Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 995/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt. 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Rzążewska Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ Sędzia NSA Stanisław Nowakowski Protokolant Magdalena Baduchowska po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 maja 2005 r. ,sygn. akt SA/Sz 1946/03 w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] września 2003 r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, 2) zasądza od Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie na rzecz T. G. kwotę 470 ( czterysta siedemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt SA/Sz 1946/03 oddalił skargę T. G. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Decyzją Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] lipca 2002 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] marca 2002 r. o umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 kpa postępowania administracyjnego w sprawie wykonania bez pozwolenia na budowę robót budowlanych polegających na wymianie dachówki i przemurowaniu kominów na dachu budynku przy ul. P. w S. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. W motywach tej decyzji wskazano , iż w świetle przepisów prawa budowlanego takie roboty budowlane wykonane przez J. D. stanowią samowolę budowlaną w stosunku do , której postępowanie administracyjne należy prowadzić w trybie art. 51 cytowanej ustawy . Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny O/Z w Szczecinie wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2003 r. sygn. akt S.A./Sz 1744/02 oddalił skargę A. i J. D. na w/w decyzję .

Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S., decyzją z dnia [...] maja 2003 r. znak [...] na podstawie art. 51ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane ( tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 106 , poz. 1126 ze zm. ), nałożył na inwestorów A. i J. D., obowiązek wykonania określonych czynności, w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych w budynku mieszkalnym przy ul. P. w S., do stanu zgodnego z prawem, tj. dostarczenia do Inspektoratu, w terminie do dnia 1 lipca 2003 r., następujących dokumentów:

- prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - zgoda wszystkich współwłaścicieli na dokonanie zmian w ww. budynku mieszkalnym,

- orzeczenia technicznego dotyczącego samowolnie wykonanych robót budowlanych, sporządzonego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia, w zakresie zgodności wykonanego rozwiązania z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

- inwentaryzacji budowlanej wykonanych robót budowlanych,

- wymagane protokoły ( protokół kominiarski ) .

Zauważono również , że nie wykonanie powyższych obowiązków spowoduje wydanie nakazu doprowadzenia dachu do stanu pierwotnego .

Od w/w decyzji odwołał się współwłaściciel nieruchomości – T. G. W odwołaniu podniósł, iż roboty budowlane zostały wykonane niezgodnie z Polskimi Normami, rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz pismem Miejskiego Konserwatora Zabytków. W ocenie odwołującego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. powinien sam dokonać niezależnej oceny wykonanego remontu, a nie przerzucać tego obowiązku na inwestorów, którzy przedstawili wcześniej opinie stronnicze. Podniósł ponadto, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 Kpa, ponieważ postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją, prowadzone było przez tego samego inspektora PINB, który uczestniczył w wydaniu poprzedniej decyzji w tej samej sprawie.

Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, po rozpatrzeniu w/w odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126; ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję i nakazał A. i J. D. przedłożenie do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S., w terminie do dnia 10 listopada 2003r., następujących dokumentów:

inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej wykonanych robót budowlanych wraz z orzeczeniem technicznym sporządzonym przez uprawnioną osobę, potwierdzającym wykonanie tych robót zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej,

pozytywnej opinii Miejskiego Konserwatora Zabytków w S. w sprawie wykonanych robót budowlanych,

protokołu o właściwym stanie technicznym przewodów kominowych,

dowodu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tj. zgody współwłaścicieli nieruchomości na wykonane roboty budowlane bądź zgody zastępczej wydanej przez sąd powszechny.

Organ odwoławczy stwierdził, że przyjęty przez organ I instancji tryb postępowania legalizacyjnego w sprawie jest zgodny z prawem. W ocenie organu do samowoli budowlanej, o której mowa w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, który daje możliwość legalizacji przeprowadzonych robót budowlanych po wykonaniu przez inwestora określonych czynności mających na celu doprowadzenie tych robót do stanu zgodnego z prawem.

Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie podniósł natomiast, że wśród wymienionych w zaskarżonej decyzji dokumentów, niezbędnych do zalegalizowania wykonanych robót budowlanych, nie wymieniono pozytywnej opinii Miejskiego Konserwatora Zabytków w S. w sprawie wykonanych robót budowlanych (budynek znajduje w strefie ochrony konserwatorskiej). Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ wskazał, że w świetle Prawa budowlanego to inwestor samowolnie wykonanych robót ma obowiązek przedłożenia dokumentów potwierdzających prawidłowość ich wykonania. Natomiast twierdzenie skarżącego, że roboty wykonano niezgodnie z przepisami, nie jest poparte żadnymi dowodami. Zaskarżona decyzja nie została również wydana z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 Kpa.

