Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 578/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 1990 nr 16 poz 95
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel, Sędziowie Sędzia WSA - Olga Białek (spr.), Sędzia NSA - Zygmunt Wiśniewski, , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi G. S. na uchwałę Rady Miasta Jedlina Zdrój z dnia 28 marca 2012 r. nr XV/84/12 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Jedlina-Zdrój postanawia: I. odrzucić skargę; II. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - na rzecz adwokata D. H. wynagrodzenie w kwocie 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) podwyższone o kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i 20/100) stanowiącą podatek od towarów i usług – łącznie 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i 20/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Na sesji z dnia 28 marca 2012 r. Rada Miejska J. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta J..

Powyższą uchwałę w części w jakiej odnosi się ona do działki nr [...] zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G. S.

Przedstawiając odpis z księgi wieczystej, skarżący jako właściciel ww. nieruchomości zarzucił przedmiotowej uchwale naruszenie art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4 oraz art. 20 ust. 1, art. 15 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 2015 r., poz. 199 – dalej u.p.z.p) i wniósł o stwierdzenie jej nieważności w części w jakiej odnosi się ona do działki nr [...]. Zdaniem skarżącego, uchwała w sprawie planu miejscowego podjęta została z naruszeniem zasady zgodności postanowień planu z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta J.. Podał, że według ustaleń tego Studium, teren działki nr [...] oznaczony został symbolem 4 MU1 i przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i towarzyszące jej usługi, natomiast w planie miejscowym nieruchomość ta znalazła się terenie oznaczonym symbolem 32 MN i przeznaczona została do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Skarżący uważa, że takie postanowienie planu miejscowego nie jest zgodne z ustaleniami Studium co prowadzi do naruszenia jego interesu prawnego. Przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości, które przyjęte zostało w zaskarżonym planie miejscowym uniemożliwia mu bowiem swobodne, zgodne z prawem i jego wolą rozporządzenie nieruchomością. Rada Miejska przez niezgodne z prawem działanie pozbawiła go możliwości rozporządzenia tym mieniem. W konkluzji skarżący wniósł o: "unieważnienie uchwały w części dotyczącej działki nr [...] oraz o zobowiązanie Rady Miasta J. do dokonania czynności sporządzenia planu miejscowego dla działki nr [...] zgodne z postanowieniami Studium w jednorocznym terminie od dnia uprawomocnienia się wyroku".

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.

Burmistrz wyjaśnił, że w dniu 27 maja 2015 r. skarżący wezwał Radę Miejską J. do usunięcia naruszenia prawa w opisanej na wstępie uchwały z dnia 28 marca 2012 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta J., przez zmianę przeznaczenia działki nr [...] z 43 MN na 4 MU1 - tak jak określono to w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W wezwaniu nie wskazano jednak, które przepisy prawa zostały naruszone. Rada Miejska nie ustosunkowała się zaś do tego wezwania.

