Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1881/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14c  par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 5 ust. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Staniszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1.1. Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Ministra Finansów (dalej: Minister/organ) z dnia 18 lutego 2016 r. nr IPPP1/4512-1277/15-2/JL w przedmiocie podatku od towarów i usług.

1.2. Z akt sprawy wynika, że w dniu 18 grudnia 2015 r. S. (dalej: Skarżąca/Wnioskodawca/Spółka) złożyła wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe: Skarżąca zawarła umowę z klientem, który w zakresie swojej działalności świadczy m.in. usługi ubezpieczenia należności (dalej: Ubezpieczyciel). Spółka świadczy na jego rzecz usługi ogólnej obsługi prawnej za co otrzymuje umówione wynagrodzenie.

W ramach umów łączących Ubezpieczyciela z jego własnymi klientami (dalej: Ubezpieczonymi) Ubezpieczyciel zobowiązuje się zabezpieczyć odzyskanie należności Ubezpieczonych od ich dłużników w przypadku zaistnienia zaległości w spłacie. W celu odzyskania należności Ubezpieczonych, Spółka działając na zlecenie Ubezpieczyciela, występuje przeciwko dłużnikom Ubezpieczonych na drogę postępowania sądowego. Skarżąca zaznaczyła, że nie łączy jej z Ubezpieczonymi żadna umowa dotycząca obsługi prawnej, lecz działa wyłącznie na zlecenie Ubezpieczyciela. Pełnomocnictwo do reprezentowania Ubezpieczonego w sporze z dłużnikiem jest wystawiane przez Ubezpieczonego bezpośrednio na Spółkę i przekazywane Ubezpieczycielowi, który następnie przekazuje je Spółce.

Wnioskodawca zauważył, że w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy sąd zasądza na rzecz Ubezpieczonego koszty zastępstwa procesowego, co skutkuje zobowiązaniem dłużnika Ubezpieczonego do zwrotu zasądzonych kosztów. Zasądzone koszty zastępstwa procesowego z reguły są zwracane przez dłużników na rachunek bankowy Ubezpieczyciela, które następnie Ubezpieczyciel przekazuje Spółce. Niekiedy zwrot kosztów następuje bezpośrednio od dłużnika na rachunek Spółki.

Skarżąca wskazała, że z umowy zawartej z Ubezpieczycielem (odrębnej od umowy ogólnej obsługi prawnej) wynika, iż zasądzone koszty zastępstwa procesowego w całości przysługują Spółce. Jak wyjaśniła Skarżąca, obecnie traktuje otrzymane kwoty zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego jako wynagrodzenie brutto, z którego wylicza podatek VAT według stawki 23% rachunkiem w stu. Wyliczoną w ten sposób kwotę podatku VAT wykazuje następnie w rejestrach sprzedaży VAT i deklaracjach VAT-7 za poszczególne miesiące, a następnie odprowadza na konto Urzędu Skarbowego.

1.3. Mając na względzie tak zakreślony stan faktyczny Wnioskodawca zadał następujące pytanie - czy otrzymywane przez Spółkę od dłużników Ubezpieczonych (przegranych w procesach) koszty zastępstwa procesowego stanowią wynagrodzenie za świadczenie usług prawnych i w związku z tym podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm., dalej: u.p.t.u.)?

1.4. Przedstawiając swoje stanowisko Spółka wskazała, że w jej ocenie, koszty zastępstwa procesowego uzyskiwane od dłużników Ubezpieczonych nie stanowią wynagrodzenia za usługi prawne i w związku z tym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zdaniem Skarżącej, zwrotu kosztów zastępstwa procesowego nie można uznać za odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 5 u.p.t.u. z uwagi na brak wzajemności świadczeń i brak związku między usługą a wynagrodzeniem za jej wykonanie. Spółka wyjaśniła, że w przypadku otrzymania przez nią kosztów zastępstwa procesowego nie jest możliwe zidentyfikowanie jakiegokolwiek świadczenia, które miałaby wykonywać na rzecz dłużnika Ubezpieczonego, zaś po stronie dłużnika nie dochodzi do żadnego przysporzenia. Wnioskodawca wskazał również na brak istnienia stosunku prawnego między nim a dłużnikiem Ubezpieczonego, z którego wynikałoby otrzymanie przez każdą ze stron ekwiwalentnego świadczenia (usługi w zamian za wynagrodzenie). Skarżąca podkreśliła, że obowiązek zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wynika jedynie z prawomocnego orzeczenia sądu.

