Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 582/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 127, art. 191
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka (sprawozdawca) Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Asesor sądowy Agnieszka Kosowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 września 2022 r. nr SKO.405.PO/328/22 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2016 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy R. z dnia 11 lutego 2022 r. nr Fn.3120.45.2021; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. kwotę 4.017 zł (cztery tysiące siedemnaście złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 1 września 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej (dalej: "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania P. (dalej: "Spółka") utrzymało w całości w mocy decyzję Wójta Gminy Borki 11 lutego 2022 r. Nr Fn.3120.45.2021 w sprawie odmowy określenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2016 w kwocie 10.800 zł.

Jak wynika z jej uzasadnienia, Spółka – wnosząc w dniu 13 grudnia 2021 r. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2016 w kwocie 10.800 zł – podniosła, że zadeklarowała zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w zawyżonej wysokości na skutek błędnego zaliczenia do wartości budowli zgłoszonych do opodatkowania wartości łączników sterowanych zdalnie, instalowanych na liniach napowietrznych średniego napięcia na łączną kwotę 540.000 zł (za rok 2016). Wartość tych łączników została doliczona do wartości budowli – linii napowietrznych SN o napięciu 15kV.

W ocenie Spółki wartość łączników nie powinna być uwzględniana przy ustaleniu wartości zadeklarowanych budowli, gdyż nie są one częściami składowymi linii energetycznej w rozumieniu art. 47 § 2 k.c. Przedmiotowe łączniki nie stanowią też budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a także urządzenia budowlanego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 z późń. zm. – dalej: "u.p.o.l.") i ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. w brzmieniu dla 2016 r. – dalej: "Prawo budowlane").

Do wniosku Spółka dołączyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2016, w której wykazała wartość budowli: 5.444.182 zł

i podatek od nieruchomości w kwocie 108.884 zł, a w konsekwencji nadpłatę

w kwocie 10.800 zł.

Organ podatkowy I instancji w ramach prowadzonego postępowania podatkowego zobowiązał stronę skarżącą do dostarczenia stosownych dowodów

i dokumentów (wezwanie z dnia 28 grudnia 2021r.):

1. Ewidencji środków trwałych za rok 2016;

2. Dokumentacji budowalnej budowli wskazanych we wniosku o nadpłatę podatku od nieruchomości, tj. decyzji o pozwoleniu na budowę, dokumentacji opisowej projektu architektoniczno- budowlanej;

3. Specyfikacji technicznej bądź instrukcji usługi i eksploatacji budowali wykazanych we wniosku o nadpłatę podatku.

Spółka przedstawiła stosowne dokumenty i dowody. W trakcie postępowania podatkowego dołączono dodatkowy materiał dowodowy:

1. Wytyczne do budowy systemów elektroenergetycznych w P. tom 3 – linie napowietrzne średniego napięcia;

2. Wytyczne do budowy systemów elektroenergetycznych w P. tom 8 – Automatyzacja w głębi sieci SN;

3. Wytyczne do budowy systemów elektroenergetycznych w P. tom 10 – opisy i oznaczenia elementów sieci dystrybucyjnej;

4. Standardów technicznych złączy kablowych w P.

5. Raport PTPiREE-Polska. "Z energią działa lepiej. Energetyka przemysłowa

i dystrybucyjna";

6. Opracowanie pt. "Wybrane zagadnienia modernizacji węzłów sieci średnich napięć". A. Warachim, K. Dekarz, października 2014;

7. Standardy techniczne nr 19/2016 dla warunków budowy elektroenergetycznych linii napowietrznych SN na terenie [...], grudzień 2016 r.

8. Katalog dla projektantów ZMER Sp. z o.o., Kalisz, wrzesień 2019 r.;

9. Dokumentację Techniczno-Ruchową, Napowietrzny Rozłącznik, Sekcjonalizer Średniego Napięcia w Izolacji SF;

10. Katalog słupów z rozłącznikiem nxb, nxbd i głowicami kablowymi - tom I.

Organ I instancji decyzją – wydaną na podstawie art. 75 § 4a Ordynacji podatkowej – odmówił stwierdzenia żądanej nadpłaty. Wskazał, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej za pomocą sieci elektroenergetycznych, które to sieci są rodzajem obiektu budowlanego – budowli wykazanej w art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego oraz w załączniku do tej ustawy w kategorii XXVI. Zgodnie natomiast z art. 3 pkt 11 ustawy Prawo energetyczne (Dz. U. z 2020 r. poz. 833 ze zm.) za sieć uważa się instalacje połączone i współpracujące ze sobą w celu przesyłania dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego.

