Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2187/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.3 §1, art.145 §1 pkt 1 lit.c, art.152, art.133, art.134
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.13, art.53, art.57,
journal: Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
law: Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Protokolant - spec. Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. S. z udziałem Stowarzyszenia Interwencji Prawnej z Siedzibą w W. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Wojewoda [...] odmówił A.S. obywatelowi U. urodzonemu w [...] r. udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, że dnia [...] lutego 2010 r. A. S. wystąpił o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na uczęszczanie do [...] Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych. Do wniosku załączył : kopię paszportu, potwierdzenie zameldowania na pobyt czasowy, wypis z księgi wieczystej, umowę o pracę i PIT-37 jego matki L. S., oświadczenie matki, że wnioskodawca pozostaje na jej utrzymaniu, legitymację ubezpieczeniową matki wnioskodawcy i oświadczenie o kosztach biletu powrotnego do kraju pochodzenia.

Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni poprzez złożenie zaświadczenia o kontynuacji nauki.

Pismem z dnia [...] marca 2010r. organ prowadzący postępowanie został poinformowany przez Komendanta [...] Policji, że wobec wnioskodawcy prowadzone jest postępowanie karne o czyn określony w art.59 ust.1 oraz w art.62 ust.1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Wobec cudzoziemca zastosowano areszt tymczasowy na okres od dnia 1 listopada 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. Postępowanie zostało zakończone dnia [...] stycznia 2010 r. wniesieniem aktu oskarżenia . Ponadto ustalono, że wobec cudzoziemca toczy się kolejne postępowanie karne z art.62 ust.2 ww. ustawy i Sąd Rejonowy zastosował wobec niego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania do dnia [...] lipca 2010 r. W toku postępowania cudzoziemiec złożył prośbę o przekwalifikowanie złożonego przez niego wniosku z nauki na pracę. Złożył równocześnie oświadczenie pracodawcy o "zamiarze powierzenia pracy obywatelowi Republiki B., Republiki G., Republiki M., Federacji R. lub U." do 31 grudnia 2010 r. wraz z oświadczeniem o zamiarze zatrudnienia A. S. w charakterze sprzedawcy.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. cudzoziemiec został wezwany do uzupełnienia materiału dowodowego o – jak wskazał organ orzekający – " materiały niezbędne do wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony". Dalej, w uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że do dnia wydania decyzji materiał dowodowy nie został uzupełniony o żaden z dokumentów. Wojewoda [...] w konkluzji uzasadnienia decyzji stwierdził, że w toczącym się postępowaniu nie można pominąć dotychczasowego systematycznego naruszania przez wnioskodawcę obowiązujących w Polsce przepisów prawa oraz, że wobec przebywania cudzoziemca w areszcie nie będzie on mógł ukończyć czwartego semestru nauki w liceum, a tym samym podjąć zatrudnienia w firmie handlowej I. S. "A.".

Jako podstawę prawną odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia organ orzekający wskazał art.57 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach ( Dz.U. z 2006 r. Nr234, poz.16904 ze zm.).

W odwołaniu od ww. decyzji Wojewody [...] wniesionym przez pełnomocnika A. S. jego matkę L. S., pełnomocnik wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i podkreśliła, że syn przebywa z nią w Polsce od ponad 6 lat, nigdy wcześniej nie złamał prawa, w Polsce chodził do szkoły gdzie cieszył się nienaganną opinią.

Odnosząc się do zarzutu nie uzupełnienia braków formalnych wniosku, wyjaśniła, że zarzut tej jest bezpodstawny ponieważ brakująca dokumentacja została uzupełniona w terminie .

Wyjaśniła również, że jest po trzech poważnych operacjach i potrzebuje opieki, którą daje jej syn.

Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. Na wstępie organ orzekający wyjaśnił, że dnia 21 maja 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach, a zgodnie z art. 13 tej ustawy do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Następnie, po przytoczeniu treści przepisów art.53 ust.1 pkt1, art. 53 a ust.1 pkt 1 lit a i art. 53b ust.5 ustawy o cudzoziemcach organ orzekający wskazał na treść przepisu art.57 ust.1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach , zgodnie z którym cudzoziemcowi odmawia się zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony , jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53 – 53b ww. ustawy. Następnie wyjaśnił, że w dniu złożenia przedmiotowego wniosku A. S. przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie udzielonego przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. z terminem ważności do dnia [...] kwietnia 2010 r. na podstawie art. 53a pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. W roku szkolnym 2009/2010 cudzoziemiec miał być słuchaczem IV semestru Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych; nauka w liceum trwa VI semestrów ; cudzoziemiec jest na utrzymaniu matki, która zobowiązała się do pokrywania kosztów jego utrzymania w Polsce. W toku postępowania przed organem I instancji wnioskodawca dołączył do akt sprawy oświadczenie o zamiarze powierzenia mu pracy w charakterze sprzedawcy w okresie od 6 kwietnia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. przez I. S., reprezentującą firmę handlową A. I. S. oświadczyła, że zamierza zatrudnić cudzoziemca na cały etat z wynagrodzeniem brutto 1317 zł.

Po przytoczeniu znajdujących się w uzasadnieniu decyzji organu I instancji informacji o toczących się wobec wnioskodawcy postępowaniach karnych, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wyjaśnił dodatkowo, że tymczasowe aresztowanie zastosowane wobec wnioskodawcy od dnia [...] kwietnia 2010 r. zostało zainicjowane zdarzeniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. kiedy to podczas interwencji funkcjonariuszy policji A. S. został zatrzymany. W toku postępowania odwoławczego organ II instancji uzyskał od dyrektora Aresztu Śledczego w W. informację, że areszt cudzoziemca upływa dnia [...] października 2010 r.

Szef Urzędu wskazał, że podziela opinię Wojewody [...], iż z uwagi na zastosowanie tymczasowego aresztowania wnioskodawca nie będzie mógł kontynuować nauki ani podjąć zatrudnienia. Ponadto stwierdził, że wobec przedłużenia aresztu do dnia [...] października 2010 r. w sytuacji gdy oświadczenie o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy jest ważne do dnia 31 grudnia 2010 r., cudzoziemiec mógłby wykonywać pracę przez okres krótszy niż 3 miesiące, w związku z czym nie spełnia wymogu przepisu art. 53 ust.1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu braku rozważenia w sprawie kwestii słusznego interesu strony i słusznego interesu obywateli, jak również niedostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego , Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wyjaśnił, że zasady te nie mogą prowadzić do naruszenia prawa materialnego.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców pełnomocnik skarżącego, jego matka L. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając, że została wydana z naruszeniem prawa materialnego – art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 4 listopada 1950 r. oraz art.53 ustawy o cudzoziemcach, poprzez stwierdzenie, że skarżący nie spełnia przesłanek do udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zarzuciła również, naruszenie przepisów postępowania : art. 7, 8, 77, 80 i 107§3 Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

W motywach skargi pełnomocnik skarżącego podniosła, że w oświadczeniu złożonym przez pracodawcę , zobowiązał się on zatrudniać jej syna w okresie ważności karty pobytu, czego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie wziął pod uwagę. Podkreśliła, że jej syn nie jest osobą zdemoralizowaną ani niebezpieczną, nigdy nie przebywał w Polsce nielegalnie. Niewydanie mu karty pobytu sprawi, że po wyjściu z aresztu będzie przebywał w Polsce nielegalnie, co grozi wydaleniem i umieszczeniem danych cudzoziemca w wykazie cudzoziemców, których pobyt w Polsce jest niepożądany, a więc przez kilka lat będzie miał zakaz wjazdu do Polski. W Polsce przebywa z matką od 6 lat, na U. nie ma nikogo kto mógłby się nim zaopiekować i służyć przykładem. Poinformowała, że ona sama jest po trzech operacjach i potrzebuje opieki, którą dawał jej syn.

Powołała się również na art.47 Konstytucji RP wskazując, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz decydowania o swoim życiu osobistym. Do skargi pełnomocnik skarżącego załączyła oświadczenie I. S. z dnia [...] sierpnia 2010 r. o zamiarze zatrudnienia A.S. na podstawie umowy o pracę na czas określony od dnia 31 grudnia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. oraz zaświadczenia o swoim stanie zdrowia , w tym zdrowia psychicznego.

Prezes urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi.

Pismem procesowym z dnia [...] września 2009 r. skarżący poinformował sąd, że dnia [...] września 2010 r. złożył w Urzędzie do Spraw Cudzoziemców szereg dokumentów w celu przesłania ich przez organ do Sądu, do dnia złożenia pisma dokumenty te nie wpłynęły do akt sprawy.

