Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 720/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Wojewódzki Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 85a
journal: Dz.U. 2014 poz 1539
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi T.P. działalność gospodarczą pod firmą "V." na decyzję D. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za prowadzenie działalności nadzorowanej bez dokonania rejestracji w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. nałożył na skarżącego na podstawie art. 85 a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1531) i § 3 pkt 1 a tiret czwarty rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi (Dz. U. z 2014r. , poz. 629) w związku z art. 8 i art. 23 ust. 1 a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 14 października 2009r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (Dz. Urz. UE z 2009r. L.300/1) karę pieniężną w wysokości 13 700 zł za dokonanie w dniu 23 lutego 2015r. przewozu 17 opakowań typu big pag o łącznej wadze 24740 kg produktu pochodnego kat. I (pelet z biomasy) określonym pojazdem z miejscowości P.G. do miejscowości K. w S. zgodnie ze zleceniem spedycyjnym.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z art. 23 ust. 1a powołanego rozporządzenia PE i Rady podmioty (czyli zgodnie z art. 3 pkt 11 osoby, pod których faktyczną kontrolą pozostaje produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego lub produkt pochodny, w tym przewoźnicy) w celu rejestracji przed rozpoczęciem działalności powiadamiają właściwy organ. Zgodnie z dokumentacją handlową i przewozową skarżący, prowadzący działalność gospodarczą jako przewoźnik i nie będąc zarejestrowany jako przewoźnik w zakresie wykonywania tych produktów, przyjął zlecenie przewozu i przewiózł ładunek, jak to opisano na wstępie. W dniu 24 lutego 2015r. dostawca zgodnie z art. 48 ust. 3 a powołanego rozporządzenia PE i Rady wysłała zawiadomienie TRACES o wysyłce produktów pochodnych kategorii I w ilości 24470 kg. Dokonanie przewozu potwierdził ponadto kierowca. Nie był uzasadniony wniosek dowodowy skarżącego o przesłuchanie w charakterze świadków wskazanych osób zajmujących się zleceniami transportowymi w przedsiębiorstwie skarżącego i w firmie spedycyjnej, jak też o uzyskanie u dostawcy informacji, czy poinformował skarżącego o wymogu dokonania rejestracji lub żądał okazania dokumentów potwierdzających fakt rejestracji według art. 23 ust. 1 a rozporządzenia. Ponadto w ocenie tego organu nie była istotna dla rozstrzygnięcia kwestia posiadania przez skarżącego roszczeń cywilnoprawnych z umowy przewozu, zgłoszona przez skarżącego.

W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 10, art. 52, art.75, art. 77, art. 78 i art. 80 k.p.a. Skarżący potwierdził okoliczności przyjęcia i wykonania zlecenia spedycyjnego. Według dokumentacji przewozowej ładunek był neutralny, czyli nie wymagający dodatkowych zezwoleń na przewóz. O braku takich dodatkowych wymogów zapewniał również pracownik firmy spedycyjnej. W pierwszej instancji bezpodstawnie odmówiono przeprowadzenia dowodów na te okoliczności, nie korzystając przy tym z pomocy prawnej (art. 52 k.p.a.). Nastąpiło pominięcie istotnej argumentacji skarżącego. Należało uwzględnić okoliczności ekskulpacyjnie.

Zaskarżoną decyzją organ utrzymał powyższą decyzję w mocy.

W uzasadnieniu omówił przepisy art. 23 ust. 1 a i art. 3 pkt 11 powołanego rozporządzenia unijnego oraz art. 6 ust. 1a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r., z których wynika, że skarżący dokonując przewozu produktu pochodnego kat. I (pelet z biomasy) powinien uprzednio dokonać wymaganej rejestracji. Okoliczność dokonania przewozu została potwierdzona przez skarżącego i wynika z dołączonych dokumentów handlowych i przewozowych (dokument handlowy, list przewozowy, zlecenie spedycyjne). Brak świadomości strony co do obowiązków związanych z rodzajem ładunku nie usprawiedliwia strony i może świadczyć o braku staranności, tym bardziej, że skarżący jest profesjonalnym przewoźnikiem od 2008r. Skarżący powinien mieć wiedzę o rodzaju ładunku i związanych z tym obowiązkach. Jako przedsiębiorca ponosi przy tym odpowiedzialność za zaniedbania i czynności pracowników. Roszczenia cywilnoprawne do kontrahentów nie wpływają na istnienie i zakres odpowiedzialności przewoźnika. Dowody oferowane przez skarżącego nie podważały okoliczności dokonania przewozu produktów pochodnych kat. I. Prowadzenie działalności w omawianym zakresie podlega zgodnie z art. 85 a ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy karze pieniężnej , której wysokość ustala rozporządzenie z dnia 2 maja 2014r. w wysokości 13.700 jeżeli masa produktów przekracza 1000 kg. Nie nastąpiło również naruszenie art. 10 k.p.a.

W skardze do sądu administracyjnego zarzucono naruszenie art. 6, art. 7, art. 10, art. 75, art. 77 ust. 1, art. 81 i art. 107 § 1 k.p.a. Skarżący nadal twierdził, że nie został przez spedytora i dostawcę poinformowany o obowiązkach związanych z transportowanym ładunkiem, określonym przez nich jako neutralny. Okoliczności te pozostały niewyjaśnione. Organ powinien rozważyć argumentację skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Organ podkreślił, że stosowane przepisy nie przewidują żadnych okoliczności ekskulpacyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Sąd w pełni podziela oceny prawne organu poczynione na tle prawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych, zebranych w postępowaniu przeprowadzonym bez uchybień procesowych.

Organ stosował art. 85 a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy w związku z § 3 pkt 1 powołanego rozporządzenia wykonawczego, w których to przepisach przewidziano karę pieniężną w wysokości 13.700 zł dla prowadzącego działalność nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych bez dokonania rejestracji, jeżeli masa produktów poddanych czynności wymienionej w art. 23 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1069/2009 przekracza 1000 kg. Jak wynika z art. 23 ust. 1 a tego rozporządzenia jedną z czynności tam wymienionych jest przewóz. Zgodnie z art. 48 tego rozporządzenia o wysyłce produktów informuje się za pomocą systemu Traces zgodnie z decyzją 2004/292/WE

W ocenie Sądu sankcje przewidziane w przepisach krajowych spełniają kryteria ustanowione w art. 53 rozporządzenia unijnego. Organ trafnie zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 3 pkt 11 tego rozporządzenia określenie "podmiot" (ponoszący odpowiedzialność) oznacza w szczególności przewoźnika.

Jak wynika z niewadliwych i niekwestionowanych przez skarżącego okoliczności nin. sprawy, skarżący przewoźnik dokonał czynności przewozu uzasadniającej obciążenie go karą pieniężną na podstawie wskazanych przepisów. Od odpowiedzialności tej nie zwalnia go brak wiedzy o ustawowych obowiązkach przewoźnika w omawianym zakresie lub wprowadzenie go przez kontrahenta w błąd co do braku takich obowiązków. Jak trafnie podkreślił organ, stosowane przepisy nie przewidują okoliczności szczególnych łagodzących lub wyłączających odpowiedzialność za wykonanie zabronionej czynności. Nie było zatem uchybieniem procesowym organu nieprzeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów na okoliczności nieistotne dla rozstrzygnięcia. Organ w pełni odniósł się do argumentacji skarżącego.

Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.