Z przedstawionej przez Spółkę charakterystyki spornych łączników organ

I instancji wywiódł, że są one niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania linii elektroenergetycznych. Stwierdził także, że gdyby rzeczywiście linie elektroenergetycznej mogły funkcjonować bez tych urządzeń, to podatnik nie montowałaby ich na słupach. Wartość spornych łączników była wykazywana

w prowadzonej ewidencji środków trwałych, a w sprawie nie wystąpiły okoliczności prawne czy faktyczne do zmiany tych zapisów. Łączniki zdalnie sterowane stanowią element sieci elektroenergetycznej, spełniają wszystkie warunki do uznania ich za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą w rozumieniu art 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i winny być one umieszczone w wartości budowli (linii elektroenergetycznej) podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W odwołaniu Spółka wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji

i wydanie rozstrzygnięcia przez określenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2016 w kwocie 10.800 zł, zarzuciła naruszenie:

a) prawa materialnego w tym:

- art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że urządzenia techniczne w postaci łączników zdalnie sterowanych, stanowiące mobilny i fakultatywny element napowietrznych linii średniego napięcia, dalej jako: linie SN, stanowią część składową budowli podlegającej opodatkowaniu,

- art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że łączniki zdalnie sterowane stanowią urządzenia budowlane związane

z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie

z przeznaczeniem,

b) przepisów Ordynacji podatkowej: art. 120, art. 122 art. 124, art. 187 § 1 w zw.

z art. 197 § 1 oraz 210 § 1 pkt 6.

W jego uzasadnieniu Spółka wskazała, że wartość łączników nie powinna być uwzględniana przy ustalaniu wartości zadeklarowanych budowli, gdyż nie stanowią one części składowej linii energetycznych (napowietrznych średniego napięcia) i nie są z nią trwale związane. Nie są niezbędne do przesyłania energii elektrycznej. Łącznik (rozłącznik, wyłącznik) zdalnie sterowany, instalowany na liniach napowietrznych SN, jest to urządzenie służące do załączania, przewodzenia

i wyłączania prądów w normalnych warunkach pracy linii, może też funkcjonować

w określonych warunkach przeciążeniowych, jak również jest zdolne do przewodzenia przez określony czas prądów w warunkach anormalnych, takich jak zwarcie. Urządzenie to, oprócz napędu sterowanego zdalnie posiada napęd ręczny, umożliwiający manewrowanie aparatem za pomocą dźwigni z ziemi. Aparatem można sterować także lokalnie za pomocą przycisków znajdujących się w szafce. Jak wynika z dokumentacji technicznej jest to odrębna skrzynka, w której umieszczone są urządzenia służące do rozłączania linii, może on być przenoszony ze słupa na słup lub na inną linię. Łącznik może być sterowany zdalnie z systemu dyspozytorskiego, co daje możliwość przełączenia pozostałego odcinka linii nie objętego awarią na zasilanie rezerwowe z innej linii, przyczyniając się tym samym do skrócenia czasu trwania wyłączeń awaryjnych. Urządzenia te stanowią fakultatywny element linii elektroenergetycznej – tzn. każda linia SN może być użytkowana zgodnie z jej przeznaczeniem (dostarczaniem energii elektrycznej do odbiorców) bez zainstalowanego na niej łącznika zdalnie sterowanego. Tego rodzaju urządzenie ułatwia więc eksploatację linii elektroenergetycznych, ale nie jest jej niezbędnym składnikiem. Zdemontowanie łączników sterowanych drogą radiową nie powoduje uszkodzenia linii ani rozłącznika, a co za tym idzie linia elektroenergetyczna po ich zdemontowaniu będzie spełniać nadal funkcje zgodne ze swoim przeznaczeniem. Ponadto rozłączniki sterowane drogą radiową nie są trwale związane z gruntem, nie służą do przesyłania energii elektrycznej, nie są budowlami, sieciami ani też wolnostojącymi urządzeniami technicznymi w rozumieniu ustawy Prawo budowlane.

Zdaniem Spółki, rozłączniki sterowane drogą radiową nie mogą zatem zostać zaliczone do budowli i nie mogą zostać opodatkowane podatkiem od nieruchomości.

W zakresie naruszenia prawa procesowego Spółka stwierdziła, że organ podatkowy nie podjął niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przy czym to nie ona powinna ponosić negatywne skutki rozstrzygnięcia

z powodu braku opinii biegłego. W jej ocenie, decyzja została wydana również

z naruszeniem art. 2a Ordynacji podatkowej.