1.5. Minister Finansów wydał interpretację indywidualną z dnia 18 lutego 2016 r. nr IPPP1/4512-1277/15-2/JL, w której uznał stanowisko Spółki przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. W uzasadnieniu powyższej interpretacji Minister wskazał, że wbrew stanowisku Skarżącej, koszty zastępstwa procesowego zasądzone od dłużnika Ubezpieczonego powinny być opodatkowane podatkiem VAT, przy czym bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, że Spółka nie wykonuje żadnych świadczeń na rzecz dłużnika. W ocenie organu, zasądzone koszty zastępstwa procesowego są elementem wynagrodzenia Spółki za świadczenie usług prawnych, o których mowa jest w art. 8 ust. 1 u.p.t.u., przy czym świadczenie tych usług następuje wyłącznie na rzecz Ubezpieczyciela. Jak wyjaśnił Minister, uzyskiwanie kosztów zastępstwa procesowego jest bezpośrednio związane z umownym stosunkiem zlecenia z Ubezpieczycielem, z którego wynika, że Wnioskodawca występuje na zlecenie Ubezpieczyciela przeciwko dłużnikom Ubezpieczonych na drogę postępowania sądowego. Zdaniem Ministra, Spółka otrzymując przedmiotowe koszty nie świadczy zatem żadnej usługi na rzecz dłużnika, lecz podmiotu, z którym zawarła umowę o obsługę prawną, tj. Ubezpieczyciela. Koszty orzeczone przez sąd stanowią tym samym dodatkowy składnik wynagrodzenia dla Skarżącej z tytułu świadczenia usługi obsługi prawnej obok wynagrodzenia określonego przez strony w umowie obsługi prawnej. Jak wynika z kolei z umowy zawartej przez Spółkę z Ubezpieczycielem (odrębnej od umowy obsługi prawnej), koszty zastępstwa procesowego w całości przysługują Spółce.

Wobec tych ustaleń Minister stwierdził, że zasądzone kwoty kosztów zastępstwa procesowego jako stanowiące element wynagrodzenia Spółki za świadczenie usług prawnych na rzecz Ubezpieczyciela, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.

1.6. Skarżąca nie zgodziła się z treścią wydanej interpretacji i wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa.

1.7. Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą interpretację, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.

2.2. Spółka zarzuciła organowi naruszenie:

- art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: O.p.) poprzez niedokonanie oceny istotnych dla sprawy argumentów podniesionych we wniosku o wydanie interpretacji,

- art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 u.p.t.u. poprzez ich zastosowanie i uznanie, że zwrot kosztów zastępstwa procesowego stanowi świadczenie usług.

W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że zaskarżona interpretacja nie wyczerpuje określonych w przepisie art. 14c § 1 i § 2 O.p. obowiązków organu. W ocenie Skarżącej organ nie wyjaśnił w sposób precyzyjny i przekonujący dlaczego stanowisko Strony jest nieprawidłowe i nie odniósł się do przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji argumentów, w szczególności wywodzonych z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego poprzez jego wadliwe zastosowanie Spółka podniosła, że stanowisko organu stoi w sprzeczności z ukształtowaną linią orzecznictwa zarówno sadów administracyjnych jak i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Skarżąca powołała ponownie wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które w jej ocenie przemawiają za prawidłowością prezentowanego przez Wnioskodawcę stanowiska.

2.3. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

3.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

3.2. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

3.3. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona interpretacja nie narusza przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Zarzuty postawione w skardze okazały niezasadne.

