Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 582/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3, art. 50 par. 1, 3 i 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. W. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie wysokości stawek w podatku od środków transportowych p o s t a n a w i a - odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W dniu 9 listopada 2004 roku wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga L. W. na uchwałę Rady Gminy i z dnia [...]., Nr [...] ustalającą roczne stawki w podatku od środków transportowych.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący pismem z dnia 3 stycznia 2005 r. wyjaśnił, iż nie wzywał Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa, natomiast o zaistniałym problemie niezgodności powyższej uchwały z ustawą informował Wójta Gminy, dwukrotnie występując do niego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie jego sprawy.

Wójt Gminy i, w odpowiedzi na skargę podniósł, iż zarzutu podniesione w skardze są bezzasadne, gdyż uchwalając wysokość stawek Rada Gminy z uprawnienia określonego w art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych skorzystała w sposób prawidłowy, a ponadto w stosunku do tej uchwały nie zostało wszczęte postępowanie nadzorcze, co w konsekwencji oznacza, że pozostaje ona w pełni w obrocie prawnym, jako akt prawa miejscowego.

Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zasadą jest, iż skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, z wyjątkiem gdy skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich - art. 52 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz..U. Nr 150, poz. 1270 ze zm.).

Jednakże w zgodnie z dyspozycją art. 52 ( 3 i 4 w/w ustawy, w przypadku, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 ( 2 pkt 4 ustawy) lub na inne akty, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia i nie stanowi inaczej, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Odnośnie aktów lub czynności z art. 3 ( 2 pkt 4 ustawy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ograniczone jest terminem, który wynosi czternaście dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Natomiast możliwość wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w stosunku do pozostałych aktów, np. uchwał, nie jest ograniczona terminem.

Przypomnieć należy, że L. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie uchwałę Rady Gminy z [...], w przedmiocie wysokości stawek w podatku od środków transportowych. W tym przypadku, ze względu na brak innego środka odwoławczego, dopuszczalność zaskarżenia uchwały do sądu uwarunkowana jest uprzednim wezwaniem Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy oraz z pisma strony z dnia 3 stycznia 2005 r. (przysłanego w odpowiedzi na wezwanie sądu) nie wynika, aby skarżący wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa. Nie ulega zaś wątpliwości, że dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia, dopóty wniesienie skargi na dany akt do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne.

Dlatego też, działając na podstawie art. 58 ( 1 pkt 6 i ( 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę L. W. w sprawie niniejszej, jako niedopuszczalną należało odrzucić.