SKO stwierdziło, że w art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. budynek i budowlę zdefiniowano jako przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości poprzez odwołanie się do pojęcia obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Do dnia 27 czerwca 2015 r. w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego obowiązywała definicja obiektu budowlanego rozumiana jako: a) budynek wraz

z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. Ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 443), począwszy od dnia 28 czerwca 2015 r., zmieniono przepis art. 3 pkt 1 definiując obiekt budowlany jako budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Z uzasadnienia do projektu ustawy wynikało, że celem zmiany miało być uproszczenie i skrócenie procedury budowlanej, a nie zmiana zakresu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zaś samo doprecyzowanie pojęcia obiektu budowlanego służyć miało właściwemu wyznaczeniu zakresu przedmiotowego Prawa budowlanego. Nowelizacja nie wpłynęła jednak na zmianę charakteru urządzeń technicznych, zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (urządzeń budowlanych). Zarówno

w dotychczasowym jak i zmienionym stanie prawnym urządzenia budowlane –

w rozumienia art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego – to urządzenia techniczne związane

z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie

z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

Zatem oprócz budynku zdefiniowanego w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. jako obiekt budowlany (wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych), który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach osobnym przedmiotem opodatkowania jest – stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. – budowla stanowiąca obiekt budowlany (wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony

z użyciem wyrobów budowlanych) niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W związku z powyższym instalacje takie jak instalacja elektroenergetyczna, wodociągowa, kanalizacyjna, cieplna, telekomunikacyjna, gazowa, znajdujące się wewnątrz budynku, nie stanowią odrębnego przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości –

w przeciwieństwie do innych urządzeń technicznych związanych z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki (jako urządzenia budowlane stanowiące budowle

w rozumieniu u.p.o.l.).

SKO podkreśliło, że bezspornym w sprawie jest, iż łącznik zdalnie sterowany instalowany na liniach napowietrznych SN jest urządzeniem służącym do załączania, przewodzenia i wyłączania prądów w normalnych warunkach pracy linii, może też pracować w określonych warunkach anormalnych, takich jak zwarcie. Łącznik między innymi jest sterowany zdalnie z systemu dyspozytorskiego, co daje możliwość telemechanizacji procesów łączeniowych w głębi sieci SN. Zastosowanie łącznika zapewnia sprawne prowadzenie połączeń planowych, a w przypadku awarii sieci SN pozwala na szybką lokalizację uszkodzeń w sieci i (o ile istnieje taka możliwość) przełączenie pozostałego odcinka linii nie objętego awarią na zasilanie rezerwowe

z innej linii przyczyniając się tym samym do skrócenia czasu trwania wyłączeń awaryjnych. Zgodnie z twierdzeniami Spółki łączniki ułatwiają eksploatację linii elektroenergetycznych, ale nie są niezbędnym składnikiem do użytkowania linii zgodnie z jej przeznaczeniem. Nie są więc częściami składowymi budowli, nie są też wolno stojącymi instalacjami i urządzeniami technicznymi ani częściami budowlanymi urządzeń technicznych. Tym samym nie stanowią przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a ich wartość nie powinna być wliczana w wartość budowli, na której są zainstalowane.

SKO podzieliło stanowisko organu I instancji o zakwalifikowaniu łącznika (rozłącznika, wyłącznika) zdalnie sterowanego, instalowanego na liniach napowietrznych SN jako urządzenia budowlanego (technicznego) w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., powiązanego

z obiektem budowlanym liniowym (siecią energetyczną), zapewniającego możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (przesyłanie energii elektrycznej). Podniosło, że urządzenie budowlane nie jest budowlą, łączy je natomiast z budowlą związek o charakterze funkcjonalnym, przez co staje się elementem tej budowli jako obiektu budowlanego. Urządzenie techniczne staje się urządzeniem budowlanym tylko poprzez tego rodzaju związek z budowlą. Dlatego też w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. ustawodawca wymienił urządzenia budowlane obok budowli, jako obiekty budowlane i tak samo jak w ustawie Prawo budowlane określił konieczny związek między nimi. Tym samym uwzględniając treść art. 3 pkt 1

lit. b tejże ustawy oraz okoliczność, że obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, sieć elektroenergetyczna wraz z łącznikami zamontowanymi na liniach mieści się

w zakresie normy wynikającej z art. 1a pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego – a to prowadzi do stwierdzenia, że jest to budowla stanowiąca

z łącznikami całość techniczno-użytkową. Łączniki, co zostało potwierdzone, zapewniają funkcjonowanie budowli zgodnie z jej przeznaczeniem, pomimo iż nie są jej niezbędne do funkcjonowania.

W ocenie SKO, aby dany przedmiot mógł zostać uznany za urządzenie budowlane w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., musi stanowić urządzenie techniczne, być związany z obiektem budowlanym, któremu służy oraz zapewnić możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem. Tym samym żadne inne warunki nie są istotne dla określenia, czy dany przedmiot podlega opodatkowaniu, jako włączony do kategorii budowli.

