Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 29/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 4 i ust. 5, art. 6 ust. 7, ust. 10 i ust. 11
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca),, sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 27 lutego 2013r. sprawy ze skargi A. G. i M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2006-2011 oddala skargę


UZASADNIENIE

A. i M.G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania wobec Nich postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2011.

Z przedstawionych Sądowi wraz ze skargami akt administracyjnych wynika, że pismem z dnia 20 grudnia 2011 r., uzupełnionym następnie w dniu 6 lutego 2012 r., A., M. i P.G. zwrócili się do Prezydenta o wydanie decyzji ustalającej zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2011. W uzasadnieniu wskazali, iż jako współwłaściciele nieruchomości położonej w O. przy ul. "[...]" są członkami wspólnoty mieszkaniowej w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). W związku z tym nie stosuje się do Nich zasady samoopodatkowania, a zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości może powstać wyłącznie na skutek doręczenia decyzji ustalającej wysokość tego podatku.

Postanowieniem z dnia "[...]" Prezydent wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia ww. zobowiązania podatkowego, w toku którego wezwał podatników do przedłożenia dowodów potwierdzających, że na nieruchomości położonej przy ul. "[...]" w O. ustanowiono odrębną własność lokalu. Organ I instancji wystąpił ponadto do Urzędu Statystycznego o przekazanie dowodów stanowiących podstawę przyznania numeru REGON przez Wspólnotę A.

Wydaną w dniu "[...]" decyzją Prezydent umorzył postępowanie w przedmiocie wymiaru A., M. i P.G. podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2011, wskazując w uzasadnieniu na dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków oraz treści księgi wieczystej o nr "[...]". Wynikało z nich, że w okresie objętym postępowaniem, z wyżej wymienionej nieruchomości stanowiącej współwłasność podmiotów, o których mowa w art. 6 ust. 11 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej jako: "u.p.o.l.", nie wyodrębniono prawnie żadnej nieruchomości lokalowej, a co za tym idzie, nie powstała wspólnota mieszkaniowa. Nie wystąpił zatem przewidziany w wymienionym przepisie wyjątek od zasady, że osoby fizyczne będące współwłaścicielami lub posiadaczami takiej nieruchomości składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne.

Podatnicy byli zatem obowiązani do samoobliczenia zobowiązania podatkowego na dany rok podatkowy i złożenia do organu podatkowego stosownej deklaracji podatkowej. Organ zwrócił ponadto uwagę, że w latach 2006 – 2009 na P.G. nie ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za grunty i budynki położone przy ul. "[...]" w O., skoro nie był on w tym okresie współwłaścicielem nieruchomości.

Utrzymując w mocy powyższe rozstrzygnięcie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" wskazało na dowód z protokołu zebrania współwłaścicieli nieruchomości położonej przy ul. "[...]" z dnia 21 września 2005 r., kiedy to podjęto m.in. uchwałę, na mocy której zarządzanie nieruchomością wspólną miało być prowadzone na podstawie ustawy o własności lokali. Organ odwoławczy zauważył, że wnioskiem z dnia 30 września 2005 r. Wspólnota A wystąpiła o nadanie numeru REGON, w którym jako nazwę, a zarazem formę prawną podmiotu, wskazała: wspólnota nieruchomości. Odwołał się również do zapisów ewidencji gruntów i budynków, w świetle której nieruchomość położona przy ul. "[...]" w O. ma powierzchnię 4,9099 ha i została sklasyfikowana jako Bi – inne tereny zabudowane. Nieruchomość była i jest zabudowana budynkami o funkcji biurowej, transportu i łączności, inne niemieszkalne, zbiorniki, silosy i budynki magazynowe. Aktualnie pozostaje we współużytkowaniu wieczystym wielu osób prawnych i fizycznych, w tym M. i A.G. w udziale wynoszącym 128/600 oraz wspólników Spółki B, tj. M., A. i P.G., w udziale wynoszącym 2/300.

