Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 407/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska Sędziowie sędzia WSA Wojciech Rowiński sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2022 r. sprawy ze skargi M. M. i T. M. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2021 r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska po rozpatrzeniu odwołania M. M. i T. M., K. J., L. O., K. D., B. R. od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie trasy tramwajowej wraz uspokojeniem ruchu samochodowego w ul. [...] w [...] - uchylił we wskazanej w sentencji decyzji części ww rozstrzygnięcia i w tym zakresie orzekł co do meritum, w pozostałej zaś części ww decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] utrzymał w mocy.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (RDOŚ) w [...], działając na podstawie wniosku Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2018 r., decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia, o którym mowa w sentencji powyższego rozstrzygnięcia.

Organ I instancji ustalił, iż przedmiotowe przedsięwzięcie polegać będzie na budowie nowej linii tramwajowej w ulicy [...]. Celem przedsięwzięcia jest również uspokojenie ruchu samochodowego oraz poprawa jakości transportu publicznego. Powierzchnię analizowanego obszaru stanowi masa bitumiczna, płyty chodnikowe i kostka betonowa.

Budowa torowiska tramwajowego obejmie odcinek pomiędzy ul. [...], a ul. [...]. W ramach budowy powstaną węzły rozjazdowe na skrzyżowaniach ulicy [...] z ulicami [...] i [...], a także przebudowane zostanie skrzyżowanie ulic [...], [...], [...] i [...]. Odcinek pomiędzy ulicami [...] a [...] został zaprojektowany jako jednotorowy, pozostałe odcinki zostaną zrealizowane jako linie dwutorowe. Całość obejmuje również budowę nowych przystanków tramwajowych (na wysokości Biblioteki [...], [...], stacji benzynowej na ul. [...] - 2 szt.), wykonanie niezbędnego uzbrojenia podziemnego, przebudowę lub rozbudowę pasa drogowego na skrzyżowaniach w ciągu planowanego przedsięwzięcia. Długość torowiska wynosi 2040 m toru pojedynczego.

Planowany zakres, poza nową trasą tramwajową i towarzyszącą jej infrastrukturą, obejmie również przebudowę istniejących przystanków oraz usunięcie kolizji. Zmiany w komunikacji samochodowej obejmą zamknięcie przejazdu ulicą [...] od ul. [...] do ul. [...], po stronie wschodniej zostaną zlikwidowane miejsca parkingowe, a po stronie zachodniej zmiana obejmie sposób parkowania - z prostopadłego na równoległy. Pomiędzy ulicami [...] a [...] poszerzone zostaną chodniki, po stronie wschodniej - zlikwidowane miejsca parkingowe, a po stronie zachodniej zmiana obejmie sposób parkowania - z prostopadłego na równoległy. Ponadto ulica [...] zostanie wyposażona w infrastrukturę rowerową. W odniesieniu do ruchu pieszego zostaną zminimalizowane bariery pionowe w postaci krawężników, schodów. Realizacja przedsięwzięcia nie będzie powodować ingerencji w budynki.

RDOŚ w [...], opierając się na materiałach dołączonych przez inwestora do wniosku a także na opiniach organów współdziałających - Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], rozpatrzył sprawę co do okoliczności faktycznych i prawnych. Dokonał także weryfikacji raportu ooś z marca 2019 r. wraz z jego uzupełnieniami z czerwca 2019 r., sierpnia 2019 r. oraz z grudnia 2019 r. Zdaniem RDOŚ w [...] przedmiotowa dokumentacja spełniała wymogi wskazane w art. 66 ustawy ooś, w stopniu umożliwiającym przeprowadzenie oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko oraz określenie środowiskowych uwarunkowań jego realizacji. Organ wskazał nadto, iż planowane przedsięwzięcie wpisuje się w cele i założenia dokumentów strategicznych m.in.: "Strategii Rozwoju Miasta [...] do roku 2030", "Polityki Transportowej [...]", "Planu Zrównoważonego Rozwoju Publicznego Transportu Zbiorowego dla Miasta [...] na lata 2014-2025" i "Planu Gospodarki Niskoemisyjnej dla Miasta [...]".

RDOŚ podniósł, iż w przedmiotowym raporcie przedstawiono wariant I inwestycyjny oraz wariant alternatywny - wariant II, oba projektowane w tej samej lokalizacji. Zasadnicza różnica przewidziana jest w konstrukcji torowiska pomiędzy wariantami i dotyczy nawierzchni torowej, montażu szyny. Wariant I zakłada, że szyny będą montowane z ciągłym sprężystym podparciem - szyna w otulinie z mas trwale elastycznych. Z kolei wariant II zakłada, że szyny będą montowane z ciągłym sprężystym podparciem, bez otuliny z mas elastycznych. Ponadto wariant ten zakłada, że szyny zostaną przytwierdzone na sztywno do płyt betonowych poprzez kotwienie kotwami stalowymi. Pozostałe zaś elementy układu torowo-drogowego są identyczne w obu wariantach.

Analizując wskazane w raporcie warianty organ I instancji zauważył, iż w dniu 3 września 2019 r. Regionalny Dyrektor wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach znak: [...] dla przedsięwzięcia obejmującego linię tramwajową w ul. [...], która jest równoległa do planowanej linii tramwajowej w ul. [...].

Powołując się na dokument pn. “Plan Zrównoważonego Rozwoju Publicznego Transportu Zbiorowego dla Miasta [...] na lata 2014-2025" wskazał, że sieć tramwaju tradycyjnego powinna rozwijać się w celu przyspieszenia przejazdu tramwajów i zwiększenia dostępności tramwaju na obszarach generujących duży ruch pasażerski. Uwzględniając obecny układ sieci tramwajowej oraz cel, jakiemu ma służyć planowany odcinek linii tramwajowej w ul. [...] - tj. szybkie skomunikowanie terenów leżących w środkowo-południowej części miasta [...] (dawniej dzielnicy [...]) z centrum miasta, zlokalizowanie linii w ciągu ul. [...], zdaniem RDOŚ, wydaje się być racjonalne w przeciwieństwie do wprowadzenia linii tramwajowej w inne ulice przebiegające równolegle do ul. [...], tj. w [...] czy ul. [...], ze względu na niewielką odległość jaka dzieliłaby je z linią tramwajową w ul. [...]. Dodatkowo czas dojazdu do ścisłego centrum miasta byłby też dłuższy.

