Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 215/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 122/09, w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 10 grudnia 2008 r. w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2002 r. do grudnia 2003 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Skarżący pismem z dnia 11 sierpnia 2009 r. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 14 grudnia 2009 r. wezwał Skarżącego do złożenia oświadczenia, czy jego sytuacja rodzinna i materialna uległa zmianie w stosunku do opisanej we wniosku z dnia 11 sierpnia 2009 r. Skarżący pismem z dnia 24 grudnia 2009 r. poinformował, że jego sytuacja rodzinna i materialna pozostaje bez zmian.

Mając na uwadze powyższe, postanowieniem z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 122/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek Skarżącego w sprawie przyznania prawa pomocy. Sąd wskazał, że Skarżący wraz z żoną uzyskuje łączny dochód z tytułu emerytury w wysokości 3631 zł, co kształtuje się na poziomie powyżej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Biorąc pod uwagę stały dochód, a także okoliczność, że na obecnym etapie postępowania Strona jest zobowiązana jedynie do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł, Sąd doszedł do przekonania, że wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych jest niezasadny.

Pismem z dnia 16 lutego 2010 r. Strona złożyła zażalenie na powyższe postanowienie sądu I instancji, w którym wskazała, że jest zmuszana do ponoszenia zbędnych kosztów wszczętych procedur. Skarżący odniósł się ponadto do kwestii będących przedmiotem skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z przebiegu postępowania wynika, że Skarżący notorycznie myli kwestię zaskarżenia decyzji organu podatkowego, która jest przedmiotem skargi do sądu I instancji, z zupełnie wpadkową kwestią przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Prowadzi to do sytuacji, że zamiast odnieść się do treści postanowienia sądu I instancji w przedmiocie prawa pomocy, które Skarżący zaskarża do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Strona powołuje argumentację zawartą w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, która nie ma żadnego związku z wpadkową kwestią przyznania prawa pomocy.

Powyższy błąd został popełniony również w związku z rozpatrywanym zażaleniem, w związku z czym należy uznać, że Strona nie zakwestionowała skutecznie postanowienia sądu I instancji w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, gdyż w żaden sposób nie odniosła się merytorycznie do jego treści.

Mając na uwadze powyższe, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.