3.4. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy w stanie faktycznym podanym przez Skarżącą, koszty zastępstwa procesowego otrzymywane na podstawie zapisów umowy łączącej Wnioskodawcę z Ubezpieczycielem stanowią wynagrodzenie za usługi prawne i w związku z tym podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

3.5. W ocenie Sądu, rację w tym sporze przyznać należało organowi, który analizując opis stanu faktycznego uznał, że uzyskiwanie przez Wnioskodawcę kwot odpowiadających zasądzonym kosztom zastępstwa procesowego w opisanych przez Spółkę przypadkach związane jest bezpośrednio z umownym stosunkiem zlecenia z klientem, czyli Ubezpieczycielem, a w konsekwencji jest elementem wynagrodzenia Skarżącej za świadczenie usług prawnych i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

3.6. Na wstępie odnieść się należy do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. W skardze Strona zarzuciła naruszenie art. 14c § 1 i § 2 O.p. poprzez niedokonanie oceny istotnych dla sprawy argumentów podniesionych we wniosku o wydanie interpretacji.

W ocenie Sądu, niezasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, zaskarżona interpretacja spełnia bowiem określone w przepisach wymagania.

Zgodnie z art. 14c O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (§ 1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2).

Na tle brzmienia powyższej regulacji zauważyć należy, że pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego wraz z uzasadnieniem prawnym, która to ocena wraz z uzasadnieniem musi być na tyle konkretna, aby podatnik mógł się do niej zastosować. W szczególności wymóg ten dotyczy interpretacji zawierającej negatywną ocenę stanowiska wnioskodawcy (dotyczy to rozpatrywanego przypadku), co expressis verbis wynika z treści art. 14c § 2 O.p.

Uzasadnienie prawne organu powinno zatem zawierać nie tylko argumentację prawną na poparcie stanowiska organu w sprawie, ale również wskazywać, przy użyciu również argumentów prawnych, dlaczego stanowisko wnioskodawcy zostało uznane za nieprawidłowe.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że jakkolwiek uzasadnienie zaskarżonej interpretacji nie jest szczególnie rozbudowane, to zawiera wszystkie niezbędne elementy, w tym wyraża jednoznaczny i precyzyjny pogląd prawny organu co do istoty sprawy. Skarżona interpretacja wskazuje niewątpliwie, że uzyskiwanie przez Wnioskodawcę kwot odpowiadających zasądzonym kosztom zastępstwa procesowego w opisanych przez Spółkę przypadkach związane jest bezpośrednio z umownym stosunkiem zlecenia z klientem czyli Ubezpieczycielem, a w konsekwencji jest elementem wynagrodzenia Skarżącej za świadczenie usług prawnych i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Należy przy tym podkreślić, że organ interpretacyjny nie ma obowiązku ustosunkowania się do wszystkich argumentów wnioskodawcy, zawartych we wniosku o wydanie interpretacji. Organ ma prawo wyboru racji argumentacyjnych, które jego zdaniem będą wystarczające dla oceny merytorycznej problemu podatkowego objętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego (np. wyrok NSA z 17 kwietnia 2015 r., II FSK 731/13).

W każdym postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji indywidualnej rolą organu jest bowiem ocena poprawności zaprezentowanego stanowiska. W tym kontekście należy zaznaczyć, że wydając interpretację indywidualną organ nie jest zobowiązany do polemiki z wnioskodawcą co do powołanych przez niego twierdzeń i argumentów oraz orzecznictwa. W opinii Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy organ wydał interpretację na podstawie obowiązujących przepisów prawa podatkowego, a w uzasadnieniu interpretacji wyraźnie wyszczególnił przepisy podatkowe, które były podstawą uznania stanowiska Skarżącej, zawartego we wniosku za nieprawidłowe. Organ przedstawił pogląd prawny dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposób ich zastosowania do niniejszej sprawy.

Reasumując, analiza treści skarżonej interpretacji wskazuje, że organ nie dopuścił się naruszenia przepisu postepowania - art. 14c O.p.