RDOŚ wziął także pod uwagę oświadczenie inwestora, zgodnie z którym, z uwagi na konieczność dopasowania planowanej linii tramwajowej do istniejącego układu torowego i drogowego z zachowaniem koniecznej geometrii torowiska, jedynym możliwym, racjonalnym wariantem lokalizacyjnym jest wariant wskazany do realizacji. Organ uznał, że zawarte w raporcie warianty technologiczne są jedynymi racjonalnymi wariantami tego przedsięwzięcia. Oba warianty, ze względu na ich tożsamy zakres przestrzenny, cechują się zbliżonym oddziaływaniem na środowisko jednakże, ze względu na oddziaływanie akustyczne, wskazanym do realizacji jest wariant I. Wariant I jest równocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. RDOŚ podał, iż wyniki przeprowadzonych analiz akustycznych wskazują, że hałas generowany przez pojazdy poruszające się w wariancie II w postaci tramwajów, samochodów osobowych, dostawczych i ciężarowych nie stanowi zagrożenia ponadnormatywnego dla klimatu akustycznego terenów zlokalizowanych w najbliższym jej otoczeniu. Wyznaczone poziomy dźwięku są jednak wyższe w porównaniu z wariantem I. Zatem wariant I wskazany do realizacji jest wariantem korzystniejszym dla środowiska.

Jednocześnie, analizując wariant polegający na nie podejmowaniu żadnych planowanych działań inwestycyjnych organ podniósł, iż nie wybudowanie planowanej linii tramwajowej i pozostawienie istniejącego układu drogowego bez koniecznej rozbudowy, prowadzić będzie do powiększenia "kongestii". Ruch drogowy o wzrastającym natężeniu prowadzony byłby nadal po istniejącej drodze o złym stanie technicznym. Wariant ten zakłada jedynie doraźne naprawy nawierzchni drogi, polegające na uzupełnianiu ubytków w jezdni, bez niwelacji nierówności powstałych wskutek poruszania się po niej pojazdów.

RDOŚ odnosząc się do planowanej inwestycji ustalił także, iż przedsięwzięcie nie będzie zlokalizowane na strefach ochronnych ujęć wody. Poziom wód gruntowych charakteryzuje się swobodnym zwierciadłem występującym na przedmiotowym terenie na zmiennej głębokości od 2 m do 5 m p.p.t., co zostało określone przez wnioskodawcę na podstawie dostępnych, archiwalnych danych z prowadzonych na przedmiotowym terenie odwiertów. W przebiegu planowanej trasy tramwajowej nie występują powierzchniowe cieki i zbiorniki wodne. Minimalna głębokość zalegania pierwszego poziomu wód gruntowych znajduje się poniżej 2 m p.p.t. stąd też wnioskodawca nie przewiduje konieczności odwodnienia wykopów. Jeśli jednak zajdzie taka potrzeba odwodnienia takie będą realizowane przy użyciu igłofiltrów lub pomp w dnie wykopów, a wody będą odprowadzane do miejskiej sieci kanalizacyjnej. Tego typu odwodnienia będą mieć charakter czasowy i krótkotrwały. Z kolei odwodnienie pasa drogowego odbywać się będzie powierzchniowo poprzez spadki podłużne i poprzeczne do wpustów drogowych, a dalej przez system przykanalików - do miejskiej kanalizacji deszczowej.

Teren, na którym realizowane będzie planowane przedsięwzięcie, zlokalizowany jest poza obszarem Głównego Zbiornika Wód Podziemnych. Przedsięwzięcie realizowane będzie w granicach [...] o europejskim kodzie [...], o dobrym stanie ilościowym i dobrym stanie chemicznym, niezagrożonej nieosiągnięciem celów środowiskowych dla niej wyznaczonych.

RDOŚ wskazał także, iż w trakcie realizacji przedmiotowej inwestycji powstawać będą przede wszystkim odpady będące efektem robót ziemnych, prac rozbiórkowych, a także w postaci opakowań po materiałach budowlanych: papierowe, metalowe czy z tworzyw sztucznych. Zgodnie z przedstawionymi informacjami powstałe odpady będą magazynowane selektywnie, w sposób zorganizowany i zapobiegający rozprzestrzenianiu się ich w środowisku, a następnie przekazane zostaną do zagospodarowania, w pierwszej kolejności do odzysku, uprawnionym do tego podmiotom. Celem ograniczenia potencjalnego oddziaływania odpadów na środowisko nałożono warunek, aby odpady niebezpieczne gromadzić w pojemnikach lub kontenerach na szczelnych powierzchniach. Natomiast na etapie eksploatacji przedsięwzięcia powstawać będą głównie odpady pochodzące z czyszczenia ulic, osadników, separatorów a także z remontów ulic. Wytwórcą odpadów na tym etapie będą poszczególne firmy świadczące usługi w zakresie utrzymania drogi w należytym porządku i konserwacji studzienek kanalizacyjnych.

Przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest w terenie silnie zurbanizowanym, w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców. Zdecydowana większość elewacji kamienic graniczy bezpośrednio z pasem drogowym. Uwzględniając art. 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie RDOŚ wskazał, iż poziom hałasu oraz drgań przenikających do pomieszczeń w budynkach mieszkalnych, budynkach zamieszkania zbiorowego i budynkach użyteczności publicznej, z wyłączeniem budynków, dla których konieczne jest spełnienie szczególnych wymagań ochrony przed hałasem, nie może przekraczać wartości dopuszczalnych, określonych w Polskich Normach, dotyczących ochrony przed hałasem pomieszczeń w budynkach oraz oceny wpływu drgań na ludzi w budynkach, wyznaczonych zgodnie z Polskimi Normami, dotyczącymi metody pomiaru poziomu dźwięku A w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na ludzi w budynkach.

Zgodnie z treścią uzupełnienia raportu prace budowlane związane ze znaczną emisją hałasu prowadzone będą jedynie w porze dnia tj. w godzinach pomiędzy 6.00 a 22.00. Wnioskodawca zobowiązał się do wykonania pomiarów kontrolnych w przypadku skarg na uciążliwość akustyczną prac budowlanych oraz określenia na tej podstawie działań zapobiegawczych.

