Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 954/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Opłata targowa
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a  ust. 1  pkt 2 art. 2 ust. 1 art. 3 art. 15 ust. 1 ust. 2 ust. 3 art. 16
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 20 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.), Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz, Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 roku sprawy ze skargi T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty targowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...]. nr [...], określającą T. M. wysokość nieuiszczonego w dniu 6 kwietnia 2013 r. zobowiązania podatkowego w opłacie targowej w kwocie 64,00 zł.

Prezydent Miasta P. wskazaną decyzją z dnia [...]. określił T. M. wysokość nieuiszczonego w dniu 6 kwietnia 2013 r. zobowiązania podatkowego w opłacie targowej w kwocie 64,00 zł, wyliczając je jako iloczyn zajmowanej powierzchnia, równej 4 m2 i dziennej stawki opłaty targowej za zajęcie 1 m2 powierzchni w wysokości 16,00 zł. Podstawę prawną decyzji stanowiły art. 21 § 1 pkt 1, § 3 i § 4 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012, poz. 749 ze zm.), w związku z art. 15 i art. 16 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm.), powoływanej dalej jako u.p.o.l., a także § 1 uchwały Rady Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 28 marca 2012 r., nr XIX/378/12 w sprawie określenia wysokości stawek opłaty targowej oraz zarządzenia jej poboru w drodze inkasa (Dz. Urz. Województwa łódzkiego z 2012 r., poz. 1288).

Organ pierwszej instancji ustalił, że J. M. w dniu [...]. prowadził sprzedaż zniczy oraz wkładów do zniczy z przyczepy ustawionej na działce, położonej w P., przy ul. A. 3, tuż przy cmentarzu wojskowym. Fakt dokonywania sprzedaży w tym dniu i uchylania się od uiszczenia opłaty targowej potwierdza notatka służbowa sporządzona przez inkasenta oraz notatka urzędowa sporządzona przez strażnika Straży Miejskiej w P. W piśmie z dnia 16 grudnia 2013 r. J. M. wyjaśnił, że sprzedaży dokonywał w imieniu i na rzecz żony – T. M., w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej pod nazwą P.P.H.U. A. Teren, na którym dokonywano sprzedaży, stanowi własność Parafii ... p.w. [...] w P. W dniu 28 grudnia 2012 r. została zawarta umowa dzierżawy pomiędzy Parafią, a P.P.H.U. A, której przedmiotem jest część nieruchomości o wymiarach 5 x 6 m, położonej w P. przy ul. A. 1A, na której wydzierżawiająca ma prowadzić działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży zniczy i kwiatów z przyczepy handlowej. Umowa została zawarta na okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. Aneksem z dnia 3 kwietnia 2013 r. wydzierżawiający zmienił położenie nieruchomości z ul. A. 1A na ul. A. 3 oraz dodał paragraf, z którego wynika, iż dzierżawca ponosi koszt podatku od nieruchomości stosownie do zajętego terenu. Zdaniem organu umowa ta nie wpływa na obowiązki podatkowe ciążące na właścicielu nieruchomości, tj. Parafii [...] p.w. [...], będącej podatnikiem podatku od nieruchomości oraz nie wywiera skutków prawnych, w części odnoszącej się do obowiązku podatkowego. Tym samym dzierżawca nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości i nie korzysta ze zwolnienia z art. 16 u.p.o.l.

W konkluzji organ podkreślił, że z tytułu prowadzonej sprzedaży na wskazanej nieruchomości, skoro była dokonywana w imieniu i na rzecz T. M., winna być przez nią uiszczana opłata targowa według stawki 16 zł za 1 m2, powierzchni zajętego placu, co wynika z załącznika nr 1 do uchwały Rady Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 28 marca 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek opłaty targowej oraz zarządzenia jej poboru w drodze inkasa. T. M. nie była bowiem w dniu dokonywania sprzedaży podatnikiem podatku od nieruchomości od przedmiotów położonych na targowisku.

