Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 471/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 245 ust. 1 pkt 1 w zw. z art 1321 ust 1 pkt 1 i pkt 5 oraz art. 15222
journal: Dz.U. 2021 poz 324
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. Katarzyna Rutkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 grudnia 2021 r. nr DT-SP.ZS.2017.00513.662.2020.32.kpar w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Urząd Patentowy RP utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję, którą oddalił sprzeciw P. B. (dalej "Wnoszący sprzeciw") złożony wobec zgłoszenia przez [...] sp. z.o.o. z siedzibą w [...] (dalej "Zgłaszająca","Spółka") do ochrony znaku towarowego słowno-graficznego "Spotted" [...].

Jako podstawę prawną skarżonej decyzji wskazano art. 245 ust. 1 pkt 1 w zw. z art 1321 ust 1 pkt 1 i pkt 5 oraz art. 15222 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2021 r., poz. 324), dalej "p.w.p.", a także art. 15223 ust 2 p.w.p. w zw. z art 98 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 1805), dalej "k.p.c.".

1. W kwietniu 2017 r. Spółka dokonała w Urzędzie Patentowym RP zgłoszenia do ochrony słowno-graficznego znaku towarowego Spotted, przeznaczonego do oznaczania następujących usług z klasy 35: usługi reklamowe i marketingowe, usługi reklamowe w Internecie, wynajmowanie przestrzeni reklamowej w serwisie internetowym, reklama w formie stron internetowych lub serwisów internetowych; reklama radiowo i telewizyjna; reklama za pośrednictwem mediów elektronicznych i telekomunikacyjnych; wynajmowanie nośników reklamowych i przestrzeni reklamowej dla osób trzecich; usługi promocji oraz usługi marketingowe; usługi doradcze i konsultacyjne w zakresie reklamy i mediów; organizowanie i obsługa aukcji i konkursów; usługi w zakresie systematyzacji, sortowania i kompilacji danych w komputerowych bazach danych; usługi w zakresie zarządzania zbiorami elektronicznymi; wyszukiwanie informacji dla osób trzecich w komputerowych bazach danych i w plikach komputerowych; usługi w zakresie pozyskiwania danych do komputerowych baz danych; usługi w zakresie komputerowego zarządzania plikami; pośrednictwo handlowe polegające na kojarzeniu kontrahentów; usługi porównywania cen; usługi w zakresie badania mediów; badania marketingowe; publikowanie i rozpowszechnianie ogłoszeń i tekstów reklamowych; usługi w zakresie prezentacji, w tym w Internecie, różnorodnych produktów osób trzecich dla celów sprzedaży detalicznej; usługi w zakresie prezentacji, w tym w Internecie, różnorodnych usług osób trzecich; usługi w zakresie rozpowszechniania informacji handlowych; usługi w zakresie rozpowszechniania materiałów reklamowych, w tym ulotek, prospektów, broszur, druków, próbek; oferowanie przez Internet, w tym w sklepach i serwisach internetowych, różnorodnych towarów takich jak: surowce i produkty do celów przemysłowych, pojazdy, maszyny, narzędzia, sprzęt AGD, sprzęt komputerowy, sprzęt elektroniczny, programy komputerowe, aplikacje komputerowe i internetowe, sprzęt telekomunikacyjny, artykuły wyposażenia domu, przybory i naczynia kuchenne, sprzęt sportowy, sprzęt turystyczny, sprzęt rekreacyjny, nośniki danych zapisane i bez zapisu, gry i zabawki, artykuły dla dzieci, artykuły dekoracyjne, odzież i akcesoria odzieżowo, obuwie i nakrycia głowy, biżuteria, zegarki, produkty spożywczo i napoje, leki, wyroby alkoholowe i tytoniowe, kosmetyki; publikacje drukowane i elektroniczne; przetwarzanie danych i zarządzanie nimi", [...] (dalej "sporny znak").

2. We wrześniu 2017 r. w oparciu o art. 1321 ust. 1 pkt 1 oraz art. 1321 ust. 1 pkt 5 p.w.p. (v. pismo z 8 czerwca 2018 r.), został wniesiony przez P. B. sprzeciw wobec zgłoszenia spornego znaku. W sprzeciwie podniesiono zarzuty naruszenia praw osobistych i majątkowych osób trzecich w świetle art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. oraz naruszenia prawa do niezarejestrowanego znaku towarowego, a to w świetle art. 1321 ust. 1 pkt 5 p.w.p.

Zarzuty dotyczyły wcześniej powstałego prawa do firmy/nazwy przedsiębiorstwa Wnoszącego sprzeciw, jak i jego praw autorskich do nazwy "Spotted" oraz "Lublin Spotted", a także w sprzeciwie powołano się na wcześniejszy, niezarejestrowany słowny znak towarowy "Spotted".

Wobec braku woli obu stron na ugodowe rozstrzygnięcie Urząd Patentowy RP sprawę skierował do postępowania spornego.

3. Decyzją z 29 maja 2020 r. Urząd Patentowy RP oddalił sprzeciw w całości, gdyż uznał, że w sprawie nie doszło zarówno do naruszenia wcześniejszych praw osobistych i majątkowych osób trzecich w świetle art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p., jak również nie doszło do naruszenia prawa do niezarejestrowanego znaku towarowego, a to w świetle art. 1321 ust. 1 pkt 5 p.w.p.