Na podstawie danych wejściowych (wskazanych w raporcie) określono poziom hałasu w 21 punktach referencyjnych na wszystkich kondygnacjach budynków oraz w siatce punktów zlokalizowanych na wysokości 4 m. Z przedstawionych danych wynika, iż na elewacjach budynków hałas osiągnie maksymalny poziom 64,1 dB w porze dnia oraz 58,4 dB w porze nocy dla roku 2025 oraz odpowiednio 63,3 dB i 57,7 dB dla roku 2035. Dopuszczalny poziom hałasu w środowisku dla terenu wymagającego ochrony przed hałasem leżącego w rejonie planowanego przedsięwzięcia wynosi 68 dB w porze dnia i 60 dB w porze nocy, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Przedmiotowy teren został zakwalifikowany jako teren w strefie śródmiejskiej miast. Analiza akustyczna przedstawiona w uzupełnieniu raportu obejmuje również obliczenia minimalnego poziomu wskaźnika wypadkowej izolacyjności akustycznej przegród budowlanych, celem oceny zapewnienia dopuszczalnych poziomów dźwięku we wnętrzach pomieszczeń, zgodnie z normą PN-B-02121-3:2015-10 "Akustyka budowlana - Ochrona przed hałasem w budynkach — Część 3: Wymagania dotyczące izolacyjności akustycznej przegród w budynkach i elementów budowlanych". Wskaźnik ten w ocenie organu w najgorszym przypadku winien osiągnąć poziom 31,9 dB. W przypadku rozpatrywanych wzdłuż ulicy [...] budynków wnioskodawca określił, że wypadkowa izolacyjności akustycznej ścian z cegieł z oknami wynosi 34 dB, a zatem minimalne wymagania zostaną spełnione. Przy czym jednocześnie, na podstawie dostępnych informacji, w tym mapy akustycznej Miasta [...], Regionalny Dyrektor ocenił, że przedmiotowa droga już obecnie oddziałuje na środowisko. Analizując wrażliwość na hałas drogowy stwierdzono, że wynosi ona dla wskaźnika Ldwn=70 dB, a dla wskaźnika Ln=65 dB. W kontekście powyższego, opierając się o dokument "Program ochrony środowiska przed hałasem" organ I instancji podniósł także, iż dla miasta [...] powyższe opracowanie wskazuje planowane przedsięwzięcie, tj. budowę trasy wzdłuż ul. [...], jako kluczowe zadanie, wpływające na klimat akustyczny w mieście, przyczyniające się do realizacji celów z priorytetu "Zielone i mobile miasto".

RDOŚ ustalił, iż w przedmiotowym raporcie ooś przedstawiono również obliczenia wielkości emisji substancji emitowanych do powietrza w wyniku spalania benzyny i oleju napędowego w silnikach pojazdów samochodowych poruszających się po projektowanej drodze, tj. tlenków azotu, tlenków węgla, węglowodorów oraz pyłu PM10 i PM2,5. W obliczeniach uwzględniono prognozy ruchu dla roku 2025 i 2040 z podziałem drogi na odcinki charakteryzujące się różnym natężeniem ruchu. Przedstawiona analiza rozprzestrzeniania substancji w powietrzu wykazała, iż podczas eksploatacji przedsięwzięcia emisja ww. substancji nie będzie powodowała przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu oraz wartości odniesienia substancji w powietrzu, w tym dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu poza terenem inwestycji, zarówno uśrednionych do jednej godziny jak i roku. Z powstawaniem emisji substancji do powietrza będzie się wiązał także etap przebudowy i rozbudowy przedsięwzięcia. Będzie to głównie emisja pyłów związana z prowadzeniem robót ziemnych oraz z przemieszczaniem mas ziemnych. Z uwagi jednak na fakt, iż emisje te będą miały charakter niezorganizowany, miejscowy i okresowy oraz ustaną po zakończeniu robót budowlanych uznano je, z punktu widzenia uwarunkowań środowiskowych, za nieistotne.

RDOŚ wskazał także, iż w raporcie przedstawiono rozwiązania dotyczące organizacji robót budowlanych i zaplecza technicznego, których dotrzymanie zapewni minimalizację ryzyka zanieczyszczenia środowiska gruntowo - wodnego na etapie realizacji przedsięwzięcia.

W toku postępowania ustalono, iż zarówno na terenie objętym inwestycją ani też w jego najbliższym sąsiedztwie, nie występują złoża surowców mineralnych. Przedmiotowe przedsięwzięcie położone jest poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r. poz. 55 z późn. zm.). Jak wyżej już wskazano, teren inwestycji położony jest w [...], w obszarze silnie zurbanizowanym, zdominowanym przez zwartą zabudowę i gęstą sieć układów komunikacyjnych, a powierzchnia na której będzie realizowane przedsięwzięcie jest praktycznie w całości uszczelniona masą mineralno-asfaltową, betonem. Stąd też nie stanowi atrakcyjnego szlaku migracji, siedliska bądź miejsca żerowania zwierząt.

Organ I instancji obwieszczeniem z dnia 18 lutego 2020 r. podał do publicznej wiadomości informację, że w terminie od 25 lutego 2020 r. do 25 marca 2020 r. każdy zainteresowany może zapoznać się z dokumentacją sprawy, a także złożyć uwagi i wnioski. W ramach udziału społeczeństwa do RDOŚ w [...] wpłynęło 27 wniosków tożsamej treści, pochodzących zarówno od stron postępowania, jak i od podmiotów nieposiadających interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Zgłoszone uwagi i wnioski dotyczyły głównie konieczności uzupełnienia raportu ooś o liczne informacje, w tym m.in. o określenie wpływu inwestycji na płynność ruchu samochodowego, oddziaływania na pola elektromagnetyczne związane z prądem elektrycznym z trakcji tramwajowej, analizę wystąpienia poważnych awarii oraz katastrof budowlanych wynikających z planowanej inwestycji, określenie ilości powstałych w trakcie realizacji inwestycji odpadów i emisji oraz zapotrzebowania na energię elektryczną i jej zużycie, a także o analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem poprzez przeprowadzenie ankiety wśród osób mieszkających w obszarze oddziaływania inwestycji. A także ustalenia ewentualnego powiązania przedmiotowej inwestycji z innymi przedsięwzięciami realizowanymi lub zrealizowanymi w sąsiedztwie, w tym w szczególności budowy centrum biurowego na terenie dawnego dworca PKS w [...], budowy wieżowców "[...]" (pomiędzy budynkiem hotelu [...] a wieżowcem [...]), funkcjonującym kompleksem biurowym [...], Hotelem [...] oraz Centrum [...], jak i odnośnie kosztów realizacji przedmiotowej inwestycji.