SKO argumentowało, że zadaniem linii energetycznych jest przesyłanie

i rozdzielanie energii elektrycznej, co wymaga nie tylko linii napowietrznych, którymi transportowana jest energia, lecz także szeregu urządzeń technicznych, dzięki którym ta funkcja linii jest realizowana. Dzięki współpracy tych urządzeń z liniami przesyłowymi lub rozdzielającymi sieć staje się funkcjonalną całością. Wbrew zarzutom odwołania, brak jest w przywołanych przepisach podstaw prawnych do przyjęcia, że dane urządzenie jest tylko wtedy związane z obiektem budowlanym, gdy jest niezbędne do jego funkcjonowania. Z takiego założenia wynika wniosek, że połączenie pomiędzy linią a łącznikami spełnia cechy związku technicznego oraz użytkowego. Z definicji obiektu budowlanego wynika wprost, że instalacje

i urządzenia są związane z obiektem budowlanym w sposób funkcjonalny, gdyż umożliwiają korzystanie z tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Definicja legalna obiektu budowlanego wprost odwołuje się do jego przeznaczenia, a tym samym jest to okoliczność uznana za istotną, gdyż przeznaczenie danego obiektu należy określać w oparciu o analizę cech danego obiektu jako całości techniczno-użytkowej. Łącznik zdalnie sterowany – zgodnie z twierdzeniem Spółki – może zostać odmontowany z linii i nie stanowić jej części składowej, jednakże istotny jest tutaj związek techniczno-użytkowy, gdyż łącznik instalowany na liniach napowietrznych jest urządzeniem służącym do załączania, przewodzenia

i wyłączania prądów zarówno w normalnych warunkach pracy linii, jak i mogącym funkcjonować w określonych warunkach przeciążeniowych. W przypadku awarii sieci pozwala na szybką lokalizacją uszkodzeń w sieci i przełączenie pozostałego odcinka linii nie objętego awarią na zasilanie rezerwowe.

W związku z powyższymi funkcjami SKO stwierdziło, iż łącznik zdalnie sterowany jest urządzeniem technicznym powiązanym z budowlą związkiem

o charakterze techniczno-użytkowym, a ze względu na wskazywany zakres swojej funkcjonalności umożliwia korzystanie z budowli zgodnie z jej przeznaczeniem. Ten ostatni element wynika wprost z funkcji, umożliwiającej zapewnienie działania sieci

w sytuacji awarii, a także ze sterowania procesami łączeniowymi w głębi sieci. Wprawdzie może być odłączony od napowietrznej linii elektroenergetycznej, jednakże może to skutkować jej nieprawidłowym funkcjonowaniem w określonych warunkach pracy, a także wyłączona zostanie możliwość telemechanizacji zarządzania siecią w określonym zakresie, a zatem zakres funkcjonalności uległby pogorszeniu. Wobec powyższego łączniki są elementami sieci, które umożliwiają prawidłowy przesył energii elektrycznej.

Łączniki służą sprawniejszemu i bezpieczniejszemu eksploatowaniu linii elektroenergetycznej, a ich związkowi z tą linią należy przypisać charakter funkcjonalny. Podkreślenia wymaga, iż na całość techniczno-użytkową budowli mogą składać się zarówno elementy nieruchome, jak też ruchome, które mogą zostać zdemontowane oraz przeniesione w inne miejsce. Sposób połączenia nie ma na gruncie obowiązujących przepisów znaczenia, gdyż zarówno przepisy ustawy podatkowej, jak i Prawa budowlanego nie wymagają, aby połączenie miało charakter nierozerwalny. Całość techniczno-użytkową należy ujmować jako takie połączenie poszczególnych elementów, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku, a zatem składać się na nią będą wszystkie elementy powiązane ze sobą, tworzące jeden obiekt budowlany przeznaczony do realizacji określonego celu, w tym wypadku do transferu energii elektrycznej.

Bez znaczenia prawnego, w ocenie SKO, pozostaje sposób wytwarzania łączników oraz sposób ich montowania a także fakt, że łącznik może być uznany za urządzenie mobilne oraz brak jego trwałego związania z gruntem. Przepisy nie wymagają również, aby urządzenie techniczne było urządzeniem wolnostojącym. Takie cechy urządzenia technicznego mogłyby być wymagane dla jego kwalifikacji jako samodzielnej budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, co jednak nie ma miejsca w niniejszej sprawie.

SKO nie podzielając argumentów Spółki, odwołujących się do cywilistycznych definicji części składowych i przynależności stwierdziło, że unormowania zawarte

w prawie cywilnym nie mają zastosowania w prawie podatkowym, ponieważ przepisy w zakresie podatku od nieruchomości nie odwołują się do stosowania regulacji cywilnoprawnych. Związek między elementami obiektu budowlanego to związek faktyczny, wynikający z technicznego i użytkowego przeznaczenia tego obiektu i jego części, nie zaś prawny, wynikający z Kodeksu cywilnego charakter połączonych

z obiektem rzeczy.

Wbrew zarzutom odwołania, ocena charakteru spornych łączników nie wymagała wywołania w tym zakresie opinii biegłego. Zgromadzony przez organ

I instancji materiał dowodowy (wytyczne do budowy, standardy techniczne, raport, opracowanie, katalog) dał pełny opis działania łączników/rozłączników zdalnie sterowanych montowanych, w zależności od ich rodzaju, na ciągach napowietrznych lub słupach energetycznych.

