Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2627/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6011 Nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, rozbiórkę lub użytkowanie
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 par. 1 pkt. 1, art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, asesor WSA Karolina Kisielewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi E. G. na postanowenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2017 r., znak: [...], wydane w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznego postanowienia, w następującym stanie sprawy:

postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], działając na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: k.p.a.), odmówił wszczęcia postępowania z wniosku [...] z 6 kwietnia 2016 r. o wydanie nakazu rozbiórki domu, w myśl art. 48 Prawa budowlanego, na działce nr [...], zlokalizowanej na terenie ROD "[...]" w [...]. W uzasadnieniu tego orzeczenia organ wskazał, że wniosek pochodzi od podmiotu nie mającego interesu prawnego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] listopada 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia [...] wniesionego na ww. postanowienie, zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.

Pismem z 28 listopada 2016 r., uzupełnionym na wezwanie organu pismem z 9 stycznia 2017 r., [...] wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego m. in. w sprawie zakończonej ww. ostatecznym postanowieniem organu wojewódzkiego o znaku: [...]. Wnosząc o wznowienie [...] powołał się na przesłankę wznowienia uregulowaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

[...] WINB postanowieniem z [...] marca 2017 r., znak: [...], odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej własnym postanowieniem z [...] listopada 2016 r. uznając, że tryb wznowienia nie może mieć zastosowania do postanowienia o charakterze formalnym.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] maja 2017 r., znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia [...] na ww. postanowienie z [...] marca 2017 r., uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując, na to, że w sprawie nie wystąpiły przeszkody do wznowienia postępowania.

Następnie, [...] WINB postanowieniem z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], wznowił postępowanie zakończone własnym postanowieniem z [...] listopada 2016 r., znak: [...].

I dalej, decyzją z [...] lipca 2017 r., znak: [...], [...] WINB, na podstawie art. 104 § 1 i 2 oraz art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia własnego ostatecznego postanowienia z [...] listopada 2016 r.

Odwołanie od ww. decyzji z [...] lipca 2017 r. wniósł [...] zarzucając m. in. pomijanie go jako strony w postępowaniu dotyczącym samowoli na działce nr [...] w ogrodzie "[...]", jak również pomijanie, że na wskazanej działce znajduje się samowola budowlana, której dopuścił się [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazanym na wstępie postanowieniem z [...] września 2017 r., znak: [...], po rozpatrzeniu ww. środka zaskarżenia, utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji [...] lipca 2017 r.

W uzasadnieniu postanowienia z [...] września 2017 r. organ II instancji podał, że zgodnie z art. 126 k.p.a.: "do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie".

W związku z powyższym, GINB uznał, że rozstrzygnięcie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem wymaga formy postanowienia. Wskazał przy tym, że w przedmiotowej sprawie organ wojewódzki rozstrzygnięciem z [...] lipca 2017 r. odmówił uchylenia ostatecznego postanowienia [...] WINB z [...] listopada 2016 r. Pomimo że obowiązujące przepisy administracyjne zobowiązują organy administracji publicznej do zakończenia takiego postępowania postanowieniem, [...] WINB błędnie nazwał swoje rozstrzygnięcie decyzją. W ocenie organu II instancji, powyższe nie wpływa jednak w żaden sposób na wartość merytoryczną ww. rozstrzygnięcia. Ponadto, organ stwierdził, że [...] zachował termin na wniesienie środka odwoławczego, stosownie do art. 141 § 2 w zw. z art. 112 k.p.a., gdyż błędne pouczenie w rozstrzygnięciu z [...] lipca 2017 r. co do prawa wniesienia odwołania nie mogło szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.

Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego wskazał następnie, że postanowienie z [...] lipca 2017 r. zostało wydane na podstawie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym "organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b".

Podał jednocześnie, że zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Wskazał dalej, że w niniejszej sprawie skarżący swój wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego oparł na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Uzasadniając wniosek skarżący podał, że "Organy PINB i [...]WINB nie zawiadomiły mnie o wydanych decyzjach, jak również nie otrzymywałem ich do wiadomości i wglądu, mimo że miałem interes faktyczny i prawny i go wykazałem (...)" oraz "O treści rozstrzygnięć nigdy się nie dowiedziałem, gdyż organ bronił mi do nich wglądu i nie otrzymywałem ich do wiadomości mimo mojego interesu faktycznego i prawnego. Moja interwencja była czyniona z ostrożności procesowej i na tak zwane wyczucie".

Z akt sprawy wynika, że postanowienie [...] WINB z [...] listopada 2016 r. zostało wydane po rozpatrzeniu zażalenia [...]. Powyższe postanowienie skarżący odebrał osobiście 19 listopada 2016 r. W związku z powyższym, zasadnie stwierdził organ I instancji, że "nie znajduje uzasadnienia zarzut, iż jako strona pan [...] nie brał udziału w postępowaniu przed organem II instancji. Jako wnioskodawca, od samego początku był bowiem inicjatorem i jedynym uczestnikiem tego postępowania".

Mając powyższe na uwadze, GINB podzielił stanowisko organu wojewódzkiego i stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia postanowienia [...] WINB z [...] lipca 2017 r., znak: [...].

Zdaniem organu II instancji, zarzuty zawarte w zażaleniu dotyczące prawidłowości zarówno postanowienia PINB dla powiatu [...] z [...] sierpnia 2016 r., jak i postanowienia [...] WINB z [...] listopada 2016 r., pozostają bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Wyjaśnił, że jedynie w przypadku stwierdzenia istnienia jednej z podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1, 145a lub 145b k.p.a., organ na nowo bada sprawę i wydaje nowy akt rozstrzygający o istocie sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2017 r., znak: [...], skarżący – [...] podniósł, że GINB dokonał wyłącznie oceny formalnej postanowienia, pomijając część materialną, co narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania. Ponadto, skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 i art. 107 k.p.a., co, jak wskazał, wyczerpuje znamiona art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 7 k.p.a. Skarżący zarzucił organom nieuwzględnienie stanu faktycznego sprawy i wyroku WSA w Poznaniu w zakresie uznania skarżącego za stronę w niniejszym postępowaniu i okoliczności z niego wynikających.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2017 r. znak: [...], utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji z [...] lipca 2017 r. o odmowie uchylenia ostatecznego postanowienia.

Zaskarżone orzeczenia zapadło w trybie nadzwyczajnym, uregulowanym w art. 145 i nast. k.p.a. Dodać przy tym należy, że postępowanie to zostało uruchomione na wniosek skarżącego, który w piśmie z 28 listopada 2016 r. wniósł "o zastosowanie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie samowoli dokonanej przez [...], które toczą się przed PINB i [...]WINB w [...]", przywołując przy tym oznaczenia kilku spraw prowadzonych przed tymi organami. Wystąpienie to i zawarte w nim żądanie, zostało podtrzymane przez skarżącego w piśmie z 9 stycznia 2017 r. W efekcie, wobec treści tych pism, nie budzi wątpliwości, że intencją skarżącego było wznowienie postępowania m. in. w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem [...] WINB z [...] listopada 2016 r. znak: [...].

Wyjaśnić przy tym trzeba, że tym ostatnim utrzymano w mocy postanowienie PINB dla powiatu [...] z [...] sierpnia 2016 r. znak: [...] o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku skarżącego o wydanie nakazu rozbiórki domu na działce nr [...] zlokalizowanej na terenie ROD "[...]" w [...]. Odmowa wszczęcia postępowania w ww. zakresie, z wniosku skarżącego była spowodowana zarówno ustaleniem, że skarżący nie ma interesu prawnego w sprawie dotyczącej samowoli budowlanej popełnionej na terenie działki nr [...], jak i stwierdzeniem wystąpienia przeszkody o charakterze przedmiotowym – z uwagi na wszczęcie postępowania przez organ z urzędu w takim zakresie, w jakim domagał się tego skarżący, i zakończenia tego postępowania decyzją z [...] czerwca 2016 r. znak: [...] o umorzeniu postępowania w całości. Sąd dostrzega przy tym, że skarżący nie został uznany za stronę postępowania w sprawie zakończonej wymienioną decyzją; wnosząc o wznowienie i precyzując swoje żądanie w tym zakresie (na wezwanie organu z 19 grudnia 2016 r.) wskazał natomiast wyraźnie, że domaga się postępowania nadzwyczajnego zarówno w sprawie, w której zapadło ww. postanowienie o odmowie wszczęcia, jak i przywołana decyzja. Przy czym, niniejsza sprawa odnosi się do postanowienia o odmowie wszczęcia, a odrębnie winna być załatwiona przez właściwy organ sprawa w trybie wznowienia dotycząca wskazanej decyzji o umorzeniu postępowania.

Stąd też, kończąc ten wątek, Sąd stwierdza, że nie ma podstaw by zarzucić organowi wadliwe ustalenie intencji skarżącego, czy też inaczej – nie wyjaśnienie, w jakim zakresie domagał się on postępowania.

Wobec bezspornego ustalenia, że ww. pisma skarżącego miały na celu uruchomienie trybu wznowienia m. in. w sprawie zakończonej ww. postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania, Sąd zauważa zaś, że zgodnie z art. 126 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia), do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Z przywołanego przepisu wynika m. in. możliwość odpowiedniego stosowania trybu wznowienia do postanowień, od których przysługuje zażalenie. Z uwagi na to, że postanowienie wydane w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. ma charakter zaskarżalny, a nadto -mimo że jest orzeczeniem formalnym- może w określonych stanach faktycznych i prawnych skutecznie zablokować przeprowadzenie postępowania administracyjnego w konkretnej sprawie (z uwagi na poczynione na etapie wstępnym, poprzedzającym jego wydanie, ustalenia), zasadnie przyjęto, że wskazany tryb uregulowany w art. 145 i nast. k.p.a. ma zastosowanie do tego rodzaju postanowień (choć odpowiednie stosowanie, o którym mowa w ww. przepisie art. 126 Kodeksu oznacza również, że nie wszystkie postanowienia zaskarżalne mogą być wzruszone w trybie wznowienia). Stąd też Sąd uznał, że na mocy ww. art. 126 k.p.a., wnioskowane przez skarżącego postępowanie w stosunku do postanowienia [...] WINB z [...] listopada 2016 r. mogło być -co do zasady- przeprowadzone. Sąd stwierdza jednocześnie, że słusznie GINB zwrócił uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na wadliwe oznaczenie przez organ I instancji swojego aktu jako decyzji zamiast postanowienia. Skoro bowiem postępowanie w trybie wznowienia dotyczyło postanowienia, to orzekając w tym trybie organ ten winien był wydać postanowienie, zaskarżalne następnie zażaleniem. Organ I instancji wydał tymczasem decyzję, w której zawarł błędne pouczenie o możliwości zaskarżenia podjętego aktu. GINB wskazując na te uchybienia słusznie jednak stwierdził, że nie wpływają one na wartość merytoryczną rozstrzygnięcia, uznając także prawidłowo, że błędne pouczenie co do możliwości zaskarżenia, nie może szkodzić stronie.

Przechodząc do oceny merytorycznej zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia GINB z [...] września 2017 r., Sąd zauważa, że przepisy regulujące procedurę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 – art. 152 k.p.a.) w sposób wyraźny wyodrębniają kilka etapów tego postępowania. Na każdym z nich organ ustala i rozważa właściwe dla tego etapu okoliczności sprawy oraz (wydając rozstrzygnięcia) stosuje odpowiednie na tym etapie podstawy prawne. Przed zamknięciem danego etapu postępowania lub dokonaniem związanych z nim ocen i powstaniem jego skutków procesowych, organ nie rozważa okoliczności istotnych w kolejnej fazie postępowania. Etap wstępny omawianego postępowania obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia (w tym zachowanie terminu z art. 148 k.p.a.), kolejny zaś -mający miejsce po wydaniu postanowienia o wznowieniu- dotyczy badania istnienia przyczyny wznowienia. Gdy organ ustali nieistnienie badanej przesłanki wznowienia, to chociażby dostrzegł inne wady prawne decyzji dotychczasowej (czy zaskarżalnego postanowienia), wydaje decyzję o odmowie jej uchylenia w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. (albo odpowiednio: postanowienie – odnoszące się do zaskarżalnego postanowienia). Nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (albo postanowienie), organ wydaje dopiero po ustaleniu czy inaczej - stwierdzeniu przyczyny wznowienia i po uchyleniu dotychczasowego aktu (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., o ile w końcowej fazie swych ustaleń nie stwierdzi, iż wystąpiły przeszkody wymienione w art. 146), stosując wówczas nowy stan prawny. Do merytorycznej oceny sprawy w trybie wznowienia organ ma więc obowiązek przystąpić po jednoznacznym ustaleniu, że wystąpiła podstawa wznowienia. Dopiero bowiem w sytuacji stwierdzenia jej wystąpienia, organ przystępuje do dalszej, już merytorycznego oceny i bada wpływ zaistniałej podstawy wznowienia na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazać w końcu należy, że art. 151 reguluje możliwe sposoby rozstrzygnięcia w postępowaniu wznowieniowym. Przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. ma zastosowanie w przypadku, gdy w toku postępowania (po wznowieniu) ustalono, że przesłanka wznowienia (w związku z którą uruchomiono to postępowania) nie wystąpiła, a tym samym nie było podstaw do ponownej merytorycznej oceny sprawy zakończonej ostatecznym aktem – decyzją lub zaskarżalnym postanowieniem (a to – w granicach stwierdzonej podstawy wznowienia i w celu usunięcia stwierdzonej nieprawidłowości).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że zasady rządzące postępowaniem wznowieniowym zostały w sprawie zachowane (prawidłowo bowiem wznowiono postępowanie przyjmując, że zachowano termin miesięczny uregulowany w art. 148 § 2 k.p.a. oraz, że badanie przesłanki wznowienia określonej we wniosku może mieć miejsce tylko w toku postępowania, po jego wznowieniu), a ustalenia poczynione - uzasadniały zastosowanie w I instancji przepisu art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Rację mają bowiem organy orzekające, że w sprawie nie wystąpiła przyczyna wznowienia podniesiona we wniosku inicjującym to postępowanie. Tym samym, brak było podstaw do dokonywania dalszych ocen i ponownego ustalania (tym razem we wznowionym postępowaniu), czy występują przeszkody w uruchomieniu postępowania z wniosku skarżącego w sprawie nakazu rozbiórki domu usytuowanego na działce nr 1 zlokalizowanej na terenie ROD "[...]" w [...].