Od powyższej decyzji T. M. złożyła odwołanie, wnosząc o jej zmianę i ustalenie, że nie podlega ona przepisom o opłacie targowej. Odwołująca się uważa, iż określone decyzją zobowiązanie w opłacie targowej winno być umorzone. Podniosła, iż w dniu 6 kwietnia 2013 r. jej mąż dokonywał sprzedaży w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Sprzedaż dokonywana była na posesji należącej do Parafii [...] p.w. [...], z którą ma zawartą umowę dzierżawy gruntu. Zaznaczyła, że partycypuje w podatkach płaconych przez Parafię [...], w tym również w podatku od nieruchomości, który jest uiszczany poprzez płacony na rzecz Parafii czynsz. Uważa, iż w tej sytuacji jest podatnikiem podatku od nieruchomości i na podstawie art. 16 u.p.o.l. winna być zwolniona od opłaty targowej. Ponadto podniosła, iż zastosowanie najwyższej stawki opłaty targowej, tj. 16 zł za zajęcie 1 m2, powierzchni placu, dla sprzedaży w miejscu niewyznaczonym, jest dla niej krzywdzące. Wskazała, że tabela dziennych stawek opłaty targowej, stanowiąca załącznik do uchwały Rady Miasta Piotrkowa Trybunalskiego nie ma charakteru zamkniętego i nic nie stoi na przeszkodzie, by ulicę A. uznano za miejsce wyznaczone do handlu, co dawałoby możliwość zastosowania stawki opłaty w wysokości 1 zł od 1 m2 powierzchni, tak jak ma to miejsce w przypadku np. ul. B. (poz. 3 tabeli). Według strony partycypowanie w podatku od nieruchomości w ramach czynszu płaconego właścicielowi gruntu i za jego pośrednictwem odprowadzanego do Urzędu Miasta, stanowi podstawę do zwolnienia od opłaty targowej. Zaznaczyła, powołując się na wcześniejsze pisma, że nawet gdyby przyjąć, iż nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości, to i tak nie ma żadnego powodu, żeby określić opłatę targową według najwyższej stawki, skoro wymieniona w tabeli ul. C. objęta jest stawką opłaty targowej w wysokości 2 zł za 1 m2 powierzchni placu. Jej zdaniem w obrębie cmentarza, gdzie również położona jest ul. A., a handel dotyczy w głównej mierze tego samego asortymentu co przy ul. C., nie powinny być stosowane różne stawki, czyli 2 zł i 16 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...], podtrzymało stanowisko organu pierwszej instancji. Dodatkowo wyjaśniło, że znajdujący się na dzierżawionej nieruchomości punkt sprzedaży zniczy, nie może być uznany za budynek, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., bowiem jest to przyczepa handlowa, która nie jest budynkiem. Tym samym nie znajdzie zastosowania w niniejszej sprawie art. 15 ust. 2b owej ustawy. Nie ma także podstaw, by uznać skarżącą za podatnika podatku od nieruchomości od tegoż obiektu

W konkluzji Kolegium wyjaśniło, że organ podatkowy pierwszej instancji zasadnie określił T. M. opłatę targową z tytułu dokonanej sprzedaży. Dodano, że podnoszona w odwołaniu okoliczność, że ul. A. jest w tym samym rejonie co ul. C. i sprzedaż przy ul. A. dotyczy w głównej mierze tego samego asortymentu co przy ul. C., dla której przewidziana jest o wiele niższa stawka (2 zł), w żaden sposób nie może prowadzić do obniżenia stawki opłaty targowej. Skoro w uchwale nie wyodrębniono ul. A. i nie określono dla terenu targowiska przy tej ulicy innej stawki opłaty targowej, to zastosowanie ma stawka ustalona w poz. 8 pkt 1 załącznika nr 1 do uchwały, wynosząca dla miejsca niewyznaczonego 16,00 zł za zajęcie 1 m2 powierzchni placu. Podobnie bez znaczenia jest okoliczność, iż sprzedaż dokonywana jest w ramach prowadzonej przez T.M. działalności gospodarczej, gdyż stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy opłatę targową pobiera się od osób dokonujących sprzedaży na targowiskach. Zatem zdarzeniem, które powoduje powstanie obowiązku w opłacie targowej jest sam fakt sprzedaży na targowisku, niezależnie od tego, jaki charakter ma ta sprzedaż.

T. M. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podtrzymując stanowisko wyrażone w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Opłatę targową - w myśl art. 15 ust. 1 u.p.o.l. pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek nie mających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, zaś targowiskiem są jako wszelkie miejsca, w których jest prowadzony sprzedaż (art. 15 ust. 2 u.p.o.l.)

W niniejszej sprawie nie ma sporu co do tego, że skarżąca prowadziła w dniu 6 kwietnia 2013 r. sprzedaż na targowisku.

Zatem przypomnieć należy, iż opłatę targową pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowiska oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko (art. 15 ust. 3 u.p.o.l.). Stąd handlujący na targowisku, mimo uiszczania czynszu dzierżawnego, opłaty za wjazd na targowisku lub za zajęcie straganu, muszą również płacić opłatę targową na rzecz gminy.

Na mocy art. 16 u.p.o.l. zwolnione są od opłaty targowej osoby, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach.

