Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1324/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Paweł Darmoń Protokolant: specjalista Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 26 czerwca 2013 r. nr LXXVII/1131/13 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wielicka - Wschód"; skargę oddala.


UZASADNIENIE

[...] Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. z siedzibą w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa Nr LXXVII/1131/13 z 26 czerwca 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wielicka-Wschód" i wniosła o stwierdzenie jej nieważności w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa:

- art. 21 w związku z art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 140 ustawy kodeks cywilny w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez naruszenie prawa własności nieruchomości w sposób uniemożliwiający korzystanie stronie skarżącej z przysługujących praw, a przejawiające się w zbyt daleko posuniętym ograniczeniu uprawnienia nie znajdującym uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa,

- art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm) w zw. z § 4 ust. 9 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587) poprzez pominięcie w tekście planu obligatoryjnego jego

elementu, tj. parametrów układu komunikacyjnego, co w rezultacie stanowi o naruszeniu zasad sporządzania planu,

- art. 14 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 1) u.p.z.p. poprzez odwołanie się w § 4 ust. 2 planu do norm czasowych w zakresie nazw ulic, placów obowiązujących w dniu sporządzaniu planu, co w konsekwencji powoduje naruszenie zasady trwałości planu,

- art. 15 ust. 2 pkt 3) u.p.z.p. poprzez wprowadzenie w § 7 ust. 1 pkt 1) lit. d) planu

niejednoznacznych norm, uniemożliwiających wykładnię zapisu w przedmiocie zasad

ochrony środowiska, co w rezultacie uniemożliwia wykładnię planu,

- art. 22 Konstytucji w zw. art. 72 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o

środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o

ocenach oddziaływania na środowisko z 3 października 2008 r. (Dz. U. Nr 199, poz.

1227) w zw. z art. 15 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p. poprzez wyłączenie w § 7 ust. 1 pkt 2) planu możliwości prowadzenia jakiejkolwiek działalności regulowanej na podstawie

rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z 9 listopada 2010 r. (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), co w

konsekwencji prowadzi do naruszenia materii ustawowej zawartej w odrębnym akcie

prawnym, przy jednoczesnym ustanowieniu norm znaczenie bardziej rygorystycznych niż właściwa regulacja ustawowa,

- art. 4 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. poprzez wprowadzenie nieznanego normom planistycznym miernika bilansowania przy obsłudze miejsc parkingowych w § 11 ust. 6 pkt 2) planu, co w konsekwencji uniemożliwia wykonanie planu,

- art. 20 ust. 1 u.p.z.p., poprzez nieprawidłowe wykonanie czynności związanych z rozpatrywaniem uwag do projektu planu poprzez brak podjęcia uchwały w przedmiocie rozpatrzenia poszczególnych uwag, w sytuacji, kiedy każda uwaga

zgłaszana do planu powinna być rozpatrywana indywidualnie, co w konsekwencji stanowi o naruszeniu trybu sporządzania planu.

Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności w całości ww. uchwały i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazała, że uchwała swoim zakresem obejmuje nieruchomość, której jest właścicielem, a mianowicie działkę ewidencyjną nr [...] o pow. 1646 m obr. [...], położoną przy ul. W. w Krakowie, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] Według załącznika numer 1 do uchwały Rady Miasta Krakowa pn. "Rysunek planu" ww. działka ewidencyjna oznaczona została symbolem, "Zł.2", tj. teren zieleni izolacyjnej. Przedmiotowa nieruchomość powstała z podziału działki o nr [...], która wcześniej powstała z podziału działki o nr [...]. Skarżący nabył przedmiotową nieruchomość od Gminy Miejskiej Kraków (przed podziałem działka ewidencyjna o nr [...]) w drodze zamiany gruntów w dniu [...] listopada 2005 r., na mocy aktu notarialnego Rep. A Nr [...]. Przedłożony przy akcie wypis z rejestru gruntów z 22 sierpnia 2005 r. nr [...] oraz operat szacunkowy z 4 grudnia 2003 r. stwierdzały budowlany charakter działki pod zabudowę mieszkaniową. Na mocy ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z 3 kwietnia 2007 r. Nr [...] ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalno — usługowego i wjazdu na działkę nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. P. i W. w K.". W toku procedury planistycznej strona skarżąca brała czynny udział poprzez składanie uwag do wyłożonych do publicznego wglądu projektów oraz zmian, udział w dyskusjach publicznych oraz posiedzeniach Rady Miasta. Składane uwagi zmierzały przede wszystkim do umożliwienia realizacji zamierzenia inwestycyjnego polegającego umożliwieniu prawa zabudowy działki nr [...], obr. [...], zgodnie z posiadaną ostateczną decyzją o warunkach zabudowy. Uwagi składane do projektu miejscowego planu nie były uwzględniane w żadnym stopniu odpowiadającym jego zamierzeniu.

Ponadto strona skarżąca uczestniczyła także czynnie nad procedowaną równolegle uchwałą w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, która to procedura planistyczna rozpoczęła się w 2008 r. Podczas I wyłożenia projektu zmiany studium (od 18 czerwca do 29 lipca 2013 r.) jako podstawowy kierunek zagospodarowania nieruchomości [...] wskazano teren zabudowy usługowej oraz mieszkaniowej wielorodzinnej (UM), co w pełni korespondowało z jego zamierzeniami. Zmiana przeznaczenia — z niewyjaśnionych przyczyn — nastąpiła podczas drugiego wyłożenia w dniach od 4 marca do 14 kwietnia 2014 r., gdzie wskazano jako podstawowy kierunek zagospodarowania tereny zieleni urządzonej — "ZU", wykluczając tym samym możliwość inwestycji.

Zaskarżona uchwała nie zawiera, zdaniem strony skarżącej - żadnego racjonalnego uzasadnienia dla wprowadzonego wykluczenia zabudowy na terenie ww. działki. Brak również uzasadnienia dla ochrony interesu publicznego, albowiem przedmiotowy teren nie zawiera żadnych szczególnych wartości, uzasadniających wprowadzone ograniczenie. Zatem, na skutek bezpośredniej ingerencji w uprawnienia właścicielskie naruszony został interes prawny strony skarżącej.