SKO wskazało nadto, że kwestia opodatkowania łączników była już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki z dnia 31 maja 2006 r., II FSK 811/05 oraz II FSK 55/06). Identyczne stanowisko w zakresie opodatkowania łączników jest prezentowane w aktualnym orzecznictwie (WSA

w Lublinie - w wyrokach z dnia 17 grudnia 2021 r., I SA/Lu 565/21, I SA/Lu 566/21

i z dnia 13 maja 2022 r., I SA/Lu 152/22, WSA w Warszawie: z dnia 9 marca 2022 r., III SA/Wa 1786/21 i z dnia 24 marca 2022 r., III SA/Wa 1139/21 i WSA w Łodzi z dnia 3 grudnia 2021 r., I SA/Łd 742/21). W tych warunkach stwierdziło, że korekty deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2016 nie wywołały skutku prawnego w postaci stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości.

Jak dodatkowo oceniło SKO, zaskarżona decyzja nie została wydana

z naruszeniem art. 2a Ordynacji podatkowej, gdyż zasada in dubio pro tributario nie może być rozumiana w ten sposób, że w przypadku wątpliwości interpretacyjnych organy podatkowe są zobowiązane przyjąć punkt widzenia podatnika (co ma miejsce w przedstawionych zarzutach odwołania). Zasada ta bowiem ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy wykładnia przepisu prawa przy zastosowaniu wszystkich jej aspektów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadowalających rezultatów. Powyższa okoliczność absolutnie nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie.

W skardze do Sądu Spółka – domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia radcy prawnego według norm przepisanych – zarzuciła naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, tj.:

- art.120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 197 § 1 wskutek: niepodjęcia zarówno przez organ pierwszej instancji, jak i przez organ drugiej instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący, przede wszystkim poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu elektroenergetyki celem pozyskania wiadomości specjalnych

w zakresie konstrukcji i funkcji łączników zdalnie sterowanych oraz charakteru ich związku z siecią elektroenergetyczną, których pozyskania wymagał charakter sprawy; dowolnej, a zatem błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji dokonanie prawnopodatkowej kwalifikacji urządzeń w oparciu o błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy, albowiem zebrany materiał dowodowy nie wskazuje, aby łączniki stanowiły część sieci elektroenergetycznej, część instalacji bądź urządzenie budowlane, co doprowadziło do błędnych ustaleń

w zakresie uznania łączników za podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a co stanowi naruszenie zasad swobodnej oceny dowodów, praworządności, legalizmu i działania w zaufaniu do organów podatkowych,

- art. 124, art. 210 § 1 pkt 4 i 6 poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ.

Zarzuciła nadto naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l., art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l, art. 3 pkt 1,3 i 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 47 § 2 k.c. wskutek błędnej wykładni tych przepisów i przyjęcia, że łączniki zdalnie sterowane stanowią elementy sieci umożliwiające prawidłowy przesył energii elektrycznej i użytkowanie sieci elektroenergetycznej zgodnie z przeznaczeniem zarówno w normalnych warunkach pracy linii, jak i w warunkach odbiegających od normy oraz uznania, że pomiędzy łącznikiem zdalnie sterowanym a siecią elektroenergetyczną zachodzą silne związki funkcjonalne, pozwalające na uznanie łącznika za część budowli; prawidłowa wykładnia przywołanych przepisów prawa materialnego powinna uwzględniać konstrukcję i funkcje łączników w procesie funkcjonowania linii oraz dystrybucji energii elektrycznej za ich pomocą i uwzględniać fakt, że każda linia elektroenergetyczna średniego napięcia może być użytkowana zgodnie z jej przeznaczeniem bez zainstalowanego na niej łącznika zdalnie sterowanego, w konsekwencji czego brak podstaw do przypisywania łącznikom funkcji umożliwiania przesyłu energii elektrycznej i kwalifikowania ich wraz z linią elektroenergetyczną jako funkcjonalnej całości, mającej realizować zadania

w zakresie dystrybucji energii elektrycznej.

W obszernym uzasadnieniu skargi Spółka ponownie podkreśliła, że linie elektroenergetyczne przed zainstalowaniem łączników zdalnie sterowanych funkcjonowały spełniając swój cel – dystrybucję energii elektrycznej, a obecność łączników w sieci służy jedynie usprawnieniu i możliwości zdalnego sterowania określonymi procesami w sieci. W jej ocenie, charakter sprawy wymagał powołania opinii biegłego. Jedynie osoba dysponująca wiadomościami specjalistycznymi

w zakresu elektroenergetyki jest w stanie wyjaśnić związek pomiędzy siecią elektroenergetyczną, linią elektroenergetyczną a łącznikami zdalnie sterowanymi. Tymczasem organ odwoławczy nie rozpoznał ponownie całości sprawy, ale ograniczył się do powielenia ustaleń i ocen dokonanych w I instancji. W uzasadnieniu decyzji nie odniesiono się do twierdzeń i zarzutów odwołania, co stanowi

o naruszeniu jej praw do prawidłowego informowania oraz obrony.