Jak wskazał organ II instancji, z samego faktu, że współużytkownicy wieczyści spornej nieruchomości będący zarazem współwłaścicielami położonych na tej nieruchomości budynków, zdecydowali się działać m.in. w zakresie zarządu nieruchomością wspólną w trybie ustawy o własności lokali, nie można wywodzić, że tworzą oni wspólnotę mieszkaniową. Z zebranego w sprawie materiału wynika bowiem, że żadna z działek gruntu wchodzących w skład spornej nieruchomości nie była i nie jest przeznaczona na cele mieszkaniowe (nie jest sklasyfikowana jako B – tereny mieszkaniowe), a posadowione na nich budynki nie pełnią funkcji mieszkalnej. Odwołując się do definicji zawartej w art. 6 ustawy o własności lokali, organ wskazał, że wspólnotę mieszkaniową tworzy ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości. Dodał, że na gruncie ww. ustawy dopuszczalne jest także wyodrębnienie i ustanowienie odrębnej własności lokalu o innym przeznaczeniu niż mieszkanie (np. lokale użytkowe), ale musi on znajdować się w obrębie budynku, w którym wyodrębniono własność co najmniej jednego lokalu mieszkalnego. W ocenie organu, taka jednak sytuacja w sprawie nie zachodziła, co potwierdzają wpisy prowadzonej dla nieruchomości księgi wieczystej o nr "[...]".

Podnosząc powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze przywołało treść art. 6 ust. 11 u.p.o.l., zgodnie z którym jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową, osoby fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne.

Organ podkreślił, ze określony tym przepisem obowiązek nie dotyczy osób tworzących wspólnotę mieszkaniową. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 5 u.p.o.l., jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność, ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku.

W niniejszej sprawie, w latach 2006 – 2011 nieruchomość pozostawała i nadal pozostaje we współużytkowaniu wieczystym więcej niż dwóch podmiotów, co powoduje, iż stanowi ona odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.). Z uwagi natomiast, iż jej użytkownikami wieczystymi są zarówno osoby fizyczne, jak i prawne, również osoby fizyczne są zobowiązane składać w terminie do dnia 31 stycznia, deklarację na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy oraz wpłacać podatek od nieruchomości – bez wezwania – na rachunek właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca, a za styczeń do dnia 31 stycznia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A. i M.G. wnieśli o zmianę decyzji organu odwoławczego i zobowiązanie organu I instancji do wydania decyzji ustalających zobowiązania podatkowe, ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji.

W uzasadnieniu podnieśli, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów u.p.o.l., w szczególności art. 6 ust. 10 i ust. 11 tej ustawy, a ponadto z rażącym naruszeniem przepisów postępowania zawartych w ustawie z dnia: 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749).

Jak podnieśli, bezspornym w sprawie jest, że od wielu lat skarżący wraz z innymi osobami, zarówno fizycznymi, jak i prawnymi, są współwłaścicielami części budynków wykorzystywanych jako przedmiot działalności gospodarczej. M.G. jest zaś dodatkowo użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowej. W prowadzonym postępowaniu podatnicy przedłożyli dokumenty urzędowe wydane przez Urząd Skarbowy oraz Urząd Statystyczny (zaświadczenia o nadaniu numerów REGON oraz NIP), potwierdzające, że tworzyli oni wspólnotę mieszkaniową w rozumieniu ustawy o własności lokali i mieli prawo oczekiwać na wydanie decyzji ustalających zobowiązanie podatkowe. Przyjmując odmienne stanowisko, organy nie wyjaśniły, dlaczego do 2004 r. wydawane były decyzje w przedmiocie podatku od nieruchomości i co spowodowało, że zaprzestano ich wydawania mimo, że stan prawny i faktyczny nie uległ zmianie. Ponadto organ I instancji był zobowiązany do poinformowania podatników o objęciu nieruchomości rygorem określonym dla osób prawnych i ewentualnych konsekwencjach wynikających z tego faktu, tj. o treści art. 6 ust. 6, ust. 7 i ust. 11 u.p.o.l.. Trudno było natomiast stwierdzić powstanie obowiązku podatkowego, skoro nie została wydana żadna decyzja w rozumieniu art. 6 ust. 7 u.p.o.l.. Poza sporem pozostawało, że po 2004 r. decyzje takie nie były wydawane ani doręczane. Skoro zaś obowiązek podatkowy nie powstał, nie było podstaw prawnych do naliczania, wymierzania i zaliczania dokonanych wpłat, w pierwszej kolejności na poczet odsetek za zwłokę.

