Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 128/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie WSA Barbara Pasternak AWSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: Joanna Obrał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

W 1969 r. M.J. , K.C. , E.M. , Z.M. i W.K. sprzedały, na podstawie art. 6 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości Skarbowi Państwa działki nr [....] i [....] przy ul. [....] w K . Działki te zostały przeznaczone pod budowę domu mieszkalnego.

W dniu 14.04.1970 r. wydano decyzję administracyjną o ustanowieniu użytkowania wieczystego ww. działek na rzecz Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[....]" i Spółdzielnia ta zawarła w dniu [....].05.1970 r. odpowiedni akt notarialny o ustanowieniu tego prawa.

Po tym okresie nastąpiły zmiany numeracji działek oraz ich łączenie i w 1991 r. i z działek nr [....] i [....] utworzono działkę nr [....].

Po długotrwałym postępowaniu wszczętym z urzędu, Zarząd Miasta K. decyzją z dnia 17.04.1997 r. odmówił rozwiązania umowy o oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości stanowiącej część działki nr [....] o pow. 596 m2. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że w toku tak prowadzonego postępowania K.C. zaproponowała podział działki nr [....] na działkę nr [....] i [....] i rozwiązanie umowy ustanawiającej użytkowanie wieczyste, a w konsekwencji zwrot obejmowałby działkę nr [....] o powierzchni 301 m2. Odmówiono rozwiązania ww. umowy, ponieważ cały teren działki nr [....] jest zagospodarowany zgodnie z przeznaczeniem określonym celem, na jaki oddano ten grunt w użytkowanie wieczyste. Cel ten, jakim była budowa domu mieszkalnego, jest również spełniony poprzez urządzenie na tej działce parkingu samochodowego i śmietników, a także ogródka spółdzielczego.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 31.07.1997 r. utrzymało zaskarżoną decyzję mocy.

Na tą decyzję wniesiono skargę i Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z dnia 11 marca 2003 r. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 31.07.1997 r. i poprzedzająca ją decyzję organu l instancji.

W uzasadnieniu tej skargi Sąd podniósł, iż organy administracji nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Wskazano, że w art. 26 ust. 2 z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości określono

Sygn. akt II SA/Kr 128/08

warunki, spełnienie których umożliwiało rozwiązanie umowy o oddani e w użytkowanie wieczyste gruntów. Organy administracyjne nie wyjaśniły w sposób dostateczny, czy faktycznie przesłanki te nie zachodzą odnośnie części działki nr [....] oddanej w użytkowanie wieczyste Spółdzielni "[....] ", której zwrotu domagała się skarżąca.

W akcie notarialnym z dnia [....] maja 1970 r. Nr [....] o oddaniu przedmiotowej nieruchomości w użytkowanie wieczyste, celem ustanowienia tego prawa było wybudowanie przez Spółdzielnię Budowlano-Mieszkaniową "[....] " budynku mieszkalnego przy ul. [....] . Sąd uzasadniając swój wyrok wskazał, że w sprawie nie wyjaśniono, czy projekt budowlany obejmował przedmiotową część nieruchomości oraz w jaki sposób miała być ona zagospodarowana. Ponieważ nie ma w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń, stąd nie można w sposób precyzyjny określić, czy jest ona wykorzystywana zgodnie z celem wywłaszczenia. Zarzucono organom administracyjnym, że nie przeprowadziły ustaleń i analizy decyzji lokalizacyjnej z dnia 8 lipca 1968 r. zastąpionej decyzją lokalizacyjną z 21 grudnia 1970 r. Nie zostało wyjaśnione, czym te decyzje się różniły, czy i jak modyfikowały obowiązki wieczystego użytkownika, zwłaszcza w odniesieniu do przedmiotowej części nieruchomości. Zarzucono również, że z nieprecyzyjnych ustaleń organu II instancji wynika urządzenie ogródka na przedmiotowej części działki. Ale również w tym zakresie brak jest ustaleń, jaką rolę spełnia ten ogródek, kto go użytkuje i na jakie cele jest wykorzystywany. Opis tej części nieruchomości dokonany w czasie wizji lokalnej z dnia [....] 1977 r. niczego nie wyjaśnia poza tym, że granice wizualnie są nie do określenia w terenie. Ponadto nie wiadomo, czy ogródek ten to zieleń urządzona, plac zabaw, czy teren wypoczynkowy dla mieszkańców budynku.

Tym samym brak wyjaśnienia wszystkich powyższych kwestii i związana z tym niemożność ustalenia, czy zachodzą przesłanki określone w art 26 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, spowodowały uchylenie decyzji organu l i II instancji.

