Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 751/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono uzupełnienia postanowienia
Odmówiono dokonania wykładni postanowienia Sądu
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1 , art. 158 w zw.  z art. 166
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Bronisław Szydło po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. L. o uzupełnienie oraz dokonanie wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 751/09 w sprawie ze skargi S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej za 2007 rok postanawia 1. odmówić uzupełnienia postanowienia, 2. odmówić dokonania wykładni postanowienia.


UZASADNIENIE

W dniu 21 maja 2009 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skarga S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej za 2007 rok. Sprawa z tej skargi została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pod sygnaturą akt I SA/Wa 751/09.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2009 r. skarga ta został rozdzielona, w wyniku czego zostały zarejestrowane również sprawy ze skargi S. L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie: wydania decyzji o przyznaniu nagrody rocznej i podwyżki uposażenia za 2007 r. (sygn. akt II SAB/Wa 62/09), wydania świadectwa służby i opinii o służbie (sygn. akt II SAB/Wa 63/09) oraz wydania decyzji o przyznaniu uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres 19 stycznia 2007 do 15 października 2008 r. (sygn. akt II SAB/Wa 64/09).

Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej za 2007 rok. Powodem odrzucenia skargi było uchybienie terminu do jej wniesienia.

W piśmie z dnia 23 sierpnia 2009 r. skarżący wniósł o uzupełnienie powyższego postanowienia i rozstrzygnięcie wątpliwości co do jego treści. Zdaniem skarżącego brak istotnych elementów tego postanowienia powoduje niemożność ewentualnego sporządzenia skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu wniosku skarżący opisał okoliczności związane z wniesieniem skargi. Podniósł również, że swojej skardze wnosił również o:

• stwierdzenie niezgodności niewypłacenia w ustawowym terminie należnego uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych przysługujących z tytułu zmiany terminu zwolnienia ze służby w Policji z dna 18 stycznia 2007 r. na 15 października 2009 r.,

• zobowiązanie Komendanta Głównego Policji do niezwłocznego spowodowania ponownego naliczenia i wypłaty (zgodnie z art. 121 ustawy o Policji) należnego uposażenia i innych należności pieniężnych,

• zobowiązanie Komendanta Głównego Policji do niezwłocznego spowodowania doręczenia Zakładowi Emerytalno Rentowemu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji zgodnego z prawem zaświadczenia stwierdzającego wysokość przysługującego uposażenia i innych należności dla celów emerytalnych oraz stażu służby w Policji,

• zasądzenie kosztów postępowania,

• zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia w związku z poniesionymi szkodami wynikającymi z konieczności dochodzenia swoich praw.

Skarżący wniósł o "jasne" określenie zakresu i przedmiotu postępowania w sprawie II SA/Wa 751/09, w szczególności poprzez wskazanie, czy dotyczyło ono jedynie prawa do nagrody rocznej i tylko za 2007 r., oraz czy wszelkie pozostałe elementy jego skargi zostaną rozpoznane w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 64/09. W przypadku negatywnej odpowiedzi na powyższe pytania skarżący wniósł o uzupełnienie przedmiotowego postanowienia. Skarżący domagał się również uzupełnienia powyższego postanowienia poprzez wyjaśnienie, dlaczego jego skarga została odrzucona, mimo spełnienia warunków określonych w art. 53 § 1 oraz 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ponadto skarżący wniósł o udzielenie informacji, czy w związku z popełnionymi przez MSWiA uchybieniami, skutkującymi odrzuceniem skargi może dochodzić naprawienia szkód, a jeśli tak to w jakim trybie i przed którym sądem. Wniósł również o wskazanie jakie czynności, oprócz skargi kasacyjnej lub wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, może podjąć w celu merytorycznego rozpatrzenia odrzuconej skargi.

W piśmie z dnia 14 września 2009 r. precyzującym powyższy wniosek skarżący powtórzył argumentację i wnioski w nim zawarte.

W związku z treścią powyższego pisma Sąd wezwał skarżącego do udzielenia informacji, czy poza sprawami zarejestrowanym już w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym, jego skarga z dnia 27 marca 2009 r. dotyczy bezczynności Komendanta Głównego Policji także w innym zakresie. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie Sąd zobowiązał skarżącego do jednoznacznego i precyzyjnego wskazania wniosku, którego organ ten nie rozpoznał w sposób przewidziany prawem. Sąd jednocześnie pouczył skarżącego że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu dopuszczalna jest w zakresie określonym w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W odpowiedzi na to wezwanie skarżący w piśmie z dnia 25 grudnia 2009 r. przedstawił informację, z których wynika, że poza skargami na bezczynność Komendanta Głównego Policji zarejestrowanymi pod sygnaturami II SAB/Wa 62/09, II SAB/Wa 63/09 oraz II SAB/Wa 64/09, skarga jego dotyczy również bezczynności tego organu w przedmiocie: niewypłacenia uposażenia i innych należności pieniężnych w związku ze zmianą terminu zwolnienia służby w Policji, doręczenia przez Komendanta Głównego Policji Zakładowi Emerytalno Rentowemu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji zaświadczenia stwierdzającego wysokość przysługującego uposażenia i innych należności dla celów emerytalnych oraz stażu służby w Policji oraz wydania decyzji o zwolnieniu od zajęć służbowych oraz naliczenia i wypłaty uposażenia zasadniczego i innych należności pieniężnych wynikających z tego tytułu.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydział II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z akt sprawy o sygn. II SA/Wa 751/09 wyłączone zostały skargi S. L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie: niewypłacenia uposażenia i innych należności pieniężnych w związku ze zmianą terminu zwolnienia służby w Policji (sprawa zarejestrowana pod sygnaturą akt II SAB/Wa 13/10), doręczenia przez Komendanta Głównego Policji Zakładowi Emerytalno Rentowemu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji zaświadczenia stwierdzającego wysokość przysługującego uposażenia i innych należności dla celów emerytalnych oraz stażu służby w Policji (sprawa wpisana do Dziennika Korespondencji Ogólnej pod numerem II KO/Wa 18/10) oraz wydania decyzji o zwolnieniu od zajęć służbowych oraz naliczenia i wypłaty uposażenia zasadniczego i innych należności pieniężnych wynikających z tego tytułu (sprawa wpisana do Dziennika Korespondencji Ogólnej pod numerem II KO/Wa 19/10).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 166 powołanej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Należy wyjaśnić, iż konieczność dokonania postanowienia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu jego wykonania. Podkreślić należy, że wykładnia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub do uzupełnienia rozstrzygnięcia, które już zapadło.