Ostatecznie Regionalny Dyrektor uwzględniając wnoszone przez strony postępowania uwagi i wnioski oraz stanowisko Wnioskodawcy odnoszące się do tych uwag uznał, iż brak jest przeszkód do wydania dla planowanej inwestycji decyzji w przedmiocie ustalenia dla niej środowiskowych uwarunkowań o wskazanej w ww decyzji treści.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem (decyzja z dnia [...] grudnia 2020 r.) M. M. i T. M., K. J., L. O., K. D., B. R. wnieśli do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (GDOŚ) odwołania. Odwołujący zarzucili ww decyzji naruszenie art. 6 k.p.a., art. k.p.a., art. 8k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 62 ust. 1 pkt 1-2 oraz art. 66 ust. 1 ustawy ooś.

GDOŚ analizując podniesione zarzuty dokonał ponownej weryfikacji stanu faktycznego sprawy, zgromadzonych w sprawie dokumentów, w tym raportu ooś z marca 2019 r. wraz z jego uzupełnieniami z czerwca 2019 r., sierpnia 2019 r. oraz z grudnia 2019 r., a także uzupełnień przedłożonych na etapie postępowania odwoławczego (z sierpnia 2021 r. oraz z września 2021 r.). Organ odwoławczy uznał, iż przedmiotowa dokumentacja spełnia wymogi wskazane w art. 66 ustawy ooś w stopniu umożliwiającym przeprowadzenie oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko oraz określenie środowiskowych uwarunkowań jego realizacji.

GDOŚ podkreślił, iż w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ określa warunki realizacji przedsięwzięcia w wariancie wnioskowanym przez inwestora lub, jeśli zachodzą ku temu przesłanki, odmawia określenia tych warunków. Jeśli więc w odniesieniu do wariantu proponowanego przez inwestora nie zachodzą okoliczności wykluczające możliwość wydania pozytywnej decyzji, wskazane w art. 80 ust. 2 i art. 81 ustawy ooś, wówczas organ jest zobowiązany do określenia środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia w wariancie wskazanym we wniosku. Zdaniem GDOŚ taka sytuacja ma miejsce w ocenianym postępowaniu. RDOŚ w [...] zasadnie (w części utrzymanej w mocy zaskarżoną do Sądu decyzją) określił środowiskowe uwarunkowania realizacji planowanego przedsięwzięcia w wariancie rekomendowanym przez wnioskodawcę, tj. w wariancie I, po wykluczeniu okoliczności uniemożliwiających wydanie decyzji dla tego wariantu. We wskazanym zaś ww decyzją zakresie wprowadził stosowną korektę - GDOŚ uchylił pkt 1.2.3, 1,2.14, 1.2.21, 1.2.22, 1.2.23 oraz pkt II decyzji z dnia [...] grudnia 2020 i orzekł co do istoty sprawy. Uchylił także pkt 1.2.8 i 1.3.3 decyzji organu I instancji przy czym w tym zakresie umorzył postępowanie.

Na powyższą decyzję organu II instancji M. M. i T. M. wnieśli skargę zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj.:

- art. art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), zgodnie z którym organy administracji działają na podstawie przepisów prawa;

- art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;

- art. 8 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej;

- art. 9 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego;

- art. 11 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej winny wyjaśniać zasadność przesłanek jakimi kierują się przy załatwianiu sprawy;

- art. 28 k.p.a. zgodnie z którym stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny tub obowiązek;

- art. 77 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy;

- art. 84 k.p.a., zgodnie z którym gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii;

- art. 89 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej powinien przeprowadzić rozprawę administracyjna z urzędu albo na wniosek strony w przypadku gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron;

- art. 107 § 1 pkt 3, pkt 5, pkt 6 k.p.a., zgodnie z którym decyzja administracyjna winna zawierać w szczególności oznaczenie stron postępowania, rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne;

- art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne winno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa;

- art. 62 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (ooś), zgodnie z którym w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje i ocenia w szczególności:

1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na:

- środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi,

- dobra materialne,

- zabytki,

- krajobraz w tym krajobraz kulturowy,

- wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a -ca,

- dostępność do złóż kopalin;

2) ryzyko wystąpienia poważnych awarii oraz katastrof naturalnych i budowlanych; możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego przedsięwzięcia na środowisko;

3) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego przedsięwzięcia na środowisko;

- a także art. 62 ust. 1, art. 66 ust. 1 ww ustawy, zgodnie z którym raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać informacje umożliwiające analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 tej ustawy.

Ponadto skarżący wskazali, iż:

- pomiędzy decyzją RDOŚ w [...] a decyzją GDOŚ istnieją rozbieżności co do strony, na rzecz której toczyło się postępowanie. Zdaniem skarżących, RDOŚ w [...] wydał decyzję na rzecz Miasta [...], a GDOŚ na rzecz Prezydenta Miasta [...], w związku z czym, zdaniem skarżących, decyzja odwoławcza nie została skierowana do strony postępowania, tym samym jest nieważna;

- dokonanie kilku zmian decyzją GDOŚ w treści decyzji RDOŚ w [...] nie doprowadza decyzji do stanu zgodnego z przepisami, a zmiany te w pkt 1 - 6 decyzji GDOŚ nie są poparte ustaleniami faktycznymi ani prawnymi; ponadto postanowienia zawarte w pkt 1, 3, 5, 7, 8 decyzji GDOŚ zawierają niejednoznaczne postanowienia, trudne do wyegzekwowania na etapie realizacji inwestycji;

- uchylenie przez GDOŚ pkt 1.3.3 decyzji organu I instancji skutkuje nieosiągnięciem jednego z głównych celów przedsięwzięcia, tj. "uspokojenie ruchu samochodowego w ul. [...] w [...]";

- nieuwzględniona została zwarta zabudowa mieszkaniowa wzdłuż planowanej inwestycji oraz nie został uwzględniony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (dalej mpzp), według którego tereny przylegające do planowanej inwestycji są określane jako "obszar zagrożony masowymi ruchami ziemi";

- nieuwzględnione zostały również wnioski dowodowe o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej oraz, w oparciu o art. 77 § 1 i § 2, art. 78 § 1 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a., o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych; a nadto skarżący:

- podtrzymali zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji RDOŚ w [...] oraz późniejszych pismach;

- jak również zarzucili, iż organ II instancji, rozpatrując odwołanie oraz ponownie analizując dokumenty postępowania zgromadzone przez RDOŚ oraz uzupełnione przez inwestora, nie dokonał ich oceny w odniesieniu do zarzutów odwołania, a także nie przeprowadził analizy kosztów inwestycji i korzyści.

