Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1133/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35  ust. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozawca), Sędzia WSA Marek Olejnik, Protokolant Marta Pająkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2008 r. przy udziale --- sprawy ze skargi B. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za wrzesień 2003 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Celnej na podstawie art. 233 § 1 pkt 2a Ordynacji podatkowej uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia [...] Nr [...] określającą B. M. zobowiązanie w podatku akcyzowym za wrzesień 2003 r. na kwotę 63.822 zł. i określił to zobowiązanie na kwotę 16.167 zł. Wskazał organ, że strona prowadziła działalność gospodarczą pod firmą "A", polegającą na sprzedaży oleju opałowego, oleju napędowego oraz benzyny w trzech punktach sprzedaży: w N. R. – sprzedaż oleju napędowego, w L. Z. – sprzedaż oleju opałowego i oleju napędowego oraz w W. – sprzedaż oleju opałowego, oleju napędowego, benzyny. W wyniku kontroli ustalono, że poza protokołami z inwentaryzacji z dnia 1.06.2003 r., 31.12.2003 r. i 31.12.2004 r. strona nie posiadała żadnej dokumentacji dotyczącej prowadzonej działalności, bowiem dokumentacja ta spłonęła w wyniku pożaru budynku biurowego w W. w dniu [...]. Na podstawie dokumentów uzyskanych od kontrahentów strony ustalono, że w okresie od dnia 1.09.2003 r. do dnia 31.12.2004 r. strona dokonała zakupu 1.351.272 litrów oleju opałowego, który sprzedawała podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą, osobom fizycznym nieprowadzącym działalności oraz zużywała na potrzeby własne – do ogrzewania budynku biurowego, socjalnego. W oparciu o dokumenty i oświadczenia ustalono zdolności magazynowe firmy strony do magazynowania oleju opałowego, która wynosiła 37.000 l w zbiornikach naziemnych i w autocysternie. W oparciu o przedłożone przez stronę zestawienia odbiorców oleju opałowego, zgromadzone informacje z oświadczeń strony i posiadanych przez nią dowodów korespondencji z podmiotami dokonującymi transakcji handlowych, organ I instancji podjął czynności sprawdzające w celu potwierdzenia faktu dokonania zakupu oleju opałowego u strony, przeprowadził dowody z zeznań świadków, wystąpił o wyjaśnienia do kontrahentów. W wyniku przeprowadzonych czynności ustalono, że 12 spośród wskazanych osób nie potwierdziło transakcji zakupu oleju opałowego u strony, 12 kontrahentów potwierdziło ten fakt, przy czym w jednym przypadku organ przyjął ilość oleju opałowego wg wyjaśnienia kontrahenta (Z. P.), w drugim – wg zestawienia strony (M. T.). Przedłożone przez stronę zestawienie (z dnia 23.02.2006 r.) kontrahentów organ przyjął jako zawierające listę kontrahentów dokonujących wyłącznie zakupu oleju napędowego, w oparciu o wyjaśnienia strony oraz wyjaśnienia kontrahentów. Na podstawie dokumentów względnie potwierdzonej sprzedaży oleju opałowego ustalono, że w 2003 r. strona sprzedała 35.200 litrów, natomiast w 2004 r. – 43.162 litrów, co za lata 2003 – 2004 daje ilość 78.362 litry. W oparciu o oświadczenie strony organ podatkowy ustalił zużycie oleju opałowego na potrzeby własne strony: 2003 r. – 5.124 litry, 2004 r. – 12.888 litry. Pierwszy udokumentowany zakup oleju wystąpił we wrześniu 2003 r. Na podstawie dokumentacji, przy uwzględnieniu stanów magazynowych, ustalonego zużycia oleju na potrzeby własne ustalono obrót w 2003r.: zakupiony olej opałowy w 2003 r. – 271.220 l., sprzedany na cele opałowe – 35.200 l., zużyty na potrzeby własne – 5.124. l., sprzedany na inne niż opałowe cele – 229.796 l., stan na 31.12.2003 r. wg spisu z natury – 1.100 l.; w 2004 r. stan na 1.01.2004 r. – 1.100 l., zakupiono olej opałowy – 1.080.052 l., sprzedano na cele opałowe – 43.162 l., zużyty na własne potrzeby – 12.888 l., sprzedano na inne niż opałowe cele – 1.024.107 l., stan na dzień 31.12.2004 r. – wg spisu z natury 995 l. Ustalono, że strona nie składała deklaracji podatkowych dla potrzeb podatku akcyzowego i nie dokonywała wpłat z tego tytułu. Organ podatkowy dokonał proporcjonalnego przyporządkowania wielkości sprzedaży oleju opałowego na inne niż opałowe cele do ilości dni kalendarzowych każdego z badanych miesięcy, wobec braku możliwości bezpośredniego przyporządkowania. W ten sposób ustalił organ, iż we wrześniu 2003 r. strona sprzedała olej opałowy na inne niż opałowe cele w ilości 56.529,80 l., która to sprzedaż podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym wg stawki akcyzowej określonej w poz. 11 pkt 5 zał. nr 1 do rozporz. Min. Fin. z dnia 22.03.2002 r. w sprawie podatku akcyzowego w wys. 129 zł./1000 l.

