Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2392/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Aldona Gąsecka -Duda (spr) Sędziowie AWSA Wojciech Jakimowicz WSA Mariusz Kotulski Protokolant Grażyna Grzesiak. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] 2003 r.,[...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] Burmistrza Gminy i Miasta D. z dnia [...] 2003r., znak [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust.4 i art. 36 ustawy z dnia 07.07.1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 poz.414, z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. , a także na podstawie porozumienia z dnia [...] 1995r. zawartego między Kierownikiem Urzędu Rejonowego w M., a Zarządem Gminy i Miasta D., zmieniającego porozumienie z dnia [...] 1990r. w sprawie powierzenia organom Gminy prowadzenia niektórych spraw z zakresu administracji rządowej, w związku z art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 13.10.1998r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz.872 ), po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia [...] 2003r., nr rejestru [...] - zatwierdzono będący integralną częścią decyzji projekt budowlany, odpowiednio opieczętowany, wykonany przez mgr inż. arch. P. S. (uprawnienia nr: [...], wydane przez Urząd Miasta K. w specjalności architektonicznej, wpisanego na listę członków: Małopolskiej Okręgowej Izby Architektów pod numerem:[...] ) oraz wydano pozwolenie na dobudowę wiaty do istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] w D. dla inwestora R. P. - P.

W uzasadnieniu decyzji wskazano iż inwestycja, na którą wydaje się pozwolenie na budowę jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, z wymaganiami ochrony środowiska oraz wymogami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W trakcie postępowania administracyjnego wpłynęło pismo Z. M. z informacją o braku zgodności co do przebiegu granicy między działką nr 1030, a działką nr 1032/2. W świetle posiadanych dokumentów oraz zgodnie z oświadczeniem inwestora stwierdzono jednak, że na dzień wydania decyzji nie toczy się spór przed sądem o ustalenie granicy. Wymagane prawem odległości obowiązują zatem w odniesieniu do granicy istniejącej, zgodnie z mapą do celów projektowych. W toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzono ponadto przedłożony projekt budowlany przedmiotowej inwestycji, który jest kompletny i wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

Od decyzji organu pierwszej instancji złożył w terminie odwołanie Z. M., który wnosił o wstrzymanie jej wykonania, uznając decyzję za niekorzystną z uwagi na niezachowanie należytych odstępów od granicy oraz brak na działce sąsiadki wjazdu wymaganego przez straż pożarną.

Decyzją Wojewody M. z dnia [...] 2003r., znak[...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 k.p.a. oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, póz. 414 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z. M. od decyzji Nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy D., z dnia [...] 2003r., znak [...] - utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo. Wyjaśniono w tym. zakresie, że wniosek inwestora został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu z dnia [...] 2003r., znak [...]. Inwestor zgodnie z dyspozycją art. 33 Prawa budowlanego dołączył dowód poświadczający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część projektu budowlanego, wykonany jest na aktualnej kopii mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zaś projekt budowlany wykonany został przez osobę posiadają odpowiednie uprawnienia oraz zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3.11.1998r. ( Dz. U. Nr 140 poz. 906 ) w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Projektowana dobudowa wiaty do istniejącego budynku mieszkalnego jest zgodna z określoną nieprzekraczalną linią zabudowy w odniesieniu do drogi publicznej i nie narusza interesów osób trzecich zgodnie z zapisem art. 5 Prawa budowlanego. Szerokość wjazdu na działkę wynosi 3,0 m przy szerokości wiaty 3,5m, co odpowiada wymogom § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odległość zadaszenia wiaty wynosząca 2,50 m od granicy działki nie zmienia usytuowania budynku na działce, dlatego nie znajduje się uzasadnienia dla uchylenia decyzji. Postępowanie poprzedzające wydanie przedmiotowej decyzji było prowadzone prawidłowo, ustalone przez organ strony postępowania brały udział w postępowaniu i została im doręczona decyzja. Inwestorzy są zobowiązani, zarówno decyzją, jak rozwiązaniami zawartymi w projekcie budowlanym do prawidłowego i zgodnego z przepisami prawa budowlanego prowadzenia robót budowlanych.

