Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 318/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska – Cybulska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Ostrowie Wielkopolskim na uchwałę Nr XL/218/2018 Rady Gminy Gizałki z dnia 28 września 2018 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy Gizałki stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie obejmującym: § 2 pkt 6a, 6b i 8, § 9 ust.3, § 13 ust. 3 i 4, § 14 ust.1, § 14 ust. 2 pkt 2, 3, 4 i 5 oraz § 15


UZASADNIENIE

Rada Gminy Gizałki ( dalej jako : Rada ) dnia 28 września 2018 r. na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 oraz art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze .zm. dalej "u.s.g.") oraz art. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.

U. z 2018 r. poz. 1454, dalej "u.u.c.p.g.") podjęła uchwałę nr XI/ 218/2018 w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Gizałki( dalej jako : Regulamin). Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ostrowie Wielkopolskim wniósł skargę na powyższą uchwałę domagając się stwierdzenia nieważności w odniesieniu do § 2 pkt 6a, 6b i 8 § 9 ust. 3 § 13ust. 2 i 4 § 14 ust. 1, 14 § ust 2 pkt 2, 3, 4 i 5 oraz

§ 15.

Prokurator zarzucił istotne naruszenie prawa materialnego:

- art. 4 ust. 2 pkt 1 c ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez przekroczenie ustawowego upoważnienia i wskazanie w 2 pkt 6a terminu usunięcia błota, śniegu i lodu przez właścicieli nieruchomości oraz wkroczenie w materię uregulowaną w art. 5 ust.1 pkt 4 ustawy poprzez wskazani, że obowiązek powyższy dotyczy właścicieli nieruchomości położonych wzdłuż chodników:

- art. 4 ust. 2 pkt 1 c ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez przekroczenie ustawowego upoważnienia i określenie w § 2 pkt 6b sposobu oczyszczania ze śniegu i lodu, rodzaju i czasokresu usunięcia materiału użytego do likwidacji śliskości chodnika.

- art. 4 ust. 2 pkt l d ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez przekroczenie ustawowego upoważnienia i ograniczenie w § 2 pkt 8 regulaminu możliwości naprawy pojazdów samochodowych poza warsztatami do napraw " drobnych" oraz oraz uzależnienie ich od zgody właściciela nieruchomości i nie występowania uciążliwości;

- art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez przekroczenie ustawowego upoważnienia i zobowiązanie w § 9 ust. 3 do stawiania pojemników w miejscu o określonych właściwosciach ;

- art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez wprowadzenie bez podstawy prawnej w § 13 ust.

3 i 4 dla osób utrzymujących psy, obowiązku ogrodzenia nieruchomości i umieszczenia tabliczki ostrzegawczej

- art. 4 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez przekroczenie ustawowego upoważnienia i zobowiązanie w § 14 ust. 2 pkt 2 i 3 osób utrzymujących zwierzęta gospodarskie, do posiadania obiektów i urządzeń do gromadzenia odchodów zwierzęcych oraz utrzymywania obejść w określonym stanie

- art. 4 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez przekroczenie ustawowego upoważnienia i zobowiązanie w § 14 ust. 2 pkt 4 utrzymujących zwierzęta gospodarskie do składowania obornika w określony sposób;

- art. 4 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez porządku w gminach poprzez przekroczenie ustawowego upoważnienia i zobowiązanie w § 14 ust. 2 pkt 5wymagań do ustawiania ulu z pszczołami;

- art. 4 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez niewypełnienie ustawowego upoważnienia i nie wyznaczenie w prawidłowy sposób w § 15 obszarów i terminów obowiązkowej deratyzacji. ust. l odpowiedzialności osób utrzymujących zwierzęta domowe za szkody, uciążliwości i zagrożenia wynikające z ich zachowania;

W uzasadnieniu skargi Prokurator rozwinął argumentację dotyczącą poszczególnych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Wójt zgodził się zarzutami oraz argumentacją skargi i wniósł o jej uwzględnienie w całości

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019r., poz. 2325,

dalej "P.p.s.a") zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w

całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.).

