Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 686/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art.  20 ust. 5 pkt 1,  art. 20 ust. 4, art. 20 ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 288
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony  Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - tekst jedn.
article: art. 11, art. 7, art. 8, art. 80, art. 107 § 3, art. 15
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 121 ust. 1, art. 121b ust. 1, art. 121b ust. 5 pkt 2, art. 121b ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2021 r. sprawy ze skargi U. N. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...]utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Pismem z dnia 5 lutego 2021 r. była policjantka - A. B. (zwana dalej stroną, bądź skarżącą) wystąpiła do Komendanta Powiatowego Policji w [...] z wnioskiem o wypłatę wyrównania uposażenia do 100 % za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim od dnia 27 lipca 2020 r. do dnia 25 października 2020 r.

W trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że:

1. A. B. od dnia 16 września 2019 r. przebywała na nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim do dnia zwolnienia ze służby w Policji;

2. orzeczeniem z dnia 27 lipca 2020 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] orzekła, że strona jest trwale niezdolna do służby w Policji, zaliczając ją do III grupy inwalidzkiej ze stwierdzeniem, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą;

3. prawomocnym orzeczeniem z dnia 20 października 2020 r. Centralna Komisja Lekarska (zwana dalej CKL), po rozpatrzeniu odwołania strony, uchyliła w całości ww. orzeczenie I instancji i wydała własne orzeczenie, w którym uznała stronę za trwale niezdolną do służby w Policji od dnia 27 lipca 2020 r., kat. C, zaliczając ją do trzeciej grupy inwalidzkiej, w pkt 13 część A orzeczenia określono, że "związek schorzenia albo ułomności (niezdolności do służby, inwalidztwa) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby: nie istnieje";

4. w okresie od 26 października 2020 r. strona była odsunięta od zajęć służbowych;

5. rozkazem personalnym z dnia 27 października 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w [...], działając na podstawie 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.), zwanej dalej ustawą, zwolnił stronę ze służby w Policji z dniem 31 października 2020 r.;

6. rozkazem personalnym z dnia 19 stycznia 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], po rozpatrzeniu odwołania strony, uchylił ww. decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu zwolnienia i określił nowy termin na dzień 2 listopada 2020 r.

Mając na uwadze powyższe organ I instancji decyzją z dnia 15 kwietnia 2021 r. odmówił stronie wypłaty wyrównania uposażenia do wysokości 100 % za okres przybywania na zwolnieniu lekarskim od dnia 27 lipca 2020 r. do dnia 25 października 2020 r. – na podstawie art. 121b ust. 1 w zw. z art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy. W uzasadnieniu podkreślono, że CKL odnosząc się do pkt 13 swego orzeczenia wskazała, że schorzenia opisane w rozpoznaniu nie figurują w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Służbie Ochrony Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1046). Ponadto CKL stwierdziła, że schorzenia będące podstawą do orzeczenia o czasowej niezdolności do służby w wyszczególnionych okresach nie figurują w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2019 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży lej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Ochrony Państwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 921).

W odwołaniu od ww. decyzji strona powołała się na art. 121b ust. 5 ustawy, który wskazuje sytuacje, kiedy policjant otrzymuje 100 % uposażenia, pomimo że przebywał na zwolnieniu lekarskim, podkreślając że zgodnie z ww. orzeczeniem CKL została uznana za trwale niezdolną do służby w Policji z powodu choroby pozostającej w związku ze służbą. Tym samym stronie przyznano w trybie art. 20 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Anty korupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin III grupę inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą. W treści art. 20 ust. 3 tej ostatniej ustawy określono, kiedy inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, a zwolnienia lekarskie na okres od dnia 27 lipca 2020 roku do dnia 27 października 2020 r. wystawione były w związku z tą samą chorobą powstałą w związku ze służbą, którą komisja lekarska uznała za podstawę rozstrzygnięcia zawartego w orzeczeniu.

Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zakwestionowaną decyzję, wskazał że została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i wyczerpujący. Powołując ogólną zasadę zawartą w art. 121 ust. 1 ustawy podkreślono, że sytuacja funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim z powodu czasowej niezdolności do pełnienia służby nie jest równoznaczna z sytuacją funkcjonariusza, wobec którego właściwa komisja lekarska orzekła o całkowitej niezdolności do służby i któremu w związku z tym przysługuje uposażenie w wysokości 100 %. Orzeczenie właściwej komisji lekarskiej o całkowitej niezdolności do służby nie może być zrównane ze zwolnieniem lekarskim z powodu czasowej niezdolności do służby. To pierwsze orzeczenie jest bowiem wydawane w celu stwierdzenia, czy funkcjonariusz ze względu na stan zdrowia może dalej pozostawać w służbie, czy też utracił zdolność do jej pełnienia – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, czego konsekwencją było zwolnienie funkcjonariusza ze służby. Tak daleko idących skutków nie wywołuje natomiast zwolnienie lekarskie z powodu czasowej niezdolności do służby. W konsekwencji orzeczenie o całkowitej trwałej niezdolności do służby nie może być też podstawą do ustalenia wysokości wypłaty uposażenia za zwolnienie lekarskie – w sytuacji gdy strona w okresie, w którym ubiega się wyrównanie uposażenia do wysokości 100 %, tj. od dnia 27 lipca 2020 r. do dnia 25 października 2020 r. – przebywała na zwolnieniu lekarskim i w ten sposób usprawiedliwiła swoją nieobecność w służbie. W tym zakresie organ powołał się na art. 121c ust. 1 ustawy, którego dyspozycja została spełniona w niniejszej sprawie, podkreślając że ww. orzeczenie przesądza jedynie, że funkcjonariusz jest niezdolny do służby na skutek choroby, która w omawianym przypadku – jak ustaliła CKL – nie ma związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, wobec czego strona była uprawniona do otrzymania 80 % uposażenia. Wbrew zarzutom odwołania dla rozstrzygnięcia sprawy nie miało znaczenia, że strona we wskazanym okresie była orzeczona jako niezdolna do służby. Istotne znaczenie ma bowiem fakt zwolnienia od zajęć służbowych, który strona udokumentowała zwolnieniem lekarskim z powodu jej choroby.

Reasumując organ odwoławczy wskazał, że schorzenia, z powodu których komisja lekarska zaliczyła A. B. do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą w Policji nie są chorobami powstałymi w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby i stwierdził brak podstaw do zachowania 100% uposażenia za wnioskowany okres niezdolności do służby.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach strona podniosła zarzuty naruszenia:

1. przepisów postępowania mający wpływ na wynik sprawy:

- art. 7 i 8 K.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a tym samym zapewnienia stronie bezstronności i równego traktowana,

- art. 11 K.p.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, tj. orzeczenie przez uprawnione jednostki obu szczebli, że inwalidztwo istnieje od dnia 27 lipca 2020 r.;

- art. 15 K.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, tj. brak skorygowania przez organ odwoławczy wadliwości decyzji organu I instancji w zakresie przyjęcia podstawy do odmowy wypłaty wyrównania uposażenia do wysokości 100 % za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim od dnia 27 lipca 2020 r. do dnia 25 października 2020 r.;

- art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nie dość wystarczające wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej w zakresie odmowy przyznania wypłaty wyrównania uposażenia do wysokości 100 % za okres przebywania skarżącej na zwolnieniu lekarskim od dnia 27 lipca 2020r. do dnia 25 października 2020 r.;

2. przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy:

- art. 20 ust. 3 ww. ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji [...], w którym określone zostało, kiedy inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą;

- art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie oceny jedynie na podstawie własnych przypuszczeń i domysłów nie znajdujących potwierdzenia w aktach sprawy.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji i zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy wypłaty stronie wyrównania uposażenia – w związku ze złożonym w tym zakresie wnioskiem skarżącej o wypłatę wyrównania uposażenia do 100% za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim od dnia 27 lipca 2020 r. do dnia 25 października 2020 r.

Tytułem wstępu wskazania wymaga, że przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji nie określają, w jakiej formie następuje rozstrzygnięcie sporu w przedmiocie wysokości uposażenia za czas choroby. W przypadku pozytywnego załatwienia sprawy wnioskodawcy, wyrównanie uposażenia następuje w drodze czynności materialno-technicznej, lecz w przypadku odmowy należy przyjąć – zgodnie z poglądami doktryny oraz orzecznictwa – konstrukcję załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej.

