Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 468/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca) sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant sekretarz sądowy Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi S. K. i K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r., 2014 r., 2015 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismami z dnia 19 kwietnia 2013 r. Starosta W. poinformował Wójta Gminy K. o zmianach danych w ewidencji gruntów i budynków w zakresie właścicieli nieruchomości z obrębu [...], z powodu nabycia spadku po M.K.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Wójt Gminy K. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2013-2015 z gospodarstwa rolnego położonego w obrębach [...], Gminie K.

Wezwaniem z dnia 4.05.2015 r. Wójt Gminy K. wezwał S.K., K.K., W.K., T.K. oraz B.K. do przedłożenia informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego za grunty wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, położonego o obrębie [...], w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma.

Informacja w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego została złożona przez W.K. w dniu 14 maja 2015 r., przez B.K. i T.K. w dniu 17 czerwca 2015 r.

Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Wójt Gminy K. ustalił wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2013, 2014 i 2015. Jako podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości za rok 2013, 2014 i 2015 przyjęto budynki mieszkalne o pow. 80 m2, budynki pozostałe w gospodarstwie rolnym o pow. 259,00 m2, nieużytki o pow. 800 m2. Za podstawę opodatkowania podatkiem rolnym za rok 2013, 2014 i 2015 przyjęto użytki rolne o pow. 1,4370 ha. Podstawę podatku leśnego za rok 2013, 2014 i 2015 stanowi las o pow. 0,3900 ha.

S.K. i K.K., dalej jako Skarżący, złożyli odwołanie od opisanej wyżej decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] lipca 2015 r. kwestionując udział w postępowaniu podatkowym W.K., T.K. oraz B.K.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu SKO wskazało, iż w znajdującej się w aktach sprawy informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego złożonej przez W.K., B.K. i T.K. wskazano jako przedmiot opodatkowania budynki mieszkalne o pow. 80 m2, budynki pozostałe w gospodarstwie rolnym o pow. 259,00 m2, grunty stanowiące nieużytki o pow. 800 m2. Jako grunty objęte podatkiem rolnym wskazano użytki rolne o pow. 7,3723 ha, z tym, że jako podstawę opodatkowania przyjęto grunty rolne o pow. 1,4370 ha. Do opodatkowania podatkiem leśnym przyjęto las o pow. 0,3900 ha. Organ wskazał, iż z wypisu z rejestru gruntów - wykaz zmian, stanowiący załącznik do zawiadomienia o zmianach z dnia 19 kwietnia 2013 r. wynika, że powierzchnia poszczególnych działek nie uległa zmianie, zmiana dotyczyła bowiem kwestii własności nieruchomości.

Kolegium stwierdziło, iż organ pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie podstawy opodatkowania dla nieruchomości objętych decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Wskazało, iż z powyższych danych z wypisu z rejestru gruntów

wynika, że grunty stanowiące nieużytki mają pow. 800 m2, użytki rolne mają pow. 7,3723 ha, zaś las ma pow. 0,3900 ha.

Organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm., dalej jako: "Prawo geodezyjne i kartograficzne") podstawą wymiaru podatków są dane wynikające z ewidencji gruntów, a organy muszą je respektować mimo ewentualnych różnic pomiędzy ewidencją, a stanem faktycznym. Organy podatkowe nie mogą więc dokonywać samodzielnej kwalifikacji przedmiotu opodatkowania, a wypis z ewidencji gruntów stanowi dokument urzędowy, o którym mowa wart. 194 ustawy - Ordynacja podatkowa (dalej jako: "Ordynacja podatkowa"). Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów

Odnosząc się do podnoszonych przez strony zarzutów odwołania wskazał, że z akt sprawy wynika, że przedmiotowa nieruchomość stanowi współwłasność łączną. Według organu stan ten utrzyma się dopóki ta współwłasność nie zostanie zniesiona. W ocenie Kolegium nie ma zatem prawnej możliwości wydania decyzji w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości dla każdego właściciela z osobna z uwzględnieniem jego udziału we współwłasności nieruchomości, bądź też pominięcia któregokolwiek ze współwłaścicieli.

Skarżący pismem z dnia 22 grudnia 2015 r., zatytułowanym "sprzeciw" wyrazili swoje niezadowolenie z ww. decyzji SKO z dnia [...] grudnia 2015 r. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucili, iż zaskarżona decyzja została wydana niezgodnie ze stanem faktycznym sprawy. W ocenie Skarżących sprawa jest niezakończona. Ponadto sprawa nie została rzetelnie i wnikliwie wyjaśniona.

Skarżący w piśmie z dnia 2 lutego 2016 r., w odpowiedzi na wezwanie SKO, sprecyzowali, że pismo zatytułowane "sprzeciw" stanowi skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2015 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę, podtrzymując swoje stanowisko, wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W konsekwencji sąd administracyjny dokonuje kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania, co oznacza, że kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji uznał, że nie narusza ona przepisów prawa, w związku z czym skarga podlega oddaleniu.

Przede wszystkim należy podkreślić, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja wydana w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013, 2014 i 2015 r. czyli dotyczy wymiaru podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego – łącznie.

