Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 374/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 219
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska (spr.) WSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2020 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 14 listopada 2019 r., znak: [...] Nr [...], Prezydent Miasta K. odmówił wydania, na wniosek J. J., zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej składającej się z działki nr [...] i [...], obręb [...] jedn. ewid. [...] położonej, przy ul. [...] w K., stanowiącej własność Gminy Miejskiej K., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] Jako podstawę prawną postanowienia podano art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) oraz art. 1 ust. 1, 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2019 r., poz. 916 z późn. zm., dalej także jako: "ustawa przekształceniowa").

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ I instancji wyjaśnił, że nie jest możliwe spełnienie żądania wyrażonego w podaniu strony, gdyż prawo użytkowania wieczystego gruntów, które nie spełniają kryteriów z ustawy, nie ulega przekształceniu w prawo własności. Wskazane przez stronę działki nie są zabudowane i nie podlegają regulacji przewidzianej w przepisie art. 1 ust. 2 ustawy. Organ ustalił bowiem w oparciu o treść księgi wieczystej [...], że użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości jest [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa. Natomiast zgodnie z kartoteką budynków stanowiącą część ewidencji gruntów i budynków prowadzoną dla Miasta K. na przedmiotowej nieruchomości nie znajduje się żaden budynek - działka jest niezabudowana.

J. J. wniosła zażalenie na to postanowienie i wskazała, że w jej ocenie przepis, który legł u podstaw wydanego rozstrzygnięcia, pozwala na przekształcenie tego prawa. Działka nr [...] jest zabudowana miejscami postojowymi, z kolei na działce nr [...] znajduje się placyk gospodarczy z trzepakiem i ławką; jest na niej również urządzona zieleń, piaskownica i dojścia do budynków. Do zażalenia dołączono kserokopie aktu notarialnego umowy użytkowania wieczystego z 8 maja 1987 r., decyzje Urzędu Dzielnicowego K. z 27 czerwca 1986 r., z 3 stycznia 1987 r. oraz pismo żalącej się skierowane do UMK z dnia 11 września 2019 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 31 stycznia 2020 r., znak [...], utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z 14 listopada 2019 r. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że działki, co do których J. J. żąda wydania zaświadczenia stanowią odrębną nieruchomość, dla której jest prowadzona osobna księga wieczysta [...] Zgodnie z dokumentacją oraz wyjaśnieniami samej strony obie działki nie są zabudowane budynkami mieszkalnymi ani jednorodzinnymi, ani wielorodzinnymi, a stanowią jedynie działki, które maja różne funkcje - postój dla samochodów, czy też placyk gospodarczy.

Powołując się na art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r., SKO wyjaśniło, że dotyczy on wyłącznie nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jedno lub wielorodzinnymi wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Ustawodawca ma tu na myśli nieruchomości rozumiane jako wyodrębnione całości. Dodatkowo z analizy przepisu wynika, że chodzi o rozróżnienie takich nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi, w którym są trzy grupy: nieruchomości zabudowane tylko budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, nieruchomości zabudowane tylko budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi i takie, w których obok budynków mieszkalnych (jedno lub wielorodzinnych) na tych nieruchomościach usytuowane są budynki gospodarcze itd. W niniejszej sprawie nieruchomość, co której strona żąda zaświadczenia, nie jest zabudowana żadnym budynkiem. Z faktu, że nieruchomości te służą w różny sposób mieszkańcom budynków nie można wysnuć wniosku o spełnieniu przez nie warunku wynikającego z przywołanego przepisu.

W skardze do WSA w Krakowie J. J., wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od SKO na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a., w szczególności poprzez przyjęcie, że teren stanowiący działki nr [...] i [...] jest terenem niezabudowanym, podczas gdy jest to teren zabudowany innymi urządzeniami budowlanymi i urządzeniami umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych w tym drogą wewnętrzną. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, podczas gdy nieruchomości stanowiące działki nr [...] i [...] stanowią teren zabudowany innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych.

