Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1439/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant ref. staż. Patrycja Młynarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2019 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2019 r.; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kwotę 2217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD" lub "organ II instancji") decyzją z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania W. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą F.. (dalej "skarżący lub "strona"), od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "WITD" lub "organ I instancji") z [...] lutego 2019 r., o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 11.000 zł,. uchylił zaskarżoną decyzję i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Powyższą decyzję wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 58) Ip. 6.1.2, Ip. 6.1.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 2 ust. 2 lit. a, b, c, h, art. 4 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 3, art. 33 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), rozdział II pkt 1, 2, 3 załącznika IB rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r.

Do wydania ww. decyzji doszło w następującym stanie faktycznym.

W dniu 23 stycznia 2019 r., w okolicach miejscowości S., na autostradzie [...] ([...]), został zatrzymany do kontroli samochód marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], którym kierował obywatel Białorusi Y. M.. W chwili zatrzymania do kontroli drogowej, strona wykonywała międzynarodowy transport drogowy ładunku o masie 3500kg, przewożonego z Polski do Włoch.

W trakcie kontroli dokonano pobrania danych z tachografu cyfrowego oraz karty kierowcy. Oględziny pojazdu wykazały, iż w skrzyni biegów został zamontowany nadajnik sygnału typu Kitas2+ o numerze [...], który został rozebrany i następnie zmanipulowany poprzez dołożenie dodatkowych urządzeń.

Z uwagi na powyższe, decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. organ I instancji, nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1000 zł, za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w nieprawidłowo działający tachograf z wyjątkiem przypadków o których mowa w lp.6.1.1-6.1.5. oraz karę w wysokości 10.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, przyrząd rejestrujący, czujnik ruchu, urządzenie zewnętrzne GNSS lub urządzenie wczesnego wykrywania na odległość, nieposiadające świadectwa homologacji typu lub tachograf lub wyżej wymieniony element składowy tachografu, który został podrobiony lub przerobiony.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w uzasadnieniu którego wskazał, że kontrolowany pojazd nabył w 2016 r., od tego okresu pojazd ten przechodził kontrole, a zainstalowany w nim tachograf przeglądy, w czasie których nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości. Zdaniem przedsiębiorcy skoro osoby przeprowadzające przegląd tachografu nie informowały go o nieprawidłowościach związanych z tachografem to skarżący nie mógł wiedzieć o istniejącym niedozwolonym urządzeniu.

Po ponownej analizie akt sprawy organ II instancji, uchylił zaskarżoną decyzję i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2019 r. organ odwoławczy wskazał, że skoro w przedmiotowej sprawie zostało stwierdzone, że strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem, w którym czujnik ruchu został przerobiony w celu umożliwienia fałszowania zapisów tachografu, to tym samym zaistniała przesłanka do ponoszenia odpowiedzialności przez podmiot, który wykonywał przewóz w sytuacji, gdy przedsiębiorca nie wykazał okoliczności egzoneracyjnych zwalniających go od ponoszenia tej odpowiedzialności.

Odnośnie naruszenia 6.1.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym GITD uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała podstawa do nałożenia na stronę kary za naruszenie określone w Ip. 6.1.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Skoro bowiem organ I instancji nałożył na stronę karę za naruszenie określone w Ip. 6.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym to nie ma podstawy do nałożenie na stronę kary za naruszenie określone w Ip. 6.1.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie, w sytuacji, gdy podstawą nałożenia kary na stronę jest ten sam stan faktyczny polegający na wykonywaniu przewozu pojazdem w którym czujnik ruchu został przerobiony. Skoro z treści Ip. 6.1.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynika, że przepis ten ma zastosowanie do naruszeń innych niż te o których mowa w Ip. 6.1.1-6.1.5, a strona już została ukarana za naruszenie określone w Ip. 6.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tym samym nie ma podstaw do ukarania strony na podstawie tego samego stanu faktycznego.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił:

a) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 67 § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a. oraz art. 68 § 1 i § 2 k.p.a., poprzez uznanie przez organ II Instancji, że w skrzyni biegów pojazdu marki [...] nr rej. [...] zamontowany został nadajnik sygnału typu Kitas2+ o numerze [...], który został rozebrany i następnie zmanipulowany poprzez dołożenie dodatkowych urządzeń oraz poprzez przyjęcie, że pismo z dnia 23 stycznia 2019 r. sporządzone przez L. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w C. stanowiło prawidłowo sporządzony protokół z czynności dokonania oględzin pojazdu marki [...] nr rej [...] w dniu 23 stycznia 2019r., w sytuacji, gdy w aktach sprawy brak było rzetelnych dowodów wykazujących okoliczności, że nadajnik sygnału znajdujący się w skrzyni biegów pojazdu marki [...] o nr rej. [...] został zmanipulowany poprzez dołożenie dodatkowych urządzeń, a w szczególności w sytuacji, gdy za dowód wykazujący takie okoliczności nie można było uznać dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie w dniu 23 stycznia 2019 r. oględzin ww. pojazdu przez serwis L. sp. z o.o. sp. k., gdyż dokument ten nie dysponował jakimkolwiek walorem wiarygodności i nie stanowił w myśl przepisów kodeksu postępowania administracyjnego prawidłowo sporządzonego protokołu z czynności oględzin;

b) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 58) w zw. z pkt 6.1.2 załącznika nr 3 do ww. ustawy poprzez błędną ocenę przez organ II Instancji, że skarżący naruszył warunki przewozu drogowego wykonując przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w tachograf, który został podrobiony lub przerobiony, w sytuacji, gdy z materiału dowodowego sprawy nie wynikało, aby skarżący naruszył warunki przewozu drogowego wykonując przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w tachograf, który został podrobiony lub przerobiony;

c) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 78 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie przez organ II Instancji żądania skarżącego przeprowadzenia w postępowaniu administracyjnym dowodów z legalizacji tachografu pojazdu marki [...] nr rej. [...], kart kierowców, odczytów tachografu, w sytuacji, gdy skarżący w piśmie z dnia 6 marca 2019 r. powołał się na wskazane dowody, a okoliczności te miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz następcze błędne przyjęcie, że skarżący nie wykazał, aby to nie on dokonał manipulacji w tachografie [...] nr rej. [...] i nie miał wpływu na dokonanie tej manipulacji i nie mógł jej przewidzieć;

d) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 136 § 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ II Instancji postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, w sytuacji, gdy skarżący będący jedyną stroną postępowania zawarł w odwołaniu wniosek o jego przeprowadzenie, a decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art.:

- art. 79 § 1 k.p.a. oraz art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 § 1 i § 2 pkt 3 k.p.a. oraz art. 68 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącego przez organ o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin pojazdu marki [...] nr rej. [...] w serwisie L. sp. z o.o. sp. k. przy ul. T. w S., czym organ uniemożliwił skarżącemu wzięcia udziału w przeprowadzeniu dowodu, zadania pytań osobom przeprowadzającym oględziny w imieniu serwisu oraz złożenia wyjaśnień co do przeprowadzonego dowodu. Jak również poprzez wadliwe przeprowadzenie czynności dowodowej i niesporządzenie protokołu z tej czynności, pomimo, że miała ona istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;