W ocenie organu, w zakresie zarzutu odnoszącego się do naruszenia przez zgłoszenie art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p., to zdaniem organu Wnoszący sprzeciw w żaden sposób nie wykazał, ani nie udokumentował używania w obrocie, do oznaczania swoich produktów lub usług, nazwy podobnej do nazwy "Spotted", będącej przedmiotem znaku spornego. Samo oświadczenie i zapewnienie, co do tych faktów jest niewystarczające dla przyjęcia, że wskazana nazwa była przez Wnoszącego sprzeciw stosowana od wielu lat. Organ uznał, że bez przedstawienia konkretnych dowodów nie jest możliwe zweryfikowanie tych twierdzeń, a to zwłaszcza w kontekście materiałów dowodowych przedstawionych przez Zgłaszającą tj.:

- umowy w formie aktu notarialnego z 14 marca 2016 r., w której, w § 7, wskazano informację o przedmiocie działalności Spółki; umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych do nazwy "Spotted" oraz znaku słowno-graficznego "Spotted" z 15 marca 2016 r., zawartej pomiędzy Zgłaszającą a D. W., będącym twórcą oznaczenia; wydruku ze strony Zgłaszającej, zawierającego element słowno-graficzny "Spotted" w postaci spornego znaku, pochodzący z portalu Facebook z możliwą do odczytania informacją o tym, że strona została utworzona 24 stycznia 2013 r.;

- postanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie z 10 lutego 2015 r. (sygn. I Ns.Rej.Pr.71/14) o dokonaniu wpisu "Spotted Lublin" do prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Lublinie rejestru dzienników i czasopism na wniosek D. W., które stanowią informację o tym, że podmiotem, który wykazał używanie spornego znaku w obrocie, jest wyłącznie Zgłaszająca.

Urząd Patentowy RP, w kwestii zarzutu odnoszącego się do naruszenia przez zgłoszenie art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. uznał także, że Wnoszący sprzeciw w żaden sposób nie wykazał, aby przysługiwały mu prawa podmiotowe, w tym prawa do firmy i niezarejestrowanej nazwy przedsiębiorstwa Spotted.

W zakresie oceny okoliczności naruszenia art. 1321 ust. 1 pkt. 1 p.w.p. Urząd Patentowy RP przywołał także, że Wnoszący sprzeciw, początkowo uważający się za autora oznaczenia słownego "Spotted", ostatecznie twierdzenie to wycofał, dlatego też w sprawie odstąpiono od ustaleń w tym zakresie.

W ocenie organu, w zakresie zarzutu odnoszącego się do naruszenia przez zgłoszenie art. 1321 ust. 1 pkt 5 p.w.p., Wnoszący sprzeciw także nie przedstawił żadnych dowódów, że przez zgłoszenie doszło do naruszenie prawa do powszechnie znanego, niezarejestrowanego znaku towarowego. W sprawie nie ma odpowiednich materiałów, które umożliwiałyby ustalenie stopnia rozpoznawalności znaku "Spotted" jako powszechnie znanego. Wnoszący sprzeciw ograniczył się wyłącznie do twierdzeń dotyczących swojej obecności na rynku w Polsce, począwszy od maja 2016 r. i korzystania ze słownego oznaczenia "Spotted". Zatem w sprawie nie dowiedziono, że spełniona została przesłanka powszechnej znajomości spornego znaku.

Urząd Patentowy RP, wbrew stanowisku Wnoszącego sprzeciw uznał także, że sporny znak posiada zdolność odróżniającą z uwagi na to, że jest on oznaczeniem słowno-graficznym. Nadto organ przyjął, że ocena przesłanek złej wiary, wynikających z art. 1291 ust. 1 pkt 6 p.w.p., nie może być oceniana na etapie postępowania sprzeciwowego oraz że ocena naruszenia przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, zgodnie z art. 2 p.w.p., reguluje odrębna ustawa i kwestia ta nie może być rozstrzygana przez Urząd Patentowy RP.

4. Wnoszący sprzeciw, z zachowaniem terminu, wniósł o uchylenie decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy oraz uznanie zasadności sprzeciwu i w konsekwencji odmowę rejestracji spornego znaku wobec wszystkich usług nim objętych (art. 15222 w zw. z art. 245 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 244 ust. 1 p.w.p.).

Na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256), dalej "k.p.a." wniósł także o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie bezwzględnych przeszkód rejestracji, podniesionych w uwagach z 16 sierpnia 2019 r.

Zdaniem Wnoszącego sprzeciw Urząd Patentowy RP w niniejszej sprawie najpierw powinien ocenić bezwzględne przeszkody rejestracji, wynikające z art. 1291 ust. 1-3, pkt. 4 i pkt. 6 p.w.p., a dopiero potem względne przeszkody rejestracji wynikające z art. 1321 ust. 1 pkt 1 i 5 p.w.p. wskazane w sprzeciwie. Bezwzględne przeszkody rejestracji strona uznała za zagadnienie wstępne w stosunku do oceny względnych przeszkód rejestracji.

Wnoszący sprzeciw poinformował, że na podstawie umowy o przeniesieniu praw autorskich z 19 sierpnia 2020 r. nabył prawa do utworu "warsaw spotted" od jego autora – M. Z., a sam utwór funkcjonuje na rynku już od 2012 r. Jednocześnie, odwołując się do art. 15522 p.w.p., podkreślił, że ów dowód może zostać dopuszczony dopiero na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, bowiem umowa została zawarta później niż wniesiono sprzeciw. Jednocześnie podkreślił, że zrzuty z ekranu (zał. 3) są powiązane z przedmiotem ww. umowy, dlatego potrzeba powołania tych zrzutów powstała dopiero na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Wnoszący sprzeciw porównał przynależny mu utwór "warsaw spotted" oraz sporny znak "Spotted" i stwierdził, że są one do siebie podobne na tyle, że doszło do naruszenia jego praw majątkowych do utworu "warsaw spotted". Jego zdaniem samo prawo do utworu jest wcześniejsze (kwiecień 2012 r.) niż prawa do znaku spornego mimo, że sama umowa przenosząca na niego prawa do utworu została zawarta 19 sierpnia 2020 r. W jego ocenie nabycie przez niego praw autorskich do ww. utworu powoduje, że może skutecznie przeciwstawić te prawa znakowi spornemu.