Okoliczność, że skarżąca nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości w związku z przedmiotem opodatkowania położonym w miejscu handlu została w sposób bezsporny ustalona w toku postępowania podatkowego. Rację mają bowiem organy podatkowe, że w stosunku do nieruchomości, na której prowadziła handel skarżąca nie jest żadnym z podmiotów wymienionych w art. 3 u.p.o.l.

Powyższych ustaleń nie zmienia przywołana przez skarżącą okoliczność, że w kwocie czynszu dzierżawnego, zgodnie z umową zawartą z wydzierżawiającym, tj. Parafią [...] p.w. [...] w P., zawiera się również część podatku od nieruchomości należnego Miastu od Parafii nie czyni ze skarżącej podatniczki podatku od nieruchomości. Obowiązek podatkowy jest kategorią obiektywną i może wynikać jedynie z ustawy, a nie z umowy.

Sąd podziela także pogląd organu odwoławczego, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane, do których zaliczono grunty (pkt 1), budynki lub ich części (pkt 2) oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 3).

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Pojęcie budowli zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 3 z związku z pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), którą jest to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Z przepisu tego wynika, iż pojęcie budowli zdefiniowane zostało poprzez przykładowe wyliczenie obiektów budowlanych, które ustawodawca uznał za budowlę. Jednakże wspólną cechą wszystkich wymienionych obiektów budowlanych jest trwałe związanie z gruntem (zob. wyroki WSA w Łodzi z dnia 14 grudnia 2009 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 860/09, oraz z dnia 18 grudnia 2009 r., w sprawach o sygn. akt I SA/Łd 774/09 i akt I SA/Łd 987/09). Wyjaśnić przy tym należy, że Prawo budowlane definiuje także pojęcie "tymczasowego obiektu budowlanego". Zgodnie z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, definiując w art. 2 ust. 1 przedmiot podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, nie rozciąga użytego w niej pojęcia "budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" na obiekty tymczasowe, które określa w sposób odrębny Prawo budowlane w art. 3 pkt 5. Budowla jest bowiem obiektem wyróżniającym się spośród innych obiektów budowlanych trwałym związaniem z gruntem (art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego (zob. przykładowo wyrok NSA z dnia 8 maja 2007 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 658/06).

Przyczepa handlowa użytkowana przez skarżącą na targowisku nie jest trwale związane z gruntem. W konsekwencji nie podlega ona, na mocy art. 2 ust 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Stanowi zatem obiekt tymczasowy, który określa w sposób odrębny art. 3 ust. 5 Prawa budowlanego. Wynika to już wprost z jej nazwy akcentującej tymczasowy, nietrwały charakter związania z podłożem i mobilność owej przyczepy. Brak związania przyczepy z gruntem oznacza w konsekwencji, że nie mogą być ona uznana za budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Skarżąca zresztą owej okoliczności nigdy nie kwestionowała.

Podobnie T. M. nie zaprzecza, że jej mąż w dniu 6 kwietnia 2013r. dokonywał sprzedaży w imieniu i na rzecz skarżącej w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Nie kwestionowana jest także wyliczona przez organy zajęta na potrzeby sprzedaży powierzchnia, równa 4 m 2.

Tym samym za prawidłowe należy uznać naliczenie spornej opłaty targowej za dzień 6 kwietnia 2013 r., z uwzględnieniem powierzchni handlowej zajętej przez skarżącą i stawki wynikającej z uchwały Rady Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 28 marca 2012 r.

Podnoszona przez skarżącą okoliczność, że ul. A. jest w tym samym rejonie co ul. C., dla której przewidziana jest o wiele niższa stawka opłaty skarbowej pozostaje bez wpływu na rozstrzygniecie w niniejszej sprawie Przy obliczeniu wysokości spornej opłaty targowej zastosowano dzienną stawkę tej opłaty wynikającą z § 1 uchwały Nr XIX/378/12 Rady Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 28 marca 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek opłaty targowej oraz zarządzenia jej poboru w drodze inkasa i poz. 8 pkt 1 załącznika nr 1 do tej uchwały, albowiem w owej uchwale, jak podkreśla sama skarżąca nie wymieniono ul. A. i nie określono dla terenu targowiska przy tej ulicy innej stawki.

Podkreślić należy, iż uchwały rady gminy (miasta) stanowią obowiązujące przepisy prawa miejscowego i wiążą inne organy, w tym organy podatkowe, które w żaden sposób nie są władne zmieniać wysokości stawek opłaty targowej, ustalonych uchwałą rady miasta.

Prawidłowość zapisów wskazanej przez skarżącą uchwały nie jest przedmiotem niniejszej sprawy, zaś jej zgodność z prawem może być przedmiotem odrębnej skargi, wniesionej po wyczerpaniu trybu przewidzianego ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.)

Konsekwencją powyższego jest oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.).

dc.