Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 2443/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Sławomir Kozik Sędziowie NSA Ewa Kwarcińska NSA Alicja Stępień /spr./ Protokolant Marzena Cybulska po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 15 listopada 2001 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: luty, lipiec, sierpień, październik, listopad i grudzień 1999 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 11 405,90 (jedenaście tysięcy czterysta pięć 90/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 2443/01

U z a s a d n i e n i e

W wyniku przeprowadzonej kontroli w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1999 roku Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej stwierdził, że Spółka z o.o. "A" z siedzibą w B. w miesiącu grudniu dokonała obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w wysokości 70.645,16 zł, wynikającą z faktury VAT nr [...] z dnia 20 grudnia 1999 r. Jak ustalono w toku postępowania faktura ta została wystawiona przez Spółkę "B", która na skutek przejęcia jej przez Spółkę "A" z dniem 20 grudnia 1999 r. została wykreślona z rejestru handlowego. Ponadto stwierdzono, że Spółka dokonała obniżenia kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur VAT dokumentujących wydatki nie mogące stanowić kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych naruszając tym dyspozycje art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Dotyczyło to zakupu usług marketingu i promocji oraz tłumaczenia dokumentów z języka niemieckiego na język polski. Nadto ustalono, iż Spółka niesłusznie obniżyła podatek należny o podatek naliczony związany z nabyciem usług szkoleniowych w kwocie 8.087,88 zł, jako że usługi te w myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy są zwolnione z podatku. Stwierdzono także, iż Spółka "A" nie wywiązała się z obowiązku zainstalowania kasy fiskalnej, czym naruszyła przepisy art. 29 ustawy.

W konsekwencji tych ustaleń inspektor mocą decyzji z dnia 14 marca 2001 r. określił za miesiąc luty, lipiec, sierpień, październik, grudzień 1999 roku prawidłowe, w jego ocenie, zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 107.664,- zł, wysokość zaległości w tym podatku w kwocie 81.149,- zł wraz z należnymi odsetkami i za miesiąc listopad 1999 roku nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 11.769,- zł, a także ustalił wysokość dodatkowego zobowiązania podatkowego za wskazane miesiące w łącznej wysokości 24.344,70 zł.

Od powyższej decyzji pełnomocnik Spółki złożył odwołanie datowane w dniu

2 kwietnia 2001 r., w którym kwestionując stwierdzone uchybienia wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. art. 10, 27 ust. 5 i art. 33 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz naruszenie procedury administracyjnej, zwłaszcza art. art. 121 § 1 i 122 oraz 180 i 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

Izba Skarbowa rozpatrując wniesione odwołanie stwierdziła, że Inspektor Kontroli Skarbowej dokonując rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1999 roku zaniżył podatek należny, w związku z czym działając w trybie art. 230 § 1 Ordynacji podatkowej, postanowieniem z dnia 22 czerwca 2001 r. zwrócił sprawę organowi pierwszej instancji w celu zmiany wydanej decyzji.

W wyniku postępowania uzupełniającego Inspektor Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 26 lipca 2001 r. zmienił poprzednią decyzję w ten sposób, że określił za miesiące lipiec, sierpień, październik, grudzień 1999 roku prawidłowe, w jego ocenie, zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 177.004,- zł, wysokość zaległości w tym podatku w kwocie 161.887,- zł wraz z należnymi odsetkami i za miesiąc luty i listopad

1999 roku nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym odpowiednio w kwotach 11.498,- zł

i 17.769,- zł, a także ustalił wysokość dodatkowego zobowiązania podatkowego za wskazane miesiące w łącznej wysokości 48.566,10 zł.

