Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 724/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 53a ust 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 680
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2013 r. sprawy ze skargi N. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lipca 2013 oddalił skargę na decyzję Szefa Urzędu Do Spraw Cudzoziemców, wydaną w dniu [...] stycznia 2013r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012, orzekającą o odmowie udzielenia N. G. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

N. G., obywatelka F., ur. dnia [...] listopada 1927 r., w dniu 22 listopada 2011 r. wystąpiła z wnioskiem do Wojewody [...] o udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Jako podstawę prawną wniosku wskazała art. 53 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zrn.), art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, przepisy dyrektywy Rady nr 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie łączenia rodzin (Dz. U. UE L 2003.251.12), a także art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. oraz art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach (w piśmie z dnia 22 lutego 2012 r.).

W dniu 14 lipca 2010 r. N. G. została wydana przez polską placówkę dyplomatyczno-konsularną w M. wiza Schengen, ważna w okresie od dnia 19 lipca 2010 r. do dnia 1 sierpnia 2010 r., która w dniu 11 sierpnia 2010 r. została przedłużona do dnia 25 października 2010 r.

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. odmówił udzielenia Cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia wskazał art. 62 ust. 1 oraz art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że celem udzielenia zezwolenia na zamieszkanie w trybie art. 53a ust. 2 jest krótkotrwała legalizacja pobytu cudzoziemców, przewidziana w sytuacjach, gdy niespodziewane okoliczności w sposób obiektywny uniemożliwiają im opuszczenie terytorium Polski. Organ I instancji stwierdził, że N. G. nie spełnia wymogu ustawodawcy, wskazanego w art. 53a ust 2 pkt 2, gdyż nie wykazała żadnych wyjątkowych okoliczności, uniemożliwiających jej wyjazd z Polski. Zaświadczenia lekarskie nie zawierają informacji na temat możliwości ewentualnego leczenia poza granicami kraju ani wskazania, czy stan zdrowia Cudzoziemki uniemożliwia jej wyjazd z Polski, a jedynie czy wyjazd do R. jest niewskazany. Zaświadczenie lekarskie potwierdza jedynie, że cudzoziemka cierpi na chorobę długotrwałą. Żaden z przedłożonych przez cudzoziemkę dokumentów nie wskazuje na konieczność poddania się zabiegom lekarskim, służącym bezpośrednio ratowaniu życia. Wnioskodawczyni nie przedłożyła żadnych innych dokumentów potwierdzających, że jej stan zdrowia jest na tyle poważny, że wymaga natychmiastowych zabiegów medycznych ratujących życie. Długotrwała choroba nie jest przesłanką do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

W dniu 9 maja 2012 r. pełnomocnik N. G. wniósł za pośrednictwem Wojewody [...] odwołanie od powyższej decyzji.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...].

W uzasadnieniu swej decyzji organ II instancji wskazał, iż po pierwsze nie wykazano w toku postępowania istnienia okoliczności, uzasadniających w świetle art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, albowiem przewlekłe schorzenia nie mogą być za taką okoliczność uznane. W przypadkach, o których mowa w art. 53a ust. 2 tej ustawy, należy mówić jedynie o zdarzeniach niezależnych od woli cudzoziemca, ubiegającego się o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, które jednocześnie uniemożliwiają mu opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie zezwolenie pobytowe, udzielone na podstawie art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, służy wyłącznie legalizacji pobytów krótkotrwałych, motywowanych względami humanitarnymi lub losowymi. W ocenie organu II instancji ubieganie się przez skarżącą o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ma służyć wyłącznie uniknięciu negatywnych konsekwencji nielegalnego pobytu w Polsce.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził również, że nie było możliwe udzielenie skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy, gdyż skutkiem nie jest nakaz określonego zachowania się adresata, a jedynie brak nabycia określonego prawa w sferze administracyjnoprawnej. W tym zakresie organ powołał się na utrwaloną linię orzecznictwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w tego typu sprawach.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zauważył też, że podstawą wniosku skarżącej był art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. W chwili składania wniosku jej pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej był nielegalny. Wobec oparcia wniosku na tym właśnie przepisie, nie miał zastosowania do skarżącej art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, a w konsekwencji także art. 61 ust. 3 tej ustawy. Oznacza to, że wraz ze złożeniem wniosku jej pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie stał się na nowo legalny. Art. 61 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach dotyczy tylko "przedłużenia" legalności pobytu w związku ze złożeniem nowego wniosku. Coś, co nie istnieje, nie może być przedłużone. W konsekwencji, przyjmując nawet możliwość zastosowania tymczasowej ochrony sądowej w stosunku do decyzji odmownej, organ II instancji stwierdził, że nie można wstrzymać zaistnienia skutku prawnego w postaci delegalizacji pobytu, albowiem pobyt ten jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego nie był legalny i nie stał się legalny w związku ze wszczęciem postępowania, a zatem taki skutek prawny w ogóle nie miał miejsca.

Decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2013 została zaskarżona w całości. Zarzucono jej naruszenie oraz nieuwzględnienie przepisów prawa materialnego, a w szczególności:

- przepisu art. 53 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach;

- przepisu art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności;

- dyrektywy Rady w sprawie prawa do łączenia rodzin;

jak również naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności:

- przepisu art. 6 i 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., poprzez błędną i niekompletną ocenę dowodów, co skutkowało błędnym uznaniem, iż w stosunku do wnioskodawczyni nie ziściła się przesłanka, określona w przepisie art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...], względnie, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W skardze wniesiono również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, zaś w wypadku nieuwzględnienia tego wniosku przez organ, również przez Sąd.

Na uzasadnienie skargi wskazano, że N. G. spełnia przesłanki, zawarte w przepisie art. 53a ust. 2 pkt 2 Ustawy o Cudzoziemcach. Przy ocenie sprawy w ogóle nie wzięto pod uwagę wieku skarżącej (85 lat) oraz to, iż w kraju pochodzenia nie posiada ona ani jednej osoby bliskiej, która mogłaby zapewnić jej należytą opiekę. Skarżąca przebywa w Polsce z zamiarem połączenia się z najbliższą rodziną, gdyż jej jedyna córka L. F., z domu K., będąc obywatelem polskim, na stale zamieszkuje w Polsce, gdyż pozostaje w związku małżeńskim z obywatelem polskim. Wnuczka skarżącej wraz z rodziną przebywa w Polsce na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca jest osobą schorowaną i - ze względu na wiek - nieporadną. Wymaga stałej opieki, kontroli i nadzoru. Ma problemy z poruszaniem się. Nie jest w stanie samodzielnie sobie poradzić w zwykłych sprawach życia codziennego. Przewlekły charakter i stopień zaawansowania schorzeń i dolegliwości, na które cierpi skarżąca, nie tylko uniemożliwiają jej podróż do miejsca stałego pobytu, ale uniemożliwiają przejazd z miejsca na miejsce w granicach jednego miasta. Zapis w zaświadczeniu lekarskim z dnia 01 czerwca 2012r. stwierdzający, iż "podróż do miejsca pobytu i pozostawanie bez możliwości opieki rodziny może przyczynić się do niekorzystnych dla zdrowia stanów, włącznie z zagrożeniem życia", oznacza, że skarżąca nie dojedzie do miejsca stałego pobytu. Po uzyskaniu wiadomości o treści zaskarżonej decyzji, stan zdrowia skarżącej uległ tak skrajnemu pogorszeniu, iż została ona natychmiastowo hospitalizowana.

