Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 479/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Asesor WSA Wojciech Wycichowski (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi S. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2022 r., nr SKO Gd/6982/21 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Wnioskiem z 26 października 2021 r. S. R. (dalej: "Wnioskodawczyni", "Strona", "Skarżąca") wystąpiła do Burmistrza S. (dalej: "Burmistrz", "organ pierwszej instancji") o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji

z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką S. K.

Decyzją z 2 grudnia 2021 r. Burmistrz, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy

z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.) - dalej: "u.ś.r.", odmówił Wnioskodawczyni świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji

z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego na S. K.

Odwołując się do ustaleń rodzinnego wywiadu środowiskowego organ pierwszej instancji podał, że Wnioskodawczyni zamieszkuje wspólnie z matką, która oświadczyła,

że córka sprawuje nad nią opiekę. Ustalono, codzienna opieka nad matką zajmuje Stronie łącznie 7 godzin i 20 min, dodatkowo w razie potrzeby Wnioskodawczyni wstaje w nocy, aby podać matce wodę. Raz na kwartał jedną godzinę Strona poświęca na załatwianie spraw urzędowych oraz jedną godzinę w miesiącu na opłacenie rachunków. Burmistrz wskazał, że podczas wywiadu ustalono, iż Wnioskodawczyni podejmuje prace dorywcze (około 6 godzin w tygodniu), w tym czasie jej matka przebywa sama w domu.

Organ pierwszej instancji podniósł, że podstawową przesłanką, jaką musi spełnić osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne jest niepodejmowanie lub rezygnacja

z zatrudnienia, spowodowana koniecznością sprawowania ciągłej opieki nad osobą niepełnosprawną. Tym samym, pomiędzy rezygnacją czy niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaniem opieki musi istnieć bezpośredni związek przyczynowy.

Zdaniem Burmistrza z uwagi na fakt, że niepełnosprawność S. K. datuje się od 12 września 2019 r., a aktywność zawodowa Strony sprowadzała się tylko do wykonywania prac społeczno-użytecznych, które zakończyła 24 maja 2018 r., zaś 25 maja 2018 r. złożyła wniosek w urzędzie pracy o wykreślenie z ewidencji, w sprawie nie występuje związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia przez Wnioskodawczynię a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Ponadto z oświadczenia wynika, że Strona pracuje dorywczo.

W wyniku wniesionego od powyższej decyzji odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") decyzją z 20 kwietnia 2022 r. utrzymało ją w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, przytoczył treść art. 17 ust. 1 u.ś.r. wskazując, że regulację tę należy stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Chodzi tu zatem o sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Świadczenie to bowiem ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga.

Odwołując się do zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów, w tym wywiadu środowiskowego z 19 listopada 2021 r. Kolegium podało, że S. K. legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z 7 listopada 2019 r. stwierdzającym konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby

w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Ustalony znaczny stopień niepełnosprawności datuje się od 12 września 2019 r., orzeczenie wydano na stałe, przy czym nie da się ustalić, od kiedy niepełnosprawność istnieje. Organ odwoławczy podał, że matka Wnioskodawczyni w okresie od 1 do 6 września 2019 r. była hospitalizowana, rozpoznano u niej m.in. poalkoholowe stłuszczenie wątroby, kamicę pęcherzyka żółciowego, miażdżycę uogólnioną, nikotynizm. Strona zamieszkuje wspólnie

z matką. Kolegium przyznało, że S. K. wymaga pomocy drugiej osoby

w codziennym funkcjonowaniu, ale samodzielnie siedzi, samodzielnie spożywa przygotowane posiłki, wymaga wsparcia przy poruszaniu się. Wnioskodawczyni pomaga

w wykonywaniu codziennej toalety rano i wieczorem, zmienia pieluchomajtki (2 x dziennie), pomaga w ubieraniu, przygotowuje i podaje posiłki, podaje leki, mierzy ciśnienie, towarzyszy matce na spacerze (jedna godzina dziennie), wykonuje z matką ćwiczenia fizyczne i usprawniające mowę (łącznie ok. 45 minut dziennie). Ponadto sprząta, pierze, robi zakupy, załatwia sprawy urzędowe, wizyty lekarskie. Organ odwoławczy zaznaczył,

że zgodnie ze złożonym przez Stronę oświadczeniem pracuje ona dorywczo (dwa razy

w tygodniu po trzy godziny) i wówczas matka pozostaje sama w domu.

