Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1958/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11
journal: Dz.U. 2013 poz 687
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi D.P., R. R. i S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją NR [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 t.j.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 11 g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687, t.j.), zwanej dalej ustawą ZRID, po rozpatrzeniu odwołań Pani D.P. , Pana S.S. Pana R.R. , Pana W.T. , Pana L.T. oraz Pani I.Z. i Pana A. Z. od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...].10.2013r., znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "rozbudowa ulicy M. na odcinku ul. O. ([...]) - ul. K. oraz fragmentu ul. E. w m. P. wraz z budową odwodnienia i kanalizacji deszczowej, przebudową i rozbudową sieci wodociągowej, rozbudową sieci kanalizacji sanitarnej, przebudową sieci gazowej średniego ciśnienia, przebudową sieci elektroenergetycznej, budową oświetlenia ulicznego, budową sygnalizacji świetlnej na skrzyżowaniu ulic M., K. i K. oraz przebudową urządzeń telekomunikacyjnych ".

I. Uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 1,

"zatwierdzam projekt budowlany i zezwalam na realizację inwestycji drogowej"

i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu:

"zezwalam na realizację inwestycji drogowej, w tym zatwierdzam projekt budowlany, oznaczony jako załącznik nr 3 do niniejszej decyzji",

II. Uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 5, pkt IV

"IV Wykaz działek podlegających ograniczeniu w korzystaniu w związku z obowiązkiem dokonania przebudowy istniejących sieci uzbrojenia terenu i obowiązkiem przebudowy dróg innych kategorii:

Lp. Nr działki obręb Zakres prac

1 [...], P. pas drogowy ul. R. , przebudowa skrzyżowania

2 [...] [...], P. pas drogowy ul. R. , przebudowa skrzyżowania

3 [...] [...], P. pas drogowy ul. E. , przebudowa odcinka drogi ok. 200 m.

4 [...] [...], P. pas drogowy ul. S., przebudowa skrzyżowania,

5 [...] [...], P. pas drogowy ul. S., przebudowa skrzyżowania,

6 [...] [...], P. pas drogowy ul. S., przebudowa skrzyżowania,

7 [...] [...], N. pas drogowy ul. K., przebudowa skrzyżowania

8 [...] [...], S. pas drogowy ul. S., przebudowa skrzyżowania

9 [...] [...], S. pas drogowy ul. S., przebudowa skrzyżowania

i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "IV. Ustalam obowiązek dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu i dróg innej kategorii i zezwalam na wykonanie powyższego obowiązku na poniższych nieruchomościach:

|Lp. |Nr działki |obręb |Zakres prac |

|1 |[...] |[...], P. |pas drogowy ul. R. , przebudowa skrzyżowania |

|2 |[...] |[...], P. |pas drogowy ul. R. , przebudowa skrzyżowania |

|3 |[...] |[...], P. |pas drogowy ul. E. , przebudowa odcinka drogi ok. 200 m. |

|4 |[...] |[...], P. |pas drogowy ul. S., przebudowa skrzyżowania, przebudowa sieci kanalizacji |

| | | |deszczowej |

|5 |[...] |[...], P. |pas drogowy ul. S., przebudowa skrzyżowania, przebudowa sieci kanalizacji |

| | | |deszczowej |

|6 |[...] |[...], P. |pas drogowy ul. S., przebudowa skrzyżowania, |

|7 |[...] |[...], N. |pas drogowy ul. K., przebudowa skrzyżowania |

|8 |[...] |[...], S. |pas drogowy ul. S., przebudowa skrzyżowania |

|9 |[...] |[...], S. |pas drogowy ul. S., przebudowa skrzyżowania |

III. Uchylił zapis znajdujący się na stronie 8, pkt X

"W czasie realizacji inwestycji należy zapewnić dojazd i dojścia do posesji przyległych do pasa robót. Ewentualne odtworzenie lub przestawienie elementów zagospodarowania terenu związane z realizacją inwestycji - na koszt Inwestora. Inwestycja powinna spełniać wymagania obejmujące ochronę w szczególności przed:

a) pozbawieniem:

• dostępu do drogi publicznej,

• możliwości korzystania z urządzeń infrastruktury technicznej,

• uciążliwości powodowanymi przez hałas, wibrację, zakłócenia elektryczne, promieniowanie,

b) zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby."

i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "W czasie realizacji inwestycji należy zapewnić dojazd i dojścia do posesji przyległych do pasa robót. Ewentualne odtworzenie lub przestawienie elementów zagospodarowania terenu związane z realizacją inwestycji - na koszt Inwestora.

Inwestycja powinna spełniać wymagania obejmujące ochronę w szczególności przed:

c) pozbawieniem:

• dostępu do drogi publicznej w szczególności do działek nr [...],[...]obręb [...] N., mając na względzie oświadczenie Wójta Gminy L. z dnia [...].06.2014r" znak: [...]

• możliwości korzystania z urządzeń infrastruktury technicznej,

• uciążliwości powodowanymi przez hałas, wibrację, zakłócenia elektryczne, promieniowanie,

d) zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby."

W pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu Wojewoda [...] wskazał, że Gmina P. złożyła wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na: "rozbudowie ulicy M. na odcinku ul. O. ([...]) - ul. K. oraz fragmentu ul. E. w m. P. wraz z budową odwodnienia i kanalizacji deszczowej, przebudową i rozbudową sieci wodociągowej, rozbudową sieci kanalizacji sanitarnej, przebudową sieci gazowej średniego ciśnienia, przebudową sieci elektroenergetycznej , budową oświetlenia ulicznego, budową sygnalizacji świetlnej na skrzyżowaniu ulic M., K. i K. oraz przebudową urządzeń telekomunikacyjnych ".

Działając na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy ZRID, inwestor wniósł o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Po przeprowadzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie Starosta [...], działając na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f, art. 17 ust. 1 ustawy ZRID oraz art. 104 k.p.a wydał w dniu [...] października 2013r. decyzję nr [...], znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "rozbudowa ulicy M. na odcinku ul. O. (DW721) - ul. R. oraz fragmentu ul. E. w m. P. wraz z budową odwodnienia i kanalizacji deszczowej, przebudową i rozbudową sieci wodociągowej, rozbudową sieci kanalizacji sanitarnej, przebudową sieci gazowej średniego ciśnienia, przebudową sieci elektronergetycznej. , budową oświetlenia ulicznego, budową sygnalizacji świetlnej na skrzyżowaniu ulic M., R. i K. oraz przebudową urządzeń telekomunikacyjnych " oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności.

Od decyzji Starosty [...] odwołania do Wojewody [...], za pośrednictwem organu pierwszej instancji, wnieśli: Pani D. P., Pan R. R., Pan W. T., Pan L. T., Pan S. S.oraz Państwo I. Z. i Pan A. Z..

Rozpoznając wniesione odwołania Wojewoda [...] wskazał, iż w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego, rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji, zbadał prawidłowość przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania oraz wydanej decyzji Starosty [...] , jak również rozpatrzył zarzuty zawarte w odwołaniach.

Zgodnie z art. 11a ust. 1 ustawy ZRID wniosek do Starosty [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji wniosła w dniu [...].08.2014r. G. P. .

