Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1807/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Służba zdrowia
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 2, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156 par. 1, art.  13, art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: 152 ust. 1, art. 153, art. 154
journal: Dz.U. 2008 nr 164 poz 1027
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia postępowania prowadzonego w trybie konkursu ofert 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza, że decyzja opisana w pkt 1 nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz skarżącej M. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2011 roku Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej M. P., S. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...]Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2011 r. uwzględniającą odwołanie Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w S., od rozstrzygnięcia postępowania nr [...], prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne, w zakresie: świadczenia udzielane przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego, świadczenia udzielane przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego na obszarze [...], rejon operacyjny [...].

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia szczegółowo opisał przebieg postępowania przeprowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne, w zakresie: świadczenia udzielane przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego, świadczenia udzielane przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego na obszarze [...], rejon operacyjny [...] na okres obowiązywania umowy od dnia [...] lipca 2011 r. do dnia [...] grudnia 2015 r.

Wskazał, iż w dniu 16 maja 2011 r. nastąpiło rozstrzygnięcie w/w postępowania i jako korzystniejsza wybrana została oferta złożona przez Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej M. P., S.

Odwołanie do [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia złożył świadczeniodawca - Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego w S. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia uwzględnił w/w odwołanie i decyzją z dnia [...] maja 2011 r. unieważnił postępowanie nr [...] prowadzone w trybie konkursu ofert w sprawie zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

W odwołaniu od powyższej decyzji wniesionym do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej M. P., S. zarzucił naruszenie:

1) art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 15, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia odwołania i wydania decyzji, poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak wyjaśnień dokładnie stanu faktycznego z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz słusznego interesu strony postępowania;

2) art. 146 ust. 1 ustawy o świadczeniach, bowiem Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Funduszu nie wskazał również jakie zasady postępowania określone zgodnie z art. 146 ust. 1 ustawy o świadczeniach zostały naruszone, a tym samym nie wykazał, że doszło do naruszenia interesu prawnego drugiego, odwołującego się oferenta;

3) art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach, bowiem Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Funduszu nie wyjaśnił jednak dokładnie o jakie konkretnie wątpliwości chodzi co sprawia, że polemika z tą tezą jest w zasadzie nie możliwa;

4) art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach, bowiem Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Funduszu nie wykazał, że doszło do naruszenia interesu prawnego Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w S.;

5) Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Funduszu nie wykazał na żadne naruszenie w zakresie personelu zgłoszonego do oferty strony, nie wskazał również jakie zasady postępowania określone zgodnie z art. 140 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach oraz art. 146 ust. 1 ustawy o świadczeniach zostały naruszone, a tym samym nie wykazał, że doszło do naruszenia interesu prawnego Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w S.;

6) art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach, bowiem nie będzie możliwe, jakby chciał tego Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Funduszu uzupełnienie dokumentacji oraz ponowne przeprowadzenie weryfikacji konfliktów personelu przedstawionego w ofertach w skali kraju. Pomijając w tym miejscu to, że w kontekście przedstawionych dokumentów nie można mieć wątpliwości, że taka weryfikacja konfliktów była już prowadzona.

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, iż jak wynika z art. 154 ust. 1 i art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach przedmiotem rozstrzygania dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu oraz Prezesa Funduszu jest badanie naruszenia interesu prawnego odwołującego się wskutek naruszenia zasad postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Prezes, badając prawidłowość decyzji wydanej w I instancji, powinien mieć na względzie również kontrolę prawidłowości postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Przedmiot badania organów obu instancji jest zatem skonkretyzowany do określonego podmiotu (odwołującego się) i do określonych czynności komisji, podejmowanych w stosunku do tego podmiotu. Oznacza to, iż organy obu instancji nie prowadzą ponownie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, lecz jedynie rozpoznają sprawę w odniesieniu do konkretnego podmiotu i konkretnych czynności.

Wskazał, że oferenci przystępujący do postępowania w sprawie zawarcia umów prowadzonego w trybie konkursu ofert, oprócz wymagań wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, powinni spełniać wymagania określone przez Prezesa Funduszu, na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach, tj. w :

1) zarządzeniu Nr 49/20 lO/DSOZ z dnia 31 sierpnia 2010 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (ze zm.);

2) zarządzeniu Nr 12/2011/DSM z dnia 14 marca 2011 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ratownictwo medyczne.

Ocena ofert w niniejszej sprawie następowała w oparciu o zarządzenie nr 73/2009/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 13 listopada 2009 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej ze zm.