Zdaniem skarżącej, organ administracyjny w ogóle pominął wytyczne, zawarte w art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podpisanej w dniu 4 listopada 1950 r. w Rzymie stwierdzający, iż każdy ma prawo do poszanowania swojego życia rodzinnego. Prawo do poszanowania życia rodzinnego nie ma wprawdzie charakteru absolutnego, ale ingerencję władzy publicznej w korzystanie z tego prawa powinny usprawiedliwiać okoliczności, wskazane w art. 8 ust. 2 Konwencji, a zatem by ingerencja władzy publicznej była konieczna i miała na celu ochronę wartości tam wskazanych. Ograniczenia prawa do życia rodzinnego muszą być proporcjonalne w zestawieniu z zasadą prawa państwa do regulowania kwestii pobytu cudzoziemców na jego terytorium i w przypadkach prawnie uzasadnionych do orzekania o ich wydaleniu.

W opinii skarżącej istnieje możliwość udzielenia zezwolenia na zamieszkanie, pomimo jej aktualnie nielegalnego pobytu na terytorium RP w ramach przepisu art. 53 ust. 2 powyżej cytowanej ustawy, gdyż jest to uzasadnione względami przede wszystkim humanitarnymi, tj. zdarzeniami niezależnymi od woli cudzoziemca i uniemożliwiającego mu opuszczenie terytorium Polski. W przypadku skarżącej występują w obecnej chwili przesłanki uniemożliwiające jej wyjazd z Polski, jak również skutkujące koniecznością pozostania na terytorium RP. Umożliwienie zalegalizowania jej pobytu na terytorium RP, pozwoli na zgłoszenie wniosku o wydanie zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas oznaczony w ramach połączenia się z rodziną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył i ustalił, co następuje:

Zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jako członek rodziny cudzoziemca, o którym mowa w art. 54, przybywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywa na tym terytorium w celu połączenia z rodziną - jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Zgodnie z art. 53 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, za członka rodziny cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 pkt 13 i art. 54 uważa się:

1) osobę pozostającą z nim w związku małżeńskim uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej;

2) małoletnie dziecko tego cudzoziemca i osoby pozostającej z nim w związku małżeńskim uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej, w tym także dziecko przysposobione;

3) małoletnie dziecko tego cudzoziemca, w tym także przysposobione, pozostające na jego utrzymaniu, nad którym cudzoziemiec sprawuje faktycznie władzę rodzicielską;

4) małoletnie dziecko osoby, o której mowa w pkt 1, w tym także przysposobione, pozostające na jej utrzymaniu, nad którym sprawuje ona faktycznie władzę rodzicielską.

Zgodnie z art. 54 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7. udziela się członkowi rodziny cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:

1) na podstawie zezwolenia na osiedlenie się;

2) na podstawie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE;

3) posiadającego status uchodźcy;

3a) w związku z udzieleniem ochrony uzupełniającej;

4) co najmniej 2 lata na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony, w tym bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony dla członka rodziny - na podstawie zezwolenia wydanego na okres pobytu nie krótszy niż rok;

5) na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 17 i 18.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2012 r., poz. 161) obywatel polski, posiadający równocześnie obywatelstwo innego państwa, ma wobec Rzeczypospolitej Polskiej takie same prawa i obowiązki, jak osoba posiadająca wyłącznie obywatelstwo polskie.

Według art. 3 ust. 2 ustawy o obywatelstwie polskim, obywatel polski nie może wobec władz Rzeczypospolitej Polskiej powoływać się ze skutkiem prawnym na posiadane równocześnie obywatelstwa innego państwa i na wynikające z niego prawa i obowiązki.

Zgodnie z art. 1 dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz. U. UE.03.251.12), dyrektywa ta ma na celu określenie warunków wykonania prawa do łączenia rodzin przez obywateli państwa trzeciego, zamieszkujących legalnie na terytorium Państw Członkowskich.

W myśl z art. 3 ust. 3 dyrektywy w sprawie łączenia rodzin, dyrektywa ta nie ma zastosowania w stosunku do członków rodziny obywateli Unii.

Zgodnie z art. 53a ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który ze względu na więzi o charakterze rodzinnym zamierza dołączyć do obywatela polskiego lub obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub z nim przebywać - jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie.