Zdaniem strony przeciwnej, zarzuty skargi są nieuzasadnione. Analiza działań podjętych w trakcie sporządzenia projektu planu miejscowego, jak i przy jego uchwaleniu, nie wskazuje bowiem aby doszło do naruszenia podanych w skardze przepisów. Nie został naruszony art. 15 ust. 1 u.p.z.p, gdyż Burmistrz sporządził projekt planu miejscowego zawierający część tekstową i graficzną zgodnie z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zatwierdzono uchwałą z dnia 10 listopada 2010 r. oraz przepisami odrębnymi. Również Rada Miejska podjęła uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzając jego zgodność z ustaleniami studium. Chybiony jest także zarzut naruszenie art. 17 pkt 4 u.p.z.p, zgodnie z którym organ wykonawczy gminy sporządza projekt planu rozpatrując wnioski o których mowa w pkt 1 wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, gdyż w niniejszej sprawie Burmistrz rozpatrzył wszystkie złożone wnioski; sporządzona także została prognoza oddziaływania na środowisko. Nie doszło do naruszenia art. 20 ust. 1 ww. uchwały. Plan uchwalony został po stwierdzeniu przez Radę Miejską zgodności projektu planu z ustaleniami Studium. Zgodnie z wymogami przepisu zawiera część graficzną i tekstową, rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag jak też o sposobie realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej i zasadach ich finansowania. Zdaniem strony przeciwnej, przy uchwalaniu planu nie naruszono art. 15 ust. 3 pkt 4 u.p.z.p, zgodnie z którym w planie określa się w zależności od potrzeb, granice terenów pod budowę obiektów handlowych o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy, gdyż nie jest to element obowiązkowy planu. Wskazano także, że w zaskarżonej uchwale działka nr [...] oznaczona została symbolem 34 MN i przeznaczona została pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Według Studium teren ten oznaczono symbolem 4 MU1 z zapisem teren zabudowy mieszkaniowej i towarzyszących jej usług. Jednocześnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza na terenie 34 MN, obok zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej usługi podstawowe, jako przeznaczenie uzupełniające, tym samym nie jest sprzeczny ze studium lecz doprecyzowuje jedynie zapisy studium.

Postanowieniem z dnia 9 września 2015 r. skarżącemu przyznano zostało prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie z kosztów postępowania sądowego oraz ustanowienie adwokata. W piśmie z dnia 23 grudnia 2015 r. G. S. w związku z treścią odpowiedzi na skargę podtrzymał argumentację skargi i wniósł o zapoznania się przez Sąd ze złożonymi przez niego dowodami, zwłaszcza z rysunkiem Studium.

Na rozprawie w dniu 7 stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącego wniósł jak w skardze wycofując jedynie żądanie skargi dotyczące zobowiązania Rady do uchwalenia planu miejscowego w terminie wskazanym przez Sąd. Oświadczył również, że działka nr [...] jest działką niezabudowaną. Nadto wniósł o przyznanie mu wynagrodzenia tytułem nieopłaconej dotychczas pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została w trybie przewidzianym w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej u.s.g.). Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia interesu prawnego - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Kontrola skargi wniesionej na uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. polega w pierwszej kolejności na sprawdzeniu czy wypełnia ona wymogi formalne takie jak: charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia, uprzednie wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia, zachowanie terminu do wniesienia skargi. Po stwierdzeniu, że wymogi formalne zostały spełnione, sąd bada legitymację skarżącego do jej wniesienia i dopiero ustalenie, że ten warunek został spełniony, pozwala Sądowi przystąpić do merytorycznej oceny zasadności zarzutów skargi.

W kontrolowanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Miejskiej J. Z. z dnia 28 marca 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego J. Z.. Akt ten należy do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm – dalej u.p.p.s.a .) i podlega kontroli sądowej. Rozpoznawana skarga została wniesiona - po uprzednim bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa - w terminie 60 dni od dnia wezwania organu.

W dalszej kolejności konieczne było więc zbadanie, czy skarżący korzystając z przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g., posiada legitymację uprawniającą do zaskarżenia przedmiotowej uchwały.

W świetle regulacji zawartej w ww. przepisie jasno wynika, że legitymacja do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, Nr 1, poz. 2). Dopiero zatem stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia strony, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Nie wykazanie zaś naruszenia konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, prowadzi do wniosku, że skarżący nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia danej uchwały.

W wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym musi nie tylko wykazać się istnieniem interesu prawnego lub uprawnienia ale również naruszenia któregoś z nich. W konkretnym przypadku musi więc istnieć związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, wynikającą z norm prawa materialnego a zaskarżoną przezeń uchwałą. Interes prawny lub uprawnienie nie musi mieć podstawy wyłącznie w przepisach prawa administracyjnego, ale również np. prawa cywilnego i może wynikać z prawa własności lub innych praw rzeczowych. Naruszenie interesu prawnego składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, musi naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego, powodując następstwo w postaci ograniczenia, czy też pozbawienia go konkretnych uprawnień lub nałożonych obowiązków.

Jak jednolicie przyjmuje się w judykaturze skarżący musi wykazać, że zaskarżona uchwała naruszając prawo jednocześnie negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, np. pozbawia go pewnych uprawnień, czy też uniemożliwia ich realizację. Przyjmuje się również, że o naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu powołanego przepisu rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej wnoszącego skargę (por. NSA w wyroku z dnia 20 listopada 2009r. II OSK 1305/09 CBOSA, nas.gov.pl).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2451/11 stwierdził, że nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01, Lex nr 81964). W wyroku tym sąd wskazał również, że to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia.

Podsumowując stwierdzić należy, że przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność uchwały z zakresu administracji publicznej kształtowany jest na innych zasadach, aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) zaskarżonej uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że źródłem interesu prawnego skarżącego są niewątpliwie normy określające prawo własności nieruchomości. Z prawa własności działki nr [...] skarżący wywodzi też swój interes prawny. Zdaniem Sądu, brak jednak podstaw do przyjęcia, że tak rozumiany interes prawny strony skarżącej został naruszony zaskarżoną uchwałą. G. S. w żaden sposób nie wykazał bowiem aby zaskarżona uchwała aktualnie, realnie i bezpośrednio naruszała jego interes prawny wynikający z prawa własności ww. działki, powodując, że na skutek jej podjęcia został on tego prawa pozbawiony lub też, że zostało mu ono istotnie ograniczone.

Skarżący twierdzi bowiem, że postanowienia planu miejscowego pozbawiają go prawa swobodnego rozporządzania przedmiotową nieruchomością, co wynika z faktu, że uchwała w sprawie planu miejscowego podjęta została z naruszeniem zasady zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze Studium. Podnosi także, że przyjęte w planie miejscowym przeznaczenie należącej do niego nieruchomości na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jest niezgodne z ustaleniami Studium które dla terenu na którym jest ona położona, przewiduje funkcję zabudowy mieszkaniowej wraz z usługami jej towarzyszącymi.

Z powyższego wynika zatem, że skarżący naruszenie swojego interesu prawnego dopatruje się w ograniczeniu mu prawa rozporządzania nieruchomością co wynikać ma z podjęcia zaskarżonej uchwały z naruszeniem zasady uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzającej wymóg zgodności planu miejscowego ze Studium.

Analizując powyższą kwestię Sąd, na podstawie rysunku planu stwierdził, że działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem 34 MN a nie jak podaje skarżący, na terenie 32 MN. Ta omyłka pozostaje jednak bez znaczenia, gdyż przeznaczenie dla obu terenów oznaczonych wskazanymi symbolami określone zostało w §17 części tekstowej planu. W przepisie tym, dla terenów oznaczonych symbolami 31 MN - 70 MN ustalono jako przeznaczenie podstawowe: zabudowę mieszkaniową jednorodzinną a jako przeznaczenie uzupełniające: a/ zabudowę zagrodową, b/ usługi podstawowe c/ zieleń urządzoną wraz z infrastrukturą rekreacyjną i małą architekturą, d/ parkingi, garaże i zabudowę gospodarcza e/ sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. Zgodnie z postanowieniami planu przez przeznaczenie podstawowe należy rozumieć takie określenie terenu, które powinno dominować na danym terenie w sposób określony w ustaleniach planu zaś przeznaczenie uzupełniające - uzupełnia lub wzbogaca przeznaczenie podstawowe w sposób określony w zapisach planu (§ 4 uchwały).

Zgodnie zatem z ustaleniami planu, na nieruchomości skarżącego dopuszczona została zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa usługami podstawowymi (podobnie jak zabudowa zagrodowa) jako wzbogacenie i uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Bez szczegółowej analizy stwierdzić można, że przyjęte w planie przeznaczenie mieści się w kierunkach zagospodarowania przestrzennego wskazanych dla analizowanego obszaru w obowiązującym Studium. Obszar gminy podzielono w nim bowiem na jednostki terenowe, dla których określono przeznaczenie przeważające (podstawowe funkcje terenów), funkcje dopuszczalne oraz sposoby i zasady zagospodarowania. Jednostki te oznaczono na rysunku Studium pt "Kierunki rozwoju przestrzennego" symbolami i wydzielono liniami rozgraniczającymi. Przedstawiona Sądowi dokumentacja wskazuje, że nieruchomość skarżącego na rysunku Studium pt "Kierunki rozwoju przestrzennego" znajduje się na terenie jednostki J. Z. (oznaczonej symbolem 4) w kategorii przeznaczenia "MU1". Z części tekstowej Studium wynika zaś, że kategoria przeznaczenia MU – to tereny zabudowy mieszkaniowej i towarzyszących jej usług (przeznaczenie podstawowe). Wytyczając kierunki rozwoju przestrzennego na terenach tych dopuszczono zabudowę mieszkaniową jedno i wielorodzinną, zabudowę zagrodową, usługi towarzyszące zabudowie mieszkaniowej, usługi turystyki, agroturystki i obiekty sportowo-rekreacyjne, funkcje związane z obsługą rolnictwa, zieleń urządzoną i obiekty małej architektury, infrastrukturę techniczna i telekomunikacyjną, parkingi i garaże. Tym samym funkcja przyjęta w planie miejscowym dla działki skarżącego (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, usługi podstawowe jako uzupełnienia) miesi się zatem w funkcji dopuszczonej w studium - zabudowa mieszkaniowa wraz z usługami jej towarzyszącymi. Przewidziane w studium usługi mają charakter towarzyszący zabudowie mieszkaniowej.

Nie budzi wątpliwości, że przywołane wcześniej postanowienia planu miejscowego w zakresie przeznaczenia nieruchomości, nie zawierają zapisów, które prowadziłby do pozbawienia skarżącego prawa rozporządzania własnością nieruchomości lub do istotnego ograniczenia tego prawa. Skarżący powołując się naruszenie swojego interesu prawnego przez przyjęte w planie przeznaczenie nieruchomości w żaden sposób nie wykazał aby postanowienia planu w tym zakresie powodowało następstwo w postaci ograniczenia, czy też pozbawienia go prawa rozporządzania nieruchomością. W zakresie wskazanym w skardze przez interes prawny nie został więc naruszony.

W ocenie Sądu, postanowienia planu miejscowego nie pozbawiają również skarżącego możliwości korzystania z nieruchomości (w tym również prawa do jej zagospodarowania) tak jak wynika to ze Studium - na cele mieszkaniowe jak i na cele usługowe towarzyszące zabudowie mieszkaniowej. Jak już zauważono, plan dopuszcza bowiem na tym terenie - jako wzbogacenie i uzupełnienie funkcji mieszkaniowej - także funkcję usługową (podobnie jak zagrodową i inne określone w § 17).

Skarżący kwestionując przeznaczenie nieruchomości określone w planie nie wyjaśnia w jaki sposób postanowienia planu ograniczają jego uprawnienia właścicielskie do rozporządzenia i zagospodarowania nieruchomości. Według oświadczenia pełnomocnika działka nie była dotychczas zagospodarowana. Plan dopuszcza zaś jej zagospodarowanie uwzględniając wskazywane przez skarżącego kierunki zagospodarowania określone w Studium. Trzeba przy tym zauważyć, że zapisy studium nie kształtowały bezpośrednio sytuacji prawnej skarżącego, gdyż nie jest to akt prawa lecz jedynie akt polityki (woli) planistycznej gminy. Skarżący nie wykazał także aby kwestionowane postanowienia planu zmieniały jego sytuację prawną ( np. przez uniemożliwienie określonego zagospodarowania nieruchomości).

Nawiązują do art. 140 k.c. wyjaśnić należy, że prawo własności jest "tym szczególnym prawem, które zapewnia właścicielowi dopuszczalną w danych warunkach pełnię uprawnień względem rzeczy. Choć przepis ten nie zdefiniował prawa własności przez wyczerpujące wyliczenie uprawnień właściciela, to jednak wyliczył uprawnienia zasadnicze, a przede wszystkim uprawnienia do korzystania z rzeczy oraz do rozporządzania nią" (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 lipca 1980 r. (sygn. akt CZP 45/80, publ. OSPiKA 1981, nr 7-8, poz. 131). Należy jednak podkreślić, że "plany zagospodarowania przestrzennego dotyczą indywidualnych interesów prawnych i uprawnień właścicieli nieruchomości, albo naruszają te interesy, czy uprawnienia. Na tym bowiem polega istota prawa administracyjnego i istota administracyjnoprawnej ingerencji w stosunki prawa cywilnego. Organy wykonujące administrację publiczną mają prawo ingerowania w te stosunki w sposób wyznaczony ustawą, a prawo własności (inne prawa rzeczowe) nie jest prawem absolutnym i nienaruszalnym" (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 2001 r., sygn. akt sygn. akt II SA/Kr 376/01; wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 157/08, publ. LEX nr 496199). Jakkolwiek jest ono chronione normami Konstytucji RP, ale sama Konstytucja zastrzega, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Ograniczenia, które mogą się pojawiać w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli mieszczą się w przyznanych ustawowo ramach - nie stanowią naruszenia prawa i nie mogą być podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały. Stanowisko takie wynika wprost z obowiązującego systemu prawnego i znajduje wyraz w trwałej linii orzeczniczej NSA. Jakkolwiek (...) "prawo własności jest w RP chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1), znajdując nadto ochronę w przepisach Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (w szczególności art. 6 ust. 1 oraz art. 1 Protokołu nr 1), to prawo to nie jest prawem bezwzględnym. Doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczona, tyle że tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do w/w celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Takimi przepisami ustawowymi w niniejszej sprawie były regulacje, m.in. obowiązującej w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały, tj. ustawy z o zagospodarowaniu przestrzennym. Upoważnia ona gminę do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których gminy ustalają przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.), w konsekwencji ograniczając sposób wykonywania prawa własności. Ograniczenia te mają zatem swe źródło w ustawie, tak jak tego wymaga Konstytucja RP, a jeżeli tak to ograniczenia wykonywania prawa własności wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są prawnie dopuszczalne" (wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 1883/07).

Sąd nie dopatrzył się naruszenia interesu prawnego skarżącego, tj. prawa własności. Naruszenia wskazane w skardze dotyczą bowiem ewentualnego (Sąd tego w niniejszej sprawie nie badał wobec braku stwierdzenia naruszenia interesu prawnego skarżącego) naruszenia norm prawa materialnego i procesowego, regulującego procedurę planistyczną oraz zasady uchwalania planu. Jak już zaznaczono uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może być zaś wyeliminowana z obrotu prawnego, jedynie wtedy, gdy dojdzie do naruszenia norm prawa materialnego albo procesowego, ale przy jednoczesnym stwierdzeniu naruszenia interesu prawnego skarżącego. Tylko naruszenie obiektywnego porządku prawnego, które związane jest z jednoczesnym naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, nakłada na Sąd obowiązek uwzględnienia skargi. A taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 5a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepis ten obowiązuje od dnia 15 sierpnia 2015 r., jednakże stosownie do treści art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), ma on zastosowanie również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie.

Mając powyższe na uwadze postanowiono jak w pkt I sentencji. O przyznaniu kwoty określonej w pkt II tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata D. H. Sąd orzekł na podstawie art. 250 u.p.p.s.a , oraz § 18 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).