Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 254/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217, art. 218, art. 219, art. 220
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lipca 2018 r. sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowa wydania zaświadczenia o zgodności budowy pięciu domów rekreacji indywidualnej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

K. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] stycznia 2018 r., utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza K. z dnia [...] października 2017 r. o odmowie wydania zaświadczania o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, budowy pięciu domów rekreacji indywidualnej w konstrukcji całorocznej wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną, usytuowanych na działce nr [...] w K.

Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2017 r. skarżąca wystąpiła o wydanie zaświadczenia o opisanej wyżej treści wskazując, że została zobowiązana do przedłożenia tego zaświadczenia w postępowaniu o zalegalizowanie samowoli budowlanej. Inwestorka zaznaczyła, że przedmiotowe budynki spełniają warunki budynków mieszkalnych jednorodzinnych, gdyż: mogą służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych - są wyposażone w odpowiednie instalacje i pomieszczenia; w pewnych okresach czasu, sama zamierza zaspokajać w nich swoje potrzeby mieszkaniowe; mogą być użytkowane całorocznie - nie mają zatem charakteru budynków przeznczonych do okresowego wypoczynku w rozumieniu § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. Burmistrz K. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści. Organ gminy wskazał, że obowiązujący dla działki nr [...], obręb K. [...], miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jednostki [...] (przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] marca 2004 r. opublik. Dziennik Urzędowy Województwa D. z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...], poz. [...]) dla terenu na którym znajduje się przedmiotowa działka, wydzielonego liniami rozgraniczającymi i oznaczonego symbolem MN, ustala jako funkcję podstawą tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (§17 ust. 1). Funkcję dopuszczalną mogą stanowić projektowane usługi turystyczne i komercyjne – wyłącznie jako wbudowane, pod warunkiem, że łącznie z adaptowanymi zajmą nie więcej niż 30% pow. C. budynku mieszkalnego (§17 ust. 2). W ocenie organu, funkcja wybudowanych na działce nr [...] przy ul. [...] budynków rekreacji indywidualnej w konstrukcji całorocznej wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną, jest sprzeczna z ustaleniami §17 ust. 1 i ust. 2 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednostki [...], przyjętego powołaną wyżej uchwałą. Organ pierwszej instancji wskazał, że wprost z nazwy wskazanej we wniosku inwestycji oraz z opisu zawartego w dokumentacji wynika, że inwestycję stanowią obiekty rekreacji indywidualnej (a nie mieszkaniowej), które mogą służyć nie tylko dla zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Organ zaznaczył także, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2003 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wyraźnie odróżnia obie kategorie zabudowy.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła K. B., działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie przepisy k.p.a. oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. zwróciło się do Burmistrza K. o wyjaśnienie, dlaczego w znajdującym się w aktach sprawy wypisie z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w spornym postanowieniu, organ nie przywoływał zapisów uchwały nr [...] Rady i Miejskiej w K. z dnia [...] października 2012 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednostki [...] w K. (Dz. Urz. Woj. D. poz. [...]) opierając się jedynie na uchwale nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] marca 2004 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednostki [...] w K.

W odpowiedzi Burmistrz wyjaśnił, że działka nr [...] w zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej K. z dnia z dnia [...] października 2012 r. nr [...] położona jest na terenach o symbolu Z 2G MN-4 o funkcji podstawowej tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Przy czym część działki położona jest w obszarach zieleni wewnętrznej wyłączonych z zabudowy. Ustalenia szczegółowe dla przedmiotowej działki zawarte zostały w § 20 ust. 1 i 2 ww. uchwały z 2012. Akt ten został jednak zaskarżony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2014 r. (sygn. akt II SA/Wr 112/14) stwierdził nieważność, między innymi, § 20 w zakresie ustaleń dla terenów Z 2G MN-4. Organ wskazał, że w zakresie w jakim zmiana planu stała się nieważna obowiązują nadal ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla jednostki [...] przyjęte uchwałą Rady Miejskiej w K. Nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. (Dz. Urz. Woj. D. Nr [...], poz. [...]).

Akceptując powyższe ustalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji wskazało, że z treści art. 217 § 1 k.p.a., wynika, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli:

1. urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2. osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2). Zgodnie z art. 218 § 1 w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zgodnie z § 2 organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.