Ponownie prowadząc postępowanie w sprawie, Prezydent Miasta K. decyzja z dnia 3.07.2003 r, działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., art. 233 w związku z art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, umorzył postępowanie w sprawie rozwiązania umowy o oddaniu w użytkowanie wieczyste [....] Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej "[....] " z siedzibą w K. przy ul. [....] nieruchomości stanowiącej część działki nr [....] o pow. 596m2, położonej w obr. [....] b. gm. kat.

[....] przy ul. [....] w K. obj. Kw [....] zawartej aktem notarialnym z dnia 11.05.1970 r., jako bezprzedmiotowe.

W uzasadnieniu organ l-instancji podniósł, że po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11.03.2003 r. uchylającym obie decyzje wydane w tej sprawie, ustalono, że od dnia 1 stycznia 1998 r. w sprawach rozwiązywania umów użytkowania wieczystego obowiązuje ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, póz. 543 z późn. zm.). Zgodnie z przepisami tej ustawy, a w szczególności art. 33 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami właściwy organ może żądać rozwiązania umowy użytkowania wieczystego przed upływem ustalonego okresu stosownie do art. 240 Kodeksu cywilnego, tylko wówczas, gdy użytkownik wieczysty korzysta z tej nieruchomości w sposób sprzeczny w umowie, a w szczególności, jeżeli nie zabudował jej w ustalonym terminie. Oznacza to, iż sprawy z tego zakresu nie mogą być załatwione w trybie postępowania administracyjnego i niedopuszczalnym jest rozstrzygane tej kwestii w drodze decyzji administracyjnej. Tym samym właściwym w sprawie jest sąd cywilny, a nie organ administracyjny. Podniesiono również, że przepisy intertemporalne dotyczące postępowań administracyjnych, wszczętych, a nie zakończonych przed dniem 1 stycznia 1998 r. decyzją ostateczną nakazują stosowanie przepisów "nowej" ustawy z dnia 21.08.1997 r. stosownie do przepisu art. 233 tej ustawy. Ponieważ ta sprawa nie została zakończona przed 1.01.1998 r., stąd postępowanie to powinno być umorzone.

Odwołanie od tej decyzji w dniu [....] .09.2003 r. wniosła K.C. , domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi I-instancji do ponownego rozpoznania oraz przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. przywróciło termin do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że zaskarżona decyzja jest błędna, ponieważ z wykładni a contrario do art. 233 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że tej ustawy (o gospodarce nieruchomościami) nie stosuje się do spraw zakończonych ostateczną decyzją przed 1.01.1998 r. W tej zaś sprawie ostateczna decyzja została wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. 31.07.1997 r. Tym samym nie stosuje się do tej sprawy przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, ale powinno stosować się przepisy ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, która przewidywała

Sygn. akt II S/MKr 128/08

administracyjny tryb rozwiązania umowy o oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 7.07.2004 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu tej decyzji podano, że w tej sprawie wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, uzasadniająca jego umorzenie na podstawie art. 105§1k.p.a.

Przedmiotowa sprawa z uwagi na zmianę przepisów prawnych utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania. Jest bowiem oczywiste, że wskutek uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 31 lipca 1997 r. oraz decyzji organu l instancji, przedmiotowa sprawa o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego jest w toku. Aktualnie zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami sprawy te są sprawami cywilnymi, do rozstrzygania których właściwy jest sąd powszechny. W świetle obowiązującego orzecznictwa, w sytuacji gdy organ administracji publicznej nie jest właściwy do rozpoznania sprawy, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego albowiem brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji merytorycznej.

Powołano się na orzecznictwo sądowe potwierdzające prawidłowość umorzenia w takiej sprawie postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1998.11.04, sygn. SA 641/98, opub. w LEK nr 44567).

Organ odwoławczy wyjaśnił, że od dnia 1 stycznia 1998 r. obowiązuje ustawa z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami, która uchyla dotychczasową ustawę o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Obowiązująca ustawa z dnia 21.08.1997 r. w jej art. 33 ust. 3 nie przewiduje trybu administracyjnego w sprawach o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego. Ustawodawca w art. 233 tejże ustawy przewidział stosowanie "nowej" ustawy nawet w zakresie spraw wszczętych a nie zakończonych decyzją ostateczną do dnia 1.01.1998 r.

