Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1891/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. art. 4, 32 ust. 1, 33 ust. 3, 39 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 345
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - teskt jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi E. M. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby 1. oddala skargę w zakresie ustalenia zdolności do służby; 2. w pozostałym zakresie skargę odrzuca.


UZASADNIENIE

Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej CKL) orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r., działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 398 ze zm.; dalej "u.k.l."), po rozpoznaniu odwołania E. M. (dalej: funkcjonariusz, skarżący) od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (dalej Komisja) nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., uchyliła w całości orzeczenie Komisji, jednocześnie decydująco wydaniu orzeczenia własnego.

Rozstrzygnięcie CKL zostało wydane na podstawie dokumentacji medycznej zebranej w sprawie, konsultacji specjalistycznych oraz badania przedmiotowego.

Funkcjonariusz został skierowany na badanie w oparciu o skierowanie

nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. wystawione przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] celem ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby.

W wyniku przeprowadzonych badań i konsultacji, Komisja rozpoznała

u skarżącego:

- zaburzenia adaptacyjne § 87 p.2 kol.5 "C"

- stan po urazie stopy i stawu skokowego lewego - bez §.

Komisja ustaliła kategorię zdolności do służby lub do pracy: Kat. "C", trwale niezdolny do służby w Policji. Zdolność do służby skarżącego określono

na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia

11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. 2018.2035).

W zakresie uznania związku schorzenia albo ułomności (niezdolności do służby, inwalidztwa) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, Komisja stwierdziła, że związek taki nie istnieje.

We wskazaniach Komisja podała, że funkcjonariusz (badany) może wykonywać pracę. Orzekła o zaliczeniu badanego do III grupy inwalidzkiej.

Od decyzji Komisji skarżący złożył odwołanie, w którym uznał wydane rozstrzygnięcie za niesłuszne. Wniósł o uchylenie orzeczenia Komisji w całości

i wydanie nowe określającego kategorię zdolności do służby jako zdolny do służby

w Policji, ewentualnie uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy

do ponownego rozpatrzenia przez inną właściwie terytorialną rejonową komisję lekarską.

Zdaniem skarżącego wywiad telefoniczny nie jest przyjętą prawnie formą badania lekarskiego, a obecna sytuacja prawna dawała Komisji możliwość zawieszenia prowadzonego postępowania. Wskazał, że ze względu na wprowadzone obostrzenia badania i testy psychologiczne w dniu 16 i 18 marca

2020 r. wykonywane były w warunkach wzbudzających zastrzeżenia co do prawidłowości ich wykonywania (na korytarzu poradni wśród innych pacjentów). Wyjaśnił, że jego badanie polegało wyłącznie na wypełnieniu testu, a opinia psychologa została wydana dopiero w dniu [...] kwietnia 2020 r. po decyzji specjalisty psychiatrii, a nie po wcześniejszym wywiadzie oraz analizie wykonanych testów. Uznał w związku z tym, że brak było możliwości omówienia powyższego badania oraz wniesienia nowych dowodów w postaci dodatkowej dokumentacji medycznej. Stwierdził, że wynik badania, dokumentacja medyczna, wynik konsultacji specjalistycznych nie dają podstaw do przyjęcia, że u skarżącego występują schorzenia.

Skarżący zarzucił naruszenie art. 107 § 3 Kpa. i stwierdził, że obowiązek sporządzenia uzasadnienia wiąże się z wyrażoną w art. 11 Kpa. zasadą przekonywania. Uznał ponadto, że pobieżne, lakoniczne i nieodnoszące się do całokształtu zebranego materiału dowodowego uzasadnienie jest sprzeczne

z wyrażonym w art. 8 Kpa. nakazem prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa.

W wyniku szczegółowej analizy dokumentacji medyczno-orzeczniczej CKL zadecydował o konieczności ponownej oceny stanu zdrowia funkcjonariusza,

w szczególności oceny psychologiczno-psychiatrycznej.

Jak podała CKL, w opinii psychologa z [...] lipca 2020 r. opartej na rozmowie

z funkcjonariuszem oraz ocenie przeprowadzonych w dniu badania testów stwierdzono, że w badaniu osobowości (MMPI, EPQR) ww. przedstawił się wyraźnie korzystniej niż obiektywnie to jest (w obu testach). W kontakcie był manipulujący, prezentował mały krytycyzm wobec siebie. Problemy swoje tłumaczył sytuacją rodzinną i sytuacjami interpersonalnymi w pracy. Wyniki testów wskazały na duży egocentryzm, skłonność do somatyzacji, ucieczki w chorobę, jako nieprawidłowy mechanizm obronny (niedojrzały). W badaniu funkcji poznawczych zaburzeń nie wykazano.

We wnioskach stwierdzono, że intelekt odwołującego jest w normie; występuje podejrzenie zaburzeń adaptacyjnych, zaburzeń osobowości; obniżona jest odporność na stres - występuje skłonność do reagowania w trudnej sytuacji reakcjami depresyjnymi, wypieraniem problemów; w wywiadzie były epizody ryzykownego picia alkoholu. Podkreślono również, iż aktualnie odwołujący nie spełnia wymogów psychologicznych do służby w Policji. Badająca w dniu [...] lipca 2020 r. specjalista psychiatra po analizie dokumentacji medyczno-orzeczniczej zgromadzonej w sprawie i badaniu własnym potwierdziła rozpoznanie zaburzeń adaptacyjnych oraz postawiła dodatkowo rozpoznanie zaburzeń osobowości mieszanych. Stwierdziła też (po uwzględnieniu wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej, wyników badania psychologicznego i badania klinicznego), że stopień zaawansowania rozpoznanych u funkcjonariusza schorzeń psychiatrycznych stanowi podstawę do stwierdzenia inwalidztwa. Podkreśliła również, iż całość obrazu klinicznego wskazuje, że rozpoznane schorzenia psychiatryczne są wynikiem niedojrzałych mechanizmów obronnych, nieefektywnych sposobów radzenia sobie

ze stresem, niedostosowania społecznego, problemów rodzinnych

i interpersonalnych w pracy, przez co nie można uznać, iż są wynikiem warunków służby w Policji. Ażeby móc stwierdzić, że inwalidztwo pozostaje w związku

ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby albo w związku ze służbą schorzenie je powodujące musi zostać uznane za pozostające w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby albo w związku ze służbą.

W rozpatrywanej sprawie schorzenia, które czynią funkcjonariusza inwalidą (pkt. 1,

2 rozpoznania), nie pozostają w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby i nie pozostają w związku ze służbą, toteż inwalidztwo orzeczone

z ich powodu również nie pozostaje w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby oraz nie pozostaje w związku ze służbą.

W odniesieniu do zarzutów z odwołania CKL zauważyła, że udostępnienie dokumentacji orzeczniczej odbywa się na pisemny wniosek osoby zainteresowanej. W dokumentacji orzeczniczej Komisji nie ma wniosku funkcjonariusza

o udostępnienie dokumentacji w części lub w całości, przez co zarzut o odmowie wglądu CKL uznała za chybiony. W zakresie wniosków wynikających z zaświadczeń lekarzy psychiatrów oceniających zdolność ww. do pracy CKL podkreśliła,

że przedmiotem orzekania jest zdolność funkcjonariusza do służby w Policji.

CKL wyjaśniła, że zgodnie z art. 2 pkt 1 u.k.l. właściwymi do orzekania o zdolności do służby są jedynie komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Natomiast zarówno w orzeczeniu Komisji, jak i w orzeczeniu CKL, komisje lekarskie orzekły o niezdolności funkcjonariusza do służby i o braku przeciwwskazań do pracy. Pozostaje to w spójności z zaświadczeniami lekarskimi

(z dnia [...] marca 2020 r. i [...] kwietnia 2020 r.) dołączonymi do akt orzeczniczych, które określają zdolność do pracy, a nie zdolność do służby. Odnośnie do zaświadczenia psychologa o braku danych na rozpoznanie schorzenia F 43.2 (zaburzenia adaptacyjne) CKL podkreśliła, iż osobą upoważnioną do postawienia rozpoznania klinicznego jest lekarz, zaś psycholog w swojej ocenie może zgłosić podejrzenie stanu chorobowego, a nie w sposób jednoznaczny stawiać rozpoznanie kliniczne.

Ustosunkowując się do zarzutów z odwołania w zakresie wydania orzeczenia podczas ogłoszonego stanu epidemii, CKL wskazała, że przystępując do badania funkcjonariusz wyraził zgodę na przeprowadzenie konsultacji specjalistycznych. Podkreśliła należy, że zlecone przez Komisję konsultacje zostały przeprowadzone przez wykwalifikowanych specjalistów i CKL nie miała podstaw do ich zakwestionowania. Wobec wykonania wszystkich konsultacji zleconych podczas postępowania orzeczniczego, Komisja uznała, że zachodzą podstawy do merytorycznego orzeczenia. CKL podkreśliła, że przeprowadzenie wywiadu lekarskiego jest częścią badania lekarskiego (komisyjnego). W ocenie CKL przeprowadzenie wywiadu lekarskiego przez członków komisji lekarskiej

za pośrednictwem telefonu nie narusza obowiązujących przepisów.

Jak podała CKL, po: badaniu własnym (przeprowadzonym przy czynnym udziale funkcjonariusza), uwzględnieniu wyników wykonanych konsultacji specjalistycznych, wnikliwej analizie dokumentacji medyczno-orzeczniczej zgromadzonej w sprawie (w tym dostarczonej przez funkcjonariusza) oraz ze względu na zmianę stosunku służbowego funkcjonariusza i konieczność doprecyzowania rozpoznań psychiatrycznych, mając na uwadze wyjaśnienia poczynione powyżej, uznała za konieczne orzec w następujący sposób,

a mianowicie, rozpoznała u skarżącego zaburzenia osobowości mieszane (F 61.0

§ 90.1, kol. 5, kat. "C" – pkt 1), zaburzenia adaptacyjne (F 43.2 § 87 p. 2, kol. 5, kat. "C" – pkt 2), stan po urazie stopy i stawu skokowego lewego – bez § (pkt 3). Ustaliła kategorię zdolności do służby lub do pracy: trwale niezdolny do służby w Policji,

kat. C. W uwagach wskazała, że związek schorzeń ze służbą nie pozostaje w pkt 1, 2, 3 rozpoznania, ponieważ schorzenia w pkt 1 i 3 nie figurują w zał. nr 2

do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja

2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą

w Policji, Straży Granicznej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej .

Jak stwierdziła CKL, ze względu na swój stopień zaawansowania schorzenie określone w pkt 1 i 2 rozpoznania czynią funkcjonariusza niezdolnym do służby, zdolnym do pracy, przez co zaliczono ww. do III grupy inwalidzkiej. Inwalidztwo pozostaje bez związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby

i pozostaje bez związku ze służbą gdyż schorzenia je powodujące pozostają bez związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby i pozostają bez związku ze służbą.

Skargę na ww. orzeczenie CKL wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, domagając się jego uchylenia.

Jak stwierdził skarżący, zgodnie z art. 47 ust. 2 u.k.l. Centralna Komisja Lekarska nie może wydać nowego orzeczenia na niekorzyść osoby badanej, chyba że zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z prawem lub zostało wydane

z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych. Uznał, że nowe orzeczenie wydane przez CKL zostało wydane na niekorzyść badanego.

Skarżący podał, że zgodnie z orzeczeniem nr [...],

CKL orzekła o uchyleniu w całości orzeczenia z [...] kwietnia 2020 r. wydanego przez Komisję. W związku z powyższym określenie inwalidztwa w orzeczeniu w części C ustęp ID pkt 6 od dnia [...] kwietnia 2020 r. jest nieprawidłowe, a uznanie powyższej daty istnienia inwalidztwa jest niezgodne z panującym prawem oraz ustawą. Ponadto podniósł, że jego ostatnie zwolnienie lekarskie zakończyło się w dniu [...] marca 2020 r. i zadał pytanie, co z okresem od [...] marca do [...] kwietnia.

Skarżący wskazał, że w myśl u.k.l. komisje lekarskie wydają niezwłocznie osobie badanej sporządzone orzeczenia, a powyższe orzeczenie zostało nadane przez CKL w dniu [...] lipca 2020 r. Podał, że w dniu [...] lipca po konsultacji

u specjalisty psychiatry został zwolniony z dalszych czynności przez komisję, nie zostało doręczone mu orzeczenie. Powyższe, w ocenie skarżącego, wzbudza uzasadnione podejrzenie, że orzeczenie nr [...] nie zostało sporządzone w dniu badania, natomiast zostało sporządzone w późniejszym terminie. Lekarz psychiatra oświadczył, że w dniu [...] lipca 2020 r. nie jest w stanie wydać orzeczenia o jego stanie zdrowie, ponieważ jak sam stwierdził, nie zapoznał się z dokumentacją badanego oraz ma bardzo ograniczony czas na badanie, ze względu na pilne czynności zawodowe w Prokuraturze. Natomiast psycholog

w trakcie badania u lekarza psychiatry oświadczył, że ze względu na brak możliwości podjęcia decyzji w dniu [...] lipca 2020 r. przez lekarza psychiatrę funkcjonariusz będzie musiał poddać się konsultacji w kolejnym dniu.

W konsekwencji skarżący zarzucił, że przeprowadzone badanie przez lekarza psychiatrę nie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy i na jego podstawie lekarz nie mógł wydać orzeczenia, że jest chory. Sposób przeprowadzenia wywiadu lekarskiego jest nieprawidłowy i został wykonany z błędami w sztuce lekarskiej.

Jak podał skarżący, CKL wskazała, że zarzut braku dostępu do dokumentacji orzeczniczej Komisji jest chybiony, ponieważ brak jest jakiegokolwiek wniosku w tej sprawie. Skarżący zauważył, że w powyższej sprawie był składany wniosek, nadany za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu [...] kwietnia 2020 r. a odebrany przez CKL w Kielcach w dniu [...] maja 2020 r.

Nadmienił również, że CKL nie posiadała kompletu dokumentów niezbędnych do wydania w dniu [...] lipca 2020 r. zaskarżonego orzeczenia, tj. rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...], który został przesłany na adres mailowy drogą elektroniczną do Centralnej Komisji Lekarskiej

w dniu [...] lipca 2020 r. o godz 22.22, po godzinach urzędowania ww. placówki.

Skarżący dodał, że wykonał samodzielnie badania u innych specjalistów, zwrócił uwagę na zaświadczenia, które nie potwierdzają stanowiska Centralnej Komisji Lekarskiej (specjalista psychiatrii lekarz W. E., specjalista psychiatrii lekarz A. W., psychoterapeuta M. S.).

Zdaniem skarżącego CKL rozpoznając odwołanie od orzeczenia Komisji dopuściła się istotnego naruszenia art. 47 ust. 1 pkt 2 u.k.l., albowiem uchylając sporne orzeczenie Komisji w zakresie rozpoznania i wydając własne orzeczenie, nie zawarła w treści swojego orzeczenia wyraźnego uzasadnienia, z którego wynikałoby jednoznacznie, iż CKL rozpoznała u skarżącego w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości istnienia zaburzeń adaptacyjnych. W wyniku powyższego uchybienia, CKL nie wyjaśniła jednoznacznie zasadności uznania skarżącego za niezdolnego

do służby w Policji. Tym samym, organ odwoławczy, wydając wspomniane orzeczenie lekarskie z dnia [...] lipca 2020 r. w przedmiocie uznania skarżącego

za niezdolnego do służby w Policji, bez jednoznacznego uzasadnienia przyjętej kwalifikacji prawnej do stwierdzonego schorzenia – dopuścił się istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 Kpa. i art. 7 in principio Kpa.

w związku z art. 4 u.k.l. oraz art. 7 Konstytucji RP.

Skarżący zauważył ponadto, że CKL, podobnie jak i Komisja, w żaden sposób nie rozszerzyła swojej argumentacji, nie podejmując się nawet jakiejkolwiek próby bliższego wyjaśnienia powyższych wątpliwości związanych z kwalifikacją prawną schorzenia w kontekście ustaleń dokonanych w toku postępowania.

Skarżący podkreślił, że nie dysponuje specjalistyczną wiedzą medyczną. W tej sytuacji, orzeczenie komisji lekarskiej winno być uzasadnione na tyle precyzyjnie

i jednoznacznie, aby można było dokonać oceny wydanego rozstrzygnięcia, inaczej wymyka się ono spod jakiejkolwiek rozsądnej kontroli. Jest to istotne także z tego powodu, że zaskarżone orzeczenie uniemożliwia skarżącemu podjęcie służby publicznej, gdy tymczasem każdemu przysługuje równe prawo do takiej służby.

Skarżący podniósł również, że CKL, przeprowadzając nieprawidłowe badanie lekarskie i rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuściła się również naruszenia przepisu art. 8 Kpa. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli

do organów praworządnego państwa i stosowanego przez nie prawa.

W tym stanie rzeczy skarżący uznał, że złożona przez niego skarga jest zasadna, a załączony materiał dowodowy, jak również podniesione kwestie prawne, dają uzasadnione podejrzenie na nieprawidłowe działanie Komisji Lekarskiej na szkodę skarżącego. W związku z tym wniósł o uchylenie w całości powyższego orzeczenia.

W odpowiedzi na skargę CKL wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga E. M. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z [...] lipca 2020 r.

w zakresie obejmującym ustalenie kategorii zdolności do służby nie jest zasadna.

W pozostałym zakresie, skarga podlegała odrzuceniu.

Przede wszystkim należy wyjaśnić, że komisja lekarska w zaskarżonym orzeczeniu zawarła dwa rozstrzygnięcia. Po pierwsze orzekła w sprawie zaliczenia skarżącego do określonej kategorii zdolności do służby, tj. o jego niezdolności

do służby. To orzeczenie komisji lekarskiej jest wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby lub o zwolnieniu z tej służby. Od takiego orzeczenia służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy – zdolność do służby.

W zaskarżonym orzeczeniu CKL wypowiedziała się również (orzekła)

w przedmiocie związku stanu zdrowia skarżącego (stwierdzonych chorób

i ułomności) ze służbą dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego, ustalenia stopnia inwalidztwa, stosując przepisy rozporządzenia MSWiA z 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej, wydanego na podstawie art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2019 r. poz. 730). To orzeczenie ma wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, stanowi przesłankę ustalenia prawa do określonych świadczeń,

ich zakresu i wysokości i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego

(por. wyroki NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 93/10, z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 667/08, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. III ZP 9/99, OSNAPiUS z 2000 r., nr 5, poz.167, uchwała NSA z dnia

19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97, postanowienie NSA z dnia 6 listopada

2000 r. sygn. OSA 1/00 , wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne

na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tego względu, skarga na orzeczenie CKL z [...] lipca 2020 r. w zakresie dotyczącym zaliczenia skarżącego do III grupy inwalidzkiej, określenia braku związku schorzeń ze służbą (szczególnymi właściwościami lub warunkami służby) podlega odrzuceniu.

Dokonując natomiast kontroli zaskarżonego orzeczenia w zakresie ustalenia kategorii zdolności do służby w Policji, Sąd stwierdził, że odpowiada ono prawu.

Wyjaśnienia wymaga, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich w zakresie dotyczącym ustalenia kategorii zdolności do służby w Policji sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego zaliczenie badanego do jednej z kategorii zdolności do służby, w szczególności

do zbadania, czy organ rozstrzygając o zaliczeniu do kategorii zdolności do służby miał do tego odpowiednie podstawy faktyczne i prawne, a więc np. czy badanie stanu zdrowia zostało przeprowadzone prawidłowo, znajduje oparcie

w wyczerpującym wywiadzie chorobowym i odpowiedniej dokumentacji medycznej. Sąd administracyjny nie dokonuje natomiast oceny stanu zdrowia badanego we własnym zakresie.

Zdaniem Sądu, CKL, mając na uwadze podnoszone przez skarżącego zastrzeżenia co do przeprowadzonych w dniu 16 i 18 marca 2020 r. badań i testów psychologicznych, ich zakresu (test), jak i sam fakt, że opinia psychologa została wydana dopiero w dniu [...] kwietnia 2020 r. po decyzji specjalisty psychiatrii, a nie po wcześniejszym wywiadzie oraz analizie wykonanych testów, w związku z czym brak było możliwości omówienia powyższego badania oraz wniesienia nowych dowodów w postaci dodatkowej dokumentacji medycznej, w wyniku szczegółowej analizy dokumentacji medyczno-orzeczniczej, zasadnie zadecydowała o konieczności ponownej oceny stanu zdrowia skarżącego, w szczególności oceny psychologiczno-psychiatrycznej. W konsekwencji przeprowadzając postępowanie orzecznicze w tej sprawie, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, stwierdzone rozpoznanie prawidłowo zakwalifikowała pod wskazane schorzenia (ułomności).

Zaskarżone orzeczenie CKL we wskazanym zakresie zostało wydane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Z akt sprawy wynika, że Komisja przeprowadziła badanie lekarskie skarżącej, z którego to badania, zgodnie z art. 32 ust. 1 powołanej ustawy sporządziła protokół, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby.

W oparciu o dokumentację medyczną zgromadzoną w sprawie i własne badanie Komisji, dokonano oceny stanu zdrowia skarżącego. Co istotne, odnośnie

do zaświadczenia psychologa o braku danych na rozpoznanie schorzenia F 43.2 (zaburzenia adaptacyjne), CKL zasadnie podkreśliła, iż osobą upoważnioną

do postawienia rozpoznania klinicznego jest lekarz, zaś psycholog w swojej ocenie może zgłosić podejrzenie stanu chorobowego, a nie w sposób jednoznaczny stawiać rozpoznanie kliniczne.

Należy wskazać, że do wyłącznej kompetencji komisji lekarskiej należy uznanie (zakwalifikowanie) orzekanego do określonej kategorii zdolności do służby. Rozstrzygnięcie CKL zostało oparte na dokumentacji medycznej zebranej w sprawie, konsultacji specjalistycznej oraz badaniu przedmiotowym. Komisje lekarskie

w zakresie określenia zdolności do służby muszą orzekać zgodnie z wiedzą medyczną i obowiązującymi przepisami. Należy podkreślić, że subiektywne odczucia skarżącego na temat jego stanu zdrowia, z punktu widzenia orzeczniczego, nie mają istotnego wpływu na ustalenie kategorii zdolności do służby.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów Kpa. zauważyć należy, że choć orzeczenie komisji lekarskiej ma swój autonomiczny byt prawny i znajduje swoje umocowanie w przepisach szczególnych, to zgodnie z art. 4 u.k.l. w zakresie nieuregulowanym przepisami niniejszej ustawy stosuje się przepisy Kpa..

Zgodnie z art. 39 ust. 1 u.k.l., orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej,

z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Ustawa nie precyzuje, jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej, poza stwierdzeniem, że powyższe orzeczenia uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 5 ustawy). Uwzględniając, że ustawodawca w art. 4 u.k.l. postanowił, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy Kpa., należy wywieść, że uzasadnienie faktyczne orzeczenia komisji lekarskich, zgodnie z art. 107 § 3 Kpa., powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji,

z przytoczeniem przepisów prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 243/16).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie warunki te zostały spełnione. CKL

w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia odwołała się do przeprowadzonych wobec skarżącego badań, które wykazały, że nie spełnia on wymogów psychologicznych

do służby w Policji. Badająca w dniu [...] lipca 2020 r. specjalista psychiatra

po analizie dokumentacji medyczno-orzeczniczej zgromadzonej w sprawie i badaniu własnym potwierdziła rozpoznanie u badanego zaburzeń adaptacyjnych oraz postawiła dodatkowo rozpoznanie zaburzeń osobowości mieszanych. Stwierdziła też (po uwzględnieniu wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej, wyników badania psychologicznego i badania klinicznego), że stopień zaawansowania rozpoznanych u skarżącego schorzeń psychiatrycznych stanowi podstawę

do stwierdzenia inwalidztwa. Podkreśliła również, na co zwróciła uwagę CKL, że całość obrazu klinicznego wskazuje, że rozpoznane schorzenia psychiatryczne są wynikiem niedojrzałych mechanizmów obronnych, nieefektywnych sposobów radzenia sobie ze stresem, niedostosowania społecznego, problemów rodzinnych

i interpersonalnych w pracy, przez co nie można uznać, iż są wynikiem warunków służby w Policji. Stwierdzenie związku schorzeń ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, opiera się

o wykaz zawarty w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja 2019 r.

Wobec powyższego jako irrelewantny dla oceny wydanego przez CKL orzeczenia uznać należy zarzut skarżącego polegający na braku udostępnienie dokumentacji orzeczniczej.

Podzielić należy stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu, że zlecone przez Komisję konsultacje zostały przeprowadzone przez wykwalifikowanych specjalistów i w związku z tym nie było podstaw do ich zakwestionowania. Wobec wykonania wszystkich konsultacji zleconych podczas postępowania orzeczniczego, Komisja zasadnie uznała, że zachodzą podstawy do merytorycznego orzeczenia. Przeprowadzenie wywiadu lekarskiego jest częścią badania lekarskiego (komisyjnego), a jego dokonanie przez członków komisji lekarskiej za pośrednictwem telefonu nie narusza obowiązujących przepisów.

Ponadto wyjaśnić należy, że komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie (art. 32 ust. 2 u.k.l.). To też w niniejszej sprawie zostało uczynione. Opinie i badania wykonane przez zewnętrzne placówki medyczne, do których skarżący udał się "prywatnie" bez skierowania komisji lekarskich, nie mogą mieć mocy dowodowej, bowiem lekarze spoza grona orzeczników czy konsultantów, zaświadczający podczas prywatnych wizyt, czy ktoś jest zdolny bądź nie do służby, nie dysponują stosowną wiedzą w tym zakresie, ponieważ nie są im znane regulacje m.in. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r., poz. 2035), czy ustawy z dnia 28 listopada

2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 398).

Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżone orzeczenie CKL w zakresie ustalenia kategorii zdolności do służby w Policji zostało wydane zgodnie

z obowiązującymi przepisami, zaś podniesione w skardze zarzuty są niezasadne.

Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w pkt 1 wyroku. Orzeczenie, o którym mowa w pkt 2 wyroku zostało wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.

-----------------------

12