5. Zgłaszająca w odpowiedzi wniosła o nieuwzględnianie zarówno wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i wniosku o zawieszenie postępowania. Zdaniem Zgłaszającej nie ma podstaw do zawieszenia niniejszego postępowania, gdyż bezwzględne przeszkody rejestracji nie mogą być ocenione w postępowaniu sprzeciwowym, jako zagadnienie wstępne. Poza tym przesłanki bezwzględne były już ocenione na wcześniejszym etapie postępowania.

Zgłaszająca odmówiła skuteczności powołania się przez Wnoszącego sprzeciw na umowę, którą zawarł 19 sierpnia 2020 r., bowiem spełnienie ustawowych warunków odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towary, zgodnie z treścią art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p, oceniane jest z perspektywy daty zgłoszenia znaku. W przypadku oceny, czy zgłaszającemu przysługuje prawo do zgłoszonego znaku i czy jego używanie narusza prawa osób trzecich - zastosowanie ma tzw. zasada priorytetu, zgodnie z którą w przypadku kolizji między prawem osobistym i/lub majątkowym, a znakiem towarowym - priorytet przyznaje się prawu powstałemu wcześniej. Prawo Wnoszącego sprzeciw do utworu "warsaw spotted" powstało z chwilą przeniesienia na niego praw autorskich do tego utworu umową, tj. 19 sierpnia 2020 r. Zatem na dzień zgłoszenia spornego znaku ( 18 kwietnia 2017 r.) Wnoszący sprzeciw nie posiadał tego prawa, w konsekwencji czego nie może on skutecznie powoływać się na naruszenie swoich praw autorskich do ww. utworu, bowiem nabycie przez niego tych praw ma charakter następczy w stosunku do zgłoszenia spornego znaku. Jednocześnie Zgłaszająca podniosła, że osoba, od której Wnoszący sprzeciw nabył prawa do utworu "warsaw spotted", nie złożyła sprzeciwu wobec zgłoszenia spornego znaku do ochrony. To czyni, że można domniemywać, że poprzednia właścicielka utworu uważała, że udzielenie prawa ochronnego na znak "Spotted" nie narusza w jakikolwiek sposób jej ówczesnego prawa do znaku "warsaw spotted".

Niezależnie Zgłaszająca poinformowała, że znak "warsaw spotted", w formie słowno-graficznej przedstawionej przez Wnoszącego sprzeciw, nie jest obecnie już używany na portalu Facebook. Na tą chwilę nie ma zatem możliwości weryfikacji daty 29 kwietnia 2012 r., jako daty uwidocznienia pierwszy raz oznaczenia "warsaw spotted" na portalu Facebook i w tym zakresie zakwestionowała autentyczność zrzutu ekranu umieszczonego w umowie o przeniesienie praw autorskich do ww. utworu.

Zdaniem Zgłaszającej oznaczenie – utwór "warsaw spotted" oraz sporny znak "Spotted" nie są do siebie podobne.

6. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, mając na uwadze art. 15522 i art. 1321 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 p.w.p., a także orzecznictwo sądów administracyjnych – m.in. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 listopada 2017 r. sygn. VI SA/Wa 1870/17 i z 13 lutego 2019 r. sygn. VI SA/Wa 1676/18 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 marca 2006 r. sygn. II GSK 15/05 i sygn. II GSK 9/06, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 listopada 2008 r., sygn. VI SA/Wa 1388/07, potwierdzony przez wyrok NSA z 26 stycznia 2010 r., sygn. II GSK 344/09, Urząd Patentowy RP stwierdził, że Wnoszący sprzeciw nie wykazał żadnego zindywidualizowanego dobra osobistego, które zostałoby naruszone w skutek rejestracji spornego znaku. Zarówno w sprzeciwie, jak i jego uzupełnieniu powołał się bardzo ogólnie na przysługujące mu prawa do niezarejestrowanych nazw "Spotted" i "Lublin Spotted", których używał w prowadzonej działalności gospodarczej. Jednocześnie, powołując się na te prawa, używał ogólnego określenia "prawa osób trzecich", a w formularzu sprzeciwu zaznaczył, że chodzi o prawa do firmy lub nazwy przedsiębiorstwa, a także prawa autorskie. Z tego względu organ uznał, że ponownie rozpatrując sprawę musi dokonać odrębnej analizy naruszenia przepisów zawartych w art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. tj. wynikającego z istnienia wcześniejszego prawa do firmy lub nazwy przedsiębiorstwa oraz wynikającego z wcześniejszego prawa autorskiego do utworu.

W przedmiocie oceny prawa do firmy lub nazwy przedsiębiorstwa Urząd Patentowy RP ustalił, że ani w sprzeciwie, ani w jego uzupełnieniu, ani w replice z 18 lipca 2019 r., ani obecnie we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Wnoszący sprzeciw nie wskazał firmy lub nazwy przedsiębiorstwa, które miałaby zawierać elementy "Spotted" lub "Spotted Lublin" (lub do nich podobne) i tym samym, które mogłaby zostać naruszone przez sporny znak. Co więcej firma Wnoszącego sprzeciw to - [...] REKLAMOWA, [...], POLSKA, nie zawierająca w sobie ww. elementów "Spotted" lub "Spotted Lublin", ani elementów do nich podobnych. Zatem, skoro firma ta nie jest podobna do spornego znaku, to zgłoszenie znaku spornego nie może naruszyć praw od tej firmy. Organ podniósł przy tym, że Wnoszący sprzeciw nie wykazał używania innej firmy.