Strona skarżąca nadmieniła, że w dniu 31 lipca 2015 r. wezwała Radę Miasta Krakowa do usunięcia naruszenia prawa, spowodowanego podjęciem uchwały. Organ nie odpowiedział na wezwanie.

Gmina w sposób rażący naruszyła przysługujące jej władztwo planistyczne. W przeważającej większości teren objęty zmianami planistycznymi - zgodnie z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (uchwała Nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z 16 kwietnia 2003 r. zmieniona uchwałą Nr XCIII/1256/10 Rady Miasta Krakowa z 3 marca 2010 r. w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa w rejonie Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach oraz przyjęcia tekstu jednolitego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa wynikającego z tej zmiany Studium) - położony jest w terenach o przeważającej funkcji usług komercyjnych UC. Ich główna funkcja to zabudowa usługowa — obiekty i urządzenia umożliwiające realizacje przedsięwzięć komercyjnych (w tym istniejące i projektowane targowiska) wraz z możliwym uzupełniającym programem mieszkaniowym wielorodzinnym. Niewielkie fragmenty zieleni (skrawki wzdłuż ulic), w otoczeniu osiedla [...] zostały zaliczone do terenów Zieleni Publicznej ZP. Jako główne kierunki zagospodarowania przestrzennego terenów UC (plansza Kl Studium) wskazano racjonalne wykorzystanie terenu dla realizacji różnorodnego programu usługowego z uwzględnieniem przyjętych w studium zasad kształtowania struktury przestrzennej, kształtowanie zabudowy w sposób tworzący miejską przestrzeń o wysokiej jakości architektury i układu urbanistycznego, zabudowa kształtowana z uwzględnieniem charakteru miejsca oraz powiązań ze strukturą miasta (por. Prognoza oddziaływania na środowisko do projektu miejscowego planu "Wielicka — Wschód" marzec 2012, Aktualizacja 2013, str. 22 ). Mając na uwadze powyższy kierunek zagospodarowania przyjęty w studium wskazano, iż "Celem planu jest stworzenie prawnych i przestrzennych warunków dla realizacji programów inwestycyjnych związanych z przekształceniem funkcji przemysłowych na funkcje usługowe, z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a także zapewnienie rezerw terenowych dla poprawy sprawności funkcjonowania elementów układu komunikacyjnego" (por. str. 38 Prognozy). Tymczasem pomimo tak sformułowanego celu planistycznego, z niewyjaśnionych przyczyn, nieruchomość strony skarżącej objęta została przeznaczeniem wykluczającym możliwość zabudowy, w sytuacji kiedy w przeważającej większości pozostały teren objęty zmianami planistycznymi przeznaczono pod zabudowę mieszkaniową i usługową. Powyższe tym bardziej budzi zdziwienie, jeśli się zważy, iż jak wynika z Prognozy (str. 21) "Ze względu na dotychczasowe funkcje i użytkowanie terenu zwłaszcza związane z wykorzystaniem dla przemysłu i produkcji istnieje prawdopodobieństwo skażenia gleb". A zatem brak jest jakiejkolwiek możliwości roślinnego zagospodarowania działki, z uwagi na brak odpowiedniego podłoża.

Dalej podano, że skarżący stał się właścicielem działki nr [...] (uprzednio [...]) na podstawie umowy zamiany z Gminą Miejską Kraków. Strona skarżąca przedstawiła zasady gospodarowania nieruchomości stanowiącymi własność jednostek samorządu terytorialnego tj. art. 603 k.c., art. 18 ust 2 pkt 9 lit. a, art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 25 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 u.g.n.). Następnie wskazano, że na mocy uchwały nr XV/99/03 Rady Miasta Krakowa z 7 maja 2003 r. ustalono zasady gospodarowania nieruchomościami Miasta Krakowa w zakresie ich nabywania, zbywania, obciążania oraz wydzierżawiania na okres dłuższy niż 3 lata. Tym samym, odwołując się do analizy poczynionej powyżej, obligatoryjnym elementem zamiany było uzyskanie stanowiska organu zarządzającego gminnym zasobem nieruchomości tj. Prezydenta Miasta Krakowa. Taka zgoda została uzyskana, co potwierdza przywołane w akcie notarialnym zarządzenie Prezydenta Miasta Krakowa z [...] lipca 2005 r., nr [...]. Jak zostało wykazane także we wstępnej części pisma, intencją strony skarżącej, która zadecydowała o zawarciu umowy zamiany, było uzyskanie działki o charakterze budowlanym. W innym przypadku, skarżący nie przystąpiłby do umowy, gdyż uzyskanie terenów o przeznaczeniu zieleni nie odpowiadało jego potrzebom, a tym bardziej zamierzeniom inwestycyjnym, o braku ekwiwalentności w przypadku zamiany nie wspominając. Przy zawieraniu umowy Gmina Miejska Krakowa deklarowała budowlany charakter działki, przedkładając wypis z rejestru gruntów oraz operat szacunkowy. Zatem zawierając umowę skarżący działał w przekonaniu wywołanym zapewnieniem gminy, iż z uwagi na budowlany charakter działki, będzie mógł zrealizować planowane zamierzenie inwestycyjne, gdyż powołane przedsięwzięcie w pełni wpisywało się w obowiązująca sytuację prawną. Zmieniając jednakże te reguły w zaskarżonej uchwale, Rada Gminy nie wskazała na żadne uzasadnione względy, nie mówiąc już o względach nadzwyczajnych. Świadczy to w sposób oczywisty o naruszeniu wskazanej powyższej zasady określonej w art. 2 Konstytucji.

Ponadto strona skarżąca uzyskała decyzję ustalającą warunki zabudowy. Obszar objęty analizą zakwalifikowano jako zabudowę wielorodzinną, zabudowę usługową, infrastrukturę techniczną, drogi wewnętrzne. Od momentu wydania decyzji o warunkach zabudowy w 2007 r., przedmiotowe przeważające przeznaczenie w żaden sposób nie zmieniło się.