Decyzję tą doręczono pełnomocnikowi skarżącej i dnia [....] .2004 r. skarżąca wniosła od niej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając jej naruszenie art. 16 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, iż sprawa rozwiązania

umowy o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste [....] Spółdzielni – Budowlano- Mieszkaniowej "[....]" z siedzibą w K. przy ul. [....] nieruchomości stanowiącej część działki nr [....] o pow. 596 m2 , położonej w obr. [....] gm. kat. [....] przy ul. [....] w K. , obj. Kw [....] zawartej aktem notarialnym z dnia [....]. 05.1970 r. Rep. [....] nie została zakończona decyzją ostateczną, podczas, gdy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 31 lipca 1997 r. wydana w tej sprawie była decyzją od której nie służyło odwołanie w administracyjnym toku instancji, a także naruszenie art. 233 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne uznanie, iż do rozwiązania umowy o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste należy stosować przepisy tej ustawy podczas gdy wobec zakończenia tej sprawy decyzją ostateczną stosować należało przepisy ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

W skardze zarzucono również naruszenie przez organ odwoławczy art. 105 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, iż sprawa rozwiązania umowy o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste utraciła charakter sprawy administracyjnej i w związku z tym postępowanie jej dotyczące jako bezprzedmiotowe winno zostać umorzone, podczas gdy sprawa ta zgodnie z ustawą z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości ma charakter administracyjny i winna zostać załatwiona w postępowaniu administracyjnym.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przedmiotowa sprawa nie utraciła charakteru administracyjnego i tym samym nie ma podstaw do umorzenia postępowania, nie ma ona charakteru cywilnego i powinna była być zakończona decyzją opartą o przepisy ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

Zgodnie bowiem z art. 233 ustawy o gospodarce nieruchomościami sprawy wszczęte, lecz nie zakończone decyzją ostateczna przed dniem wejścia w życie tej ustawy prowadzi się na podstawie jej przepisów. A contrario sprawy zakończone decyzją ostateczną winny być rozstrzygane w oparciu o przepisy obowiązujące przed dniem jej wejścia w życie, czyli przed dniem 1 stycznia 1998 r. Powołano się na wyrok Sądu Najwyższego z 14 marca 2003 r. V CKN 1800/2003, OSNC 2004/5, póz. 87, który w ocenie skarżącej przemawia za przyjętą przez nią interpretacją

Nie ma znaczenia, iż obecnie sprawa ta po uchyleniu błędnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 marca 2003 r. jest ponownie rozpoznawana. Art. 233 ustawy o

Sygn. akt II SA/Kr 128/08

gospodarce nieruchomościami jednoznacznie bowiem wiąże stosowanie przepisów "starej" lub "nowej" ustawy z momentem wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wniesienie skargi na decyzję ostateczną do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie oznaczała, iż taka sprawa znajdowała się w toku. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest bowiem wyczerpanie toku postępowania administracyjnego. Okoliczność, że Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 1997 r., nie oznacza, że decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc (od samego początku). Skutek taki miałoby bowiem jedynie stwierdzenie nieważności wzmiankowanej decyzji, uchylenie decyzji miało natomiast jedynie skutek ex nunc (następczy - od daty wyroku uchylającego tj. od 11 marca 2003 r.). Oznacza to, iż niewątpliwie w dacie 1 stycznia 1998 r. w obrocie prawnym istniała decyzja ostateczna Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 31 lipca 1997 r.

Gdyby w przedmiotowej sprawie nie było możliwości wydania decyzji administracyjnej załatwiającej sprawę merytorycznie, wówczas Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie orzekając w dniu 11 marca 2003 r. nie uchylałby zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , ale umorzyłby postępowanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącej podtrzymał zarzuty i argumentację zawartą w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarżąca K.C. w dniu [....] 2004 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 7 lipca 2004 r., doręczoną pełnomocnikowi skarżącej nie wcześniej niż 18 sierpnia 2004 r. Skarga została zatem wniesiona z zachowaniem ustawowego 30-dniowego terminu.

Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1270 ze

zm. zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

Właściwość miejscowa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tej sprawie wynika stąd, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, którego decyzja została zaskarżona, ma siedzibę w K. Z art. 13 § 2 P.p.s.a. wynika, że do rozpoznania sprawy właściwym miejscowo jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z § 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r. Nr 72, póz. 652 z późn. zm.) obszar właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie obejmuje obszar Województwa Małopolskiego.

W przedmiotowej sprawie organy administracji nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji lub poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Istotą sporu między stronami jest to, czy w związku ze zmianą stanu prawnego z dnia 1.011998 r. (do końca 1997 r. obowiązywała ustawa z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, Dz. U. z 1991 r. Nr 30, póz. 127 z późn. zm.; a od tej daty obowiązuje ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, Dz. U. z 2000 r. Nr 46, póz. 543 z późn. zm.) stan prawny ukształtowany ustawą o gospodarce nieruchomościami ma znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy polegającej na żądaniu rozwiązania w drodze administracyjnej zawartej umowy o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego.