Tym samym Urząd Patentowy RP ocenił, że Wnoszący sprzeciw nie wykazał, ani nie udokumentował w żaden sposób używania w obrocie do oznaczania swoich produktów i/lub usług nazwy podobnej do nazwy "Spotted", będącej przedmiotem zgłoszonego znaku spornego, a także, że nie przedstawił żadnego dowodu, który umożliwiłby zweryfikowanie samego faktu zaistnienia na rynku produktów i/lub usług oferowanych przez niego oznaczanych nazwą "Spotted"- lub do niej podobną, jak również nie dowiódł ulokowania tego faktu w jakimś konkretnym czasie. Podtrzymał swoje stanowisko, że samo oświadczenie Wnoszącego sprzeciw i jego zapewnienie w tej kwestii nie mogło być wystarczające dla przyjęcia, że wskazana nazwa była przez niego używana od wielu lat.

Reasumując - w zakresie naruszenia prawa do firmy lub nazwy przedsiębiorstwa, w świetle art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p., organ nie dopatrzył się jakichkolwiek podstaw do odmowy udzielenia prawa ochronnego na sporny znak na podstawie istnienia wcześniejszego prawa Wnoszącego sprzeciw do firmy lub nazwy przedsiębiorstwa, zawierających oznaczenie "spotted".

W przedmiocie oceny wcześniejszych praw autorskich, a to w kontekście przywołanych przez Wnoszącego sprzeciw oznaczeń słownych "Spotted" oraz "Spotted Lublin", Urząd Patentowy RP uznał, że przedmiotowe oznaczenia z pewnością nie są utworami w rozumieniu ustawy dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych z (Dz.U. z 2019 r., poz. 1231 ze zm.), dalej "p.a." i tym samym nie podlegają one ochronie prawno-autorskiej. Oznaczenia te nie stanowią także przejawu działalności twórczej i nie można zakwalifikować ich jako utworu w rozumieniu przepisów o prawie autorskim. Zatem w sprawie nie mogło dojść do naruszenia autorskich praw majątkowych i osobistych oznaczeń "Spotted" i "Spotted Lublin", a w konsekwencji sprzeciw, oparty w tym zakresie na art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p., należało oddalić.

W przedmiocie oceny wcześniejszych praw autorskich, ale w kontekście utworu "warsaw spotted" i umowy z 19 sierpnia 2020 r., Urząd Patentowy RP - mając na uwadze trzymiesięczny termin wynikający z art. 15222 ust 1 p.w.p. oraz zakres badania wynikający art. 15220 p.w.p., stwierdził, że przywołanie prawa do tego utworu dopiero na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest nieskuteczne i niedopuszczalne, w konsekwencji czego prawo do tego utworu nie może być podstawą odmowy rejestracji spornego znaku. Jednocześnie organ przyznał, że sama nazwa "warsaw spotted" wprawdzie pojawiła się w piśmie Wnoszącego sprzeciw z 8 czerwca 2018 r., stanowiącym uzupełnienie sprzeciwu, jednakże przywołano ją nie jako podstawę faktyczną sprzeciwu – jako prawo przysługujące Wnoszącemu sprzeciw, ale w kontekście oznaczeń należących do innych podmiotów. Organ wyjaśnił jednocześnie, że 15222 ust 1 p.w.p., w zakresie w jakim dopuszcza późniejsze powołanie się na fakty czy dowody, nie czyni, że Wnoszący sprzeciw może skutecznie - na tym etapie postępowania, wszczętym sprzeciwem z 2017 r., powołać się na umowę zawartą w 2020 r., wszak poprzedni właściciel utworu "Warsaw spotted" nie zgłosił sprzeciwu wobec spornego znaku.

Odnośnie zastosowania art. 1291 ust. 1 pkt 1- 4 i pkt 6 p.w.p. oraz zawieszenia postępowania z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Urząd Patentowy RP wskazał, że zarzut braku zastosowania w niniejszej sprawie art. 1291 ust. 1 pkt. 1-6 p.w.p., a to w kontekście brzmienia art. 15217 p.w.p. i przywołanych w nim podstaw sprzeciwowych (art. 1291 ust. 4 lub art. 1321 ust. 1-3 p.w.p.) nie może stanowić podstawy sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego. Tym samym – w konsekwencji, ewentualny zarzut złej wiary i ocena tej przesłanki nie stanowi kwestii prejudycjalnej uzasadniającej zawieszenie postępowania sprzeciwowego zgodnie z wnioskiem Wnoszącego sprzeciw na podstawie art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a.

Odnośnie zastosowania w niniejszej sprawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji Urząd Patentowy RP wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 p.w.p. zwalczanie nieuczciwej konkurencji reguluje odrębna ustawa, która nie przewiduje kompetencji Urzędu w takim postępowaniu. Rozstrzygniecie w tej sprawie powinno ograniczać się do zakresu i interpretacji przepisu art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p.

Odnośnie naruszenia praw do wcześniejszego znaku towarowego powszechnie

znanego (art. 1321 ust. 1 pkt 5 p.w.p.) Urząd Patentowy RP stwierdził, że Wnoszący sprzeciw nie przedstawił żadnych dowodów pozwalających na przyjęcie, że w sprawie spełniona została przesłanka powszechnej znajomości oznaczenia. Tym samym w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 1321 ust. 1 pkt 5 p.w.p.

Reasumując organ stwierdził, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki wynikające z art 1321 ust 1 pkt 1 i pkt 5 p.w.p.

W zakresie przyznania kosztów postępowania od Wnoszącego sprzeciw na rzecz Zgłaszającej organ działał na podstawie art. 15223 ust. 2 p.w.p. w zw. z art. 98 § 1 k.p.c. i z zw. z § 8 ust. 1 pkt 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800).