Uzasadniając zarzut pominięcia w tekście planu obligatoryjnego jego elementu, tj. parametrów układu komunikacyjnego strona skarżąca argumentowała, że działka sąsiaduje bezpośrednio z terenem oznaczonym symbolem "KD/Z+T.1" tj. teren drogi publicznej klasy zbiorczej z tramwajem. Cytując treść § 20 ust. 1 i 2 planu oraz art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. i § 4 pkt 9 lit a rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazano, że w żadnym miejscu tekstu zaskarżonej uchwały nie zostały podane parametry dróg publicznych. Co prawda, rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie przypisuje poszczególnym klasom dróg określone parametry, jednakże parametry te nie są ścisłe, jako, że mówią jedynie o minimalnych szerokościach dróg w liniach rozgraniczających. Obowiązkiem zaś organu jest ich określenie w tekście planu, jako, że z żadnego przepisu prawa nie wynika, iż parametr odnoszący się do szerokości drogi ma być tożsamy z minimalną szerokością określoną w rozporządzeniu. To właśnie rada jest uprawniona i zobowiązana do skonkretyzowania tej wielkości - parametru poprzez wskazanie w części tekstowej planu szerokości dróg w liniach rozgraniczających. Może to uczynić poprzez wskazanie minimalnych szerokości zarówno w taki sam sposób, jak to zostało określone w rozporządzeniu, ale może również wielkość tę określić inaczej, byle szerokość ta nie była mniejsza, niż określona w rozporządzeniu. W tym zakresie radzie przysługuje pewna swoboda planistyczna co nie oznacza całkowitego pominięcia określenia parametrów dróg w części tekstowej planu, a co ma miejsce w przepisach zaskarżonego planu. Z obowiązku wskazania parametrów dróg tego nie zwalnia zamieszczenie jedynie na rysunku planu linii rozgraniczających i odwołanie się do tego w tekście planu. Parametrem jest bowiem współczynnik liczbowy wyznaczający szerokość drogi w linii rozgraniczającej. Nie zwalnia więc organu gminy od obowiązku określenia parametrów dróg w tekście miejscowego planu fakt, że drogom tym przyporządkowano poszczególne klasy, a rozporządzenie Ministra Transportu przypisuje poszczególnym klasom dróg określone parametry jak również nie spełnia wymagań ustawowych odwołanie się jedynie do szerokości określonej liniami rozgraniczającymi na rysunku planu.

Uzasadniając zarzut braku trwałości i pewności miejscowego planu poprzez kształtowanie zapisów planu w oparciu o nazwy własne obowiązujące na dzień sporządzania planu, strona skarżąca przytoczyła brzmienie § 4 ust. 2 planu wskazując, że powołane postanowienie odwołuje się do pewnego momentu czasowego, tj. do pewnych nazw własnych dla ulic, placów, obiektów obowiązujących w dniu sporządzania planu. Mając na uwadze dynamikę w zmianach nazw przykładowo ulic, nie wykluczona jest sytuacja, iż np. za dwa lata, postanowienia planu nie będą aktualne, gdyż w swoich zapisach będą odnosić się do nieistniejących i niefunkcjonujących nazw.

Uzasadniając zarzut braku trwałości i pewności miejscowego planu poprzez użycie pojęć niejednoznacznych, podano, że w § 7 ust. 1 pkt 1) lit. d) ustalony został nakaz zachowania drzew oznaczonych na rysunku planu i wkomponowania ich w zagospodarowanie wyznaczonych terenów. Zestawiając powołane pojęcia – zachować i wkomponować - uzasadniony jest wniosek, iż pozostają one względem siebie w opozycji. Zachowanie bowiem czegoś oznacza zaniechanie i uniemożliwia inkorporowanie czy też wcielanie czegoś, co z kolei oznacza działanie. Tym samym, użycie powyższych dwóch przeciwstawnych sformułowań uniemożliwia wykładnię omawianego postanowienia. Można jedynie domniemywać, iż intencją uchwałodawcy było, aby to planowane zagospodarowanie terenu uwzględniało obecność drzew gospodarowanego terenu. Na skutek jednakże niejasnej redakcji przedmiotowego postanowienia, dla zwykłego adresata planu — nie znającego terminologii planistycznej — przeprowadzona wykładnia planu może doprowadzić do wniosku, iż z nakazu wkomponowania drzew w przeznaczenie terenu, wynika konieczność pewnych działań względem nich.

Zarzut naruszenia materii ustawowej zawartej w odrębnym akcie prawnym poprzez ustanowieniu norm znaczenie bardziej rygorystycznych w przedmiocie wymogów środowiskowych przy realizacji inwestycji niż właściwa regulacja ustawowa strona skarżąca uzasadniła w ten sposób, że w § 7 ust. 1 pkt 2) ustanowiono zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Niewątpliwie powołana norma prawna narusza art. 23 Konstytucji w zw. art. 72 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z dnia 3 października 2008 r. (Dz.U. Nr 199, poz. 1227) w zw. z art. 15 ust. 2 pkt. 1 u.p.zp., poprzez wyłączenie możliwości prowadzenia jakiejkolwiek działalności regulowanej na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Otóż wprowadzenie przedmiotowego ograniczenia wykracza poza unormowania ustawowe, albowiem Rada Miasta Krakowa wkracza w kompetencje organów administracyjnych prowadzących postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody. W rezultacie przeprowadzonego postępowania może być tak, iż mimo uwzględnienia inwestycji w rozporządzeniu, okaże się, iż inwestycja nie ingeruje w środowisko. Jednak aby stwierdzić powyższe, koniecznym jest właśnie przeprowadzenia postępowania środowiskowego. Plan tymczasem powołanego postępowania środowiskowego nie uwzględnia, wykluczając a priori realizację wszystkich przedsięwzięć oddziałujących na środowisko, niezależnie od tego, czy to oddziaływanie występuje jedynie potencjalnie, czy też zawsze. A zatem postanowienia planu są znaczenie bardziej rygorystyczne niż zapisy ustawy, co bezsprzecznie świadczy o wadliwości planu. Jak bowiem wynika z norm środowiskowych, dopiero zdefiniowanie skali oddziaływania przedsięwzięcia umożliwia ocenę jego ewentualnego negatywnego wpływu na środowisko, a tym samym potencjalnych zagrożeń, czego omawiana uchwała nie gwarantuje.