Prezes Funduszu, stwierdził, iż rozpatrując odwołanie dotyczące decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego z dnia [...] maja 2011 r. poddał analizie całość zgromadzonej podczas przedmiotowego postępowania dokumentacji, co umożliwiło dokonanie pełnej kontroli prawidłowości przeprowadzonego postępowania. Zwrócił uwagę na fakt, iż zgodnie z art. 10 § 1 oraz art. 12 § 1 k.p.a., zapewnił odwołującemu czynny udział w każdym stadium postępowania poprzez umożliwienie zapoznania się z całością zebranego w sprawie materiału oraz wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w postępowaniu, szczegółowo przedstawił kryteria ocen złożonych ofert i ponownie opisał przebieg postępowania przeprowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Stwierdził, iż oferty obu Świadczeniodawców biorących udział w przedmiotowym postępowaniu zostały porównane zgodnie ze wszystkimi kryteriami określonymi w art. 148 ustawy o świadczeniach.

Wskazał, iż w decyzji z dnia [...] maja 2011 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Funduszu stwierdził, iż postępowanie nr [...] należy unieważnić, ponieważ "(...) po przeprowadzeniu weryfikacji dokumentacji z postępowania nr [...] pojawiły się wątpliwości (...) w dokumentacji dotyczącej personelu wskazanego w ofertach. Przedmiot postępowania konkursowego wymagał weryfikacji zaistniałych konfliktów personelu nie w obrębie województwa, w którym prowadzone jest postępowanie, ale w skali całego kraju ze szczególnym zbadaniem personelu wykazanego przez oferentów (...) ".

Prezes Funduszu, analizując dokumentację dotyczącą w/w postępowania, podzielił stanowisko Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Funduszu w kwestii prawidłowości weryfikacji przez komisję konkursową średniotygodniowego czasu pracy personelu wykazanego w ofertach do w/w postępowania konkursowego, zgadzając się ze stanowiskiem zawartym w decyzji z dnia 26 maja 2011 r., w którym stwierdzono, iż postępowanie nr [...] należy unieważnić, ponieważ "(...) po przeprowadzeniu weryfikacji dokumentacji z postępowania nr [...] pojawiły się wątpliwości (...) w dokumentacji dotyczącej personelu wskazanego w ofertach".

W związku z powyższym dokonanie unieważnienia postępowania nr [...] prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne, w zakresie: świadczenia udzielane przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego, świadczenia udzielane przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego na obszarze [...], rejon operacyjny [...], decyzją Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Funduszu z dnia [...] maja 2011 r. było działaniem koniecznym, gdyż komisja konkursowa prowadząca postępowanie nr [...] dokonała weryfikacji średniotygodniowego czasu pracy personelu wykazanego w ofercie Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej M. P., S. w niewystarczającym zakresie, co nie pozwoliło na wyeliminowanie rodzących się wątpliwości.

Jednocześnie Prezes zauważył, iż art. 152 ust. 2 pkt 3 ustawy o świadczeniach stwierdza, że świadczeniodawcom środki odwoławcze nie przysługują na unieważnienie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W związku z powyższym odwołanie Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej M. P., S., dotyczące decyzji, w której unieważnia się postępowanie nr [...], należy uznać za nietrafne. Organ podkreślił, iż unieważnienie postępowania było działaniem zgodnym z obowiązującymi przepisami prawa, a tym samym nie doszło do naruszenia interesu prawnego Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej M.P., S..

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej M. P., S., zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji ewentualnie stwierdzenie jej nieważności oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Podniósł zarzut naruszenia prawa procesowego tj.

-art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 15, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak wyjaśnienia dokładnie stanu faktycznego z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w ten sposób, że Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wskazując na nieprawidłowości przeprowadzonego postępowania szczegółowo odniósł się do kwestii czasu pracy lekarzy, jednak pominął okoliczność, że w aktach postępowania znajdują się oświadczenia lekarzy o numerach prawa wykonywania zawodu [...] oraz [...], z których wynika, że nie będą oni przekraczać 168 godzin średnio-tygodniowego czasu pracy w zespole ratownictwa medycznego oraz, że ich czas pracy jest znacznie mniejszy niż 168 godzin średnio-tygodniowego czasu pracy w zespole ratownictwa medycznego.

-art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 15, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak wyjaśnienia dokładnie stanu faktycznego z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w ten sposób, że Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia nie przeprowadził, w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, żadnych dowodów zmierzających do ustalenia czy faktycznie czas pracy lekarzy o numerach prawa wykonywania zawodu [...] oraz [...], a także o numerze prawa wykonywania zawodu [...] będzie przekracza 168 godzin średnio-tygodniowego czasu pracy w zespole ratownictwa medycznego, pomimo, że miał on możliwość zweryfikowania tej okoliczności w drodze różnych środków dowodowych określonych w art. art. 75 § 1 k.p.a. takich jak dokumenty, zeznania świadków. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia nie przeprowadził w sprawie dotyczącej lekarza o numerze prawa wykonywania zawodu [...] w żadnego postępowania dowodowego, pomimo, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,

-art. 75 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i pominięcie jako dowodów w sprawie oświadczeń lekarzy o numerach prawa wykonywania zawodu [...] oraz [...], z których wynika, że nie będą oni przekraczać 168 godzin średnio-tygodniowego czasu pracy w zespole ratownictwa medycznego oraz, że ich czas pracy jest znacznie mniejszy niż 168 godzin średnio-tygodniowego czasu pracy w zespole ratownictwa medycznego.