Od tej decyzji pełnomocnik Spółki złożył w dniu 20 sierpnia 2001 r. odwołanie, w którym wskazując na wywody zawarte w odwołaniu od poprzedniej decyzji z dnia 14 marca 2001 r. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Izba Skarbowa, po rozpatrzeniu zarzutów podniesionych w odwołaniu, ostateczną decyzją z dnia 5 listopada 2001 r. uchyliła zaskarżone rozstrzygnięcie w części dotyczącej rozliczenia miesiąca sierpnia 1999 roku odstępując od ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego i w tym zakresie umorzyła postępowanie, oraz dotyczącej miesiąca grudnia 1999 roku i określiła zobowiązanie podatkowe w kwocie 150.329,- zł, zaległość podatkową w wysokości 154.981,- zł i odsetki od tej zaległości na dzień 14 marca 2001 r. w kwocie 77.594,40 zł oraz ustaliła dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten miesiąc w kwocie 46.494,30 zł. W pozostałej części utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, że w niniejszej sprawie ustalono, że w dniu 20 grudnia 1999 r. Spółka "A" dokonała inkorporacji w trybie przepisów art. 284 § 3 Kodeksu handlowego Spółki "B". Połączenie dokonane zostało w związku z odbytym w dniu 30 listopada 1999 r. posiedzeniem Zgromadzenia Wspólników obu Spółek, na którym podjęto stosowną uchwałę w formie aktu notarialnego. Odpowiednich zmian w rejestrach handlowych Sąd Gospodarczy w Toruniu dokonał w dniu 20 grudnia 1999 r. wpisując informację o połączeniu wymienionych Spółek, jako Spółkę przejmującą wskazał "A" Sp. z o.o., jednocześnie w tym samym dniu dokonał wykreślenia z rejestru Spółki "B". W toku przeprowadzonej kontroli skarbowej za rok 1999 Inspektor stwierdził, że Spółka "B" w dniu 20 grudnia 1999 r. wystawiła na rzecz skarżącej fakturę VAT Nr [...] na kwotę netto 1.009.216,32 zł i VAT wg stawki 7% w kwocie 70.645,16 zł. Faktura ta dotyczyła przekazania środków trwałych w zamian za zwolnienie z długu. Inspektor ustalił także, iż skarżąca w dniu 1 maja 2000 r. wystawiła fakturę VAT korygującą Nr [...] zaznaczając, że dotyczy ona wskazanej wyżej faktury VAT, dodatkowo umieszczono klauzulę "za przejętą Spółkę "B", z uwagi na zmianę stawki VAT z 7% na 22%. Fakturę korygującą skarżąca ujęła w rejestrze zakupów zwiększając podatek naliczony podlegający odliczeniu o kwotę 151.382,43 zł i jednocześnie wykazała w poz. 50 deklaracji VAT-7 za miesiąc maj 2000 roku jako podatek naliczony związany z zakupem środków trwałych. Ponadto fakturę tę ujęła w rejestrze sprzedaży, co spowodowało zwiększenie kwoty podatku należnego o tą samą wielkość tj. 151.382,43 zł, w konsekwencji podatek został również wykazany w poz. 33 deklaracji rozliczeniowej za sporny miesiąc. Powyższe działanie skarżącej nie można, w ocenie Izby, uznać za zgodne z przepisami prawa materialnego. Jakkolwiek zobligowana ona była do dokonania korekty podatku należnego, który został zaniżony przez Spółkę przejętą, to jednak fakt ten nie może tworzyć nowych praw dla Spółki przejmującej, wykraczających poza uregulowania ustawowe. W ocenie Izby żaden z przepisów ustawy o podatku od towarów i usługą ani też przepisów wykonawczych do tej ustawy nie wskazuje na możliwość odliczenia kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT, czy też faktury korygującej wystawionej przez podatnika VAT "samemu sobie". Dopuszczenie takiej możliwości, pomijając już samą logikę postępowania i wykraczanie poza enumeratywny przedmiot opodatkowania wskazany w art. 2 ustawy, prowadziłoby do zburzenia całej konstrukcji podatku, polegającej w głównej mierze na opodatkowaniu wartości dodanej.

Izba Skarbowa wskazała, że skarżąca zobowiązana była do dokonania korekt podatku należnego z tytułu błędnej faktury VAT wystawionej w dniu 20 grudnia 1999 r. przez Spółkę "B" albowiem przejęła ona wszelkie prawa i obowiązki przewidziane w przepisach prawa podatkowego (zgodnie z przepisem art. 93 § 1 Ordynacji podatkowej). Zatem z uwagi na fakt, że zobowiązanie podatkowe powstało w miesiącu grudniu 1999 roku to organ odwoławczy działając w trybie art. 230 Ordynacji podatkowej zwrócił sprawę organowi pierwszej instancji celem odpowiedniej zmiany wydanej decyzji, skutkiem czego Inspektor Kontroli Skarbowej prawidłowo ustalił podatek należny z tytułu sprzedaży na podstawie faktury VAT Nr [...] z dnia 20 grudnia 1999 r. przedmiotowych środków trwałych przy zastosowaniu stawki podatku w wysokości 22%.