7. Wnoszący sprzeciw (dalej "Skarżący") na decyzję Urzędu Patentowego RP złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzucił naruszenie:

I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), mianowicie:

a. art. 10 k.p.a. poprzez brak zapewniania Skarżącemu możliwości zajęcia stanowiska odnośnie pisma Zgłaszającej z 4 marca 2021 r. (odpowiedzi na wniosek o ponowne), przy jednoczesnym powołaniu się na argumentację tego pisma w zaskarżonej decyzji;

b. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania, podczas gdy spełnione były przesłanki do zawieszenia;

c. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy, pominięcie materiału dowodowego oraz uzasadnienie skarżonej decyzji w sposób, który nie spełnia wymogów uzasadnienia decyzji administracyjnej - w zakresie, w jakim Urząd Patentowy RP przyjął, że podstawy sprzeciwu nie stanowią wcześniejsze majątkowe prawa autorskie Skarżącego do oznaczenia z elementem "Spotted", podczas gdy te prawa faktycznie stanowią podstawę sprzeciwu;

II. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., mianowicie art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. poprzez błędne zastosowanie wynikające z zaniechania właściwej oceny przesłanek wymienionego przepisu.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że decyzja w niewielkim zakresie dotyczy okoliczności zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ poważną część swoich rozważań skierował na problematykę naruszenia prawa do firmy, pomimo że tego rodzaju prawa podmiotowe (nazwy, firmy) nie były przedmiotem argumentacji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie bardzo skrótowo wypowiedział się w kwestii zasadności zawieszenia postępowania (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.).

Zdaniem Skarżącego zastrzeżenia budzi też analiza dotycząca jego praw autorskich do oznaczenia "warsaw spotted" oraz odstąpienie przez organ od oceny, czy prezentacja zgłoszonego znaku koliduje z utworem "warsaw spotted", czy narusza prawo do tego utworu.

Ponadto zdaniem Skarżącego w toku postępowania zgłoszeniowego, rozpatrywanie bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji ma priorytet wobec oceny względnych podstaw odmowy rejestracji. Tym samym istnieje oczywista zależność pomiędzy rozpatrzeniem bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji znaku, a procedowaniem sprzeciwu. Ściśle biorąc, ocenę bezwzględnych przeszkód rejestracyjnych należy postrzegać jako zagadnienie wstępne, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wobec względnych przeszkód (podstaw sprzeciwu), skoro uznanie za zasadną choćby jednej bezwzględnej przeszkody, w rozpatrywanym stanie faktycznym, powoduje konieczność odrzucenia przedmiotowego zgłoszenia, bez konieczności rozpatrywania sprzeciwu.

W ocenie Skarżącego art. 1291 ust. 1 pkt 2-4 i pkt 6 p.w.p. nie są podstawami sprzeciwu wobec zgłoszenia spornego znaku. Wyjaśnił, że normy te (jako bezwzględne podstawy odmowy udzielenia prawa ochronnego) zostały podniesione w uwagach wobec zgłoszenia i ocena tych podstaw powinna być dokonana przez organ przed oceną podstaw sprzeciwu.

Przestawiając graficzny wygląd obu oznaczeń – tj. spornego znaku "Spotted" oraz utworu "warsaw spotted" (oba z zamalowanymi w środku literami "o") Skarżący stwierdził, że są one na tyle zbieżne, że uzasadniony jest zarzut naruszenia prawa majątkowego w rozumieniu art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Dodatkowo wskazał, że oznaczenie "Warsaw spotted" zostało powołane już w sprzeciwie, a prawo do tego utworu zostało ustalone najpóźniej w kwietniu 2012 r., i od tego momentu przyjąć należy prawno-autorską ochronę ww. utworu. Podmiotowe prawo własności, ze wszystkimi swoimi cechami – w tym datą pierwszeństwa, podąża bowiem za jego nabywcą i nie ma znaczenia, czy poprzedni jego właściciel – M. Z., nie przeciwstawiała tego prawa spornemu znakowi. Uczynił to natomiast Skarżący, jako następca prawny M. Z., w zakresie praw do utworu "Warsaw spotted".

8. Urząd Patentowy RP w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

9. Zgłaszająca - [...] sp. z.o.o. z siedzibą w [...], po wniesieniu skargi nie zajęła stanowiska w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przede wszystkim należy zauważyć, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu, które się toczyło w oparciu o uregulowania Rozdziału 42 Działu I p.w.p. – Postępowanie w sprawie sprzeciwu. Postępowanie to toczy się po ogłoszeniu o zgłoszeniu znaku towarowego i w zakresie wskazanym w sprzeciwie (art. 15217 ust. 1 i 3 p.w.p.). Zgodnie z art.15220 p.w.p. Urząd Patentowy rozpatruje sprzeciw w jego granicach i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnoszącego sprzeciw.

Z akt sprawy wynika sprzeciw został wniesiony we wrześniu 2017 r. przy czym w piśmie z dnia 8 czerwca 2018 r. ostatecznie sprecyzowano podstawy prawne sprzeciwu, a mianowicie: art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. oraz art. 1321 ust. 1 pkt 5 p.w.p. , zaś wycofano inne podstawy wskazywane wcześniej (v. pismo z 8 czerwca 2018 r.).

Dlatego też rozpoznając sprawę w świetle zarzutów skargi należy podkreślić specyfikę postępowania w sprawie sprzeciwu. W literaturze prezentowany jest pogląd, że z art. 15220 p.w.p. wynika związanie Urzędu Patentowego przy rozpatrywaniu sprzeciwu podstawą prawną oraz granicami złożonego sprzeciwu wskazanymi przez wnoszącego sprzeciw. Ramy prawne sprawy administracyjnej określa wniesiony sprzeciw. Oznacza to zakaz dodawania nowych podstaw prawnych sprzeciwu po upływie 3-miesięcznego terminu określonego w art. 15217 ust. 1 p.w.p. Jako nową podstawę prawną należy rozumieć np. podstawę z art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. (naruszenie praw osobistych lub majątkowych osób trzecich) obok powołanej wcześniej podstawy np. z art. 1321 ust. 1 pkt 2 p.w.p. Również omawiany przepis zakazuje uzupełniania sprzeciwu o dodatkowe prawa osobiste lub majątkowe oraz znaki towarowe, chronione z wcześniejszym pierwszeństwem po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu.( por. Kondrat Mariusz (red.), Prawo własności przemysłowej. Komentarz, Opublikowano: WKP 2021, autor fragmentu Przytuła Andrzej).

