Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1277/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5, art. 45  ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 7 i 8
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Andrzej Kołodziej, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2015 r. sprawy ze skargi G. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w K. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w celu zbadania zasadności zwolnienia sierż. G.W. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 Nr 287, poz. 1687), tj. z uwagi na ważny interes służby, związany z absencją chorobową funkcjonariusza, utrudniającą wykonywanie przez Policję ustawowych zadań.

Pismo w tej sprawie z dnia 7 stycznia 2014 r. wraz z pouczeniem o przysługujących uprawnieniach zostało doręczone stronie w dniu 8 stycznia 2014 r .

W dniu 9 stycznia 2014 r. [...] G.W. zapoznał się ;z zebranym w postępowaniu materiałem dowodowym.

Pismem z dnia 17 stycznia 2014 r. G.W. zajął stanowisko co do prowadzonego postępowania zmierzającego do rozwiązania z nim stosunku służbowego. Jednocześnie do danej korespondencji policjant załączył dokumentację medyczną dotyczącą przebiegu jego choroby.

Pismem z dnia 11 lutego 2014 r., na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji Komendant Wojewódzki Policji w K. zwrócił się do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...], o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia [...] G.W. ze służby w Policji, w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

W odpowiedzi Wiceprzewodniczący - Sekretarz Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] poinformował Komendanta, iż w dniu [...] lutego 2014 r. odbyło się posiedzenie Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...], na którym podjęto decyzję w przedmiocie niewnoszenia zastrzeżeń co do trybu zwolnienia G.W. ze służby w Policji. Jednocześnie do pisma tego została dołączona uchwała Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r.

Pismem z dnia 21 lutego 2014 r. poinformowano stronę o zgromadzeniu w postępowaniu materiału dowodowego, umożliwiającego podjęcie w sprawie rozstrzygnięcia i pouczono wymienionego o możliwości wypowiedzenia się na podstawie art. 10 § 1 Kpa, co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów.

W dniu 27 lutego 2014 r. G.W. zapoznał się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz oświadczył, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 17 stycznia 2014 r.

Następnie Komendant Wojewódzki Policji w K., po uwzględnieniu całości materiałów zgromadzonych w sprawie, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 pow. ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zwolnił [...] G.W. z dniem [...] marca 2014 r. ze służby w Policji. Decyzji tej na podstawie art. 108 § 1 Kpa nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że G.W. służbę w Policji pełni od dnia [...] lipca 2011 r. tj. od ponad 2,5 lat. Z dniem 14 lipca 2011 r. policjant rozpoczął szkolenie zawodowe podstawowe, z którego z uwagi na długotrwałą absencję chorobową został zwolniony z dniem [...] sierpnia 2011 r. W 2011 r. okres jego absencji chorobowej wyniósł 106 dni. Po zakończeniu zwolnienia, w okresie 17 listopada 2011 r. - 15 maja 2012 r. odbył szkolenie zawodowe podstawowe w Szkole Policji w K. i od dnia 1 czerwca 2012 r. zajmuje stanowisko policjanta Drużyny [...] w K..

Pełniąc służbę na ww. stanowisku w 2012 r. odbył 37 służb patrolowych, 25 służb ochronnych na terenie OPP w K. i 9 dni szkoleń zawodowych, przez 18 dni przebywał na zwolnieniu lekarskim. Z dniem 1 listopada 2012 r. policjantowi zostały powierzone obowiązki w Referacie [...] w K.. W ciągu 3,5 miesiąca pełnienia obowiązków w ww. komórce G.W. odbył jedynie 17 służb, a absencja chorobowa, wynoszącą łącznie 45 dni, stała się powodem cofnięcia ww. z dniem [...] lutego 2013 r. powierzenia obowiązków. Po powrocie do OPP w K., w okresie od 2 marca 2013 r. do 21 maja 2013 r. przebywał na kolejnych zwolnieniach lekarskich.

Po zakończeniu leczenia, z uwagi na ograniczenia w służbie, wynikające z zaświadczenia lekarza profilaktyka, w okresie od 22 maja 2013 r. do 12 czerwca 2013 r. (tj. do rozpoczęcia urlopu wypoczynkowego), wykonywał zadania związane z archiwizacją w Wydziale [...] w K..

Komendant wskazał, że od dnia 2 lipca 2013 r. G.W. nie podejmuje służby i nie wykonuje żadnych obowiązków służbowych z uwagi na ciągłą absencję chorobową.

