Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1854/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt. 6, art. 52 § 1 i § 2, 174 pkt. 2, art. 182 § 1, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Akademii [...] w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 753/07 w sprawie ze skargi Akademii [...] w W. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2007 r. w sprawie I SA/Wa 753/07 odrzucił skargę Akademii [...] w W. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] maja 1962 r., nr [...] i poprzedzającego ją orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w m. [...] W. z dnia [...] grudnia 1961 r., nr [...] o odmowie przyznania E. R. prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej oznaczonej nr hip. [...], położonej przy ul. [...].

Zaskarżona decyzja Ministra Budownictwa wydana została na skutek wniosku C. R., W. D. i V. R., reprezentowanych przez adw. K. L.. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją wystąpiła w dniu 21 listopada 2006 r. Akademia [...] w W. oraz w dniu 16 listopada 2006 r. Spółka Akcyjna [...] z siedzibą w W.. Decyzją z dnia [...], nr [...] Minister Budownictwa, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia [...].

Przedmiotem zaskarżenia do Sądu stało się jednak orzeczenie Ministra Budownictwa wydane w I instancji, tj. decyzja z dnia [...].

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. -zwanej dalej P.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakim jest m. in. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli służył on skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.

Sąd I instancji stwierdził jednocześnie, że stosownie do art. 16 § 2 kpa, decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonym w odrębnych ustawach. W niniejszej sprawie zasady i tryb wniesienia skargi wskazują przepisy ustawy P.p.s.a. określające termin i sposób jej wnoszenia. Na uwagę zasługują przede wszystkim przepisy art. 53 § 1, art. 54, art. 55 § 1 i 2 tej ustawy, z których wynika, że organem przekazującym skargę do sądu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy jest tylko i wyłącznie organ, który wydał ostatnią decyzję w administracyjnym toku instancji.

Sąd wskazał, że decyzją podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego jest więc zawsze decyzja kończąca postępowanie w sprawie administracyjnej, ponieważ decyzja wydana w "pierwszej instancji" odnosi się tylko do części sprawy administracyjnej. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że kontrola sądowoadministracyjna obejmuje decyzję wydaną "w pierwszej i drugiej instancji" oraz inne decyzje wydane "w dół" w granicach danej sprawy, jeżeli z treści skargi w sposób niewątpliwy wynika, iż zaskarżeniem objęta została ostatnia z decyzji wydanych w administracyjnym toku instancji.

Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wniesienie skargi na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] byłoby dopuszczalne, pod warunkiem jednoczesnego zaskarżenia decyzji tego organu z dnia [...]. Skoro tak się nie stało, to skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Od powyższego postanowienia z dnia 30 sierpnia 2007 r. skargę kasacyjną złożyła Akademia [...] w W., reprezentowana przez adwokata A. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a. poprzez uznanie skargi za niedopuszczalną. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, pełnomocnik Akademii [...] podnosi, że wobec rozpoznania decyzją z dnia [...], nr [...] wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji z dnia [...] nr [...], stała się ona ostateczna, co dało podstawę aby merytoryczna zasadność decyzji została poddana kontroli sądowej. Odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a. byłoby uzasadnione w przypadku zaniechania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wobec jednak wyczerpania tej drogi odwoławczej oraz terminowego wniesienia skargi, jej odrzucenie nie znajdowało podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek nieważności postępowania, określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a. nie występuje.

Rozpoznając sprawę w granicach podniesionego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jest on niezasadny, zaś zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Strona skarżąca oparła wniesioną w sprawie skargę kasacyjną o podstawę przewidzianą w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. o zarzut naruszenia przepisów postępowania- art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd Administracyjny, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym z warunków tej dopuszczalności, jest wyczerpanie przez stronę dostępnych środków zaskarżenia. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie zaś środków zaskarżenia w świetle § 2 powołanego przepisu należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie.

Akademia [...] w W. wnosząc skargę warunków tych nie spełniła, nawet przy przyjęciu, że wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożyła przed właściwym organem w ustawowym terminie. Jak wynika z akt administracyjnych, skarżąca pomimo złożenia powyższego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Budownictwa z dnia [...] i rozpoznania go decyzją z dnia [...] wniosła do Sądu skargę, ale na decyzję I instancji.

Wskazać również należy, że na rozprawie przeprowadzonej w dniu 30 sierpnia 2007 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pełnomocnik Akademii [...] w W., adw. A. M. potwierdził, że przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Budownictwa z dnia [...]. Wskazał również, że skarga wniesiona na tę decyzję jest jego zdaniem dopuszczalna w świetle art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., ponieważ po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzja ta stała się ostateczna.

W takiej sytuacji stwierdzić należy, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uznanie skargi za niedopuszczalną jest chybiony. Sąd I instancji prawidłowo odrzucił przedmiotową skargę, skoro niedopuszczalna jest skarga na decyzję organu pierwszej instancji. Nie znajdując usprawiedliwionych podstaw zarzutów skargi kasacyjnej należało ją oddalić.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.