Po drugie, rozpoznając sprzeciw organ, w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Urzędem Patentowym zobowiązany był stosować, z zastrzeżeniem art. 253 p.w.p., odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art.252 p.w.p). Z powyższego wynika, że w rozpoznawanej sprawie Urząd Patentowy, wydając zaskarżoną decyzję administracyjną, był związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy, jednakże odpowiednie stosowanie danych przepisów nie oznacza zawsze bezpośredniego ich stosowania (por. wyrok NSA z dnia 2 września 2009 r., II GSK 18/09, LEX nr 596679). Oznacza to, że rozważając, które przepisy będą miały zastosowanie wprost, które z odpowiednimi modyfikacjami, a które w ogóle nie będą miały zastosowania, należy wziąć pod uwagę cechy wyróżniające danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2010 r., I OSK 1088/10, LEX nr 594885; zob. także wyrok NSA z dnia 20 lipca 2011 r., II GSK 647/10, LEX nr 1083332; wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 marca 2009 r., VI SA/Wa 2531/08, LEX nr 531544; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2007 r., VI SA/Wa 2175/06, LEX nr 322733).

Odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego powinno uwzględniać specyfikę i cel postępowania w sprawie sprzeciwu przez Urząd Patentowy, a także wyjątki wprost wynikające z przepisów omawianej ustawy - Prawo własności przemysłowej.

Rozpoznając więc zarzuty skargi, w zakresie naruszenia przepisów postępowania, wskazać należy, że w myśl art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jednakże wymaga podkreślenia, że w tego rodzaju postępowaniach jak niniejsze Urząd Patentowy nie zbiera materiału dowodowego. Taka powinność, z uwagi na kontradyktoryjność tego postępowania, spoczywa na stronach, nie zaś na Urzędzie Patentowym. W konsekwencji, do postępowań toczących się przed Urzędem Patentowym z uwagi na wniesienie sprzeciwu co do zgłoszonego znaku towarowego, nie ma zastosowania art.7 k.p.a. ( por. wyrok WSA w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 962/21).

Sąd podzielił stanowisko Urzędu Patentowego, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy i które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji. Chodzi tu o brak możliwości zajęcia stanowiska Skarżącego na pismo Zgłaszającej z dnia 4 marca 2021 r., stanowiącego stanowisko Zgłaszającej w odniesieniu do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zdaniem Sądu rację ma organ, że postępowanie w sprawie sprzeciwu - jak już wyżej wskazano, ma charakter sformalizowany i w rozdziale 42 unormowano zasady udziału stron w postępowaniu w sprawie sprzeciwu w zakresie przedstawiania stanowisk w postaci wymiany pism (art. 15217- art. 15219 p.w.p.).

Po drugie, strona skarżąca nie wykazała, że ewentualne uchybienie organu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednolicie przyjmuje się bowiem, że naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu stanowi naruszenie przepisów prawa procesowego, które może stanowić podstawę uchylenia decyzji, jeśli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. przykładowo wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, opubl. w ONSA WSA 2006, nr 6, poz. 157 oraz postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r., II GSK 431/12, wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2012 r., II OSK 1490/11 i wyrok NSA z dnia 26 maja 2011 r., I OSK 842/11 - niepublikowane). Na stronie stawiającej zarzut naruszenia przepisów postępowania spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia adekwatnego związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok. NSA z dnia 2 lutego 2011 r., I OSK 575/10, niepubl.). Nie sposób ponadto nie zauważyć, że w postępowaniu Skarżący reprezentowany był przez profesjonalnego pełnomocnika i nie ujawniono żadnych przeszkód do zapoznania się przez pełnomocnika lub samą skarżącą z aktami sprawy. W tym zakresie Sąd podzielił stanowisko organu, że mając na uwadze charakter postępowania sprzeciwowego organ nie naruszył art. 10 k.p.a.,

Nie zasługiwały na uwzględnienie także pozostałe zarzuty skargi i z racji ich komplementarnego charakteru należało ustosunkować się do nich łącznie.

Na pierwszy plan niewątpliwie wysuwa się sugerowana w skardze kwesta możliwości zastosowania w toku postępowania sprzeciwowego art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem Skarżącego organ winien był zawiesić postępowanie w ramach wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy gdyż zaistniało zagadnienie wstępne w postaci oceny przesłanek bezwzględnych zawartych w uwagach co do okoliczności uniemożliwiających udzielenie prawa ochronnego na zgłoszony znak [...] na podstawie art. 1291 ust.1 pkt 2, pkt 3, pkt 4 i pkt 6 p.w.p.

Jednakże, co słusznie podkreśla organ, w sprzeciwie nie zostały podniesione zarzuty z art. 129 p.w.p. zatem wobec treści art. 15220 p.w.p. brak było uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do zawieszenia postępowania sprzeciwowego. Zarzuty te pojawiły się bowiem później, a mianowicie we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Sąd uważa, że w przypadku uznania racji Skarżącego, że ocena bezwzględnych podstaw odmowy udzielenia prawa ochronnego powinna być przeprowadzona przez Urząd Patentowy przed oceną podstaw sprzeciwu, to w istocie postępowanie odrębne w sprawie sprzeciwu przekształciłoby się w postępowanie o unieważnienie znaku.