Powyższą decyzję T. G. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia wszystkich faktów podnoszonych przez niego w odwołaniu, a ponadto w części nakazującej inwestorom wykonanie określonych czynności Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wszedł w kompetencje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Natomiast nałożenie obowiązku wynikającego z punktu 4 zaskarżonej decyzji nie ma podstaw prawnych, gdyż zgodę według Kodeksu cywilnego można uzyskać tylko przed dokonaniem czynności przekraczającej zwykły zarząd. Jednocześnie, w ocenie skarżącego, urzędnicy prowadzący sprawę posiadają wysokie kwalifikacje budowlane i bardzo łatwo jest im zweryfikować przytaczane dowody wykonania prac budowlanych niezgodnie z Polskimi Normami i rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki. Skarżący podniósł również, że nie wezwano rzeczoznawców do ustosunkowania się do jego zarzutów.

Dodatkowo, w kolejnych pismach przesyłanych do Sądu, skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja narusza art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, gdyż nie orzeka co do istoty sprawy, tylko wzywa do uzupełnienia dokumentów, co do których żadna ze stron nie mogła się ustosunkować, co ogranicza prawa stron do oceny dowodów. Wydana decyzja narusza także, zdaniem skarżącego, art. 106 Kpa, gdyż jeżeli przepisy prawa uzależniają wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (w tym przypadku od orzeczenia sądu, opinii Konserwatora Zabytków), to decyzję wydaje się dopiero po zajęciu stanowiska przez ten organ. Skarżący podniósł ponadto, że organ odwoławczy nie uzasadnił, dlaczego nie uznał nieważności postępowania przed organem I instancji prowadzonego przy ponownym rozpoznawaniu sprawy przez tego samego pracownika, a także naruszył zasadę dwuinstancyjności nie przeprowadzając żadnego postępowania wyjaśniającego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm. ) wyjaśnił , że zgodnie z art. 51 .ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego jeżeli roboty budowlane zostały wykonane bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia, w przypadkach innych niż określone w art. 48, inspektor nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności. W ocenie Sądu, ratio legis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego polega na doprowadzeniu wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, ale wydana decyzja nie oznacza jeszcze zakończenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej. Warunkiem bowiem zalegalizowania samowolnie wykonanych robót budowlanych jest wykonanie nałożonych obowiązków, zaś w razie niewykonania tych obowiązków, organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu lub jego części, może nakazać też doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Jednakże kwestia ta jest przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, w którym organ ocenia, czy nałożone obowiązki zostały wykonane.

Zdaniem Sądu, obowiązki nałożone na inwestorów znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Ponadto, Sąd stwierdził również, że przepisy Prawa budowlanego nie zezwalają organom na wykonanie takich obowiązków w zamian za osobę zobowiązaną (inwestora, właściciela lub zarządcę - art. 52 Prawa budowlanego) i na tym etapie postępowania organy nie mogą dokonać oceny prawidłowości i zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi wykonanych robót budowlanych.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, Sąd wskazał, że zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zmieniać rodzaju sprawy, jak i rozszerzać jej zakresu. Zasada dwuinstancyjności polega na obowiązku organu odwoławczego ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Organ ten ma wprawdzie kompetencje do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, ale tylko w przypadku wątpliwości organu co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu, nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut nieważności postępowania przed organem I instancji z powodu dwukrotnego rozpoznawania sprawy przez tego samego pracownika, który zdaniem skarżącego podlegał wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 Kpa. Zgodnie z tym przepisem pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Sprawa niniejsza dwukrotnie była rozpatrywana przez organ I instancji wskutek uchylenia decyzji przez organ odwoławczy i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W rozpoznawaniu tej sprawy przed organem I instancji w obu przypadkach brał udział inspektor K. K. zatrudniony w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w S. Brak było zatem podstaw do wyłączenia tego pracownika w oparciu o art. 24 § 1 pkt 5 Kpa z uwagi na to, że brał on udział w wydaniu decyzji w jednej instancji (wyłącznie pierwszej).

Od powyższego wyroku pełnomocnik T. G. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i interpretację art. 51 ust. 1 pkt 2 i 4. Prawa budowlanego

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieustosunkowanie się i pominięcie zarzutów strony co do wadliwości postępowania przed Powiatowym Inspektoratem Nadzoru Budowlanego w S. i Zachodniopomorskim Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego, co powinno skutkować przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez PINB w S. celem uzupełnienia materiału sprawy w postępowaniu administracyjnym I instancji.

Powołując się na powyższe naruszenia prawa skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego.

W motywach skargi kasacyjnej wskazano, że dostarczenie dokumentów — ekspertyz nie może doprowadzić do stanu zgodnego z prawem. Dokumenty takie stanowią element postępowanie dowodowego i dopiero na ich podstawie można wydać decyzją. Możliwość żądania przez organ nadzoru budowlanego dokumentów reguluje art. 81c Prawa budowlanego. Natomiast art. 51 Prawa budowlanego nie stanowi takiej podstawy.

