Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 90/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1, art. 54 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł. (słownie sto złotych).


UZASADNIENIE

Z przekazanych przez organ Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję z dnia "[...]" Burmistrza Z. w sprawie cofnięcia M. Z. (dalej zwanemu skarżącym), prowadzącemu Sklep Monopolowy "[...]" w Z., zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych.

W dniu 29 grudnia 2016 r. skarżący nadał bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie przesyłkę pocztową zawierającą skargę na powyższą decyzję. Skarga ta wpłynęła do Sądu 2 stycznia 2017 r., a następnie w dniu 3 stycznia 2017 r., z uwagi na naruszenie przez skarżącego trybu jej wniesienia, została przesłana przez Sąd Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, celem nadania jej właściwego biegu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na wniesienie jej przez skarżącego z uchybieniem terminu, względnie o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie.

W świetle powyższej regulacji, warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest zarówno zachowanie ustawowego terminu, jak i sposobu jej wniesienia. Termin złożenia skargi ustalany jest bowiem na podstawie daty jej wniesienia do organu właściwego w sprawie – w niniejszej sprawie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Złożenie skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie nie mogło zatem odnieść zamierzonego skutku, zaś za termin wniesienia skargi należało uznać dopiero datę jej przekazania przez Sąd do organu właściwego w sprawie, które – jak wynika z adnotacji urzędowej (k. 14) - nastąpiło 3 stycznia 2017 r. (por. postanowienie NSA z 30 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1080/11, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tych okolicznościach stwierdzić należy, że niniejsza skarga została wniesiona z uchybieniem 30-dniowego terminu. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych sprawy, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 2 grudnia 2016 r., co oznacza, że termin do wniesienia skargi na tą decyzję, z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 83 § 2 p.p.s.a., upłynął 2 stycznia 2017 r. Podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skargę należało odrzucić. O zwrocie uiszczonego przez skarżącego wpisu w kwocie 100 zł. orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.