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest uchwała Rady Gminy Gizałki Nr XI/218/2018 z 28 września 2018r. w sprawie regulaminu utrzymania

czystości i porządku na terenie Gminy Gizałki. Skargę na powyższą Uchwałę, zgodnie

z treścią art. 53 § 2a P.p.s.a. można zatem wnieść w każdym czasie, wobec tego i Prokuratora nie obowiązuje termin zakreślony w art. 53 §3 P.p.s.a. Skarga prokuratora jest także wolna od kosztów sądowych (art. 239 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu

prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. Przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa,

które mieszczą się w kategorii rażących naruszeń. Powyższe wynika z treści art. 91

ust. 1 zd. pierwsze w zw. z ust. 4 u.s.g., zgodnie z którymi uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Pojęcie "sprzeczności z prawem" w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g. obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego., w tym także z rozporządzeniem

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że postanowienia przedmiotowego Regulaminu, jako aktu prawa miejscowego (co wynika wprost z treści art. 4 ust. 1 u.u.c.p.g.), nie mogą w szczególności wykraczać poza zakres ustawowego upoważnienia unormowany w art. 4 ust. 2 u.u.c.p.g., być

niezgodne z innymi powszechnie obowiązującymi przepisami prawa oraz powtarzać i modyfikować regulacji w tych przepisach zawartych, ani też formułować

ustanawianych w nim nakazów lub zakazów w sposób niejasny lub niejednoznaczny. Naruszenie któregokolwiek z tych wymogów będzie, co do zasady, skutkować nieważnością wadliwego postanowienia Uchwały. Tego rodzaju wady legislacyjne są bowiem traktowane w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych jako przypadki istotnego naruszenia prawa (por. np. wyrok NSA z 30 września 2009 r.,

sygn. akt II OSK 1077/09; dostępne CBOSA).

Zgodnie art. 4 ust. 2 u.u.c.p.g. regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące:

1. wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujących: (a) prowadzenie we wskazanym zakresie selektywnego

zbierania i odbierania odpadów komunalnych, w tym powstających w gospodarstwach domowych przeterminowanych leków i chemikaliów, zużytych baterii i akumulatorów, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, mebli

i innych odpadów wielkogabarytowych, odpadów budowlanych i rozbiórkowych oraz zużytych opon, a także odpadów zielonych, (b) uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego, (c) mycie i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi;

2. rodzaju i minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu: (a)

średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach, (b) liczby osób korzystających z tych pojemników;

3. częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego;

4. innych wymagań wynikających z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami;

5. obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku;

6. wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach;

7. wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania.

Należy podkreślić, że powyższe wyliczenie ma charakter wyczerpujący (zamknięty) i, jako że stanowi element normy kompetencyjnej, powinno być interpretowane ściśle. Przepis art. 4 ust. 2 u.u.c.p.g. nie daje prawa radzie gminy ani

do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w tym przepisie, ani do podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż w każdym przypadku oznaczałoby to

wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej (por. np. wyroki WSA w Krakowie z 22 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 756/08 oraz we Wrocławiu z 30 grudnia 2009 r., II SA/Wr 470/09, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rada Gminy w niniejszej

sprawie mogła, więc dokonać regulacji przedmiotowego zagadnienia tylko w takim zakresie, w jakim została do tego wyraźnie upoważniona (por. np. wyroki WSA w Krakowie z dnia 22 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 756/08; we Wrocławiu z 30 grudnia 2009 r., sygn. aktII SA/Wr 470/09, dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodzić należy się ze skarżącym, że niezgodne z prawem jest rozwiązanie zawarte w Regulaminie w § 2 pkt 6a , według którego właściciele nieruchomości powinni uprzątnąć śnieg, lód niezwłocznie po opadach, ponieważ określenie częstotliwości wykonywania tych obowiązków, nie została przewidziana w

obowiązkach uregulowanych w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c u.u.c.p.g., który to przepis ogranicza się jedynie do określenia obowiązku uprzątnięcia błota, śniegu lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego. Zatem regulamin może jedynie określać obowiązek uprzątnięcia wskazanych