Przed złożeniem wniosku inwestor, zgodnie z art. 11 b ust. 1 ustawy ZRID, uzyskał opinie Zarządu Województwa [...] z dnia [...].03.2012 r., znak: [...], opinie Zarządu Powiatu w [...] z dnia [...].07.2012 r. oraz opinię burmistrza miasta i gminy P. z dnia [...].05.2012r. oraz wójta Gminy L. z dnia [...].03.201 lr.

Zgodnie z art. 11 d ust. 1 ustawy ZRIDdo wniosku załączył mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto, do wniosku załączono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. W myśl art. 11 d ust. 1 pkt 5 ustawy ZRID do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.). Stosownie do treści art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Projekt budowlany został uzgodniony przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Starostwa Starosty [...] (opinia Nr [...] z dnia [...].05.2012r.). Ponadto w aktach sprawy znajduje się analiza poprawności przyjęcia mniejszej szerokości ulicy w liniach rozgraniczających dla potrzeb projektu rozbudowy ulicy M. na ode. O.( [...]) - Raszyńska oraz fragmentu ul. E. w m. P. ".

Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego Wojewoda [...] stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012r., poz. 462).

Do wniosku inwestor załączył także pismo V. S.A. z dnia [...].10.2011 r. w sprawie uzgodnienia dokumentacji przebudowy przejazdu kolejowego skrzyżowania ul. M. z bocznica kolejową [...].

Co do pozostałych opinii organ odwoławczy wskazał, iż inwestor nie miał obowiązku ich przedkładania, gdyż w obszarze projektowanej inwestycji nie znajdują się tereny, z których istnieniem ustawodawca wiąże skutek uzyskania stosownych uzgodnień. Planowana inwestycja zlokalizowana jest bowiem poza pasem technicznym i ochronnym morskich portów i przystani oraz w obszarze inwestycji nie występują miejscowości uzdrowiskowe, co powoduje, że inwestycja nie wymaga uzyskania opinii dyrektora właściwego urzędu morskiego oraz ministra właściwego do spraw zdrowia.

Inwestor do wniosku dołączył również decyzję Nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...].11.2011r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach.

Analizując złożony przez inwestora wniosek z dnia [...].07.2013r. (złożony w dniu [...].08.2013r.), Wojewoda [...] uznał, że wniosek ten zawiera elementy wskazane w art. 11d ust. 1 ustawy ZRID.

W ocenie organu drugiej instancji Starosta [...] prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków i uwag, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków.

Starosta [...], zgodnie z art. 11d ust. 5 ustawy ZRID, zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji wnioskodawcę, właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem wysyłając zawiadomienie na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczeń w urzędzie urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronie internetowej tych gmin, a także w prasie lokalnej.

Zgodnie z art. 11f ust. 3 ustawy ZRID Starosta [...] doręczył ww. decyzję wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim oraz w urzędzie gminy właściwym ze względu na przebieg drogi, na stronie internetowej tej gminy, a także w prasie lokalnej.

Po przeprowadzeniu analizy postępowania przed organem I instancji Wojewoda [...] odniósł się do poprawności podjętej przez Starostę [...] decyzji.

W jego ocenie kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 ustawy ZRID, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (przedstawione na mapach w skali 1:500 stanowiących graficzną część projektu zagospodarowania terenu zawartego w projekcie budowlanym). Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektami podziałów nieruchomości w skali 1:500 wraz z wykazami zmian gruntowych, stanowiące załącznik nr 2 do decyzji).

Ponadto na mocy decyzji Starosty [...] zatwierdzono projekt budowlany, stanowiący załącznik nr 3. W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością jednostki samorządu terytorialnego, nałożono na inwestora obowiązek przebudowy dróg innej kategorii oraz istniejącej sieci uzbrojenia terenu i zezwolono na wykonanie powyższego obowiązku, jak również określono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności Państwa, a także określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.

Analizując zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, organ odwoławczy dostrzegł, iż Starosta [...] nieprecyzyjnie wskazał nieruchomości lub ich części, podlegające ograniczeniu w związku z obowiązkiem doganiania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu.

Rewizji wymagał pkt IV decyzji Starosty [...] , który stanowił:

|Lp. |Nr działki |obręb |Zakres prac |

|1 |[...] |[...] , P. |pas drogowy ul. R. , przebudowa skrzyżowania |

|2 |[...] |[...] , P. |pas drogowy ul. R. , przebudowa skrzyżowania |

|3 |[...] |[...] , P. |pas drogowy ul. E. , przebudowa odcinka drogi ok. 200 m. |

|4 |[...] |[...] , P. |pas drogowy ul. S., przebudowa skrzyżowania |

|5 |[...] |[...] , P. |pas drogowy ul. S., przebudowa skrzyżowania |

|6 |[...] |[...] , P. |pas drogowy ul. S., przebudowa skrzyżowania |

|7 |[...] |[...] , N. |pas drogowy ul. K., przebudowa skrzyżowania |

|8 |[...] |[...] , S. |pas drogowy ul. S,, przebudowa skrzyżowania |

|9 |[...] |[...] , S. |pas drogowy ul. S., przebudowa skrzyżowania |

Za niewystarczający, w ocenie organu odwoławczego, należało uznać zapis zaskarżonej Starosty [...] , który o jednym z ważniejszych skutków prawnych decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej orzeka w sposób niejednoznaczny, dorozumiany. Taki sposób formułowania rozstrzygnięcia sprawia, iż z lektury treści decyzji nie można uzyskać informacji, na których z wymienionych w niej działek jakie będą prowadzone roboty budowlane a związane z przebudową istniejącej sieci kanalizacji deszczowej. Ponadto w ocenie organu odwołującego nie wystarczające są wyjaśnienia inwestora zawarte w piśmie z dnia [...].04.2014r. dotyczące: "złożono wniosek o wydanie decyzji zrid, dotyczący między innymi ograniczenia w korzystaniu z działek nr [...] i [...] w związku z przebudową istniejącej sieci uzbrojenia terenu - w tym kanalizacji deszczowej (co w zakresie prac zostało określone jako przebudowa skrzyżowania)."

Mając na uwadze ww. okoliczności Wojewoda [...], działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., w punkcie IV niniejszej decyzji zmienił w kontrolowanej decyzji Starosty [...] zapis, w którym wyszczególniono działki objęte ograniczeniem w korzystaniu w związku z doganianiem przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu.

W konsekwencji, w punkcie II sentencji niniejszej decyzji, Wojewoda [...] uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji Starosty [...] nieprecyzyjny zapis stanowiący treść punktu IV decyzji Starosty [...] , orzekając w tym zakresie poprzez umieszczenie w miejscu uchylenia zapisu "o ograniczeniu w korzystaniu w związku z obowiązkiem dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu (sieci kanalizacji deszczowej na działkach [...] i [...]).

Ponadto organ odwoławczy dopatrzył się pewnej niekonsekwencji w zakresie struktury samej decyzji Starosty [...] , która jednak nie może wpłynąć na pozytywną ocenę jej zgodności ze stosownymi przepisami prawa.

