Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 318/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca) sędzia WSA Ryszard Maliszewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Rząp po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 6 czerwca 2019r. sprawy ze skargi D. K.-J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013r. po wznowieniu postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Ol 318/19

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania D. K. (zwanej dalej: "stroną", "skarżącą") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza (dalej: "organ I instancji") z "[...]" w przedmiocie uchylenia w całości decyzji organu I instancji z "[...]" w sprawie podatku od nieruchomości za 2013r. i ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013r. w kwocie 98.352 zł.

Jak wynika z akt sprawy, w informacji w sprawie podatku od nieruchomości, złożonej 23 lutego 2011r., strona wykazała do opodatkowania: grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 23.225 m2 oraz budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni użytkowej 2.030 m2.

Decyzją z "[...]" organ I instancji ustalił stronie za 2013 rok zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie 60.964 zł, przyjmując do opodatkowania ww. wykazane nieruchomości.

Postanowieniem z "[...]" organ I instancji wznowił postępowanie na podstawie art.240 §1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018r., poz.800 ze zm., dalej "O.p.") i decyzją z "[...]" uchylił powyższą decyzję i ustalił stronie podatek od nieruchomości za 2013r. w kwocie 98.880 zł. Podstawą powyższego były ustalenia poczynione przez organ I instancji w ramach postępowania podatkowego w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2016r., że posiadane przez stronę budynki mają powierzchnię użytkową 3840,58 m2. Nadto organ przyjął do opodatkowania budowle znajdujące się na ww. nieruchomości o wartości odtworzeniowej 26.400 zł - na podstawie operatu sporządzonego 28 czerwca 2016r.

Decyzją z "[...]" SKO uchyliło opisaną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazało, że należy ustalić powierzchnię użytkową spornych budynków na 2013r., odnieść się do zaistnienie "względów technicznych", na które powoływała się strona oraz wyjaśnić dlaczego przyjęto wartość odtworzeniową budowli. W wyniku powyższego, organ I instancji wydał decyzję z "[...]", którą ponownie uchylił własną decyzję z "[...]" i ustalił stronie podatek od nieruchomości w kwocie 98.880 zł. Kolegium, decyzją z "[...]", ww. decyzję uchyliło i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż nie wyjaśniono kwestii wartości budowli – wartość ta winna być ustalona na dzień 1 stycznia 2013r. Kolejną decyzją z "[...]", organ I instancji, uchylił własną decyzję z "[...]" i ustalił stronie podatek od nieruchomości w kwocie 99.021 zł – przyjęta do opodatkowania wartość budowli wyniosła 33.416,57 zł. Decyzja ta została uchylona przez SKO i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, decyzją z "[...]". Kolegium wskazało m.in. na konieczność ustalenia istnienia budowli objętych opodatkowaniem i ich wartości na dzień 1 stycznia 2013r.

Decyzją z "[...]" organ I instancji ponownie uchylił własną decyzję z "[...]" i ustalił stronie podatek od nieruchomości za 2013r. w kwocie 98.352 zł. Do opodatkowania przyjął: grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 23.225 m2 oraz budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni użytkowej 3.840,58 m2. Decyzji tej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności (postanowienie z "[...]"). Organ ten stwierdził, że strona jest właścicielką opisanej nieruchomości, która jest zabudowana siedmioma budynkami niemieszkalnymi. Strona prowadzi działalność gospodarczą od 1995r. Cała powierzchnia użytkowa budynków była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej – prowadzenie prac remontowych w budynku magazynowym nie uzasadniało zastosowania względów technicznych.

W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła organowi zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W motywach zaskarżonej decyzji, Kolegium wskazało na zasadność wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie – w postępowaniu w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2016r. ustalono, że strona nie uwzględniła w informacji podatkowej całości powierzchni użytkowej budynków.

SKO wskazało, że na podstawie umowy darowizny z 31 grudnia 2010r. strona nabyła od brata K. K., prowadzącego działalność gospodarczą, zorganizowany zespół składników niematerialnych i materialnych stanowiących zakład pracy i przedsiębiorstwo w rozumieniu art.551 Kodeksu cywilnego, składające się w szczególności z nieruchomości zabudowanej budynkami: handlowymi, biurowymi i biurowo-socjalnymi, stanowiącej działkę gruntu nr 76 o pow. 2,3225 ha, położonej w "[...]". Nadto stwierdziło, że strona prowadzi działalność gospodarczą, od 10 kwietnia 1995r., pod firmą: "[...]". Jako adres główny miejsca wykonywania działalności strona wskazała "[...]".