Kwestie świadczeń przysługujących policjantom regulują szczegółowo przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Generalną zasadę stanowi art. 121 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym w razie urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

Zgodnie z przywołanymi w podstawie materialnoprawnej decyzji organu I instancji przepisami:

- art. 121b ust. 1 ustawy - w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant otrzymuje 80 % uposażenia;

- art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy – jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby zachowuje on prawo do 100 % uposażenia.

Z kolei przepis art. 121b ust. 2 pkt 1 ustawy stanowi, że zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby policjanta, w tym niemożności wykonywania zajęć służbowych z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

Spór w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy A. B. za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim od dnia 27 lipca 2020 r. do dnia 25 października 2020 r. należy się wypłata uposażenia w wysokości 100 %.

Okolicznością niesporną w niniejszej sprawie jest przebywanie skarżącej na nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim we wskazanym we wniosku okresie, za jaki domaga się wyrównania – co strona udokumentowała zwolnieniem lekarskim z rozpoznaniem o kodzie F48.0. Ustalenia te zostały zawarte w orzeczeniu CKL z dnia 20 października 2020 r. co do tego, że w odniesieniu "do wydawania zwolnień lekarskich w okresie od 15.07.2019 r do 29.07.2020 r. należy zauważyć, że podstawą do wystawienia zaświadczeń o niezdolności do służby z powodu choroby były schorzenia kodowane wg. Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych Rewizja 10 (ICD 10) odpowiednio: 15.07.- 26.07.2019 r. - F43 (reakcja na ciężki stres i zaburzenia adaptacyjne); 06.08-13.08.2019 r. - F43; 14.08-30.08.2019 r. - E07 (choroby tarczycy, inne); 16.09.- 30.09.2019 r. - F33 (zaburzenia depresyjne nawracające); 01.10.-14.10.2019 r. - F43; 15.10.-29.10.2019 r. - F43; 30.10.-27.11.2019 r.; 28.11.-18.12.2019 r.; 19.12.2019 r.-15.01.2020 r.; 16.01.-12.02.2020 r.; 13.02.-10.03.2020 r.; 11.03.-08.04.2020 r.; 09.04.-06.05.2020 r.; 07.05.-03.06.2020r.; 04.06.- 01.07.2020 r.; 02.07.-29.07.2020 r. - w kontynuacji - F48 - inne zaburzenia nerwicowe" (k. 17).

|W konsekwencji CKL, na str. 8 ww. orzeczenia z dnia 20 października 2020 r. stwierdziła, że schorzenia będące podstawą do orzeczenia o czasowej |

|niezdolności do służby w okresach wymienionych powyżej (neurastenia – F.48.0 i zaburzenia adaptacyjne – F.43.2) nie figurują w załączniku nr 1 do|

|rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2019 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy |

|Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Ochrony Państwa (Dz. U. 2019 r., |

|poz. 921), zwanego dalej rozporządzeniem, przez co nie można orzec o ich związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. |

|Dokonane przez CKL rozpoznanie (schorzenia podstawowe: neurastenia – F 48.0 i zaburzenia adaptacyjne – F 43.2) legło u podstaw uznania strony za |

|trwale niezdolną do służby w Policji od dnia 27 lipca 2020 r., kat. C, przy zaliczeniu jej do trzeciej grupy inwalidzkiej i stwierdzenia w pkt 13 |

|część A orzeczenia, że "związek schorzenia albo ułomności (niezdolności do służby, inwalidztwa) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami |

|służby: nie istnieje". W tym zakresie wskazano, że "stopień zaawansowania rozpoznanych u Odwołującej się schorzeń psychiatrycznych stanowi |

|podstawę do stwierdzenia inwalidztwa" (str. 6 orzeczenia). |

|Tytułem wyjaśnienia wskazać trzeba, że w ww. rozporządzeniu wśród chorób pozostających w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami |

|służby wymieniono m.in. PTSD - zespół stresu pourazowego, zaburzenia osobowości, zaburzenia lękowe (fobie, zespół lęku uogólnionego, zespół lęku |

|panicznego, zaburzenia mieszane depresyjno-lękowe nawracające, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne), psychozy reaktywne oporne na leczenie, |

|organiczne zaburzenia psychiczne. Racjonalny ustawodawca nie wskazał natomiast na rozpoznane u skarżącej neurastenię i zaburzenia adaptacyjne. |