Starosta [...] na pierwszej stronie decyzji zawarł sformułowanie "zatwierdzam projekt budowlany i zezwalam na realizację inwestycji drogowej". Uznanie, iż zastosowana przez Starostę [...] konstrukcja jest prawidłowa, musiałoby prowadzić do wniosku, że zezwolenie na realizację inwestycji drogowej nie obejmuje swoim zakresem zatwierdzenia projektu budowlanego. Oczywiście stanowiłoby to zaprzeczenie istoty decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, która jest decyzją zintegrowaną, łączącą w sobie kilka elementów.

Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej łączy w sobie rozstrzygnięcia administracyjne z zakresu ustalenia lokalizacji inwestycji, zatwierdzenia podziału nieruchomości, przymusowego odebrania własności nieruchomości (potwierdzenie nabycia określonych nieruchomości lub ich części z mocy prawa przez Skarb Państwa albo właściwą jednostkę samorządu (terytorialnego), zatwierdzenia projektu budowlanego oraz innych kwestii, o których mowa m.in. w art. 11f ust. 1 ustawy ZRID.

Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., w punkcie I niniejszej decyzji Wojewoda [...] uchylił jedynie w sentencji zaskarżonej decyzji znajdujący się na stronie 1 zapis, będący wyrazem nie do końca prawidłowego odczytania konstrukcji zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, orzekając w tym zakresie o ustaleniu, w miejscu uchylenia, zapisu wprowadzającego ład w zakresie konstrukcji przedmiotowej decyzji.

Organ odwoławczy dokonując powyższego rozstrzygnięcia uznał, że nie narusza ono zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 K.pa., ponieważ zasadniczym rozstrzygnięciem decyzji Starosty [...] było ustalenie przebiegu linii rozgraniczających teren, zatwierdzenie podziału nieruchomości i projektu budowlanego, a te pozostają zgodnie z wnioskiem inwestora oraz z decyzją organu pierwszej instancji.

Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom ustawy ZRID oraz, że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w niniejszej decyzji.

Organ odwoławczy rozpatrując ponownie sprawę stwierdził, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Organ uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji.

Po przeanalizowaniu zarzutów podniesionych przez Skarżących w odwołaniach Wojewoda [...] uznał, iż nie zasługują one na uwzględnienie.

Mając na uwadze zawarte w odwołaniach W.T. , L.T. i S.S. oraz I. i A. Z. zarzuty o charakterze lokalizacyjnym wskazano, że zarówno Starosta orzekający w sprawie jako organ pierwszej instancji, jak i Wojewoda działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które wydając decyzje w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nie są uprawnionymi do wyznaczania lub korygowania trasy inwestycji drogowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań, a jedynie do weryfikacji zaproponowanych przez inwestora rozwiązań pod względem ich zgodności z obowiązującymi przepisami prawa.

Ponadto, zgodnie z art. 11 d ust. 1 ustawy ZRID, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno starosta jak i organ odwoławczy mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach ustawy ZRID, bowiem stosownie do przepisu art. 11e tejże ustawy nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami.

Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Projektowana inwestycja stanowi cel publiczny, a jej lokalizacja ustalona została na podstawie stosownego w tym względzie aktu prawnego rangi ustawy. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest fakt, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wywołuje kilka ważnych skutków prawnych, a mianowicie: jest decyzją ustalającą lokalizację danego przedsięwzięcia, zatwierdzą projekt podziału nieruchomości niezbędnych do jego realizacji, które na jej podstawie przechodzą z mocy prawa na własność Skarbu Państwa (lub jednostki samorządu terytorialnego w zależności od tego, kto jest inicjatorem budowy drogi), jak również stanowi faktyczne pozwolenie na budowę.

Oczywistym jest, że budowa (rozbudowa) drogi wiąże się zarówno z koniecznością wprowadzenia dużych zmian w sposobie dojazdu do poszczególnych nieruchomości, jak i z przejęciem na rzecz podmiotu publicznoprawnego własności nieruchomości lub ich części, niezbędnych do realizacji przedsięwzięcia. Nie oznacza to jednakże, że podjęte w skarżonej decyzji rozstrzygnięcia nie miały legitymacji ustawowej, bądź że zostały podjęte z rażącym pokrzywdzeniem właścicieli przejmowanych nieruchomości.

Podkreślono, iż przy opracowaniu koncepcji lokalizacji inwestycji na danym terenie, inwestor musi uwzględnić wszystkie ograniczenia prawne, wynikające z ustaw szczególnych, jak również ograniczenia faktyczne, w tym również skutki finansowe dla planowanego przebiegu przedsięwzięcia. Natomiast organ właściwy do wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji winien wykazać, iż wywłaszczenie uzasadnione jest konkretną potrzebą związaną z realizacją celu publicznego. Organ winien zatem rozważyć zwrócenie się do inwestora o zajęcie stanowiska w tej kwestii (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt. IV SA/Wa 1128/09).

Odnosząc się do podniesionego przez R. R. zarzutu, że planowana inwestycja utrudni wjazd na jego posesje, wyjaśniono, że brak jest przepisu prawa, który nakazywałby zapewnienie określonego charakteru dostępu do drogi publicznej, ewentualnie dostępu do określonej kategorii dróg publicznych, bądź projektowanie dostępu zgodnie z żądaniem osoby zainteresowanej (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2010 r.; sygn. akt: IV SA/Wa 1732/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2010 r., sygn. akt: II OSK 875/10).

Dodano, że inwestor nie ma obowiązku spełnienia żądania, dotyczącego wybudowania zjazdu w ramach realizacji przedmiotowej inwestycji. Wynika to z faktu, że przepis art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. z 2013r., poz. 260 ze zm.), nakłada na zarządcę drogi, w przypadku budowy lub przebudowy drogi, obowiązek budowy lub przebudowy zjazdów dotychczas istniejących, jednakże obowiązek ten występuje tylko w odniesieniu do zjazdów istniejących (w sensie prawnym, a więc legalnych), co oznacza, iż musiały one być formalnie ustanowione przed rozpoczęciem budowy lub przebudowy drogi. W przypadku, gdy koniecznym jest utworzenie nowego zjazdu, zezwolenie na jego usytuowanie wydaje właściwy zarządca drogi. Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 4 grudnia 2012 r. (sygn. akt II SA/Bd 627/12), decyzja co do budowy zjazdu do określonej nieruchomości z drogi objętej inwestycją, która ma być zrealizowana na podstawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej wydawanego w trybie ustawy ZRID, jest częścią koncepcji przedstawianej przez inwestora, której racjonalności czy słuszności organ nie ma podstawy kwestionować.

Jednocześnie, wskazano, że Wójt Gminy L. w piśmie z dnia [...].06.2014r., znak: [...], zadeklarował realizację zjazdu do nieruchomości o nr ew. [...] w N., zgodnie z ustaleniami z właścicielem gruntu. Tym samym dojazd do działki Pana R.R. zostanie utrzymany.