W dniach 11 i 12 grudnia 2013 r. odbył badania lekarskie i decyzją WKL MSW w K. został uznany za zdolnego do służby w Policji. Komisja Lekarska nie orzekła żadnych ograniczeń do pełnienia służby. Jednakże już w dniu 13 grudnia 2013 r. policjant rozpoczął kolejny, długotrwały okres absencji chorobowej, a jego ostatnie zwolnienie lekarskie obejmuje okres do 25 marca 2014 r.

Upatrując w powyższym zachowaniu policjanta naruszenia ważnego interesu służby, Dowódca Oddziału Prewencji w K. wystąpił z wnioskiem personalnym do Komendant Wojewódzkiego Policji w K. o zwolnienie [...] G.W. ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, uzasadniając to krótkim stażem służby ww. oraz brakiem umiejętności w wykonywaniu podstawowych zadań służbowych spowodowanym częstymi absencjami chorobowymi.

Komendant wskazując na szczególny charakter służby w Policji, jak również na specyfikę stosunku służbowego funkcjonariusza Policji, a co za tym idzie określone obowiązki, przywileje i ryzyko zaznaczył, że w myśl art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes, przy czym pojęcie "ważnego interesu" nie zostało w ustawie bliżej określone. W praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, a nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Jako, że rozwiązanie stosunku służbowego ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu, decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony, z zastrzeżeniem, że stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych, może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie przez niego służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów.

W ocenie organu pierwszej instancji sytuacja taka występuje w niniejszej sprawie. Komendant zauważył, że analiza absencji chorobowej G.W. wskazuje, że policjant od momentu przyjęcia do służby nie wykonywał obowiązków służbowych z uwagi na przebywanie na zwolnieniach lekarskich łącznie przez 509 dni (tj. w roku 2011 - 106 dni, w roku 2012 - 36 dni, w roku 2013 - 283 dni, w roku 2014 - 84 dni).

Ze zwolnień lekarskich nie korzystał w okresie odbywania drugiego kursu podstawowego, urlopów wypoczynkowych, w okresie skierowania do realizacji zadań związanych z archiwizacją w WRD KMP w K., czy w celu odbycia badań lekarskich. Jednakże mimo orzeczeń Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w K. nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. o zdolności do służby na dotychczas zajmowanym stanowisku, zwolnieniu z testów sprawnościowych i zajęć w-f na okres 6-ciu miesięcy i nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. o zdolności do służby w Policji bez żadnych ograniczeń, nie stawił się do służby przedstawiając kolejne zwolnienia lekarskie. Komendant zaznaczył, że przez cały 2013 r. policjant pełnił w OPP w K. jedynie 7 służb patrolowych, w 2014 r - żadnych.

W ocenie Komendanta długotrwała nieobecność policjanta w służbie dezorganizuje pracę komórki organizacyjnej, w której pełni służbę, gdyż powierzone mu do realizacji obowiązki muszą być wykonywane przez innych funkcjonariuszy. Takie zachowanie stanowi nieodpowiedni przykład, jest krzywdzące dla funkcjonariuszy rzetelnie i z zaangażowaniem wykonujących swoje obowiązki, chociażby ze względu na to iż, policjant notorycznie niewykonujący żadnych obowiązków ze względu na długotrwałą nieobecność w służbie, usprawiedliwioną zwolnieniami lekarskimi, otrzymuje w pełnej wysokości uposażenie, nagrodę roczną (tzw. trzynastkę), równoważnik pieniężny w zamian za umundurowanie (tzw. mundurówkę).

Komendant wskazał również, że G.W. jest funkcjonariuszem w okresie służby przygotowawczej, na początku drogi zawodowej, a jego nieobecność w służbie ma bezpośredni wpływ na poziom jego umiejętności i kwalifikacji zawodowych. W ocenie organu w przypadku stwierdzenia braku przydatności policjanta do służby w Policji, pojmowanej jako niezdolność do wykonywania stawianych przed nią zadań, obowiązkiem przełożonego jest wyeliminowanie takiego funkcjonariusza z szeregów Policji. Nieobecność [...] G.W. w służbie składa się na treść "ważnego interesu służby". Wskazane wyżej, konkretne, ustalone na podstawie zebranego materiału dowodowego, powody pozwalają na uznanie, że w sprawie wystąpił ważny interes uzasadniający zwolnienie policjanta ze służby wbrew jego stanowisku i wbrew jego interesowi.

Uzasadniając zaś nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, organ wskazał, że ważny interes służby, w tym wypadku jest tożsamy z interesem społecznym, wymagającym by pełnili ją policjanci sumiennie, a przede wszystkim faktycznie realizujący zadania służbowe.

Od rozstrzygnięcia organu nr [...] G.W. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji podnosząc, iż jego problemy zdrowotne pojawiły się po ukończeniu 44 roku życia, tj. w niecały miesiąc od rozpoczęcia podstawowego szkolenia zawodowego policjantów. Wskazał, iż był on zaskoczony stanem swojego zdrowia oraz długimi terminami oczekiwania na wizyty do lekarzy specjalistów. Nadmienił, iż obecnie jest po rehabilitacji. Przez okres blisko 13 lat przed przyjęciem do służby w Policji nie korzystał ze zwolnień lekarskich i nie miał żadnych dolegliwości zdrowotnych. Zawsze jednak stosował się do zaleceń lekarzy. W jego ocenie leczenie nie stoi w sprzeczności z "ważnym interesem służby" i nie narusza zasad etycznych policjanta, jak również nie sprawia trudności kadrowych.

W toku postępowania odwoławczego Komendant Główny Policji analizując ponownie sprawę i wskazując na treść przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji zauważył, że pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało bliżej określone. W praktyce na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby. Zaistnienie więc przesłanki określonej we wskazanym przepisie nie ogranicza się do przypadków naruszenia przez policjanta obowiązków służbowych, może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Komendant podkreślił, że użycie w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. W takich natomiast sytuacjach musi dojść do dokonania odpowiedniej wykładni przepisu prawa materialnego. Przyczyny zwolnienia ze służby policjanta z art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu; lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. We wszystkich zatem wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku.

Komendant Główny Policji podobnie jak organ I instancji szczegółowo opisał przebieg służby w Policji z wyszczególnieniem okresów absencji chorobowej. Organ wskazał również, że orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej SP ZOZ MSW w K. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] G.W. został uznany za zdolnego do służby w Policji z ograniczeniem - zdolny do służby na dotychczas zajmowanym stanowisku - zwolniony z testów sprawnościowych i zajęć z w-f na okres 6 miesięcy. Natomiast orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w K. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] został uznany za zdolnego do służby w Policji. Organ odwoławczy potwierdził również, że w sprawie zasięgnięto opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów w trybie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji (por. uchwała Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie niewnoszenia zastrzeżeń co do trybu zwolnienia [...] G.W. ze służby w Policji).

W kontekście powyższych ustaleń Komendant uznał, że zarzuty strony podniesione w odwołaniu nie znajdują uzasadnienia, bowiem Komendant Wojewódzki Policji w K., działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem decyzji, wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy i rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć do niej zastosowanie.

Komendant Główny Policji podzielił więc ustalenia faktyczne i prawne organu I instancji. Zauważył, że skarżący przebywał na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, co powodowało komplikacje w organizowaniu służby w jednostce, w której pełnił służbę, a właściwie jej nie świadczył. W jego ocenie skoro skarżący nie wykonywał przyjętych obowiązków związanych z wstąpieniem do służby w Policji, to Komendant Wojewódzki Policji w K. miał w pełni podstawy do uznania, że dalsze jego pozostawanie w służbie nie leży w interesie Policji, a w szczególności pełniących w niej służbę policjantów.

Za uzasadniony uznał również wybór podstawy prawnej zwolnienia skarżącego. Organ zauważył, że przełożony w jednostce w której odbywał służbę policjant powinien mieć możliwość kształtowania właściwej polityki personalnej i doboru kadr w sposób najbardziej odpowiadający potrzebom formacji również poprzez rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem, którego przedłużająca się absencja w służbie negatywnie wpływa na funkcjonowanie danej jednostki organizacyjnej Policji. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że funkcjonariusz Policji, który nie podejmuje służby i nie wykonuje żadnych obowiązków służbowych z uwagi na przebywanie na zwolnieniach lekarskich, przerywanych tylko krótkimi okresami obecności w służbie, nie może skutecznie powoływać się na swój interes. Jego postępowanie wpływa bowiem negatywnie na organizację służby i jej dobro oceniane przez pryzmat zadań Policji.

