Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 770/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 194 § 1, art. 210 § 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 65 § 5, art. 65 § 5a, art. 230 § 5 i 6
journal: Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Izabella Janson, Protokolant - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2008r. sprawy ze skargi E. S. -"W." na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz E. S. kwotę 400 zł (czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] października 2001 r. firma "W." E. S., na podstawie dokumentu SAD nr [...], zgłosiła importowany z W. towar w postaci [...] [...] do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym, deklarując w zgłoszeniu celnym stawkę konwencyjną 18%. Podstawą zastosowania stawki było świadectwo pochodzenia nr [...] z dnia [...].08.2001 r. wystawione przez [...] władze celne.

W ramach kontroli zgłoszenia celnego dokonanej w trybie art. 83 § 1 Kodeksu celnego organ celny ustalił, iż świadectwo pochodzenia nr [...] z dnia [...].08.2001 r. budzi wątpliwości co do jego autentyczności i rzetelności. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w [...] postanowieniem z [...].10.2003r. (doręczonym Stronie w dniu [...].10.2003r.) wszczął z urzędu postępowanie celne w zakresie ustalenia kraju pochodzenia towarów oraz określenia kwoty wynikającej z długu celnego. Natomiast postanowieniem z [...].10.2003r. (doręczonym w dniu [...].10.2003r.) organ I instancji, po zwróceniu się przez polskie władze celne do [...] władz celnych o przeprowadzenie weryfikacji powyższego świadectwa pochodzenia, zawiesił postępowanie celne do ww. zgłoszenia celnego. Pismem z [...].02.2004r. [...] Izba Przemysłowo-Handlowa poinformowała, iż nie wystawiła świadectwa pochodzenia nr [...], a numer porządkowy, podpis oraz pieczęć w polu 9 są sfałszowane.

W związku z powyższym, postanowieniem z [...].10.2006r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] podjął zawieszone postępowanie celne, a następnie decyzją z [...] grudnia 2006 r., wydaną w trybie art. 65 § 4 pkt 2 lit. b) i c) Kodeksu celnego, uznał ww. zgłoszenie celne SAD za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej i obliczył kwotę długu celnego z zastosowaniem autonomicznej stawki celnej. Strona została również obciążona odsetkami wyrównawczymi.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania oraz wstrzymanie jej wykonania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów art. 65 § 4 i 5 i art. 244 pkt 3 ustawy Kodeks celny, przez wydanie decyzji po upływie 3 letniego terminu od dokonania zgłoszenia celnego.

Orzekając w sprawie na skutek odwołania strony, Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] stycznia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu celnego I instancji z [...] grudnia 2006r.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnił, że zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo celne przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Z treści tego przepisu wynika, że przepisy obowiązujące przed dniem 1 maja 2004 r. stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, który powstał przed tym dniem, a więc mają one zastosowanie również w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji po upływie 3 letniego terminu od dokonania zgłoszenia celnego, Dyrektor Izby Celnej wskazał, że w niniejszej sprawie zgłoszenie towaru do procedury dopuszczenia do obrotu zostało dokonane w dniu [...].10.2001r. Natomiast z dniem [...].10.2003r. organ I instancji zawiesił postępowanie celne w związku z przesłaniem świadectwa pochodzenia nr [...] do upoważnionego organu w W. o przeprowadzenie jego weryfikacji. Po otrzymaniu odpowiedzi [...] Izby Przemysłowo-Handlowej organ I instancji postanowieniem z [...].10.2006r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie celne, a następnie decyzją z [...].12.2006r., doręczoną stronie w dniu [...].12.2006r., uznał ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej i kwoty należności celnych wynikających z długu celnego. W tej sytuacji wydanie i doręczenie decyzji organu I instancji, a tym samym powiadomienie dłużnika o zarejestrowaniu kwoty należności celnych orzeczonej tą decyzją, nastąpiło z zachowaniem terminu określonego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego, przy uwzględnieniu okresu zawieszenia postępowania celnego, które zawieszało bieg 3 letniego terminu określonego w powyższym przepisie. Zatem, zdaniem organu zarzut podniesiony w odwołaniu należało uznać za bezpodstawny.