Zaznaczono, iż w zakres odszkodowania (dotyczy zarzutów wskazanych w odwołaniu S.S. i I. i A. Z. uzyskiwanego w ramach postępowania prowadzonego w trybie ustawy nie wchodzi ani utrata dochodów z nieruchomości, spodziewanych zysków, spadek jej wartości, czy też koszty zakupu nieruchomości zamiennej. Pogląd ten prezentowany jest w orzecznictwie sądowo - administracyjnym (vide: wyrok NSA dnia 22 września 2009r., sygn. akt I OSK 1519/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 201 lr., sygn. akt I SA/Wa 186/11). Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 ustawy odszkodowanie ustala się według wartości nieruchomości, a nie szkody jaką poniesie dotychczasowy właściciel wskutek przejęcia nieruchomości przez Skarb Państwa bądź odpowiednią jednostkę samorządu terytorialnego. Tym samym ewentualna szkoda wskutek utraty nieruchomości nie może być objęta ani operatem szacunkowym, ani decyzją odszkodowawczą (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 września 201 lr., sygn. akt I SA/Wa 270/11). Wysokość odszkodowania regulują konkretne przepisy ustawy ZRID oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami - które normują - co należy podkreślić, że podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość rynkowa nieruchomości. Wszelkich pozostałych roszczeń dotyczących zwiększenia kwoty odszkodowania skarżący mogą dochodzić przed sądem powszechnym

Wskazano, że problematyka oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko (hałas, zanieczyszczenie powietrza), którą w swoim odwołaniu podnosili W.T. i L. T., była przedmiotem analizy organów administracji zarówno na etapie postępowania o zezwoleniu na realizację inwestycji, jak i postępowania środowiskowego oraz sanitarnohigienicznego. Jak wynika z akt sprawy w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ dokonywał analizy podnoszonych w trakcie niniejszego postępowania zarzutów dotyczących ochrony środowiska w oparciu o kartę informacyjną przedsięwzięcia.

Ponadto odnosząc się do odwołania W.T. oraz L.T. dotyczącego "zamontowania progów spowalniających, ograniczenia tonażu pojazdów, zamontowania sygnalizacji świetlnej na skrzyżowaniu ulicy M. i S." organ odwoławczy wyjaśnił, że poruszane powyżej zagadnienia dotyczą organizacji ruchu, która nie podlega zatwierdzeniu w decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej.

Mają na uwadze zarzuty zawarte w odwołaniu D.P. wyjaśniono, że zgodnie z § 44 ust. 1 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 42, poz. 430 ze zm.) chodnik powinien mieć szerokość dostosowaną do natężenia ruchu pieszych, ponadto zgodnie z § 44 ust. 2 ww. rozporządzenia szerokość chodnika przyjezdni lub przy pasie postojowym nie powinna być mniejsza niż 2,0 m, a w wypadku przebudowy albo remontu drogi dopuszcza się miejscowe zmniejszenie szerokości chodnika do 1,25 m, jeżeli jest on przeznaczony wyłącznie do ruchu pieszych. Ponadto należy wyjaśnić, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) dotyczą wyłącznie projektowania, lokalizacji i budowy nowych budynków.

Ponadto D. P. wskazała, że "opracowanie decyzji oparte zostało na nieaktualnej mapie geodezyjnej w części dotyczącej działki nr [...]" wyjaśniono w związku z tym, że "Organ orzekający nie jest uprawniony do kwestionowania dokumentacji geodezyjno- kartograficznej, opatrzonej stosownymi klauzulami ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, które stanowią potwierdzenie dokonania ich oceny przez wyspecjalizowane do tego rodzaju czynności służby geodezyjno-kartograficzne w zakresie określonym w § 9 w związku z § 10 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnienie tych baz (Dz. U. Nr 78, poz. 837)", wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012r. sygn.: OSK 208/12.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu I. i A. Z. organ II Instancji wyjaśnił, że projekt budowlany rozbudowy ul. M. zakłada również budowę kanalizacji deszczowej. Projekt budowlany w części dotyczącej przebudowywanych sieci jest zgodny z opinią Powiatowego Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w związku z powyższym zadaniem organu było sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę zaproponowane rozwiązania techniczne są zgodne z przepisami prawa. Organ właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych w dokumentacji projektowej tj. projekcie budowlanym.

Mając powyższe na względzie, Wojewoda [...] stwierdził, że zarówno wniosek inwestora postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, jak i decyzja Starosty [...] nie naruszają prawa, a zarzuty zawarte w odwołaniach nie zasługują na uwzględnienie.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli D. P., Sł. S., R. R..

Zarzucili w niej:

I. Naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. Naruszenie art. 8 k.p.a., 9 k.p.a. i 10 k.p.a. w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, iż w toku postępowania przed Starostą [...] zakończonym wydaniem decyzji nr [...] nie doszło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa poprzez pozbawienie Skarżących prawa do uzyskania informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków oraz naruszenie zasady wysłuchania stron poprzez uniemożliwienie Skarżącym wzięcie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a zwłaszcza na etapie wyboru projektu realizacji inwestycji.

2. Naruszenie art. 11d ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych z dnia 10 kwietnia 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 721 z późn. zm.) dalej jako "Specustawa drogowa" w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady instancyjności i przeprowadzenie przez Wojewodę [...] "od nowa", w zasadzie w istotnej części postępowania dowodowego zamiast Starosty [...] poprzez takie czynności jak: wezwanie Starosty [...] z dnia [...] lutego 2014 r. do uzupełnienia materiału dowodowego i kolejno: zlecenie organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego z dnia [...] kwietnia 2014 r., a następnie w dniu [...] kwietnia 2014 r. przedstawienia dodatkowych wyjaśnień, przy czym wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie może być sanowane w postępowaniu odwoławczym, ponieważ narusza to zasadę dwuinstancyjności, której istota polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Uzupełnianie oznacza "dodanie" pewnych działań do działań już przeprowadzonych, a to należy rozumieć jako brak upoważnienia do przeprowadzania nowych czynności lub odwoływania się do nieuwzględnionych przez organ I instancji dowodów (dokumentów) w ramach postępowania administracyjnego. Jednocześnie Wojewoda [...] po przeprowadzeniu "postępowania dowodowego" powinien wezwać strony do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym,

3. Naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez uzupełnienie decyzji Starosty [...] (pkt IV) o stwierdzenie, iż obowiązek dokonania istniejącej sieci uzbrojenia dotyczy również przebudowy sieci kanalizacyjnej co skutkuje tym, iż Wojewoda w sposób oczywisty orzekł jako organ I stopnia.

4. Rażące naruszenie art. 1 ust. 1 specustawy drogowej poprzez przekroczenie zakresu przedmiotowego ustawy i wydanie zaskarżonej decyzji dotyczącej nie tylko inwestycji drogowej: rozbudowa ulicy M. na odcinku ul. O. ([...]) - ul. R. oraz fragmentu ul. E. w m. P. , ale również przebudowy i rozbudowy sieci wodociągowej, przebudowy sieci gazowej średniego ciśnienia, przebudową sieci elektroenergetycznej (m.in. uzgodnienia dotyczące przebudowy sieci gazowej) podczas, gdy wyjątkowy charakter spec ustawy drogowej przemawia za uznaniem, iż nie może być ona stosowana do innych inwestycji.

5. Naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez zaniechania wezwania do udziału w sprawie w charakterze strony właścicieli urządzeń przesyłowych (sieć gazowa średniego ciśnienia, sieć elektroenergetyczna) jako zainteresowanych rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie.

