Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 656/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędziowie sędzia NSA Wojciech Chróścielewski (spr.) sędzia NSA Anna Żak Protokolant Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 833/07 w sprawie ze skargi [...] Spółka z o.o. w W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] kwietnia 2007 r. [...], 2. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz [...] Spółka z o.o. w W. kwotę 1227 (jeden tysiąc dwieście dwadzieścia siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 22 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 833/07 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118) oraz art. 104 k.p.a. Prezydent Miasta Krakowa wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania przez: [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. robót budowlanych polegających na: "rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej BTS nr [...]" - montaż anten na istniejącym słupie reklamowym oraz montaż urządzeń obsługujących stację bazową na terenie obok słupa na działce nr [...], obręb nr [...] P. przy ul. [...] w K..

Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego nie jest możliwa realizacja przedmiotowej inwestycji tylko i wyłącznie w trybie zgłoszenia. Montaż na istniejącym słupie dodatkowego masztu pod anteny, niewątpliwie stanowi nadbudowę istniejącego obiektu budowlanego.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę stwierdził, że istota sporu sprowadza się do tego czy roboty budowlane, określone we wniosku, polegające na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej BTS nr [...] - montażu anten na istniejącym słupie reklamowym oraz na montażu urządzeń obsługujących stację bazową na terenie obok słupa - wymagają zgłoszenia czy też pozwolenia na budowę stosownie do art. 29 – 30 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Inwestor do zgłoszenia z dnia 23 marca 2007 r. dołączył projekt budowlany z lipca 2005 r. Z opisu projektowanej stacji wynika, że inwestor zamierza na istniejącej już stacji zainstalować maszt pod 2 anteny TB, który będzie usztywniony trzema zastrzałami, jako przedłużenie istniejącego masztu, na szczycie reklamy. Zamontowane też mają być dodatkowe urządzenia obok słupa u jego podnóża, posadowione na dwóch płytach drogowych o dł. 6,0 m ułożone jedna obok drugiej, zanurzone w terenie i posadowione na podsypce z piasku. Zgodnie z art. 30 ust. pkt 3 lit. c zgłoszenia właściwemu organowi wymaga na obiektach budowlanych - urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy. W ocenie Sądu organy administracji obu instancji prawidłowo ustaliły, że dodatkowe urządzenia obok słupa u jego podnóża o dł. 6,0 m wymagają zgłoszenia w myśl art. 30 ust. 1 pkt lit c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

Natomiast, co do przedłużenia istniejącego masztu pod wybudowanie dwóch anten na szczycie reklamy, to przepisy Prawa budowlanego nie definiują pojęcia "maszt antenowy", czy też "wieża antenowa". Pojęcia te są definiowane i zawarte w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. 2005 r., nr 219, poz. 1864). W myśl § 3 pkt 9 i pkt 13 tego rozporządzenia określenia użyte w rozporządzeniu jako "maszt antenowy" - oznaczają "antenową konstrukcję wsporczą - z odciągami", natomiast "wieża antenowa" oznacza "antenową konstrukcję wsporczą - bez odciągów". A zatem pojęcie "maszt antenowy" nie mieści się w katalogu obiektów objętych zgłoszeniem, o którym mowa w art. 29 - 30 ustawy - Prawo budowlane. W związku z tym, na budowę przedmiotowego masztu antenowego, w ocenie Sądu, będzie wymagane pozwolenie na budowę, a nie zgłoszenie. Wprawdzie inwestor twierdzi, że w zakres inwestycji nie wchodzi budowa masztu antenowego, tylko na obiekcie budowlanym zostanie zamontowane urządzenie emitujące pole elektromagnetyczne, będące instalacją w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c - ustawy Prawo budowlane, które wymaga tylko zgłoszenia, jednakże stanowisko to jest błędne świetle przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego z lipca 2005 r., z którego jasno wynika, że przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę masztu antenowego, a więc antenową konstrukcję wsporczą z odciągami i budowa tego rodzaju obiektu nie mieści się w przepisach art. 29 - 30 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu organy administracji obu instancji prawidłowo przyjęły, że budowa przedmiotowego, masztu antenowego wymaga uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia. Planowana rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej BTS o dodatkowe elementy zmieni sposób zagospodarowania działki, w związku z tym całość tej inwestycji będzie wymagać uzyskania pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia. W związku z tym organ administracji prawidłowo wniósł sprzeciw w myśl art. 30 ust. 6 pkt 1 - ustawy Prawo budowlane.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. w W., zaskarżając wyrok w całości i opierając skargę kasacyjną:

1. na podstawie naruszenia prawa materialnego, poprzez jego wadliwą wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej – p.p.s.a.) poprzez odmowę uznania naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a p.p.s.a.), w konsekwencji:

- zastosowaniu § 3 pkt 9, § 3 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. nr 219, poz. 1864) pomimo niezgodności powołanych przepisów z art. 7 Prawa budowlanego w zakresie wykładni pojęcia masztu antenowego i wieży antenowej;

- wadliwej wykładni art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę w konsekwencji nietrafnego uznania, że w zakres inwestycji wchodzą konstrukcje, które nie mieszczą się w zakresie pojęcia instalacji w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

- wadliwej wykładni art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego, który stanowi podstawę do uznania, że do prowadzenia wskazanych w zgłoszeniu robót wystarczającym jest dokonanie zgłoszenia;

- wadliwej wykładni art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez zaniechanie czynności polegającej na wezwaniu skarżącego do uzupełniania zgłoszenia o brakujące dokumenty, jeżeli organ miał wątpliwości, co do charakterystyki planowanej inwestycji;

- wadliwej wykładni art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zakresie uznania, że realizacja inwestycji polega między innymi na budowie masztu, podczas gdy zamierzenie inwestycyjne dotyczy jedynie montażu urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu Prawa ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy.

2. na podstawie naruszenia prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) poprzez odmowę uznania innego naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a.):

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 8 k.p.a. poprzez brak należytego poinformowania skarżącego o kwalifikacji inwestycji i wadliwe uznanie, że inwestycja obejmuje budowę masztu i wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dokonał wadliwej wykładni art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego. Powołany przepis stanowi, że wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych - urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Nietrafne jest stwierdzenie, że do części inwestycji wystarczające jest dokonanie zgłoszenia, a w pozostałeś części konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę, mając na względzie.

Stosownie do treści przepisu art. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sędziowie sądów administracyjnych w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Jeżeli zatem przepisy aktu normatywnego niższej rangi nie są zgodne z przepisami ustawy, Sąd nie jest obowiązany do ich zastosowania i może je pominąć. W ocenie skarżącego Minister Infrastruktury nie był umocowany do ustalenia legalnej definicji masztu antenowego i wieży antenowej, mając na względzie przepis art. 7 ustawy Prawo budowlane.

W zakresie definiowania planowanego zamierzenia konieczne jest odniesienie do pojęcia "instalacja". Stosownie do treści art. 3 pkt 6 Prawa ochrony środowiska, ilekroć w ustawie jest mowa o instalacji - rozumie się przez to:

a) stacjonarne urządzenie techniczne,

b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu,

c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję.

Skarżący wyjaśnia, iż konstrukcja wsporcza jest ściśle powiązana z antenami emitującymi pola elektromagnetyczne. Anteny sektorowe, czy też anteny radiolinii nie mogą funkcjonować samodzielnie bez elementu mocującego. Jedyne znane obecnie rozwiązanie techniczne wymaga umieszczenia ich na konstrukcji wsporczej. Racjonalny ustawodawca miał świadomość powyższego, dlatego skonstruował przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego poprzez odwołanie się do ustawy Prawo ochrony środowiska.

W piśmiennictwie wyrażono pogląd, że wskazany przepis Prawa budowlanego jest niewątpliwie adresowany do operatorów telefonii komórkowej. Ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 113, poz. 954) do pkt 3 w ust. 1 omawianego artykułu dodana została lit. c), rozszerzająca obowiązek dokonania zgłoszenia na instalowanie na obiektach budowlanych i urządzeń (bez względu na ich wysokość) emitujących pole elektromagnetyczne, zaliczonych (to rozumieniu tejże ustawy) do instalacji mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie do końca odpowiada przedstawionym wyżej wymogom stawianym przez przepisy p.p.s.a. takiej skardze.

Nie może ulegać wątpliwości, iż podnoszone w ramach określonych w art. 174 p.p.s.a. podstaw kasacyjnych zarzuty muszą być skierowane przeciwko wyrokowi Sądu I instancji. Co do zasady więc naruszenie przepisów postępowania powinno odnosić się do przepisów p.p.s.a. stosowanych przez Sąd. Dodać jednak trzeba, że w orzecznictwie sądowym kontrowersje wywołuje podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Dotyczą one przede wszystkim tego, czy w przepisie tym chodzi wyłącznie o naruszenie prawa procesowego stosowanego przez Sąd I instancji, to znaczy naruszenie przepisów p.p.s.a. czy także o naruszenie przepisów k.p.a. stosowanych przez organy administracji, a ocenianych przez Sąd. W wyroku składu siedmiu sędziów NSA z 16 stycznia 2006 r., I OPS 4/05, ONSAiWSA 2006, z. 2, poz. 39 przyjęto, iż naruszenie przepisów postępowania może odnosić się także do naruszenia przepisów k.p.a. Podobny pogląd wyraził Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 20 września 2006 r., SK 63/05 (OTK-A 2006, nr 8, poz. 108). W rozpoznawanej sprawie w sposób oczywisty jednak, nie zarzucono Sądowi I instancji błędnej oceny postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez organy administracji. Postawiony zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. skierowano wprost w stosunku do tych organów. Podniesione wady uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczne rozpoznanie przestawionych zarzutów naruszenia przepisów k.p.a. Tak więc składająca skargę kasacyjną nie zakwestionowała skutecznie przyjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanu faktycznego sprawy.

Zgodnie z regulacją zawartą w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 -31. Art. 29 ustawy - Prawo budowlane określa przypadki, w których pozwolenie na budowę nie jest wymagane, zaś art. 30 tejże ustawy wskazuje, jakie roboty budowlane podlegają obowiązkowi zgłoszenia zamiaru ich wykonania właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Zwolnieniu od obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, podlega m.in. instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych. Z kolei regulacja zawarta w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b i c tej samej ustawy dopuszcza (w brzmieniu na dzień wydania decyzji), na podstawie zgłoszenia, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu:

- urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych (art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b);

- na obiektach budowlanych - urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy (art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c).

Zatem odnośnie urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne instalowanych na obiektach budowlanych, zgodnie z przepisem art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego, wymagane dla ich wykonania jest dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi o ile stanowią one instalacje w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska i zaliczają się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. Z literalnego brzmienia przedmiotowego przepisu wynika, iż regulacja ta dotyczy wszelkich urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, które stanowią instalacje w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Instalacją w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska jest m.in. zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu (art. 3 pkt 6 lit. b). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, jest zatem instalację w rozumieniu ustawy - Prawo ochrony środowiska. W świetle poczynionych wyżej rozważań za nietrafny należało uznać, wyrażony przez organy obu instancji pogląd, zgodnie, z którym objęta przedmiotowym zgłoszeniem inwestycja polegająca na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej podlega obowiązkowi uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stwierdzając powyższe i wnosząc sprzeciw w sprawie inwestycji objętej zgłoszeniem organy naruszyły przepisy prawa materialnego.

Nie można bowiem zgodzić się z twierdzeniami organów oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, które dokonały podziału zgłoszonych robót budowlanych na poszczególne elementy, niestanowiące części składowych urządzenia, a w konsekwencji uznaniu, że podlegają odrębnym reżimom prawnym. Obiektem budowlanym jest m.in. budowla stanowiąca całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami ( art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego ). Z kolei przez budowlę, w myśl art. 3 pkt 3 tej samej ustawy, należy traktować każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, w tym m.in. wolno stojące maszty antenowe, części budowlane urządzeń technicznych. Mając to na względzie każdy obiekt budowlany należy traktować jako odrębną całość techniczno - użytkową. Zakładając, tak jak to przyjęły organy, że zachodzi obowiązek rozdzielenia przedmiotowej inwestycji na maszt antenowy i urządzenia nadawcze, to trudno byłoby wytłumaczyć racjonalność działania ustawodawcy, który jedynie wolno stojące maszty antenowe traktuje jako odrębną budowlę. Brak również podstaw by sporne zamierzenie inwestycyjne należało traktować jako roboty polegające na nadbudowie bądź rozbudowie obiektu budowlanego, a zatem by na tej podstawie wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Nie istniały więc przesłanki uprawniające do dokonania podziału przez organy i Sąd I instancji zamierzenia inwestycyjnego na poszczególne elementy i przyjęciu, że nie stanowią one części składowej jednego urządzenia technicznego. Urządzenie takie stanowi jedną całość, gdyż jest to zespół elementów, który służy jednemu celowi. W takiej sytuacji za uzasadnione należało uznać wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego tj. art. 30 ust. 6 pkt 1, art. 30 ust. 1 pkt 3 lit c Prawa budowlanego oraz art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

Sąd nie rozpoznał natomiast zarzutu naruszenia § 3 pkt 9, § 3 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie i ich ewentualnej niezgodności z art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, gdyż uznał, że jego rozpoznanie nie miałoby wpływu na wynik rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej.

Z powyższych względów skoro skarga kasacyjna okazała się być oparta na usprawiedliwionych podstawach naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku o uchyleniu zaskarżonego wyroku i rozpoznaniu skargi poprzez jej uwzględnienie i uchylenie decyzji organu I i II instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i 200 p.p.s.a.