Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 882/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 129 ust. 5 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1990
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Zemlińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2021 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 3 lutego 2021 r. Starosta [...] (dalej: organ pierwszej instancji) zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania w związku z wywłaszczeniem nieruchomościami o pierwotnym numerze dz. 1. arkusz mapy 47 położonej w jednostce ewidencyjnej B. w związku z wnioskiem B.B., M.W. oraz T.B. (dalej: strony, skarżący), który wpłynął do organu w dniu 8 lipca 2020 r. .

Decyzją z dnia [...] r., działając na podstawie art. 105 i art. 268a Kodeksu postepowania administracyjnego w związku z art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm.) orzekł umorzyć jako bezprzedmiotowe postępowanie w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz skarżących za nieruchomość o pierwotnym numerze dz. 1. arkusz mapy 47 położonej w jednostce ewidencyjnej B.. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, ze postanowieniem z [...] r. Starosta odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie z wniosków skarżących o zwrot wywłaszczonej przedmiotowej nieruchomości, z uwagi na złożenie wniosku po terminie, tj. po 7 lipca 2020 r., a rozstrzygnięcie to otrzymane zostało w mocy postanowieniem Wojewody Śląskiego. Z kolei wymienionym powyżej wnioskiem z dnia 3 lutego 2021 r. wszczęto niniejsze postępowanie.

Organ wskazał, że kwestia ustalenia odszkodowania uregulowana została w rozdziale 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przypadki, kiedy starosta może wydać odrębną decyzję o odszkodowaniu reguluje art. 129 ust. 5 tej ustawy.

W niniejszej sprawie ustalono, że nieruchomość stanowiąca działkę nr 1. została przejęta na rzecz Skarbu Państwa na mocy umowy sprzedaży z dnia [...] r,. Rep. [...] przez J.B. i T.B., a sprzedaż nastąpiła w związku z art. 16 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości oraz rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 6 września 1985 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu ustalenia granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne... W sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 129 ust. 5 pkt 1 czy pkt 2. Nie znajduje też zastosowania pkt 3 – pozbawienia prawa do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania. W tej sprawie przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego przeprowadzono rokowania, w wyniku których doszło do sprzedaży przedmiotowej działki aktem notarialnym z dnia [...] r. za wymienioną w tym akcie kwotę – 4.112.000,00zł oraz dodatkowo wypłacono odszkodowanie za składnik roślinny – w kwocie 1.464.062,00zł. .

Tym samym przedmiotowa działka została nabyta za wymienioną powyżej kwotę. W dniu [...] r. [...]. przyjęło dyspozycję do wypłaty tej kwoty na rzecz J.B.. (pismo z dnia [...] r. Nr [...]). Następnie organ odwołał się do treści art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, podnosząc, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w przepisie oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego. Wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie co do istotny - decyzji merytorycznej. Bezprzedmiotowość może wynikać z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. W niniejszym przypadku mamy do czynienia z przyczyną przedmiotową - gdyż nieruchomość została nabyta umową sprzedaży z dnia [...] r. za cenę 4.112.000,00zł.

W odniesieniu błędnego wpisania arkusza mapy, organ wyjaśnił, iż nastąpiło to wskutek omyłki pisarskiej. W zakresie pozostałych zgłaszanych zarzutów organ wyjaśnił, iż postępowanie dotyczy ustalenia i wypłaty odszkodowania, stąd zgłaszane zastrzeżenia co do oznaczenia działki i jej powierzchni, czy wykorzystania nieruchomości na inny cel są drugorzędne.

Odnosząc się do braku potwierdzenia przekazania należności finansowej za grunt i składnik roślinny organ wyjaśnił, iż brak tych dokumentów w aktach sprawy przekazanej przez Urząd Miejski w B. nie oznacza, że środki finansowe nie zostały wypłacone sprzedającym. Odwołano się do zalegającego w aktach sprawy pisma z dnia [...] r. Nr [...] ) informującego o przyjęciu dyspozycji do wypłaty przedmiotowego odkodowania oraz pisma [...] z dnia [...] r. - w załączeniu którego przesłano ugodę dot. wypłaty składnika roślinnego znajdującego się na wykupionej działce.

Pismem z dnia 12 kwietnia 2021 r. B.B. (dalej: skarżąca) złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, art. 80 i art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia w zakresie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość i składnik roślinny, brak wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz brak precyzyjnego uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji. Powołując się na powyższe wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podniosła, iż odrzuca zaskarżoną decyzję, "ze względu na stwierdzenie okoliczności nie polegających na prawdzie." Przytoczona wybiórczo argumentacja nie ma oparcia w materiale dowodowym. Podkreśliła, że skoro akt notarialny zawarty został w 1989 r., to organ nie może opierać rozstrzygnięcia na przepisach z 1997 r. W jej ocenie nie wiadomo dlaczego organ powołuje się na obecne przepisy, pomimo, iż nie obwiązywały one w dacie wywłaszczenia. Nadto organ nie podjął kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśniania sprawy. Skarżąca dodała, że na jednej części z pięciu wydzielonych z dawnej działki nr 1., działek powstała także droga, jako kolejny cel publiczny. Wyjaśniła, ze wywłaszczona działka nr 1. została podzielona na pięć działek i nigdy nie została przeznczona pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne.

Wyjaśniła też, że organ nie wykazał i nie udowodnił, że właściciele działki (rodzice) otrzymali należną im kwotę za grunt i składnik roślinny. Pismo, na które powołał się organ nie jest poleceniem zapłaty ani zleceniem przelewu zapłaty. Odnosząc się do tego pisma wskazała, że na tym piśmie jest adnotacja z datą [...] r., z której wynika tylko nieprawda. Pracownik bowiem w dniu [...] wie, że od dnia [...] r. odszkodowanie za nieruchomość przejętą przez Skarb Państwa znajduje się na koncie [...]. Jest to niemożliwe, że pracownik 3 dni wcześniej wiedział, o dokonanym przelewie. W odwołaniu tym skarżąca podniosła też, iż działaniom organu brak rzetelnej oceny faktów, które miały miejsce w 1989 r.

Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W motywach organ ten przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przyznał, że kwestie odszkodowania za pozbawienie praw do nieruchomości regulują przepisy zawarte rozdziale 5 działu III obecnie obowiązującej ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepisy te w art. 128 ust. 1 i ust. 4 przewidują ustalenie odszkodowania w przypadku wywłaszczenia nieruchomości oraz za szkody powstałe wskutek zdarzeń o których mowa w art. 120, art. 134 - 126 tej ustawy. Co do zasady odszkodowanie winno być ustalone w decyzji o wywłaszczeniu (art. 129 ust. 1) Wyjątek przewiduje art. 129 ust. 5 ustawy. Jednak, jak słusznie zauważył organ pierwszej instancji, żadna z wymienionych w nim okoliczności nie zaistniała w niniejszej sprawie. Nie doszło do wydzielenia gruntu pod drogę publiczną lub jej poszerzenie ani do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Nie miało miejsca również wywłaszczenie nieruchomości.

Jak wynika z akt archiwalnych nabycie przedmiotowej nieruchomości nastąpiło w związku z faktem, iż znalazła się ona w granicach obszaru, na którym zgodnie z uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w latach 1987 - 1990 realizowane miało być skoncentrowane budownictwo jednorodzinne. Obowiązująca w dacie zawarcia aktu notarialnego ustawa o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości dopuszczała wywłaszczenie, jeżeli nieruchomość była niezbędne dla realizacji skoncentrowanego budownictwa jednorodzinnego.

Przedmiotowa nieruchomość nie została wywłaszczona. Przeniesienie prawa jej własności na Skarb Państwa nastąpiło w drodze umowy cywilnej, zawartej na warunkach przyjętych przez sprzedających W przypadku braku odpowiedzi na przedstawioną ofertę (2000zł/m2), skutkiem byłoby wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, jednak takie postępowanie nie zostało zainicjowane. Ofertę nabycia złożona na podstawie art. 8 ustawy z dna 29 kwietnia 1985 r.. zgodnie z którym organy administracji państwowej i inne państwowe jednostki organizacyjne oraz jednostki gospodarki uspołecznionej nabywały nieruchomości niestanowiące własności państwowe w drodze umowy, zwartej na zasadach ogólnych. Następnie – pismem z dnia [...] r. – reprezentująca Skarb Państwa zastępca kierownika Wydziału Geodezji Urzędu miasta w B. poinformowała właścicieli nieruchomości o zaakceptowaniu ich propozycji oferty sprzedaży działki nr 1. za cenę 4.000zł/m2 i za taką właśnie cenę, wyznaczoną przez sprzedających, przedmiotowa nieruchomość została nabyta wymienionym aktem notarialnym.

Przepis art. 216 obowiązującej ustawy o gospodarce nieruchomościami, wskazując, że przepisy rozdziału 6 działu III tej ustawy dotyczące zwrotu nieruchomości stosuje się odpowiednio także do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie wskazanych w tym przepisie aktów prawnych, rozszerza możliwość zgłoszenia takiego roszczenia, obejmując nim także nieruchomości nabyte w drodze aktu notarialnego. Kwestie te uregulowane są m.in. w przywołanym powyżej art. 129 ustawy, który jednak w tej sprawie nie znajduje zastosowania.

Brak jest tym samym podstawy prawnej do ustalenia i wypłaty odszkodowania w trybie administracyjnym za nieruchomość nabytą w drodze umowy cywilnej, co oznacza bezprzedmiotowość postępowania, które winno podlegać umorzeniu.

Organ wyjaśnił, że obowiązująca w dacie zawarcia aktu notarialnego ustawa z 1985 r. utraciła moc z dniem wejścia w życie obecnie obowiązującej ustawy o gospodarce nieruchomościami (tj. 1 stycznia 1998 r.), stąd przepisy nie mogły stanowić podstawy do orzekania w niniejszej sprawie.

Z kolei sam brak w aktach sprawy dokumentu wypłaty odszkodowania – tj. w istocie zapłaty ceny umownej oraz kwoty uzgodnionej w ugodzie z dnia [...] r. (odszkodowania za składnik roślinny) nie jest równoznaczny z brakiem takiej wypłaty. Dodatkowo organ zaznaczył, iż sprzedający korzystali z pomocy fachowego pełnomocnika, który w ich imieniu wystąpił o niezwłoczna zapłatę (pismo z dnia [...] r.). W odpowiedzi zaś pismem z dnia [...] r. poinformowano pełnomocnika, byłych właścicieli, że [...] r. [...]. przyjęła dyspozycję do wypłaty na ich rzecz odszkodowania. Wobec braku dalszej korespondencji należy wnosić, że zapłata należności nastąpiła zgodnie z umową.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze przedstawiła kilka faktów, które, w jej ocenie, przeczą stanowisku prezentowanemu przez organ odwoławczy. Mianowicie, podniosła błędne stwierdzenie dotyczące powierzchni działki nr 1., brak odniesienia się do pisma z [...] r., błędne "matematyczne obrazowanie powierzchni tej działki", brak odniesienia się wszystkich zgłaszanych zarzutów, błędne przytaczanie argumentacji – w tym odwołanie się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i w końcu błędne podjęcie rozstrzygnięcie. Zarzuciła organowi pierwszej instancji – długofalowe mataczenie w sprawie. Podkreśliła, iż organy nie odniosły się do wielu jej zarzutów, nie wyjaśniły kwestii ubytku z powierzchni przedmiotowej działki 13m2, nie pochyliły się na wskazanymi wątpliwości dotyczącymi pisma informującego o dyspozycji wypłaty odszkodowania przez [...] - m.in. zadała pytanie "skąd urzędnik w dniu [...], wiedział, że od [...] r. odszkodowanie znajduje się na koncie w [...]". Ostatecznie stwierdziła, że organy nie wyjaśniły na jakiej podstawie prawnej przyjęto, że odszkodowanie zostało wypłacone. Organ poprzestaje tylko na przypuszczeniach. Podniosła też, że organ w żadnym fragmencie swojej decyzji nie wykazuje na jaki cel nieruchomość została wykorzystana., przez co narusza zasadę zaufania obywateli do organów administracji państwowej. Podkreśliła, że jej mama była rolnikiem wielokrotnie nagradzanym.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wystąpił o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swojego postanowienia. Odniósł się także do m.in. zarzutu odpowiedzi urzędnika o dyspozycji [...] odszkodowania na koncie od [...] r., oraz do rozbieżności dotyczącej powierzchni dawnej działki nr 1.. Odwołanie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nastąpiło w zakresie sytuacji bezprzedmiotowości postępowania.

Na rozprawie w dniu 4 listopada 2021 r. skarżąca podtrzymała skargę i zaprezentowaną w niej argumentację. Podniosła, że doszło do zmiany powierzchni działki nr 1. z 1041m2 na 10218m2. Nieprawdą jest też twierdzenie, że działka nie została przeznczona pod drogę publiczną. Dodała, że mylny jest zapis w akcie notarialnym o przeznaczeniu na budownictwo mieszkaniowe. Wskazała na dalsze podziały działki nr 1. z pominięciem jej interesu prawnego. Wyjaśniła, że pomimo wielu pism nie uzyskała nieruchomości zastępczej. Dodała też, że wbrew stanowisku Wojewody wywłaszczenie działki nr 1. spowodowało ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, czego dowodem jest złożony wniosek o wykup części działki nr 2.. Odniosła się także do złej interpretacji pisma urzędnika na piśmie Zespołu Adwokackiego z dnia [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa

Zgodnie bowiem z zapisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Kontrolują zatem czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Przy czym, po myśli art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli rozpatrują sprawę w jej całokształcie.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w aspekcie zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod rozwagę przez Sąd z urzędu w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż odpowiada ona prawu, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani przepisów procedury.

Należy zaznaczyć, że przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji było rozpatrzenie m.in. skarżącej wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość położoną w Gminie B., obręb B. oznaczoną numerem geodezyjnym 1.. Wydanie odrębnej decyzji o ustaleniu odszkodowania możliwe jest na podstawie art. 129 ust. 5 pkt. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami o (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1899). Zgodnie z tym przepisem starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu w ściśle określonych przypadkach, a mianowicie: w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3 , art. 106 ust. 1 i art. 124 – 126 (pkt.1), na wniosek podmiotu realizującego cel publiczny lub właściciela wywłaszczonej nieruchomości (pkt.2) oraz gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie (pkt.3).

Niesporny w sprawie pozostaje fakt, że nieruchomość wymieniona we wniosku skarżącej – tj. działka nr 1. o powierzchni 1028m² położona w B. przy ulicy [...] została przez jej właścicieli – tj. J.B. i T.B. zbyta na rzecz Skarbu Państwa - Urząd Miejski w B. aktem notarialnym Rep. [...] z dnia [...] r. Zgodnie z § 3 tej umowy nieruchomość została zbyta za kwotę 4.112.000zł ustaloną w wyniku przeprowadzonych negocjacji. Zgodnie z treścią § 4 tej umowy cała cena płatna będzie sprzedającym w terminie jednego miesiąca (...). W orzecznictwie przyjęto, że zbycie nieruchomości w tym trybie należy traktować jak wywłaszczenie nieruchomości.

Uwzględniając treść wymienionego powyżej przepisu art. 129 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami uznać trzeba, że możliwość ustalenia przez starostę odszkodowania w odrębnej decyzji została przez ustawodawcę ograniczona do przypadków tylko i wyłącznie wymienionych w tym przepisie. Odrębna decyzja o odszkodowaniu może być wydana jedynie w trzech sytuacjach wymienionych w tym przepisie. W pkt 3 ust. 5 tego przepisu przewidziano wydanie odrębnej decyzji o ustaleniu odszkodowania w przypadkach, gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie. Jednak w rozpatrywanej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Zasadnie zatem organy uznały, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania wymienionego powyżej art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy. Nie może być kwestionowane w sprawie, że zbycie wymienionej nieruchomości (traktowane jak wywłaszczenie) nastąpiło za wynagrodzeniem (czyli żądanym obecnie odszkodowaniem). Za opisaną nieruchomość zbytą przez właścicieli uzyskali oni kwotę wskazaną w akcie notarialnym, a nadto na podstawie zawartej ugody dokonano wypłaty odszkodowania za składnik roślinny w wysokości 1.464.062zł – (ugoda z dnia [...] r.)

Niezależnie od przyjętej nazwy – wynagrodzenie przy zawartej umowie sprzedaży, czy odszkodowanie – przy akcie wywłaszczenia, nie można uznać, że nieruchomość została przejęta na rzecz Skarbu Państwa bez należnego odszkodowania. Nie podlega tutaj ocenie wysokość tego odszkodowania lecz sam fakt uzyskania takiego odszkodowania.

W tym miejscu wyraźnego podkreślenia wymaga jeszcze raz fakt, iż nieruchomość objęta wnioskiem nie została wywłaszczona mocą władczego, jednostronnego działania władzy publicznej w drodze decyzji administracyjnej, lecz została nabyta w trybie cywilnym, w drodze umowy- za cenę wyznaczoną i uzgodnioną w drodze negocjacji.