Reasumując skarżący podnieśli, iż GDOŚ rozpatrując odwołanie oraz ponownie analizując dokumenty postępowania zgromadzone przez RDOŚ oraz uzupełnione przez inwestora nie dokonał ich oceny w odniesieniu do zarzutów odwołania.

Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji RDOŚ w [...] w całości i ponowne rozpoznanie sprawy przez organ I instancji jak i o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. O naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy można wywodzić, gdy w wyniku ich naruszenia doszło do ustalenia stanu faktycznego nieodpowiadającego hipotetycznemu stanowi faktycznemu zapisanemu w normie prawa materialnego.

Sąd przypomina, iż w niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania było ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie trasy tramwajowej wraz uspokojeniem ruchu samochodowego w ul. [...] w [...] wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi oraz budowę i przebudowę infrastruktury towarzyszącej.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (ustawa ooś.).

W pierwszej kolejności, odnosząc się do zarzutu wydania decyzji dotkniętej sankcją nieważności poprzez prowadzenie postępowania, a następnie skierowanie decyzji w stosunku do podmiotu, który nie mógł być wnioskodawcą Sąd wskazuje, iż art. 73 ust. 1 ustawy ooś mówi nie o inwestorze a o podmiocie podejmującym się realizacji przedsięwzięcia. Organ zobowiązany jest zatem do prowadzenia postępowania, a następnie wydania decyzji, na rzecz określonego we wniosku, jako wnioskodawca, podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Natomiast wskazanie w decyzji I instancji odmienne niż w decyzji odwoławczej adresata decyzji było wynikiem poczynionego przez GDOŚ, w toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego na etapie rozpoznania odwołania, ustalenia w zakresie sposobu reprezentacji Wnioskodawcy. Na wezwanie organu II instancji (pismo z dnia 19 marca 2021 r.) złożone zostało upoważnienie do reprezentowania Wnioskodawcy - Gminy Miasto [...] przez działającego w niniejszej sprawie pełnomocnika - Prezydenta Miasta [...], jako organu wykonawczego względem wnioskującego podmiotu. Tym samym podniesione w tym zakresie zarzuty uznać należy są niezasadne.

Sąd w dalszej części wskazuje, iż w myśl z art. 71 ust. 1 ustawy ooś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Z kolei ust. 2 tego artykułu stanowi, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kompetencje do określenia w drodze rozporządzenia rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ustawodawca powierzył Radzie Ministrów (art. 60 ustawy).

W dniu 11 października 2019 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), jednakże na podstawie § 4 nowego rozporządzenia do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie wydania decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ww ustawy ooś, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z uwagi, iż zmiana ustawy ooś oraz niektórych innych ustaw weszła w życie w dniu 24 września 2019 r., zaś przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w dniu 17 lipca 2018 r., do przedmiotowej sprawy stosuje się przepisy ustawy ooś w brzmieniu obowiązującym przed dniem 24 września 2019 roku.

Odnosząc się zatem do meritum zaskarżenia, zgodnie z obowiązującym w sprawie niniejszej przepisem art. 80 ust. 1 ww ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach musi być poprzedzona oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym organ właściwy do rozpatrzenia sprawy bierze pod uwagę: (1) wyniki uzgodnień i opinii, (2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, (3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Z kolei w myśl art. 80 ust. 2 ustawy właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zwanego dalej m.p.z.p.), jeżeli plan ten został uchwalony, z zastrzeżeniem jednak, że nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej m.in. dla drogi publicznej.

Sąd przypomina, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest realizacja linii tramwajowej, która ma zostać zlokalizowana w istniejących pasach drogowych oraz ulicach. Projektowane torowiska tramwajowe są elementem ulicy i jako takie podlegają regulacjom ustawy drogowej. Szczegółowe kwestie dotyczące rozwiązań projektowych dla torowiska tramwajowego określa rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (rozporządzenie drogowe). Zatem należy jednoznacznie stwierdzić, że planowana trasa tramwajowa stanowi drogę publiczną. Stąd też, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana jest dla drogi publicznej co oznacza, że w przedmiotowej sprawie nie ma konieczności badania zgodności lokalizacji planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Podkreślenia wymaga, iż celem prowadzonego postępowania jest uzyskanie przez organ administracji informacji niezbędnych do wydania decyzji, co jest realizowane poprzez uwzględnienie uzgodnień, opinii, raportu i wyników działań społeczeństwa biorącego udział w postępowaniu (jak również ustaleń m.p.z.p.).

Jednym z najistotniejszych dowodów tego postępowania jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (coś). W aspekcie procesowym raport jest dokumentem prywatnym a nie urzędowym, a zatem nie korzysta z domniemania zgodności jego treści ze stanem faktycznym, co w konsekwencji oznacza, iż zadaniem organu prowadzącego postępowanie jest sprawdzenie zawartości raportu w kontekście spełnienia wymogów formalnych i merytorycznych. W szczególności organ powinien ustalić, czy opracowanie zawiera komplet niezbędnych informacji pozwalających na ocenę przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko oraz informacji identyfikujących rodzaj i skalę skutków środowiskowych, a także społecznych. A także dokonać weryfikacji materiałów stanowiących podstawę sporządzonego raportu. Powyższe jest niezbędne do wyznaczenia konkretnych wymagań ochrony środowiska, które muszą być uwzględnione na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego.

Merytoryczna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że przedmiotowy raport wraz z jego uzupełnieniem, spełnia wskazane powyżej przesłanki. Zawarte w nim ustalenia mogą służyć wydaniu decyzji gdyż raport ten (uzupełniony) jest rzetelny, spójny oraz, wbrew stanowisku skarżących, wolny od niejasności i nieścisłości. To z kolei wskazuje, iż realizacja i eksploatacja przedmiotowego przedsięwzięcia, przy zachowaniu warunków określonych w decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r. w utrzymanym przez GDOŚ zakresie jak i w decyzji organu II instancji, nie spowoduje znaczących negatywnych oddziaływań na środowisko.

