Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1331/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne: Straż pożarna
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 31 ust. 1 pkt 3, art. 38
journal: Dz.U. 2009 nr 12 poz 68
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 2149/10 w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Warszawie z dnia 10 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na stanowisko starszego specjalisty oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 2149/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.K. na decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Warszawie z dnia 10 listopada 2010 r. nr [...]w przedmiocie przeniesienia na stanowisko starszego specjalisty.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Mazowiecki Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Warszawie decyzją z dnia 10 listopada 2010 r. nr 538/2010, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Garwolinie z dnia 5 października 2010 r. nr [...]w sprawie przeniesienia st. kpt. inż. K.K. na stanowisko starszego specjalisty.

W motywach uzasadnienia organ wskazał, że Komendant Powiatowy PSP w Garwolinie po uzyskaniu informacji o ukończeniu śledztwa prowadzonego wobec K.K., podejrzanego w sprawie o przestępstwo z art. 231 § 2 kk w zw. z art. 12 kk i skierowaniem aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w Garwolinie, zawiesił go w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, a po upływie tego okresu, decyzją z dnia 5 października 2010 r., przeniósł strażaka ze stanowiska kierownika sekcji na stanowisko starszego specjalisty, zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami.

Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, w celu odsunięcia strażaka od prac związanych z czynnościami kontrolno – rozpoznawczymi.

Organ podniósł, że Komendant Powiatowy, w myśl art. 39 ust. 1 ustawy o PSP, był zobligowany do zawieszenia strażaka w czynnościach służbowych w dacie powzięcia informacji o wszczęciu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego.

Ponadto wskazał, że w chwili przeniesienia na stanowisko starszego specjalisty nie było innych wolnych tożsamych stanowisk kierowniczych, a przydzielone stanowisko pozwalało w sposób najbardziej pełny wykorzystać posiadane umiejętności i kwalifikacje zawodowe strażaka. Podkreślił też, że stronie nie zmieniły się warunki finansowe, a jedynie zakres wykonywanych obowiązków.

Organ II instancji wystąpił ponadto – pismem znak [...]z dnia 18 października 2010 r. – do Prokuratora Okręgowego w Siedlcach z prośbą o wskazanie, czy przedstawione strażakowi oskarżenie ma ścisły związek ze służbą w PSP. Prokuratura Okręgowa w Siedlcach potwierdziła, że zarzucane przestępstwo pozostaje w związku z wykonywanymi przez wyżej wymienionego obowiązkami służbowymi.

Od powyższej decyzji K.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie decyzji utrzymanej nią w mocy, z powodu rażącego naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy o PSP, a ponadto o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności wydanej decyzji.

Skarżący podniósł, że stanowisko "starszy specjalista" nie jest stanowiskiem równorzędnym do zajmowanego dotychczas przez niego stanowiska kierownika sekcji, mimo tej samej grupy zaszeregowania. Wskazał również, że zasady przenoszenia strażaków na niższe stanowiska służbowe określa art. 38 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, a przytoczona przez organ argumentacja rażąco je narusza. Ponadto – jego zdaniem – stanowisko organu, że powyższe działania podjęto ze względu na charakter oskarżenia, a także kierując się dobrem służby, jest pozbawione podstaw prawnych. Podał, że potwierdzeniem tego jest fakt, iż nie jest prowadzone wobec niego żadne postępowanie (dyscyplinarne ani wyjaśniające).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że nie przeniósł skarżącego na niższe stanowisko służbowe, w rozumieniu art. 38 ustawy o PSP, lecz na inne stanowisko służbowe, w trybie art. 32 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, po uzyskaniu informacji, że wobec strażaka prowadzone jest postępowanie karne.

Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, iż skarżący – w związku z powzięciem przez przełożonego informacji o ukończeniu śledztwa w sprawie o przestępstwo z art. 231 § 2 kk w zw. z art. 12 kk i skierowaniem aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w Garwolinie, został zawieszony w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, a po upływie tego okresu, decyzją z dnia 5 października 2010 r., przeniesiony ze stanowiska kierownika sekcji na stanowisko starszego specjalisty, zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami.

Ponadto organ II instancji uzyskał od Prokuratora Okręgowego w Siedlcach wyjaśnienie, że zarzucane strażkowi przestępstwo pozostaje w związku z wykonywanymi przez niego obowiązkami służbowymi.

Sąd I instancji stwierdził, że specyfiką służb mundurowych jest podległość służbowa i prawo przełożonego do przydzielania zadań służbowych. Wiąże się to nie tylko z kwalifikacjami i umiejętnościami funkcjonariusza, lecz także z zaufaniem przełożonych do jego osoby.

Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślił, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 37, poz. 212 ze zm.), załącznik nr 2, tabela nr 4, stanowisko "starszy specjalista" jest stanowiskiem równorzędnym pod względem zaszeregowania do grupy uposażenia zasadniczego (grupa 10), w stosunku do stanowiska kierownika sekcji, zajmowanego wcześniej przez skarżącego. Różnica polega jedynie na podległości służbowej, bowiem starszy specjalista podlega kierownikowi sekcji. Wobec braku różnic w zaszeregowaniu, zmiana ta – zdaniem Sądu – ma charakter wyłącznie prestiżowy (ambicjonalny). Nie można było zatem uznać, że "nowe" stanowisko jest stanowiskiem niższym, w rozumieniu art. 38 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K.K., zaskarżając go w całości zarzucił mu naruszenie prawa materialnego tj.

1) art. 43 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego

niezastosowanie i złamanie zasady domniemania niewinności;

2) art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego

błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu,

iż wobec strażaka oskarżonego można zastosować sankcję prawną w

postaci przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, podczas, gdy

żaden przepis rangi ustawowej takiego skutku nie przewiduje;

3) art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku

o Państwowej Straży Pożarnej (dalej PSP), poprzez błędną

wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż

przepis ten jest samodzielną podstawą do przeniesienia strażaka na

niższe stanowisko służbowe, podczas gdy przepis ten jest jedynie

przepisem kompetencyjnym, a podstawą przeniesienia na niższe

stanowisko służbowe jest art. 38 ustawy o PSP;

4) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia

27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej

Straży Pożarnej poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe

zastosowanie polegające na przyjęciu, że grupa uposażenia jest

elementem decydującym o równorzędności stanowisk;

5) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji

z dnia 20 marca 2009 r. w sprawie stanowisk służbowych

w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej,

w szczególności § 2 pkt 3 oraz załącznika nr 3 poprzez ich

niezastosowanie, skutkujące błędnym przyjęciem, że stanowiska

kierownika sekcji i starszego specjalisty w komendach powiatowych

(miejskich) Państwowej Straży Pożarnej są stanowiskami

równorzędnymi, podczas gdy w załączniku nr 3 stanowisko kierownika

sekcji znajduje się wyżej w hierarchii stanowisk, a do pełnienia funkcji

kierownika sekcji konieczne jest spełnianie dodatkowych wymogów

kwalifikacyjnych;

6) art. 38 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o PSP, poprzez jego

błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż zaistniały przesłanki do przeniesienia na niższe stanowisko służbowe podczas, gdy rzeczywiste powody przeniesienia nie mieszczą się w określanym tym artykułem katalogu przesłanek przeniesienia.

Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego tj.

1) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 3 i ust 2 ustawy o PSP, w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany materiał dowodowy potwierdzał, iż decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa. Sąd uznał za prawidłową decyzję komendanta wojewódzkiego PSP (działającego jako organ odwoławczy), w której podstawą prawną działania był przepis odnoszący się do komendanta powiatowego, co więcej Sąd uznał za prawidłową decyzję, która nie wskazała żadnego przepisu prawa materialnego pozwalającego dokonanie rozstrzygnięcia w tej konkretnej sprawie, co należy zdaniem strony skarżącej potraktować jako rażące naruszenie prawa;

2) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 6 -10 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany materiał dowodowy potwierdzał, iż decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa. Sąd uznał za prawidłowe decyzje oparte jedynie o przepis kompetencyjny. Decyzje obu instancji nie zawierały wskazania przepisu prawa materialnego upoważniającego do przeniesienia na inne stanowisko służbowe, co uniemożliwia kontrolę prawidłowości działania organów administracji, ponadto Sąd uznał za prawidłowe działania organów administracji pozbawiające stronę prawo do czynnego udziału w sprawie;

3) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany materiał dowodowy potwierdzał, iż decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa. Sąd uznał za prawidłowe uzasadnienie decyzji organu II instancji, w którym organ ten nie odniósł się do części zarzutów strony, nie wyjaśnił podstaw swojego działania i podstawy prawnej rozstrzygnięcia;

4) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 108 § 1 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany materiał dowodowy potwierdzał, iż decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa. Sąd uznał za prawidłowe nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy organy obu instancji w żaden sposób nie wykazały, że środek ten musiał być zastosowany, i nie wskazały dlaczego nie zostały wykorzystane inne przewidziane prawem możliwości nie wymagające stosowania środków nadzwyczajnych;