3.7. Za niezasadny uznał Sąd również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 u.p.t.u. poprzez ich zastosowanie i uznanie, że zwrot kosztów zastępstwa procesowego stanowi świadczenie usług.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wskazać na wstępie należy, że organ w skarżonej interpretacji, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, nie uznał, iż "zwrot kosztów zastępstwa procesowego stanowi świadczenie usług". Wskazał natomiast, że kwoty odpowiadające zasądzonym przez sąd kosztom zastępstwa procesowego, które otrzymuje Wnioskodawca, stanowią dodatkowy składnik wynagrodzenia dla Skarżącej z tytułu świadczenia na podstawie umowy zawartej pomiędzy Spółką a Ubezpieczycielem, odrębnej od umowy na ogólną obsługę prawną.

W ocenie Sądu, wniosek taki był w pełni uprawiony na tle okoliczności przedstawionych przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji. Prawidłowo organ powołał się na zapisy umowy zawartej pomiędzy Spółką a Ubezpieczycielem (odrębnej od umowy ogólnej obsługi prawnej). Z umowy tej wynika, że zasądzone koszty zastępstwa procesowego w 100% przysługują Spółce. Prawidłowo zatem organ uznał, że Strona świadczy de facto usługi na rzecz Ubezpieczyciela, na podstawie zawartej umowy, za które otrzymuje wynagrodzenie. Powyższe pozwalało stwierdzić, że w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług jak również powołanego przez Stronę orzecznictwa, pomiędzy Skarżącą i Ubezpieczycielem istnieje związek prawny usługodawcy i usługobiorcy, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy. Skarżącą łączy umowa zobowiązaniowa tylko i wyłącznie z Ubezpieczycielem i to Ubezpieczyciel wypłaca wynagrodzenie Skarżącej zatem w analizowanej sprawie istotne jest rozpatrywanie kwestii wzajemności świadczeń jedynie w ramach stosunku zobowiązaniowego Skarżąca a Ubezpieczyciel.

W ocenie Sądu, bez znaczenia w analizowanej sprawie jest argument podnoszony przez Skarżącą, że nie świadczy ona żadnych usług na rzecz dłużnika ubezpieczonego, gdyż w świetle przedstawionego stanu faktycznego kwota kosztów zastępstwa procesowego nie jest w istocie należna Skarżącej od dłużnika. Jak wynika z wniosku, koszty zastępstwa procesowego są zasądzane przez Sąd od dłużnika na rzecz Ubezpieczonego. Ubezpieczyciel zobowiązuje się zabezpieczyć odzyskanie należności Ubezpieczonych od ich dłużników, w przypadku zaistnienia zaległości w spłacie, a zasądzone koszty zastępstwa z reguły są zwracane przez dłużników na rachunek bankowy Ubezpieczyciela, a następnie Ubezpieczyciel przekazuje je Spółce. Potwierdza to umowa dodatkowa zawarta między Stroną i Ubezpieczycielem, zgodnie z którą kwota odpowiadająca kosztom zastępstwa jest należna Spółce od Ubezpieczyciela. Nie ma przy tym znaczenia, że w niektórych przypadkach pieniądze są przekazywane Skarżącej przez dłużnika, gdyż Strona nie świadczy na rzecz dłużnika żadnych usług, a stosunek obligacyjny łączy ją niewątpliwie z Ubezpieczycielem i to ten stosunek jest źródłem wpłat na rzecz Skarżącej, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W przedstawionym stanie faktycznym usługobiorcą usług Skarżącej jest wyłącznie Ubezpieczyciel. Wynagrodzenie za usługi świadczone na rzecz Ubezpieczyciela, zgodnie z wolą stron wynikającą z umowy dodatkowej, obejmuje również kwotę zwrotu kosztów zastępstwa i kwota ta stanowi dla Strony "zapłatę" z tytułu sprzedaży od usługobiorcy lub osoby trzeciej w świetle przepisu art. 29a ust. 1 u.p.t.u. Powyższe przesądza, że kwoty odpowiadające zasądzonym przez sąd kosztom zastępstwa procesowego stanowią dodatkowy składnik wynagrodzenia Skarżącej z tytułu świadczenia usług na rzecz Ubezpieczyciela.

Mając na względzie tak zakreślony stan faktyczny organ prawidłowo zastosował w sprawie przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 29a ust. 1 u.p.t.u.