Organ odwoławczy wskazał na dysponowanie tylko materiałami dostarczonymi przez stronę tj. arkuszami spisu z natury stanu magazynowego oleju opałowego, wykazem potencjalnych nabywców tego oleju, dokumentami uzyskanymi od podmiotów sprzedających olej opałowy stronie (faktury zakupu) i podkreślił, że do niebudzących wątpliwości należy :wielkość zakupu oleju opałowego, stany magazynowe tego oleju, możliwości w zakresie magazynowania oleju opałowego. W trakcie postępowania udowodniono: wykorzystanie oleju opałowego na potrzeby własne, zakup oleju dla celów opałowych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą, zakup oleju dla celów opałowych przez osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, które wskazała strona.

Podkreślił organ, że za sprzedaż oleju opałowego na inne cele aniżeli opałowe przyjęto sprzedaż oleju opałowego, której strona nie udokumentowała i nie przedstawiła oświadczeń oraz sprzedaż, której nie potwierdzili wskazani przez stronę potencjalni nabywcy. Prowadząc działalność polegającą na obrocie olejem opałowym z zastosowaniem zwolnienia z akcyzy strona winna pobierać od nabywców oświadczenia pozwalające na zastosowanie zwolnienia z akcyzy. Wskazał organ na przepisy art. 35 ust. 1, art. 37 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz przepisy §§ 12, 4 i 6 rozporz. Min. Fin. z dnia 22.03.2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 27, poz. 269 ze zm.), stwierdzając, że strona dokonując sprzedaży oleju opałowego na cele opałowe była zwolniona z podatku akcyzowego pod warunkiem dokonywania sprzedaży oleju opałowego na cele opałowe prawidłowo oznaczonego nieusuwalnym znacznikiem (§ 4 ust. 2 rozporz.), uzyskać potwierdzenie od nabywcy oleju opałowego sprzedawanego na cele opałowe oświadczenia o przeznaczeniu wyrobu na cele opałowe (§ 6 ust. 4 rozporz.), zawierającego przewidziane w § 6 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 rozporz. dane, a strona winna oświadczenia te przechowywać. Brak oświadczeń nabywcy stwierdzających, że nabywane wyroby są przeznaczone na cele opałowe, skutkuje zastosowaniem stawki podatku akcyzowego jak dla oleju napędowego. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że strona w znacznej części nie posiadała oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego, co skutkowało utratą przez stronę prawa do zwolnienia oraz zobowiązaniem strony do zapłaty podatku akcyzowego w wysokości odpowiadającej podatkowi dla oleju napędowego. Wskazał organ, że wszystkie te przypadki, w których organ dotarł do nabywców oleju napędowego dla celów opałowych i nabywcy ci potwierdzili, że składali oświadczenie o sposobie zużycia oleju opałowego, nie były kwestionowane. Niemniej stwierdził organ odwoławczy, że organ I instancji błędnie określił wysokość zobowiązania podatkowego wskazując, że określając wielkość sprzedaży nie uwzględnił organ stanów magazynowych na początek okresu rozliczeniowego, udokumentowanych zakupów i sprzedaży oleju opałowego w danym okresie oraz możliwości magazynowych. Wskazał organ na przepis art. 21 Ordynacji podatkowej, stwierdzając, że przyjął do oszacowania podstawy opodatkowania metodę, o której mowa w art. 23 § 4 Ordynacji podatkowej, bowiem nie można zastosować żadnej z metod wskazanych w art. 23 § 3 Ordynacji, biorąc pod uwagę w poszczególnych miesiącach znany lub wynikający z wyliczeń poprzedniego miesiąca stan początkowy, zakupy, sprzedaż lub zużycie własne, wyliczając w ten sposób sprzedaż na inne niż opałowe cele i stan magazynowy na koniec miesiąca. W ten sposób wyliczono, że we wrześniu 2003 r. całkowita sprzedaż oleju opałowego wyniosła 42.820 l, z czego 14.320 l. stanowiła sprzedaż na inne niż opałowe cele.