Brak jest tym samym podstawy prawnej dającej możliwość ustalenia i wypłaty odszkodowania w trybie administracyjnym za nieruchomość nabytą w drodze umowy cywilnej. Brak materialnoprawnych podstaw do władczej - w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Oznacza to, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe i powinno podlegać umorzeniu. Argumentacja strony skarżącej, iż wymienione powyżej odszkodowanie czy raczej wynagrodzenia za sprzedaż przedmiotowej nieruchomości nie zostało nigdy wypłacone, nie zostało poparte żadnymi dowodami i pozostaje tylko gołosłownym twierdzeniem skarżącej. Z kolei organy na poparcie swego stanowiska odwołują się do dołączonego do akt administracyjnych pisma pełnomocnika reprezentującego właścicieli działki nr 1.. Z pisma tego datowanego na dzień [...] r, wynika, że pełnomocnik wyznacza Urzędowi termin do zapłaty ceny wynikającej z aktu notarialnego zawartego w dniu [...] r. do dnia [...] r., wskazując jednocześnie na rygor – tj. odstąpienie od umowy w przypadku bezskutecznego jego upływu. Faktycznie na piśmie widoczne są dwie adnotacje, z których jedna datowana na dzień [...] r. – stanowi przekazanie pisma do właściwej osoby, a pod nią innym charakterem pisma zawarto informację z [...] . "odszkodowanie na nieruchomość przejętą na rzecz Skarbu Państwa od B. J. znajduje się od dnia [...] r. na koncie w [...]". Pod informacja tą widoczny jest nieczytelny podpis innej osoby ją sporządzającej, nie ma niestety daty jej sporządzenia. Na jej podstawie pismem z dnia [...] r. poinformowano Zespół Adwokacki w B. o przejęciu w dniu [...] r. przez dyspozycji wypłaty tego odszkodowanie na rzecz J.B..

Prawdą jest, że nie zachowały się żadne inne dowody wypłaty odszkodowania –a w konsekwencji w istocie zapłaty ceny umownej wynikającej z umowy czy to kwoty odszkodowania za składnik roślinny - uzgodnionej w ugodzie z dnia [...] r.. Jednak ich braku nie można utożsamiać z brakiem takiej wypłaty. Pamiętać należy, że ustalenia te miały miejsce ponad 30 lat temu. Nie ma obowiązku archiwizacji wszystkich dokumentów, w tym dokumentów księgowo- finansowych, które w zasadzie utraciły znaczenie praktyczne. Obecnie obowiązek przechowywania takich dokumentów wynosi 5 lat. Dodatkowo, co zauważył już organ odwoławczy sprzedający korzystali z pomocy fachowego pełnomocnika, który w ich imieniu wystąpił o niezwłoczna zapłatę, wskakując na konsekwencje w przypadku braku tej zapłaty. Wobec braku dalszej korespondencji i braku odstąpienia od umowy należy wnosić, że zapłata należności nastąpiła zgodnie z umową.

Odnosząc się do innych zarzutów podnoszonych w toku postępowania i w skardze, należy uznać, że w tym postępowaniu nie miały one istotnego znacznego. Kwestia innej powierzchni przedmiotowej działki czy innej jej numeracji nie może mieć wpływu na ocenę stanowiska organu w kwestii należnego odszkodowania.

Należy podkreślić, że organ przeprowadził postępowanie wnikliwie, gromadząc wszystkie dostępne materiały dowodowe, należycie jej ocenił i wyciągnął z nich prawidłowe wnioski. Zarzut podania nieprawdziwego przeznaczenia przejmowanej nieruchomości, jej dalsze podziały czy w konsekwencji przeznaczenie jej niewielkiej części na poszerzenie drogi, nie może być istotna przy zaistnieniu faktu wypłaty ceny za przedmiotowa nieruchomość ustalona między stronami w umowie .

Nie może także być uwzględniony zarzut rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem złego stanu prawnego. Obowiązująca w dacie zawarcia aktu notarialnego ustawa z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości utraciła moc z dniem wejścia w życie obecnie obowiązującej ustawy o gospodarce nieruchomościami (tj. z dniem 1 stycznia 1998 r.), stąd przepisy te nie mogły stanowić podstawy do orzekania w niniejszej sprawie. Zasadnie organy rozpatrując sprawę zastosowały przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r o gospodarce nieruchomościami.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez orzekające w sprawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.