Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 125/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz /spr./, Sędziowie NSA Jolanta Rajewska, Henryk Ożóg, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 13 września 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 września 2005 r. sygn. akt IV SA/Gl 85/04 w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 5 września 2005 r. IV SA/GL 85/04 oddalił skargę D. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] nr [...], którą – na podstawie art. 32 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U. Nr 137, poz. 1302) – zwolniono skarżącego ze służby w Izbie Celnej w Katowicach.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd m.in. podzielił stanowisko organu administracji, że – w świetle powołanego przepisu – odmowa przyjęcia propozycji przeniesienia do innej izby celnej (w tej sprawie do Izby Celnej w Białej Podlaskiej) powoduje obligatoryjne zwolnienie ze służby.

Wnosząc skargę kasacyjną reprezentowany przez radcę prawnego D. M. jako jej podstawę przytoczył naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 powołanej wyżej ustawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik podał, że nie odnosi się, ani do zarzutów przedstawionych przez samego skarżącego w postępowaniu sądowym, ani też do dotyczących tych zarzutów rozważań sądu pierwszej instancji, lecz zarzuca wyłącznie, iż nie było podstaw do zastosowania art. 36 ust. 6 pkt 2 powołanej ustawy, gdyż propozycja przeniesienia była niezgodna z ust. 4 i 5, nie mogła zatem prowadzić do zwolnienia ze służby.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono przede wszystkim, że – w świetle art. 32 ust. 4 i 5 – termin rozpoczęcia służby w nowym miejscu mógł być ustalony nie wcześniej niż po upływie 20 dni od dnia otrzymania propozycji przeniesienia – gdyż funkcjonariusz ma 10 dni na złożenie oświadczenia o przyjęciu lub odmowie przyjęcia propozycji, po czym ma kolejne 10 dni na otrzymanie pisemnego potwierdzenia nowych warunków zatrudnienia – natomiast w tej sprawie 30 października 2003 doręczono propozycję przeniesienia od dnia 10 listopada 2003 r.

Skarżący więc został pozbawiony faktycznej możliwości podjęcia stosownej decyzji, gdyż określona w propozycji data przeniesienia obligowała go do stawienia się w nowym miejscu pracy przed otrzymaniem potwierdzenia nowych warunków zatrudnienia.

W odpowiedzi Dyrektor Izby Celnej w Katowicach wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.

Nie doszło bowiem do niewłaściwego zastosowania art. 32 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U. Nr 137, poz. 1302).

Przepis ten stanowi, że odmowa przyjęcia propozycji przeniesienia stanowi podstawę do zwolnienia funkcjonariusza celnego ze służby, natomiast skarżący wprawdzie, ani nie odmówił, ani też nie przyjął propozycji, jednak – o czym mowa w art. 36 ust. 4, i o czym został pouczony – niezłożenie oświadczenia o przyjęciu lub odmowie przyjęcia propozycji, w terminie 10 dni od jej otrzymania, jest równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji przeniesienia.

Milczenie jest więc odmową bez względu na przyczyny i prowadzi do zwolnienia ze służby.

Propozycja przeniesienia została sporządzona 29 października 2003 r., i określała datę przeniesienia na 10 listopada 2003 r., lecz skarżący otrzymał tę propozycję 30 października 2003 r., i termin do złożenia oświadczenia upływał w dniu, w którym przeniesienie miało nastąpić.

Ten szczególny zbieg okoliczności nie wpływał na ustawowy bieg terminu, i skarżący mógł złożyć oświadczenie w ostatnim dniu terminu bez ponoszenia konsekwencji służbowych, natomiast milcząc sam wywołał ustawowy skutek.

Ponadto – aby poruszyć jeszcze inny aspekt – nie znajduje uzasadnienia prawnego przekonanie, aby okres pomiędzy doręczeniem propozycji przeniesienia a samym przeniesieniem wynosił co najmniej 20 dni, gdyż każdy z 10-dniowych terminów (art. 32 ust. 4 – na złożenie oświadczenia, art. 32 ust. 5 – na przedstawienie pisemnego potwierdzenia nowych warunków zatrudnienia) może podlegać skróceniu, odpowiednio przez funkcjonariusza oraz urząd celny, zarazem drugi z nich rozpoczyna bieg od dnia przyjęcia propozycji przeniesienia.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.