Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 659/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3, art. 220 par. 1 i par.3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Ewa Wojtyna po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2009 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Ś. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2008r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości - postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 1 września 2008r. wpłynęła do Wojewody skarga na jego decyzję z dnia [...] lipca 2008r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] stycznia 2008r. znak: [...], która odmawiała T. Ś. zwrotu nieruchomości położonej

w R., obr. [...], stanowiącej własność Gminy Miasta [...], oznaczonej jako działka nr [...], [...] oraz [...].

Skargę powyższą podpisał Z. T. wskazując, iż działa jako pełnomocnik skarżącej T. Ś.

Z uwagi na fakt, iż znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy pełnomocnictwo nie uprawniało wyżej wymienionego do występowania imieniem skarżącej w postępowaniu przed tut. Sądem, wezwano Z. T. do złożenia pełnomocnictwa procesowego upoważniającego do działania w imieniu T. Ś.

w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie wezwano pełnomocnika do wykazania, że mieści się w grupie osób wskazanych w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., który to przepis określa kto może działać w charakterze pełnomocnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W wezwaniu zaznaczono, iż brak odpowiedzi skutkować będzie przyjęciem, że nie jest podmiotem uprawnionym do reprezentacji T. Ś.

Odpowiedzi na powyższe wezwanie udzieliła T. Ś. podnosząc, iż nie ustanowiła pełnomocnika do działania jej imieniem w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie; oświadczając jednocześnie, iż podtrzymuje skargę podpisaną przez Z. T.

Uwzględniając fakt nieopłacenia skargi, wezwano zatem skarżącą do uiszczenia kwoty 200 zł tytułem wpisu w niniejszej sprawie oraz do przedłożenia 3 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. W wypadku obydwu rodzajów braków wskazano termin 7 dni (liczonych od daty doręczenia wezwania) na ich uzupełnienie oraz rygor odrzucenia skargi w razie milczenia wobec treści wezwania.

Przedmiotowe wezwanie T. Ś. odebrała w dniu 20 listopada 2008r., na co wskazuje jej podpis na zwrotnym potwierdzeniu jego odbioru.

Termin do jego wykonania upłynął względem wyżej wymienionej bezskutecznie dnia 27 listopada 2008r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako pismo wszczynające postępowanie przed sądem administracyjnym w rozumieniu art. 230 P.p.s.a. podlega obowiązkowi opłacenia poprzez uiszczenie wpisu. Stosownie bowiem do art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie z kolei z art. 220 § 3 P.p.s.a. skutkiem procesowym nieuzupełnienia braku fiskalnego skargi jest konieczność jej odrzucenia.

Nadto do skargi powinna zostać załączona stosowna ilość jej odpisów, celem doręczenia pozostałym stronom postępowania – art. 47 P.p.s.a. Niespełnienie powyższego wymogu skuteczności skargi skutkuje jej odrzuceniem w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Okoliczności niniejszej sprawy wskazują na to, iż skarga T. Ś. podlega odrzuceniu. Nie został bowiem uiszczony należny od niej wpis. Poza tym do skargi nie dołączono jej odpisów. Przy czym w obydwu wypadkach wzywano skarżącą do uzupełnienia powyższych braków, z równoczesnym wskazaniem rygoru w postaci odrzucenia skargi, w sytuacji niezastosowania się do treści wezwania.

Dlatego też należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 220 § 1 i § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a.