Reasumując Komendant Główny Policji stwierdził, że [...] G.W. swoim postępowaniem negatywnie wpływał na organizację służby w jednostce, bowiem jego notoryczna nieobecność powodowała, że niewykonywane przez niego zadania służbowe obciążały innych policjantów. Fakt przebywania przez G.W. na zwolnieniu lekarskim przez łącznie 509 dni w okresie ostatnich 3 lat, nie pozostawał bez wpływu na właściwe funkcjonowanie i realizację zadań służbowych w jednostce organizacyjnej, w której skarżący pełnił dotychczas służbę. Organ odwoławczy zaznaczył, że nie kwestionuje w żaden sposób ważności wystawianych zaświadczeń lekarskich, ani też nie przeczy potrzebie ich wystawienia (nie ocenia stanu zdrowia skarżącego i potrzeby wystawienia przedmiotowych zaświadczeń), nie ulega jednak wątpliwości, że liczba przedstawionych zaświadczeń i okres pozostawania na zwolnieniach lekarskich jest znaczna i niewątpliwie wpływa nie tylko na sposób pełnienia służby, miała dezorganizujący wpływ na pracę Komendy Wojewódzkiej Policji w K..

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. w sprawie zwolnienia G.W. ze służby w Policji z dniem [...] marca 2014 r.

Wydane w drugiej instancji rozstrzygnięcie G.W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jego uchylenia w całości i przywrócenia go do służby w Policji z dniem [...] marca 2014 roku.

Wydanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie zasad ogólnych Kpa, a w szczególności:

1. zasady praworządności, poprzez przyjęcie przez organy interpretacji art. 41 us.t 2 pkt 5 naruszającej prawo, podobnie jak posługiwanie się sygnaturami i uzasadnieniami wyroków zapadłych mimo, iż w Polsce nie ma prawa precedensowego,

2. zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 Kpa poprzez nie zbadanie faktycznych przyczyn jego nieobecności i prowadzonego leczenia, i zastosowanie procedury podejmowane w przypadkach wieloletniego nadużywania przez policjantów zwolnień lekarskich,

3. zasady przekonywania poprzez jednostronne uzasadnienie decyzji pozbawione indywidualnego podejścia, i prowadzenie postępowania zgodnie z przyjętymi procedurami, bez uwzględnienia indywidualności sprawy,

4. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa a także świadomości i kultury prawnej obywateli w ten sposób, że rozkaz drugiej instancji został podpisany z upoważnienia Komendanta Głównego Policji, który to fakt został zupełnie pominięty w postawie prawnej rozkazu (pomięto art. 268a Kpa), jak również w rozkazie II instancji wielokrotnie powoływano się na organ I instancji jako na Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., tymczasem szefem Garnizonu [...] od około 2 lat jest [...] Komendant Wojewódzki Policji,

5. zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, gdyż podejmując leczenie działał w pozytywnym znaczeniu tych pojęć, a organy działały na pewno nie w jego słusznym interesie, ponieważ na skutek tego działania stracił zatrudnienie i szansę na zatrudnienie w czasie przyszłym. Zaznaczył, że zwolnienie ze służby pozbawiło dochodu jego rodzinę to jest żonę i 2 - dzieci w wieku szkolnym