Z punktu widzenia zarzutów naruszenia prawa materialnego Spółka podniosła, że łączniki zdalnie sterowane służą innym celom niż sieci techniczne, które zgodnie

z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego stanowią budowlę. Sieć techniczna to budowla, która służy przesyłowi energii, zaś łącznik zdalnie sterowany to urządzenie, które ma za zadanie zapewnić sprawne prowadzenie przełączeń planowanych oraz pozwala na zlokalizowanie awarii. Przede wszystkim jednak odłączenie takiego łącznika czy też brak jego zamontowania nie spowoduje, że struktura przesyłowa stanie się bezużyteczna. Dla opodatkowania ważne powinno być to, czy z punktu widzenia Prawa budowlanego każdy z tych obiektów mieści się w zakresie pojęcia art. 3 pkt. 3 i pkt 9 Prawa budowlanego. Nie jest uprawnione łączenie sieci z urządzeniami technicznymi bez odniesienia się do definicji budowli oraz budynku. Prawidłowo przeprowadzona analiza powinna prowadzić do wniosku, że łączniki nie wykazują cech zbliżonych do budowli. Skoro łączniki zdalnie sterowane są urządzeniem technicznym, co podkreśla sam organ odwołując się do definicji urządzeń zawartych w ustawie Prawo energetyczne i nie są one urządzeniami wolnostojącymi, jak też nie stanowią części budowlanej urządzeń technicznych, to nie mogą być uznane zarówno za obiekt budowlany, jak również za urządzenia budowlane. Z uwagi na fakt, że ustawodawca usunął zwrot "urządzenia" z definicji obiektu budowlanego

z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, za zbędne – zdaniem Spółki – należało uznać odnoszenie się w nowym stanie prawnym do przesłanki "możliwości użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem", ponieważ przesłanka ta dotyczy wprost obiektu budowlanego oraz urządzenia budowlanego (art. 3 pkt 1 i pkt 9 Prawa budowlanego), a nie zaś urządzenia technicznego. Sporne łączniki nie stanowią również części instalacji zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie

z jego przeznaczeniem. Zainstalowanie spornych łączników nie zapewni przesyłu energii linią elektroenergetyczną, proces ten jest bowiem zależny od innych jej elementów. Łączniki mają na celu usprawnienie eksploatacji linii elektroenergetycznej, nie zapewniają zaś użytkowania tej linii zgodnie z jej przeznaczeniem. W przypadku braku spornych łączników linia elektroenergetyczna nadal będzie przesyłała energię.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, popierając stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Na wstępie wypada zaznaczyć, że kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sprawowana jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować

z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego

w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przy tym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, z zastrzeżeniem art. 57a, który

w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Sąd uznał, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Przedmiot sporu dotyczy ustalenia, czy podstawa opodatkowania w podatku od nieruchomości określonym we wskazanym we wniosku o stwierdzenie nadpłaty roku podatkowym 2016 od budowli stanowiącej linię napowietrzną średniego napięcia (SN) została określona prawidłowo. Do wartości tej budowli Spółka doliczyła bowiem wartość łączników sterowanych zdalnie, instalowanych na liniach napowietrznych średniego napięcia. Obecnie doliczenie to uznaje za błędne, co wyraziła w korekcie deklaracji i wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

Zdaniem Spółki, łączniki sterowane zdalnie to przedmioty, które ze względu na sposób ich produkcji, montażu oraz funkcje nie tworzą całości techniczno-użytkowej z siecią elektroenergetyczną. Ponadto nie są one trwale związane z gruntem i nie stanowią urządzeń wolno stojących. Są fakultatywnym elementem linii SN, ułatwiają jedynie jej eksploatację, ale nie są niezbędne do jej funkcjonowania.

Z kolei w ocenie organów, analizowane łączniki sterowane zdalnie, biorąc pod uwagę sposób ich połączenia z liniami napowietrznymi oraz przeznaczenie, należą do sieci elektroenergetycznej, a tym samym są składowymi elementami budowli. Zapewniają możliwość jej użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, ich montaż usprawnia i stwarza bezpieczniejszym eksploatowanie linii elektroenergetycznej, są więc niezbędne dla funkcjonowania budowli.

W myśl art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. za budowlę należy uważać obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Na kanwie tej regulacji, Trybunał Konstytucyjny w sprawie P 33/09 wyjaśnił, iż standardy konstytucyjne określone w art. 217 w związku z art. 84 i art. 2 Konstytucji RP zobowiązują do przyjęcia, że art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. mówi o budowli wymienionej przede wszystkim w ustawie Prawo budowlane, w załączniku do niej bądź w innych ustawach. W konkretnych stanach faktycznych budowlą będzie również obiekt budowlany wprost niewymieniony tamże, ale istotnie podobny do wymienionych.