W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 5 lutego 2013 r. skarżący podnieśli, że do 2004 r. regularnie i bez zwłoki uiszczali zobowiązania podatkowe wynikające z doręczonych im decyzji. Natomiast od 2005 r. kilkukrotnie bezskutecznie domagali się wyjaśnień w kwestii niewydania decyzji podatkowej w Wydziale Podatków i Opłat Urzędu Miasta, jednak za każdym razem osoba prowadząca sprawę zapewniała, że decyzja zostanie wydana. Zaniechania organu I instancji doprowadziły do sytuacji, w której podatnicy, bez jakiegokolwiek zawinienia z ich strony, zostali zmuszeni do samoopodatkowania, tj. złożenia deklaracji podatkowych i zapłaty ogromnych odsetek za zwłokę. W ocenie skarżących, okoliczność, że podatek został uregulowany, nie może stanowić podstawy do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Ponadto zarzucono, iż organ I instancji odmówił udostępnienia protokołu z pomiarów powierzchni wewnętrznych nieruchomości położonych w O. przy ul. "[...]" oraz wskazania współwłaścicieli obciążonych podatkiem od nieruchomości z tytułu korzystania z zajmowanych bezprawnie powierzchni. W związku z powyższym skarżący wnieśli o zobowiązanie organu do złożenia wyżej wymienionej dokumentacji do akt postępowania i dokonanie oceny tego materiału w kontekście umorzenia postępowania podatkowego. Do pisma dołączyli m.in. kserokopie aktów notarialnych obrazujących obrót udziałami w prawie współużytkowania wieczystego nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone akty administracyjne z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów.

Na podstawie zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012, poz. 270; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd administracyjny nie ma uprawnień do merytorycznego załatwienia sprawy administracyjnej. Leży to bowiem w granicach wyłącznej kompetencji organu administracji.

Analizując ustalenia faktyczne oraz podstawę prawną zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził aby w związku z jej wydaniem doszło do naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością uchylenia tego rozstrzygnięcia.

Zasadnicza kwestia sporna sprowadza się w niniejszej sprawie do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w ustalonym stanie faktycznym słuszne jest stanowisko organu podatkowego, stwierdzające brak podstaw do zastosowania w związku z opodatkowaniem nieruchomości stanowiących współwłasność skarżących, wyjątku przewidzianego w art. 6 ust. 11 u.p.o.l. i uznania, że podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na zasadach przewidzianych dla osób fizycznych.

Możliwość opodatkowania na powyższych zasadach skarżący wywiedli z tego, iż jako współwłaściciele spornej nieruchomości są członkami wspólnoty mieszkaniowej w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, w związku z czym zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości może względem nich powstać jedynie w wyniku doręczenia decyzji ustalającej wysokość podatku.

Z kolei zdaniem organu, w sytuacji, gdy z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, jak również z treści księgi wieczystej wynikało, że w okresie objętym postępowaniem, z wyżej wymienionej nieruchomości przy ul. "[...]" w O., nie wyodrębniono prawnie żadnej nieruchomości lokalowej i tym samym do powstania wspólnoty mieszkaniowej nie doszło, zastosowanie wyjątku, o którym mowa w ww. art. 6 ust. 11 ustawy, a dotyczącego osób tworzących taką wspólnotę, nie było możliwe. Umorzenie postępowania w przedmiocie ustalenia A. i M.G. podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2011, było więc w pełni zasadne.

Po dokonaniu analizy całokształtu okoliczności niniejszej sprawy, wsparte prawidłowo zebranym materiałem dowodowym stanowisko i argumentację organu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w pełni podzielił, uznając, iż w związku z postępowaniem prawidłowo zastosowano zarówno prawo procesowe, jak i materialne.