Oceniając dopuszczalność wydania zaświadczenia o treści podanej we wniosku K. B., dotyczącego zgodności inwestycji polegającej na budowie pięciu domów rekreacji indywidualnej w konstrukcji całorocznej wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną, znajdujących się na działce nr [...] w K. z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Kolegium zaznaczyło, że działając w oparciu o art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 1 k.p.a., organ wydaje zaświadczenie o treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonując prostego przeniesienia zapisów planu do zaświadczenia (inaczej mówiąc: cytuje plan).

W przedmiotowej sprawie, Burmistrz zobligowany był zatem dokonać analizy zapisów obowiązującego m.p.z.p. i porównania ich z istniejącym faktycznie zagospodarowaniem i zabudową terenu, którego dotyczy budowa, będąca przedmiotem prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego postępowania. W sytuacji stwierdzenia niezgodności Burmistrz zobowiązany był odmówić wydania zaświadczenia żądanej treści bowiem oczekiwane przez organ nadzoru budowalnego zaświadczenie miało stwierdzać jednoznacznie zgodność budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Analizując unormowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej działki nr [...] (zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w K. Nr [...] z dnia [...] marca 2004 r.) zawarte w § 17 ust. 1 i ust. 2 przedmiotowej uchwały, pod kątem dopuszczalności budowy na tym terenie budynków rekreacji indywidualnej, Kolegium stwierdziło, że organ I instancji słusznie odmówił wydania takiego zaświadczenia. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawczyni uznaje, że budynki rekreacji indywidualnej spełniają warunki budynków mieszkalnych jednorodzinnych bowiem mogą służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, gdyż są wyposażone w odpowiednie instalacje oraz pomieszczenia. Ponadto wnioskodawczyni zamierza tam w pewnych okresach zaspokajać swoje podstawowe potrzeby mieszkaniowe. Wskazała ponadto, że budynki te mogą być użytkowane całorocznie bowiem nie mają charakteru budynków przeznaczonych do okresowego wypoczynku w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie. W kontekście tych uwag Kolegium zauważyło, że organ właściwy do wydania wnioskowanego zaświadczenia nie ma możliwości dokonania własnej kwalifikacji budowy której oceny zgodności ma dokonać w oparciu o postanowienia m.p.z.p. Kwalifikacja ta zostaje narzucona wnioskiem o wydanie zaświadczenia złożonym przez zainteresowanego. Skoro w złożonym wniosku o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. wskazano na budowę budynków rekreacji indywidualnej, to słusznie organ I instancji na potrzeby zaświadczenia przyjął, że właśnie taką funkcję budowy należy poddać ocenie. Kolegium nie zgodziło się nadto, ze stanowiskiem wnioskodawczyni, że budynki rekreacji indywidualnej spełniają warunki budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których budowę na przedmiotowym terenie dopuszcza m.p.z.p. Różnice te wynikają z definicji oraz zasad użytkowania zawartych w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie. Wskazując na powyższe Kolegium zauważyło, że akt ten rozróżnia oba pojęcia - według § 3 pkt 4, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o budynku mieszkalnym - należy przez to rozumieć:

a) budynek mieszkalny wielorodzinny; b) budynek mieszkalny jednorodzinny. Zgodnie z art. 3 pkt 2 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 poz. 1332) ilekroć w ustawie jest mowa o budynku mieszkalnym jednorodzinnym - należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Natomiast stosownie do § 3 pkt 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, ilekroć jest w nim mowa o budynku rekreacji indywidualnej - należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku. Kolegium zauważyło, że cytowane rozporządzenie przewiduje szereg różnic między budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi a budynkami rekreacji indywidualnej. Dla przykładu, działka budowlana, przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej. Za równorzędne z przyłączeniem do sieci elektroenergetycznej i ciepłowniczej uznaje się zapewnienie możliwości korzystania z indywidualnych źródeł energii elektrycznej i ciepła, odpowiadających przepisom odrębnym dotyczącym gospodarki energetycznej i ochrony środowiska (§ 26 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia). Spełnienie tych warunków nie jest wymagane w przypadku działek przeznaczonych pod budowę budynków rekreacji indywidualnej oraz budynków inwentarskich i gospodarczych na wsi, jeżeli właściwy organ w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie określił takich wymagań (§ 26 ust. 5 cyt. rozporządzenia). Co więcej, § 27 cyt. rozporządzenia dopuszcza wykorzystanie pod zabudowę zagrodową lub rekreacji indywidualnej działki budowlanej, która nie może być zaopatrzona w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi z sieci lub własnego ujęcia, pod warunkiem zapewnienia możliwości czerpania lub dostawy wody z ujęć położonych poza granicami działki. Ponadto budynek mieszkalny, zamieszkania zbiorowego, opieki zdrowotnej, opieki społecznej i socjalnej, oświaty, nauki, zakładu żywienia, produkcji i handlu żywnością, a także inne budynki, jeżeli są wyposażone w wanny, natryski lub umywalki, powinny mieć indywidualną lub centralną instalację ciepłej wody. Warunek doprowadzenia ciepłej wody do umywalek nie dotyczy budynków w zabudowie zagrodowej i rekreacji indywidualnej (§ 46 cyt. rozporządzenia). Dodatkowo budynek i pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi oraz inne budynki, jeżeli wynika to z ich przeznaczenia, powinny być wyposażone w instalacje (urządzenia) do ogrzewania pomieszczeń w okresie obniżonych temperatur, umożliwiające utrzymanie temperatury powietrza wewnętrznego odpowiedniej do ich przeznaczenia. Wymaganie to nie dotyczy budynków rekreacyjnych, użytkowanych wyłącznie w sezonie letnim (§ 49 cyt. rozporządzenia). Wejście do budynku i do każdej klatki schodowej powinno mieć elektryczne oświetlenie zewnętrzne. Nie dotyczy to budownictwa zagrodowego i rekreacyjnego (§ 64 cyt. rozporządzenia).

Zacytowane, przykładowe, różnice między obiektami budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi i budynkami rekreacji indywidualnej prowadzą – zdaniem organu II instancji - do jednoznacznego wniosku, że nie można tych obiektów zrównywać. Tym samym na przedmiotowej nieruchomości (działce nr [...]) z uwagi na przywołane wyżej zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym funkcję podstawową terenu MN: tereny zabudowy mieszkaniowej i jednorodzinnej, postanowienie budynków rekreacji indywidualnej jest niezgodne z m.p.z.p. W ocenie Kolegium, również budowa tych budynków jest niezgodna z funkcją dopuszczającą tego terenu tj. usług turystycznych i komercyjnych z uwagi na to, że takie mogą funkcjonować na tym terenie jedynie jako wbudowane, z tym jednakże warunkiem, że łącznie z adaptowanymi zajmą nie więcej niż 30% powierzchni całkowitej budynku mieszkaniowego, a tego przedmiotowa inwestycja nie spełnia.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem K. B. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzuciła naruszenie przepisów k.p.a. oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wnosząc o jego uchylenie.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona przez Sąd przy uwzględnieniu kryteriów wynikających z art. 145 § 1 i § 2 w związku z art. 134 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako u.p.p.s.a. wykazała, że - wbrew zarzutom skargi – zaskarżony akt nie narusza przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Sąd podzielił ustalenia organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym postanowieniu, ocenił je jako prawidłowe i przyjął za własne.

W rozpoznawanej sprawie kluczowe znaczenie ma ocena, czy organy administracji zasadnie odmówiły wnioskodawczyni wydania zaświadczenia o zgodności inwestycji stanowiącej samowolę budowlaną z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W myśl § 2 tego przepisu zaświadczenie wydaje się w oparciu o dwie odrębne przesłanki: pkt 1 - jeżeli przepis prawa wymaga potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego lub, pkt 2 - gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Z przedstawionych Sądowi akt sprawy wynika, że skarżąca domagała się wydania zaświadczenia w związku z postępowaniem legalizacyjnym prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego. Chodziło zatem o zaświadczenie wymagane przez przepisy art. 48 ust. 3 pkt 1 i 49b ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), co oznacza, że w niniejszej sprawie przesłanka wydania zaświadczenia wynikała z art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.

Organ miał zatem stwierdzić, czy istnieje zgodność posadowionych samowolnie obiektów z ustaleniami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wymagało najpierw wskazania które postanowienia planu miejscowego znajdują w sprawie zastosowanie, następnie dokonanie ich interpretacji w odniesieniu do konkretnego, zaistniałego już stanu faktycznego a wreszcie samodzielnej oceny, czy dokonane zagospodarowanie terenu zgodne jest z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Konsekwencją stwierdzenia braku zgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego winna być odmowa wydania zaświadczenia żądanej przez wnioskodawczynię treści (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2012r. sygn. akt II OSK 1277/11).