Zarzut naruszenia trwałości i pewności planu poprzez odwołanie się do nieprecyzyjnego miernika, uniemożliwiającego odkodowanie kompetencji właściwego organu polega - zdaniem strony skarżącej - na wprowadzeniu do § 11 ust. 6 pkt 2) planu wymogu, że "miejsca postojowe dla samochodów osobowych należy bilansować w ramach działki budowlanej". Wykładnia powołanego postanowienia budzi wątpliwości, albowiem nieznanym jest miernik, wobec którego należy bilansować miejsca parkingowe. Samo już użycie sformułowania "bilansowanie" wyklucza wykładnię planu, gdyż zakłada pewną procedurę, co do której nie ustanowiono żadnych zasad, czyniąc tym samym niepewnymi zapisy planu. Postanowienie § 11 ust. 6 planu zawiera dwa postanowienia w przedmiocie kształtowania obsługi parkingowej. I tak w § 11 ust. 6 pkt 1) planu uchwałodawca określa minimalne ilości dla miejsc postojowych dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i obiektów usługowych. Natomiast w omawianym pkt 2) wskazuje, iż miejsca postojowe dla samochodów osobowych należy bilansować w ramach działki budowlanej. A zatem, ustanawiając pewne minimalne wymogi w punkcie poprzedzającym, w następnym organ wprowadza miernik bilansowania, przy czym nie odnosi się już do przeznaczenia terenu, dla którego jest ustanawiana obsługa parkingowa, a nawiązuje wprost do normy zaczerpniętej z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. pojęcia działki budowlanej. Dla poparcia swojego stanowiska strona skarżąca odwołała się do wyroku WSA we Wrocławiu z 16 grudnia 2014 r. o sygn. akt II SA/Wr 756/14.

Wreszcie strona skarżąca zarzuciła, że nie podjęto uchwały w przedmiocie rozpatrzenia poszczególnych uwag, w sytuacji, kiedy każda uwaga zgłaszana do planu powinna być rozpatrywana indywidualnie. Projekt planu był trzykrotnie wykładany do publicznego wglądu. Strona skarżąca na każdym etapie czynnie uczestniczyła w procedurze poprzez składanie uwagi. Uwaga ta nie została uwzględniona. Przekazanie pod obrady Rady Miasta Krakowa ostatecznego projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu nastąpiło zarządzeniem Prezydenta Miasta Krakowa Nr 1453/2013 z 24 maja 2013 r. Pierwsze czytanie projektu uchwały na sesji Rady Miasta Krakowa odbyło się 12 czerwca 2013 r., drugie czytanie 26 czerwca 2013 r., podczas którego to podjęto omawianą uchwałę.

Ze stenogramu I czytania projektu uchwały w żaden sposób nie wynika, aby radnym Miasta Krakowa przekazana została lista nieuwzględnionych uwag do projektu planu przed sesją, co jest niezgodne z § 29 ust. 1 Statutu Miasta Krakowa stanowiącego załącznik do uchwały nr CXXI/1934/14 Rady Miasta Krakowa z 5 listopada 2014 r. w sprawie przyjęcia oraz ogłoszenia tekstu jednolitego Statutu Miasta Krakowa. Co więcej, ze stenogramu nie wynika też, aby projekt uchwały wraz z listą nieuwzględnionych uwag został przekazany do Komisji Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska, celem uzyskania opinii.

Rada Miasta Krakowa nie głosowała w ogóle nad sposobem rozstrzygnięcia uwag, gdyż w istocie zabrakło wyraźnego stwierdzenia, że uwagi nieuwzględnione poprzednio przez Prezydenta Miasta Krakowa zostają także nieuwzględnione przez Radę Miasta Krakowa. Ponadto z racji stwierdzenia istnienia obozu na terenie objętych zmianami planistycznymi, to zgodnie z procedurą planistyczną oraz art. 5 ustawy z 28 marca 1933 r. o grobach i cmentarzach wojennych, koniecznym było zwrócenie się o stanowisko Wojewody Małopolskiego oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego, jak również Konserwatora Zabytków, czego jednakże w niniejszej sprawie nie dokonano, co stanowi o kolejnym naruszeniu procedury.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Krakowa wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

W pierwszej kolejności organ przedstawił przebieg procedury planistycznej.

Dalej odnosząc się do zarzutu przekroczenia władztwa planistycznego wskazał, że ustalenia planu niewątpliwie ingerują w uprawnienia strony skarżącej, jednakże ingerencja ta mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Własność nie jest bowiem prawem absolutnym i doznaje szeregu ograniczeń, wynikających z przepisów ustaw. Do tej kategorii norm prawnych należą niewątpliwie przepisy zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ww. ustawy. Jedną spośród głównych zasad obowiązujących w dziedzinie planowania przestrzennego jest konieczność zachowania zgodności planu z dokumentem Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Według dokumentu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa w wersji obowiązującej w dacie przyjęcia kwestionowanego planu, działka spółki znajdowała się w terenie oznaczonym symbolem ZP - Tereny zieleni publicznej. Należącej do strony skarżącej działce nadano przeznaczenie odpowiadające wytycznym wynikającym z dokumentu Studium. Podkreślenia wymaga też fakt, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wielicka - Wschód" został zaopiniowany i uzgodniony przez wszystkie organy administracji publicznej, które z mocy przepisów prawa współuczestniczą w procedurze planistycznej.