Rację ma organ II instancji, wywodząc w oparciu o zebrany materiał dowodowy, iż to, że współużytkownicy wieczyści nieruchomości przy ul. "[...]" w O., będący zarazem współwłaścicielami położonych na tej nieruchomości budynków, zdecydowali się działać m.in. w zakresie zarządu nieruchomością wspólną w trybie ustawy o własności lokali, nie stanowi jeszcze podstawy do przyjęcia, że tworzą oni wspólnotę mieszkaniową w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Nie wystarczającym do uznania powyższego jest również to, że wnioskiem z 30 września 2005 r. Wspólnota A wystąpiła o nadanie numeru REGON, wskazując taką właśnie nazwę i formę prawną podmiotu.

W myśl art. 6 ustawy o własności lokali, wspólnotę mieszkaniową tworzy ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. W doktrynie prawniczej trafnie podnosi się, że decydujące dla powstania wspólnoty mieszkaniowej jest wyodrębnienie i przeniesienie własności pierwszego samodzielnego lokalu w konkretnej nieruchomości (bez względu na to, czy jest to lokal mieszkalny, czy użytkowy). Powstanie wspólnoty mieszkaniowej nie jest związane z żadnymi szczególnymi regulacjami czy czynnościami prawnymi, poza tymi, które związane są bezpośrednio z ustanowieniem i przeniesieniem odrębnej własności lokalu. Powstaje ona niejako z mocy prawa w chwili, gdy w nieruchomości pojawia się lokal stanowiący odrębną własność osoby innej niż dotychczasowy właściciel całej nieruchomości, albo w chwili, gdy jednocześnie pojawia się większa liczba właścicieli różnych lokali (p.Bończak-Kucharczyk E. Komentarz do art. 6 ustawy o własności lokali - LEX 2012).

Jak wynika z materiałów sprawy, nieruchomość przy ul. "[...]" w O. pozostaje we współużytkowaniu wieczystym osób prawnych i fizycznych, w tym M. i A.G. w udziale wynoszącym 128/600 oraz wspólników Spółki A, tj. M., A. i P.G., w udziale wynoszącym 2/30. Nieruchomość ta ma powierzchnię 4,9099 ha i w ewidencji gruntów sklasyfikowana została jako Bi – inne tereny zabudowane. Jest ona zabudowana budynkami o funkcji biurowej, transportu i łączności oraz innymi niemieszkalnymi. Znajdują się na niej zbiorniki, silosy i budynki magazynowe.

Organy w sposób nie budzący wątpliwości ustaliły, że żadna z działek gruntu wchodzących w skład spornej nieruchomości nie była i nie jest przeznaczona na cele mieszkaniowe (nie jest sklasyfikowana jako B – tereny mieszkaniowe), zaś znajdujące się na niej budynki nie pełnią funkcji mieszkalnej. Słusznie też zwróciły uwagę, że na gruncie ustawy dopuszczalne jest także wyodrębnienie i ustanowienie odrębnej własności lokalu o innym przeznaczeniu niż mieszkanie (np. lokale użytkowe), ale musi on znajdować się w obrębie budynku, w którym wyodrębniono własność co najmniej jednego lokalu mieszkalnego. W świetle przedstawionych do kontroli Sądu akt, sytuacja taka nie miała miejsca, co potwierdzają wpisy w prowadzonej dla nieruchomości księdze wieczystej. Jeżeli zatem dla spornej nieruchomości przy ul. "[...]" w O. wspólnota mieszkaniowa nie powstała, to ocena organów, iż nie wystąpił przewidziany w art. 6 ust. 11 u.p.o.l. wyjątek od zasady, że osoby fizyczne będące współwłaścicielami lub posiadaczami takiej nieruchomości składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne, nie budzi zastrzeżeń.