Kolegium wskazało, że S. K. nie jest osobą leżącą, samodzielnie spożywa wcześniej przygotowane posiłki, wychodzi z córką na spacery, co wskazuje,

że może także poruszać się po mieszkaniu samodzielnie, choć przy pomocy balkonika lub kul (w orzeczeniu o niepełnosprawności wskazano na konieczność zaopatrzenie w środki ortopedyczne ułatwiające funkcjonowanie danej osoby). S. K. pozostaje także sama w mieszkaniu na około 3 godziny, gdy córka idzie do pracy dorywczej. Organ odwoławczy podał, że w okresie od 1 września 1987 r. do 3 grudnia 1989 r. Wnioskodawczyni była zatrudniona jako obuwnik, zaś w późniejszym okresie podejmowała jedynie prace społecznie użyteczne, pobierała zasiłki rodzinne, korzystała ze świadczeń

z pomocy społecznej.

Kolegium zwróciło uwagę na znajdującą się w aktach sprawy notatkę służbową

z rozmowy telefonicznej przeprowadzonej przez pracownika socjalnego ze Stroną, z której wynika, że przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w dniach 17 i 18 listopada 2021 r. nie było możliwe, gdyż Wnioskodawczyni nie było w domu, a termin 19 listopada 2021 r. był do potwierdzenia, bo Wnioskodawczyni nie była pewna, czy będzie w domu. Mając to na uwadze organ odwoławczy uznał, że zakres świadczonej przez Wnioskodawczynię opieki nie jest na tyle znaczący, aby uniemożliwiał zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, co potwierdziła także sama Strona w oświadczeniu o wykonywanej pracy dorywczej oraz

w ww. rozmowie telefonicznej.

Podsumowując Kolegium podtrzymało stanowisko Burmistrza, że zakres opieki świadczonej przez Wnioskodawczynię nad matką nie jest tak znaczący, że uniemożliwia podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej. Przeciwnie, praca dorywcza jest świadczona przez Stronę. Tym samym w sprawie nie zachodzi związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją przez Wnioskodawczynię z zatrudnienia (bądź jego niepodejmowaniem)

a sprawowaniem opieki nad matką.

W skardze na decyzję organu odwoławczego S. R., reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez Skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem

o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

Stawiając powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zarówno zaskarżonej, jak

i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ewentualnie przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniesiono również o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że podstawowym wymogiem uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, która nie musi być opieką całodobową. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazano, że warunku "stałej" opieki nie można rozumieć jako wykonywania opieki nieustannie i przez 24 godziny na dobę, lecz ma to być opieka stała w sensie trwałości, zaś długotrwała w sensie rozciągłości w czasie, jako opieka nad niepełnosprawną osobą, której zakres wyznaczony jest niepełnosprawnością osoby wymagającej opieki, a więc koniecznością wykonywania czynności warunkujących egzystowanie tej osoby w warunkach godności człowieka. Istotą opieki, o której mowa

w art. 17 ust. 1 u.ś.r., jest więc nie tylko jej stałość i ciągłość, ale także zapewnienie zaspokojenia normalnych, codziennych potrzeb osoby, nad którą jest sprawowana; zapewnienie jej egzystencji, której bez pomocy osób trzecich nie jest w stanie sobie sama zapewnić.

W ocenie strony skarżącej nie sposób przyjąć, że skoro pomoc (opieka) świadczona przez Skarżącą matce nie jest wykonywana przez całą dobę (a jedynie we wskazanych godzinach), to tym samym nie można mówić o opiece "stałej i długoterminowej"

w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. Zaznaczono, że w sprawowaniu opieki, o której mowa

w art. 17 ust. 1 u.ś.r., chodzi przede wszystkim o pomoc w zapewnieniu zaspokojenia normalnych, podstawowych i codziennych potrzeb egzystencjalnych osobie niepełnosprawnej, których ta z uwagi na stopień niepełnosprawności (schorowania) nie jest w stanie sobie sama zapewnić.

Kolegium w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie i rozpoznanie sprawy

w trybie uproszczonym, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia

25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia,

że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został

w skardze podniesiony.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 20 kwietnia 2022 r. utrzymująca

w mocy decyzję Burmistrza S. z 2 grudnia 2021 r. odmawiającą S.R. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką S. K.