Trzeba mieć na uwadze, wbrew twierdzeniom Skarżących, iż organ wydający decyzję nie może wykraczać poza kompetencje związane z oceną planowanego przedsięwzięcia w zakresie wymogów ochrony środowiska, które określone są przepisami ustawy ooś. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma wyłącznie na celu określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji, w tym wskazanie zagrożeń jakie mogą wystąpić w związku z tą realizacją oraz sposobów przeciwdziałania tym zagrożeniom. Organ nie jest natomiast uprawniony do dowolnego określania lokalizacji, kształtu i zakresu planowanej do realizacji inwestycji. Jeżeli intencją wnioskodawcy była budowa przedmiotowej inwestycji w wariancie I, a nie zaistniały przesłanki do odmowy rozstrzygnięcia w istocie sprawy organ środowiskowy (RDOŚ w [...]) zobligowany był do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z wnioskiem inwestora z dnia 17 lipca 2018 r. Wydawane w powyższym przedmiocie rozstrzygnięcie nie ma charakteru uznaniowego. Decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych ma charakter związany, organ właściwy do wydania decyzji nie ma swobody działania, a katalog podstaw wydania decyzji negatywnych ma charakter zamknięty. Tym samym organ właściwy do wydania tej decyzji zobligowany jest wydać decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt: II SA/Rz 861/17). Innymi słowy, jeśli w odniesieniu do wariantu proponowanego przez inwestora nie zachodzą okoliczności wykluczające możliwość wydania pozytywnej decyzji, wskazane w art. 80 ust. 2 i art. 81 ustawy ooś, wówczas organ jest zobowiązany do określenia środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia w wariancie wskazanym we wniosku. Taka sytuacja ma miejsce w kontrolowanym postępowaniu, w którym RDOŚ w [...] określił środowiskowe uwarunkowania realizacji planowanego przedsięwzięcia w wariancie rekomendowanym przez wnioskodawcę, tj. w wariancie I, po wykluczeniu, w toku oceny oddziaływania na środowisko, okoliczności uniemożliwiających wydanie decyzji dla tego wariantu. Wobec powyższego zarzuty Skarżących w kontekście możliwości wyboru innego wariantu realizacji przedsięwzięcia nie mogły zostać uwzględnione.

Podobnie zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko Skarżących w zakresie dodanych przez GDOŚ zmian.

Zmiany wprowadzone przez organ odwoławczy w pkt 16 decyzji własnej, odnoszące się do odpowiednich postanowień decyzji RDOŚ w [...], tj. pkt 1.2.3, 1.2.14, 1.2.21, 1.2.22, 1.2.23, zostały szczegółowo uzasadnione w zaskarżonej decyzji na str. 15-17. Powyższe zmiany zostały poprzedzone dokonaniem przez organ odwoławczy odpowiednich ustaleń w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego. W kontekście powyższego podkreślenia wymaga, iż Skarżący, podnosząc zarzut braku wprowadzenia przez GDOŚ do decyzji I instancji niezbędnych, w ich ocenie, zmian, wskazując, że dokonanie ledwie kilku w ramach kontroli instancyjnej nie spowoduje, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach będzie zgodna z przepisami, jednocześnie nie precyzują jakie dokładnie przepisy przez organy zostały naruszone, w jakiej konkretnie części decyzja im uchybia. Tym bardziej, iż jak Skarżący sami wskazują, ich zarzuty dotyczą tylko pewnych sformułowań, a nie całej treści danego postanowienia. Natomiast, co istotne, analizując nałożone na wnioskodawcę decyzją środowiskową obowiązki należy odczytywać je łącznie z całą treścią nałożonego warunku, a nie poprzestawać na poszczególnych, zawartych w nim sformułowaniach. Skarżący ponadto podnoszą, że część w/w postanowień decyzji GDOŚ zawiera postanowienia niedookreślone, niejednoznaczne co prowadzić będzie do sytuacji, że na etapie realizacji inwestycji wyegzekwowanie określonego działania może być praktycznie niemożliwe. Powyższe dotyczy w szczególności sformułowań: w pkt 1 decyzji - "zastosowania np. geomembrany", w pkt 3 decyzji - "parce budowlane z wykorzystaniem sprzętu ciężkiego (np. samochody samowyładowacze, frezarki, walce, ubijarki, zagęszczarki itp.") - brak jednoznaczności i jasności powołanych decyzją warunków, czy jak w pkt 5 decyzji "termin sadzenia drzew zostanie określony przez nadzór przyrodniczy odpowiedzialny za monitoring...", gdy tymczasem ani z treści decyzji ani też z przepisów nie wynika kto ma taki nadzór ustanowić, jakie są kryteria ustanawiania takiego nadzoru, na jakich zasadach ma być on pełniony.

Odnosząc się do powyższego, jak słusznie wyjaśnił GDOŚ, celem zmian dokonanych w pkt 1 zaskarżonej decyzji było zabezpieczenie środowiska wodno-gruntowego przed negatywnym wpływem. GDOŚ w kontekście powyższego jedynie przykładowo wskazał, że powyższy obowiązek może zostać wykonany za pomocą geomembrany, co oczywiście nie wyklucza też zastosowania innych metod na etapie decyzji następczej. Analogicznie, powyższe odnosi się do wskazania sprzętu ciężkiego wymienionych w pkt 3 decyzji GDOŚ, który będzie wykorzystywany w fazie realizacji przedsięwzięcia a także w odniesieniu do wytycznych dotyczących prowadzenia monitoringu udatności i trwałości nasadzeń zastępczych drzew i krzewów wskazanych w pkt. 5 ww decyzji.

Odnosząc się do pkt. 3 decyzji, za organem odwoławczym Sąd wskazuje, iż dobór sprzętu budowlanego jaki będzie wykorzystywany na etapie budowy przedsięwzięcia jest przeprowadzany w trakcie tej budowy, w zależności od bieżących potrzeb i napotkanych trudności technicznych. Tym samym nieuprawnione byłoby przez organ środowiskowy zawężanie rodzajów i typów dopuszczalnego do wykorzystania sprzętu budowlanego. Podkreślić w tym miejscu należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest pierwszym rozstrzygnięciem w procesie inwestycyjnym, na etapie którego z uwagi na brak ostatecznych danych technicznych i przede wszystkim projektu budowlanego, nie są rozstrzygane, co do zasady, szczegółowe kwestie techniczne prowadzenia prac budowlanych i ich harmonogramu.