W skardze od powyższej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej przez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w zakresie podważenia prawidłowo prowadzonych przez skarżącą ewidencji i dowolnego przyjęcia, że dokonywała sprzedaży oleju opałowego na inne cele aniżeli opałowe, naruszenie art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej przez niedopuszczenie jako dowodu w sprawie i niedokonanie oceny załączonego do odwołania protokołu z kontroli dokonanej przez organy podatkowe, naruszenie art. 35 ust. 6 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez błędne zastosowanie tego przepisu i dowolne przyjęcie, że skarżąca dokonywała sprzedaży oleju opałowego na cele inne aniżeli opałowe, w związku z czym powstał obowiązek w zakresie uiszczenia akcyzy i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części. Zdaniem skarżącej błędnie ustalono, że skarżąca w swoje dokumentacji nie posiadała wymaganych przepisami oświadczeń nabywców oleju opałowego stwierdzających, iż nabywane wyroby przeznaczone są na cele opałowe. Fakty takie nie miały miejsca, gdyż przed pożarem, w którym zginęła cała dokumentacja, takie oświadczenia strona posiadała. Organ dokonując jednostronnej oceny zebranego materiału dowodowego, pominął dowody, z których wynikało, że skarżąca takie oświadczenia posiadała – np. protokół z czynności sprawdzających w Miejskim Ośrodku Kultury w N. R. czy u Z. M. prowadzącego PPHU A. Także z kontroli przeprowadzonej przez Urząd Celny w dniu 14.07.2004 r. wynika, że skarżąca prowadziła rejestr oleju opałowego raz z dołączonymi oświadczeniami imiennymi do ilości i wykorzystania. Organ II instancji nie dopuścił dowodu z tych protokołów, nie dokonał ich oceny. Dokonane przez organ wyliczenia są niezrozumiałe, niespójne, oparte na hipotezach a nie faktach. Skarżąca kwestionuje wszystkie wyliczenia i ustalenia rzekomego zaniżenia podatku akcyzowego, twierdząc, że dokumentację zarówno przed jak i po pożarze prowadziła rzetelnie. Podniosła, że żądanie odtworzenia dokumentów jest z oczywistych względów niemożliwe, wszystko co udało się skarżącej przypomnieć – przekazała organowi. Zarzuciła, że w sprawie brak jest podstaw do stosowania tej wyjątkowej instytucji jaką jest szacowanie podstawy opodatkowania.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację z jej uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W myśl treści przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżonych orzeczeń z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje czy postanowienia podlegają uchyleniu (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U Nr 153 poz. 1270 ze zm.).

Kwestię sporną stanowi objęcie podatkiem akcyzowym ustalonej przez organy podatkowe sprzedaży ilości oleju opałowego, którego sprzedaży na cele opałowe skarżąca nie udokumentowała, nie przedstawiła oświadczeń nabywców o przeznaczeniu oleju opałowego na cele opałowe oraz sprzedaży, której nie potwierdzili wskazani przez skarżącą potencjalni nabywcy.

Z bezspornie ustalonego stanu faktycznego wynika, że skarżąca prowadziła działalność gospodarczą pod firmą "A", polegającą na sprzedaży oleju opałowego, oleju napędowego oraz benzyny w trzech punktach sprzedaży: w N. R. – sprzedaż oleju napędowego, w L. Z. – sprzedaż oleju opałowego i oleju napędowego oraz w W. – sprzedaż oleju opałowego, oleju napędowego, benzyny.