Jako podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości za rok 2013, 2014 i 2015 przyjęto budynki mieszkalne o pow. 80 m2, budynki pozostałe w gospodarstwie rolnym o pow. 259,00 m2, nieużytki o pow. 800 m2. Za podstawę opodatkowania podatkiem rolnym za rok 2013, 2014 i 2015 przyjęto użytki rolne o pow. 1,4370 ha. Podstawę podatku leśnego za rok 2013, 2014 i 2015 stanowi las o pow. 0,3900 ha.

Powyższe dane zostały ustalone przez organ I instancji w oparciu o wypis z rejestru gruntów – na podstawie art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz na podstawie złożonych przez podatników informacji – art. 6a ust. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2013r. poz. 1381, ze zmianami, dalej jako "ustawa o podatku rolnym").

Skarżący kwestionowali udział w postępowaniu podatkowym W.K., T.K. oraz B.K.

Zarzut ten należało uznać za chybiony. Z akt sprawy wynika bowiem, że Starosta W. pismami z dnia 19 kwietnia 2013 r. poinformował Wójta Gminy K. o zmianach danych w rejestrze gruntów w zakresie właścicieli przedmiotowej nieruchomości z powodu nabycia spadku po M.K. Organ podatkowy uzyskał więc informację (wynikającą także z postanowienia Sądu w sprawie o sygn. akt [...]), że współwłaścicielami przedmiotowego gospodarstwa są: S.K., K.K. W.K., T.K. oraz B.K. Ta informacja spowodowała wszczęcie przez Wójta Gminy K. postępowania podatkowego w niniejszej sprawie.

Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 roku, Nr 95, poz. 613 z późn. zm., zwanej dalej "ustawą o podatkach i opłatach lokalnych") podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne, będące właścicielami nieruchomości. Podobnie w przypadku podatku rolnego – art. 3 ust. 1 ustawy o podatku rolnym oraz w odniesieniu do podatku leśnego – 2 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym (Dz.U. z 2013r. poz. 465, dalej jako "ustawa o podatku leśnym").

W związku z tym organ pierwszej instancji, co zasadnie zaaprobował organ II instancji, dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie podmiotów zobowiązanych do poniesienia zobowiązań podatkowych z tytułu ww. podatków oraz podstawy opodatkowania dla przedmiotowej nieruchomości. Jak wskazano powyżej dane dotyczące podatników, będących w tym przypadku współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości, znajdują swoje potwierdzenie w aktach sprawy. Podobnie co do przedmiotów opodatkowania. Organy podatkowe zasadnie wskazały w tym przypadku na moc wiążącą informacji wynikających z rejestru gruntów.

Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego podstawę m.in. wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przy czym zwrot "wymiar podatku" należy interpretować jako ustalenie (określenie) zobowiązania podatkowego, z uwzględnieniem elementów przedmiotowych jak i podmiotowych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przez organy administracji, bezsprzecznie wynika, że Państwo: S.K., K.K., W.K., T.K. oraz B.K. są współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości, zaś powierzchnie przyjęte do opodatkowania podatkiem od nieruchomości i podatkiem leśnym są zgodne ze znajdującym się w aktach sprawy rejestrem gruntów, wydanym przez Starostę W. (zgodnym zresztą także ze złożoną przez podatników informacją podatkową). Do opodatkowania podatkiem rolnym przyjęto natomiast dane pochodzące z informacji złożonej przez podatników, jako korzystniejszej dla strony niniejszego postępowania.

Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu sformułowanego przez pełnomocnika na rozprawie przed tut. Sądem odnośnie do błędów w wyliczeniu powierzchni użytków wynikającej z wypisu z rejestru gruntów, znajdującej się w aktach sprawy (k. 18-20 akt administracyjnych), Sąd stwierdza, że zarzut ten jest niezasadny. Istotnie obliczenie to zawiera błąd rachunkowy, tj. suma kolumny "powierzchnia w ha" nie daje kwoty widniejącej w podsumowaniu, ale jak wskazano powyżej i co wynika z treści wydanych w sprawie decyzji w odniesieniu do tej podstawy opodatkowania (podatkiem rolnym) organy podatkowe oparły się na danych pochodzących z informacji złożonej przez podatników. Z rejestru gruntów wynikało bowiem, że powierzchnia użytków rolnych wynosi 7,8423 ha (czyli 2,40 ha + 5,4423 ha), a z informacji, że 7,3723 ha (czyli 2,40 ha + 4,9723ha). Organ I instancji w wydanej decyzji przyjął wartość powierzchni 7,3723 ha, z tym, że jako podstawę opodatkowania przyjął grunty rolne o powierzchni 1,4370 ha. Organ uwzględnił więc powierzchnię mniejszą, a więc działał na korzyść podatników.

Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się, aby organy podatkowe wydające rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie dopuściły się naruszenia przepisów procedury czy przepisów prawa materialnego. W konsekwencji, brak jest – zdaniem Sądu – podstaw do uchylenia decyzji wydanych w niniejszej sprawie.

W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.