Ustosunkowując się do zarzutu pominięcia w tekście planu obligatoryjnego jego elementu, tj. parametrów układu komunikacyjnego organ podał, że z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 9 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego płynie wniosek, że organ planistyczny jest zobowiązany miedzy innymi, do określenia układu komunikacyjnego oraz jego parametrów. Zadośćuczyniono temu obowiązkowi, albowiem zasady budowy, rozbudowy i modernizacji układu drogowego zostały unormowane w § 11 skarżonej uchwały. Pojęcie "droga" jest kategorią prawną, gdyż w myśl przepisów ustawy o drogach publicznych oznacza złożoną "budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym" (art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych). Z natury rzeczy, dla tak zdefiniowanego pojęcia parametry (przede wszystkim szerokość) mogą być określone tylko przez złożony, wieloaspektowy i zmienny w przebiegu przestrzennym drogi opis (tak, jak to wyraża się graficznie i opisowo np. w projektach budowlanych dróg), który następuje na etapie sporządzenia projektu budowlanego. Właściwości ustalania szczegółowych warunków budowy lub przebudowy dróg, a więc i parametrów drogi, określają przepisy odrębne. Nie można uznać jako uprawnionej argumentacji, zgodnie z którą zasadnym jest przepisywanie do planu miejscowego treści powszechnie obowiązującego rozporządzenia. Argumentacja strony skarżącej tak naprawdę sprowadza się do pominięcia treści rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, które zawiera zapisy określające minimalną szerokość dróg. Brak powtórzenia w planie miejscowym zapisów rozporządzenia nie oznacza, że określone w nim regulacje przestają obowiązywać.

Organ nie zgodził się również z zarzutem braku trwałości i pewności miejscowego planu poprzez kształtowanie zapisów planu w oparciu o nazwy własne obowiązujące na dzień sporządzania planu. Uznanie takiego stanowiska wykluczałoby możliwość odnoszenia się we wszystkich aktach planowania przestrzennego do jakichkolwiek nazw własnych. Co więcej strona skarżąca kwestionując poprawność § 4 ust. 2 planu miejscowego nie przedstawia prawidłowego, w jej ocenie, sposobu uregulowania przedmiotowego zagadnienia.

Nie jest prawdą, iż w przypadku ulic ich nazwy podlegają permanentnej modyfikacji. Obowiązujące nazwy ulic są znakomitym punktem odniesienia. Co więcej, przyjmując tok rozumowania strony skarżącej za poprawny, można by podważyć każdy z innych stosowanych, legalnych sposobów odnoszenia się w terenie określających lokalizację elementów przestrzeni opisywanej w aktach planowania przestrzennego.

Odnosząc się do zarzutu użycia pojęć niejednoznacznych, organ podał, że tak skonstruowany zarzut można formułować względem praktycznie wszystkich tekstów normatywnych, bowiem każdy zapis podlegać może interpretacjom idącym w różnych kierunkach. Sama możliwość zaistnienia różnych interpretacji danego zapisu normatywnego nie ma wpływu na jego legalność. Nie wiadomo na podstawie czego strona skarżąca dochodzi do wniosku, że zgodnie z przedmiotowym zapisem potencjalny inwestor może wnioskować o przesadzenie drzew.

W przedmiocie zarzutu naruszenia materii ustawowej zawartej w odrębnym akcie prawnym poprzez ustanowienie norm znacznie bardziej rygorystycznych w przedmiocie wymogów środowiskowych przy realizacji inwestycji niż właściwa regulacja ustawowa, organ podał, że strona skarżąca pominęła, albo skutkiem błędu pomyliła właściwą dla przedmiotowej kwestii podstawę prawną określoną w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dla przedmiotowego zagadnienia poprawnie dobrana podstawa prawna to art. 15 ust. 2 pkt. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego. Zgodnie z tym przepisem ustawowym organ wykonawczy gminy ma obowiązek sporządzając projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określić zasady ochrony środowiska i przyrody. Kontestowana treść § 7 planu miejscowego stanowi realizację obowiązku ustawowego. Postanowienia te nie ograniczają się do zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Komentowany przepis posiada ciąg dalszy, który słowami "za wyjątkiem" wprowadza katalog wyłączeń od zakazu sformułowanego na wstępie komentowanego przepisu. Wadliwe jest przedstawianie części stanu normatywnego lub faktycznego a następnie wyłącznie na tej podstawie formułowanie koncepcji, wniosków i konkluzji. Błąd popełniony na wstępie w zakresie niepełnego rozpoznania treści komentowanego przepisu, skutkuje nietrafnymi wnioskami podjętymi na podstawie analizy tylko fragmentu przepisu. Analiza kompletnej regulacji w zakresie zasad ochrony środowiska przyrody i krajobrazu kulturowego, zawartej w § 7 planu miejscowego prowadzi do wniosku, iż myli się strona skarżąca twierdząc, że plan "wyklucza a priori realizację wszystkich przedsięwzięć oddziałujących na środowisko". Twierdzenie to jest niezgodne z treścią przedmiotowego planu miejscowego bowiem komentowany przepis, w pełnej treści, nie wyklucza realizacji przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko.

W przedmiocie zarzutu naruszenia trwałości i pewności planu poprzez odwołanie się do nieprecyzyjnego miernika, uniemożliwiającego odkodowanie kompetencji właściwego organu, prezydent podał, że w przypadku dokonania analizy całej regulacji zawartej w planie miejscowym odnośnie zasad obsługi parkingowej zawartej w § 11 ust. 6, w którym określa się wymagane minimalne ilości miejsc postojowych dla samochodów osobowych dla terenów o jednoznacznie wskazanym w planie miejscowym przeznaczeniu, komentowany pkt 2 § 11 ust. 6 nie budzi kontrowersji, jako spójne, logiczne dopełnienie pozostałej części regulacji. Nieuprawnionym jest komentowanie tylko fragmentu przepisu, bowiem prowadzi ono do nieuprawnionych wniosków. Podobnie, za nieuprawnione, organ uznał przywołanie orzeczenia WSA we Wrocławiu z 16 grudnia 2014 r. o sygn. akt II SA/Wr 756/14, bowiem przedmiotem tego orzeczenia był zapis dotyczący konieczności pozyskania zgody zarządcy drogi na zabezpieczenie miejsc postojowych w pasie drogowym, ale już po uchwaleniu planu miejscowego.