zanieczyszczeń, brak jest natomiast upoważnienia do określania czasookresu jego wykonania. Ponadto zgodzić należy się także z Prokuratorem, że obowiązek usunięcia błota, śniegu i lodu Rada rozszerzyła na właścicieli w zakresie chodnika wzdłuż nieruchomości, czego powołany wyżej przepis nie przewiduje nakładając jedynie obowiązki na właścicieli części nieruchomości służących do użytku publicznego. Tym samym dopuściła się rozszerzenia stosowania art. 5 ust 1 pkt 4 ustawy. Rada

dopuściła się także bez ustawowej delegacji nałożenia w § 2 pkt 6b Uchwały, obowiązku usunięcia piasku użytego w celu ograniczenia śliskości chodnika, co wprost wynika z art.5 ust.1 pkt 4 u.u.c.p.g. oraz wprowadziła tym zapisem częstotliwość tego działania, bez umocowania w ustawie. Bowiem przepisy ustawy nie upoważniają do wskazywania w właścicielom nieruchomości częstotliwości podejmowanych czynność związanych z uprzątnięciem nieruchomości. Słusznie reasumuje Prokurator, że w oparciu o delegację wynikającą z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie można nakazać właścicielom nieruchomości usuwania, czy nawet ograniczania śliskości chodnika, dodatkowo zobowiązując ich do usuwania użytego w tym celu piasku, a nadto wskazania terminu wykonania obowiązku poprzez określenie "niezwłocznie".

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 4 ust. 2 pkt 1 lit d u.u.c.p.g. poprzez przekroczenie ustawowego upoważnienia i ograniczenie w § 2 pkt 8 możliwości naprawy pojazdów samochodowych poza warsztatami, do drobnych napraw oraz uzależnienie ich od zgody właściciela nieruchomości i niewystąpienia uciążliwości, wyjaśnić należy, że rada może określić w regulaminie tylko takie obowiązki właścicieli nieruchomości, które służą do osiągnięcia celu jakim jest ochrona ludzi i środowiska przed zagrożeniem lub uciążliwościami stwarzanymi na skutek mycia pojazdów. Słusznie wskazuje skarżący, że przepis art. 4 ust. 2 pkt 1 lit d u.u.c.p.g. upoważnia radę do określenia w regulaminie zasad, tj. warunków, jakie muszą być spełnione,

żeby mycie i naprawa pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi, były dopuszczalne. Obowiązki te muszą pozostawać jednak w odpowiedniej proporcji do założonego celu i nie mogą pozostawać w sprzeczności z innymi prawami, w szczególności o randze konstytucyjnej. Tymczasem wprowadzając wskazane w tym paragrafie ograniczenia oraz pojęcia nieostre takie jak " drobne " "niepowodujący uciążliwości" nie tylko nie wypełnia się dyspozycji ustawowej powyższego art. 4 ust. 2 pkt 1 lit d u.u.c.p.g., ale również wprowadza przedmiotowe ograniczenia, które mogą być jedynie ograniczane ustawą np. art. 144 k.c. Natomiast poprzez zastosowanie pojęć nieostrych narusza zasady tworzenia aktów prawnych. Zgodnie bowiem z § 143 Zasad techniki prawodawczej - na co słusznie zwrócił uwagę Prokurator - akty prawa miejscowego winny być formułowane dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów.

Podobnie, na co wskazuje skarżący, ustawodawca nie upoważnił rady do zobowiązania właścicieli nieruchomości do utwardzania miejsca gromadzenia

odpadów i zabezpieczania go przed zbieraniem się błota i śniegu, tak jak uczyniła to Rada w § 9 ust 3 Uchwały. Jest to materia, która nie podlega przedmiotowej ustawie. Ustawodawca w art. 4 ust 2 pkt 2 dał jedynie uprawnie do określenia rodzaju

minimalnej pojemności urządzeń, przeznaczonych do zbierania odpadów

komunalnych na terenie nieruchomości i drogach publicznych, warunków rozmieszczenia tych urządzeń i utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym. Stąd konieczne stało się stwierdzenie nieważności § 5 9 ust. 3 Uchwały.