Następnie Kolegium powołało art.2 ust.1 i 2 oraz art.1a ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1445, dalej jako "u.p.o.l."), według stanu prawnego obowiązującego w 2013r., i stwierdziło, że o zastosowaniu wyższej stawki podatku od nieruchomości właściwej dla gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą decyduje, co do zasady, samo posiadanie przez przedsiębiorcę gruntu, budynku i budowli. Przez "względy techniczne" należy natomiast, zdaniem SKO, rozumieć obiektywne stany faktyczne, w których nieruchomość nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej w sposób trwały, a nie przejściowy.

Odnosząc się do twierdzeń strony, że budynek magazynowy nie był w 2013r. wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej, Kolegium wskazało, że od momentu jego nabycia strona sukcesywnie przeprowadzała jego remont, w celu przygotowania do prowadzenia w nim działalności gospodarczej. Nabycie nieruchomości i zakup materiałów budowlanych nastąpiło w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Po modernizacji budynku, w 2015r., strona wynajęła jego część innemu przedsiębiorcy. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że przedmiotowy budynek nie był związany z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą. Kolegium zaznaczyło przy tym, że ustalona powierzchnia użytkowa nie jest sporna.

W kwestii zarzutów odwołania dotyczących zastosowania art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l., w sytuacji gdy został on uznany za niekonstytucyjny przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 12 grudnia 2017r., sygn. akt SK 13/15, Kolegium zauważyło, że nie ma on zastosowania do sytuacji prawnopodatkowej strony. Wyrok ten odnosi się do małżonków jako osób fizycznych, z których tylko jeden jest przedsiębiorcą, a nabyta nieruchomość nigdy nie była i nie jest wykorzystywana na cele związane z działalnością gospodarczą.

Odnośnie budowli, strona nie była w stanie wskazać, od kiedy wiata i stacja paliw nie istnieje, co było przedmiotem ustaleń organu I instancji, a garażu blaszanego organ nie uznał za budowlę. Dlatego też budowli nie przyjął do opodatkowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, reprezentowana przez adwokata, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. art.229 w zw. z art.122, art.187 i art.191 O.p., poprzez:

- nieuzupełnienie materiału dowodowego sprawy o opinię biegłego z zakresie budownictwa (w odniesieniu do budynku magazynowego) celem stwierdzenia, czy stan techniczny budynku w 2013r. umożliwiał jego wykorzystywanie na cele związane z działalnością gospodarczą, co umożliwiłoby organowi ustalenie czy podlegał opodatkowaniu jako budynek,

- nieuzupełnienie materiału dowodowego sprawy o opinię biegłego rzeczoznawcy majątkowego (w odniesieniu do stwierdzonych w opinii z 2016r. budowli w postaci słupa reklamowego, chodników, nawierzchni asfaltowej, ogrodzenia, wiaty) celem wyceny wartości ww. budowli na dzień 1 stycznia 2013r., pomimo wytycznych SKO w tym zakresie w uprzednio wydawanych decyzjach, co może narażać stronę na próbę ponownego wznowienia postępowania podatkowego przez organ w przyszłości w odniesieniu do tych budowli,

- pominięcie części zebranego materiału dowodowego, tj. opinii biegłej z 2016r. stwierdzającej fakt istnienia na nieruchomości strony ww. budowli, przy braku wyjaśnienia czy budowle te istniały w 2013r., co może narażać stronę na próbę ponownego wznowienia postępowania w przyszłości w odniesieniu do tych budowli,

w konsekwencji oparcie decyzji na niekompletnym/wybiórczym materiale dowodowym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2. art.121 §1 w zw. z art.210 §4 O.p., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, a to na skutek samowolnego, arbitralnego i bezpodstawnego określenia przez organ stanu technicznego budynku magazynowego na 1 stycznia 2013r. i opodatkowanego w niezasadnej wysokości;

3. art.197 §1 O.p., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji samowolnego ustalenia przez organ sprawności technicznej budynku magazynowego, wbrew niekwestionowanym zeznaniom strony i przedłożonej dokumentacji technicznej w postaci książki obiektu budowlanego, protokołów z kontroli okresowej obiektu budowlanego za lata 2011-2015, protokołu 5-letniego i ekspertyz technicznych za te lata;

4. art.124 w zw. z art.210 §4 O.p., poprzez jego niezastosowanie i niewyjaśnienie dlaczego organ nie uznał za budowle: magazynu podręcznego, słupa reklamowego, chodników, nawierzchni asfaltowej i ogrodzenia oraz zaniechanie wyjaśnienia dlaczego określone obiekty nie zostały przez organ wzięte pod uwagę w toku postępowania podatkowego, pomimo stwierdzenia faktu ich istnienia w dacie wydania opinii w 2016r., co może narażać stronę na próbę ponownego wznowienia postępowania podatkowego w przyszłości w odniesieniu do tych budowli;

5. art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy ww. przepis uznany został za niekonstytucyjny przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 12 grudnia 2017r., sygn. akt SK 13/15.

Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Bezsporna jest w sprawie okoliczność, że skarżąca jest przedsiębiorcą oraz, że w jej posiadaniu znajdowały się w analizowanym okresie grunty, budynki i budowle. Kwestią sporną jest natomiast opodatkowanie przez organ budynku magazynowego wyższą stawką podatku, tj. dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącej, w 2013r. brak było podstaw do opodatkowania opisanego budynku wyższą stawką podatku od nieruchomości, gdyż dopiero w 2015r., po przeprowadzeniu remontu, stan techniczny umożliwił jego wykorzystanie do prowadzonej działalności gospodarczej - w 2013r. budynek ten nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej z przyczyn technicznych.

W związku z powyższym należy wskazać, że zgodnie z art.2 ust.1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca zdefiniował pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z tą definicją gruntami, budynkami i budowlami związanymi z działalnością gospodarczą są wymienione wyżej nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art.5 ust.1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l., chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Skoro skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, to w myśl art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.I., znajdujące się w jej władaniu grunty, budynki i budowle uważane są za związane z działalnością gospodarczą. Grunty oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią odrębną kategorię gruntów i budynków, dla których ustawodawca w art.5 ust.1 u.p.o.l. przewidział najwyższą maksymalną stawkę podatku od nieruchomości, która nie może być przekroczona w stosownej uchwale rady gminy.

Z treści ww. definicji legalnej wynika, że w przypadku gruntów, budynków i budowli znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy nie są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, m.in. jeżeli nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Należy podkreślić, że ustawa nie zawiera definicji legalnej pojęcia "względy techniczne", niemniej jednak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że pod tym pojęciem należy rozumieć okoliczności obiektywne, trwałe, nieusuwalne, niezależne od przedsiębiorcy. Wniosek ten wyprowadzono z wykładni językowej art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. Postawiono w nim warunek: przedmiot opodatkowania "nie jest i nie może być wykorzystywany" do prowadzenia działalności gospodarczej. Innymi słowy faktyczne niewykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej okoliczności do uznania, że nie jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej; koniecznym jest aby nie mogła być wykorzystywana. Względy techniczne w sposób trwały muszą wyłączać możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 7 grudnia 2012 r., II FSK 747/11; z 12 grudnia 2012 r., II FSK 1808/12; z 17 stycznia 2008 r., II FSK 1517/07; z 30 stycznia 2013 r., II FSK 1384/11; dostępne, podobnie jak inne wskazane w uzasadnieniu orzeczenia, w internetowej bazie orzeczeń na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: CBOSA).

Pojęcie "względy techniczne" należy łączyć tylko z obiektywnymi przeszkodami, a więc zdarzeniami niezależnymi od woli podatnika, uniemożliwiającymi prowadzenie działalności gospodarczej. Względy techniczne nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i podejmowanych przez niego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzji o remontach, przekształceniach, adaptacjach, czy też zmianie przeznaczenia. Względy techniczne w rozumieniu tego przepisu oznaczają natomiast trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku, bądź budowli, do prowadzenia działalności gospodarczej (wyrok NSA z 12 kwietnia 2011 r., II FSK 2128/09). Chodzi zatem o takie wady fizyczne budynków i budowli (gruntów), które w sposób stały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę (wyrok NSA z 1 czerwca 2011 r., II FSK 151/10). Konieczność przeprowadzenia napraw i remontów nie stanowi i nie może stanowić o niemożności wykorzystania budynku (wyrok NSA z 3 kwietnia 2014 r., II FSK 812/12). Analizowany przepis może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot i to zarówno obecnie, jak i w przyszłości (wyrok NSA z 25 listopada 2015 r., II FSK 2450/13).

Wykładnia analizowanego przepisu jest powszechna w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym także w najnowszym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2018 r., II FSK 1309/16), w którym wskazano, że NSA wielokrotnie orzekał w kwestii opodatkowania nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przykładowo w wyroku z dnia 14 listopada 2014 r., II FSK 3049/12, podkreślił, że "podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Istotne jest, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Tym samym o tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie rzeczywiście prowadzona, ale to, czy jest w posiadaniu przedsiębiorcy. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy części nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą".

Należy podkreślić, że wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy zatem sytuacji, gdy przedmiot ten (tu: budynek magazynowy) nie jest i ‒ jednocześnie ‒ nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Okoliczności takie w badanej sprawie nie zachodzą, bowiem trwające prace związane z remontem przedmiotowego budynku eliminują trwały charakter uniemożliwiający jego użytkowanie w przyszłości. Nieodpowiedni stan techniczny budynku nie dyskwalifikuje go definitywnie pod względem prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie ogranicza wysokość uzyskiwanych z tego budynku bezpośrednio dochodów w danym roku podatkowym.

Ponownie zatem należy stwierdzić, że względy techniczne nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i podejmowanych przez niego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzji o remontach, modernizacjach, adaptacjach, czy też zmianie przeznaczenia. Tak więc przy odpowiednich nakładach i pracach budynek będzie można przywrócić do stanu nadającego się do użytkowania. Jego zły stan techniczny ma zatem charakter przejściowy, a jego zmiana zależała jedynie od decyzji podatnika i jego możliwości finansowych (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2018 r., II FSK 3566/15 i przywołane tam wyroki NSA z 6 grudnia 2016 r., II FSK 2458/16 oraz II FSK 2667/16).

W skardze strona podnosi, że w 2013r. brak było podstaw do opodatkowania budynku magazynowego podatkiem od nieruchomości w najwyższej stawce.

W ocenie Sądu, za zasadne uznać należało stanowisko organów, że przedmiotowy budynek, który był remontowany w ramach prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, nie podlegał wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości według najwyższej stawki ze względów technicznych.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w latach 2011-2014 przedmiotowy budynek magazynowy został poddany pracom remontowym: w 2011r. dokonano wymiany konstrukcji dachu i pokrycia dachowego, w 2012r. wykonano nowe tynki i wymieniono posadzki, w 2013r. wykonano kolejne nowe tynki i naprawiono elewację, w 2014r. wymieniono stolarkę okienną i drzwiową. Wykonanie wylewki betonowej, tynków i malowanie nastąpiło w ramach bieżących, będących na stanie przedsiębiorstwa, materiałów budowlanych, przy udziale pracowników przedsiębiorstwa. Faktury na zakup materiałów budowlanych wystawione zostały na przedsiębiorstwo skarżącej.

W 2013r. prace remontowe były zatem w toku, co potwierdzają zapisy książki obiektu budowlanego – budynku magazynowego, oceny sprawności technicznej i wartości użytkowej obiektu budowlanego, zeznania skarżącej, faktury dokumentujące zakup materiałów budowlanych.