Zdaniem organu przedstawiony w skardze opis działań podjętych przez Miasta Krakowa nie stanowi prawidłowego opisu sekwencji zrealizowanych przez Radę Miasta Krakowa w zakresie nieuwzględnienia uwag do projektu planu miejscowego. Radnym Miasta Krakowa zostały przekazane nieuwzględnione przez Prezydenta Miasta Krakowa. Miało to miejsce nie na sesji Rady Miasta Krakowa na której odbyło się pierwsze czytanie projektu uchwały, ale znacznie wcześniej. Wbrew oczekiwaniom strony skarżącej podczas tej sesji nie było prawnego obowiązku odczytywania informacji na okoliczność przekazania lub nieprzekazania nieuwzględnionych przez prezydenta uwag. Kluczowe dla opisu przedmiotowego stanu faktycznego jest to, iż nieuwzględnione uwagi zostały doręczone Radnym Miasta Krakowa w formie załącznika nr 3 do projektu uchwały zarządzeniem Prezydenta z Nr 1453/2013 z 24 maja 2013 r. Powyższe oznacza już na ponad dwa tygodnie przed sesją, na której miało miejsce pierwsze czytanie projektu uchwały, Radni Miasta Krakowa mieli możliwość zapoznania się z ich treścią. Dowodem na to, że się z nią zapoznali były wystąpienia radnego Włodzimierza Pietrusa na sesji na której miało miejsce pierwsze czytanie projektu uchwały.

Niezależnie od powyższego wywody strony skarżącej w zakresie przebiegu sesji która miała miejsce w dniu 12 czerwca 2013 r. zawarte na stronach 18 i 19 skargi posiadają wewnętrzne sprzeczności. Z jednej strony strona skarżąca stanowczo twierdzi, iż w jej ocenie Rada Miasta Krakowa nie zapoznała się z treścią nieuwzględnionych uwag. Tak kategoryczne stwierdzenie jest jednak sprzeczne z przywołanym w skardze opisem dyskusji nad treścią uwag w której głos zabrał radny Włodzimierz Pietrus. Fakt iż Radni zapoznali się z nieuwzględnionymi przez Prezydenta uwagami potwierdza również to, iż były one przedmiotem Posiedzenia Komisji Planowania Przestrzennego, która miała miejsce w dniu 10 czerwca 2013 r. W czasie sesji w trakcie której miało miejsce II czytanie projektu uchwały wobec merytorycznego pochylenia się nad nieuwzględnionymi uwagami w trakcie sesji na której miało miejsce I czytanie projektu uchwały brak było podstaw i potrzeby dla przeprowadzonej kolejnej dyskusji i uwagi te ujęte w postaci załącznika zostały poddane pod głosowanie łącznie z samą uchwałą.

Rada Miasta Krakowa miała możliwość merytorycznego kształtowania ustaleń projektu uchwały oraz wszystkich załączników do projektu uchwały. Radni mieli pełną możliwość zapoznania się z wcześniej zgłoszonymi i nieuwzględnionymi przez Prezydenta Miasta Krakowa uwagami. Organ nadmienił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych reprezentowane są różne stanowiska w zakresie legalnego sposobu działania rady gminy w przedmiocie rozpatrywania nieuwzględnionych uwag do projektu planu miejscowego. Rozstrzygające znaczenie dla oceny postępowania organu uchwałodawczego gminy mają nie kwestie formalne, ale to czy Radni rozpatrzyli merytorycznie uwagi. Sposób rozpatrzenia uwag to sprawa formalna i w swojej w istocie wtórna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przy czym na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Sąd dokonuje zatem kontroli legalności aktów prawa miejscowego pod względem ich zgodności z prawem materialnym jak i zachowania przez organy planistyczne przepisów postępowania. Przepis art. 134 p.p.s.a. przesądza natomiast, że sąd administracyjny nie jest przy tym związany granicami skargi.

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem uchwały Rady Miasta Krakowa Nr LXXVII/1131/13 z 26 czerwca 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wielicka-Wschód". Uchwała ta została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 9 lipca 2013 r., poz. 4391.

Skarżąca [...] Agencja Rozwoju Regionalnego S. A. w K. dopełniła wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia występując z takim wezwaniem do Rady Miasta Krakowa w dniu 31 lipca 2015 r., a następnie wniosła skargę z zachowaniem sześćdziesięciodniowego terminu do jej złożenia zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a.

Na wstępie stwierdzić należy, że z uwagi na fakt, iż rozpoznawana przez Sąd skarga [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S. A. w K. jest pierwszą skargą na uchwałę ww. Rady Miasta Krakowa z 26 czerwca 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wielicka -Wschód" oraz uwzględniając fakt, że naruszenia procedury uchwalania planu mogłyby wpłynąć na zgodność uchwały z prawem, Sąd skontrolował legalność przebiegu procesu sporządzania projektu planu miejscowego i uchwalania tego planu, stosownie do dyspozycji art. 17 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. , poz. 648, zwanej dalej w skrócie u.p.z.p.). Zachowanie powyższego trybu jest jednym z zasadniczych warunków uznania legalności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z treścią art. 28 ust. 1 ww. ustawy naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotnego naruszenia trybu jego postępowania oraz właściwości organów w tym zakresie powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Z przedłożonej w aktach administracyjnych sprawy aktach dokumentacji planistycznej wynika, że Rada Miasta Krakowa podjęła w dniu 3 marca 2010 r. uchwałę nr XCIII/1258/10 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wielicka -Wschód". Ogłoszenie Prezydenta Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu ukazało się w prasie w dniu 24 września 2010 r. Organ uczynił zadość także pozostałym wymogom prawa poprzedzającym wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Pierwsze wyłożenie projektu do publicznego wglądu miało miejsce w dniach od 2 kwietnia do 2 maja 2012 r. Po złożeniu kolejnych uwag do projektu planu i ich rozpatrzeniu zarządzeniem nr 1531/2012 Prezydenta Miasta Krakowa z 5 czerwca 2012 r. miało miejsce drugie wyłożenie części projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko w dniach od 1 do 29 października 2012 r. Trzecie wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu miało miejsce w dniach od 11 marca do 9 kwietnia 2013 r. Uwagi złożone do tego projektu zostały rozpatrzone przez Prezydenta M. Krakowa zarządzeniem Prezydenta Nr 1301/2013 z 10 maja 2013 r.