-art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i pominięcie jako dowodów w sprawie oświadczeń lekarzy o numerach prawa wykonywania zawodu [...] oraz [...], z których wynika, że nie będą oni przekraczać 168 godzin średnio-tygodniowego czasu pracy w zespole ratownictwa medycznego oraz, że ich czas pracy jest znacznie mniejszy niż 168 godzin średnio-tygodniowego czasu pracy w zespole ratownictwa medycznego.

-art. 80 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów w wyniku pominięcia jako dowodów w sprawie oświadczeń lekarzy o numerach prawa wykonywania zawodu [...] oraz [...], z których wynika, że nie będą oni przekraczać 168 godzin średnio-tygodniowego czasu pracy w zespole ratownictwa medycznego oraz, że ich czas pracy jest znacznie mniejszy niż 168 godzin średnio-tygodniowego czasu pracy w zespole ratownictwa medycznego.

oraz zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj.:

-art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych środków publicznych w związku z art. 32 Konstytucji RP, zgodnie z którym Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji, art. 140 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy, zgodnie z którym "Przedmiotu zamówienia nie można opisywać w sposób, który mógłby utrudniać uczciwa konkurencje",

-art. 148 pkt 1 ustawy zgodnie z którym "Porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obejmuje w szczególności ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną, na podstawie wewnętrznej oraz zewnętrznej oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacja".

-art. 148 pkt 2 ustawy zgodnie z którym "Porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obejmuje w szczególności ceny i liczby oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej oraz kalkulacje kosztów", poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona albowiem przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego.

Uwzględnienie skargi przez stwierdzenie nieważności decyzji następuje w przypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przy czym rozstrzygnięcia sądu nie wymaga w tym przypadku wcześniejsze ustalenie, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, iż weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania (skutek ex tunc). (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 699).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz doktrynie przyjęto, iż rażące naruszenie prawa, będące przyczyną nieważności decyzji występuje wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek.

Zagadnienie dopuszczalności odwołania należy rozpatrywać w kontekście wymagań stawianych odwołaniu przez przepisy kodeksu i/lub przez przepisy szczególne.

Dopuszczalność odwołania jest określana przesłankami podmiotowymi i przedmiotowymi. Przesłanki podmiotowe to złożenie odwołania przez legitymowany podmiot, przesłanki przedmiotowe natomiast - wniesienie odwołania od orzeczenia, którego zaskarżenie przewidują przepisy prawa (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 316/08, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 526409 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25.września 2008 r. II SA/Gl 209/08, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 526472).

W niniejszej sprawie Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia rozpoznał odwołanie Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej M. P., S. od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Funduszu z dnia [...] maja 2011 r. unieważniającej postępowanie prowadzone w trybie konkursu ofert w sprawie zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne, w zakresie: świadczenia udzielane przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego, świadczenia udzielane przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego na obszarze [...], rejon operacyjny [...].

W myśl art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych, świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154.

Natomiast zgodnie z ust. 2 tegoż przepisu, środki odwoławcze nie przysługują na:

1) wybór trybu postępowania;

2) niedokonanie wyboru świadczeniodawcy;

3) unieważnienie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

To z kolei oznacza, iż brak jest podstaw prawnych do rozpoznania odwołania skarżącej, a w rezultacie - do wystąpienia organu II instancji w charakterze organu odwoławczego. Jeśli zaś brak było podstaw do rozpoznania odwołania, a organ II instancji mimo to wystąpił w charakterze organu odwoławczego, to w tej sytuacji decyzja organu II instancji jest, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., dotknięta wadą nieważności, jako wydana bez podstawy prawnej.

Przez brak podstawy prawnej rozumie się fakt, że decyzja rzeczywiście podstawy takiej nie posiada. Wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza, że albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest ale nie spełnia wymagań działania tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne.

W rozpoznawanej sprawie zaistniała zatem niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmująca sytuację wniesienia odwołania od decyzji, na którą przepisy prawa środka takiego nie przewidują. Ustalenie przez organ, iż wniesiono odwołanie od decyzji, w stosunku do której przepisy nie przewidują takiej możliwości, nakłada na organ odwoławczy obowiązek stwierdzenia, w formie postanowienia, jego niedopuszczalności, nie zezwalając na przystąpienie do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji. Organ jednakże nie stwierdził na podstawie art. 134 k.p.a. niedopuszczalności odwołania, a w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, przez co w sposób rażący naruszył prawo (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

W konsekwencji należy stwierdzić, iż organ II instancji bez podstawy prawnej wystąpił w charakterze organu odwoławczego. W związku z tym decyzja organu odwoławczego, w takiej sytuacji, jest dotknięta wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji.

Na podstawie art. 152 cyt. ustawy orzeczono, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 p.p.s.a.