Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 396/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art 125 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 820/10 w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowego w sprawie ze skargi K. H. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 19 listopada 2008 r., LVII/733/08 przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry" postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skargi K. H. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 19 listopada 2008 r., LVII/733/08 przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry".

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1679/09 Sąd ten rozpoznawał już skargę na tę samą uchwałę, a wyrok ten stał się przedmiotem kontroli instancyjnej. W związku z tym w ocenie Sądu pierwszej instancji istnieje przesłanka do zawieszenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie wynikająca z przepisu art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.).

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył K. H., zaskarżając to postanowienie w całości i wniósł o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Podkreślenia wymaga fakt, że zawarte w przepisie art. 125 p.p.s.a. podstawy zawieszenia postępowania sądowego mają charakter podstaw fakultatywnych. O zawieszeniu postępowania w tych przypadkach decydują względy celowościowe. Celowość zawieszenia postępowania w sytuacjach uregulowanych w tym przepisie pozostawiona jest ocenie sądu , ale sposób jego wykładni nie może prowadzić do tworzenia nowych podstaw zawieszenia postępowania (T.Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2008, art. 125, Nb 1). Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego nie może być brana pod uwagę w oderwaniu od zasady szybkości postępowania. Tymczasem zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy brak jest ku temu wystarczających przesłanek naruszałoby zasadę szybkości.

Sąd musi zatem rozważyć, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania. Przyjęte w analizowanym przepisie rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, Komentarz do art. 125, tezy 1, 3).

Sam fakt tożsamości zaskarżonego aktu w niniejszej sprawie i sprawie, w której wniesiono skargę kasacyjną nie może powodować zawieszenia przedmiotowego postępowania, bowiem wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w podobnej sprawie nie jest niezbędny do stwierdzenia, czy zaskarżona w tej sprawie uchwała odpowiada prawu oraz nie będzie on miał dla jej rozstrzygnięcia mocy wiążącej. Z uwagi na powyższe brak jest podstaw do twierdzenia, że rozstrzygnięcie skargi kasacyjnej w innej, podobnej sprawie jest na tyle istotne, by uznać je za niezbędne do rozstrzygnięcia skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2006 r., sygn. akt I FZ 154/06, LEX Nr 238605).

Na marginesie dodać także należy, że szerokie interpretowanie podstawy do zawieszenia postępowania zawartej w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zostało krytycznie ocenione w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2008 r., sygn. akt II FPS 4/08, LEX 462305. W uchwale tej NSA stwierdził, że art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie stanowi podstawy do zawieszenia przez wojewódzki sąd administracyjny z urzędu postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w innej sprawie tego samego rodzaju, w której zapadło już orzeczenie, ale zostało ono zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.