- art. 80 k.p.a. w zw. z art. 67 § 1 i § 2 pkt 3 k.p.a. oraz art. 68 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez uznanie przez organ II Instancji, że w skrzyni biegów pojazdu marki [...] nr rej. [...] zamontowany został nadajnik sygnału typu Kitas2+ o numerze [...], który został rozebrany i następnie zmanipulowany poprzez dołożenie dodatkowych urządzeń oraz poprzez przyjęcie, że pismo z dnia 23 stycznia 2019 r. sporządzone przez L. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w C. stanowiło prawidłowo sporządzony protokół z czynności dokonania oględzin pojazdu marki [...] nr rej. [...] w dniu 23 stycznia 2019 r., w sytuacji, gdy w aktach sprawy brak było rzetelnych dowodów wykazujących okoliczności, że w skrzyni biegu pojazd marki [...] nr rej. [...] zamontowany został nadajnik sygnału typu Kitas2+ o numerze [...], który został rozebrany i następnie zmanipulowany poprzez dołożenie dodatkowych urządzeń, a w szczególności w sytuacji, gdy za dowód wykazujący takie okoliczności nie można było uznać dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie w dniu 23 stycznia 2019 r. oględzin ww. pojazdu przez serwis L. sp. z o.o. sp. k., gdyż dokument ten nie dysponował jakimkolwiek walorem wiarygodności i nie stanowił w myśl przepisów kodeksu postępowania administracyjnego prawidłowo sporządzonego protokołu z czynności oględzin; zaś konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie:

e) w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd zarzutów z pkt 2. a) i 2 b) - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 58) poprzez błędną ocenę przez organ II Instancji, że okoliczności sprawy i dowody nie wskazywały na to, że skarżący wykonując przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazywały na to, iż skarżący wykonując przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć;

f) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie przez organ II Instancji decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] i nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 10.000 zł, w sytuacji, gdy przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ II instancji powinien był na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylić ww. decyzję w całości i umorzyć postępowanie toczące się przed organem I Instancji w całości.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że ocena legalności zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2019 r., dokonywana jest przez sąd administracyjny według stanu faktycznego i prawnego na dzień ich wydania, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Wymaga podkreślenia, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2017 roku, poz. 1369, z późn. zm.; zwaną dalej "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, rozpoznając skargę należało uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik podjętego w sprawie rozstrzygnięcia.

Na wstępie wskazać należy, że w myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Załącznik nr 3 do u.t.d. zawiera m.in. pkt 6.1.2, w którym jako naruszenie wskazane jest "Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, przyrząd rejestrujący, czujnik ruchu, urządzenie zewnętrzne GNSS lub urządzenie wczesnego wykrywania na odległość, nieposiadające świadectwa homologacji typu lub tachograf lub powyżej wymieniony element składowy tachografu, który został podrobiony lub przerobiony" oraz pkt 6.1.5., w którym jako naruszenie wskazane jest "Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przez warsztat posiadający zezwolenie"

W odniesieniu do naruszenia opisanego w poz. 6.1.2. załącznika nr 3 do u.t.d., polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy oraz analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji, prowadzą do wniosku, że organ nie ustalił wszystkich okoliczności warunkujących przypisanie przewoźnikowi odpowiedzialności na tej podstawie.

Przywołane w zaskarżonej decyzji przepisy umowy AETR i rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, do którego się ona odwołuje, określają wymagania przyrządów kontrolnych, gdy chodzi o ich konstrukcję, działanie i instalację. Zgodnie z regulacjami ww. rozporządzenia, tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty, a zakres tych przeglądów został również tymi regulacjami określony. Konsekwencją powyższego jest poddanie sankcji w u.t.d. nie poszczególnych uchybień tymże warunkom technicznym stawianym tachografom, ale naruszenie wymogu posiadania przez urządzenie wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji – odpowiedzialność za właściwe dokonanie tych czynności leży więc z założenia po stronie podmiotu uprawnionego do ich dokonania, natomiast przewoźnik odpowiada za niedopełnienie formalnego wymogu przeprowadzenia stosownych badań. To zaś każe przyjąć, że w przypadku, gdy z dokumentacji i stanu zabezpieczeń urządzenia (tabliczka instalacyjna, plomba) wynika, iż urządzenie rejestrujące przeszło w wymaganym okresie konieczne badania kontrolne, to podstawą do uznania, że doszło do naruszenia, o którym mowa w załączniku nr 3 do u.t.d. poz. 6.1.2. musi być ustalenie, że: po pierwsze - zainstalowanie urządzenia powodującego zakłócenie prawidłowej pracy tachografu miało miejsce już po sprawdzeniu tachografu przez uprawniony warsztat, po drugie – że przedsiębiorca wiedział bądź z łatwością mógł się dowiedzieć, że doszło do awarii lub wadliwego działania tachografu, a więc, że badania okresowe stwierdzające prawidłowość kalibracji utraciły swoją aktualność.

Tymczasem, jak słusznie wskazuje skarżący – i czego organ nie kwestionował – tachograf znajdujący się w kontrolowanym pojeździe, posiadał ważne badanie techniczne, a plomba była nienaruszona. Formalny wymóg dotyczący legalizacji i sprawdzenia tachografu został zatem zachowany. Jeśli zatem organ postawił tezę, że określone elementy tachografu zostały wymienione po badaniu technicznym (czego nie wyartykułował wprost – raz bowiem pisze o nieprawidłowo przeprowadzonym badaniu technicznym, innym razem, że utraciło ono ważność na skutek ingerencji w tachograf i zamontowania w nim czujnika nieodpornego na zakłócenia pola magnetycznego), to w uzasadnieniu powinien wskazać na dowody taką tezę wspierające, a nie jedynie wyrazić przypuszczenie czy domniemanie. W przeciwnym wypadku na przedsiębiorcę zostałaby bowiem nałożona kara za nieprawidłowe – nierzetelne działanie warsztatu uprawnionego do przeprowadzenia badania technicznego. Wymóg przeprowadzenia kalibracji tachografu przez kwalifikowany, uprawniony do tego podmiot ma w założeniu zabezpieczać przewoźnika w ten sposób, że stwarza domniemanie użytkowania przez niego urządzenia spełniającego wymogi określone w przepisach prawa. To domniemanie organ musi obalić nie tylko poprzez wskazanie cech urządzenia, które tych warunków nie spełniają, ale także przez wykazanie, że tachograf cechy te utracił już po wymaganym badaniu okresowym, kontrolnym lub kalibracji. Tego zaś organ w niniejszej sprawie nie uczynił. Co więcej, z uzasadnienia decyzji nie wynika w sposób dostatecznie jasny, czy rzeczony tachograf przestał spełniać wymogi techniczne przed zamontowaniem dodatkowego urządzenia, czy właśnie w efekcie zainstalowania impulsatora i jaki miało to wpływ na odczyty tachografu w zakresie każdego z czujników ruchu. Za niedopuszczalne należałoby uznać bowiem przyjęcie, że ten sam czyn może de facto wypełniać znamiona dwóch różnych deliktów administracyjnych i stanowić podstawę nałożenia różnych kar administracyjnych, tj. z przepisu l.p. 6.1.2., kiedy w okolicznościach sprawy nie można wykluczyć zastosowania przepisu l.p. 6.1. 4 zał. nr 3 do u.t.d., tj. wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf niewyposażony w drugi niezależny sygnał dotyczący ruchu pojazdu lub z odłączonym niezależnym sygnałem dotyczącym ruchu pojazdu o ile jest wymagany, który to przepis można uznać za lex specialis w odniesieniu do bardziej ogólnej normy wynikającej z przepisu l.p. 6.1.2. zał. nr 3 do u.t.d.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie za usprawiedliwiony należało także uznać zarzut naruszenia art. 92c ust. 1 u.t.d. W myśl tego przepisu - nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Uznać zatem należy, iż podstawą zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. jest ustalenie, iż do naruszeń przepisów doszło w okolicznościach, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć aby nie dopuścić do ich zaistnienia.

Tymczasem skarżący od samego początku postępowania konsekwentnie wskazywał, że nie miał świadomości odnośnie dokonanej przeróbki czujnika ruchu. Okoliczność tę potwierdza fakt wcześniejszego nabycia pojazdu oraz fakt zalegalizowania tachografu bez żadnych zastrzeżeń. W tych okolicznościach sprawy stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym fakt że urządzenie przeszło legalizację świadczy o tym, że nielegalnej przeróbki czujnika ruchu musiano dokonać już po jej przeprowadzeniu jest zbyt daleko idące, gdyż nie zostało poparte żadnymi dowodami. Organ ten stwierdził jedynie, że skarżący nie zweryfikował i nie upewnił się czy wszystkie elementy tachografu działają poprawnie oraz spełniają wymogi prawa pomijając przy tym to, że owym "upewnieniem" było pozytywne dokonanie legalizacji tachografu. Skoro urządzenie zostało sprawdzone przez uprawnionych instalatorów serwisu tachografów, to skarżący miał prawo domniemywać, że jest ono sprawne i pozwala na właściwe dokonywanie pomiarów. Wobec powyższego, względem skarżącego może znaleźć zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

Wskazać bowiem należy, że skarżący podjął wszelkie możliwe czynności w celu zapobieżenia naruszenia obowiązujących przepisów, a mianowicie: kalibracja tachografu była dokonana przez uprawnioną jednostkę; impulsator został zabezpieczony plombą, której naruszenia nie stwierdzono w trakcie badania technicznego pojazdu; w pojeździe została naklejona tabliczka z nazwą uprawnionej jednostki i data kolejnej kalibracji. Jeżeli więc osoba trzecia dokonała ingerencji w urządzenie to skarżący nie może w tej sytuacji ponosić odpowiedzialności, gdyż poza tymi czynnościami nie był w stanie takim działaniom zapobiec, w sytuacji gdy nie ma pewności kiedy doszło do ingerencji w zakresie jednego z czujników ruchu, gdyż w sprawie niniejszej nie został w istocie ustalony podmiot, który dokonał przeróbki czujnika ruchu, jak również kiedy miało to miejsce. W związku z tym przypisanie odpowiedzialności skarżącemu za stwierdzone naruszenie pozostaje oderwane od okoliczności faktycznych, jeśli do ingerencji w urządzenie mogło dojść jeszcze przed pojawianiem się pojazdu w przedsiębiorstwie skarżącego, której to okoliczności organ nie wykluczył. Organ odwoławczy nie wykazał przy tym, aby sytuacja wymagała podjęcia dodatkowych środków dowodowych, innych niż rutynowe działania.

W związku z powyższym za usprawiedliwiony należało uznać zarzut braku ustosunkowania się organu do wszystkich podnoszonych przez skarżącego okoliczności, gdyż organ obowiązany jest do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z niniejszą sprawą. W przypadku rozpoznawanej sprawy dotyczy to także wpływu przerobionego nadajnika na rejestrowanie danych z uwagi na jego niekompletność. Zgromadzenie dowodów w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, w zakresie wystarczającym do uznania braku okoliczności egzoneracyjnych, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d., jest bowiem obowiązkiem organu dokonującego kontroli.

W konsekwencji powyższego Sąd uznał, iż stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie wyjaśniony przez organ, przy uwzględnieniu całości materiału dowodowego zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Podkreślenia ponadto wymaga, iż konieczność precyzyjnych i jednoznacznych ustaleń musi wynikać nie tylko z akt sprawy, lecz przede wszystkim z uzasadnienia decyzji. W myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie aktu administracyjnego stanowiąc jego integralną część, wpływa także na jego treść. Sporządzenie uzasadnienia jest więc nie tylko wymogiem formalnym - wynikającym wprost z brzmienia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie toku rozumowania organu administracyjnego, który poprzedza wydanie decyzji, nie tylko pełni funkcję perswazyjną, wskazując powody podjętego rozstrzygnięcia, tak aby strona mogła się przekonać o jego słuszności, ale także wpływa na kontrolę merytoryczną aktu w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1151/16).

Biorąc pod uwagę powyższe wywody Sąd na mocy art. 145 § 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.

O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018r. poz. 265).