W dniu 24 maja 2013 r. zarządzeniem nr 1453/2013 Prezydenta Miasta Krakowa projekt uchwały w sprawie przedmiotowego planu miejscowego został przekazany pod obrady Rady Miasta Krakowa. Pierwsze czytanie projektu planu miało miejsce w dniu 12 czerwca 2013, drugie w dniu 26 czerwca 2013 r. Uchwałą przyjmującą ww. projekt MPZP "Wielicka Wschód" rozstrzygnięto jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag dotyczących projektu miejscowego planu zagospodarowania obszaru "Wielicka – Wschód" (załącznik nr 3).

Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia procedury planistycznej w zakresie braku głosowania przez Radę Miasta Krakowa w przedmiocie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta M. Krakowa uwag do projektu przedmiotowego planu miejscowego, a także nieskierowania nieuwzględnionych uwag do Komisji Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska, a poprzez to niezapoznanie się z uwagami przez radnych - należy uznać, że jest on niezasadny. Z przedłożonych do akt administracyjnych dokumentów, w tym ww. zarządzenia nr 1301/2013 Prezydenta M. Krakowa i zarządzenia nr 1453/2013 r. z 24 maja 2013 r. przekazującego Radzie M. Krakowa projekt przedmiotowej uchwały, wynika zatem, że radni mieli możliwość zapoznania się z projektem i załącznikami do projektu w terminie poprzedzającym pierwsze czytanie projektu, które miało miejsce w dniu 12 czerwca 2013 r. Projekt uchwały wprowadzającej MPZP "Wielicka-Wschód" był także przedyskutowany w dniu 10 czerwca 2013 w Komisji Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska RM Krakowa, na co wskazuje przedłożona do akt administracyjnych sprawy opinia nr 196/2013 r. ww. Komisji. Trzeba podkreślić, że przyjęty uchwałą nr LXXVII/1131/2013 RM Krakowa z 26 czerwca 2013 przedmiotowy plan zawiera załącznik nr 3 dotyczący Rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag dot. projektu MPZP obszaru "Wielicka – Wschód", w którym w rubryce nr 9 zawarte jest rozstrzygnięcie uwag przez RM Krakowa, natomiast treść każdej nieuwzględnionej uwagi – w tym uwagi strony skarżącej - została przedstawiona w rubryce 5 załącznika. W ocenie Sądu uznać zatem należy, że RM Krakowa rozstrzygnęła o nieuwzględnionych uwagach do planu miejscowego.

Odnosząc się do zarzutów przedmiotowej skargi, a w szczególności zarzutu naruszenia przepisów chroniących interes właściciela tj. przepisów art. 21 w zw. z 64 Konstytucji RP oraz art. 140 w zw. z art 31 Konstytucji RP przez objęcie nieruchomości oznaczonej jako dz. ewid. nr [...] obr. [...] - stanowiącej własność strony skarżącej - granicami obszaru oznaczonego na rysunku skarżonego planu miejscowego symbolem "ZI.2" – tereny zieleni izolacyjnej należy przede wszystkim podnieść, że rada gminy stanowiąc miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ma obowiązek sprawdzenia czy plan miejscowy swoimi postanowieniami nie narusza ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium stanowi bowiem jeden z etapów tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jako akt określający kierunki polityki przestrzennej gminy, nie jest co prawda aktem prawa miejscowego, jednak zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

Zgodnie natomiast z treścią art. 10 ust. 1, 2 i 3 ustawy p.z.p. w studium określona zostaje struktura przestrzenna gminy i lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego, włącznie z przeznaczeniem poszczególnych obszarów gminy, wstępną lokalizację przestrzeni publicznych i infrastruktury technicznej, w tym terenami wyłączonymi spod zabudowy (art. 10 ust. 2 pkt 2 in fine).

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 u.p.z.p. sporządzenie projektu planu miejscowego ( a w konsekwencji planu miejscowego) wiąże się z obowiązkiem zgodności postanowień planu miejscowego z ustaleniami studium, a norma z art. 20 ust. 1 ustawy nakłada wprost obowiązek nienaruszenia w planie miejscowym ustaleń studium. Realizacja ustaleń studium następuje przez uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, których ustalenia mają nie naruszać ustaleń studium (art. 20 ust. 1 ustawy). Zatem ustalenia studium są w tym znaczeniu wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów (art. 9 ust. 4 ustawy), że plany te nie mogą naruszać ustaleń studium. Dlatego zasadne jest stwierdzenie, że instrumentarium prawne przewidziane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym składa się na swego rodzaju system, w którym studium, jako akt o wyższym stopniu ogólności od miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznacza przedmiotowe granice, w jakich ma następować wiążące, zarówno organy władzy publicznej, jak i obywateli, ustalenie przeznaczenia poszczególnych terenów oraz sposobów ich zagospodarowania i zabudowy (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Go 432/13; wyrok NSA z 12. 06. 2014 sygn. akt II OSK 66/13). W planie miejscowym ustalenia studium mogą być jedynie doprecyzowane, jednak w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji. Chodzi o to, aby granice poszczególnych terenów określone w studium i później przyjęte w planie zagospodarowania przestrzennego, miały być jak najbardziej ze sobą zbieżne (por. wyroki NSA: z 23. 10. 2012 r., sygn. akt II OSK 1825/12; z 11. 09. 2012 r., sygn. akt II OSK 1408/12) 199/12). Wynikają z tego określone skutki dla "władztwa planistycznego" gminy, wyłączając w jego ramach zupełną dowolność.

Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, należy wskazać, że planowane zagospodarowanie przestrzenne terenu oznaczonego obecnie jako działka ewid. [...] należącej do skarżącej Spółki nie narusza ustaleń Studium. Wbrew zarzutom skargi w stosunku do działki skarżącej Spółki z rysunku obowiązującego studium nie wynikają żadne rozbieżności pomiędzy ustaleniami tego studium, a postanowieniami przedmiotowego planu miejscowego. Na uwagę zasługuje, że przewidziane na rysunku przedmiotowego planu przeznaczenie terenu, w obszarze którego znajduje się ww. działka ma symbol ZI.2. z przeznaczeniem pod zieleń izolacyjną, natomiast z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa w wersji obowiązującej w dacie przyjęcia kwestionowanego planu, cała działka Spółki znajdowała się w terenie oznaczonym symbolem "ZP" - Tereny zieleni publicznej. W tej sytuacji należy wskazać, że w kwestionowanym planie miejscowym przeznaczenie jako nadano działce ewid. [...] w pełni odpowiada przeznaczeniu tego terenu ustalonego w Studium. Podkreślenia wymaga fakt, że wnioskowane przeznaczenie terenu przedmiotowej działki na cele budowlane – jak chciałaby strona skarżąca oznaczałoby naruszenie wymagań nie tylko z art. 15 ust. 1 i art. 9 ust. 4, ale także z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Nie ulega wątpliwości, iż przeznaczenie terenów objętych ustaleniami o symbolu ZI.2. w którym znajduje się działka ewid. nr [...] pozostaje w ścisłym związku, wręcz warunkującym prawidłową realizację przewidzianej na sąsiednim terenie funkcji mieszkaniowej i usługowej (oznaczenia planu symbolami: MWU.2 oraz U.8.) Nie można się zatem zgodzić z argumentacją strony skarżącej, że nie ma "żadnego racjonalnego wytłumaczenia wykluczenia zabudowy mieszkaniowej" z terenu działki nr [...]. Przeciwnie, w sytuacji gdy teren ten przylega z jednej strony do terenu drogi publicznej, a z drugiej znajduje się pomiędzy terenem przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową i usługową, to jest to uzasadnione również względami funkcjonalnymi. Także wskazanie, że teren ten prawdopodobnie uległ skażeniu ze względu na wykorzystywanie go w przeszłości na cele przemysłowe – ze wszech miar czyni niezasadnym wykorzystanie go pod budownictwo w tym mieszkaniowe ( jak planuje skarżąca spółka), a uzasadnia wykorzystanie go pod zieleń izolacyjną, pełniącą nadto istotną funkcję w zabudowie mieszkaniowej sytuowanej przy drogach publicznych. Konkludując, kwestionowane przeznaczenie terenu działki skarżącej nie narusza ustaleń obowiązującego Studium, jest zgodne z wymaganiami ładu przestrzennego, wymaganiami ochrony, środowiska, a także nie narusza istoty prawa własności, gdyż w zakresie wyznaczonym ustaleniami planu miejscowego teren ten może być wykorzystany przez skarżąca Spółkę (art. 1 ust. 1 i 2 pkt. 1,3, 7 w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p.), jakkolwiek nie na cele budowlane. Podnoszony w skardze fakt, że skarżąca Spółka zawierając umowę zamiany, w wyniku której nabyła od gminy Kraków własność przedmiotowej nieruchomości oznaczonej obecnie jako dz. nr [...] była zainteresowana nabyciem działki budowlanej nie ma znaczenia w rozpoznawanej sprawie podobnie jak i to, że budowlany charakter działki wskazany był w wypisach z rejestru gruntów. Nie ma również znaczenie fakt uzyskania przez skarżącą w 2007 r. decyzji o warunkach zabudowy, w której przedmiotowy teren zakwalifikowany został pod zabudowę, a inwestor nie uzyskał decyzji pozwolenia na budowę. W takiej sytuacji znajduje bowiem zastosowanie norma z art. 65 ust 1 pkt 2 u.p.z.p.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, że nie wiążą się one z naruszeniem interesu prawnego skarżącej Spółki, czego wymaga norma z art 101. ust.1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U.2015, poz. 1515). W ocenie Sądu strona skarżąca nie wskazała argumentacji , która pozwoliłaby na stwierdzenie, że zaskarżona uchwała, która wprowadzono miejscowy plan zagospodarowana przestrzennego "Wielicka – Wschód" narusza lub ogranicza interes prawny skarżącej przez: przez pominięcie w tekście planu parametrów układu komunikacyjnego; przez wprowadzenie nazw ulic i placów – co – w ocenie skarżącej Spółki - stanowi naruszenie zasady trwałości; przez uchwalenie niejednoznacznych norm; przez zakaz jakiejkolwiek działalności regulowanej rozporządzeniem RM z 9.11. 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397); przez wprowadzenie miernika bilansowania przy obsłudze miejsc parkingowych. Tym niemniej ustosunkowując się do tych zarzutów trzeba wskazać, że nie zasługują one na uwzględnienie. I tak, wbrew twierdzeniom skargi w terenie objętym przedmiotowym planem zgodnie z § 7 ust. 1 pkt. 2 wprowadzając zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząc oddziaływać na środowisko dopuszczono cały szereg wyjątków w tym: inwestycje , o których mowa w § 16 ust. 3 planu; inwestycje, drogowe, zabudowę mieszkaniową, garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, linii tramwajowych, stacji paliw na terenie U.1., infrastruktury technicznej. A zatem, w przedmiotowym planie zostały wprowadzone szerokie wyłączenia od generalnego zakazu realizacji w tym terenie inwestycji wskazanych ww. rozporządzeniu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady trwałości planu należy podnieść, że po pierwsze nazwy ulic i placów nie ulegają permanentnej zmianie, a nadto stanowią funkcjonalnie użyteczne i powszechnie stosowane punkty odniesienia.

W zakresie zarzutu niejednoznacznych pojęć użytych w planie trzeba podnieść, że wszystkie przepisy prawa dla ustalenia brzmienia obowiązującej normy prawnej wymagając interpretacji i pewna niejednoznaczność zakresowa i znaczeniowa jest wpisana w charakter ogólnych norm prawnych.

Co do pominięcia w części tekstowej przedmiotowego planu miejscowego parametrów układu komunikacyjnego to należy podnieść, że nie oznacza to, iż nie ma ustaleń w tym zakresie. Po pierwsze określone parametry wynikają z obowiązującej regulacji w przepisach odrębnych, w tym w ustawie o drogach publicznych, natomiast w § 11 części tekstowej przedmiotowego planu ustalone zostały zasady przebudowy, rozbudowy i budowy układu komunikacyjnego, przy czym należy również graficzną część przedmiotowego planu.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku.