Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 278/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6051 Dokumenty stwierdzające tożsamość
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 37
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 30 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2010 roku sprawy ze skargi V. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania dowodu osobistego 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi E. N. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Łodzi, przy ul. A. kwotę 292,80,- (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym skarżącej V. C. i kwotę powyższą nakazuje wypłacić adwokatowi E. N. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] (znak: [...] ) Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych po rozpoznaniu odwołania V. C. od decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] nr obw. [...]w sprawie odmowy wydania dowodu osobistego V. C. z zapisem w miejscu zameldowania B. 22, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W toku postępowania ustalono, że w dniu 24 grudnia 2007 r. V. C. złożyła w Urzędzie Gminy w Z. pismo, w którym zażądała udzielenia informacji w sprawie złożonej do sądu administracyjnego skargi dotyczącej jej wymeldowania z miejsca pobytu stałego oraz złożenia wniosku o dowód osobisty.

W piśmie z dnia 7 stycznia 2008 r. Wójt Gminy Z. poinformował skarżącą, że decyzją Wojewody [...] z dnia . [...] została wymeldowana z miejsca pobytu stałego w miejscowości B. 22. Wskazano, że skarżąca w chwili obecnej jest wymeldowana z miejsca pobytu stałego i organ nie może wydać dowodu osobistego, w którym w miejscu zameldowania widniałby zapis B. 22.

Pismem z dnia 10 stycznia 2008 r. wezwano skarżącą do stawienia się w urzędzie gminy w celu określenia i uzupełnienia wniosku o wydanie dowodu osobistego.

W odpowiedzi skarżąca w piśmie z dnia 14 stycznia 2008 r. wskazała, że w nie wyraża zgody na wydanie dowodu z adresem zameldowania czasowego oraz adnotacją w miejscu adresu zameldowania-brak.

Postanowieniem z dnia [...] nr obw. [...] Wójt Gminy Z. wszczął postępowanie w sprawie odmowy wydania dowodu osobistego.

Natomiast decyzją z dnia [...] orzekł o odmowie wydania dowodu osobistego z zapisem w miejscu zameldowania B. 22. Organ I instancji wskazał, że równolegle w stosunku do tego postępowania toczy się postępowanie dotyczące wymeldowania skarżącej z przedmiotowego adresu. Podkreślono, że skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego w miejscowości B. 22 gm. Z. (III SA/Łd 657/07). Jednocześnie wskazano, że skarżąca domagała się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Sąd w tym przedmiocie wydał w dniu 13 lutego 2008 r. postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania, które nie jest prawomocne.

W odwołaniu skarżąca wniosła o przywrócenie stanu pierwotnego lub przyznania mieszkania, w przypadku nieprzyznania mieszkania wyrobienie dowodu osobistego z miejscem zameldowania B. 22.

Utrzymując w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewoda [...] w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] wskazał, że zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w dowodzie osobistym zamieszcza się: adres miejsca zameldowania na pobyt stały, a w razie jego braku – zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące; a w przypadku braku zameldowania na pobyt stały albo czasowy danych o adresie nie zamieszcza się. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji podnosząc, że zaistniały podstawy do odmowy wydania przedmiotowego dowodu osobistego z żądanym zapisem.

Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że toczące się postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] o wymeldowanie skarżącej z pobytu stałego nie uniemożliwia wydania decyzji w przedmiocie dowodu osobistego, bowiem decyzje te są ostateczne w administracyjnym toku instancji.

W skardze z dnia 11 maja 2008 r. V. C. wskazała, że "odmowa wydania dowodu osobistego jest pogwałceniem i hańbą dokonywaną przez Wójta Gminy Z.". Skarżąca nie zgodziła się wyjaśnieniami organów administracji i wskazała, że sprawa o wymeldowanie toczy się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. Podniosła, że wobec faktu, że decyzja jest nieprawomocna, powinien być jej wydany dowód osobisty ze stałym meldunkiem B. 22.

W odpowiedzi na skargę z dnia 2 czerwca 2008 r. Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w toku postępowania administracyjnego.

Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2008 r. przyznano skarżącej prawo pomocy.