W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym (na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów) zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Skarga podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256; dalej: k.p.a.) oraz art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2020 r., poz. 139; dalej także jako: "ustawa przekształceniowa"). oraz art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 - 3 ustawy przekształceniowej, z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe ustawodawca uznał nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami: mieszkalnymi jednorodzinnymi lub mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub zabudowane na cele mieszkaniowe budynkami jedno lub wielorodzinnymi wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Przez pojęcie przekształcenia należy rozumieć przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe w prawo własności tego gruntu. Z przepisów tych jasno wynika, że wymienione w nim obiekty i urządzenia budowlane, aby mogły podlegać powyższej regulacji, muszą znajdować się na tym samym gruncie co budynki mieszkalne. Potwierdza to ust. 5 przywoływanego artykułu, który wprost stanowi, że obiekty i urządzenia budowlane z dniem przekształcenia stają częścią składową gruntu, na którym znajdują się budynki mieszkalne. Oznacza to, że jeżeli obiekty i urządzenia budowlane stanowią odrębną nieruchomość od budynków mieszkalnych, dla których urządzone są odrębne księgi wieczyste, to nawet gdy umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z nich, nie podlegają cytowanej regulacji. Nie dzielą bowiem w takiej sytuacji losu prawnego budynku mieszkalnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 października 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1080/19; opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl)

Skarżąca żądała wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w odniesieniu do działek nr [...] i [...], obręb [...], jedn. ewid. [...] położonych przy ul. [...] w K., dla których prowadzona jest jedna księga wieczysta nr [...] W ocenie organów obu instancji nie zachodziła podstawa do przyjęcia, że nieruchomość ta została objęta przekształceniem, a w konsekwencji nie zachodziła podstawa do wydania zaświadczenia żądanej przez J. J. treści. Stanowisko organów należy uznać za prawidłowe.

W pierwszej kolejności godzi się zauważyć, że nieruchomość stanowiąca działki [...] i [...], obręb [...], jedn. ewid. [...], stanowi jedną nieruchomość, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] Zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy wskazuje natomiast, że na nieruchomości tej nie ma budynków mieszkalnych, tak wielorodzinnych jak i jednorodzinnych. Znajdują się na niej natomiast miejsca parkingowe (dz. nr [...]) oraz plac "gospodarczy", z trzepakiem i ławką, piaskownicą, urządzoną zielenią, a także dojściami do budynków wielorodzinnych zlokalizowanych wokół tej nieruchomości (dz. nr [...]). Działki, na których posadowione są budynki wielorodzinne, nie są objęte ww. księgą wieczystą. Z załączników graficznych (k. 17 i 18 akt adm.) wynika, że działka nr [...] stanowi część dziedzińca wewnętrznego pomiędzy nieruchomościami oznaczonymi jako działki nr [...], [...] oraz [...]. Działka nr [...] znajduje się na zewnątrz tej zabudowy i przylega do działki drogowej nr [...] (ul. [...]). Z akt sprawy wynika ponadto, że zostało wydane zaświadczenie Prezydenta Miasta K. dotyczące nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obr. [...], na której usytuowany jest budynek wielorodzinny przy ul. [...] w K., w której to nieruchomości skarżąca ma udział [...] (k. 2 akt adm.).

W tym stanie rzeczy słuszne było stanowisko organów obu instancji, że działki nr [...] i [...] nie stanowią gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe, a w konsekwencji, nie było podstaw do wydania zaświadczenia o przekształceniu, co czyni niezasadnym zarzut zawarty w skardze dotyczący naruszenia art. 1 ust. 2 ustawy przekształceniowej.

Zgodnie z art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Przepisem tym w kontrolowanej sprawie jest art. 4 ust. 1 ustawy przekształceniowej. Trzeba mieć przy tym na względzie, że postępowanie poprzedzające wydanie zaświadczenia, albo postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, w przypadku braku podstaw do wydania zaświadczenia (art. 219 k.p.a.) ma charakter uproszczony. Zasadniczo ogranicza się do weryfikacji danych zawartych w rejestrach, ewidencjach, zbiorach, dokumentach lub danych utrwalonych innymi technikami (por. wyrok WSA w Gliwicach z 22 listopada 2017 r., II SA/Gl 782/17, wyrok WSA w Krakowie z 16 maja 2018 r., sygn. akt III SAB/Kr 50/17, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do ustalenia, że działki nr [...] i [...] nie podlegały przekształceniu w trybie ww. ustawy. W konsekwencji powyższego niezasadne okazały się zarzuty dotyczące naruszenia przepisów, a to: art. 7, art. 77 § 1 art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Przepisy te mogą znaleźć zastosowanie w odniesieniu do postępowania w sprawie zaświadczenia tylko ograniczonym zakresie, wyznaczonym wyżej określonymi ramami. Zaświadczenie ma jedynie poświadczać istnienie określonego stanu, na podstawie posiadanych danych.

Z powyższych względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.