Również, wbrew zarzutom skargi w zakresie pkt. 5 ww decyzji, na etapie procedowania przedmiotowej decyzji nie jest konieczne przedstawienie szczegółowego sposobu dokonania kompensacji roślinności (wykonanie nasadzeń oraz częściowo sposób ich wykonania oraz przeprowadzania monitoringu). Powyższe będzie bowiem doprecyzowywane dopiero na późniejszym etapie realizacji przedsięwzięcia, podczas którego wyniki prowadzonego monitoringu udatności i trwałości nasadzeń pozwolą organowi nadzoru przyrodniczego, odpowiedzialnego za monitoring, dobór terminu sadzenia drzew. W ocenie Sądu, treść pkt. 5 zaskarżonej decyzji środowiskowej zasadnie dookreśla (zapis w decyzji RDOŚ sformułowany w sposób zbyt ogólny), kwestie związane z jakością sadzonek drzew przeznaczonych do nasadzeń zastępczych oraz nakłada obowiązek prowadzenia monitoringu udatności i trwałości nasadzeń przez nadzór przyrodniczy w okresie trzech lat od wykonania tych nasadzeń. Podkreślenia także wymaga, iż w zakresie nadzoru przyrodniczego, w tym odnośnie kryteriów jego ustanawiania, decyzje podejmuje podmiot planujący realizację przedmiotowej inwestycji (adresat decyzji środowiskowej) tj. w sprawie niniejszej Miasto [...]. Trzeba mieć na uwadze, iż to inwestor - adresat ww decyzji, odpowiada za niestosowanie się do warunków określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząca się do powyższego regulacja zawarta w pkt 5 ww. decyzji nie nasuwa, zdaniem Sądu, żadnych wątpliwości interpretacyjnych, jest sformułowaną jasno i jednoznacznie. Również, w nawiązaniu do ww zarzutu skarżących (niejasność sformułowań), Sąd za organem odwoławczym stwierdza, iż w sytuacji gdy nie jest znany termin zakończenia prac związanych z budową planowanej trasy tramwajowej, nieracjonalnym byłoby wskazywać w decyzji środowiskowej konkretnego terminu wykonania nasadzeń, który mógłby okazać się niewykonalny (np. z powodu przesunięcia harmonogramu prac).

Podobnie, nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżących, iż pkt 8 ww decyzji jest zbyt ogólnikowy a jego postanowienie nie będą możliwe do wyegzekwowania w przyszłości. Organ odwoławczy określił w nim warunki pomiarów drgań i wibracji wzdłuż projektowanego odcinka i wyczerpująco rozwinął tę kwestię na str. 17 swojej decyzji. Nadto, inwestor, na wezwanie organu odwoławczego, w uzupełnieniu raportu ooś z dnia 9 sierpnia 2021 r., przedstawił szczegółowe wyniki przeprowadzonych badań pomiarowych i analiz numerycznych wpływu drgań pochodzących od pojazdów komunikacji zbiorowej i samochodów (str. 20 - 21 decyzji). Wskazał także rozwiązania projektowe mające na celu zminimalizowanie ewentualnych drgań. Sąd w tym miejscu jednak wskazuje, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją zezwalającą na realizację inwestycji. Podnoszone przez Skarżących watpliwości mogą być przedmiotem badania dopiero na późniejszym etapie realizacji planowanej inwestycji. Powyższe odnosi się również do kwestionowanego zapisu pkt 7 decyzji. Skarżący podnoszą, że uchylenie przez GDOŚ pkt 1.3.3. decyzji RDOŚ spowodowało, że jeden z głównych celów przedsięwzięcia "uspokojenie ruchu samochodowego w ul. [...] w [...]" nie zostanie zrealizowany. Tymczasem organ szczegółowo wyjaśnił swoje stanowisko na str. 17 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym, powodem uchylenia i umorzenia ww. warunku jest fakt, że kwestia wprowadzenia strefy Tempo 30 na ul. [...] na północ od ul. [...] nie dotyczy rozwiązań w zakresie ochrony środowiska. Ocenie organów w niniejszym postępowaniu poddawany jest wyłącznie zakres przedmiotowy przedsięwzięcia (środowiskowy). Podnoszona kwestia może być natomiast przedmiotem badania na dalszym etapie procedowanie w sprawie przedmiotowej inwestycji.

Ustosunkowując się natomiast do kwestii braku oceny dokumentacji sprawy pod kątem wniesionych środków zaskarżenia, Sąd ponownie podnosi, iż do przesłanek wskazujących na odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie należy aktywność stron procesowych, niezadowolenie mieszkańców, ścisła zabudowa śródmiejska, obecność obiektów zabytkowych czy też złożoność inwestycji. Odnośnie zaś analizy kosztów inwestycji, na co organ II instancji wskazał na str. 37 decyzji, Sąd potwierdza, iż koszty realizacji inwestycji, nie są poddawane analizie w ramach przedmiotowej sprawy, a co za tym idzie kwestia ta nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji. Organy w przedmiotowym postępowaniu nie są bowiem uprawnione do oceny celowości zarówno samej inwestycji jak i wskazanych we wniosku o wydanie decyzji rozwiązań. Argumentacja skarżących przedstawiona w tym zakresie w skardze sugeruje, że Skarżący z założenia nie godzą się na budowę trasy tramwajowej w ciągu ulicy [...] w [...].

Sąd również, wbrew stanowisku skargi stwierdza, iż organ odwoławczy na str. 24 swojej decyzji zajął stanowisko zarówno wobec kwestii zapewnienia szerszego, niż dopuszczonego, udziału społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu jak i w odniesieniu do planu miejscowego (mpzp). Sąd przypomina, iż planowana trasa tramwajowa stanowi drogę publiczną. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie nie ma konieczności badania zgodności jej lokalizacji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który nota bene, na terenie realizacji inwestycji aktualnie nie obowiązuje. Podnoszone zatem w tym zakresie zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Również organ odwoławczy w swojej decyzji - str. 25-26 odniósł się do wniosków o powołanie opinii biegłego i przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, a które stanowisko Sąd w pełni aprobuje. Rozprawa administracyjna, o której mowa w art. 89 k.p.a. jest formą postępowania wyjaśniającego. Jest to instrument fakultatywny, a zatem organ prowadzący postępowanie może, ale nie musi, z niego skorzystać. Organ powinien przeprowadzić rozprawę tylko w sytuacji gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2019 r., sygn. akt: II OSK 3045/17). W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy taka potrzeba nie zachodziła i brak przeprowadzenia rozprawy nie miał wpływu na jej wynik. Wyraźnego podkreślenia wymaga, iż nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej nie stanowi naruszenia prawa.