Wobec powyższego, Sąd orzekający w tej sprawie podziela słuszność opodatkowania budynku magazynowego w 2013r., który był remontowany, według stawek przewidzianych dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Wbrew zarzutom skargi w badanej sprawie organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne czynności dla prawidłowego i obiektywnego ustalenia podstawy opodatkowania (art.187 O.p.). Jako dowód w sprawie dopuszczono wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a oceny, czy dana okoliczność została udowodniona dokonano na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Podjęta ocena materiału dowodowego, niewątpliwie mieści się w granicach wyznaczonych przez art.191 O.p. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawierało także dostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne, a tym samym odpowiadało wymaganiom stawianym przez art.210 §1 pkt 4 i 6 O.p. Organy podatkowe nie naruszyły także pozostałych, wskazanych w skardze, przepisów prawa procesowego. Zaznaczyć przy tym należy, że organ nie był zobowiązany do powołania biegłego z zakresu budownictwa celem stwierdzenia, czy stan techniczny spornego budynku umożliwiał jego wykorzystanie w 2013r. do działalności gospodarczej. Wniosku takiego w toku postępowania nie składała także strona.

W kwestii braku opodatkowania budowli, stwierdzić należy, że organ wobec braku możliwości jednoznacznego ustalenia, które budowle istniały w 2013r., czy były związane z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą oraz jaką przedstawiały wartość stanowiącą podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, budowli tych nie przyjął jako podstawy opodatkowania. Takie działanie organu uznać należy za działanie na korzyść strony. Prawidłowo Kolegium wskazywało, uchylając kolejne decyzje organu I instancji, że nie można oprzeć się na wartości odtworzeniowej budowli wskazanej w operacie szacunkowym sporządzonym 28 czerwca 2016r., gdyż sprawa dotyczy roku 2013. Organ nie mógł także ustalić wartości tych budowli na podstawie tabel amortyzacyjnych środków trwałych za 2010r. przedłożonych przez skarżącą, bowiem tabele te nie obejmują spornego roku, a nadto dotyczą innego podmiotu, który wówczas był właścicielem budowli. Z kolei w tabelach amortyzacyjnych skarżącej za lata 2011-2015 ujęto jedynie "budynek nieruchomość "[...]"". Skarżąca wskazała natomiast, że nie posiada wiedzy od kiedy wiata i stacja paliw nie istnieją oraz od kiedy garaż został przekształcony na podręczny magazyn.

Twierdzenia, że brak opodatkowania budowli może narażać stronę na próbę ponownego wznowienia postępowania podatkowego w przyszłości w odniesieniu do tych budowli, są niezasadne. Po pierwsze, przesłanki wznowienia postępowania są bardzo ograniczone i inna ocena znanych organowi dowodów i okoliczności faktycznych sprawy nie stanowi podstawy wznowienia postępowania. Po drugie zaś, zgodnie z art.245 §1 pkt 3 lit.b) O.p., organ podatkowy, po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art.240 §1, lecz wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art.68, art.70 lub art.118. Tym samym, z uwagi na upływ terminu przedawnienia, organ nie mógłby już ustalić skarżącej zobowiązania podatkowego za 2013r.

Odnosząc się do zarzutu zastosowania art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l., wobec stwierdzenia jego niekonstytucyjności wyrokiem z 12 grudnia 2017r., sygn. akt SK 13/15, Sąd podziela stanowisko organów podatkowych. Wskazany wyrok Trybunału Konstytucyjnego odnosi się do odmiennych stanów faktycznych – małżonków będących współwłaścicielami/współposiadaczami nieruchomości, przy czym tylko jeden z małżonków jest przedsiębiorcą, a nieruchomość nabyta została w celach niezwiązanych z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą i nie jest w tych celach wykorzystywana. Trybunał uznał w takich sytuacjach za niewystarczające ograniczenie się do zapisu zawartego w ww. przepisie i na tej tylko podstawie przyjęcie, że nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy. Za konieczne uznał w takim przypadku ustalenie związku bezpośredniego lub pośredniego z prowadzoną działalnością gospodarczą przez małżonka.

Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, albowiem jest wynikiem prawidłowo przeprowadzonego procesu jego stosowania. Stan faktyczny sprawy został należycie ustalony w oparciu o wyczerpująco zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy. Uprawnienia strony do udziału w postępowaniu zostały zachowane. Organ dokonał wyboru właściwych przepisów prawa i prawidłowo je zinterpretował. Nie popełnił również błędu na etapie subsumpcji, uznając, że w odniesieniu do spornego budynku nie ma zastosowania przesłanka wyłączająca uznanie go za związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Z powyższych względów Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).