Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 448/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-05-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Wstrzymano wykonanie decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art.61 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2017 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W sprawie, zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r.:

1) określającą skarżącej spółce nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2017 r. do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 678 678 zł (w miejsce pierwotnie zadeklarowanej do zwrotu kwoty 3 280 257,00 zł) oraz

2) ustalającą dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2017 r. w kwocie 520 316 zł – na podstawie art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o VAT.

W skardze spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołując się na obie przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), tj. prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że egzekucja ustalonego w zaskarżonej decyzji zobowiązania w kwocie 520.316,00 zł wyrządzi spółce znaczną szkodę oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci braku możliwości zapłaty wynagrodzeń pracowniczych, a także braku możliwości terminowej spłaty zaciągniętego kredytu oraz pożyczek.

Podniosła spółka, że posiada kredyt inwestycyjny w kwocie 10.360.000,00 zł do dnia 30 września 2033 r. (na dzień 31 marca 2019 r. do spłaty pozostało 10.128.492,00 zł, w tym kredyt krótkoterminowy w kwocie 578.770,00 zł), przy czym miesięczna rata tego kredytu wynosi ponad 57.800 zł.

Nadto spółka posiada pożyczki od innej sp. z o.o. w kwocie 8.291.000,00 zł z terminem spłaty do dnia 30 września 2034 r. (na dzień 31 marca 2019 r. do zapłaty pozostało 2.840.437,17 zł), oraz w kwocie 3.700.000,00 zł z terminem zapłaty do dnia 30 września 2034 r. (na dzień 31 marca 2019 r. do zapłaty pozostało 3.700.000,00 zł), a także zobowiązana jest do zapłaty odsetek w kwocie 488.338,36 zł. Dodatkowo spółka zobowiązana jest do zapłaty na rzecz jeszcze innego podmiotu odsetek w kwocie 79.547,76 zł od udzielonej i spłaconej już pożyczki w kwocie 2.069.000,00 zł.

Wywodziła skarżąca, że zestawienie obrotów i sald spółki na dzień 31 marca 2019 r. również uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zestawienie wskazuje należności na rzecz spółki od innych podmiotów w kwocie 517.937,92 zł, przy zobowiązaniach w kwocie 2.294.114,03 zł oraz należności w kwocie 22.848,10 zł przy zobowiązaniach w kwocie 2.933,71 zł.

Egzekucja dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług spowoduje brak możliwości spłaty zaciągniętych zobowiązań, postawienie ich w stan natychmiastowej wymagalności, co doprowadzi do upadłości spółki.

Do wniosku dołączono dokumenty dotyczące ww. wartości podpisane przez księgową oraz prezesa skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Wniosek zasługiwał na uwzględnienie.

Instytucja wstrzymania wykonania decyzji stanowiącej przedmiot skargi powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji jeszcze przed dokonaniem sądowej kontroli jej legalności.

Podstawę prawną do wydania orzeczenia Sądu w tym przedmiocie stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., który jednocześnie formułuje przesłanki prawne uprawniające Sąd do objęcia wnioskodawcy tymczasową ochroną prawną do czasu rozpoznania skargi.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, powołane w tym przepisie przesłanki wydania orzeczenia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonego aktu stanowią zwroty niedookreślone, a obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia. Prawdopodobieństwo jest środkiem mniej restrykcyjnym od dowodu, albowiem wymaga jedynie uwiarygodnienia twierdzeń o określonym fakcie.

W ocenie Sądu, argumentacja wniosku wymóg ten spełnia.

Z uzasadnienia wniosku wynika, że spółka obawia się utraty płynności finansowej. Zdaniem Sądu, ze względu na wielomilionowe zadłużenie spółki i związany z nim obowiązek terminowych spłat, natychmiastowa spłata (dobrowolna, w przypadku zaciągnięcia na ten cel jeszcze innych zobowiązań lub w drodze przymusowej egzekucji), istotnie mogłaby doprowadzić do deficytu środków na bieżącą działalność spółki, w tym wypłatę wynagrodzeń, a tym samym zagrozić egzystencji przedsiębiorstwa. Zadłużenie i konieczność spłat uprawdopodobniono ich zestawieniami oraz rachunkiem zysków i strat.

Wymienione okoliczności wpisują się w przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, której ewentualne, późniejsze uchylenie zaskarżonej decyzji mogłoby nie zrekompensować.

Nadto dodatkowe zobowiązanie ustalono spółce na podstawie art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o VAT w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zawyżenia zwrotu różnicy podatku - a więc w oparciu o przepis o charakterze sankcyjnym. Nie jest to więc zobowiązanie stricte podatkowe. Nie można więc spółce zarzucić, iż nie przewidziała środków na jego uregulowanie.

Wskazując na powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.