Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 519/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Szumacher, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Dorota Łabuda, po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi A. i R. B. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 20 lutego 2002 Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i zasądza od Dyrektora Izby skarbowej na rzecz skarżących kwotę (słownie : dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 519/02

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 20 lutego 2002r. nr [...] Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia 14 listopada 2001r. nr [...] w sprawie określenia należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000r. w wysokości 4.919,30 zł, zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r. w wysokości 192,00 zł. oraz wysokości odsetek za zwłokę od tej zaległości na dzień wydania decyzji w kwocie 51,30 zł.

Powodem określenia zobowiązania podatkowego w innej wysokości niż deklarowana przez Podatników w zeznaniu PIT - 37 było zakwestionowanie prawa do odliczenia 19% wydatków poniesionych na remont i modernizację lokalu mieszkalnego a przeznaczonych na zakup żaluzji nawierzchniowych i rolet materiałowych. Organ podatkowy I instancji wyjaśnił, że wydatki te nie zostały wymienione w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 grudnia 1996r w sprawie określenia rodzaju wydatków na remont i modernizacje budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, o które zmniejsza się podatek dochodowy (Dz.U. Nr 156, poz. 788). Wyjaśniono także, że stanowisko Ministerstwa Finansów opublikowane pismem z dnia 22 lutego 1994r. Nr PO2/10-80110-02042/94 a wskazujące, iż poniesienie wymienionych wydatków może stanowić podstawę odliczenia z dniem 1 stycznia 1997r. straciło moc.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji Państwo A. i R. B. zarzucili, że decyzja z dnia 19 listopada 2001r. została wydana z naruszeniem art. 45 ust.6 i art. 27a ust.l pktl lit.g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 210 §1 pkt 6 i §4 oraz art. 121 §1 i 2, art. 123§L art. 124 ustawy Ordynacja podatkowa oraz §1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie określenia rodzajów wydatków na remont i modernizację budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, o które zmniejsza się podatek dochodowy.

Izba Skarbowa przywołując treść rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie określenia rodzajów wydatków na remont i modernizację budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, o które zmniejsza się podatek dochodowy stwierdziła, że żaluzje nawierzchniowe i rolety materiałowe nie stanowią stałych elementów konstrukcyjnych okna, nie spełniają zatem cech określonych w powołanym rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Izba Skarbowa stwierdziła, że są one bezzasadne.

W skardze z dnia 11 marca 2002r. skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Państwo A. i R. B. wnieśli o uchylenie decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia 20 lutego 2002r. nr [...]. Skarżący zarzucili, iż decyzja Izby Skarbowej wydana została z naruszeniem prawa materialnego i procesowego w stopniu wykluczającym uznanie jej za zgodną z prawem. Skarżący nie zgodzili się z argumentacją organu odwoławczego w zakresie nieuznania odliczenia z tytułu wydatków poniesionych na zakup żaluzji powierzchniowych i rolet materiałowych. Stwierdzili, że organ podatkowy w sposób uprawniony zawęża katalog robót remontowych i modernizacyjnych uprawniających do odliczeń. Pomijając stanowisko Ministerstwa Finansów a także orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego Izba Skarbowa narusza zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych. Nadto skarżący zarzucili organowi podatkowemu I i II instancji przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający szereg przepisów postępowania. W szczególności wskazali na naruszenie art. 123 §1 Ordynacji podatkowej, który obliguje organ podatkowy do zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, art. 210 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie przytoczenie żadnego z naruszonych, zdaniem Urzędu Skarbowego, przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, naruszenie art. 165 §2 Ordynacji podatkowej poprzez skierowanie postanowienia o wszczęciu postępowania do podmiotu nie będącego Stroną postępowania. W ocenie karzących organ odwoławczy nie zauważył także, że decyzja organu I instancji wbrew jednoznacznej dyspozycji art. 45 ust.6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie określała innej wysokości zobowiązania podatkowego niż wynikająca z zeznania podatników poprzestając na określeniu wysokości zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę.

Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę podtrzymała stanowisko wyrażone w decyzji z dnia 20 lutego 2002r.

Skarżący pismem z dnia 26 czerwca 2002r. podtrzymali stanowisko wyrażone w skardze, jednocześnie stwierdzili, że wyjaśnienia Izby Skarbowej sformułowane w odpowiedzi na skargę nie odpowiadają stanowi faktycznemu sprawy. W sentencji decyzji Trzeciego Urzędu Skarbowego jaką otrzymali Skarżący brak jest określenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2002 na dowód czego załączyli kopię tej decyzji. Podtrzymali także stanowisko, iż nie zostali pouczeni o środkach odwoławczych przysługujących im wobec protokołu kontroli.

Izba Skarbowa w piśmie procesowym z dnia 9 sierpnia 2O02r. przyznała, że Państwo A. i R. B. otrzymali egzemplarz decyzji, w którym nie określono wysokości zobowiązania podatkowego. Błąd ten choć zdaniem Izby Skarbowej nie powinien mieć miejsca, nie miał wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Odrzucono natomiast zarzut o braku pouczenia co do środków zaskarżenia.

Zgodnie z przepisem art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W myśl art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wniosek skargi zasługuje na uwzględnienie z uwagi na zasadność podniesionych zarzutów.

Do uwzględnienia zarzutu mającego w swej podstawie faktycznej nieuwzględnienie przez organy podatkowe w grupie wydatków mieszkaniowych wartości zakupionych przez skarżących żaluzji nawierzchniowych i rolet materiałowych, które jak wynika z ustalonego niespornie stanu faktycznego zamontowane zostały w sposób trwały, prowadzi naruszenie prawa materialnego zawartego w przepisie art. 27a ust.l pkt 1 lit. g ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.). Zgodnie z powołanym przepisem w brzmieniu obowiązującym w 2000r. podatek dochodowy od osób, o których mowa w art. 3 ust. 1. obliczony zgodnie z art. 27, zmniejsza się na zasadach określonych w ust. 2-17, jeżeli w roku podatkowym podatnik poniósł wydatki na własne potrzeby mieszkaniowe przeznaczone na remont i modernizację budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie tytułu prawnego oraz wpłaty na wyodrębniony fundusz remontowy wspólnoty mieszkaniowej, utworzonej na podstawie odrębnych przepisów.

Szczegółowy wykaz dotyczący wydatków na remont i modernizację budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego określa rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 grudnia 1996r. (Dz. U. Nr 156, poz. 788). W przypadku remontu lub modernizacji mieszkania w ramach ulgi można odliczyć wydatki, które dotyczą remontu, modernizacji lub wykonania nowych elementów w lokalu mieszkalnym, a wśród nich między innymi ścianek działowych, sufitów, tynków i okładzin wewnętrznych, podłóg i posadzek, okien, świetlików, drzwi i tapet. Jeżeli zatem za lokal mieszkalny o podstawowym standardzie uznać należy lokal wyposażony w okna, to do modernizacji takiego lokalu zaliczyć powinno się, z uwagi na funkcjonalność, zakup żaluzji nawierzchniowych czy rolet materiałowych przeznaczonych do trwałego zamontowania w oknach. Nie ulega bowiem wątpliwości, że żaluzje i rolety zabezpieczają przed co najmniej nadmiernym nasłonecznieniem, hałasem i kurzem. Wobec tego poprawie ulega przede wszystkim użyteczność lokalu jako miejsca przeznaczonego na pobyt ludzi. W ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego uzależniające możliwość odliczenia przedmiotowych wydatków tylko do sytuacji, gdy stanowiłyby one stałe elementy konstrukcyjne okna takie jak np. rama okienna, szyba, okucia okienne nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.

Zarzuty skargi w zakresie wadliwości przeprowadzonego postępowania podatkowego uznać należy także za uzasadnione. Jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest wyrażona w art. 121 §1 Ordynacji podatkowej zasada pogłębiania zaufania do organów podatkowych. Jako rażące naruszenie tej zasady uznać należy sytuację, w której egzemplarz decyzji doręczony stronie postępowania różni się w swej treści od egzemplarza decyzji znajdującego się w aktach sprawy. Sytuacja taka utrudnia stronie skuteczne dochodzenie swoich praw w drodze odwołania, czyni jej sytuację prawną niepewną wobec zagrożenia, że organ podatkowy będzie dochodził wykonania obowiązku o innej treści niż ta jaka wynika z decyzji otrzymanej przez podatnika. Także sądowa kontrola takiej decyzji mogłaby okazać się wobec zaistniałej sytuacji iluzoryczna. Stanowisko Izby Skarbowej jako organu nadzoru nad urzędem skarbowym - bagatelizujące zaistniałą wadliwość postępowania uznać należy za daleko niewystarczające.

Zgodnie z treścią art. 165 §4 Ordynacji podatkowej datą wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego komu należy doręczyć postanowienie o wszczęciu postępowania. Nie budzi także wątpliwości, że obowiązkiem organu podatkowego jest prawidłowe oznaczenie strony postępowania. Błędne jednak oznaczenie Strony winno zostać sprostowane w toku postępowania przez właściwy organ. Stosownie bowiem do art. 215 §1 w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe lub inne oczywiste omyłki w wydanym przez ten organ postanowieniu. Okoliczność, że strona postępowania nie podniosła wcześniej zarzuty wadliwego oznaczenia strony postępowania nie usprawiedliwia zaniechania organu I instancji oraz organu odwoławczego w tym zakresie.

Z wymienionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.