Opisując klasyfikację towarów ze względu na ich pochodzenie Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż w przypadku, gdy pochodzenie towaru z sekcji XI Taryfy Celnej nie zostało udowodnione świadectwem pochodzenia, określonym w § 11 ust 1 i § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, lecz stwierdzone zostało w inny sposób, status niepreferencyjnego pochodzenia uprawnia jedynie do zastosowania autonomicznej stawki celnej.

Obowiązujące w dniu dokonania zgłoszenia celnego przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2000r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej wprowadzają możliwość stosowania konwencyjnych stawek celnych, przy czym w przypadku towaru objętego sekcją XI Taryfy celnej, do której należy towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym, jego pochodzenie musi zostać udokumentowane świadectwem pochodzenia spełniającym wymogi określone w § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej w W. z akt sprawy wynika, że strona do zgłoszenia celnego załączyła m.in. świadectwo pochodzenia nr [...], potwierdzające [...] niepreferencyjne pochodzenie towarów i na tej podstawie zastosowano w stosunku do towarów konwencyjne stawki celne tj. takie stawki o jakie strona wnioskowała w zgłoszeniu celnym.

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 83 § 2 Kodeksu celnego, po zwolnieniu towarów organ celny, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, może w szczególności kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również późniejszych operacji handlowych dotyczących tych towarów. W ramach tak rozumianej kontroli mieści się również możliwość sprawdzenia, tak pod względem formalnym, jak i materialnym, dokumentów, na podstawie których importer wnioskował o zastosowanie stawki konwencyjnej.

Dyrektor Izby podkreślił również, iż weryfikacja przeprowadzona przez [...] władze celne wykazała, iż towar objęty przedmiotowym świadectwem nr [...] nie może korzystać z preferencji celnych w postaci konwencyjnej stawki celnej, z powodu braku potwierdzenia autentyczności dokumentu pochodzenia, przez odpowiednie organy kraju jego wystawienia. W tej sytuacji organ I instancji zasadnie zakwestionował zastosowanie w stosunku do towarów objętych ww. zgłoszeniem celnym SAD z [...].10.2001r. konwencyjnej stawki celnej, a tym samym prawidłowo uznał, iż właściwą w przedmiotowej sprawie jest autonomiczna stawka celna. Organ odwoławczy uznał także za zasadne obciążenie Strony odsetkami wyrównawczymi, gdyż jego zdaniem nie wykazała ona należytej staranności przy dokonywaniu transakcji z zagranicznym kontrahentem. Opieranie się bowiem przez Stronę jedynie na prawidłowości formalnej świadectwa stanowi zaniedbanie i nie zwalnia Jej z odpowiedzialności za posłużenie się przy dokonywaniu odpraw sfałszowanymi dokumentami, czego konsekwencją było zaniżenie kwoty długu celnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję z [...] stycznia 2008 r., E. S. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą – "W." wniosła o uchylenie decyzji twierdząc, że jest ona dla niej bardzo krzywdząca. W skardze podała, że to nie ona dopuściła się zaniżenia cła lecz jej osoba posłużyła jedynie oszustom do popełnienia przestępstwa. Wyjaśniła, iż nie zajmowała się importem towarów lecz tylko ich sprzedażą. W dalszej części skargi stwierdziła, że wobec propozycji zatrudnienia i "dobrego wynagrodzenia" złożonej jej przez dwóch nieznanych mężczyzn zarejestrowała w Urzędzie Miasta G. firmę pod wskazaną przez nich nazwą "W." i przez pierwsze dwa miesiące handlowała odzieżą dostarczaną przez tych mężczyzn. Osobom tym przekazała również wszystkie dokumenty firmy i pieczątki. Poinformowała, iż w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w G. oświadczyła, że nie podpisywała żadnych faktur, umów oraz dokumentów celnych. Tym samym stwierdziła, że skoro nie dokonywała importu towarów, w tym towaru zgłoszonego do odprawy celnej na podstawie dokumentu SAD nr [...] z [...].10.2001 r., to nie ciążą na niej należności celne określone w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z [...] grudnia 2006 r. Do skargi załączyła między innymi: wydaną w stosunku do niej decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] nr [...] z [...] maja 2007 r. o umorzeniu jako bezprzedmiotowe postępowania wszczętego z urzędu w sprawie weryfikacji danych zawartych w zgłoszeniu celnym nr [...] z [...].10.2001 r. oraz postanowienie Prokuratury Rejonowej w G. z [...] lutego 2005 r. o umorzeniu śledztwa, prowadzonego w sprawie wyłudzenia poświadczenia nieprawdy przy pomocy sfałszowanych dokumentów celnych oraz dokumentu SAD nr [...] ze sfałszowanym podpisem E. S., wobec niewykrycia sprawców przestępstwa.