W ocenie Sądu należy zgodzić się z organami, że inwestycja zrealizowana przez skarżącą polegająca na posadowieniu na działce nr [...] w K. pięciu domów rekreacji indywidualnej w konstrukcji całorocznej nie jest zgodna z ustaleniami obowiązującego dla przedmiotowego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według uchwały Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. – która, ze względu na opisane wyżej prawomocne orzeczenie WSA we Wrocławiu z dnia 11 sierpnia 2014 ( sygn.akt II SA/Wr 112/14) znajduje w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie - przedmiotowa działka położona jest na terenie oznaczonym symbolem MN o funkcji podstawowej tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zagospodarowanie terenu obejmuje budynki mieszkaniowe jednorodzinne, zieleń przydomową, dojścia dojazdy i drogi wewnętrzne, urządzenia infrastruktury technicznej w tym na wydzielonych działkach, miejsca postojowe dla samochodów, garaże na potrzeby własne (§ 17 ust. 1 uchwały). Zgodnie z planem funkcję dopuszczalną na tym terenie, mogą stanowić usługi turystyczne i komercyjne: istniejące - do zachowania, projektowane - wyłącznie jako wbudowane, pod warunkiem, że łącznie z adoptowanymi zajmą nie więcej niż 30% pow. całkowitej budynku mieszkalnego. Ustala się utrzymanie występujących w stanie istniejącym odmiennych funkcji podstawowych i dopuszczalnych pod warunkiem spełnienia wymogów określonych § 5 uchwały ( § 17 ust. 2).

Z przywołanych postanowień planu miejscowego jasno wynika zatem, że na działce nr [...] prawodawca lokalny nie dopuszcza samodzielnej zabudowy rekreacji indywidualnej. Tymczasem skarżąca wyraźnie we wniosku z dnia [...] lipca 2017 r. wnosiła o wydanie zaświadczenia potwierdzającego zgodność budowy budynków rekreacji indywidulanej. Tego typu budynków nie można utożsamiać z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, nawet jeżeli skarżąca zamierza je użytkować całorocznie. W tym zakresie racje ma Kolegium podnosząc, że organ wydający zaświadczenie o zgodności inwestycji z planem miejscowym dla celów legalizacji samowoli budowlanej, nie jest uprawniony do dokonywania własnej kwalifikacji istniejącego obiektu budowlanego i dokonywania oceny czy istotnie obiekt rekreacji indywidualnej spełnia wymogi budynku mieszkalnego. W tym zakresie organ wydający zaświadczenie jest związany wnioskiem o wydanie zaświadczenia w którym strona wniosła o zaświadczenie zgodności z planem miejscowym inwestycji polegającej na budowie budynków rekreacji indywidualnej. Pomiędzy budynkami mieszkalnymi a budynkami rekreacji indywidualnej istnieją wyraźne różnice, które zostały wykazane przez Kolegium w zaskarżonym postanowieniu. Nadto prawodawca lokalny wyraźnie odróżnia tereny zabudowy mieszkaniowej oznaczając je symbolem "MN" od terenów usług turystycznych i komercyjnych - symbol "UT" i terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług turystycznych - symbol "MU". Trafnie zauważa także Kolegium - wobec dopuszczania na terenie "MN" usług turystycznych i komercyjnych - że również w tym zakresie przedmiotowa inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego, gdyż taką funkcję plan dopuszcza na przedmiotowym terenie, jedynie jako wbudowaną, pod warunkiem, że łącznie za adoptowanymi nie zajmą więcej niż 30% powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego.

Reasumując, Sąd stwierdził, że organy obu instancji w prawidłowy sposób zinterpretowały zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zabudowa budynkami rekreacji indywidualnej na terenie dla którego plan przewiduje jako funkcję podstawową zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, dopuszczając usługi turystyczne jedynie jako wbudowane, nie spełnia wymogów określonych w planie. Co za tym idzie organy zasadnie odmówiły potwierdzenia zaświadczeniem zgodności wykonanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Wśród okoliczności uzasadniających odmowę wydania zaświadczenia jest brak możliwości spełnienia żądania odnośnie do treści zaświadczenia czy to ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy też ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z niemożnością wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego z uwagi na treść obowiązującego planu miejscowego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.