W oparciu o zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy, mając na uwadze, iż w latach 2006 – 2011 sporna nieruchomość pozostawała we współużytkowaniu wieczystym, stanowiąc odrębny przedmiot opodatkowania, prawidłowo stwierdzono w uzasadnieniu decyzji, że obowiązek podatkowy, w myśl art. 3 ust. 4 u.p.o.l. obciąża solidarnie wszystkich współwłaścicieli lub posiadaczy. Wobec tego, iż jej użytkownikami wieczystymi są zarówno osoby fizyczne, jak i prawne, również osoby fizyczne powinny więc składać w trybie art. 6 ust. 9 u.p.o.l., w terminie do dnia 31 stycznia, deklarację na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy oraz wpłacać podatek od nieruchomości – bez wezwania – na rachunek właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca, a za styczeń do dnia 31 stycznia.

Bez znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, pozostaje argumentacja skarżących zawarta w piśmie procesowym z dnia 5 lutego 2013 r., zarówno odwołująca się do regularnego uiszczania zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji za lata do 2004r., jak i wskazująca na (niepoparte przez stronę żadnym dowodem), zapewnienia pracownika organu, iż zostaną wydane decyzje ustalające wymiar podatku od nieruchomości za kolejne lata podatkowe. Strona nie wykazała też, pomimo podnoszonego zarzutu, jaki wpływ na rozstrzygnięcie, którym stwierdzono brak podstaw do ustalenia skarżącym zobowiązania w tym podatku i umorzono postępowanie z wniosku z strony, mógł mieć fakt uregulowania należnego podatku za te lata.

Z akt nie wynika ponadto, aby w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją skarżący zwracali się do organu I instancji o udostępnienie protokołu z pomiarów powierzchni wewnętrznych nieruchomości położonych w O. przy ul. "[...]" oraz wskazania współwłaścicieli obciążonych podatkiem od nieruchomości z tytułu korzystania z zajmowanych bezprawnie powierzchni. Przy czym, podnosząc powyższe skarżący nie podali, jakie konkretnie znaczenie dla stwierdzenia, iż zachodzą podstawy do ustalenia im (a nie określenia) podatku od nieruchomości za lata 2006-2011, miało nie podjęcie przez organ czynności w powyższym zakresie. Brak bliższego odniesienia się strony do powyższej kwestii powoduje, iż sformułowany w tym kontekście zarzut nie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie mógł zasługiwać na uwzględnienie.

Sąd nie znalazł podstaw, aby zobowiązać organ I instancji do złożenia do akt postępowania powyższej dokumentacji z pomiarów oraz odnośnie danych współwłaścicieli i "dokonania oceny tego materiału w kontekście bezprawnego umorzenia przez Urząd Miasta postępowania podatkowego". Zauważyć należy, że z uwagi na zakreślony na wstępie rozważań, zakres kognicji sądów administracyjnych i brak uprawnień do merytorycznego załatwienia sprawy administracyjnej, co należy do wyłącznej kompetencji organu administracji - przepisy p.p.s.a. nie przewidują co do zasady prowadzenia postępowania dowodowego przez Sąd. Artykuł 106 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd może na wniosek stron lub z urzędu przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśniania istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Jak zatem wynika z cytowanego przepisu przeprowadzenie dowodu ma charakter ograniczony i jedynie uzupełnia materiał dowodowy badanej sprawy. Sąd administracyjny kontrolę legalności opiera bowiem na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję. Kontrola ta obejmuje stan faktyczny i prawny na dzień wydania decyzji. Z tego tez względu okoliczności, które wystąpiły po dniu jej wydania decyzji, nie mogą mieć wpływu na ocenę jej legalności.

W związku z wnioskiem strony o dopuszczenie nowych dowodów, nie zaistniała zatem w niniejszej sprawie konieczność podejmowania dodatkowych czynności dowodowych. Tym bardziej, iż wniosek taki mogła ona złożyć w postępowaniu administracyjnym.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że dokonana przez organy ocena prawna stanu faktycznego sprawy, jest prawidłowa. Umorzenie postępowania w przedmiocie ustalenia A. i M.G. podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2011, było tym samym w pełni zasadne, co skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a..