W toku postępowania podatkowego organy podatkowe dysponowały materiałami dostarczonymi przez stronę tj. arkuszami spisu z natury stanu magazynowego oleju opałowego z dnia 1.06.2003 r., 31.12.2003 r. i 31.12.2004 r., wykazem potencjalnych nabywców oleju opałowego, dokumentami uzyskanymi od podmiotów sprzedających olej opałowy stronie (faktury zakupu). Skarżąca nie przedstawiła dokumentacji wymaganej przy obrocie olejem opałowym, odwołując się do pożaru, który miał miejsce w budynku w W., gdzie dokumentację przechowywała.

Jak wynika z dokonanych ustaleń nie budzi wątpliwości wielkość zakupu oleju opałowego, stany magazynowe tego oleju, możliwości magazynowania oleju opałowego, przyjęte w trakcie postępowania wykorzystanie oleju opałowego na potrzeby własne skarżącej, wielkość zakupu oleju dla celów opałowych przez podmioty, które wskazała skarżąca i które fakt ten potwierdziły.

W myśl przepisów art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) obowiązek podatkowy w zakresie akcyzy ciąży m. in. na sprzedawcy wyrobów akcyzowych, wskazującego w ust. 6 pkt 1 lit. b) tego przepisu moment powstania tego obowiązku w przypadku olejów opałowych oraz olejów napędowych, jeżeli sprzedaż dotyczy oleju zabarwionego na czerwono i oznaczonego znacznikiem, przeznaczonego na cele inne niż opałowe.

Z kolei w myśl przepisu § 6 rozporz. Min. Fin. z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego ( Dz. U. Nr 27, poz. 269 ze zm.) podatnik sprzedający wyroby akcyzowe określone w § 4 ust. 1 rozporz. jest obowiązany w przypadku tej sprzedaży:

- osobom prawnym, jednostkom organizacyjnym mniemającym osobowości prawnej oraz osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą – do uzyskania od nabywcy oświadczenia o przeznaczeniu nabywanych wyrobów,

- osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej – do uzyskania od nabywcy oświadczenia stwierdzającego, iż nabywane wyroby są przeznaczone na cele opałowe.

Jak wynika z powyższego oświadczenie nabywcy jest warunkiem koniecznym do wykazania, że nabywany olej przeznaczony był na cele opałowe, co z kolei jest warunkiem koniecznym do korzystania ze zwolnienia z obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym.

Przepis § 12 rozporządzenia zwalnia z obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym podatników będących sprzedawcami wyrobów akcyzowych, z wyjątkiem podmiotów sprzedających wyroby określone w § 4 i § 5 rozporz. na cele inne niż opałowe.

Tak więc skarżąca dokonując sprzedaży oleju opałowego była zwolniona z podatku akcyzowego pod warunkiem uzyskania od nabywcy oleju opałowego oświadczenia o przeznaczeniu wyrobu na cele opałowe.

Obowiązek przechowywania dokumentacji, o której mowa w § 6 ust. 1 i 2, a więc oświadczeń o przeznaczeniu nabywanych wyrobów uregulowany został w § 6 ust. 4 rozporz. i wynosi 5 lat licząc od końca roku, w którym dokumenty te wystawiono.

W podlegającej kontroli Sądu sprawie za sprzedaż oleju opałowego na cele inne niż opałowe organy podatkowe przyjęły sprzedaż oleju, której skarżąca nie udokumentowała i nie przedłożyła oświadczeń od nabywców o przeznaczeniu zakupionego oleju na cele opałowe oraz sprzedaż, której zakupu, mimo wskazania skarżącej, potencjalni nabywcy nie potwierdzili.

Jak wynika z postępowania dowodowego, co jest zresztą argumentem skarżącej, nie posiada ona oświadczeń od nabywców oleju opałowego o jego przeznaczeniu na cele opałowe.

Dla ustalenia czy skarżąca korzysta czy też nie ze zwolnienia z obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym nie ma istotnego znaczenia okoliczność, że dokumentacja dotycząca prowadzonej przez skarżącą działalności w zakresie obrotu olejem opałowym uległa zniszczeniu w pożarze.

