Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 274/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-04-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 1, par 3, par 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od nieruchomości za okres od września 2012 r. do maja 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 3 października 2017 r. nr [...]:

1. orzekającą o odpowiedzialności M. K. - byłego Prezesa Zarządu [...] sp. z o.o. z siedzibą w K., za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od nieruchomości za okres od września 2012 r. do maja 2013 r. w łącznej kwocie należności głównej 142.443,55 zł wraz z odsetkami według stanu na dzień 3 października 2017 r. w wysokości 59.243,00 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 10 135,90 zł i jednocześnie wskazującą, że odpowiedzialność ta ma charakter odpowiedzialności solidarnej z [...] sp. z o.o.,

2. orzekającą o odpowiedzialności L. G. - byłego Członka Zarządu [...] sp. z o.o. z siedzibą w K., za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od nieruchomości za okres od września 2012 r. do maja 2013 r. w łącznej kwocie należności głównej 142.443,55 zł wraz z odsetkami według stanu na dzień 3 października 2017 r. w wysokości 59.243,00 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 10.135,90 zł i jednocześnie wskazującą, że odpowiedzialność ta ma charakter odpowiedzialności solidarnej z [...] sp. z o.o.,

3. wskazującą, że odpowiedzialność M. K. oraz L. G. za ww. zaległości podatkowe [...] sp. z o.o. ma charakter odpowiedzialności solidarnej,

4. wskazującą, że termin płatności ww. zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego L. G. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na: 1) brak podstaw do orzeczenia jego subsydiarnej odpowiedzialności za zobowiązania Spółki objęte tym postępowaniem, 2) niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody wskutek ewentualnego wykonania decyzji Prezydenta Miasta K.. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że potencjalna egzekucja należności wskazanych w decyzjach organów I i II instancji bezpośrednio z jego majątku mogłaby wyrządzić mu znaczną szkodę. Suma zaległości podatkowych, za które Prezydent Miasta K. i Kolegium przypisały skarżącemu odpowiedzialność to 211.822,45 zł – jest to znaczna kwota, która mogłaby zostać odebrana skarżącemu (w postaci gotówki lub innych składników majątkowych), pomimo braku ku temu podstaw. Zdaniem wnoszącego skargę, w zależności od przyjętego sposobu egzekucji, mogłoby to spowodować trudne do odwrócenia skutki. Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/Gl 924/10, zgodnie z którym jeżeli realizacja zaskarżonej decyzji w kontekście sytuacji materialnej strony mogłaby spowodować poważne konsekwencje finansowe w jej majątku, to tym samym może być uznana za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei w myśl § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" - wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z dnia 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z dnia 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z dnia 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Na wnioskodawcy spoczywa więc obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Obowiązkiem sądu jest natomiast wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd.

W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący ograniczył się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie tej decyzji spowoduje znaczną szkodę, a w zależności od przyjętego sposobu egzekucji, może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżący nie podał jednak o jaką szkodę chodzi, ani jakie nieodwracalne skutki miałoby wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji. Można jedynie domniemywać, że skarżącemu chodzi o szkodę jaką wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować w jego sytuacji materialnej. Skarżący nie wykazał jednak, jaki jest jego ogólny stan majątkowy, nie przedłożył bowiem żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jego aktualnej kondycji finansowej. Brak tego rodzaju informacji uniemożliwia Sądowi pełną ocenę sytuacji skarżącego w kontekście wymogów stawianych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Niezasadny jest również argument skarżącego o braku podstaw do przypisywania mu odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki [...]. Stwierdzenie bowiem potencjalnej wadliwości zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji jej uchylenie jest przedmiotem merytorycznego rozpoznania w tej sprawie i nie może w żadnym wypadku stanowić przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu. Kwestia ta nie może być badana na etapie rozstrzygania w postępowaniu wpadkowym. Zbadanie, czy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa może nastąpić jedynie w fazie postępowania rozpoznawczego, które zakończone zostanie wydaniem wyroku, rozstrzygającego merytorycznie postępowanie sądowe w niniejszej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 19/15).

Zdaniem Sądu, nawet fakt ewentualnego wyegzekwowania należności przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, bowiem w takim wypadku wskazana w decyzji należność zostanie stronie zwrócona. Należy również wskazać, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14; LEX nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13; LEX nr 1432682).

Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że chociaż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie skarżącego, że wykonanie decyzji wywoła niekorzystne konsekwencje jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki.

Skoro więc skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu przez zaskarżoną decyzję znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a. – Sąd orzekł jak w sentencji.