Natomiast postanowieniem z dnia 22 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiesił postępowanie z uwagi na toczącą się przed tutejszym Sądem sprawę o sygn. akt III SA/Łd 657/07 w przedmiocie wymeldowania skarżącej z pobytu stałego pod adresem B. 22.

Wyrokiem z dnia 4 lutego 2009 r. oddalono skargę V. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 793/09 oddalił skargę kasacyjną.

Postanowieniem z dnia 19 maja 2010 r. podjęto zawieszone postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga V. C. nie jest zasadna.

Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 powoływanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod kątem ich zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji czy postanowienia także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała rozstrzygnięcie strona skarżąca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji nie stwierdził, aby zaskarżone decyzje zostały wydane z uchybieniami, które powodowałyby konieczność ich uchylenia.

Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie były decyzje Wojewody [...] z dnia [...] i Wójta Gminy Z. z dnia [...] w przedmiocie odmowy wydania dowodu osobistego V. C. z zapisem w miejscu zameldowania B. 22.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.).

Na wstępie przypomnieć należy, że analizując charakter prawny dowodu osobistego, wpisu w dowodzie osobistym, wskazać należy, że w orzecznictwie sądowo - administracyjnym uznaje się, że postępowanie w sprawie wydania dowodu osobistego, dokonania wpisu w dowodzie winno skończyć się albo czynność materialno -techniczną, jaką jest wydanie dowodu osobistego, dokonanie w nich stosownego wpisu, albo decyzją administracyjną o odmowie wydania dowodu, o odmowie wydania dowodu o żądanej treści (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2009 r. II OSK 230/09; wyrok WSA w Kielcach z dnia 2008 r. II SA/Ke 272/08 Baza orzeczeń CBOIS).

W myśl przepisu art. 37 ustawy o ewidencji ludności (...) w dowodzie osobistym zamieszcza się następujące dane: nazwisko, nazwisko rodowe i imię (imiona); imiona rodziców; datę i miejsce urodzenia; adres miejsca zameldowania na pobyt stały, a w razie jego braku zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; w przypadku braku zameldowania na pobyt stały albo pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące danych o adresie nie zamieszcza się; płeć, wzrost w centymetrach i kolor oczu; numer PESEL; nazwę organu wydającego dowód osobisty, datę wydania i termin ważności; serię i numer dowodu osobistego.

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że skarżąca domaga się wydania dowodu osobistego z zapisem w miejscu adresu zameldowania B. 22. Jednocześnie podnieść należy, że zakończyło się postępowanie sądowe w przedmiocie wymeldowania V. C. z pobytu stałego w miejscowości B. 22 gmina Z., bowiem wyrokiem z dnia 11 maja 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II OSK 793/09) oddalił skargę kasacyjną V. C. od wyroku tutejszego Sądu z dnia 4 lutego 2009 r. oddalającego jej skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] A zatem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 lutego 2009 r. (sygn. akt III SA/Łd 657/07) jest prawomocny od dnia 11 maja 2010 r.

Rozstrzygnięcie w niniejszym postępowaniu zależy więc od orzeczenia, które zapadło w toku postępowania o wymeldowanie skarżącej ze wskazanego adresu.

W sytuacji kiedy prawomocnie orzeczono o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego w miejscowości B. 22 skarżąca nie ma możliwości domagania się umieszczenia w dowodzie osobistym zapisu o tym adresie zameldowania na pobyt stały. Związanie sądu administracyjnego w tym wypadku oznacza, że nie ma możliwości dokonywania samodzielnej i nowej oceny faktów sprzecznych z wyrażonym wcześniej w orzeczeniu sądowym poglądem i ma obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie.

Jednocześnie wskazać należy, że organy administracji w toku prowadzonego postępowania informowały skarżącą, że może skorzystać z innych możliwości rozwiązania jej problemu – poprzez wskazanie adresu zameldowania na pobyt czasowy albo całkowitej rezygnacji ze wskazywania adresu zameldowania.

Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów naruszenia przepisów procedury administracyjnej, które skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. Natomiast o wysokości wynagrodzenia przyznanego ustanowionemu pełnomocnikowi z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

d.r.