Zacytowane przepisy nakładają na skarżącą obowiązek przedstawienia takich oświadczeń, w celu skorzystania ze zwolnienia z obowiązku podatkowego.

Nie ma także istotnego znaczenia podnoszona przez skarżącą okoliczność, iż przeprowadzone kontrole stwierdziły, że w prowadzonej przez nią dokumentacji takie oświadczenia od nabywców znajdowały się.

Dla prawidłowości rozstrzygnięcia istotne jest, że skarżąca w toku prowadzonego postępowania nie była w stanie przedłożyć złożonych przez nabywców oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego na cele opałowe.

Zwolnienie z obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym, jak każda ulga, jest wyjątkiem i przepisy regulujące to zwolnienie należy interpretować ściśle.

Przepis § 6 rozporz. nakładający na podatnika obowiązek uzyskania od nabywcy oświadczeń o przeznaczeniu nabywanych wyrobów na cele opałowe miał na celu stworzenie mechanizmu umożliwiającego kontrole dystrybucji oleju opałowego i faktycznego przeznaczenia oleju opałowego na ten cel. Zasadniczą treścią oświadczenia składanego przez nabywcę oleju opałowego było zapewnienie o nabyciu oleju na cele opałowe, co powodowało przejęcie przez nabywcę odpowiedzialności za zgodne z oświadczenie wykorzystanie oleju opałowego, bądź, gdy należał do grupy nabywców uczestniczących w profesjonalnym obrocie, także o dalszym przeznaczeniu na cele opałowe. Każde bowiem wykorzystanie oleju opałowego, jak również jego odsprzedaż na cele inne niż opałowe powodowały utratę zwolnienia z obowiązku podatkowego, a także skutkowało wymiarem podatku akcyzowego przy zastosowaniu stawki jak dla oleju napędowego.

Podatnik, który, jak skarżąca, domaga się uznania, że dokonana sprzedaż oleju opałowego następowała na cele opałowe i w związku z tym korzysta ze zwolnienia od podatku akcyzowego, ma obowiązek wykazać, że rzeczywiście taki stan miał miejsce. Dlatego też jego obciąża podejmowanie działań mających na celu wykazanie okoliczności dla niego korzystnych. Skarżąca tego nie dokonała.

Jak wynika to z niekwestionowanych okoliczności, dokumentacja gospodarcza prowadzonej przez skarżącą działalności uległa zniszczeniu w pożarze, który miał miejsce w [...], skarżąca miała dosyć czasu, aby podjąć próbę odtworzenia dokumentów, bowiem na podatniku spoczywa ciężar udowodnienia faktów, z których wywodzi pozytywne dla siebie skutki prawne, szczególnie odnośnie okoliczności, które powinny wynikać z prawidłowo prowadzonej przez niego ewidencji księgowej i które służą zwolnieniu go z obowiązku podatkowego. Prawidłowa dokumentacja, zawierająca omawiane oświadczenia z jednej strony umożliwia podatnikowi korzystanie ze zwolnienia z podatku, z drugiej m. in. umożliwia organom dokonanie sprawdzenia nabywców, którzy dane oświadczenia złożyli.

Przerzucanie tego obowiązku na organy podatkowe nie jest niczym uzasadnione, bowiem organy podatkowe nie mają obowiązku podejmowania za podatnika starań w celu odtworzenia dokumentacji istotnej dla niego z punktu widzenia rozliczeń podatkowych. Mimo to organ podatkowy przeprowadził szereg czynności w wyniku których m. in. stwierdzono, że przedstawione przez skarżącą pamięciowe zestawienie potencjalnych nabywców oleju opałowego w znacznej mierze nie odpowiadało rzeczywistości – osoby z zestawienia nie potwierdziły zakupu oleju opałowego.

Skoro zatem skarżąca nie dochowała przy sprzedaży oleju opałowego warunków, o których była mowa wyżej, utraciła prawo do zwolnienia i była zobowiązana do zapłaty podatku akcyzowego w wysokości odpowiadającej podatkowi dla oleju napędowego.

Mając na uwadze powyższe Sąd, w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.