Sytuacja taka nie zachodzi w przedmiotowej sprawie, albowiem sentencja i uzasadnienie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 751/09 nie nasuwają żadnych wątpliwości. W sentencji postanowienia w sposób jasny i precyzyjny określono skargę, która została odrzucona. Również uzasadnienie postanowienia sporządzone jest w sposób niebudzący żądnych wątpliwości, albowiem Sąd precyzyjnie podał przyczyny odrzucenia skargi.

Odnośnie wniosku o dokonanie uzupełnienia przedmiotowego postanowienia, należy zauważyć, że zgodnie z art. 157 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Stosownie do treści art. 166 powołanej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 57 § 3 powołanej ustawy jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. W niniejszej sprawie zaistniała przesłanka do zastosowania tego przepisu i na podstawie zarządzeń przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2009 r. oraz z dnia 15 stycznia 2010 r. rozdzielono i zarejestrowano następujące skargi S. L.:

• na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie wydania decyzji o przyznaniu nagrody rocznej i podwyżki uposażenia za 2007 r. (sygn. akt II SAB/Wa 62/09),

• na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie wydania świadectwa służby i opinii o służbie (sygn. akt II SAB/Wa 63/09),

• na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie wydania decyzji o przyznaniu uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres 19 stycznia 2007 do 15 października 2008 r. (sygn. akt II SAB/Wa 64/09),

• na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie niewypłacenia uposażenia i innych należności pieniężnych w związku ze zmianą terminu zwolnienia służby w Policji (sygn. akt II SAB/Wa 13/10),

• , na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie doręczenia przez Komendanta Głównego Policji Zakładowi Emerytalno Rentowemu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji zaświadczenia stwierdzającego wysokość przysługującego uposażenia i innych należności dla celów emerytalnych oraz stażu służby w Policji (sprawa wpisana do Dziennika Korespondencji Ogólnej pod numerem II KO/Wa 18/10),

• na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie wydania decyzji o zwolnieniu od zajęć służbowych oraz naliczenia i wypłaty uposażenia zasadniczego i innych należności pieniężnych wynikających z tego tytułu (sprawa wpisana do Dziennika Korespondencji Ogólnej pod numerem II KO/Wa 19/10).

Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 751/09 odrzucona została skarga S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej za 2007 rok. Pozostałe żądania skarżącego jako osobne skargi zostały wyłączone z akt tej sprawy i zostały rozpoznane przez Sąd, bądź dopiero będą rozpoznane, w ramach odrębnych postępowań.

Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 200 powołanej ustawy w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W związku z tym, że skarga w niniejszej sprawie została odrzucana Sąd nie miał obowiązku zamieścić w przedmiotowym postanowieniu dodatkowego orzeczenia w zakresie kosztów.

Wyjaśnić również należy, że sądy administracyjne sprawując kontrolę działalności administracji publicznej nie mają możliwości zasądzania odszkodowania na rzecz skarżących. Rozpoznając skargę sąd administracyjny może orzec o kosztach postępowania, stosując przepisy Rozdziału 2 "Koszty sądowe" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie ma natomiast podstaw prawnych do zasądzenia przez sąd administracyjny odszkodowania. Stąd też odrzucając skargę niniejszej sprawie Sąd nie był zobowiązany do zamieszczenia dodatkowego orzeczenia dotyczącego odszkodowania.

Dodatkowo należy podnieść, że zawarte we wniosku o uzupełnienie i wykładnie postanowienia z dnia 12 sierpnia 2009 r. żądanie skarżącego dotyczące wskazania, czy w związku z popełnionymi przez MSWiA uchybieniami, może dochodzić naprawienia szkód, a jeśli tak to w jakim trybie i przed którym sądem oraz prośba o wskazanie, jakie czynności, oprócz skargi kasacyjnej lub wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, może on podjąć w celu merytorycznego rozpatrzenia odrzuconej skargi, stanowią w istocie prośbę o udzielenie porady prawnej. Sąd administracyjny nie jest natomiast ani zobowiązany, ani też uprawniony, aby takich porad udzielać. Stosownie bowiem do treści art. 6 cytowanej ustawy sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Wskazane wyżej żądania skarżącego wykraczają poza ten zakres.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 w związku z art. 166 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 tej ustawy Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.