5) art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 174 P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 prawa o ustroju sądów administracyjnych, poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób niezgodny z wymogami określonymi w art. 141 § 4 P.p.s.a. Sposób sporządzenia uzasadnienia uniemożliwia ocenę czy rozstrzygnięcie Sądu oparte było na właściwych przesłankach i czy stanowiło prawidłową kontrolę legalności decyzji administracyjnej. Część rozważań Sądu jest sformułowana w sposób niejasny, nie pozwalający na stwierdzenie, czy Sąd błędnie zinterpretował czy pominął część przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie, co z kolei stanowić może naruszenie art. 134 ust 1 P.p.s.a., które to naruszenia mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjnie w trybie art. 188 P.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji nr [...]Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia 10 listopada 2010 roku znak [...]oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...]Komendanta Powiatowego PSP w Garwolinie z dnia 5 października 2010 roku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu

w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- powoływanej dalej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę

w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do stawianych wobec zaskarżonego wyroku zarzutów o charakterze procesowym, które w zasadzie zmierzają do zakwestionowania prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji oceny zaskarżonej decyzji oraz wskazują na wady uzasadnienia wyroku, to zarzuty te nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Istotnie zaskarżona decyzja w swej podstawie powołuje się na przepis art. 138 § 1 pkt. 1 Kpa oraz art. 32 ust.1 pkt.3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej ( Dz. U. z 2009r. Nr. 12, poz. 68 ze zm. ), w myśl którego do mianowania strażaka na stanowisko służbowe, przenoszenia na inne, powierzenia pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, zawieszania w czynnościach służbowych albo zwalniania ze służby w komendzie powiatowej (miejskiej ) właściwy jest komendant powiatowy ( miejski ).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak skonstruowana podstawa prawna decyzji tylko w zakresie w jakim odwołuje się do pkt. 3ust. 1 art. 32 jest nieprawidłowa. Trzeba zauważyć, że art. 32 ust. 1 ustawy zawiera w sobie elementy materialne, określa bowiem uprawnienia przełożonego strażaka w określonej kategorii spraw – mianowania, przenoszenia, powierzania pełnienia służby na innym stanowisku, zawieszania w pełnieniu obowiązków służbowych i zwalniania ze służby. O tym natomiast jaki konkretnie organ jest kompetentny do podejmowania decyzji decyduje dalsza część przepisu, niewątpliwie w tym zakresie mająca charakter kompetencyjny.

Z powyższego wynika, że art. 32 ust. 1 ma charakter mieszany, określający zarówno uprawnienia przełożonych w sprawach osobowych oraz ich właściwość. Przepis ten może być traktowany jako przepis materialny prawa administracyjnego, stanowiący podstawę decyzji administracyjnej. W przeciwnym razie, gdyby przyjąć iż przepis ten ma charakter wyłącznie kompetencyjny, brak byłoby po stronie właściwych przełożonych prawnych możliwości nie tylko do przenoszenia strażaków na równorzędne stanowiska, ale i do przenoszenia na stanowiska wyższe. Poza sytuacją uregulowaną w art. 38 ustawy (przeniesienie strażaka na niższe stanowisko ) , art. 37a ( czasowe powierzenie obowiązków ), art. 37b (delegowanie do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej PSP ) niedopuszczalne byłoby przenoszenie strażaków, a tym samym zorganizowanie służby w sposób optymalnie zapewniający wykorzystanie kadry i wykonywanie ustawowych zadań.

W ramach zarzutów o charakterze procesowym skarga kasacyjna podnosi niedostrzezenie przez Sąd I instancji wadliwości uzasadnienia decyzji administracyjnej – art. 107 § 3 Kpa, nieodniesienie się w decyzji do zasadności nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, niewyjaśnienie dlaczego organy uznały, że stanowisko na jakie skarżący został przeniesiony jest równorzędne do wcześniej zajmowanego. Oceniając te zarzuty należy przypomnieć, że podstawa skargi kasacyjnej przewidziana w art. 174 pkt. 2 Ppsa dla swej skuteczności wymaga wykazania jaki istotny wpływ na wynik sprawy miały sygnalizowane nieprawidłowości ( por. m. in. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011r.I FSK 898/10 Lex nr. 990014 ). Z obszernego uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, czy i jaki wpływ na treść zaskarżonego wyroku miały wytknięte uchybienia.

Skarga kasacyjna stawia tez zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 Ppsa, twierdząc ze sposób sporządzenia uzasadnienia wyroku uniemożliwia ocenę czy sądowa kontrola zaskarżonej decyzji została przeprowadzona poprawnie.

Zgodnie z treścią art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wnoszący skargę kasacyjną musi więc wskazać, jakich konkretnie elementów brak, lub który z nich nie został w sposób należyty zastosowany oraz wykazać, jaki to miało wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo skonstruowane uzasadnienie daje rękojmię, iż sąd administracyjny dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Pozwala bowiem poznać przesłanki podjęcia rozstrzygnięcia, prześledzić rozumowanie sądu pierwszej instancji. Pełni ono dwojaką funkcję. Z jednej strony ma charakter informacyjny względem stron postępowania sądowoadministracyjnego. Prawidłowo skonstruowane uzasadnienie jest niezbędne dla należytego wywiedzenia zarzutów skargi kasacyjnej. Strona, chcąc merytorycznie polemizować ze stanowiskiem sądu musi poznać dokładnie argumenty przemawiające za takim rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym wyroku. Z drugiej strony, uzasadnienie wyroku umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Jest to niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej.

Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, a w szczególności jeżeli uzasadnienie sądu administracyjnego I instancji nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tego rodzaju przypadku bowiem, wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( por. wyrok NSA z dnia 15 września 2011r. II GSK 880/10 lex nr. 966222, dnia 15 września 2011r. I FSK 1291/10 lex nr. 965864 ).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji chociaż bardzo lapidarnie, jednak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnił dlaczego uznał iż przeniesienie skarżącego na inne stanowisko było dopuszczalne, wyjaśnił tez powody dla których nowe stanowisko ocenił jako równorzędne w stosunku do poprzedniego.

Zaznaczyć należy, że decyzje w przedmiocie przeniesienia służbowego należą do kategorii decyzji uznaniowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał , że przeniesienie skarżącego na inne stanowisko nastąpiło po okresie zawieszenia go w czynnościach służbowych, w związku ze skierowaniem wobec skarżącego aktu oskarżenia o przestępstwo pozostające w związku z wykonywanymi obowiązkami. Potwierdził tym samym celowość odsunięcia skarżącego od dotychczasowych obowiązków.

Nieusprawiedliwione, a nadto częściowo niewłaściwie określone są także zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego.

Przepis art. 43 Konstytucji RP wskazany jako naruszony zaskarżonym wyrokiem nie posiada ust.3. Art. 43 Konstytucji RP stanowi zaś, że zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości nie podlegają przedawnieniu.

Art. 31 ust. 3 Konstytucji nie mógł zostać naruszony prze Sąd I instancji w formie przedstawionej w skardze kasacyjnej tj. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, gdyż nie był stosowany w ogóle przez Sąd.

Zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 pkt. 3 ustawy o PSP poprze przyjęcie przez Sąd I instancji iż przepis ten uprawnia do przeniesienia strażaka na niższe stanowisko jest o tyle nieuzasadniony, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika zupełnie inna ocena, a mianowicie że skarżący został przeniesiony na stanowisko równorzędne. Oceny tej skarga kasacyjna skutecznie nie zdołała zakwestionować ponieważ zarzuty, które dotyczą tego zagadnienia , zostały sformułowane nieprawidłowo. Nie stanowi prawidłowo określonej podstawy skargi kasacyjnej przywołanie jako naruszonego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008r. w sprawie uposażenia strażaków

. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut nieokreślonego naruszenia prawa materialnego, czy też zarzut naruszenia nie wskazanych przepisów postępowania ( por. postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2011r. II OSK 1258/11 lex nr. 846692 ).

Sądowi nie wolno samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślać czy też w inny sposób korygować ( por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2011r. I OSK 1025/10 lex nr. 1080850 ).

Stąd też brak wskazania konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę, czy istotnie do takiego naruszenia doszło. Powyższe w pewnym zakresie dotyczy tez zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem " w szczególności" § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2009r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych PSP w zw. z załącznikiem nr. 3 .Przepis § 2 posiada ustępy oraz punkty. Skarga kasacyjna nie wymienia w swej podstawie ust. 1 § 2, który zawiera punkty i prawdopodobnie o który chodzi jej autorowi. Zakładając jednak, że istotnie autorowi chodziło właśnie o naruszenie pkt. 3 rozporządzenia, poprzez jego niezastosowanie, to zarzut ten o tyle nie może odnieść zamierzonego skutku, że z załącznika nr. 3 rozporządzenia wynika iż parametry stanowiska kierownika sekcji w zakresie rodzaju stanowiska, maksymalnego stopnia, stażu służby i wymaganego wykształcenia są takie same.

Jak wspomniano wcześniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w żadnym fragmencie uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie twierdzi iż skarżący został przeniesiony na niższe stanowisko służbowe. Wręcz odwrotnie wywodzi, ze nowe stanowisko jest stanowiskiem równorzędnym do poprzednio zajmowanego, które to ustalenie skarga kasacyjna stara się podważyć wywodząc "że rzeczywiste powody przeniesienia nie mieszczą się w określonym tym artykułem katalogu przesłanek przeniesienia. ". W tej sytuacji zarzut błędnej wykładni art. 38 ustawy o PSP polegającej na przyjęciu przez Sąd I instancji, iż zaistniały przesłanki do przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe jest niezrozumiały.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa orzekł jak w sentencji.