Zgodnie z art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie, jeżeli wyjątkowa sytuacja osobista wymaga obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Skarżąca jest obywatelką F.. W Polsce przebywa jej córka, L. F., która jest obywatelką polską. Art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach stanowi podstawę legalizacji pobytu (udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony) dla cudzoziemca, który jest członkiem rodziny innego cudzoziemca, o którym mowa w art. 54 tej ustawy. W przepisie tym brak jakiegokolwiek odniesienia do tego, że osoba na niego się powołująca, może w oparciu o ten przepis powoływać się na związki rodzinne (bycie członkiem rodziny) obywatela polskiego. Jednocześnie należy zauważyć, że bez znaczenia jest fakt, czy córka Skarżącej, posiada również inne obywatelstwo niż obywatelstwo polskie (w tym wypadku- [...]). Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o obywatelstwie polskim, obywatel polski nie może wobec władz Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem także organów administracji, prowadzących postępowanie, zakończone zaskarżoną decyzją, powoływać się ze skutkiem prawnym na posiadanie obywatelstwa innego niż polskie. Córka Skarżącej, będąc obywatelką polską, może być traktowana wyłącznie jak obywatel polski. Wobec powyższego do Skarżącej nie może mieć zastosowania art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach. Jak trafnie zważyły organy, Skarżąca nie jest objęta zakresem definicji legalnej "członka rodziny", o której mowa art. 53 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. Skarżąca jest matką obywatelki polskiej, podczas gdy w przepisie tym mowa jest wyłącznie o małżonku (osobie pozostającej w związku małżeńskim uznanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej) oraz małoletnich dzieciach, pozostających w określonych relacjach do cudzoziemca. Brak w tym przepisie rodziców czy ogólnie wstępnych.

Sąd podziela opinię organu o bezzasadności zarzutu naruszenia przepisów dyrektywy Rady w sprawie prawa do łączenia rodzin. Przepis art. 1 tej dyrektywy wyklucza stosowanie jej do sytuacji prawnej Skarżącej. Dyrektywa określa bowiem warunki wykonywana prawa do łączenia rodzin obywateli państw trzecich. Obywatelami państw trzecich są osoby nie posiadające obywatelstwa Unii. Obywatelem Unii zgodnie z art. 20 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (d. art. 17 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską) jest każda osoba, mająca przynależność Państwa Członkowskiego. Jednocześnie, zgodnie z art. 3 ust. 3 w/w dyrektywy, ten akt prawny nie ma zastosowania do członków rodziny obywatela Unii. Skarżąca próbuje wywodzić podstawę do legalizacji swojego pobytu z faktu, że jej córka jest obywatelką polską, jednakże postanowienia dyrektywy Rady w sprawie prawa do łączenia rodzin nie mają do Skarżącej zastosowania i nie mogły zostać naruszone.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozważył, że do sytuacji skarżącej nie może mieć zastosowania podstawa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, określona w art. 53a ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Pobyt skarżącej w Polsce jest nielegalny, wobec czego miała zastosowanie obligatoryjna podstawa odmowna wynikająca z art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach. W dniu 14 lipca 2010 r. skarżącej wydano wizę Schengen, ważną w okresie od dnia 19 lipca 2010 r. do dnia 1 sierpnia 2010 r., która w dniu 11 sierpnia 2010 r. została przedłużona do dnia 25 października 2010 r. Następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2011r. Wojewoda [...]f udzielił - na podstawie art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach - zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, z terminem ważności do dnia 19 kwietnia 2011 r. Zatem w dacie składania wniosku wszczynającego postępowanie pobyt Cudzoziemki ponownie był nielegalny.