Obecna na rozprawie skarżąca oświadczyła dodatkowo, że w odwołaniu nie powoływała się na argumenty przedstawione w skardze, ponieważ znajoma, która pomagała jej w sprawie powiedziała, że tak będzie lepiej, gdyż należności wymierzone decyzją są przedawnione.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odniósł się przy tym do zarzutów skarżącej zawartych w skardze, stwierdzając jednocześnie , że nie były one podnoszone w odwołaniu od decyzji, a zatem nie zachodziły przesłanki do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269).

Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może zatem uwzględnić skargę także z takich przyczyn, które w ogóle nie zostały w niej podniesione.

Sąd kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności tak z przepisami procesowymi, jak i z normami prawa materialnego, doszedł do przekonania o konieczności uchylenia skarżonej decyzji jako wydanej z istotnym naruszeniem art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), co czyniło zasadnym uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w [...] uznająca przedmiotowe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części, została wydana w terminie określonym w art. 65 § 5 Kodeksu celnego, a także, czy E. S. prowadząca firmę "W." jest Stroną postępowania i dłużnikiem wymierzonych powyższą decyzją należności celnych. Skarżąca w żadnym z pism składanych w toku postępowania administracyjno-sądowego nie kwestionowała wyników weryfikacji [...] władz celnych dotyczących negatywnego zweryfikowania załączonego do przedmiotowego zgłoszenia celnego świadectwa pochodzenia nr [...]. Twierdziła jedynie, że to nie ona dokonała importu przedmiotowego towaru.

Sąd odnosząc się do kwestii przedawnienia terminu do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie zauważa, że zgodnie z art. 65 § 5 Kodeksu celnego decyzja, o której mowa w § 4, nie może zostać wydana jeżeli upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. Natomiast art. 65 § 5a Kodeksu celnego wprowadza możliwość zawieszenia biegu wyżej wymienionego terminu w trybie art. 230 § 5 i 6 Kodeksu celnego. Przepis art. 65 § 5a Kodeksu celnego wszedł w życie z dniem 10 sierpnia 2003 r. na podstawie ustawy z dnia 23.04.2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 120, poz. 1122), a zatem przed upływem 3 letniego terminu od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego w przedmiotowej sprawie. Ma więc zastosowanie do spraw nieprzedawnionych w dniu jego wejścia w życie.

Zgodnie z art. 230 § 5 pkt 2 Kodeksu celnego bieg terminów ulega zawieszeniu z dniem zawieszenia postępowania w sprawie celnej, a zgodnie z § 6 pkt 2 terminy te biegną dalej z dniem podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie celnej.