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są przepisy u.ś.r., która

w art. 17 szczegółowo określa przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest pozytywne rozpatrzenie wniosku opiekuna osoby niepełnosprawnej o przyznanie świadczenia mającego w określonym stopniu rekompensować brak możliwości świadczenia pracy w związku z opieką, jaką sprawuje nad osobą niepełnosprawną. Wskazane przez ustawę przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji

z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce lub ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom na których zgodnie z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Jak wynika z przytoczonej wyżej regulacji świadczenie pielęgnacyjne w związku

z rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje wtedy, gdy osoba uprawniona rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania stałej lub długotrwałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem

o znacznym stopniu niepełnosprawności. Podstawowym zatem wymogiem uzyskania omawianego świadczenia jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub powodującej konieczność zrezygnowania z pracy. Należy zwrócić uwagę, że u.ś.r. nie zawiera definicji "sprawowania opieki", zaś z treści art. 17 ust. 1 tej ustawy wynika, że aby można było mówić o opiece - w rozumieniu tego przepisu - musi ona być stała lub długotrwała. Zdaniem Sądu użyte w tej regulacji określenia "stała" lub "długotrwała" wskazują na to, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie,

a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, zatem sporadycznie.

Należy również wskazać (na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy),

że świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, czy też za gotowość do świadczenia czynności opiekuńczych, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (zob. wyrok NSA z 17 października 2020 r. sygn. akt I OSK 1148/20, wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawodawca wymaga, aby brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 u.ś.r. pozostawały

w bezpośrednim związku przyczynowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Aby można było mówić o spełnieniu przesłanek określonych w art. 17 ust. 1 u.ś.r. opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem) a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły (zob. wyrok NSA z 12 lutego 2020 r. sygn. akt I OSK 516/19). W każdym postępowaniu właściwy organ musi zatem dokonać oceny, czy w okolicznościach konkretnej sprawy istotnie osoba sprawująca opiekę nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub zmuszona jest z niego zrezygnować (zob. wyrok NSA z 13 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 2820/13).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy podzielić stanowisko organów, że w sprawie nie wystąpił związek przyczynowy pomiędzy niepodejmowaniem przez Skarżącą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a sprawowaną przez nią opieką nad niepełnosprawną matką, albowiem Strona ma możliwość zarobkowania i z tej możliwości korzysta (wykonując prace dorywcze).

W rozpoznawanej sprawie bezsporna jest okoliczność posiadania przez S. K. orzeczenia o niepełnosprawności wydanego 7 listopada 2019 r. przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Starogardzie Gdańskim. Orzeczenie to zostało wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2021 r.,

poz. 573 ze zm.) - dalej: "ustawa o rehabilitacji", z którego to orzeczenia wynika wyraźnie, że właściwy organ stwierdził konieczność zapewnienia matce Skarżącej stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji (pkt 7). W orzeczeniu tym potwierdzono również konieczność zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne ułatwiające funkcjonowanie (pkt 5) oraz uzasadnioną potrzebę korzystania

z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki (pkt 6).

Należy podkreślić, że zarówno organy administracji publicznej, jak i sądy administracyjne nie są uprawnione w postępowaniu dotyczącym przyznania świadczenia pielęgnacyjnego do kwestionowania wskazanego powyżej orzeczenia. Treść orzeczenia

o niepełnosprawności była zatem dla orzekających w sprawie organów wiążąca. Rolą tych organów było natomiast ustalenie, czy osoba wnioskująca o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego znajduje się w kręgu podmiotów legitymowanych do jego przyznania, czy faktycznie sprawuje nad niepełnosprawnym opiekę w zakresie określonym w orzeczeniu

o niepełnosprawności oraz czy zakres ten opieki uniemożliwia jej podjęcie zatrudnienia lub rezygnację z wykonywania pracy zarobkowej.

Należy powtórzyć, że istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest zapewnienie odpowiednich świadczeń dla członków rodzin osób niepełnosprawnych, którzy poświęcając się dla najbliższych rezygnują z zatrudnienia, aby stale się nimi opiekować. Celem uregulowania z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. jest udzielenie pomocy państwa osobie, która podejmuje się sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną i tym samym na czas tej opieki dobrowolnie pozbawia się potencjalnego dochodu. Świadczenie pielęgnacyjne jest zatem niejako surogatem wynagrodzenia za pracę, które jest uzyskiwane przez uprawnionego nie od pracodawcy z tytułu świadczenia pracy, a na podstawie decyzji administracyjnej, w związku z koniecznością rezygnacji przez wnioskującego

z zatrudnienia z powodu opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Celem ustawodawcy było zapewnienie osobie rezygnującej z zatrudnienia lub go niepodejmującej ekwiwalentu zatrudnienia, którego nie może podjąć lub kontynuować ze względu na sprawowanie opieki nad niepełnosprawną osobą.

Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy ustalony przez organy m.in. na podstawie znajdującego się w aktach administracyjnych wywiadu środowiskowego z 19 listopada 2021 r. nie budzi wątpliwości. Zebrane informacje dotyczące stanu zdrowia S. K. oraz zakresu opieki sprawowanej przez Skarżącą wobec matki są wyczerpujące i zostały prawidłowo ocenione przez orzekające w sprawie organy. Z ustalonego przez te organy stanu faktycznego wynika niezbicie, że Strona nie spełnia wymogów do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, albowiem nie zrezygnowała z pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką.

Ze znajdującej się w aktach sprawy notatki służbowej z 17 listopada 2021 r. wynika, że pracownik socjalny skontaktował się telefonicznie ze Skarżącą w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Strona oświadczyła, że ani 17., ani 18. listopada 2021 r. nie ma możliwości przeprowadzenia wywiadu, ponieważ nie ma jej w domu. Zapytana przez pracownika socjalnego, kto w tym czasie sprawuje opiekę nad S. K., Skarżąca podała, że "mąż". Strona nie potrafiła również jednoznacznie zadeklarować, czy wywiad środowiskowy będzie można przeprowadzić 19 listopada 2021 r., miała w tej sprawie zadzwonić do pracownika socjalnego.

Podczas wywiadu środowiskowego w dniu 19 listopada 2021 r. Skarżąca oświadczyła, że podejmuje prace dorywcze dwa razy w tygodniu po trzy godziny, zaznaczając, że reprezentujący ją pełnomocnik doradził jej, aby nie wspominała o tym podczas wywiadu. Strona dodała, że w czasie, w którym podejmuje ona prace dorywcze, jej niepełnosprawna matka przebywa w domu sama.

Powyższe okoliczności Strona potwierdziła w oświadczeniu z 19 listopada 2021 r. złożonym w trybie art. 75 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) - dalej: "k.p.a.", pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że zakres świadczonej przez Skarżącą pomocy nie uniemożliwia jej podjęcia zatrudnienia, które faktycznie Strona wykonuje, przy czym prace dorywcze nie były jednorazowym epizodem, lecz charakteryzują się pewną powtarzalnością, skoro Skarżąca podała, że wykonuje je dwa razy w tygodniu po trzy godziny. Okoliczność ta wyklucza przyjęcie, że Strona zrezygnowała z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. W konsekwencji należy uznać,

że orzekające w sprawie organy dokonały prawidłowej subsumcji ustaleń faktycznych do mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Nie można zatem tym organom skutecznie zarzucić naruszenia art. 17 ust. 1 u.ś.r.

Nie kwestionując złego stanu zdrowia matki Skarżącej i konieczności jej wsparcia, do czego Strona jest zobowiązana zgodnie z regulacjami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1359 ze zm.), należy powtórzyć,

że sama konieczność sprawowania opieki nie stanowi w świetle art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. samodzielnej podstawy do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Sprawowaniu opieki musi jednocześnie towarzyszyć rezygnacja z pracy zarobkowej lub jej niepodejmowanie,

a ta przesłanka - jak wyżej wskazano i czemu w istocie Skarżąca nie zaprzecza -

w rozpoznawanej sprawie nie została spełniona.

Podsumowując Sąd stwierdza, że postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie kontrolowanych w sprawie decyzji zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami przewidzianymi w k.p.a. Organy podjęły czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiał dowodowy prowadzący do wydania decyzji odmownej sporządzonej zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za nieuzasadnioną.

Sąd orzekał w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, korzystając z przepisu art. 119 pkt 2 P.p.s.a., bowiem wniosek w tej sprawie złożyła zarówno strona skarżąca w skardze (k. 2v akt sądowych), jak i organ administracji publicznej w odpowiedzi na skargę (k. 6 akt sądowych).[pic]