6. Naruszenie art. 138 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia decyzji Starosty [...] w całości wobec licznych uchybień dostrzeżonych przez Wojewodę [...], który wydając orzeczenie reformatoryjne pozbawił Skarżących prawa do jednej instancji, a zwłaszcza wydaniem orzeczenia następczego merytorycznego w pkt III zaskarżonej decyzji Wojewody [...], który ustalił bezpodstawnie iż: Inwestycja powinna spełniać wymagania obejmujące ochronę w szczególności przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej w szczególności do działek nr [...],[...] obręb [...] N., mając na względzie oświadczenie Wójta Gminy L. z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] skoro z pisma R. R. do Wójta Gminy L. z dnia [...] sierpnia 2014 r. wynika, iż Wójt tejże gminy nie poczynił żadnych wiążących ustaleń z właścicielem działek ewidencyjnych o numerze [...] i [...], a pismo, które zostało inkorporowane do sentencji zaskarżonej decyzji nie znajduje odzwierciedlenia w rzeczywistym stanie faktycznym i w zasadzie czyni niemożliwym wykonanie zaskarżonej decyzji oraz zmierza do nieuprawnionej modyfikacji projektu realizacji inwestycji drogowej (zał. 3) wprowadzając elementy ocenne (a również merytoryczne) wiadome tylko Wójtowi Gminy L., podczas gdy w świetle ustawy spec drogowej projekt inwestycji powinien zostać definitywnie ustalony przed wydaniem decyzji przez Starostę.

7. Naruszenie art. 9 i 73 k.p.a. dotyczącego prawa strony do wglądu do akt sprawy, sporządzania z nich notatek kopii i odpisów na każdym etapie postępowania administracyjnego polegające na ograniczeniu dostępu do materiału dowodowego zebranego w sprawie co wynika z pism kierowanych do organu przez D. P..

8. Naruszenie art. 7 k.p.a., 77 k.p.a. oraz 107 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia oraz brak rozpoznania istoty sprawy oraz w konsekwencji niejasne, niewyraźnie i niejednoznaczne sformułowanie osnowy zaskarżonej decyzji i nie uwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli jak również niewyjaśnienie zasadności przesłanek na których oparł się organ wydając rozstrzygnięcie.

9. Naruszenie art. 104 k.p.a w związku z art. 11 f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej w zakresie niespełnienia wymogu czytelności decyzji administracyjnej w szczególności z zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt III decyzji Wojewody [...], które zawiera takie zwroty jak "w szczególności przez co wprowadza możliwość dowolnego uzupełnienia decyzji na etapie realizacji inwestycji oraz "ewentualne odtworzenie lub przestawienie elementów zagospodarowania terenu inwestycji - na koszt Inwestora" przez co sprawia, że decyzja nie jest możliwa do wykonania bowiem wszelkie zmiany dotyczące zagospodarowania przestrzennego powinny znaleźć się projekcie inwestycji drogowej, a decyzja o wyrażeniu zgodę na realizację inwestycji powinna zawierać jasne i kategoryczne wskazania dotyczące ochrony interesów osób trzecich podczas gdy nie zostało jasno sprecyzowane w jaki sposób zostanie zapewniony dostęp do korzystania z urządzeń infrastruktury technicznej, zminimalizowane uciążliwości powodowane przez hałas, wibrację, zakłócenia elektryczne, promieniowanie podczas, gdy żaden z organu (Starosta i Wojewoda) nie przeprowadził stosownych badań/ekspertyz w tym zakresie co oznacza, iż zaniechał przeprowadzenia stosownych ustaleń faktycznych (na ul. M. istnieją małe obiekty takie jak kapliczka, przecinają ją tory kolejowe).

10. Naruszenie art. 104 par. 2 k.p.a. w zw. z art. 11 f specustawy drogowej poprzez nieprawidłowe uznanie że organ jest uprawniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej i zmiany proponowanych we wniosku inwestora rozwiązań (pkt III zaskarżonej decyzji) podczas, gdy organ jest uprawniony do weryfikacji zaproponowanych przez inwestora rozwiązań pod względem ich zgodności z obowiązującymi przepisami prawa.

11. Naruszenie art. 107 kpa w zw. z 11 f ust. 7 w zw. z art. 11 specustawy w zw. z art. 35 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 oraz 32 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez błędne odesłanie do przepisów prawa budowlanego w sytuacji gdy zatwierdzenie projektu budowlanego jest jedynie elementem zezwolenia na budowę drogi podczas, gdy organ błędnie uznał, że skoro przepisy prawa budowlanego wyłączają uprawnienie organu do uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę to i postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania zezwolenia na lokalizację drogi nie może mieć charakteru uznaniowego. Z uwagi na doniosłe ograniczenie prawa własności nieruchomości wynikające z treści decyzji jest to zbyt szeroko idące rozszerzenie kompetencji zarządcy drogi, który przy takiej interpretacji mógłby złożyć wadliwy projekt, a mimo to organ miałby obowiązek go zatwierdzić.

12. Naruszenie art. 139 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji na niekorzyść skarżących poprzez jej uzupełnienie o rozstrzygnięcia nie będące przedmiotem rozstrzygnięcia przed organem I instancji (tj. przebudowa kanalizacji a także uzupełnienie decyzji poprzez odwołanie do pisma Wójta Gminy L. z dnia [...] czerwca 2014 r. z czego można by wnioskować, iż stanowi ono integralną część zaskarżonej decyzji).

13. Naruszenie art. 109 k.p.a. poprzez niedoręczenie stronom decyzji wraz z załącznikiem nr 3 (skoro w taki sposób Wojewoda zmienił decyzję Starosty [...] odnosząc się do projektu) oraz pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. Wójta Gminy L. skoro należało przyjąć, iż stanowią one integralną część decyzji.

II. Naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.:

1. Naruszenie art. 11 f ust. 4 specustawy drogowej w zw. z art. 11i specustawy drogowej w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich polegające na tym, iż realizacja inwestycji uniemożliwi im dostęp do drogi publicznej, nie zapewni bezpieczeństwa skarżącym wobec braku sporządzenia projektu uwzględniającego przebudowę instalacji gazowej i energetycznej (sieć uzbrojenia terenu) przy jednoczesnym zachowaniu pasów ochronnych (technologicznych) charakterystycznych dla tego typu inwestycji (minimalna odległość od budynku zwłaszcza w odniesieniu do skarżącej D.P. ).

a. Naruszenie art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 11 i specustawy drogowej poprzez zaniechanie pozyskania zezwolenia na przebudowę zjazdu.

b. Naruszenie ar. 43 ust 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez niezachowanie odpowiedniej odległości od krawędzi drogi podczas, gdy odległość budynku gospodarczego od krawędzi drogi powinna wynosić ok. 1,20 metra przez co doszło do naruszenia uprawnionych interesów osób trzecich bowiem nie zostały zachowane względy bezpieczeństwa co skutkuje tym, iż przyjęte rozwiązania nie są zgodne z prawem.

c. Naruszenie art. 18 specustawy drogowej w zakresie w jakim organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyjął (brak rozstrzygnięcia w osnowie decyzji), iż S. S. nie przysługuje odszkodowanie (str. 11 decyzji) ewentualnie powinien dochodzić go na drodze postępowania sądowego.

d. Naruszenie art. 11 pkt 1 ust.1 specustawy drogowej poprzez przyjęcie, iż organ nie bada dokumentacji geodezyjno-kartograficznej co skutkowało tym, iż organy zaniechały ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego (mapy nie uwzględniają budynku istniejącego na działce nr [...]) mając wystarczające informacje o tym, iż Inwestor nie dopełnił wymagań formalnych, a w konsekwencji organy procedowały z rażącym naruszeniem prawa bowiem w takiej sytuacji organy powinny działać z urzędu.

Podnosząc powyższe zarzuty wnosili o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie o jej uchylenie decyzji II Instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Na wstępie należy wskazać, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687, t.j.), zwanej dalej specustawa.

W myśl art. 31 ust. 2 specustawy sąd administracyjny, uwzględniając skargę na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy, może jedynie stwierdzić, że decyzja ta narusza prawo z przyczyn określonych w art. 145 lub 156 k.p.a. A zatem sąd administracyjny rozpoznając skargę na decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną w trybie tej ustawy może ją uwzględnić jedynie w przypadkach wystąpienia kwalifikowanych przesłanek, tj. wznowieniowych lub nieważnościowych. Pomimo stwierdzania przez Sąd takich uchybień, decyzja obarczona tego typu wadami będzie nadal obowiązywała, a stronom, które poniosły szkodę z powodu wydania decyzji obarczonej wadą będą przysługiwały roszczenia odszkodowawcze, na zasadach określonych w art. 4171 § 2 Kodeksu cywilnego. Natomiast wszelkie inne, niż określone w tych dwóch przepisach k.p.a. naruszenia prawa nie mogą skutkować uwzględnieniem skargi na taką decyzję (por. wyroki NSA: z dnia 7 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1299/10, z dnia z dnia 17 września 2009 r. sygn. akt II OSK 993/09, z 20 października 2009 r. sygn. akt II OSK 849/09, publ. Baza Orzeczeń NSA orzeczenia.nsa.gov.pl). Na pełną aprobatę zasługuje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 984/10 "1. Niezależnie od charakteru stwierdzonej wadliwości decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w przypadku zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 31 ust. 2 ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, uchylenie tej decyzji przez sąd administracyjny zostało przez ustawodawcę wykluczone.

Jeżeli decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotknięta jest wadami określonymi w art. 145 § 1 k.p.a., czy art. 156 § 1 k.p.a. to wobec ziszczenia się na dzień orzekania, przesłanek określonych w art. 31 ust. 2 ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, sąd administracyjny nie może zaskarżonej decyzji uchylić, a jedynie na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdzić może wydanie jej z naruszeniem określonych przepisów prawa."

Należy także wskazać, że orzecznictwo sądów administracyjnych w tym przedmiocie nie jest jednolite i można spotkać poglądy wskazujące na to, że przepis art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych odnosi się do decyzji organu pierwszej instancji o pozwoleniu na budowę drogi, decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, i nie zawiera ograniczeń w zakresie orzekania przez sąd administracyjny w stosunku do decyzji organu odwoławczego.

Poglądu tego jednak nie podziela Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie. Poza argumentacją zawartą w przytoczonych wcześniej orzeczeniach można wskazać uzasadnienie uzupełniające przedstawiony pogląd.

W ocenie orzekającego Sądu żadna z wykładni nie prowadzi do wskazanego wyżej wniosku o braku ograniczeń w zakresie orzekania przez sąd administracyjny w stosunku do decyzji organu odwoławczego.

Samo brzmienie art. 31 ust. 2 wprost wskazuje, że ograniczenia w rozstrzyganiu przez Sąd dotyczą decyzji na którą wniesiono skargę. Jest rzeczą oczywistą, że skargę można wnieść jedynie na decyzję organu odwoławczego. Poza tym takie rozumowanie odpowiada obowiązującej w procedurze administracyjnej koncepcji kontroli instancyjnej. Organ odwoławczy nie ogranicza się do oceny stawianych zarzutów a rozpatruje sprawę ponownie w jej całokształcie. W rezultacie decyzja organu I instancji traci samodzielny byt. Przykładowo można wskazać na powszechnie akceptowany pogląd o braku możliwości stwierdzenia nieważności wyłącznie decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy wydana została decyzja odwoławcza przez organ II instancji.

Dalej zauważyć należy, że w zasadzie ograniczenie określone w art. 31 ust. 2 ustawy ZRID pozbawione było by skuteczności. Sąd uwzględniając skargę i uchylając skarżoną decyzję organu II instancji, nie mogąc jednak ingerować w decyzję organu I instancji w inny sposób niż wskazany w powołanym przepisie, zawarł by takie wytyczne dla organu odwoławczego, które w związku z art. 153 p.p.s.a. obligowały by organ do podjęcia decyzji bez względu na ograniczenia płynące z art. 31 ust. 2. Zauważyć bowiem należy, iż art. 11g ustawy ZRID nie wprowadza podobnych jak art. 31 ust. 2 ograniczeń dla organu odwoławczego.

Reasumując w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie na akceptację zasługuje pierwszy z zaprezentowanych poglądów.

Rozpoznając zatem sprawę w przedstawionych realiach należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia właśnie z takimi okolicznościami. Jak wynika z odpisu dziennika budowy znajdującego się w aktach sądowych, inwestycja objęta zaskarżoną decyzją została rozpoczęta w dniu [...] września 2014 r., a decyzji o pozwoleniu na budowę nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Zachodzą więc podstawy faktyczne do zastosowania art. 31 ust. 2 specustawy.

Niemniej w ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można skutecznie zarzucić naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji.

Z akt sprawy wynika, że inwestor w trakcie postępowania złożył kompletną dokumentację. A zatem zostały spełnione wymagania o jakich mowa w art. 11d ust. 1 specustawy, tj. uzyskał wymagane prawem decyzje i uzgodnienia, mapę w skali co najmniej 1:500 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu; analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi; mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami; określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu; oraz projekt budowlany sporządzony zgodnie z przepisami prawa przez osoby uprawnione. Ponadto w zaskarżonej decyzji zawarte zostały wszystkie elementy o jakich mowa w art. 11f ust. 1. Zgodnie z treścią art. 11i ust. 1 specustawy w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. A zatem organ musiał dokonać określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego sprawdzeń. Nie ulega wątpliwości, że organ administracyjny wywiązał się z ww. obowiązków sprawdzenia planowanej inwestycji z przepisami ustawy drogowej czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadnie wskazując, że na podstawie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w związku z art. 11i ust. 1 ustawy o realizacji inwestycji drogowych Starosta [...] nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W dalszej kolejności należy odnieść się do zmian dokonanych przez organ odwoławczy w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Przede wszystkim należy wskazać, że uchybienia wskazane przez organ odwoławczy w decyzji organu I instancji nie dyskwalifikują jej jako, co do zasady prawidłowej. Zmiany dokonane przez organ odwoławczy w gruncie rzeczy mają charakter porządkowy i w istocie nie wpływają na merytoryczną zawartość decyzji. Pierwsza z dokonanych zmian polega na innym zredagowaniu zapisu zatwierdzonej inwestycji. Niemniej decyzja organu I instancji w sposób nie budzący wątpliwości określała zakres udzielonego pozwolenia. Dokonana zmiana spowodowała jedynie użycie bardziej poprawnej formy. W zakresie drugiej zmiany należy wskazać, że polegała ona na większym doprecyzowaniu treści samej decyzji zezwalającej na realizacje inwestycji drogowej. Podkreślić jednak należy, że przebudowa sieci kanalizacji deszczowej objęta była wnioskiem inwestora i była przewidziana w zatwierdzonym projekcie budowlanym. W związku z tym dokonana zmiana również nie wnosi żadnych nowych merytorycznych treści.