Wnosząc w terminie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w K. skargę na decyzję Wojewody M. z dnia [...] 2003r., znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy D. z dnia [...] 2003r. Nr [...], znak[...], Z. M. domagał się uchylenia obu powyższych decyzji jako wydanych z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Skarżący podnosił, że działka nr 1030 bezpośrednio przylega do parceli stanowiącej jego własność. Ze znajdujących się w aktach sprawy materiałów oraz projektu budowlanego wynika, że powyższa inwestycja ma być obiektem budowlanym trwale związanym z gruntem - posiada fundamenty i zadaszenie, a odległość zabudowy od granicy rozdzielającej działki wynosi 2,70 m. Zgodnie natomiast z obowiązującymi w tym zakresie przepisami odległość ta powinna wynosić minimum 3,0 m , albo inwestor winien otrzymać zgodę właściciela sąsiedniej parceli na budowę z pominięciem tej granicy, której to zgody skarżący nie wyrażał. Fakt sygnalizacji w odwołaniu niezachowania właściwej odległości został pominięty przez Wojewodę M. w zaskarżanej decyzji. Organ ten uznał iż odległość zadaszenia wiaty jest prawidłowa, co nie ma tutaj istotnego znaczenia, bowiem istotą sprawy jest odległość fundamentów od granicy działek. Skarżący wyjaśniał też, że inwestor został już raz zobowiązany do rozbiórki samodzielnie wybudowanej w tym miejscu wiaty, z czego nie wywiązał się, gdyż pozostał fundament w ziemi, na którym ma obecnie powstać nowa budowla.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.). Właściwym do rozpoznania skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 p.p.s.a. ). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązującego stanu prawnego.

Mając na uwadze treść opisanych wyżej orzeczeń, okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W szczególności postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone przez organ pierwszej instancji prawidłowo, co słusznie akcentuje organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Trafnie przyjmuje on również, że decyzja Nr [...] Burmistrza Gminy i Miasta D. z dnia [...] 2003r., znak [...] pozostaje w zgodzie z przepisami prawa materialnego, które stosuje się w sprawach dotyczących wydania pozwolenia na budowę.

Zaskarżona decyzja odpowiada wymogom z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a jej treść świadczy także p ponownym, merytorycznym rozpatrzeniu sprawy przez organ drugiej instancji. Zwrócono w niej bowiem uwagę na wszystkie istotne przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę okoliczności i regulacje, uznając słusznie za spełnione w niniejszej sprawie z nich wynikające wymogi, co stwarzało podstawę do uwzględnienia wniosku inwestora. Przy licznych zmianach ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane oraz przepisów wykonawczych w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zastrzeżenie budzi jedynie - podobnie jak w decyzji organu pierwszej instancji - brak dokładności w oznaczeniu uwzględnionego stanu prawnego, przez ogólne wskazanie na tekst pierwotny Prawa budowlanego z późniejszymi zmianami, czy przepisy rozporządzenia w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, co jednakże pozostaje bez wpływu dla zasadności zawartego w obu decyzjach rozstrzygnięcia.

Organ drugiej instancji odniósł się także do zarzutów odwołania, wśród których brak było dotyczącego niewykonania przez inwestora nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanej uprzednio w tym miejscu wiaty, w części obejmującej fundament, na którym ma powstać obecnie nowa budowla. Takiego zarzutu skarżący nie podnosił także w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, pomimo, iż otrzymał zawierające stosowne pouczenia zawiadomienie z dnia [...] 2003r. o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, na które odpowiedział pismem z daty [...] 2003r. Z uzasadnienia dostępnej w aktach administracyjnych decyzji Burmistrza Gminy i Miasta D. z dnia [...] 2003r., znak[...], stanowiącej załącznik do wniosku R. P. – P. o wydanie pozwolenia na budowę, znajduje się stwierdzenie o otrzymanym już ówcześnie zawiadomieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego M. dnia [...] 2002r., znak[...], że wiata wybudowana przez inwestora do budynku mieszkalnego przy ul. [...] została rozebrana. Zgłoszenie kwestionującego powyższe zarzutu dopiero w skardze jest spóźnione więc spóźnione i bezskuteczna dla oceny prawidłowości zaskarżonej oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji.

Słusznie uznał organ pierwszej instancji, że dostrzegana przez skarżącego potrzeba rozgraniczenia nieruchomości, w sytuacji gdy nie wystąpiono o to w odrębnym trybie, nie ma znaczenia dla dopuszczalności wydania inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu na bazie aktualnego stanu prawnego, wynikającego z przedłożonego w przedmiotowej sprawie tytułu własności i dokumentów geodezyjnych. Tego zarzutu Z. M. nie ponawiał zresztą w odwołaniu, ani też aktualnie w skardze.

