Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 1036/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-09-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art 61  3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 7 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy P. K. wniósł o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji, wskazując, że nie prowadzi już działalności gospodarczej i wykonanie decyzji może wyrządzić mu znaczną szkodę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

W świetle powyższego, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi przy tym o taką szkodę majątkową, a także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia uszczerbku na zdrowiu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu pierwotnego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2015, s. 379).

Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania niezbędne jest właściwe uzasadnienie wniosku, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004 r., FZ 85/04). Ciężar wykazania przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa na stronie.

Zatem dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wynikające z powyższego przepisu, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, że wskutek egzekucji zostanie wyrządzona szkoda. W uzasadnieniu wniosku należy wskazać okoliczności pozwalające uznać, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 206). W postanowieniu NSA z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 wyrażono pogląd, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, że ogólnikowe wywody strony, nieodniesione do konkretnych faktów, w żadnym razie nie mogą uzasadniać twierdzenia, że wystąpiła którakolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W rozpatrywanej sprawie, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wskazano, że skarżący nie prowadzi już działalności gospodarczej i wykonanie decyzji może wyrządzić mu znaczna szkodę. W świetle powyższych wywodów, podanych we wniosku okoliczności nie można uznać za wystarczające dla wstrzymania wykonania decyzji, ze względu na ich ogólnikowość. Dla wykazania, że zachodzą przesłanki, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wystarczy samo stwierdzenie strony, że wskutek egzekucji zostanie wyrządzona szkoda. Szkoda ta powinna być znaczna lub powinno zachodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zdaniem Sądu, przyznanie ochrony tymczasowej nie uzasadnia też sytuacja materialna strony wskazana we wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Należy zauważyć, że postanowieniem z dnia 19 stycznia 2015 r., I SA/Bd 1036/14 tut. Sąd odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, zwracając uwagę, że w sposób wybiórczy przedstawił on swoją sytuację materialną, przez co nie wykazał istnienia przesłanek, które uzasadniałyby twierdzenie, że wyłożenie przez niego środków na sfinansowanie udziału w postepowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Postanowieniem z dnia 12 marca 2015 r., I GZ 92/15 NSA oddalił zażalenie na powyższe postanowienie.

W rezultacie strona nie wykazała, że w jej przypadku zachodzi niebezpieczeństwo powstania sytuacji opisanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie rozwinął swojej argumentacji ponad ogólnikowe twierdzenie, że wyegzekwowanie należności podatkowych spowoduje wyrządzenie szkody. W związku z powyższym nie była możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji rzeczywiście spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.