Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 677/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.  220 par. 3,  par. 1,  art. 58 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak, po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S i K. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 lipca 2008 r. skarżący H. i K. S. wezwani zostali solidarnie do uiszczenia wpisu od skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji wymiarowej dotyczącej ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2008. Kwotę wpisu ustalono w wysokości [...] zł. Wezwanie opatrzone zostało terminem 7 dni oraz rygorem odrzucenia skargi.

Odpowiadając w terminie na wezwanie, skarżący wnieśli o przyznanie im prawa pomocy.

Postanowieniem z dnia 7 października 2008 r. referendarz sądowy odmówił stronie skarżącej przyznania prawa pomocy.

Postanowieniem z dnia 10 listopada 2008 r., wydanym na skutek sprzeciwu skarżących od orzeczenia referendarza sądowego, Sąd również odmówił wnioskującym przyznania prawa pomocy.

Ostatnio wymienione postanowienie zaskarżone zostało przez podatników zażaleniem, które oddalił Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II FZ 626/08.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 stycznia 2009r. skarżący wezwani zostali ponownie do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi jak w zarządzeniu z dnia 15 lipca 2008 r. (tj. w wysokości [...] zł), w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, ze wskazaniem, że od wezwania środek zaskarżenia nie przysługuje. Wezwanie powyższe doręczone zostało dorosłemu domownikowi skarżących w dniu 9 lutego 2009 r.

W piśmie z dnia 16 lutego 2009 r. skarżący wnieśli o "nadanie biegu sprawie" oraz o zwolnienie ich z wpisu sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: ppsa, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

W rozpoznawanej sprawie, wniosek strony skarżącej o prawo pomocy został merytorycznie i prawomocnie rozstrzygnięty przywołanym już wyżej postanowieniem NSA z dnia 14 stycznia 2009 r. (oddalenie zażalenia na postanowienie tut. Sądu o odmowie przyznania prawa pomocy). W związku z powyższym, należało ponownie wezwać stronę skarżącą do uiszczenia należnego wpisu od skargi.

Podkreślić w tym miejscu należy, że nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w sytuacji, gdy wniesiony on został po merytorycznie i prawomocnie rozstrzygniętym uprzednim wniosku w tym przedmiocie. Ponowne złożenie wniosku, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może bowiem uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy. Jest to tym istotniejsze, że kolejny wniosek strony o prawo pomocy nie wskazuje na jakiekolwiek nowe okoliczności, które byłyby nieznane rozpoznającemu poprzedni wniosek. Pogląd taki znajduje oparcie w ukształtowanym orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. postanowienie SN z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. I CKN 1461/98, publ. OSNC 1999, nr 11, poz. 196 oraz postanowienie SN z dnia 23 lutego 1999 r., sygn. I CKN 1064/97, publ. OSNC 1999, nr 9, poz. 153).

Mając powyższe na uwadze, w oparciu o cytowane wyżej przepisy Sąd zobowiązany był skargę - jako nieopłaconą – odrzucić, co też orzeczono w sentencji postanowienia.