornego znaku towarowego towarzyszyła chęć używania znaków, które zdaniem sprzeciwiającego mają charakter wyłącznie opisowy. Zdaniem UP, nie można podnieść zarzutu o udzieleniu praw wyłącznego w złej wierze, uzasadniając ten zarzut błędem skutkującym podobieństwem do oznaczenia WIPRO i tożsamością z oznaczeniem WIPROS, ponieważ przedmiotem oceny jest zdolność ochronna znaku towarowego WIPROS wyłącznie w takiej formie, w jakiej znak jest chroniony.

Zdaniem UP z okoliczności sprawy wynikało, że uprawniony dokonał zgłoszenia znaku towarowego w celu jego używania, gdyż towary oznaczane spornym znakiem towarowym zostały wprowadzone do obrotu, co nie zostało zakwestionowane przez wnoszącego sprzeciw. Zgłoszenie znaku nie nastąpiło zatem w innym celu niż używanie znaku tj. np. w celu wymuszenia ustępstw finansowych czy zawarcia umowy licencyjnej. Organ stwierdził, że sama znajomość rynku - niewątpliwa z uwagi na wieloletnią obecność uprawnionego w branży producentów wyrobów z betonu i żelbetu oraz znajomość nazewnictwa produktów z tej dziedziny działalności gospodarczej nie determinuje złej wiary.

O kosztach orzekł na mocy art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło P. sp. z o.o. z siedzibą w S. Rozstrzygnięciu temu zarzuciło:

1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 131 ust. 2 pkt 1) p.w.p. poprzez niewłaściwą wykładnię pojęcia "złej wiary" przejawiająca się w uznaniu, że chęć posiadania wyłączności używania znaku dla własnych towarów przez uczestnika eliminuje możliwość oceny zgłoszenia znaku WIPROS do rejestracji jako dokonanego w złej wierze.

2. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 75 k.p.a. oraz art. 80 w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez nie podjęcie przez Urząd Patentowy RP wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, poprzez nierozpatrzenie przez Urząd Patentowy materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i pominięcie w ten sposób istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oraz poprzez nieuwzględnienie przez Urząd Patentowy w dokonywaniu oceny całokształtu materiału dowodowego przedstawionego przez Skarżącą polegające w szczególności na:

a) Nierozpatrzeniu wniosku dowodowego skarżącego złożonego w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. o dopuszczenie jako dowodu w sprawie dokumentów w postaci faktur B. sp. z o.o. na okoliczność stosowania przez B. sp. z o.o. oznaczenia WIPROS dla oznaczania towarów - rur żelbetowych i betonowych podczas gdy przedmiotowy wniosek dowodowy został złożony w terminie i spełniał przesłanki wskazane w art. 75 k.p.a.;

b) Przyjęciu przez Urząd Patentowy RP, że skarżący nie przedstawił dowodu na okoliczność, że towary są oznaczane znakiem towarowym WIPROS, a przedstawione przez skarżącego dowody świadczą wyłącznie o oznaczaniu towarów znakami WIPRO, podczas gdy z materiału dowodowego (w szczególności faktur) wynika, że towary są oznaczane również znakiem WIPROS;

c) Przyjęciu przez Urząd Patentowy RP, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika okoliczność, że znak towarowy WIPROS oznacza rodzaj rury kielichowej z betonu lub żelbetonu, podczas gdy całościowa analiza dowodów zgromadzonych w sprawie pozwala na przyjęcie wniosku, że oznaczenie WIPROS jest oznaczeniem rodzajowym oznaczającym rurę kielichową z betonu lub żelbetonu;

d) Przyjęciu przez Urząd Patentowy RP, że fakt funkcjonowania Norm Branżowych z oznaczeniem WIPROS nie ma znaczenia dla kwalifikacji tego oznaczenia jako oznaczenia rodzajowego, podczas gdy obowiązywanie danej normy branżowej przez wiele lat uzasadnia wniosek, że oznaczenie WIPROS było oznaczeniem rodzajowym w odniesieniu do rur kielichowych żelbetowych lub betonowych już przed umieszczeniem tego oznaczenia w treści normy branżowej;

e) Przyjęciu przez Urząd Patentowy RP, że skarżący nie przedstawił wystarczających dowodów na okoliczność, że rury kielichowe betonowe lub żelbetonowe funkcjonują pod nazwą WIPROS w utrwalonych i uczciwych praktykach rynkowych, podczas gdy z przedstawionego przez skarżącego materiału dowodowego wynika, że oznaczenie WIPROS jako nazwa rur kielichowych betonowych lub żelbetowych funkcjonuje w sposób ciągły i nieprzerwany w utrwalonych i uczciwych praktykach rynkowych,

f) Przyjęciu przez Urząd Patentowy RP za udowodnione, że uczestnik używa znaku towarowego WIPROS w obrocie, mimo że okoliczność ta nie została dowiedziona,

które to uchybienia doprowadziły do niezastosowania norm prawa materialnego, tj.:

- art. 131 ust. 2 pkt 1) p.w.p. podczas gdy z materiału dowodowego przedstawionego w sprawie wynika, że znak WIPROS [...] został zgłoszony przez uczestnika w złej wierze;

- art. 129 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. podczas gdy z materiału dowodowego przedstawionego w sprawie wynika, że znak WIPROS [...] służy w obrocie wyłącznie do wskazania rodzaju towarów - kielichowych rur betonowych i żelbetowych;

- art. 129 ust. 2 pkt 3 p.w.p. podczas gdy z materiału dowodowego przedstawionego w sprawie wynika, że znak WIPROS [...] jest zwyczajowo używany w uczciwych i utrwalonych praktykach rynkowych.

W konkluzji skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

Urząd Patentowy RP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej "p.p.s.a.".

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Uchybienie to polegało na naruszeniu przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Zgodnie z art. 246 ust. 1 p.w.p. każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu prawa ochronnego w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w Wiadomościach Urzędu Patentowego (WUP) informacji o udzieleniu prawa. W przedmiotowej sprawie ogłoszenie o udzieleniu prawa ochronnego znaku WIPROS zostało zamieszczone w WUP [...], a sprzeciw wpłynął do UP w dniu [...] kwietnia 2009 r. Zgodnie z art. 247 ust. 2 p.w.p., jeżeli uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie, podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostaje przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. W myśl art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny, Urząd Patentowy rozpatruje w trybie postępowania spornego.

Stosownie do art. 164 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione, w całości lub w części, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa.

Stosownie do treści art. 144 p.w.p. wydanie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy następuje po sprawdzeniu przez Urząd Patentowy, czy są spełnione ustawowe warunki wymagane dla uzyskania prawa. Według art. 123 ust. 1 p.w.p. pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy oznacza się, z zastrzeżeniem art. 124 i 125, według daty zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym.

Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę (art. 255 ust. 4 p.w.p.).

Zgłoszenie spornego znaku towarowego zostało dokonane w dniu [...] czerwca 2007 r. Zatem zgodnie z regułami wskazanymi w ww. przepisach Prawa własności przemysłowej ocena, czy nie zostały naruszone ustawowe warunki wymagane dla uzyskania tego prawa, wskazane w sprzeciwie winna nastąpić na podstawie przepisów obowiązujących w dacie zgłoszenia. Należy przy tym zauważyć, że przepisy Prawa własności przemysłowej mające zastosowanie w niniejszej sprawie nie były zmieniane do chwili obecnej.

W ocenie UP nie zostały wykazane przez wnoszącego sprzeciw przesłanki unieważnienia udzielonego prawa ochronnego określone w art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p. (Nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które nie mają dostatecznych znamion odróżniających.) oraz w art. 129 ust. 2 pkt 2 i 3 p.w.p. (Z zastrzeżeniem art. 130 nie mają dostatecznych znamion odróżniających oznaczenia, które: składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności – pkt 2; bądź weszły do języka potocznego lub są zwyczajowo używane w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych – pkt 3). Skarżący, zdaniem organu, również nie wykazał złej wiary uprawnionego w zgłoszeniu spornego znaku towarowego do UP.

Organ prawidłowo przyjął, że w przypadku kwestionowania ważności udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, dowody potwierdzające zarzut braku ustawowych warunków umożliwiających udzielenie takiego prawa, powinny pochodzić z daty wcześniejszej niż dzień zgłoszenia spornego znaku lub też potwierdzać fakty mające miejsce przed dniem zgłoszenia tego znaku – w niniejszej sprawie tą datą był [...] czerwca 2007 r.

Urząd Patentowy prawidłowo ustalił, że podstawą uwzględnienia sprzeciwu nie mogą być dowody dotyczące oznaczenia WIPRO. Oznaczenie to bowiem nie jest identyczne ze spornym oznaczeniem. Przeszkody udzielenia prawa ochronnego określone w art. 129 p.w.p. dotyczą zdolności odróżniającej danego znaku towarowego, którym w niniejszej sprawie jest WIPROS.