Sąd podziela również stanowisko Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, że bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie cytowanego przepisu- co trafnie zauważył organ- może mieć bowiem miejsce wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach, określonych w pkt 1 - 4 w/w artykułu. Przepis art. 53a ust. 2 - jak trafnie zwrócił uwagę organ- ma charakter wyjątkowy także i z tego względu, że zgodnie z art. 57 ust. 9 ustawy o cudzoziemcach do osoby ubiegającej się o udzielenie tego zezwolenia nie stosuje się przepisów art. 57 ust. 1 pkt 1. 2 i 3-9 oraz ust. 2-7. Z uwagi na dyspozycję art. 56 ust. 2 pkt 7 ustawy zezwolenie takie może być wydane na okres nieprzekraczający 3 miesięcy. Zasadnie zatem wywiódł organ, iż wyraźną wolą ustawodawcy było legalizowanie w w.w. trybie wyłącznie krótkotrwałych pobytów cudzoziemców, którzy znaleźli się w wyjątkowych, niezależnych od nich sytuacjach, a ich pobyt w Polsce jest uzasadniony względami humanitarnymi lub losowymi.

Skarżąca dąży do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, gdyż wiąże z nią możliwość pozostania w Polsce na stałe. Takie wykorzystanie tego zezwolenia – jak zasadnie zwrócił uwagę organ- pozostawałoby w jawnej sprzeczności z celem wprowadzenia art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. Legalizacja pobytu Skarżącej w Polsce nie może służyć trwałemu leczeniu przewlekłej choroby, jak również umożliwieniu sprawowania trwałej, długotrwałej opieki nad nią przez zamieszkałą w Polsce córkę. W przeciwnym razie – jak zauważył organ - Skarżąca na podstawie art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach - mogłaby legalizować swój pobyt w okresach 3-miesięcznych, co godziłoby w wyjątkowy charakter tej podstawy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Sąd podziela również ocenę Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 8 ust. 2 Konwencji. Z decyzją nie wiąże się bezpośredni skutek prawny w postaci nakazu opuszczenia przez Skarżącą terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zaskarżona decyzja nie zawiera bowiem orzeczenia o wydaleniu, jak również o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Rację ma organ zaznaczając, iż z decyzją tą wiąże się jedynie nieposzerzenie sfery uprawnień Skarżącej, nie zaś określony nakaz postępowania godzący wprost w realizację prawa do prowadzenia w Polsce życia rodzinnego,. Decyzja ta nie stanowi ingerencji w powyższe prawo, dlatego też nie podlega ocenie z punktu widzenia dopuszczalnych powodów ingerencji na mocy art. 8 ust. 2 Konwencji.

Ponadto - jak trafnie zwróciły uwagę organy - instytucja zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie ma na celu bezwzględnej ochrony konwencyjnych praw cudzoziemców, w tym prawa do życia rodzinnego. Zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony służy legalizacji pobytu w pewnych stypizowanych sytuacjach, wiążących się z migracją. Poszanowanie prawa do życia rodzinnego cudzoziemców – na co zwróciły uwagę organy- jest zapewnione przez instytucję zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która - na mocy art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca .2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680). Udzielenie zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 1 a w.w. ustawy może nastąpić w obecnym stanie prawnym w postępowaniu w sprawie o wydalenie oraz w postępowaniu w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, a także w odrębnych postępowaniach, jeżeli okoliczność, stanowiąca podstawę do udzielenia zgody, odpowiednio ujawniła się lub powstała po wydaniu decyzji (art. 104 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 104 pkt 2 lit. a i pkt 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej).

Sprawa niniejsza dotyczy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a zaskarżona decyzja nie zawiera orzeczenia w przedmiocie zobowiązania do opuszczenia tego terytorium ani wydalenia z niego. Zatem Skarżąca błędnie przypisuje tej decyzji skutek w postaci zaistnienia obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Mimo zwracania na to uwagi przez organy, skarżąca nadal zdaje się nie rozumieć konsekwencji prawnych skarżonej przez siebie decyzji.

Mając na uwadze powyżej wskazane argumenty, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.