Prawidłowe były – zdaniem Izby Skarbowej – ustalenia organów w zakresie obowiązku zainstalowania kas rejestrujących. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 cytowanej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 listopada 1998 r. w sprawie kas rejestrujących podatnicy, którzy dokonują sprzedaży na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej oraz na rzecz osób prowadzących działalność w formie indywidualnych gospodarstw rolnych, obowiązani są do prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego za pomocą kas rejestrujących. W toku kontroli przeprowadzonej przez Urząd Skarbowy w Spółce "B" ustalono, że Spółka w 1998 roku uzyskała obrót netto z tytułu powyższej sprzedaży w wysokości 87.482,02 zł, co z kolei obligowało ją do rozpoczęcia ewidencji obrotu przy użyciu kasy rejestrującej już od dnia 1 lutego 1999 r. Jednakże z tego obowiązku Spółka się nie wywiązała. Z uwagi na fakt inkorporacji Spółek (z dniem 20 grudnia 1999 r.) i idącą za tym sukcesją uniwersalną wiążącą się z przejęciem praw i obowiązków Spółki "B" przez Spółkę "A" obowiązek ten ciążył na Spółce przejmującej. Jednakże ta ostatnia rozpoczęła przedmiotową ewidencję dopiero w dniu 5 kwietnia 2000 r. W związku z tym Inspektor – zdaniem Izby – zasadnie pozbawił Spółkę prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę stanowiącą równowartość 30% podatku naliczonego związanego ze sprzedażą na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej.

Odnosząc się z kolei do ustaleń Inspektora w zakresie pozbawienia prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT dokumentującej zakup usług marketingowych Izba w decyzji stwierdziła, że zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

W sprawie ustalono, iż w okresie objętym postępowaniem skarżąca uznała za podstawę obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury VAT dokumentującej zakup usług marketingowych w kwocie 1.662,98 zł. Zgodnie z wyjaśnieniami Spółki koszty te zostały poniesione w celu poszukiwania nowych rynków zbytu w Wenezueli. Natomiast usługa promocyjna wynikająca z faktury Nr [...] z dnia 11 lutego 1999 r. dotyczyła zwiększenia sprzedaży serów Mini Edam i Mini Gouda do supermarketów. Jednakże Inspektor w trakcie kontroli nie stwierdził w roku 1999 sprzedaży produkowanych przez Spółkę wyrobów bądź towarów na poszukiwany rynek, czy też sprzedaży do supermarketów. Powołane faktury zostały wystawione przez kontrahenta Spółki – "C" Spółka z o.o. w W. Na podstawie materiałów z kontroli przeprowadzonej w tej firmie Inspektor ustalił, że koszty dotyczyły wystawcy faktury, a nie skarżącej Spółki. Usługi te związane były z badaniem rynku, tworzeniem i utrzymywaniem popytu, kształtowaniu polityki rynkowej, które to czynności podejmowała firma "C" w celu zwiększenia swoich przychodów, zatem nieuzasadnione jest ich przerzucanie na Spółkę "A", zwłaszcza, że skarżąca nie dokonywała bezpośrednio sprzedaży na rzecz innych kontrahentów, lecz w przeważającej wielkości sprzedaż ta odbywała się na rzecz Spółki "C". W związku z tym – w ocenie Izby – należy podzielić stanowisko Inspektora, w kwestii podważenia zasadności partycypowania przez skarżącą w kosztach dotyczących przedmiotowych usług marketingowych i promocyjnych z uwagi, iż winny one dotyczyć własnej działalności gospodarczej. Możliwość zaliczenia powyższych wydatków do kosztów uzyskania przychodów została przesądzona ostateczną decyzją Izby Skarbowej z dnia 18 czerwca 2001 r. uchylającą w części decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 14 marca 2001 r. i orzekającą o należnym podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r.

Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego braku możliwości ustalania skarżącej dodatkowego zobowiązania podatkowego tytułem zaniżenia zobowiązania podatkowego przez Spółkę przejętą tj. "B" stwierdzono, że istotą sukcesji uniwersalnej jest wstąpienie przez następcę prawnego – osobę prawną powstałą w wyniku połączenia się osób prawnych w ogół praw i obowiązków w tym również wszelkich przewidzianych w przepisach prawa podatkowego, każdej z łączących się osób prawnych. Zobowiązanie podatkowe, w tym zaległość podatkowa powstała w wyniku zastosowania niewłaściwej stawki podatku przez Spółkę "B" i przeszła na sukcesora – Spółkę "A". Powstanie tej zaległości w myśl przepisów art. 27 ust. 8 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług powoduje konieczność ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego odpowiadającego 30% kwoty zaległości podatkowej.

Prawidłowe były również – jak wskazano w decyzji Izby Skarbowej - ustalenia organów dotyczące pozbawienia prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących zakup usług szkoleniowych, bowiem zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy usługi te jako wymienione w poz. 23 załącznika Nr 2 do ustawy są zwolnione z podatku od towarów i usług, co w konsekwencji powoduje, że podatnik dysponuje fakturą wystawioną w trybie przepisów art. 33 ust. 1 ustawy, która nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego (zgodnie z § 54 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia).

Na decyzję tę pełnomocnik skarżącej wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której domaga się uchylenia zaskarżonych rozstrzygnięć w całości jako niezgodnych z prawem.

Zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. art. 10, 27 ust. 5 i ust. 8 oraz art. 33 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a także art. 93 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa

Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi.

Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne, na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem jedna część zarzutów podniesionych przez "A" Spółkę z o.o. w B. jest uzasadniony.

Wskazać należy, że organy obu instancji naruszyły w sprawie niniejszej zarówno przepisy prawa materialnego, tj. ustawy o podatku VAT, ale również przepisy postępowania art. 120, 121 § 1, 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

Sąd uznał za zasadny zarzut dokonania przez organy podatkowe błędnej oceny stanu faktycznego co do ważności i skuteczności uchwały Zgromadzenia Wspólników Spółki z o.o. "B" z dnia 19 grudnia 1999 r. podjętej przez T. P., O. V. i N. S. M. dotyczącej przekazania środków trwałych. W rzeczywistości bowiem powyższa uchwała nie wywiera żadnych skutków prawnych, gdyż w istocie podjęta została nie przez wspólników tej Spółki. Panowie T. P., O. V. i N. S. M. z dniem 1 lipca 1999 r. przestali być udziałowcami Spółki "B", bowiem wnieśli aportem swoje udziały w tej Spółce do Spółki "A". Uznać zatem należy, że w dacie podjęcia ww. uchwały nie byli oni wspólnikami Spółki, a tym samym uchwała przez nich podjęta nie wywiera żadnych skutków prawnych. Nie powinno też budzić najmniejszych wątpliwości, że stanowiące środki trwałe opisane w fakturze VAT z 20.12.1999 r. wchodziły w skład majątku Spółki "B", a nie jakiś innych osób. Tym samym T. P., O. V. i N. S. M. własności środków trwałych na skarżącą Spółkę nie mogli przenieść (nemo plus iuris in alium transvere potest quam ipse habet), a skarżąca nie mogła tego przyjąć i to również z tej przyczyny, iż po fuzji Spółek w trybie z art. 284 § 3 K.h., te środki weszły do majątku skarżącej Spółki.

W ocenie Sądu nieprawidłowe zapisy księgowe w tej części dotyczącej same w sobie w żadnym wypadku nie mogą kreować obowiązku podatkowego, zwłaszcza gdy organy podatkowe mające działać zgodnie z prawem i zasadą zaufania do organów państwa, łatwo mogą owe nieprawidłowości wychwycić i ustalić prawidłowo stan faktyczny.

Tym samym, w ocenie Sądu, uznać należało, iż byli wspólnicy Spółki "B", jakimi stali się po zbyciu swoich udziałów, nie mieli żadnych uprawnień do działania jako zgromadzenie wspólników tej Spółki, a przeciwne – błędne ustalenie przez organy podatkowe uprawnień T. P., O. V. i N. S. M. do podejmowania uchwał w imieniu Spółki "B" po dniu 1 lipca 1999 r. w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania legalności transakcji z

19-20.12.1999 r.

