Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2637/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 213 par 4 i par. 5, art. 223 par 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2013r. sprawy ze skargi W. C. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2012r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2012r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania z dnia 18.stycznia 2012r. na decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] sierpnia 2011r. Nr [...].

Skarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011r., sprostowaną postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2011r., Naczelnik Urzędu Celnego w S. określił W. C., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą ,,E." zobowiązanie podatkowe w wysokości 4.850,00 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] o numerze [...].

Przedmiotowa decyzja została doręczona Podatnikowi w dniu 11 sierpnia 2011r.

Pismem z dnia 22 sierpnia 2011r. (data nadania: 25 sierpnia 2011r. Podatnik złożył wniosek o uzupełnienie decyzji - na podstawie art. 213 § 1 ustawy – Ordynacja Podatkowa .

Postanowieniem z dnia [...] września 2011r. Naczelnik Urzędu Celnego w S. odmówił Podatnikowi uzupełnienia decyzji.

Pismem z dnia 5 października 2011r. (data nadania: 7 października 2011r.) Podatnik złożył zażalenie na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011r. Dyrektor Izby Celnej w W., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Powyższe postanowienie zostało doręczone Podatnikowi w dniu 9 stycznia 2012r.

Pismem z dnia 18 stycznia 2012r. (data nadania: 18 stycznia 2012r.), Podatnik wniósł odwołanie od decyzji Naczelnika UC w S. z dnia [...] sierpnia 2011r.

Postanowieniem z dnia [...] września 2012r. Dyrektor IC w W. stwierdził, że odwołanie z dnia 18 stycznia 2012r. od decyzji Naczelnika UC w S. z dnia [...] sierpnia 2011r. zostało wniesione z uchybieniem terminu.

To postanowienie zostało doręczone Podatnikowi w dniu 2 października 2012r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 223 §1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej (Op), Podatnik miał prawo do wniesienia odwołania od decyzji w terminie 14 dni od jej doręczenia. Stosownie do art. 213 § 4 Op, w przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu lub sprostowaniu decyzji, termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia tej decyzji. Zgodnie zaś z § 5 wyżej powołanego przepisu, odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Przepis § 4 stosuje się odpowiednio. Organ podkreślił także, że w taki samym terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, Podatnik może zażądać uzupełnienia decyzji. Uzupełnienie następuje w drodze decyzji i w przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu, termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia tej decyzji. Natomiast odmowa uzupełnienia decyzji następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Wówczas termin do złożenia odwołania biegnie od daty doręczenia postanowienia wydanego w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji. Dyrektor IC wskazał, że w niniejszej sprawie termin do wniesienia odwołania od decyzji organu podatkowego I instancji upłynął 14 października 2011r., a odwołanie zostało nadane w Urzędzie Pocztowym 18 stycznia 2012r. Z tych względów, zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 Op organ wydał postanowienie w którym stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu.

W skardze na powyższe postanowienie, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, W. C. (dalej Skarżący), wniósł o jego uchylenie.

Postanowieniu zarzucił obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 213 § 5 w zw. z art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej polegającą na błędnym jego zastosowaniu poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie termin do wniesienia odwołania powinien być liczony od dnia doręczenia Stronie postanowienia organu I instancji odmawiającego uzupełnienia decyzji Naczelnika UC w S. z dnia [...].08.2011r. Nr [...], podczas gdy prawidłowa interpretacja tego przepisu prowadzić powinna do wniosku, iż termin ten powinien być liczony od dnia doręczenia Stronie postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr. 153, poz. 1269) oraz art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.z 2012r., poz. 270.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, pamiętając, że zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawa prawna, uznał, że skarga nie jest zasadna.

Na początku sąd wskazuje, iż na podstawie art. 213 § 4 Ordynacji podatkowej, w przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu lub sprostowaniu decyzji termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tej decyzji. Zgodnie z § 5 odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Przepis § 4 stosuje się odpowiednio.

W sytuacji, kiedy został złożony wniosek o uzupełnienie decyzji organu I instancji, podatnik zachowuje prawo do wniesienia odwołania od tej decyzji. Jest to niezależne od losów wniosku o uzupełnienie, tzn. od tego, czy ten wniosek zostanie uwzględniony czy nie. Należy przy tym podkreślić, ze w przypadku złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji , termin do wniesienia od niej odwołania zaczyna biec dopiero od dnia doręczenia podatnikowi orzeczenia załatwiającego wniosek w przedmiocie uzupełnienia decyzji. Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy, postanowienie o odnnowie uzupełnienia decyzji zostało doręczone w dniu 30 września 2011 r., zasadnie więc, zdaniem sadu, organ od tej daty liczył bieg terminu na złożenie odwołania. Odwołanie od decyzji zostało złożone w dniu 18 stycznia 2012r. Zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 Op odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Bieg terminu do wniesienia odwołania od decyzji I instancji, objętej żądaniem jej uzupełnienia, ustalany jest zgodnie z art. 213 § 4 i § 5 Op i rozpoczyna się od daty doręczenia podatnikowi nieostatecznej decyzji o uzupełnieniu decyzji lub doręczenia nieostatecznego postanowienia odmowie uzupełnienia decyzji. Jeżeli wydano i decyzje i postanowienie, termin ten zaczyna biec od daty później doręczonego aktu, zgodnie z utnwalonym orzecznictwem sadów administracyjnych (np. wyr. WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2007r., sygn. akt III SA/Wa 2834/06, z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt III SAM/a 101/10).

Z powyższych względów, uznając zaskarżone postanowienie za prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.