W tym kontekście brak podstaw by uznać, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy ziściły się przesłanki, o jakich mowa w art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy. Mianowicie, przepis ten uzależnia prawo policjanta do zachowania 100 % uposażenia w okresie zwolnienia od tego, czy zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. W rezultacie, wobec stwierdzenia przez CKL braku związku rozpoznanych schorzeń (neurastenia – F 48.0 i zaburzenia adaptacyjne – F 43.2) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, brak było podstaw do wypłaty wyrównania skarżącej uposażenia (z 80 na 100 %), o czym prawidłowo rozstrzygnęły organy obu instancji.

Wobec przytoczenia ustaleń cyt. orzeczenia CKL i jego omówienia w kontekście obowiązujących przepisów przez organy obu instancji – przy jednoczesnym wskazaniu, że strona była uprawniona do otrzymania 80 % uposażenia za okres, który udokumentowała zwolnieniem lekarskim z powodu jej choroby – nie mogły odnieść skutku zarzuty skargi co do naruszenia art. 11, art. 7, art. 8 oraz art. 80 K.p.a. Z tych względów niezasadna jest również argumentacja skarżącej co do naruszenia wymogów, jakie dla uzasadnienia decyzji administracyjnej statuuje art. 107 § 3 K.p.a., a w konsekwencji również i zarzuty co do art. 15 K.p.a.

Nie mogła również odnieść skutku argumentacja skargi co do art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2019 r. poz. 288 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem – ustalającym w ust. 1 grupy inwalidztwa i precyzującym w ust. 2, że w zależności od przyczyny powstania inwalidztwa pozostaje ono w związku lub nie pozostaje w związku ze służbą – inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, gdy powstało wskutek:

1) zranienia, kontuzji lub innych obrażeń doznanych w czasie wykonywania obowiązków służbowych;

2) wypadku pozostającego w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych;

3) chorób zakaźnych panujących w miejscu służbowego pobytu funkcjonariusza;

4) chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby;

5) chorób i schorzeń, które istniały przed przyjęciem do służby, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach.

Z kolei zgodnie z art. 20 ust. 4 ww. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji [...] minister właściwy do spraw wewnętrznych, minister właściwy do spraw finansów publicznych, Minister Obrony Narodowej oraz Minister Sprawiedliwości, każdy w zakresie swojego działania, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia i ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego określą, w drodze rozporządzenia, wykazy chorób i schorzeń, o których mowa w ust. 3 pkt 4 i 5, oraz właściwości i warunki służby powodujące ich ujawnienie lub pogorszenie stanu zdrowia, uwzględniając w szczególności choroby i schorzenia, które powstały w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby oraz te, które istniały przed przyjęciem do służby, lecz uległy nasileniu lub ujawniły się w czasie trwania służby, z zastrzeżeniem ust. 4a.

Podkreślenia wymaga, że właśnie w oparciu o przepis art. 20 ust. 4 ww. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji [...] wydano powołane przez CKL w podstawie prawnej podjętego orzeczenia rozporządzenie z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej .

Reasumując, skoro CKL:

- zaliczyła skarżącą do trzeciej grupy inwalidzkiej,

- wskazując jednocześnie, że związek schorzenia albo ułomności (niezdolności do służby, inwalidztwa) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby nie istnieje

brak podstaw by przedmiotowe inwalidztwo – wbrew temu co konsekwentnie podnosi skarżąca – pozostawało w związku ze służbą, gdyż nie powstało ono wskutek chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby.

Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 5 pkt 1 ww. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji [...] inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą, jeżeli powstało z innych przyczyn niż określone w cyt. wyżej art. 20 ust. 3.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.