Wyżej wymieniony nie polemizuje w skardze również z tą częścią zaskarżonej decyzji, w której podano iż szerokość wjazdu na działkę inwestora wynosi 3,0 m - przy szerokości wiaty 3,5m, co odpowiada wymogom § 14 rozporządzenia, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Uznaje jedynie za niewystarczające dla ochrony jego interesów wskazanie, że odległość zadaszenia wiaty wynosząca 2,50 m od granicy działki nie zmienia usytuowania budynku na działce - czego nie kwestionuje - podnosząc jednak iż skoro przedmiotowa inwestycja ma być obiektem budowlanym trwale związanym z gruntem-posiada fundamenty i zadaszenie, a odległość zabudowy od granicy rozdzielającej działki wynosi 2,70 m, to w myśl obowiązujących przepisów odległość ta powinna wynosić minimum 3,0 m od jego działki, albo inwestor winien otrzymać zgodę skarżącego, której ten nie wyrażał.

Uznając ten zarzut za bezzasadny należy wskazać w pierwszej kolejności na treść art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 80, poz. 718 ), która weszła w życie z 11.07.2003r., stwarzającego podstawę do stosowania w przedmiotowej sprawie zgodnie z ust. l tego artykułu dotychczasowych przepisów Prawa budowlanego. Ustawa z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2000 Nr 106, poz. 1126 z późniejszymi zmianami do daty dokonanych ustawa z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy -Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ) zawierała w art. 3 pkt 1 -19 legalne definicje szeregu pojęć, stanowiąc w zakresie branym pod uwagę w przedmiotowej sprawie , że ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury, 2) budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, 3) budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, estakady, tunele, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową, 4) obiekcie małej architektury - należy przez to rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, 6) budowie - należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę oraz przebudowę obiektu budowlanego, 7) robotach budowlanych -należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, 9) urządzeniach budowlanych związanych z obiektem budowlanym - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym oczyszczania lub gromadzenia ścieków, przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki, 12) pozwoleniu na budowę - należy przez to rozumieć decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego.

Kolejną regulacja jaką należy uwzględnić są przepisy powoływanego już rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 , zm . Dz.U. z 2003r. Nr 33, poz. 270 ). Jak wynika z tej regulacji, rozporządzenie ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (§ 1 ). Przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu i budowie, w tym także odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2.( § 2 ust. 1 ).

Uwzględniając powyższe przepisy należy wskazać, że planowana do realizacji przez inwestora w niniejszej sprawie wiata trwale z gruntem związana, posiadająca dach lecz, nie wymagająca wznoszenia przegród budowlanych ( ścian ) - jako budowla jest obiektem budowlanym, którego budowa wymaga pozowania na budowę, nie jest natomiast budynkiem, obiektem małej architektury ani urządzeniem budowlanym, a przepisy rozporządzenie wykonawczego znajdują w sprawie niniejszej zastosowanie jedynie w ograniczonym zakresie. W takim też zakresie miał powyższe przepisy na uwadze organ drugiej instancji, który z uwzględnieniem zarzutów odwołania, uwzględniając konstrukcję oraz usytuowanie wiaty, trafnie rozważał spełnienie wymogów z § 14 rozporządzenia, a także słusznie podał iż wykonanie zadaszenia wiaty, którego odległość od granicy działki sąsiedniej wynosi 2,50 m, jako nie zmieniające usytuowania już istniejącego na niej budynku nie, stwarza podstaw do uchylenia decyzji. Nr [...] Burmistrza Gminy i Miasta D. z dnia [...] 2003r., znak[...].

Co do zarzutu skarżącego , który uznawał za naruszającą przepisy odległość fundamentów wiaty od jego granicy, która wynosi 2,70 m, wskazać należy na brak regulacji wprowadzającej w tym zakresie wymóg zachowania minimum 3,0 m albo uzyskania przez inwestor inwestora zgody właściciela sąsiedniej

działki dla lokalizacji fundamentów, czy innych konstrukcji. W szczególności § 12 ust. 1 pkt 2 , w który przewiduje podawaną przez Z. M. odległość 3 m do granicy dotyczy usytuowania ścian budynków, a nie innych budowli nie posiadających ścian .

Mając powyższe na uwadze, uznając skargę za bezzasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.