Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1107/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska, Sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska, Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz (spr.), Protokolant Piotr Baryga, po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2009r. sygn. akt I SA/Wa 1515/08 w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1515/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę J. R. na decyzję Rektora Uniwersytetu Warszawskiego, nr [...], w przedmiocie skreślenia z listy studentów.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., Prodziekan Wydziału [...] Uniwersytetu Warszawskiego skreślił J. R., z dniem [...] stycznia 2008 r., z listy studentów [...] roku stacjonarnych jednolitych studiów magisterskich na kierunku [...] w Instytucie [...] z powodu braku postępów w nauce. Organ powołał się na przepisy art. 190 ust.2 pkt 1 i art. 207 ust.1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz.1365 ze zm.) oraz § 30 ust.9 pkt a Regulaminu Studiów na Uniwersytecie Warszawskim, uchwalonego uchwałą nr 142 Senatu UW z dnia 18 października 2006 r. Opierając się dokumentacji przebiegu studiów Prodziekan ustalił, że J. R. rozpoczął studia w Instytucie [...] w roku akademickim 1995/1996. Nie zaliczył w terminie I roku studiów i w roku akademickim 1996/1997 uzyskał warunkowy wpis na II rok studiów. W roku akademickim 1997/1998 skarżący powtarzał II rok studiów. Tego roku także nie zaliczył w terminie i w roku akademickim 1998/1999 uzyskał warunkowy wpis na III rok studiów. W roku akademickim 1999/2000 skarżący powtarzał III rok studiów, a następnie został skreślony z listy studentów. W roku akademickim 2002/2003 skarżący uzyskał zgodę na wznowienie studiów na III roku, a w roku akademickim 2003/2004 powtarzał III rok studiów. W konsekwencji, jak zauważył organ pierwszej instancji, studiując łącznie 7 lat na Uniwersytecie Warszawskim, skarżący nie zdołał zaliczyć III roku studiów. W okresie tym skarżący był trzykrotnie warunkowo wpisywany na kolejny rok studiów i trzykrotnie powtarzał rok studiów – w tym dwukrotnie III rok studiów. Prodziekan ocenił, że fakty te świadczą o braku postępów w nauce oraz nie rokują terminowego i pomyślnego ukończenia studiów. W świetle art. 190 ust.2 pkt 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, fakty te stanowią podstawę podjęcia decyzji o skreśleniu z listy studentów.

Skarżący wniósł odwołanie. Zaskarżoną decyzję określił jako krzywdzącą, niesprawiedliwą i nieuzasadnioną. Podniósł, że jest inwalidą. Przez dłuższy czas zapadając na zdrowiu, z opóźnieniem podjął decyzję o pójściu na urlop zdrowotny. Urlop ten został mu przyznany przez komisję lekarską, lecz zlekceważony przez Wydział. Fakty te, zdaniem odwołującego się, zostały zatajone. Zauważył, iż osoba niepełnosprawna z definicji nie rokuje terminowego ukończenia studiów – jednak Uniwersytet Warszawski zaakceptował program Uniwersytet dla wszystkich i daje takim osobom szansę. Wniósł o podjęcie decyzji po jego myśli, anulowanie skreślenia, wyegzekwowanie od Instytutu [...] uznania urlopu zdrowotnego, przywrócenia go do pięcioletnich studiów magisterskich oraz pozwolenia mu na sfinalizowanie wykształcenia i zrealizowania jego planów życiowych. Zaznaczył, że Wydział przez pięć lat nie jest w stanie wydać poprawnie napisanej decyzji (ta nie ma nawet znaku) i nie do końca poważnym byłoby kierowanie jej do Instytutu celem rozpatrzenia po raz czwarty. Dodał, że Wydział nie uregulował zasądzonych przez Sąd kosztów postępowania.

Działający z upoważnienia Rektora Uniwersytetu Warszawskiego, Prorektor do spraw studenckich, decyzją nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną wskazał przepisy art. 207 ust.1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz.1365 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Stwierdził, że zaskarżona decyzja zawiera szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne, a argumentacja w nim zawarta w pełni uzasadnia podjętą decyzję. Organ odwoławczy wywodził, że odwołujący się rozpoczął studia w roku akademickim 1995/1996 i mimo wielokrotnej pomocy ze strony władz jednostki, jak i Biura do Spraw Osób Niepełnosprawnych UW, udzielania zgody na wielokrotne powtarzanie etapu studiów oraz trzykrotnej zgody na warunkowy wpis na kolejny etap studiów, do końca sesji poprawkowej roku akademickiego 2003/2004 nie zdołał zaliczyć III roku studiów. Orzeczenie komisji lekarskiej zostało wystawione w dniu [...] października 2004 r. i na jego podstawie nie mogła być wydana zgoda na udzielenie urlopu w roku akademickim, który się skończył. Ponadto, z opinii Biura do Spraw Osób Niepełnosprawnych UW, w którym skarżący jest zarejestrowany od 1998 r., które zna sytuację skarżącego, wynika, że skarżący nie jest obecnie w stanie sprostać merytorycznym wymaganiom związanym ze studiami. Z tego powodu Biuro zaproponowało skarżącemu konsultacje ze specjalistą, który z Biurem współpracuje.