W § 13 ust. 3 i 4 regulaminu Rada ustanowiła, że nieruchomości na których przebywają psy, nie na uwięzi, powinny być wyposażone w widoczną, estetyczną tabliczkę ostrzegawczą. Rada zobowiązała także posiadaczy psów, w szczególności właścicieli nieruchomości przyległych bezpośrednio do chodników, przy których opłotowanie nie stwarza dostatecznej ochrony, żeby stworzyli takie warunki, aby psy

nie zagrażały osobom trzecim. A także uregulowała kwestię, na jakich zasadach

może nastąpić zwolnienie psa właściciela na nieruchomości z uwięzi. W tym miejscu wskazać należy, że celem wprowadzenia przepisów odnoszących się do właścicieli zwierząt jest ochrona przed zagrożeniem z ich strony i uciążliwością dla innych oraz ochrona przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku. Wprowadzane przepisy muszą jednak zachować proporcje pomiędzy celem jakiemu służą i nie mogą pozostawać w sprzeczności z innymi prawami. W § 13 ust. 3 i 4 regulaminu określono natomiast obowiązki właścicieli nieruchomości utrzymujących psy, które przebywają na tych nieruchomościach swobodnie, zobowiązując ich do zabezpieczenia tych nieruchomości w sposób uniemożliwiający samodzielne wydostawanie się zwierzęcia poza ich obszar. W ocenie Sądu, przywołane postanowienia regulaminu naruszają upoważnienie ustawowe określone w art. 4 ust.

2 pkt 6 u.c.p.g., albowiem nakładają na właścicieli nieruchomości obowiązki

odnoszące się do ich własnych nieruchomości, które nie są przeznaczone do wspólnego użytku. Z przepisu art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy, dotyczącego dwóch rodzajów obowiązków, a mianowicie po pierwsze ochrony przed zagrożeniem lub

uciążliwościami dla ludzi, a po drugie ochrony przed zanieczyszczeniami terenów przeznaczonych do wspólnego użytku, wynika, że każdy z tych obowiązków odnosi

się do miejsc przeznaczonych do wspólnego użytku (miejsc publicznych, takich jak place, parki). Z tego też względu ograniczenia ustalane przez radę gminy nie mogą obejmować nieruchomości stanowiących własność osób utrzymujących takie

zwierzęta (tak K. Bandarzewski, P. Chmielnicki, B. Dziadkiewicz, Komentarz do

ustawy o czystości i porządku w gminach, Warszawa 2007, s. 179). Potwierdza to art.

3 ust. 2 pkt 13 ustawy, który stanowi, że gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania, a w szczególności określają wymagania wobec osób utrzymujących zwierzęta domowe w zakresie bezpieczeństwa i czystości w miejscach publicznych. Poza tym, wskazać należy, że w

§ 13 ust. 4 pkt regulaminu określając obowiązki wyłącznie właścicieli nieruchomości utrzymujących psy, a pozostawiając poza zakresem uregulowania inne podmioty utrzymujące psy, np. opiekunów psów nie będących właścicielami nieruchomości, nie wypełniono dyspozycji art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy w sposób kompletny, albowiem upoważnienie tam sformułowane odnosi się do wszystkich osób utrzymujących zwierzęta domowe, a nie tylko do właścicieli nieruchomości ( wyrok WSA z dnia 4.09. 2019r., sygn.. akt. II SA/Gd 69/19).