Zdaniem Sądu interpretacja przepisów dotyczących postępowania w sprawie sprzeciwu prezentowana w skardze jest niezgodna z art.15220 p.w.p.,w świetle którego Urząd Patentowy rozpatruje sprzeciw w jego granicach i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnoszącego sprzeciw. Doszło by bowiem w praktyce do sytuacji nałożenia na Urząd Patentowy obowiązków nie przewidzianych w przepisach Rozdziału 42 Działu I.

Po drugie, co trafnie zostało zauważone przez organ, jeśli stwierdzi on brak warunków wymaganych do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy, to na podstawie art. 145 ust.3 p.w.p. informuje zgłaszającego o zebranych dowodach i okolicznościach mogących świadczyć o istnieniu przeszkód oraz wyznaczy termin na zajęcie stanowiska. Ponadto Urząd Patentowy zasadnie wskazał, że w niniejszej sprawie, ekspert prowadzący postępowanie zgłoszeniowe sporządził notatkę służbową, w której stwierdza, że nie widzi podstaw do zastosowania bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji znaku, w tym złej wiary. Jednakże czynności te dotyczyły postępowania zgłoszeniowego sensu stricto, toczącego się w oparciu o złożony przez Zgłaszającą wniosek o rejestrację znaku "Spotted", w której jest stroną. Natomiast niniejsze postępowanie sprzeciwowe jest postępowaniem innym, odrębnym bo wszczętym przez osobę trzecią czyli Skarżącego na skutek sprzeciwu wniesionego w terminie określonym w art. 15217 ust. 1 p.w.p.

Idąc tym tokiem rozumowania nie sposób zaakceptować kolejnych zarzutów skargi dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, a w konsekwencji także naruszenia prawa materialnego a mianowicie art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p.

Analizując zatem zarzuty skargi w powyższym zakresie Sąd doszedł do przekonania, że są one również niezasadne.

Skarżący uważa, że organ bezpodstawnie odstąpił od oceny, czy oznaczenie "Warsaw Spotted", jako utwór koliduje ze zgłoszonym znakiem - i naruszył tym samym treść art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Skarżący uważa, że powołanie się na utwór "Warsaw Spotted" dopiero na etapie wniosku o ponowne jest uzasadnione tym, że umowa o przeniesienie praw autorskich miała miejsce po wydaniu zaskarżonej decyzji. Ponadto Skarżący podniósł, że nabycie tych praw stanowi sytuację analogiczną do tej, w której zmienia się właściciel wcześniejszych znaków towarowych.

Natomiast w świetle przepisu art. 15222 ust. 2 p.w.p. w ramach wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nowe fakty i dowody mogą być powołane tylko jeżeli ich powołanie nie było wcześniej możliwe albo potrzeba ich powołania wynikła później. Trafnie także Urząd Patentowy uznał, że organ rozpatruje sprzeciw w jego granicach i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnoszącego sprzeciw. Zgodnie z art. 15217 ust. 1 p.w.p. w terminie 3 miesięcy od daty ogłoszenia można złożyć sprzeciw. Termin 3 miesięcy jest terminem prawa materialnego i z tego względu nie podlega przywróceniu (art. 15217 ust. 1 zd. 2 p.w.p). Jako termin ustawowy jest terminem prekluzyjnym (zawitym). Zakreśla granice czasowe dla ostatecznego sprecyzowania sprzeciwu pod względem faktycznym i prawnym, bez możliwości ich rozszerzenia po upływie tego terminu. Uchybienie mu powoduje bezskuteczność czynności procesowej.

Kwestia ograniczonego zakresu postępowania w sprawie sprzeciwu szeroko została także omówiona w orzecznictwie. W wyrokach sądów administracyjnych, wskazywano, że "termin do wniesienia sprzeciwu jest terminem prawa materialnego, a po jego upływie nie jest możliwe przytaczanie nowych podstaw sprzeciwu w tym także przeciwstawianie spornemu znakowi innego niż dotychczas znaku towarowego".( wyrok NSA z 19 czerwca 2015 r. sygn. akt II GSK 1077/14). Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że "sprzeciw uregulowany w art. 246 i art. 247 p.w.p. jest odrębnym środkiem prowadzącym do unieważnienia udzielonego prawa niż wniosek o jego unieważnienie z art. 164 p.w.p. Oba środki (wniosek i sprzeciw) wszczynają postępowanie mogące przekształcić się w postępowanie sporne i ich celem jest unieważnienie prawa, jednak ustawodawca wyraźnie je rozróżnia w art. 255 ust. 1 pkt 1, 11, 12 oraz art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p. Z treści art. 25511 p.w.p. wynika wyraźnie, że postępowania zapoczątkowane wnioskiem o unieważnienie i sprzeciwem nie są tożsame, gdyż ustawodawca postanowił, że przepisy regulujące postępowanie sporne zapoczątkowane wnioskiem stosuje się do postępowania zapoczątkowanego sprzeciwem jedynie odpowiednio, co jak wiadomo oznacza, że stosuje się je tylko o tyle, o ile nie kolidują z kształtem danej instytucji prawnej" (sygn. akt II GSK 592/13 i II GSK 1983/13).