J. R. wniósł trzy pisma do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, tytułując je jako odwołania. W piśmie złożonym za pośrednictwem zaskarżonego organu, jako zaskarżony akt wskazał decyzję Prodziekana Wydziału [...] oraz podtrzymującą ją decyzję Prorektora UW. Zarzucił napisanie decyzji w sposób niechlujny i alogiczny. Zdaniem skarżącego, decyzja pomija istotne dla sprawy fakty. Nie posiada numeru, ani znaku. Podniósł, że sprawa inwalidztwa została potraktowana jako niebyła. Prorektor nie wyegzekwował poprawy braków pisma. Potraktował w sposób mało poważny argumentację zawartą w odwołaniu. Według skarżącego, uczelnia postępuje niehumanitarnie, w taki sposób traktując inwalidę. Pismo o podobnej treści skarżący skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego bez pośrednictwa Rektora. W piśmie złożonym w Uniwersytecie Warszawskim w dniu [...] marca 2009 r. skarżący wywodził jak w pismach już przywołanych. Nadto zarzucił, że decyzja o podtrzymaniu skreślenia jest pozbawiona daty, co jest wadą prawną, która automatycznie powoduje jej nieważność. W ocenie skarżącego, organ odwoławczy nie ustosunkował się w sposób zadowalający do pominięcia milczeniem, przez organ pierwszej instancji, faktu złożenia przez skarżącego podania o urlop medyczny. Z podania tego wynikało, że z przyczyn medycznych skarżący okresowo nie był zdolny do nauki i nie może być rozliczany z obligacji dydaktycznych tak samo, jak osoba zdrowa. Luźny komentarz na ten temat, jak dalej wywodził skarżący, jest merytorycznie kłamliwy oraz całkowicie pozbawiony uzasadnienia. Dodatkowy komentarz na temat zaproponowania skarżącemu konsultacji przez Biuro jest niepoważny. Treść tego dokumentu została przed skarżącym zatajona. Wskazał, iż Biuro nie sprawuje nad nim opieki od czterech lat. Kłamstwem jest więc, jakoby Biuro insynuowało, że zna jego sytuację zdrowotną. Skarżący zarzucił jeszcze decyzji mętną i niejasną treść. Ostatnie zdanie uzasadnienia uznał za niedokończone.

W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu Warszawskiego wniósł o oddalenie skargi. Powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaakcentował, że skarżący jest studentem, któremu pomaga Biuro do Spraw Osób Niepełnosprawnych Uniwersytetu Warszawskiego. Kilkakrotnie był na III roku studiów, uzyskując wpisy warunkowe i zgodę na powtarzanie roku, lecz ciągle miał kłopoty z zaliczeniem tego roku, co kwalifikowało go do skreślenia z listy studentów w 2003 r. Jednak Prorektor UW, Zastępca Dyrektora Instytutu i pracownik Biura do Spraw Osób Niepełnosprawnych uzgodnili, że udzielą studentowi kolejnej, ale już ostatniej szansy, której niespełnienie warunkować będzie skreślenie z listy studentów. Do [...] września student miał uzupełnić wszystkie brakujące wpisy w indeksie i zaliczyć brakujące 6 przedmiotów. Do czasu upływu wyznaczonego terminu student nie zgłaszał żadnych problemów, jak również nie informował o realizacji tych zadań. We wrześniu 2004 r. okazało się, że po raz kolejny nie był w stanie zaliczyć roku. Wówczas został poinformowany, że zostanie skreślony z listy studentów. Wtedy postanowił ubiegać się o wsteczny urlop zdrowotny. W dniu [...] października 2004 r. został skreślony z listy studentów z powodu niezaliczenia III roku, a w dniu [...] października 2004 r. uzyskał orzeczenie komisji lekarskiej wnioskującej o udzielenie urlopu ze względu na stan zdrowia w roku akademickim 2003/2004. Decyzja o skreśleniu została utrzymana w mocy przez Rektora, który zapoznał się ze stanowiskiem Kierownika Biura do Spraw Osób Niepełnosprawnych i Zastępcy Dyrektora Instytutu [...]. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 622/06, uchylono decyzje obu instancji, z powodu naruszenia art. 107 K.p.a. Organy ponownie rozpatrując sprawę uznały, ze skarżący wykazuje brak postępów w nauce i nie rokuje, po zmianie programu studiów w Instytucie [...] UW, nadrobienia różnic programowych niezbędnych do ukończenia studiów. Odnosząc się do zarzutu formalnego, zaskarżony organ przyznał, iż brak daty w decyzji stanowi wadę, ale niepowodującą nieważności decyzji.

Skarga została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Sąd pierwszej instancji przytoczył przesłanki skreślenia studenta z listy studentów, określone w art. 190 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz.1365 ze zm.). Należy do nich możliwość skreślenia z listy studentów w przypadku stwierdzenia braku postępów w nauce. Ta przesłanka, zawarta w art. 190 ust.2, stanowiła podstawę skreślenia skarżącego z listy studentów. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, rozstrzygnięcie to jest prawidłowe. Organy administracji publicznej należycie wyjaśniły okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący nie zaliczył w roku akademickim 2003/2004 sześciu przedmiotów. Studiując łącznie siedem lat nie zdołał zaliczyć III roku studiów. W okresie tym był trzykrotnie warunkowo wpisywany na kolejny rok studiów i trzykrotnie powtarzał rok studiów, w tym dwukrotnie III rok studiów. Skarżący został skreślony z listy studentów w dniu [...] października 2004 r., a Komisja Lekarska Samodzielnego Zespołu Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej dla Szkół Wyższych wnioskowała o udzielenie skarżącemu urlopu w roku akademickim 2003/2004 w dniu [...] października 2004 r., już po dokonanym skreśleniu skarżącego z listy studentów. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w świetle powyższego należy stwierdzić, że decyzje orzekające o skreśleniu J. R. z listy studentów nie naruszają prawa. Odnosząc się do zarzutów formalnych, Sąd pierwszej instancji wskazał, że każda prawidłowo wydana decyzja powinna zawierać datę jej wydania. Zamieszczenie w decyzji daty jest ważne z tego powodu, że data pozwala na ustalenie stanu faktycznego i prawnego, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, mimo braku daty decyzji, stan faktyczny i prawny nie budzi wątpliwości. Brak ten nie pozbawia pisma charakteru decyzji administracyjnej, lecz stanowi wadliwość, która może być usunięta w trybie art. 113 K.p.a. Wadliwość ta nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Skargę kasacyjną wniósł J. R. Zaskarżył wyrok w całości. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie za podstawę wyroku stanu sprawy nie istniejącego w aktach sprawy administracyjnej, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 P.p.s.a.;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 207 ust.1 Prawa o szkolnictwie wyższym poprzez przyjęcie, że Rektor Uniwersytetu Warszawskiego nie miał obowiązku zawieszenia postępowania przed wydaniem decyzji bez daty nr [...], przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 1 P.p.s.a.;

3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 107 § 1 K.p.a. w związku z art. 207 ust.1 Prawa o szkolnictwie wyższym poprzez przyjęcie, że data decyzji jako jej konstytutywny składnik nie stanowi wadliwości, która ma wpływ na treść uprawnień skarżącego;

4) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez błędne przedstawienie stanu sprawy, niezgodne z istniejącym stanem faktycznym oraz oparcie wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia na błędnie ustalonym stanie faktycznym sprawy, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 P.p.s.a.;

5) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 133 § 1 P.p.s.a., poprzez przyjęcie za podstawę wyroku stanu sprawy nie istniejącego w aktach sprawy administracyjnej – brak pełnomocnictwa dla Prodziekana Wydziału, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 P.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził, że wobec brzmienia art. 207 ust.1 prawa o szkolnictwie wyższym, decyzja z dnia [...] października 2004 r. nie mogła skreślać skarżącego z listy studentów z dniem [...] października 2004 r. Decyzji tej nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Nadto, organ odwoławczy winien brać pod uwagę stan sprawy z chwili ponownego rozstrzygania. Tym samym, Rektor wydając decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r., winien był uwzględnić orzeczenie Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2004 r. Skoro skarżący był w dniu [...] czerwca 2005 r. studentem, to Rektor nie mógł wydać decyzji bez uprzedniej decyzji Dziekana w sprawie udzielenia urlopu zdrowotnego. Rektor miał obowiązek zawiesić postępowanie do czasu rozstrzygnięcia wniosku o urlop przez Dziekana Wydziału [...]. Zdaniem skarżącego, udzielenie zgody na urlop w roku akademickim, który się skończył, jest możliwe. Powołał się na ustawę o systemie ubezpieczeń społecznych, ustawę o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych i ustawę o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Skarżący odnotował, że wyżej wskazane decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 622/06, ale zarzuty wyżej sformułowane dotykają decyzję Prodziekana Wydziału [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. oraz decyzję Rektora Uniwersytetu Warszawskiego (bez daty) nr [...]. Skarżący nadal pozostawał studentem i nie był rozpatrzony jego wniosek o udzielenie urlopu. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył przepisy prawa materialnego art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 207 ust.1 Prawa o szkolnictwie wyższym poprzez przyjęcie, że Rektor Uniwersytetu Warszawskiego nie miał obowiązku zawieszenia postępowania przed wydaniem decyzji bez daty nr [...], przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Skarżący dalej wywodził, że brak daty ostatecznej decyzji Rektora, skutkujący niemożnością ustalenia, z jaką datą skarżący przestał być studentem, stanowi o tak doniosłej wadliwości decyzji, że powinna być ona usunięta z obrotu prawnego. Tym samym Sąd naruszył prawo materialne art. 107 § 1 K.p.a. w związku z art. 207 ust.1 Prawa o szkolnictwie wyższym. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 1 P.p.s.a., zarzucając oparcie podstawy prawnej rozstrzygnięcia na błędnie ustalonym stanie faktycznym, gdyż przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawierają odpowiedników art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Wbrew ustaleniom Sądu pierwszej instancji, skarżący uzupełnił niezbędne wpisy w indeksie w zakresie większym, niż zostało to ustalone trakcie postępowania. Na zakończenie skarżący zauważył, że w aktach nie ma stosownego pełnomocnictwa dla Prodziekana Wydziału [...]j. Decyzja była wydana przez osobę nieuprawnioną, co powoduje jej nieważność. Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył więc przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie za podstawę wyroku stanu sprawy nie istniejącego w aktach sprawy administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Sąd ten bierze z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, ale przesłanki stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie nie zostały stwierdzone.

Nie są usprawiedliwione, podniesione w skardze kasacyjnej, zarzuty naruszenia norm proceduralnych. Zgodnie z art. 2 ust.1 pkt 29 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz.1365 ze zm.), użyte w ustawie określenie podstawowa jednostka organizacyjna oznacza wydział lub inną jednostkę organizacyjną, określoną w statucie, prowadzące co najmniej jeden kierunek studiów lub studia doktoranckie co najmniej w jednej dyscyplinie naukowej. Przepis art. 60 ust.6 tej ustawy stanowi, że organami jednoosobowymi uczelni są rektor i kierownicy podstawowych jednostek organizacyjnych. Kierownikiem wydziału jest dziekan. Według art. 70 ust.1 Prawa o szkolnictwie wyższym, kompetencje kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni określa statut. W myśl § 44 ust.1 Statutu Uniwersytetu Warszawskiego, przyjętego uchwałą Nr 115 Senatu Uniwersytetu Warszawskiego z dnia 21 czerwca 2006 r., na okres sprawowania funkcji przez dziekana wybiera się jednego do trzech prodziekanów, w tym prodziekana do spraw studenckich. Na mocy zaś § 44 ust.3 Statutu, do prodziekana do spraw studenckich § 36 ust.3 i 4 stosuje się odpowiednio. Przywołany § 36 ust.3 stanowi, że zakres obowiązków prorektora określa Rektor, z tym że do wykonywania czynności z zakresu indywidualnych spraw doktoranckich i studenckich właściwy jest prorektor do spraw studenckich. Odpowiednio stosując ten przepis w odniesieniu do prodziekana przyjąć trzeba, iż do wykonywania czynności z zakresu indywidualnych spraw studenckich, na szczeblu wydziału, właściwy jest prodziekan do spraw studenckich. Prodziekan do spraw studenckich jest więc uprawniony do wydania, jako kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej, decyzji o skreśleniu z listy studentów, przewidzianej w art. 190 ust.1 Prawa o szkolnictwie wyższym.

Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez błędne przedstawienie stanu sprawy, niezgodne z istniejącym stanem faktycznym oraz oparcie wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia na błędnie ustalonym stanie faktycznym sprawy. Nieprawidłowości w ustaleniu stanu faktycznego mogą być w podstawie kasacji powiązane z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. tylko wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (patrz: uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, dotychczas niepublikowana, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Tymczasem Sąd pierwszej instancji wypowiedział się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dotyczy to łącznego okresu trwania studiów skarżącego, trzykrotnego warunkowego wpisywania na kolejny rok studiów, trzykrotnego powtarzania roku studiów, w tym dwukrotnie III roku studiów i niezaliczenia w roku akademickim 2003/2004 sześciu przedmiotów. Sąd odnotował także, iż Komisja Lekarska wnioskowała o udzielenie skarżącemu urlopu w roku akademickim 2003/2004 już po skreśleniu skarżącego z listy studentów.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1 P.p.s.a., poprzez przyjęcie za podstawę wyroku stanu sprawy nieistniejącego w aktach sprawy administracyjnej. Przepis art. 133 § 1 P.p.s.a. zawiera dyspozycję, skierowaną pod adresem sądu pierwszej instancji, wydania wyroku po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Dyspozycja ta została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zrealizowana. Sąd pierwszej instancji zakończył sprawę wyrokiem wydanym po zamknięciu rozprawy i w oparciu o akta sprawy, czyli na podstawie stanu faktycznego i prawnego z chwili wydania zaskarżonej decyzji. Zarzut "wydania wyroku w oparciu o stan nieistniejący w aktach sprawy administracyjnej" nie został sprecyzowany w omawianej podstawie kasacji. Z przepisem art. 133 § 1 P.p.s.a. nie można wiązać błędu w ustaleniu stanu faktycznego, przy orzekaniu na podstawie akt sprawy (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1156/07, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 400457). Nie można także mylić naruszenia przepisu art. 133 § 1 P.p.s.a. z naruszeniem przepisów art. 138 § 1 i 2 K.p.a. ustanawiających reformatoryjny charakter administracyjnego postępowania odwoławczego, polegający na ponownym rozstrzyganiu sprawy w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie rozpatrzenia odwołania. W związku z tym, że skarżący w uzasadnieniu nawiązał do przepisów art. 138, art. 108 § 1 oraz art. 130 § 1-3 K.p.a., wskazując na błędne wskazanie w decyzji o skreśleniu studenta z listy daty z jaką to skreślenie następuje, można do tego zarzutu odnieść się merytorycznie. Skreślenie z listy studentów jest niewątpliwie decyzją konstytutywną. Wywołuje skutek ex nunc, uchylając istniejący stosunek materialnoprawny. Jak niemal każda decyzja, również i w tym przypadku mamy do czynienia z elementami mieszanymi deklaratoryjno-konstytutywnymi (patrz: Czesław Martysz [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II", LEX 2007, art. 104, s. 21). Skoro zatem według organu pierwszej instancji stosunek administracyjny powinien być rozwiązany na skutek niespełnienia wymogów statusu studenta do konkretnego dnia roku akademickiego, to rozwiązanie to powinno nastąpić z chwilą spełnienia się przesłanek skreślenia z listy studentów, a nie dopiero w chwili osiągnięcia przez decyzję o skreśleniu cechy ostateczności. Trafnie zaś Sąd pierwszej instancji zauważył, że niezaliczenie przez studenta roku lub semestru w określonym terminie stanowi przesłankę uzasadniającą wydanie decyzji o skreśleniu listy studentów.

Nie jest usprawiedliwiona podstawa skargi kasacyjnej zawierająca zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 207 ust.1 Prawa o szkolnictwie wyższym poprzez przyjęcie, że Rektor nie miał obowiązku zawieszenia postępowania przed wydaniem decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, po utracie przez skarżącego statusu studenta, kwestia rozstrzygnięcia jego prawa do urlopu zdrowotnego nie miała charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Warto przy tym skonstatować, że przywołane w tej podstawie kasacji przepisy mają charakter norm procesowych, a nie materialnych.

Podobnie błędnie określono charakter przywołanych norm w podstawie kasacji zawierającej zarzut naruszenia art. 107 § 1 K.p.a. w związku z art. 207 ust.1 Prawa o szkolnictwie wyższym, poprzez przyjęcie, że brak daty decyzji nie stanowi wadliwości, która ma wpływ na treść uprawnień skarżącego. Niezależnie od wadliwego określenia charakteru wskazanych norm, w tej mierze powtórzyć należy ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, według której tego rodzaju wadliwość może być usunięta w trybie art. 113 K.p.a., a zatem jest uchybieniem, które nie miało wpływu na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.