Do istotnego naruszenia prawa doszło także w postanowieniu § 14 ust. 1 Regulaminu, zgodnie z którym utrzymanie zwierząt gospodarskich nie może stwarzać uciążliwości dla okolicznych mieszkańców takich jak: hałas, zapach, itp. Kwestię uciążliwości powodowanych przez właściciela nieruchomości w związku z

korzystaniem z niej regulują przepisy Kodeksu cywilnego. Art. 144 k.c. stanowi, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać

się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, czy przepisy kodeksu wykroczeń dotyczące zakłócania spokoju publicznego (art. 51 k.w.). Zatem już z tego powodu Rada Gminy, regulując kwestię ewentualnej uciążliwości, jak hałas, zapach, itp. dla innych współużytkowników nieruchomości oraz użytkowników nieruchomości sąsiednich posesji przekroczyła swoje kompetencje. Nadto stopień ogólnikowości i pojęciowej nieostrości i abstrakcyjności omawianego przepisu Regulaminu, pozwala uznać, że kwestionowany przepis jest sprzeczny z celem i przedmiotem regulacji uchwalonego Regulaminu, który może regulować jedynie kwestie czystości i porządku (wyr. NSA z

27 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 3039/15; CBOSA). Co do zgodności § 14 ust. 2,3,4,5 uchwały (normującego kwestię zasad utrzymania czystości i porządku na terenach wyłączonych z produkcji rolnej związanych z utrzymaniem zwierząt gospodarskich) z katalogiem spraw przekazanych do unormowania radzie gminy w formie uchwały również zasługuje na uwzględnienie.. Określenie przez Radę

obowiązku gromadzenia i usuwania nieczystości wytwarzanych podczas prowadzenia chowu lub hodowli wyżej zwierząt gospodarskich nie stanowi o utrzymaniu czystości. Nadto nieczystości związane z prowadzeniem chowu lub hodowli nie są odpadami komunalnymi, a zatem regulamin nie może regulować tego zagadnienia. O utrzymaniu czystości nie stanowią też regulacje wskazujące co i ile można w gminie, na terenach wyłączonych z produkcji rolnej hodować oraz wymagania w zakresie utrzymania tych zwierząt, jak i gromadzenia czy usuwania nieczystości powstałych w związku z

chowem lub hodowlą zwierząt gospodarskich. Kwestie, te regulowane są jak słusznie wskazał Prokurator w prawie powszechnym m.in. w ustawie Prawie budowlane,

ustawie o nawozach i nawożeniu, czy też w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie minimalnych warunków utrzymania gatunków zwierząt gospodarskich inne niż te, których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej. W konsekwencji należało stwierdzić, że treść analizowanego postanowienia wychodzi poza granice upoważnienia ustawowego z art. 4 ust. 2 pkt 7 u.u.c.p.g., dotyczącego normowania "wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania

na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach".

Przyznać należało także rację skarżącemu w kwestii kolejnego zarzutu dotyczącego naruszenia prawa w treści § 15 Regulaminu. Przepis ten w założeniu

miał być realizacją upoważnienia wynikającego z treści art. 4 ust 2 pkt 8 u.u.c.p.g. w związku z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, nakazującego wyznaczenie obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania oraz poprzez nałożenie przez Radę na właścicieli nieruchomości obowiązku przeprowadzenia deratyzacji. Tymczasem § 15 Regulaminu nie wypełnia przedmiotowego zakresu upoważnienia. Postanowienie, niezgodnie z prawem, posługuje się określeniami "na bieżąco", "w przypadku wystąpienia gryzoni", których nie można uznać za określające termin. Także użycie przez Radę w przedmiotowej Uchwale określenia "wszystkie nieruchomości" na terenie gminy Gizałki nie stanowi "wyznaczenia obszaru". podlegającego obowiązkowej deratyzacji. Celem tej regulacji jak słusznie podnosi skarżący jest bowiem konkretnie określony obszar, który ze względu na szczególne właściwości powinien zostać poddawany w określonych odstępach czasu

obowiązkowej deratyzacji. Tym samym Rada w § 15 Regulaminu nie uregulowała prawidłowo i wyczerpująco kwestii terminu i wyznaczenia obszaru przeprowadzania obowiązkowej deratyzacji, co stanowi istotne naruszenie prawa.

Mając na uwadze że Uchwała w części narusza prawo w stopniu istotnym, Sąd

– działając na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. – stwierdził nieważność Uchwały w tej części co do § 2 pkt 6a, 6b i 8 § 9 ust. 3 § 13ust. 2 i 4 § 14 ust. 1, 14 § ust 2 pkt 2, 3,

4 i 5 oraz § 15.