Podobnie należy ocenić trzecią z dokonanych zmian. Dodanie sformułowania "w szczególności do działek nr [...],[...] obręb [...] N., mając na względzie oświadczenie Wójta Gminy L. z dnia [...].06.2014 r. znak: [...] w zasadzie nie wnosi niczego nowego do sprawy. Obowiązek określony w tym punkcie decyzji i tak istniał wobec przedmiotowych działek, zaś wskazane pismo Wójta Gminy L. jest wyłącznie deklaracją i nie stanowi źródła prawa. W związku z tym dodanie takiego zapisu nie powoduje żadnych prawnych konsekwencji.

W dalszej kolejności należy odnieść się do zarzutów skargi. Pierwszy z zarzutów dotyczy naruszenia przepisów postępowania związany z niezapewnieniem stronom czynnego udziału na każdym etapie postępowania w szczególności brakiem udziału stron w procesie wyboru koncepcji przebudowy drogi.

Wskazać w związku z tym należy, że jakkolwiek udział społeczeństwa w rozstrzyganiu ważnych dla nich spraw jest istotny, to jednak przedmiotem niniejszego postępowania a zatem i przedmiotem kontroli Sądu jest ta konkretna inwestycja opracowana i przedstawiona przez inwestora. Przedmiotem oceny nie mogą być zatem etapy wcześniejsze, które doprowadziły do wyboru konkretnej koncepcji przebudowy drogi przez inwestora.

Odnosząc się do zarzutu wymienionego w pkt 2 wskazać należy, iż zgodnie z art. 136 kpa organ odwoławczy jest uprawniony do przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, jak również uprawniony do zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi pierwszej instancji. W postępowaniu prowadzonym w oparciu o przepisy ustawy ZRID nie jest wyłączona możliwość przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowych dowodów, przy skorzystaniu z dyspozycji art. 136 k.p.a. Pamiętać bowiem należy, że zgodnie z zasadą szybkości i prostoty postępowania, organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Przy czym podkreślić należy, że zakres postępowania prowadzony w postępowaniu odwoławczym stanowił jedynie uzupełnienie materiału dowodowego i nie wykraczał poza ramy zakreślone art. 136 kpa.

W odniesieniu do zarzutu wymienionego w pkt 3 wskazać należy, że przebudowa sieci kanalizacji deszczowej była objęta wnioskiem o pozwolenie na realizację inwestycji i była ujęta w zatwierdzonym projekcie budowlanym. W związku z tym rozstrzygnięcie organu odwoławczego miało na celu jedynie doprecyzowanie decyzji organu I instancji a nie stanowiło nowego rozstrzygnięcia.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut wymieniony w pkt 4 skargi. Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 specustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Z treści art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) wynika, że pod pojęciem drogi należy rozumieć budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą - art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Z treści działu IV rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.) wynika natomiast, że wyposażenie techniczne dróg obejmuje: urządzenia odwadniające oraz odprowadzające wodę, urządzenia oświetleniowe, obiekty i urządzenia obsługi uczestników ruchu, urządzenia techniczne a także infrastrukturę techniczną w pasie drogowym nie związaną bezpośrednio z drogą. W § 140 ust. 2 rozporządzenia do tej infrastruktury w szczególności zaliczono: linie elektroenergetyczne wysokiego i niskiego napięcia oraz linie telekomunikacyjne, przewody kanalizacyjne nie służące do odwodnienia drogi, gazowe, ciepłownicze i wodociągowe, urządzenia wodnych melioracji, urządzenia podziemne specjalnego przeznaczenia, ciągi transportowe. Z regulacji tej wynika, że powyżej wymienione wyposażenie techniczne stanowi integralną część drogi i pasa drogowego a jego występowanie niezbędne jest dla zapewnienia prowadzenia, zabezpieczenia i obsługi ruchu drogowego - głównego celu dróg. Oznacza to, że w przypadku realizacji inwestycji drogowej przebudowa lub budowa infrastruktury technicznej stanowi jedno zamierzenie budowlane.

Stanowisko to potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 2168/11 "Przepis art. 1 ust. 1 ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wyznacza zakres regulacji ustawowej, określając go jako "zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych", a więc zamierzenia budowlanego obejmującego - prócz przygotowania budowy samej drogi - również realizację infrastruktury drogowej, tak związaną, jak i niezwiązaną z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego."

Odnosząc się do zarzutu wymienionego w pkt 5 skargi należy wskazać, że zarzut ten może być skutecznie podnoszony jedynie przez podmioty pozbawione możliwości udziału w postępowaniu. Zarzut wskazany w pkt 6 również nie zasługuje na uwzględnienie z przyczyn wskazanych wcześniej a dotyczących charakteru zmian dokonanych przez organ odwoławczy. W szczególności ponownie podkreślić należy, że powołanie się na pismo Wójta Gminy L. nie stanowiło merytorycznego uzupełnienia decyzji organu I instancji.

Nie można też zgodzić się z zarzutem wskazanym w pkt 7 skargi. Przede wszystkim należy wskazać, że z pisma D.P. z dnia [...].10.2013 r. wynika, że zapoznała się z całym materiałem dowodowym. Przeczy to twierdzeniu skargi o braku możliwości wglądu do akt sprawy i sporządzania z nich notatek, kopii czy odpisów.

Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a., 77 k.p.a. oraz 107 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. Stanowisko Skarżących w tym względzie nie jest oparte na uzasadnionych przesłankach i stanowi jedynie subiektywną ocenę skarżonej decyzji.

Odnosząc się do pkt 9 skargi wskazać należy, że użycie określenia "Ewentualne odtworzenie lub przestawienie elementów zagospodarowania terenu związane z realizacją inwestycji - na koszt Inwestora." oznacza wyłącznie zabezpieczenie właścicieli nieruchomości na wypadek sytuacji nadzwyczajnych, nie przewidzianych na etapie projektowania. Nie oznacza natomiast możliwości dowolnego korygowania planu zagospodarowania terenu. Natomiast dalsza część tego zapisu dotycząca dostępu do drogi publicznej rzeczywiści ma charakter ogólny i wyraża zasadę prowadzenia inwestycji. Niemniej uszczegółowieniem tych norm jest zatwierdzony projekt budowlany, który zapewnia poszanowanie wymienionych w pkt 3 decyzji organu odwoławczego zasad.