W świetle bowiem art. art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez świadczenie usług - w świetle art. 8 ust. 1 u.p.t.u. rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również;

1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Zgodnie natomiast z przepisem art. 29a ust. 1 u.p.t.u. podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

W skarżonej interpretacji organ dokonał prawidłowej wykładni powołanych przepisów jako istotnych dla wydania interpretacji. Wskazał, że istotą stosunku świadczenia jest każde zachowanie się na rzecz innej osoby, jest ono dwustronnym stosunkiem prawnym i wymaga podmiotu pełniącego rolę odbiorcy (konsumenta świadczenia, nabywcy usługi) oraz podmiotu świadczącego (wykonującego czynności, świadczącego usługę). Organ wskazał także na wywodzoną z powołanych przepisów generalną zasadę, zgodnie z którą usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Podkreślił również, że definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług, transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Natomiast dokonując wykładni art. 29a ust. 1 u.p.t.u. organ wskazał, że przepis ten odnosi się do wszystkiego, co stanowi zapłatę obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi. Pojęcie zapłaty użyte w art. 29a u.p.t.u. powinno być rozumiane jako należność za daną czynność opodatkowaną, jako kwota bądź wartość, na którą strony się umówiły, czyli kwota, którą podatnik efektywnie ma otrzymać od nabywcy towarów lub usług lub osoby trzeciej.

Odnosząc powyższe regulacje prawne do stanu faktycznego sprawy uznać należy, że organ prawidłowo zastosował przywołane powyżej przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. W analizowanej sprawie nie ma żadnych wątpliwości, że Ubezpieczyciel jest bezpośrednim odbiorcą świadczeń od Skarżącej, gdyż to Ubezpieczyciel zobowiązany jest zabezpieczyć odzyskanie należności Ubezpieczonych od ich dłużników zgodnie z zawartymi z Ubezpieczonymi umowami.

To Ubezpieczyciel zleca Skarżącej wykonanie określonych czynności - obsługa prawna, w tym występowanie w imieniu Ubezpieczyciela przeciwko dłużnikom Ubezpieczonych na drogę postępowania sądowego. Powyższe przesądza, że uzyskiwanie przez Skarżącą kwot odpowiadających zasadzonym kosztom zastępstwa procesowego w stanie faktycznym opisanym przez Wnioskodawcę związane jest bezpośrednio z umownym stosunkiem zlecenia z Ubezpieczycielem i kwoty te stanowią dodatkowy składnik wynagrodzenia dla Spółki z tytułu świadczenia usług, w konsekwencji więc podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Reasumując, mając na względzie stan faktyczny wynikający z opisu zawartego we wniosku Skarżącej, uznać należy, że organ właściwie zastosował w skarżonej interpretacji przepisy prawa materialnego art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 29a ust. 1 u.p.t.u. po uprzednim dokonaniu prawidłowej ich wykładni.

Odnosząc się do powołanych w skardze wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Sąd pragnie wskazać, że w całości podziela zaprezentowane w przywołanych orzeczeniach tezy. Jednocześnie przenosząc je na okoliczności faktyczne przedstawione we wniosku Skarżącej uznać należy, że dokonana w interpretacji ocena nie stoi w sprzeczności z tezami orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Skoro bowiem Spółka świadczyła usługi na rzecz usługobiorcy – Ubezpieczyciela na mocy umownego stosunku zlecenia z Ubezpieczycielem, spełnione jest zarówno kryterium wzajemności, jak i związku pomiędzy usługą a wynagrodzeniem należnym na mocy umowy odrębnej od umowy ogólnej obsługi prawnej.

3.8. Podsumowując, organ dokonując oceny stanowiska Skarżącej w zakresie objętym treścią wniosku, zawarł zgodnie z art. 14c § 2 O.p. zarówno pełną ocenę przedstawionego stanowiska, jak i wskazał uzasadnienie prawne, odnosząc się przy tym do treści złożonego wniosku. Merytoryczne stanowisko organu oparte na zastosowaniu w sprawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 29a ust. 1 u.p.t.u., wyrażone w zaskarżonej interpretacji, uznać należało za trafne.

3.9. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości.