Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 668/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 85aa ust. 1 pkt 18
journal: Dz.U. 2018 poz 1967
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt.
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca) Asesor WSA Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi W. Koła Łowieckiego Nr [...] "[...]" z siedzibą w W. na decyzję Lekarz Weterynarii z dnia [...] lipca 2021 r. znak: [...](4) w przedmiocie kary pieniężnej za nieprowadzenie odstrzału sanitarnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...] marca 2021 r. znak: [...] II. zasądza od Lekarz Weterynarii na rzecz W. Koła Łowieckiego Nr [...] "[...]" z siedzibą w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., znak: [...](4), Lekarz Weterynarii, po rozpatrzeniu odwołania W. Koła Łowieckiego Nr [...] "[...]" z siedzibą w W. (dalej także jako: "skarżący" lub "Koło Ł."), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...] marca 2021 r., znak: [...](2), orzekającą o wymierzeniu odwołującemu się K. Łowieckiemu kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za nieprowadzenie odstrzału sanitarnego dzików w obwodach łowieckich nr [...] i nr [...] na terenie województwa lubelskiego zgodnie z rozporządzeniem nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lutego 2020 r.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:

Dnia [...] lutego 2020 r. na stronie internetowej Dziennika Urzędowego Województwa L. opublikowano rozporządzenie Nr 8 Wojewody L. z dnia [...] lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa [...] (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. 972 z późn. zm.). Na podstawie art. 46 ust. 3 pkt 1, pkt 8, pkt 8b, pkt 8c, pkt 10 oraz art. 47a ust. 1 - 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1967 i Dz. U. z 2020 r. poz. 148), zarządcom i dzierżawcom obwodów łowieckich lub ich części położonych na terenie województwa [...], ustalonych zgodnie z uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa L. z dnia 27 marca 2015 r. w sprawie podziału województwa lubelskiego na obwody łowieckie (Dz. Urz. Województwa L. z 2015 r. poz. [...]), a także dyrektorowi P. Parku Narodowego oraz dyrektorowi R. Parku Narodowego, nakazano w terminie od [...] lutego 2020 r. do [...] maja 2020 r. przeprowadzenie odstrzału sanitarnego dzików, z czego 12 dzików w obwodzie łowieckim nr [...] dzików w obwodzie łowieckim nr [...] - przypadło do odstrzału W. Kołu Łowieckiemu "[...]" w W..

Rozporządzenie podlegało podaniu do publicznej wiadomości przez właściwych Powiatowych Lekarzy Weterynarii w sposób zwyczajowo przyjęty na terenie obwodów.

Rozporządzenie Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa l. było kilkukrotnie zmieniane następującymi rozporządzeniami Wojewody L.:

1) nr [...] z [...] lutego 2020 r. (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. [...]);

2) nr [...] z [...] marca 2020 r. (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. [...]);

3) nr [...] z [...] kwietnia 2020 r. (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. [...]);

4) nr [...] z [...] maja 2020 r. (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. [...]);

5) nr [...] z [...] maja 2020 r. (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. [...]);

6) nr [...] z [...] czerwca 2020 r. (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. [...]);

7) nr [...] z [...] lipca 2020 r. (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. [...]).

Finalnie na mocy rozporządzenia Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa l. (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. [...]) ustalono, że w ramach odstrzału sanitarnego na terenie obwodów łowieckich nr [...] i nr [...] należało odstrzelić po 24 sztuki dzików, w terminie do dnia [...] lipca 2020 r.

Ze złożonej przez W. K. Ł. "[...]" dokumentacji wynikało, iż dokonano odstrzału sanitarnego: w obwodzie łowieckim nr [...] – w ilości 5 sztuk dzików, oraz w obwodzie łowieckim nr [...] – również w ilości 5 sztuk dzików. K. łowieckie nie zrealizowało zatem nałożonego obowiązku w zakresie odstrzału 19 sztuk dzików na terenie obwodu łowieckiego nr [...] oraz w zakresie odstrzału 19 sztuk dzików na terenie obwodu łowieckiego nr [...].

Decyzją z dnia [...] marca 2021 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w Ł. wymierzył W. K. Łowieckiemu :[...]" karę pieniężną w wysokości 2.459 złotych za nieprowadzenie odstrzału sanitarnego dzików w obwodach łowieckich nr [...] i nr [...] na terenie województwa lubelskiego, zgodnie z rozporządzeniem nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lutego 2020 r. (z późn.zm.).

Po rozpatrzeniu odwołania Koła Łowieckiego od decyzji organu pierwszej instancji, Lekarz Weterynarii powołana na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. (zaskarżoną w niniejszej sprawie) utrzymał w mocy rozstrzygniecie wymierzające karę pieniężną za nieprowadzenie odstrzału sanitarnego we wskazanych obwodach łowieckich.

Uznając odwołanie za niezasadne organ odwoławczy wskazał, że realizacja odstrzału sanitarnego zwierząt wynika z art. 46 ust. 3 pkt 8, 8b, 8c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. W myśl przepisów tej ustawy nakaz wykonania odstrzału sanitarnego, przez stosowne rozporządzenie w postaci aktu prawa miejscowego, może wydać wojewoda na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii.

Wedle art. 46 ust. 3 pkt 8 cytowanej ustawy wojewoda w przypadku, o którym mowa w ust. 1, na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii, w drodze rozporządzenia nakazuje odstrzał sanitarny zwierząt na określonym obszarze, w tym nakazuje dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich odstrzał sanitarny zwierząt wolno żyjących (dzikich).

Zgodnie z art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt kto będąc dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,25 do 1,3 kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezes Głównego Urzędu Statystycznego.

Stosownie do treści cytowanego przepisu organ nie ma możliwości ustalenia kary w wysokości innej aniżeli w przedziale przewidzianym w powołanym przepisie. Z kolei zgodnie z art. 85b ww. ustawy, karę pieniężną wymierza powiatowy lekarz weterynarii w drodze decyzji administracyjnej.

Kara pieniężna w niniejszej sprawie w wysokości 2.459 złotych została ustalona w wysokości 0,5 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Końcowo organ wskazał, że wobec charakteru działalności koła łowieckiego, jak również możliwych skutków polegających na rozprzestrzenianiu się wirusa afrykańskiego pomoru świń nie sposób uznać zaniechania Koła Łowieckiego za naruszenie, którego waga jest znikoma. Z doświadczenia życiowego płynie zaś wniosek, że wymierzona kwota kary pieniężnej nie jest znacząca biorąc pod uwagę liczbę członków koła łowieckiego, uzyskiwane wpływy oraz obszar działania. Jednocześnie z uwagi na charakter nałożonych na K. Ł. obowiązków wynikających z działań zmierzających do zmniejszenia ryzyka przeniesienia czynnika zakaźnego do gospodarstw rolnych oraz rozprzestrzeniania się wirusa afrykańskiego pomoru świń organ nie znalazł przesłanek do zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej w art. 189f Kodeksu postępowania administracyjnego.

W. Koło Łowieckie "[...]" w W. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzje organu odwoławczego. Zaskarżonej decyzji Koło Łowieckie zarzuciło:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art.85aa ust.1 punkt 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, poprzez błędną wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że skarżący nie prowadził odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodów łowieckich nr [...] i nr [...], podczas gdy skarżący prowadził regularny odstrzał sanitarny dzików w ww. obwodach łowieckich w nakazanym terminie;

b) art.85aa ust.1 punkt 18 w związku z art. 46 ust. 3 pkt 8 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, poprzez ich zastosowanie, podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna prowadzić do wniosku, że przepisy te stanowią podstawę do nałożenia kary pieniężnej za nieprowadzenie odstrzału sanitarnego, a karze pieniężnej powinien podlegać wyłącznie ten, kto nie podejmował nakazanych przepisami rozporządzenia działań;

c) § 1 ust. 2 pkt 11) lit. i) rozporządzenia nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lipca 2020 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na ternie województwa lubelskiego, przez błędne zastosowanie, polegające na zastosowaniu, polegające na zastosowaniu wobec skarżącego przepisu rozporządzenia, który nie dotyczy skarżącego;

d) rozporządzenia nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lipca 2020 r., poprzez jego zastosowanie i nałożenie na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej przez organ pierwszej instancji, oraz rozporządzenia nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lutego 2020 r., zastosowanego przez organ drugiej instancji, skutkujące pozbawieniem strony możliwości zrealizowania nakazu w określonym terminie, z uwagi na różne limity wskazane w dwóch rozporządzenia;

2. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez niewywiązanie się przez organ z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przez: niezebranie całego oraz nie rozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny; a także nieodniesienie się do dokumentów przedstawionych przez stronę, w tym niewyjaśnienie, dlaczego organ nie przeprowadził dowodu z tych dokumentów, względnie odmówił tym dokumentom mocy dowodowej, co doprowadziło do błędnego uznania, iż skarżący nie prowadził odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodów łowieckich nr [...] i nr [...]

b) art.8 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, nieprzedstawienie przez organ jakichkolwiek argumentów, które przemawiałyby za tym, iż skarżący nie wywiązywał się z nakazu prowadzenia odstrzału sanitarnego na wskazanym obszarze i określonym terminie oraz brak wskazania dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji;

c) art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji nr [...] Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...] marca 2021 r. w sytuacji, gdy istniały przesłanki do jej uchylenia i orzeczenia o umorzeniu postępowania;

d) art.189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na odmowie odstąpienia od wymierzenia kary, pomimo zaistnienia przesłanek obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej;

e) art. 189c k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy organ przy wymierzaniu administracyjnej kary pieniężnej powinien zastosować przepisy względniejsze dla skarżącego;

f) art. 6 i art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności, nakładającej na organy administracji publicznej obowiązek działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), oraz art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności polegające na zastosowaniu przez organ odwoławczy nieobowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisów prawa;

g) art.81a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji pozostających w sprawie i niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te powinny być rozstrzygane na korzyść strony.

W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2021 r., a także umorzenie postępowania administracyjnego. W skardze zawarto też wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Ponadto skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ odwoławczy wniósł o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że wobec zgodnych wniosków stron sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym - stosownie do art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.").

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie. Decyzje organów obu instancji zostały bowiem wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji organów obu instancji stanowił przepis art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1421, dalej jako "u.o.z.z."). Zgodnie z tym przepisem, kto, wbrew wydanym w celu zwalczania choroby zakaźnej zwierząt lub zapobiegania takiej chorobie nakazom, zakazom lub ograniczeniom, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 8 i art. 46 ust. 3 pkt 8, będąc dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,25 do 1,3.

Z literalnego brzmienia art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. wynika, że karze pieniężnej, o której mowa w przepisie podlega ten, kto nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze. Jest to okoliczność istotna albowiem tego rodzaju przepisów o charakterze represyjnym nie można wykładać rozszerzająco. Przeciwnie należy interpretować je ściśle, odwołując się przede wszystkim do wąskiej, literalnej wykładni prawa. W przypadku regulacji dotyczących kar pieniężnych nie jest dopuszczalna rozszerzająca i pozajęzykowa wykładnia przepisów. W art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. posłużono się czasownikiem w formie niedokonanej, a karze podlega ten kto nie prowadzi odstrzału sanitarnego. W przepisie tym nie odwołano się do wyniku, czy też rezultatu odstrzału. W szczególności w przepisie tym nie ma mowy o niewykonaniu odstrzału sanitarnego, co faktycznie przyjął organ wymierzając karę pieniężną za "niewykonanie" odstrzału w obwodzie łowieckim.

Dlatego też, kierując się dyrektywami wykładni językowej i koniecznością ścisłego interpretowania przepisu o charakterze represyjnym, stwierdzić należy, że karze pieniężnej z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. podlega tylko ten dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego, który w ogóle nie podjął działań w postaci prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich). Nieprowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich), o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z., nie można zatem w sposób mechaniczny utożsamiać jedynie z faktem nie wykonania przez koło łowieckie limitu odstrzału zwierząt dzikich ustalonego w rozporządzeniu wojewody z art. 46 ust. 3 pkt 8 u.o.z.z. Czym innym bowiem jest nie prowadzenie odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących, a czym innym niewykonanie założonych w rozporządzeniu limitów odstrzału zwierząt. Ukaraniu sankcją z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. podlega podmiot, który nie prowadzi odstrzału sanitarnego. Kara ta nie jest wymierzana za niewykonanie zaplanowanego limitu odstrzału.

W ocenie Sądu, do takich samych wniosków prowadzi także odwołanie się do reguł wykładni celowościowej przy interpretacji art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. Oczywiste bowiem jest, że choć limity zwierząt do odstrzału ustalane są w akcie mającym charakter prawa miejscowego, to także i one opierają się jedynie na pewnych szacunkach i przypuszczeniach, co do liczby zwierzyny dzikiej utrzymującej się na danym obszarze. Wynika to z istoty i charakteru zwierząt dziko, a więc wolno żyjących, których bytowanie nie ogranicza się wyłącznie do granic danego obwodu łowieckiego. Nawet więc jeśli trafnie ustalono w rozporządzeniu liczbę zwierząt do odstrzału to i tak nie ma żadnej gwarancji tego, że zwierzęta te będą nadal przebywać na terenie danego obwodu łowieckiego także i w okresie późniejszym, tj. w czasie wykonywania zaplanowanego odstrzału. Możliwa jest więc sytuacja, w której mimo podjęcia przez koło łowieckie wszelkich możliwych działań łowieckich, nie będzie możliwe wykonanie założonego limitu odstrzału zwierząt z uwagi na brak na danym terenie wystarczającej liczby zwierząt. W takich sytuacji, wzgląd na racjonalność ustawodawcy, uzasadnia przyjęcie, że jego celem było nałożenie sankcji pieniężnej jedynie na zachowania cechujące się szczególnym lekceważeniem prawa, tj. nie prowadzenie w ogóle nakazanego odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących, a nie karanie za zachowania nie w pełni zależne i nie zawsze możliwe do wykonania przez adresata obowiązku, w postaci wykonania założonego limitu odstrzału zwierząt.

Wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy dokonał zatem błędnej wykładni art. art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z., nieprawidłowo utożsamiając fakt nie wykonania przez koło łowieckie limitu odstrzału określonego w rozporządzeniu z nie prowadzeniem odstrzału sanitarnego, o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z.

Organ odwoławczy, orzekając w sprawie, nie rozpatrzył także i nie wyjaśnił należycie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, czym naruszył art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Skoro bowiem karze pieniężnej z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. podlega tylko ten dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego, który w ogóle nie podjął działań w postaci prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) to tym samym istniała konieczność rozpatrzenia całości zgromadzonego materiału dowodowego i dokonania oceny czy działania łowieckie podejmowane przez skarżącego miały charakter prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt, czy też nie.

W celu dokonania takich ustaleń organ powinien był ocenić, czy wskazywane przez skarżącego działania łowieckie ze względu na swój rodzaj, charakter i częstotliwość można było kwalifikować jako prowadzenie odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących, o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. W tym kontekście uwzględnić należało także liczbę zwierząt faktycznie odstrzelonych przez koło łowieckie, przy czym okoliczność ta nie ma wcale charakteru rozstrzygającego. Możliwa do zaistnienia jest bowiem sytuacja, gdy kołu łowieckiemu, pomimo podjęcia wszelkich możliwych i wymaganych działań łowieckich, nie uda się dokonać odstrzału nawet jednej sztuki zwierzyny. Jeżeli stan taki będzie wynikać z przyczyn niezależnych od koła łowieckiego, np. z braku zwierzyny na danym terenie, to i taka sytuacja będzie mogła być kwalifikowana jako prowadzenie odstrzału z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z.

W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie dokonał tego rodzaju ustaleń i ocen. Co oczywiste tych samych uchybień dopuścił się również organ pierwszej instancji, na którym to w pierwszym rzędzie spoczywał obowiązek przeprowadzenia prawidłowego i wnikliwego postępowania dowodowego oraz należytego i dokładnego wyjaśnienia oraz rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy.

Stwierdzone naruszenia zakwalifikować należało jako naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Jako, że identycznych uchybień dopuścił się również organ pierwszej instancji, stosownie do art. 135 p.p.s.a. uchyleniu podlega również i jego rozstrzygnięcie. Naruszenia przepisów dotyczyły kwestii związanych bezpośrednio z wymierzeniem kary pieniężnej, a zatem były to naruszenia, które kwalifikować należało jako mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że uwadze organów uszło również to, że w dacie wydania przedmiotowych decyzji nie obowiązywało już rozporządzenie Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego, które zostało uchylone z dniem [...] sierpnia 2020 r., mocą § 2 rozporządzenia Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] sierpnia 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego (Dz.Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. [...]).

Przepisy rozporządzenia Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lutego 2020 r., w których określono limit i terminy odstrzału dzików, miały charakter przepisów epizodycznych w tym znaczeniu, że zawierały one regulacje obowiązujące przez ściśle określony czas. Z przepisów tych wynikał więc wprost ich okres obowiązywania.

W konsekwencji też nie jest jasnym, czy uchylenie w § 2 rozporządzenia Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] sierpnia 2020 r. rozporządzenia Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lutego 2020 r. powoduje, że rozporządzenie Nr [...] Wojewody L. zastąpiło rozporządzenia Nr [...] i tym samym, wydłużyło termin końcowy do przeprowadzenia nakazanego odstrzału dzików. Dodatkowe trudności w interpretacji rozporządzenie Nr [...] powoduje też to, że w rozporządzeniu tym nie podano terminu początkowego do podjęcia nakazywanych nim działań. Niewątpliwie natomiast rozporządzenie Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lutego 2020 r. zostało uchylone i w ten sposób usunięte z porządku prawnego.

Skutkiem wyroku Sądu będzie powrót sprawy do etapu postępowania przed organem pierwszej instancji, celem ponownego rozpatrzenia. Obowiązkiem organów rozpoznających sprawę będzie ponowne rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny prawnej (art. 153 p.p.s.a.), w tym w szczególności z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny prawnej dotyczącej interpretacji pojęcia nie prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich), o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z.

Organ w tym celu rozpatrzy cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i uwzględni przy rozstrzyganiu sprawy wszystkie przeprowadzone dowody, dbając o to, by dokonane ustalenia faktyczne wynikały z przeprowadzonych w postępowaniu środków dowodowych.

Organ w pierwszej kolejności zbada czy podejmowane przez skarżącego działania łowieckie ze względu na swój rodzaj, charakter i częstotliwość można kwalifikować jako prowadzenie odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących, o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z.

Organ oceni także czy i jaki wpływ na możność wymierzenia kary pieniężnej miało uchylenie rozporządzenia Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lutego 2020 r. § 2 rozporządzenia Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] sierpnia 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego

Sporządzając uzasadnienie decyzji organy zadbają o to, by należycie i wyczerpująco wyjaśnić podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia, wskazując w sposób jednoznaczny te ustalenia faktyczne, które zadecydowały o ewentualnym wymierzeniu skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej oraz ustaleniu jej wysokości.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

O zasądzeniu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, które w niniejszej sprawie obejmują uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100 złotych, wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej w wysokości 480 złotych oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.