Wobec tego trzeba nawiązać do art. 3 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2015 r., który stanowił wówczas, że ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym – należy przez to rozumieć:

a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,

b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami,

c) obiekt małej architektury (art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego).

Natomiast ilekroć w ustawie jest mowa o budowli – należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego).

Z kolei tam, gdzie ustawa mówi o obiekcie liniowym – należy przez to rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość. Będzie nim w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego (art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego).

Od 28 czerwca 2015 r. (i w 2016 r.) przez obiekt budowlany – należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych (por. zmiana art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2015 r., poz. 443).

O ile zatem do 27 czerwca 2015 r. ustawodawca postrzegał budowlę jako całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, to od 28 czerwca 2015 r. istotnym uczynił kryterium, polegające na możliwości użytkowania budowli wraz z instalacjami zgodnie z jej przeznaczeniem. Oznacza to, że w stanie prawnym obowiązującym od 28 czerwca 2015 r. kluczowe stało się przeznaczenie, a tym samym funkcjonalny związek budowli z towarzyszącymi jej instalacjami.

W konsekwencji, prawidłowe rozpatrzenie i rozstrzygnięcie wniosku Spółki

o stwierdzenie nadpłaty wymagało od organów rzetelnego i wyczerpującego ustalenia konstrukcji łączników, sposobu ich połączenia z siecią elektroenergetyczną, warunków ich funkcjonowania, ich roli dla pracy sieci elektroenergetycznej, aby

w rezultacie odtworzyć przede wszystkim, czy stanowią one element tej sieci, służący jej funkcjonowaniu zgodnie z przeznaczeniem, w myśl stanu prawnego znowelizowanego od 28 czerwca 2015 r.

W ocenie Sądu, organy obowiązkowi temu nie sprostały, naruszając

w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy przepisy postępowania podatkowego w zakresie gromadzenia materiału dowodowego, jego oceny i rekonstrukcji stanu faktycznego sprawy.

Organy w rekonstrukcji stanu faktycznego w rzeczywistości nie wykorzystały przedstawionej przez Spółkę dokumentacji technicznej urządzeń łącznikowych.

Organ odwoławczy, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, oparł się faktycznie na opracowaniu popularno-naukowym, które włączono do akt sprawy. To na tej podstawie dokonał oceny funkcji, jaką spełniają łączniki tego rodzaju i ich związku z linią elektroenergetyczną. Pomimo powołania w treści decyzji poszczególnych dokumentów technicznych, w istocie organ ich nie wykorzystał. Ich analiza nie pozwala zresztą – zdaniem Sądu – na wyjaśnienie cech technicznych oraz właściwości użytkowych, istoty funkcjonowania i przeznaczenia łączników sterowanych zdalnie instalowanych na liniach napowietrznych średniego napięcia

i związku tych łączników z liniami napowietrznymi średniego napięcia, na których są one instalowane. Dokumenty te dotyczą bowiem budowy i zasad instalacji łączników, nie opisują zaś zakresu i zasad ich działania. Równocześnie organ nie uwzględnił wniosku strony o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu elektroenergetyki.

W ocenie Sądu, kwalifikacja łączników do budowli mieści się wprawdzie ostatecznie w ocenie prawnopodatkowej dokonywanej na użytek konkretnej sprawy podatkowej przez organ, jednak każdorazowo winien on rozważyć, czy ocena ta nie wymaga wiadomości specjalnych, poprzez które w sposób nie budzący wątpliwości można takiej kwalifikacji dokonać.

W zaistniałej sytuacji proceduralnej należy zgodzić się zatem ze Spółką, że organy rozstrzygnęły jej wniosek o stwierdzenie nadpłaty z naruszeniem zasad postępowania podatkowego. Nie wykazały związku zaprezentowanych stwierdzeń

z konkretnym materiałem dowodowym. W konsekwencji przy zaliczeniu spornych łączników sterowanych zdalnie do budowli w postaci sieci elektroenergetycznej organy bazowały nie tyle na ustaleniach faktycznych zgodnych z prawdą obiektywną, co na własnych domniemaniach czy założeniach, wynikających z rozstrzygnięć wydanych w innych sprawach podobnych, w których materiał dowodowy był jednak zupełny. Takie odniesienia nie zwalniały organu do zebrania pełnego materiału

w indywidualnie rozpatrywanej sprawie. Tylko w takim stanie rzeczy organ mógł dodatkowo wzmocnić argumentację poprzez odwołanie się do doświadczeń judykatury.

W tym stanie sprawy, zdaniem Sądu, twierdzenia organów o funkcjonalności łączników zdalnie sterowanych instalowanych na liniach napowietrznych średniego napięcia, ich konstrukcji, charakterystyki, związku z siecią elektroenergetycznej są dowolne i nie mają cech ustaleń faktycznych. Ustalenia faktyczne każdorazowo są bowiem pochodną całokształtu zupełnego materiału dowodowego, ocenionego zgodnie z jego treścią, zasadami logiki i doświadczenia życiowego,

z uwzględnieniem powiązań między poszczególnymi dowodami. Treść materiału dowodowego, jego ocena, sposób wyprowadzenia z niego ustaleń faktycznych podlega konkretnemu omówieniu przez organy w motywach podejmowanych decyzji.