Ustawodawca przewidział jednak sytuacje, w których strony nie posiadając odpowiedniego specjalistycznego wykształcenia i doświadczenia w prowadzeniu spraw z zakresu ochrony środowiska (jak np. GDOŚ wyspecjalizowany w ocenach oddziaływania na środowisko), nie rozumieją treści raportu ooś i języka w nim wykorzystywanego. Dlatego też wskazał na konieczność dołączania do raportu streszczenia w języku niespecjalistycznym (co miało miejsce w sprawie niniejszej). Zatem argumentacja skarżących, że rozprawa pozwoli im zrozumieć trudny i skomplikowany tekst raportu ooś nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach niniejszej sprawy.

Jednocześnie, ustawodawca nie przewidział dla inwestycji złożonych (też jak przedmiotowa), odmiennych zasad zapewniania udziału społeczeństwa w postępowaniu. Niezależnie zatem od rodzaju przedsięwzięcia i stosunku Skarżących do niego nadal wymagane jest w świetle ustawy ooś:

- dopełnienie obowiązków informacyjnych zgodnie z art. 33 ust. 1, art. 38 ustawy ooś a następnie zgodnie z art. 85 ust. 3 ustawy ooś;

- rozpatrzenie (odniesienie się), które nie jest równoznaczne z uwzględnieniem uwag i wniosków wniesionych w ramach udziału, w uzasadnieniu decyzji (art. 37 pkt 1 ustawy ooś);

- przedstawienie w uzasadnieniu decyzji informacji o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa.

Wymagane ww elementy udziału społeczeństwa zostały spełnione. Stąd też, zgodnie z powyższym, brak w okolicznościach kontrolowanej sprawy szerszych konsultacji społecznych nie uzasadnia ani konieczności powołania opinii biegłego ani przeprowadzenia rozprawy administracyjnej celem ustalenia wpływu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, zarówno w fazie budowy jak i w trakcie późniejszej eksploatacji.

Sąd w tym miejscu wskazuje, iż zgodnie z przepisami ustawy ooś raport podlega ocenie przez organ prowadzący postępowanie. Organ administracji publicznej, co wynika z art. 84 § 1 k.p.a., oczywiście może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii, jeżeli w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Jednakże niniejsza sprawa, prowadzona przez GDOŚ, czyli organ wyspecjalizowany w zakresie ocen oddziaływania przedsięwzięć na środowisko, nie wymaga wiadomości specjalnych, które pozwoliłyby na prawidłową ocenę stanu faktycznego. GDOŚ bazował na aktach sprawy przekazanych przez organ pierwszej instancji oraz wiedzy własnej, co pozwoliło ustalić stan faktyczny sprawy w zakresie wystarczającym do jej rozstrzygnięcia. Przy czym jednocześnie podkreślenia wymaga, że z treści wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego nie wynika co konkretnie miałoby być przedmiotem opinii, które informacje wskazane w przedłożonej dokumentacji środowiskowej, zdaniem skarżących, nie odpowiadają rzeczywistości i jakie wątpliwości miałyby być ewentualnie usunięte.

Sąd także stwierdza, iż w przedmiotowym postępowaniu nie zaistniały przesłanki odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia, wynikające z art. 81 ustawy ooś.:

- brak możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariantach, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5;

- braku zgody wnioskodawcy na wskazanie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wariantu dopuszczonego do realizacji,

- czy wystąpienie sytuacji, kiedy przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000; w tym zakresie, przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała, że przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszary Natura 2000. Najbliższym bowiem obszarem Natura 2000 położonym w odległości ok. 1,15 km od przedsięwzięcia jest obszar mający znaczenie dla Wspólnoty [...];

- jak również, gdy przedsięwzięcie to wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy Prawo wodne.

Zdaniem Sądu także, wbrew twierdzeniom skargi, przedłożona przez inwestora dokumentacja spełnia wymogi formalne, natomiast pod względem merytorycznym, na co powyżej już wskazano, została sporządzona w sposób rzetelny, co umożliwia kompletną ocenę w badanym zakresie, określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia podniesionych przez skarżących przepisów postępowania administracyjnego, w tym także odnośnie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., którzy nie przedstawili uzasadnienia względem naruszenia przepisów prawa procesowego przywołanych w skardze.

Reasumując Sąd wskazuje, iż poczynione przez organ odwoławczy ustalenia, uwzględniające obiektywne, a niezasadnie kwestionowane przez skarżących okoliczności, były wystarczające do wydania zaskarżonej decyzji. Sąd ponownie podkreśla, iż w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z zasadą legalizmu, organ działa w granicach wniosku inwestora. Oznacza to, iż w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ określa warunki realizacji przedsięwzięcia w wariancie wnioskowanym przez inwestora lub, jeśli zachodzą ku temu przesłanki, odmawia określenia tych warunków. Jeśli więc w odniesieniu do wariantu proponowanego przez inwestora nie zachodzą okoliczności wykluczające możliwość wydania pozytywnej decyzji, określone w art. 80 ust. 2 i art. 81 ustawy ooś, wówczas organ jest zobowiązany do określenia środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia w wariancie wskazanym we wniosku. Taka sytuacja ma miejsce w ocenianym postępowaniu, w którym RDOŚ w [...] określił środowiskowe uwarunkowania realizacji planowanego przedsięwzięcia w wariancie wskazanym przez wnioskodawcę, tj. w wariancie I, po wykluczeniu, w toku oceny oddziaływania na środowisko, okoliczności uniemożliwiających wydanie decyzji dla tego wariantu.

Podkreślenia też wymaga, iż postępowanie w niniejszym przedmiocie jest tylko jednym z etapów procesu inwestycyjnego, w którym ochrona interesów osób trzecich jest realizowana stosownie do zakresu regulacji prawnych stanowiących podstawę wydania określonych decyzji. Na etapie postępowania w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona i nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów administracji architektoniczno- budowlanej.

W konsekwencji powyższego zatem, zdaniem Sądu, zarzuty skargi nie mogły odnieść oczekiwanego skutku.

W tych okolicznościach Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.