W przedmiotowej sprawie zgłoszenie celne zostało dokonane w dniu [...] października 2001 r., postępowanie celne zostało zawieszone postanowieniem z [...] października 2003 r., a podjęte z dniem [...] października 2006 r. Decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w [...] nr [...] uznająca zgłoszenie celne z [...].10.2001 r. za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej i określająca w prawidłowej wysokości kwotę należności celnych wynikających z długu celnego została wydana w dniu [...] grudnia 2006 r., a doręczona dnia [...] grudnia 2006 r., czyli po upływie 2 lat i 3 miesięcy od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego, przy uwzględnieniu okresu zawieszenia postępowania celnego. W związku z powyższym zdaniem Sądu zarzut wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...] decyzji z dnia [...] grudnia 2006r. z naruszeniem terminu określonego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego, należało uznać za bezpodstawny.

Rozpatrując natomiast zarzut podnoszony w skardze i w trakcie rozprawy, iż to nie skarżąca sprowadzała odzież z zagranicy i dokonała przedmiotowego zgłoszenia celnego, Sąd zauważa, że Dyrektor Izby Celnej nie wyjaśnił dostatecznie tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wprawdzie skarżąca nie podnosiła tego zarzutu w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] to jednak Dyrektor Izby Celnej miał obowiązek odnieść się do wszystkich dokumentów zgromadzonych w sprawie i ustalić stan faktyczny zgodnie ze stanem rzeczywistym. Z załączonego do skargi postanowienia Prokuratury Rejonowej w G. z dnia [...] lutego 2005 r. o umorzeniu śledztwa w sprawie wyłudzenia poświadczenia nieprawdy przy pomocy sfałszowanych dokumentów celnych oraz dokumentu SAD nr [...] ze sfałszowanym podpisem E. S., wynika, że postanowienie to zostało doręczone między innymi Izbie Celnej w W. jako instytucji państwowej, która złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa. W związku z powyższym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, tj. [...].01.2008 r. Dyrektor Izby Celnej w W. powinien dysponować już odpisem powyższego postanowienia, jednak nie odniósł się do niego w żaden sposób w uzasadnieniu powyższej decyzji. W tym miejscu Sąd zauważa, że zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Ponadto zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Niewątpliwie powołane wyżej postanowienie Prokuratury Rejonowej w G. z dnia [...] lutego 2005 r. o umorzeniu śledztwa jest dokumentem urzędowym, co nie zmienia faktu, że zgodnie z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej istnieje możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko temu dokumentowi. Tak więc na tej podstawie jeśli organ miał inne stanowisko i jakieś dowody na jego poparcie to powinien się na nie powołać. Zdaniem Sądu na uwagę zasługuje fakt, iż w Prokuraturze Rejonowej w G. toczyło się śledztwo w sprawie wyłudzenia poświadczenia nieprawdy z Posterunku Celnego w G. w dniu [...].10.2001r. przy pomocy sfałszowanych dokumentów celnych, w którym E. S. była przesłuchiwana jako świadek. Nie było to zatem postępowanie karne prowadzone przeciwko skarżącej. Ponadto w uzasadnieniu powoływanego wyżej postanowienia o umorzeniu śledztwa z powodu niewykrycia sprawców przestępstwa wyraźnie stwierdzono, że "w toku sprawy ustalono, że E. S. nigdy nie była na Posterunku Celnym w G. i nie dokonywała odprawy celnej żadnych towarów". W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej w W. mając to postanowienie już w 2005 r., powinien odnieść się do jego treści w zaskarżonej decyzji i jeśli uznał skarżącą za stronę postępowania, to powinien to wyjaśnić zwłaszcza w kontekście ustaleń poczynionych w trakcie prowadzonego postępowania karnego dotyczącego przedmiotowego zgłoszenia celnego. Organ odwoławczy jednak tego nie uczynił, powołał się natomiast w treści decyzji na art. 209 § 3 Kodeksu celnego, zgodnie z którym dłużnikiem jest zgłaszający, nie wyjaśniając przy tym swojego stanowiska w tym zakresie.