Wbrew stanowisku przyjętemu w skardze nie można zarzucić zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, że w wyniku ich wydania pozbawiono nieruchomość skarżącego R.R. dostępu do drogi publicznej. Za organem II instancji należy wskazać, że brak jest przepisu prawa, który nakazywałby zapewnienie określonego charakteru dostępu do drogi publicznej, ewentualnie dostępu do określonej kategorii dróg publicznych, bądź projektowanie dostępu zgodnie z żądaniem osoby zainteresowanej (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2010 r.; sygn. akt: IV SA/Wa 1732/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2010 r., sygn. akt: II OSK 875/10).

Zgodzić się też należy ze stanowiskiem, że inwestor nie ma obowiązku spełnienia żądania Skarżącego, dotyczącego wybudowania zjazdu w ramach realizacji przedmiotowej inwestycji. Wynika to z faktu, że przepis art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. z 2013r., poz. 260 ze zm.), nakłada na zarządcę drogi, w przypadku budowy lub przebudowy drogi, obowiązek budowy lub przebudowy zjazdów dotychczas istniejących, jednakże obowiązek ten występuje tylko w odniesieniu do zjazdów istniejących (w sensie prawnym, a więc legalnych), co oznacza, iż musiały one być formalnie ustanowione przed rozpoczęciem budowy lub przebudowy drogi. W przypadku, gdy koniecznym jest utworzenie nowego zjazdu, zezwolenie na jego usytuowanie wydaje właściwy zarządca drogi. Zarzut ten miałby o tyle sens jeżeli wydane w sprawie decyzje uniemożliwiały obsługę komunikacyjną nieruchomości z drogą publiczną lub naruszałyby postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym względzie. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do uwzględnienia tego zarzutu.

Odnosząc się zaś do podnoszonej kwestii uciążliwości inwestycji podkreślić należy, że na etapie postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, czyli po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, organy orzekające w tej sprawie nie są właściwe do oceny wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości, badając jedynie zgodność wniosku inwestora (w tym również przedłożonego projektu budowlanego) z decyzją środowiskową. Sąd wskazuje, że rozwiązania projektowe zatwierdzone decyzją organu I instancji, nie doprowadzą do zwiększenia uciążliwości dla środowiska i mieszkańców okolicznych domów, a wręcz przeciwnie, będą miały pozytywny wpływ na otoczenie drogi i przyczyni się do zmniejszenia niedogodności związanych z przebiegiem drogi dla mieszkańców poprzez m.in. zmniejszenie oddziaływań akustycznych.

Oceniając zarzut wymieniony w pkt 10 i 11 skargi wskazać należy, iż zgodnie z przepisami ustawy o realizacji inwestycji drogowych Starosta pełni w procesie budowy drogi krajowej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji o pozwolenia na budowę. Nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych a następnie techniczno wykonawczych inwestycji. W związku z powyższym Wojewoda nie ma kompetencji do dokonywania zmian w przedstawionej przez inwestora koncepcji przebiegu drogi. Co do zasady decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Jak wynika bowiem z treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach ustawy drogowej i prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Potwierdzeniem tego stanowiska jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 762/13 "Organ orzekający o lokalizacji drogi w trybie ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań, co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi i rozwiązaniach technicznych decyduje zarządca (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno - wykonawcze. Oceniając to czy decyzja lokalizacyjna w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycje drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem."

Nie można też zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 139 kpa. Jak wskazano na wstępie tego uzasadnienia zmiany dokonane przez organ odwoławczy nie miały charakteru merytorycznego wobec czego nie mogły działać na niekorzyść Skarżących.

Można zgodzić się z zarzutem podnoszonym w pkt 13 skargi. Jednak wobec braku jakiejkolwiek mocy prawnej wymienionego wcześnie pisma Wójta Gminy L., brak jego doręczenia stronom wraz z decyzją nie miało wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego wymienionego w pkt 1 wskazać należy, że kwestia dostępu do drogi publicznej została już oceniona we wcześniejszej części uzasadnienia. Natomiast oceniając pozostałe zarzuty dotyczące ochrony uzasadnionych interesów Skarżących należy wskazać, że uzasadnienie skargi nie wskazuje jakiego rodzaju zamierzenia inwestycyjne bądź ich brak stwarza zagrożenie bezpieczeństwa Skarżących.

Sąd we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia odniósł się do kwestii budowy lub przebudowy zjazdu co stanowi również odpowiedź na zarzut nr 2.

Odnosząc się do zarzutu 3 skargi przypomnieć należy, iż wymieniony w tym punkcie skargi artykuł ustawy o drogach publicznych dotyczy sytuowania budynków względem drogi a nie odwrotnie. "1. Art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie dotyczy sytuowania drogi publicznej przy istniejącym obiekcie budowlanym (ani przeznaczenia terenu pod drogę w planie miejscowym).

2. Dyspozycja art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych normuje odległości, jakie muszą być zachowane między obiektem budowlanym, a krawędzią jezdni istniejącej drogi publicznej, podczas budowy obiektu budowlanego. Przepis ten nie normuje przeznaczenia terenu na drogę publiczną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

3. Obrona interesu prawnego opartego o tytuł prawny podmiotu dysponującego "dotychczasowym zagospodarowaniem", w które ingeruje norma planu miejscowego, ustanawiająca zmieniony sposób zagospodarowania terenu, nie znajduje oparcia w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych." Wyrok NSA z 10.04.2008 r. sygn. akt II OSK 1687/07.

Odnosząc się do zarzutu wskazanego w pkt 4 wskazać należy, że kwestie odszkodowawcze nie są regulowane w postępowaniu o zezwolenie na lokalizację.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut wskazany w pkt 5. Organ orzekający nie jest uprawniony do kwestionowania dokumentacji geodezyjno-kartograficznej, opatrzonej stosownymi klauzulami ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, które stanowią potwierdzenie dokonania ich oceny przez wyspecjalizowane do tego rodzaju czynności służby geodezyjno-kartograficzne w zakresie określonym w § 9 w zw. z § 10 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnienie tych baz (Dz. U. Nr 78, poz. 837).

Reasumując przypomnieć należy, że postępowanie w sprawie przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, jak wynika to z tytułu ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721, z późn. zm.), ma charakter szczególny.

Celem ustawy o realizacji inwestycji drogowych jest przyspieszenie realizacji dróg publicznych, rozwiązania proceduralne w niej zawarte mają zaś temu celowi służyć. Stąd też wprowadzenie w niej rozwiązań skracających tryb postępowania, koncentrujących materiał dowodowy sprawy, a także zakres i skutki kwestionowania rozstrzygnięć.

Skarżący winni mieć na względzie, że realizacja drogi publicznej jest inwestycją publiczną, która ma na celu poprawę bezpieczeństwa użytkowników tej drogi. W ramach tego postępowania nie jest więc zasadne domaganie się uwzględnienia interesu konkretnej strony postępowania, który nie wiązałby się bezpośrednio z realizacją przedsięwzięcia drogowego.

Po dokonaniu analizy skarżonej decyzji oraz zarzutów Skarżących, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa skutkującego uchyleniem decyzji organu odwoławczego.

W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.