Odnośnie oceny organów dotyczącej wystąpienia w sprawie podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (a więc: pozbawienia strony udziału w postępowaniu bez jej winy), Sąd zauważa, że kwestionowane postanowienia (o odmowie wszczęcia postępowania) zostały wydane w związku z wnioskiem skarżącego z 6 kwietnia 2016 r. Postanowienie organu powiatowego wydane na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. zostało doręczone skarżącemu 1 września 2016 r. (przesyłkę podjęła żona – [...]). Skarżący zaskarżył to postanowienie, w efekcie: w dniu [...] listopada 2016 r. wydane zostało postanowienie organu II instancji doręczone skarżącemu 17 listopada 2016 r. Powyższe nie stanowi, jak słusznie wskazano w zaskarżonym postanowieniu, o wystąpieniu przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie budzi przy tym wątpliwości, że skarżący był stroną w tej sprawie – tj. w sprawie z jego żądania o wszczęcie postępowania, zakończonego następnie ww. postanowieniami o odmowie wszczęcia. Do niego też zostały skierowane wydane postanowienia we wskazanym przedmiocie, i jemu też skutecznie doręczone (z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie). Nie sposób więc przyjąć, aby w tej sprawie "pozbawiono strony udziału w postępowaniu bez jej winy". Dodać jednocześnie należy, że ocenę wystąpienia ww. przesłanki wznowienia należało dokonać uwzględniając charakter kwestionowanego postanowienia – które to, jako wydawane po wstępnej analizie żądania, nie było (i nie mogło być) poprzedzone postępowaniem dowodowym; zdaniem Sądu, specyfika tego orzeczenia w sprawie została uwzględniona, nadto - ww. ustalenia były adekwatne do zakresu postępowania w niniejszej sprawie; ta zaś -co należy podkreślić- nie dotyczyła postępowania zakończonego decyzją o umorzeniu postępowania w sprawie wydania nakazu rozbiórki domu na działce nr [...] zlokalizowanej na terenie ROD "[...]" w [...]. Dlatego też, organy orzekające w niniejszej sprawie nie mogły badać, czy skarżący ma interes prawny w tej sprawie, i czy winien być stroną tego postępowania, w konsekwencji – czy wystąpiła w tym przypadku wada określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie było bowiem ustalenie jedynie tego, czy wskazana wada wznowienia wystąpiła w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem organu wojewódzkiego o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku skarżącego, o nakazanie rozbiórki domu na działce nr [...] zlokalizowanej na terenie ROD "[...]" w [...]. W tym zaś zakresie prawidłowo uznano, że ww. przesłanka wznowienia nie wystąpiła; to też obligowało organ do wydania orzeczenia na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Zupełnie odrębną kwestią pozostaje natomiast to, czy w sprawie zakończonej decyzją organów nadzoru budowlanego o umorzeniu postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej na działce nr [...], popełnionej przez [...], w stosunku do skarżącego wystąpiła ww. wada z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Z tych też przyczyn Sąd uznał, że ocena organów w niniejszej sprawie jest prawidłowa.

W kontekście treści skargi Sąd dodatkowo wyjaśnia, że nie ma racji skarżący twierdząc, że wyrokiem z 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Po 859/16, WSA w Poznaniu przesądził o jego interesie prawnym w sprawie dotyczącej samowoli budowlanej na działce nr [...]. Wyrokiem tym Sąd ocenił -ze skargi skarżącego [...]- postanowienie wydane w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Sąd skargę uwzględnił, a ww. wyrok Sądu jest prawomocny (v. wyrok NSA z 9 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1065/17), niemniej nie przesądził on o interesie prawnym skarżącego w ww. sprawie (choć kontrolowane postanowienie wydane zostało w tej sprawie); Sąd wskazał jedynie na niezbadanie intencji skarżącego i niewyjaśnienie, czy w istocie jego pismo z 2 sierpnia 2016 r. stanowiło odwołanie, czy może – wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa także, że wskazanie na ww. wyrok Sądu w Poznaniu w niniejszej sprawie, prowadzonej w trybie wznowienia do postanowienia o odmowie wszczęcia, o tyle jest nieskuteczne, że organy nie kwestionowały w tej sprawie przymiotu strony skarżącego, co więcej wskazały na to, że wydając postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania: właściwe organy działały z wniosku skarżącego (nie budzącego wątpliwości co do wynikających z niego intencji), zapewniły skarżącemu udział, poprzez skuteczne doręczanie mu korespondencji, jak i umożliwiły wniesienie środka zaskarżenia. Nadto Sąd zauważa, że wyrokiem z 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Po 11/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2016 r. nr [...] za prawidłowe, oddalając skargę [...] wniesioną na to postanowienie, a wskazany wyrok Sądu jest prawomocny. Wprawdzie nie wynika z akt sprawy, aby wskazany wyrok był prawomocny w dacie wznowienia postępowania w niniejsze sprawie i mógł mieć w tej sytuacji wpływ na dopuszczalność przeprowadzenia tego postępowania, niemniej uprawomocnienie się tego orzeczenia wzmacnia ocenę dokonaną przez organy orzekające co do prawidłowości postanowienia odmawiającego wszczęcia; w innym przypadku (w kontekście zastrzeż strony) – postanowienie z [...] listopada 2016 r. nie ostałoby się w obrocie prawnym.

Z tych też przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.