Wprawdzie organ II instancji w treści odpowiedzi na skargę z 5 marca 2008 r. stwierdził, iż w prowadzonym postępowaniu przez Prokuraturę Rejonową w G. na zlecenie Posterunku Celnego w G. nie stwierdzono ani nie wykluczono autora podpisów na przedmiotowym zgłoszeniu celnym oraz na dokumentach do niego dołączonych z uwagi na ich nieczytelność, dlatego też śledztwo w przedmiotowej sprawie zostało umorzone, to jednak uczynił to w sposób lakoniczny i powierzchowny nie odnosząc się do innych powoływanych wyżej ustaleń Prokuratury. Należy w tym miejscu podkreślić, iż zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa, "...próba uzasadnienia wydanej decyzji w piśmie procesowym, jakim jest odpowiedź na skargę, złożonym po zakończeniu postępowania administracyjnego, nie może zastąpić uzasadnienia rozstrzygnięcia określonego w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej". W odpowiedzi na skargę organ orzekający winien odnieść się do podniesionych w niej zarzutów, a nie dokonywać brakujących ustaleń faktycznych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej w W. nie odniósł się również do rozbieżności występujących w dokumentach załączonych do przedmiotowego zgłoszenia celnego. Mianowicie w kontrakcie - "sales contract" oraz w "packing list" z [...].08.2001 r. wskazany jest inny podmiot tj. P.H.U. [...] "P." D. P. przy czy oba te dokumenty powołują się na fakturę nr [...] z [...].08.2001 r. wystawioną na firmę "W." S. E. Ponadto wskazany jest w nich ten sam rodzaj towaru, jego ilość i waga jak w powyższej fakturze. Organ odwoławczy nie wyjaśnił zatem powiązań łączących obie te firmy, a co za tym idzie jaką rolę odegrała firma P.H.U. [...] "P." D. P. w imporcie przedmiotowego towaru.

Ponadto Sąd zauważa, że Dyrektor Izby Celnej w W. dysponując załączoną przez skarżącą do skargi decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w [...] nr [...] z [...] maja 2007 r. o umorzeniu w stosunku do niej jako bezprzedmiotowego postępowania wszczętego z urzędu w sprawie weryfikacji danych zawartych w zgłoszeniu celnym nr [...] z [...].10.2001 r. nie odniósł się do tego dowodu, mimo, iż powyższe zgłoszenie celne było dokonane w okresie bardzo zbliżonym do przedmiotowego zgłoszenia celnego, a zatem nie można wykluczyć, że ustalenia poczynione w tamtym postępowaniu, mogłyby mieć znaczenie dla wyniku niniejszej sprawy.

Sąd zwraca również uwagę, iż powołane w wydanych w sprawie decyzjach pismo z [...] lutego 2004 r. (k. 17 akt adm.), stanowiące odpowiedź władz [...] na wniosek polskiego organu celnego dotyczący sprawdzenia autentyczności świadectwa pochodzenia załączonego przez E. S. –"W." do zgłoszenia celnego, zostało sporządzone w języku angielskim. W aktach sprawy brak jest natomiast fachowego tłumaczenia tego dokumentu na język polski, jedynie w piśmie z [...] marca 2004 r. (k. 18 akt adm.) Ministerstwo Finansów informuje o negatywnym wyniku weryfikacji świadectwa pochodzenia nr [...]. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej rozpatrując ponownie sprawę powinien dokonać tłumaczenia pisma z [...] lutego 2004 r. stanowiącego wynik weryfikacji.

Z uwagi na charakter dostrzeżonych uchybień popełnionych przez organy celne, w szczególności z uwagi na naruszenie zasad dotyczących prowadzenia postępowania dowodowego, Sąd nie mógł dokonać merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji i odnieść się do zarzutów podniesionych w treści skargi.

Z przedstawionych powodów, nie przesądzając merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 134 tej ustawy uchylił zaskarżoną decyzję. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.