Natomiast stanowisko organu, że nie zostało przez skarżącego wykazane, iż sporne oznaczenie WIPROS funkcjonowało w obrocie przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego, należy uznać za przedwczesne. Organ doszedł do takiej konkluzji po przeprowadzeniu postępowania z naruszeniem zasad przewidzianych przez art. 7, 75, 77, 80 k.p.a. Organ przyjął, że oznaczenie WIPROS, jeżeli było używane przed dniem [...] czerwca 2007 r., to tylko przez wnoszącego sprzeciw i nie służyło do oznaczania szczególnego rodzaju towaru – rur o szczególnym kształcie wykonanych z konkretnie rodzajowo wskazanego materiału. Skarżący w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. wnioskował o dołączenie jako dowodu pisma B. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na okoliczność, że i ta firma przed datą zgłoszenia spornego znaku używała nazwy WIPROS do oznaczania rur kielichowych betonowych lub żelbetowych (k. – [...]-[...] akt adm.). Organ do tego wniosku dowodowego nie odniósł się na rozprawie w dniu [...] grudnia 2010 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, omawiając powyższe pismo wnoszącego sprzeciw, nie zaznaczył, że takowy wniosek dowodowy został złożony. Owszem, na rozprawie w dniu [...] października 2010 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że nie będzie składać wniosku o dopuszczenie dowodu z akt innej sprawy (protokół rozprawy, k. - [...] akt adm.). Jednakże późniejsza zmiana stanowiska nie mogła wywołać ewentualnie negatywnych skutków dla skarżącego. Przepis art. 75 § 1 k.p.a. mówi, iż jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a co nie jest sprzeczne z prawem.

Na marginesie należy zauważyć, że od decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak WIPROS sprzeciw złożył także B. Sp. z o.o. z siedzibą w G. W sprzeciwie tym podnosił, że i przez ten podmiot było używane przed datą zgłoszenia oznaczenie WIPROS. Dołączył m.in. swój katalog z 2006 r. (k. – [...] akt adm.). Sprzeciw ten znajduje się w aktach sprawy. Mimo, że z mocy art. 2551 ust. 3 pkt 5 p.w.p. na wnioskodawcy ciąży obowiązek wskazania środków dowodowych, to w przypadku dołączenia do akt pism i dowodów przedłożonych przez inny podmiot, mających istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ powinien je uwzględnić, skoro ma jednocześnie dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.).

W kontekście dowodów złożonych przez B. Sp. z o.o. należałoby dokonać oceny cennika B. Sp. z o.o. ważnego od dnia [...] marca 2008 r. złożonego przez skarżącego (k. – [...] – [...] akt adm.), mając na uwadze cykl jego przygotowywania i kolportowania.

Ponadto przy ocenie długości okresu i zakresu stosowania oznaczenia WIPROS organ powinien był rozważyć zmienne oświadczenia uprawnionego, składane w jego pismach: od początku lat siedemdziesiątych uprawniony i jego poprzednicy posługiwali się oznaczeniem WIPROS - pismo uprawnionego z dnia [...] grudnia 2010 r., (k. – [...] akt adm.) czy zawierające inne stanowisko pismo z dnia [...] listopada 2010 r., (k. – [...]-[...] akt adm.).

Uczestnik uzyskując prawo ochronne na znak WIPROS, zażądał od skarżącego rezygnacji także z oznaczenia WIPRO. Organ do tej okoliczności także powinien był się odnieść zwłaszcza, że skarżący twierdził, że znak towarowy "WIPRO" już wygasł.

Dokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego, po uzupełnieniu materiału dowodowego pozwoli organowi na ocenę zarzutów sformułowanych w sprzeciwie.

Poczynione ustalenia i wnioski UP zawrze w decyzji, której uzasadnienie powinno spełniać wymagania art. 107 k.p.a.

W tej sytuacji Sąd nie badał dalszych zarzutów podnoszonych w skardze. Organ ponownie rozpatrując sprawę uwzględni ocenę prawną i wskazania zawarte w niniejszym wyroku oceniając w całości zgromadzony materiał dowodowy.

Mając powyższe na uwadze skargę uznano za zasadną. Dlatego też Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

Na zasadzie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2, 3 i 4 p.p.s.a.