Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1239/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski, sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi Z. W. i T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Z. i T. W. (dalej: "Skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] stycznia 2020 r. ustalającą wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2020.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., Wójt Gminy Z. ustalił wobec Skarżących zamieszkałych w miejscowości M., [...] Z., wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2020 w wysokości 262,00 zł, płatnego w IV ratach w następujących terminach: I rata - 66,00 zł płatna w terminie do dnia 15 marca 2020 r., II rata - 66,00 zł płatna w terminie do dnia 15 maja 2020 r., III rata - 66,00 zł płatna w terminie do dnia 15 września 2020 r., IV rata - 64,00 zł płatna w terminie do dnia 15 listopada 2020 r.

Z uzasadnienia ww. decyzji wynika, że ustalenia wysokości podatku na 2020 r. dokonano na podstawie złożonych informacji oraz danych z ewidencji gruntów, według następującego wyliczenia:

- (12 m-cy) ha fizyczne: 3,5900, podstawa opodatkowania - 2,0990 ha wg stawki 125,00 zł daje kwotę podatku 262,38 zł,

- podatek rolny - 262,00 zł,

- K - Budynki mieszkalne zwolnione - 60,00 m2 wg stawki 0,00 zł daje kwotę 0,00 zł,

- podatek od nieruchomości - 0,00 zł

- łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2020 - 262,00 zł.

Od powyższej decyzji Skarżący złożyli odwołanie, w treści którego wskazali, iż umieszczenie w decyzji tabeli podatek od nieruchomości w której napisano "K-Budynki mieszkalne zwolnione" jest błędne i nie powinna ona w ogóle istnieć, bowiem są rolnikami i posiadają gospodarstwo rolne o powierzchni 3,59 ha fizyczne, co odpowiada 2,3140 ha przeliczeniowe, jest to działka rolna nr [...] zabudowana i zamieszkała: dom, obora i stodoła, działka nr [...] i budynki na niej się znajdujące stanowiły i stanowią gospodarstwo rolne. W związku z powyższym, Skarżący podali, że oczekują unieważnienia rubryki podatek od nieruchomości i przesłania poprawionej zgodnej ze stanem faktycznym decyzji.

Decyzją z dnia [...] maja 2020 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, znajdujące się w aktach sprawy.

Odnosząc się do argumentów podniesionych przez Skarżących w złożonym odwołaniu, co do wykazania w zaskarżonej decyzji w pozycji Podatek od nieruchomości: K - Budynki mieszkalne zwolnione, organ odwoławczy stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie, bowiem stan faktyczny sprawy będący podstawą ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 r. znajduje potwierdzenie w ewidencji gruntów i budynków, zaś istnienie prawnej możliwości przeprowadzania dowodu przeciwko treści dokumentów (art. 194 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) nie może oznaczać uprawnienia organu podatkowego do dokonywania zmian w jej treści. Kwestionowanie danych w ewidencji gruntów i budynków odbywać się może tylko i wyłącznie w toku odrębnych postępowań uregulowanych przepisami prawa, zaś podatnik, który kwestionuje dane wynikające z dokumentów, dążąc do ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością, winien wszcząć odpowiednią procedurę mającą na celu dokonanie stosownych zmian.

SKO wyjaśniło, że wykazanie pozycji Podatek od nieruchomości: K - Budynki mieszkalne zwolnione, nie ma wpływu na wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2020, bowiem z treści § 2 Uchwały Rady Gminy Z. z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] (Dz. Urz. Woj. Mazow. z 26 listopada 2019 r., poz. 13505), w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień z tego podatku na terenie gminy Z. na 2020 rok wynika, że zwalnia się z podatku od nieruchomości jeden budynek mieszkalny związany z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, co znalazło potwierdzenie w zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło, iż w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym, zarzuty podniesione w odwołaniu nie znajdują uzasadnienia prawnego jak również nie dają podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący ponownie podnieśli, że zaskarżona decyzja jest w całości błędna. Stwierdzili, iż są rolnikami, posiadają gospodarstwo rolne o powierzchni 3,59 ha (2,31 ha przeliczeniowych). Nie posiadają natomiast żadnej nieruchomości, dlatego niezgodne z prawem było wykazanie w decyzji pozycji "Podatek od nieruchomości".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Skarżący wnoszą w skardze do sądu o sprostowanie decyzji wydanej przez Wójta Gminy Z..

Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej strona może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.

Przepis art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej dotyczy wyłącznie usuwania wad nieistotnych (a więc takich, które nie dają podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji). Tryb ich usuwania polega na dodaniu brakujących elementów lub nadaniu im poprawnego brzmienia. Ten tryb nie może zastąpić weryfikacji decyzji, jak również nie może być zastępowany trybem weryfikacyjnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w przypadku wniesienia odwołania wyłączona zostaje możliwość sprostowania decyzji w trybie art. 213 Ordynacji podatkowej. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że Sąd nie może spełnić oczekiwania Skarżących i sprostować decyzji wydanej przez Wójta Gminy Z..

Należy w tym miejscu wyjaśnić, że stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 i § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne według kryterium zgodności z prawem (legalności). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy skarg na interpretacje indywidualne i z tego względu nie znajduje zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

Wniosek Skarżących o sprostowanie decyzji wydanej przez Wójta Gminy Z. nie zwalnia zatem Sądu z obowiązku dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby przepis art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r., poz. 276 ze zm.). Przepis ten stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Wskazać również należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2020 r. poz. 333) opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej (art. 2 ust. 1 tej ustawy).

Powyższe oznacza, że w świetle przepisów podatkowych budynek mieszkalny znajdujący się na terenie gospodarstwa rolnego nie jest częścią gospodarstwa rolnego, ale jako budynek mieszkalny jest opodatkowany podatkiem od nieruchomości.

Przechodząc do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Wójt Gminy Z. wskazując w wydanej przez siebie decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r., że przedmiotem opodatkowania jest między innymi budynek mieszkalny, nie naruszył prawa, ponieważ ustalił tę okoliczność na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków. Zasadnie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło, mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy, że decyzja Wójta Gminy Z. została wydana zgodnie z prawem.

Sąd stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. nie dopatrując się naruszenia prawa przez Wójta Gminy Z. również nie naruszyło prawa.

Należy w tym miejscu podkreślić, że nawet gdyby przyjąć, że budynek mieszkalny będący własnością Skarżących został z naruszeniem prawa wskazany przez organy podatkowe jako będący przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, to Sąd nie mógłby uchylić decyzji organów podatkowych. Należy bowiem wskazać, że błędne określenie tego budynku jako stanowiącego przedmiot opodatkowania byłoby wynikiem błędnego ustalenia stanu faktycznego w rezultacie naruszenia przepisów postępowania. Warunkiem koniecznym dopuszczalności uwzględnienia skargi ze względu na naruszenie przepisów postępowania jest zaś:

a) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 lit. b p.p.s.a.);

b) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a.);

c) stwierdzenie podstaw stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 2 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu jest oczywiste, że w rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw ani do wznowienia postępowania, ani do stwierdzenia nieważności decyzji. Skoro zaś omawiany budynek jest zwolniony z opodatkowania, to wysokość podatku będzie taka sama niezależnie od tego, czy budynek ten będzie czy nie będzie wskazany jako stanowiący przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Tak więc wskazanie omawianego budynku mieszkalnego jako stanowiącego przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, nawet gdyby było błędne, nie może mieć wpływu na wynik sprawy.

W związku z powyższym za niezasadne uznać należało zarzuty podniesione w skardze. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.).