Na wezwanie Sądu Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nadesłał dokumenty: oświadczenie o zatrudnieniu, zaświadczenie ze szkoły, zaświadczenie z Sądu Rejonowego dla W., postanowienie o uchyleniu aresztu, wezwanie do Sądu Rejonowego dla W.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym w Warszawie udział w postępowaniu przed Sądem zgłosiło Stowarzyszenie Interwencji Prawnej z siedzibą w W. Sąd dopuścił Stowarzyszenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania po stronie skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd ma zatem obowiązek dokonania oceny czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Ponadto należy zwrócić uwagę na to, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może zatem uwzględnić skargę także z takich przyczyn, które w ogóle nie zostały w niej podniesione.

Sąd rozpoznając skargę korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.).

Badając decyzje organów obu instancji w takim zakresie, Sąd stwierdził, iż zostały one wydane z naruszeniem przepisów mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2010 r. Wojewoda [...] stwierdził, że wobec przebywania przez cudzoziemca na dzień wydania decyzji w areszcie śledczym cudzoziemiec nie będzie mógł ukończyć czwartego semestru nauki w Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych, a tym samym podjąć zatrudnienia w firmie I. S. Decyzja ta została wydania dnia [...] maja 2010 r. natomiast areszt w stosunku do A. S. był wówczas orzeczony do dnia [...] lipca 2010 r. Organ orzekający błędnie ustalił stan faktyczny i konsekwencji wyciągnął błędne i niczym nieuzasadnione wnioski. Przede wszystkim podjęcie pracy w firmie I. S. nie było uwarunkowane uprzednim ukończeniem IV semestru nauki w liceum. Ponadto areszt tymczasowy orzeczony do dnia [...] lipca 2010 r. nie stałby na przeszkodzie kontynuowaniu przez cudzoziemca nauki w liceum od września 2010 r. ani tym bardziej podjęciu pracy. Organ nie stwierdził aby wnioskodawca nie spełniał innych określonych przepisami wymogów otrzymania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W takim stanie sprawy wnioskodawca spełniał warunki do udzielenia mu kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Fakt przebywania w areszcie śledczym i naruszania obowiązujących w Polsce przepisów nie stanowi przesłanki negatywnej do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie w świetle przywołanego jako podstawa prawna orzeczenia przepisu art. 57 ust.1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Decyzja organu I instancji została więc wydana z naruszeniem przepisu art. 57 ust.1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Sąd wskazuje, że nieuzasadnione było zawarte w decyzji organu I instancji stwierdzenie o nieuzupełnieniu przez wnioskodawcę dokumentów określonych w wezwaniu z dnia [...] kwietnia 2010 r. Wnioskodawca dnia [...] kwietnia 2010 r. uzupełnił dokumenty zgodnie z wezwaniem organu prowadzącego postępowanie, czego potwierdzenie znajduje się w aktach administracyjnych sprawy ( k.38, 39,40, 41 i 42).

Decyzja Wojewody [...] została utrzymana w mocy przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Jako podstawę odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał przepis art.57 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach ( Dz.U. z 2006 r. Nr 234, poz.1694 ze zm.), który stanowi, że cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b ustawy o cudzoziemcach.

Ponieważ jako podstawę ubiegania się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie cudzoziemiec wskazał zamiar podjęcia pracy ( pierwotnie we wniosku wskazał na zamiar kontynuowania nauki) możliwość udzielenia mu wnioskowanego zezwolenia była oceniana w oparciu o przepis art. 53 ust.1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach stanowiący, że zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. W toku postępowania wnioskodawca, obok innych dokumentów niezbędnych do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie, przedłożył między innymi " Oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy obywatelowi Republiki B., Republiki G., Republiki M., Federacji R. lun U." wystawione przez I. S. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa "A.". Oświadczenie obejmowało okres do dnia 31 grudnia 2010 r. Sąd wskazuje, że oświadczenie nie mogło dotyczyć okresu przypadającego po 31 grudnia 2010 r. ponieważ zgodnie rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 sierpnia 2006 r. w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę ( Dz.U. Nr 156, poz.1116 ze zm.) w brzmieniu wprowadzonym rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 lutego 2009 r. w sprawie zmiany rozporządzenia z 30 sierpnia 2006 r. ( Dz.U. Nr 21,poz.114) przepis §2 pkt 27 stanowiący o możliwości wykonywania pracy przez określonych w nim cudzoziemców , w tym obywateli U. , na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę na podstawie oświadczenia podmiotu o zamiarze powierzenia im wykonywania pracy, zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy właściwym ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę składającego oświadczenie, obowiązywał do 31 grudnia 2010 r. Kolejna zmiana ww. rozporządzenia weszła w życie 14 grudnia 2010 r.

W zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, że podziela opinię Wojewody [...] iż aktualnie ze względu na zastosowanie tymczasowego aresztowania A. S. nie będzie mógł kontynuować nauki ani podjąć zatrudnienia.

Podstawą rozstrzygnięcia organu II instancji był fakt przedłużenia okresu tymczasowego aresztowania wnioskodawcy do dnia [...] października 2010 r. Organ orzekający w II instancji stwierdził, że wobec przedłużenia tymczasowego aresztu do dnia [...] października 2010 r. oraz wobec tego, że oświadczenie o zamiarze zatrudnienia cudzoziemca jest ważne do 31 grudnia 2010 r. wnioskodawca mógłby wykonywać pracę przez okres krótszy niż 3 miesiące, a więc nie spełnia wymogu przepisu art.53 ust.1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Sąd w tym składzie uznał, że w sytuacji skarżącego , dla którego złożone zostało w trybie określonym przepisami oświadczenie o zamiarze zatrudnienia w okresie od 6 kwietnia 2010 r. do końca 2010 r., również w dniu wydania decyzji przez organ II instancji, tj. [...] lipca 2010 r. nie było podstawy do stwierdzenia, że cudzoziemiec nie spełnia wymogu z art.53 ust.1 pkt 1 ustawy, ponieważ mógłby wykonywać pracę przez okres krótszy niż 3 miesiące. W ocenie Sądu fakt zastosowania w stosunku do skarżącego tymczasowego aresztowania z terminem do dnia [...] października 2010 r. nie mógł stanowić samoistnej podstawy do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie, z tego powodu, że od dnia przewidywanego zakończenia tymczasowego aresztowania do dnia wyekspirowania terminu oświadczenia o zamiarze powierzenia pracy pozostało mniej niż 3 miesiące. Data zakończenia stosowania tymczasowego aresztu była okolicznością , która w każdej chwili mogła ulec zmianie, co też się stało. Orzeczenie organu było wynikiem błędnej oceny stanu faktycznego. W dacie wydawania decyzji oświadczenie o zamiarze zatrudnienia obejmowało jeszcze okres ponad 5 miesięcy. Nie zmienia tego fakt orzeczenia w stosunku do skarżącego tymczasowego aresztowania na okres do [...] października 2010 r. Należy wskazać, że zgodnie z art. 253 k.p.k. środek zapobiegawczy ( w tym areszt tymczasowy) należy niezwłocznie uchylić lub zmienić, jeżeli ustaną przyczyny, wskutek których został on zastosowany, lub powstaną przyczyny uzasadniające jego uchylenie albo zmianę. Tak więc areszt tymczasowy mógł zostać uchylony przed terminem, na który został orzeczony. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy " Świadectwa zwolnienia" oraz ze złożonych na rozprawie przed WSA wyjaśnień skarżącego areszt został uchylony dnia [...] sierpnia 2010 r. Skarżący od września 2010 r. podjął naukę w Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych, skończył IV semestr i obecnie jest na słuchaczem piątego semestru, na dowód czego okazał na rozprawie stosowne zaświadczenie.

Za nieuzasadniony natomiast uznał Sąd zrzut naruszenia przepisu art.8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 4 listopada 1950 r. (Dz.U.z 1993r. Nr 61, poz.284) i art.47 Konstytucji RP. Przepis art. 8 Konwencji stanowi, że każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji oraz , że niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób.

Przepis art.47 Konstytucji RP stanowi, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym.

W postępowaniu w podmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie powoływanie się na ww. przepisy jest nieuzasadnione, wobec braku w tym postępowaniu, ingerencji organów państwa w życie rodzinne. Powołanie się na przepisy dotyczące ochrony rodziny może być uzasadnione np. w postępowaniu, w którym może zostać orzeczone wydalenie cudzoziemca, ponieważ w takiej sytuacji może dojść do rozłączenia rodziny w wyniku ingerencji organów państwa.

Rozpoznając sprawę ponownie, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uchyli decyzję Wojewody [...] i przekaże mu do ponownego rozpoznania sprawę udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny .

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),uchylił zaskarżoną decyzję.