W uzasadnieniu skargi skarżący przyznał, że po podjęciu służby w Policji zmuszony był do korzystania ze zwolnień zdrowotnych z uwagi na zdiagnozowaną dyskopatię dwupoziomową w odcinku szyjnym kręgosłupa. Zaznaczył jednak, że czas przebywania na zwolnieniu był wykorzystywany przez niego w celu odzyskania sprawności i wykonania badań lekarskich. Skarżący wskazał, że przez blisko 13 lat przed wstąpieniem do służby w Policji nie korzystał ze zwolnień lekarskich. W związku z powyższym musiał podjąć działania dla poratowania stanu zdrowia. Podkreślił, że informował o tym stanie swojego bezpośredniego przełożonego wskazując, że nadal chce być policjantem i zgłaszał chęć przystąpienia do dalszej służby po zakończeniu leczenia. Wskazał przypuszczalny termin zakończenia zwolnień lekarskich na kwiecień 2014 r. W jego ocenie stanowisko organów, jakoby świadomie podejmował działania zmierzające do uniemożliwienia zastosowania przez organ I instancji w jego sprawie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji nie ma oparcia w żadnym dowodzie. Wskazuje raczej na jednolite ukierunkowanie aktualnej polityki stosowanej w jednostkach Policji zmierzającej do pozbycia się z jej szeregów takich ludzi, którzy faktycznie nadużywają uprawnień. Skarżący podniósł, że w Oddziale Prewencji Policji w K. pełni służbę około 900 osób trudno zatem uznać, aby jego absencja chorobowa miała jakikolwiek wpływ na funkcjonowanie tej jednostki. On jako policjant nigdy nie miał przydzielonych szczególnych, indywidualnych zadań, zatem mowa o konieczności zastępowania jest sporym nadużyciem słownym w szczególności, że nie wykazano jaki funkcjonariusz i w jakim terminie podejmował czynności jakie on by wykonywał. G.W. zarzucił organom, że uważają, że działania podejmowane przez policjantów w celu leczenia i rehabilitacji są negatywnymi przesłankami dotyczącymi interesu własnego policjanta. Zatem organy te działają wbrew obowiązującemu prawu, które daje każdemu obywatelowi możliwość dbania o swoje zdrowie poprzez właśnie zwolnienia lekarskie (wraz ze stosowaniem się do zaleceń lekarskich). Skarżący zaznaczył, że ma już duże doświadczenie zawodowe z wcześniejszej pracy, jego wynagrodzenie jest niemal najniższe w Policji ponieważ w dniu zwolnienia posiadał II grupę zaszeregowania, a posiadany dodatek służbowy to jedynie 100 zł.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i uznał zgłoszone w skardze zarzuty za bezzasadne. Komendant zauważył, że Policja to formacja, do której głównych zdań należy tzw. bezpieczeństwo wewnętrzne. Aby podołać temu zadaniu do Policji przyjmowani są tylko wyselekcjonowani kandydaci. Muszą oni spełniać kryteria psychologiczne, psychiczne ale także w zakresie zdrowia fizycznego (por. art. 25 ustawy o Policji). Utrata któregokolwiek z tych przymiotów prowadzi do konieczności rozważenia czy policjant nadal może w służbie pozostać. Utrata niektórych zaś przymiotów powoduje obligatoryjność zwolnienia (skazanie, utrata zdrowia stwierdzona przez komisję lekarską). Organ podkreślił, że od chwili powołania skarżącego do służby w Policji przebywał on aż 256 dni na zwolnieniach lekarskich z powodu dyskopatii, która jak wynika z przepisów dotyczących kwalifikowania stanu zdrowia pod kątem służby w Policji nie stanowi przeciwwskazania do tej służby. Organ podkreślił, że choć skarżący został uznany za zdolnego do służby jednakże pozostawał nadał na zwolnieniu lekarskim. Komendant zauważył, że każdy chybiony nabór lub nieobsadzone stanowisko w Policji, w tym także z powodu absencji chorobowej zmniejszają ilość osób, do zdań których należy utrzymanie ładu, porządku, bezpieczeństwa. Brak funkcjonariusza jest odczuwalny. Twierdzenie o odpowiedzialności wobec kolegów i poważnym traktowaniu służby wobec jednoczesnego braku możliwości zapewnienia, że stwierdzony zespół bólowy, przynoszący wiele cierpienia skarżącemu, zostanie w pełni wyeliminowany jest tylko gołosłownym twierdzeniem. Organ podkreśli, ze skarżący nie informował przełożonych ze chodzi na rehabilitację i leczy się w klinice. Powyższe wskazuje, że skarżący nie traktuje poważnie służby w Policji. Organ podkreślił, że przypadki zwolnień ze służby z powodu absencji chorobowej są w ostatnich latach bardzo częste. Pozostawanie na tak długim zwolnieniu lekarskim pomimo kilkakrotnego (w krótkich odstępach czasu) stwierdzenia, iż policjant jest zdolny do służby winno było skłonić skarżącego do zastanowienia się nad swoim postępowaniem, a na pewno do wykazania, że rzeczywiście podejmuje wszelkie kroki aby w jak najkrótszym czasie odzyskać pełną sprawność, pozwalającą mu na pełnienie służby.

Odnosząc się do kwestii naruszenia art. 8 Kpa poprzez brak stosowanego upoważnienia dla K.O., organ wskazał, że osoba ta jako zastępca Dyrektora Gabinetu Komendanta Głównego Policji, które to stanowisko piastuje od dnia ukonstytuowania się nowej struktury organizacyjnej w KGP - tj. od marca 2013 r. jest upoważniona, tak jak i pozostali dyrektorzy biura do działania w imieniu organu. Kwestia nazewnictwa organu nie ma istotnego znaczenia. Nazwa jaką nadaje wojewoda obowiązuje w ramach działań za jakie odpowiada administracja zespolona w województwie. Natomiast nazewnictwo w ramach struktury organizacyjnej Policji jest dla wszystkich komend wojewódzkich jednakowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego aktu administracyjnego z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Przepis ten stanowi materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Decyzja taka ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie decyzja w tym przedmiocie pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności.

Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 Kpa, powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie.

Sam bowiem wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej.

Przywołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny.

Z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych, jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "ważny interes służby" jest w pełni uzasadnione.

W ocenie nauki prawa, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie – może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 kwietnia 1994 r. o sygn. akt II SA 426/99 (publ. LEX nr 47389) wyraził pogląd, że stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów.

W rozpoznawanej sprawie przesłanka zwolnienia G.W ze służby w Policji, z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana. W ocenie organu pierwszej instancji sytuacja taka występuje w niniejszej sprawie. Analiza absencji chorobowej G.W. wskazuje, że policjant od momentu przyjęcia do służby nie wykonywał obowiązków służbowych z uwagi na przebywanie na zwolnieniach lekarskich łącznie przez 509 dni (tj. w roku 2011 - 106 dni, w roku 2012 - 36 dni, w roku 2013 - 283 dni, w roku 2014 - 84 dni).

Ze zwolnień lekarskich nie korzystał w okresie odbywania drugiego kursu podstawowego, urlopów wypoczynkowych, w okresie skierowania do realizacji zadań związanych z archiwizacją w WRD KMP w K., czy w celu odbycia badań lekarskich. Ponadto pomimo orzeczeń Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w K. nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., o zdolności do służby na dotychczas zajmowanym stanowisku, zwolnieniu z testów sprawnościowych i zajęć w-f na okres 6-ciu miesięcy a następnie kolejnego orzeczenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. o zdolności do służby w Policji bez żadnych ograniczeń, nie stawił się do służby przedstawiając kolejne zwolnienia lekarskie. Przez cały 2013 r. policjant pełnił w OPP w K. jedynie 7 służb patrolowych, w 2014 r - żadnych.

Jakkolwiek korzystanie ze zwolnień lekarskich w okresie choroby samo w sobie nie musi jeszcze przemawiać za koniecznością rozwiązania stosunku służbowego z funkcjonariuszem ze względu na ważny interes służby, to jednak w sytuacji, gdy długotrwałe absencje chorobowe przerywane są jedynie krótkimi okresami formalnej obecności funkcjonariusza w służbie, nie sposób nie dostrzec, że tego rodzaju postawa policjanta świadczy o świadomym obchodzeniu art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, który pozwala go zwolnić w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Takie zachowanie skarżącego, przy jednoczesnym ciągłym przebywaniu na zwolnieniach lekarskich, świadczy o braku zainteresowania dalszym pełnieniem służby. Tego rodzaju postawa funkcjonariusza Policji nie może zostać niezauważona w aspekcie interesu służby, który mierzony interesem społecznym, jako ważny, winien determinować podejmowaną decyzję zwolnieniową, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.

Funkcjonariusz Policji, który nie podejmuje służby i nie wykonuje żadnych obowiązków służbowych z uwagi na przebywanie na zwolnieniach lekarskich, przerywanych tylko krótkimi okresami obecności w służbie, nie może skutecznie powoływać się na swój interes. Jego postępowanie wpływa bowiem negatywnie na organizację służby i jej dobro oceniane przez pryzmat zadań Policji.

Nie bez znaczenia są tu względy wynikające z konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki (ciągłe przebywanie na zwolnieniach lekarskich, przerywanych jedynie krótkotrwałymi okresami pełnienia służby, z pewnością dezorganizuje służbę), jak i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), i nie można tego rodzaju ocen postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej. W przypadku ciągłych zwolnień lekarskich, to interes służby winien górować nad indywidualnym interesem funkcjonariusza (art. 7 Kpa), gdyż znaczenie tego rodzaju zachowań, zwłaszcza w odbiorze społecznym – co do zasady – negatywnym, wpływa niekorzystnie na wizerunek organów państwa, co tym bardziej uzasadnia nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organ Policji zachował warunki do wydania decyzji uznaniowej, należy stwierdzić, że słuszny interes G.W. (art. 7 Kpa) nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza, kwestionująca przedmiotowy rozkaz, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym).

Organ Policji mógł zatem zwolnić skarżącego ze służby. Zaskarżona decyzja odpowiada kryteriom uznania administracyjnego. Motywy rozstrzygnięcia zostały w pełni wyjaśnione, decyzja nie nosi zatem znamion dowolności, zaś przytoczona w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca.

W przedstawionym stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.