Niewątpliwie w przypadku rozpatrywania i rozstrzygania przez organy wniosku o stwierdzenie nadpłaty, zadanie Spółki polega na przedstawieniu niezbędnych dowodów na okoliczności, z których wywodzi ona istnienie nadpłaty. Do niej należy zaoferowanie organom wszelkich niezbędnych informacji i dokumentów dotyczących spornych składników majątkowych. W świetle art. 191 Ordynacji podatkowej zebrany materiał musi następnie zostać poddany stosownej ocenie

w świetle zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, także pod kątem przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy. Także przy rozpatrywaniu wniosku

o stwierdzenie nadpłaty organy nie są bowiem zwolnione z obowiązku dostrzeżenia istniejących źródeł dowodowych czy dodatkowych istotnych dowodów.

W postępowaniu podatkowym prowadzonym z wniosku Spółki o stwierdzenie nadpłaty – jak w każdym innym postępowaniu podatkowym – organy w toku instancji były zobowiązane do wnikliwej weryfikacji jej twierdzeń, z których wywodziła ona istnienie nadpłaty, a więc do oceny, czy odpowiadają one prawdzie obiektywnej.

W tym celu niezbędny był materiał dowodowy oraz jego wnikliwa, konkretna analiza. Dla rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej nie wystarczy dołączenie do akt dokumentów. Ustawodawca wymaga bowiem od organów omówienia

w motywach podjętych decyzji treści zgromadzonych dowodów, ich znaczenia dla odtworzenia stanu faktycznego oraz przedstawienia argumentów, którymi kierowały się organy w przyjętym rozumowaniu.

W niniejszej sprawie ani organ pierwszej instancji, ani też organ odwoławczy nie omówiły materiału dowodowego. Nie wskazano, z jakich fragmentów tych dokumentów wyprowadzono zaprezentowane stwierdzenia o cechach, konstrukcji, przeznaczeniu spornych łączników sterowanych zdalnie. Dlatego też – wobec działania organu odwoławczego – skarżąca w pełni zasadnie podniosła zarzut powielenia ustaleń oraz ocen dokonanych dowolnie i arbitralnie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, z pominięciem zasady dwuinstancyjności i obowiązku ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie.

Tymczasem, w postępowaniu podatkowym, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 127 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej) organ odwoławczy zobowiązany jest samodzielnie, niezależnie od organu pierwszej instancji, ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę.

Z punktu widzenia ustawowych zasad prowadzenia postępowania podatkowego (art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej) nie można zaakceptować dotychczasowych twierdzeń organów, pozbawionych konkretnego związku z treścią materiału dowodowego. Organy nie były uprawnione do zastępowania rzetelnej i wyczerpującej oceny materiału dowodowego czy stanowczych ustaleń faktycznych wyłącznie własnymi twierdzeniami, które w takich okolicznościach są w istocie rzeczy dowolne. Trudno

w zaistniałej sytuacji proceduralnej mówić o zgodności twierdzeń organów z prawdą obiektywną i o rozpoznaniu istoty sprawy. W następstwie organy nie wykazały przesłanek faktycznych, które pozwalałyby na adekwatne zastosowanie przepisów materialnego prawa podatkowego dotyczących przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości w postaci budowli. Takim postępowaniem organy naruszyły zarówno powołane wyżej przepisy art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, ale również art. 121 § 1, art. 122, art. 127 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w sposób, który mógł istotnie wpłynąć na wynik sprawy.

W rezultacie organy nie wyjaśniły przedmiotu sprawy na płaszczyźnie faktów.

W dalszym postępowaniu podatkowym organy uwzględnią stanowisko prawne Sądu. Wyjaśnią, czy okoliczności opisane przez spółkę we wniosku

o stwierdzenie nadpłaty odpowiadają prawdzie obiektywnej z zachowaniem wymogów przewidzianych w Ordynacji podatkowej.

W tym celu w pierwszej kolejności zobowiążą Spółkę do przedstawienia dowodów na okoliczności faktyczne, opisane we wniosku, z których wyprowadziła istnienie nadpłaty. Rozważą również dostępne źródła dowodowe. Jednocześnie do organów będzie należała analiza, na ile niezbędna okaże się opinia biegłego przeprowadzona w tym postępowaniu podatkowym bądź pochodząca z innego postępowania podatkowego.

Z tych powodów zaskarżona decyzja organu i decyzja organu pierwszej instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a.

Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Obejmują one wpis od skargi (400 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (3.600 zł) oraz opłatę od pełnomocnictwa (17 zł).