Autor skargi kasacyjnej podniósł ponadto, że Sąd I instancji zastosował prawo budowlane po nowelizacji, powołał bowiem w zaskarżonym orzeczeniu art. 51 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego. W ocenie skarżącego zachodzi jednak wątpliwość, czy w świetle art. 7 ust. 1 ustawy wprowadzającej nowelizację z dnia 10 lipca 2003 r. znowelizowany art. 51 ma zastosowanie. Natomiast przy zastosowaniu art. 51 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, Sąd I instancji powinien wskazać wadliwość w decyzjach co do określenia czynności, jakie należy wykonać w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem.

Pełnomocnik A. i J. D. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie .

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to , że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) . Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .

Złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada przedstawiony wymaganiom a podniesione w niej zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego są trafne .

W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut .

Nie można jednak podzielić zarzutu naruszenia przez Sąd i instancji przepisu art. 135 i art. 141 § 4 ustawy procesowej . Norma art. 135 omawianej ustawy nakłada na Sąd administracyjny obowiązek wyjścia poza granice skargi i zajęcia się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach danej sprawy . Jednakże w rozpatrywanej sprawie brak było innych rozstrzygnięć w granicach tej sprawy , którymi winien się zajmować Sąd I instancji .Natomiast przepis art. 141 § 4 ustawy procesowej określa co powinno zawierać uzasadnienie wyroku i zaskarżone orzeczenie odpowiada tej normie przy czym dokonano w nim wadliwej wykładni przepisu art. 51 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego a w efekcie także wadliwego jego zastosowania .

Dlatego też zarzut uczyniony Sądowi I instancji w skardze kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez błędną jego wykładnię w okolicznościach tej sprawy zasługuje na uwzględnienie .

Zaskarżoną decyzją Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie w trybie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy –Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 80 , poz. 718 ) oraz art. 51 ust. 1 pkt. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tj. Dz. U. Nr 106 , poz. 1126 ze zm. ) nakazano A. i J. D. przedstawić następujące dokumenty w celu doprowadzenia samowolnie wykonanych robót budowlanych w budynku mieszkalnym nr [...] przy ul. P. w S.: 1) inwentaryzacji architektoniczno- budowlanej wykonanych robót budowlanych wraz z orzeczeniem technicznym wykonanych robót potwierdzających ich wykonanie zgodnie z przepisami , 2) pozytywnej opinii Miejskiego Konserwatora Zabytków w S. w sprawie wykonanych robót , , 3) protokołu o właściwym stanie technicznym przewodów kominowych , 4) dowodu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ( zgody współwłaścicieli nieruchomości ).

Zastosowano więc w rozpoznawanej sprawie przepis art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy –Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw -,która weszła do obrotu prawnego 11 lipca 2003 r . Z treści tego przepisu wynika , iż przed upływem terminu utraty ważności postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji właściwy organ wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określająca termin wykonania tych czynności . Z ust . 4 art. 51 wynika , że przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio , jeżeli roboty budowlane , w przypadkach innych jak 48 zostały wykonane w szczególności jak w tej sprawie bez wymaganego pozwolenia .

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zaskarżonym wyroku przedstawiono błędna wykładnię art. 51 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego poprzez wadliwe zinterpretowanie zamieszczonego tam pojęcia "czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem " a w efekcie przepis ten został także niewłaściwie zastosowany .

Nałożenie na inwestora obowiązku dostarczenia określonych dokumentów powinno odbywać się na podstawie art. 81 c Prawa Budowlanego w drodze postanowienia ( dowodowego ) a nie decyzji opartej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 2 Prawa Budowlanego ,który to przepis ma odmienne przeznaczenie . Forma decyzji w postępowaniu administracyjnym jest zarezerwowana dla rozstrzygnięć sprawy , co do jej istoty bowiem wynika to z art. 104 kpa .

Natomiast postanowienia zgodnie z art. 123 § 2 kpa nie rozstrzyga o istocie sprawy , lecz dotyczy poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania .

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy , nie ma wątpliwości , że nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia określonych dokumentów nie jest rozstrzygnięciem sprawy , co do istoty , lecz ma na celu rozszerzenie materiału dowodowego i jest postanowieniem o charakterze dowodowym .

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę , iż przepis powołanego art. 51 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego stanowi o nałożeniu obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem . Nałożenie zaś obowiązku przedłożenia określonych dokumentów , nie jest nałożeniem obowiązku wykonania określonych czynności w rozumieniu powyższego przepisu .

Bowiem samo przedstawienie takich dokumentów jak inwentaryzacja wykonanych robót , opinia Miejskiego Konserwatora Zabytków , protokół o stanie technicznym przewodów kominowych czy tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie może doprowadzić wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem .

Jest to raczej próba dostosowania dokumentacji do istniejącego stanu , a nie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem . Nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności w rozumieniu w/w przepisu musi polegać na wskazaniu konkretnych czynności związanych z wykonywanymi robotami budowlanymi np. nałożenie obowiązku zamurowania otworów okiennych itp. Tylko wykonanie takich obowiązków może spowodować doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem .

Z tych względów w oparciu o przepis art. 185 i 203 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U . Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) należało orzec jak w sentencji wyroku .