Zdaniem Sądu organy podatkowe dokonały ww. zakresie błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, naruszając w konsekwencji wskazane wyżej przepisy prawa materialnego.

W pozostałym zakresie Sąd uznał podniesione przez stronę skarżącą zarzuty za nieuzasadnione. Wskazać bowiem należy, że prawidłowe jest stanowisko organów podatkowych w zakresie pozbawienia prawa do odliczenia podatku naliczonego z przywołanym art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT.

Zasadą jest, że podatnik zamierzający zaliczyć wydatek w koszty uzyskania przychodu winien wykazać, że poniósł go w tym właśnie celu. Z całokształtu okoliczności sprawy wynikać powinno czy określony wydatek poniesiony został właśnie w celu uzyskania przychodu. Zdaniem Sądu w kwestiach wydatków nie przekładających się bezpośrednio i wprost na przychód podmiotu gospodarczego, jakimi są niewątpliwie wydatki na reklamę i akcje marketingowe, mieć należy na uwadze w szczególności na uwadze, czy zlecone działania miały na celu promocję tego właśnie podmiotu gospodarczego i czy to właśnie jego marka, logo czy też oznaczenie były promowane w działaniach, za które miałby ten podmiot gospodarczy uiszczać zapłatę.

W ocenie Sądu słusznie organy podatkowe zakwestionowały możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych przez skarżącą Spółkę na akcje promocyjne i marketingowe analizy rynków serów, gdyż nie miały one bezpośredniego związku z przychodem skarżącej lecz wprost wpływały na zwiększenie wysokości przychodu i promocję wizerunku powiązanej z nią firmy "C". Słusznie wskazała Izba Skarbowa, że beneficjentem działań przedmiotowych marketingowo-promocyjnych była Spółka "C", której jedyny udziałowiec był jednym z sześciu udziałowców skarżącej Spółki. Nie tylko, że przedmiotowych usługi marketingowo-promocyjne nie dotyczyły wizerunku i logo skarżącej lecz odrębnego od niej podmiotu gospodarczego, to skarżąca Spółka przekonywująco nie wykazała, iż miało to, lub mieć mogło, jednoznaczny wpływ na osiągnięcie przez nią przychodu, gdy z materiału dowodowego jednoznacznie wynikało, iż przedmiotowe usługi miały ewidentny wpływ na przychody wystawcy faktury Spółki "C".

W wyroku z dnia 12.01.2005 r. w sprawie dotyczącej podatku dochodowego Spółki za 1999 rok (sygn. I SA/Gd 1315/01) Sąd uznał, że kompleksowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego dokonana przez organy obu instancji była prawidłowa i doprowadziła do trafnej konkluzji, że skarżąca Spółka wbrew normie wynikającej z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów wydatki na usługi marketingowo-promocyjne, gdy ze zgromadzonych dowodów nie wynika, by wydatki te poniesione zostały w celu uzyskania przychodu.

W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę także prawidłowo w zaskarżonej decyzji ustalono, że skarżąca Spółka na skutek dokonanej inkorporacji przejęła podatkowe skutki naruszenia obowiązku prowadzenia ewidencji za pomocą kas rejestrujących przez Spółkę "B". W tym zakresie u podstaw oceny legły wyniki analizy dokumentacji Spółki, jak i ostateczna decyzja Urzędu Skarbowego w Brodnicy z dnia 04.11.1999 r. Sukcesja generalna, z jaką w sprawie mamy do czynienia, rodziła także skutki w zakresie dodatkowego zobowiązania podatkowego.

Za prawidłową także należy uznać ocenę prawnopodatkową dokonaną przez organy podatkowe faktur dokumentujących zakup usług szkoleniowych.

Mając jednak na uwadze zawarte na wstępie rozważania, Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a i c ustawy p.p.s.a. W wyroku zawarto również orzeczenie o kosztach (art. 200 ustawy) oraz rozstrzygnięcie w trybie art. 152 ustawy.

AR