Co prawda orzeczenia te zapadły na tle innego stanu prawnego lecz nie ma przeszkód prawnych aby interpretacja nowych przepisów p.w.p. co do istoty instytucji sprzeciwu nie uwzględniała wcześniejszej wykładni sądowej do zasad wnoszenia i rozpoznawania sprzeciwu w oparciu o przepisy p.w.p. ( por. też wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r. sygn. akt II GSK 2037/13). Analogiczne stanowisko, co do tego, że wspomniany termin sześciu miesięcy jest terminem prawa materialnego i zakreśla granice czasowe dla ostatecznego sprecyzowania sprzeciwu pod względem faktycznym i prawnym, bez możliwości ich rozszerzenia po upływie tego terminu prezentowane było przez Naczelny Sąd Administracyjny również w wyrokach z 13 maja 2014 r. sygn. akt II GSK 582/13, z 15 stycznia 2015 r. sygn. akt II GSK 1983/13, z 24 lutego 2016 r. sygn. akt II GSK 2381/14 oraz z 19 października 2017 r. sygn. akt II GSK 3679/15. W wyrokach tych Sąd drugiej instancji jednoznacznie wskazywał, że niedopuszczalne jest przedstawianie nowych podstaw sprzeciwu po upływie 6 miesięcznego terminu do jego wniesienia. ( por. wyrok NSA o sygn. akt II GSK 247/18 z dnia 6 sierpnia 2020 r.).

Niewątpliwie zasadniczą różnicę między sprzeciwem przewidzianym w art. 246–247 p.w.p. oraz sprzeciwem, o którym mowa w art. 15217–15223 p.w.p., stanowi fakt, że obecnie sprzeciw wnoszony jest jeszcze przed wydaniem decyzji w postępowaniu zgłoszeniowym. Sprzeciw wobec zgłoszenia znaku towarowego może bowiem zostać wniesiony już po ogłoszeniu o dokonanym zgłoszeniu. Inaczej niż w postępowaniu w przedmiocie sprzeciwu z art. 246–247 p.w.p. unormowano też kwestię legitymacji do zainicjowania postępowania sprzeciwowego. Sprzeciw wobec zgłoszenia znaku towarowego nie ma bowiem charakteru actio popularis, gdyż zgodnie z art. 15217 ust. 1 p.w.p. może on zostać oparty jedynie na prawie do wcześniejszego znaku towarowego lub wcześniejszego prawa osobistego lub majątkowego (nie jest zatem możliwe wniesienie go w razie braku uzyskania tych wcześniejszych praw).

Także w literaturze formułowany jest pogląd, że po nowelizacji p.w.p. z 2015 r. w zakresie znaków towarowych obowiązuje na gruncie ustawy Prawo własności przemysłowej system badania ograniczonego, co oznacza, że Urząd Patentowy analizuje z urzędu jedynie występowanie przesłanek określonych w art. 1291 p.w.p., tj. bezwzględnych przeszkód do udzielenia ochrony. Przeszkody względne mogą zaś być badane dopiero po wniesieniu przez zainteresowaną osobę sprzeciwu wobec dokonanego zgłoszenia. Rozstrzygając w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego, Urząd stwierdza wszak jedynie wystąpienie względnych przeszkód udzielenia ochrony.( por. Sadza Arkadiusz, Wpływ decyzji Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na postępowanie cywilne w sprawach z zakresu prawa własności przemysłowej).

Ustosunkowując się do dalszych zarzutów dotyczących istoty postępowania w sprawie sprzeciwu to wbrew twierdzeniom Skarżącego, okoliczność, że określenie "Warsaw Spotted" zostało wymienione w treści sprzeciwu w części dotyczącej przykładów używania określenia "spotted" przez inne podmioty nie oznacza, że oznaczenie słowno-graficzne "Warsaw Spotted" stanowi podstawę faktyczną sprzeciwu.

Nie ma też racji Skarżący twierdząc, że jako nabywca i obecny uprawniony może skutecznie przeciwstawiać prawa ze znaku "Warsaw Spotted" znakowi spornemu [...] na tym etapie postępowania. Skarżący wskazał, że podmiotowe prawo własności podąża za nabywcą - w tym za swoją datą pierwszeństwa. Sąd jednak podziela stanowisko organu, że skoro w niniejszym postępowaniu nie doszło do zmiany podmiotowej, zatem decydujące znaczenie ma stan faktyczny istniejący w chwili złożenia sprzeciwu, zaś Skarżący prawa autorskie do znaku "Warsaw Spotted" nabył w 2020 roku, natomiast w chwili wniesienia sprzeciwu w 2017 roku nie był jeszcze właścicielem praw autorskich do tego znaku. Zdaniem Sądu Skarżący nie może "zaliczać" na swoje konto okresu używania znaku "Warsaw Spotted" przez inną osobę w sytuacji, gdy do 2020 r. prawa autorskie do tego znaku przysługiwały innej osobie.

Po trzecie, art. 15222 ust. 2 p.w.p. dotyczy postępowania dowodowego - wskazuje na możliwość powołania nowych dowodów i twierdzeń, które mają uprawdopodobnić uznanie sprzeciwu za zasadny w oparciu o konkretną podstawę prawną wskazaną w tym sprzeciwie. Okoliczność, że Skarżący dążąc do wykazania zasadności swojego stanowiska trzy lata po wniesieniu sprzeciwu zawarł umowę o przeniesieniu praw autorskich nie może być uznane za spełnienie przesłanek z art. 15222 ust. 2 p.w.p.

Idąc tym tokiem rozumowania Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów postępowania podnoszonych w skardze. Zaskarżona decyzja zawiera trafne stanowisko organu, że oznaczenie "Spotted" i "Spotted Lublin" nie stanowią utworu w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994 r. Organ wykazał, że są to oznaczenia pozbawione indywidualnego charakteru. Ponadto, organ w sposób wyczerpujący wyjaśnił dlaczego oznaczenie "Warsaw Spotted" nie mogło zostać skutecznie powołane na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd tę ocenę w całości podziela.

W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, że przy wydaniu zaskarżonych decyzji organ uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania w przedmiocie wniesionego sprzeciwu, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ ocenił zebrany materiał dowodowy ( art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), ustosunkował się do wszystkich twierdzeń zgłaszanych w toku postępowania, a także uzasadnił wyczerpująco swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.