Zgodnie z art. 33 ust. 3 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami sprawy o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego są sprawami cywilnymi, podlegającymi rozpoznaniu na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym, nie zaś sprawami administracyjnymi, podlegającymi rozstrzygnięciu poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Na tej podstawie każdy organ administracyjny zobowiązany jest uwzględnić tak obowiązujący stan prawny.

W tej sprawie nie ulega wątpliwości, że Naczelny Sąd Administracyjny -Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z dnia 11 marca 2003 r. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia

Sygn. akt II SA/Kr 128/08

31.07.1997 r. wraz z poprzedzającą ją decyzją organu l-instancji. Tym samym Sąd ten wyeliminował podjęte przez organy administracji akty administracyjne kończące poszczególne etapy postępowania, zarazem zobowiązując organ l-instancji do ponownego rozpoznania sprawy już raz zakończonej decyzją ostateczną, a dotyczącej rozwiązania w trybie administracyjnym umowy ustanawiającej użytkowanie wieczyste.

Tym samym sprawa ta po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego powinna być rozpoznawana "na nowo", pod rządem ustawy o gospodarce nieruchomościami, która nie przewiduje, aby w drodze administracyjnej można było rozwiązać tak nawiązany stosunek prawny prawa rzeczowego. Zasadnie więc organy administracji umorzyły postępowanie w tej sprawie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, że gdy postępowanie administracyjne stało się z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie postępowania łączy się w doktrynie prawa administracyjnego z powstaniem trwałej i nieusuwalnej przeszkody w kontynuacji postępowania administracyjnego.

Przepis art. 105 § 1 K.p.a. akcentuje nie przeszkodę w prowadzeniu postępowania, lecz bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, czyli między innymi brak przedmiotu tego postępowania. Przedmiotem ogólnego postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a. Oznacza to, że postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji, albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed wszczęciem postępowania, albo utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego (tak np. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 maja 2002 r., sygn. akt III RN 59/2001, opub. w OSNP 2003/3/56).

Zastosowanie art. 105 § 1 K.p.a. ma miejsce zawsze wtedy, gdy w świetle prawa materialnego oraz ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Przesłanką umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. jest bezprzedmiotowość postępowania "z jakiejkolwiek przyczyny", to znaczysz każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej. Bezprzedmiotowe będzie zatem postępowanie w sprawie, która przestała być regulowana przepisami dającymi podstawę do wydania decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu

Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie z dnia 21 stycznia 1999 r. sygn.. akt SA/Sz 1029/97, LEX nr 36139). Do takich samych wniosków prowadzi pogląd oparty o treść art. 233 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do tego artykułu, sprawy wszczęte, lecz niezakończone decyzją ostateczną przed dniem 1.01.1998 r., prowadzi się na podstawie przepisów nowej ustawy. Odpowiednikiem obowiązującego przed tą datą art. 26 ust. 1 i 2 ustawy z 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (dopuszczającego administracyjne rozwiązanie umowy ustanawiającej użytkowanie wieczyste), jest po tej dacie art. 33 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który -jak zostało to już podniesione - przewiduje jedynie drogę postępowania cywilnego przed sądem powszechnym dla załatwienia tego rodzaju spraw.

W tym stanie sprawy należy stwierdzić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie naruszyło w tej sprawie ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

Nawet jednak przyjmując, że w tej sprawie postępowanie administracyjne po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 11 marca 2003 r. nadal jest w toku, to i tak organy administracji stosując w 2003 r. i 2004 r. obowiązujące przepisy musiały uwzględnić stan prawny z 2003-2004 r., a to zgodnie z art. 233 u.g.n. Nie ma natomiast żadnej możliwości, aby organy administracji prowadząc w tej sprawie "zwykłe" postępowanie administracyjnej w 2003 r. (2004 r.) stosowały przepisy ustawy z 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Nie ma bowiem żadnej podstawy prawnej, aby stwierdzić, że do sprawy ostatecznie zakończonej decyzją w 1997 r., która w 2003 r. jest rozpoznawana w trybie postępowania administracyjnego ("zwykłego") należy stosować przepisy nie obowiązującej ustawy.

Tym samym działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku, ponieważ zaskarżona decyzja nie zawiera naruszeń prawa uzasadniających jej uchylenie bądź stwierdzenie nieważności.

Zgodnie zaś z powołanym art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.