Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 26/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 259 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. Ch. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. z dnia 13 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Go 806/07 w zakresie odrzucenia sprzeciwu na zarządzenie referendarza sądowego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. Ch. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. G. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 13 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. odrzucił sprzeciw R. Ch. na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 10 września 2007 r. o pozostawieniu bez rozpoznania jego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. G. z dnia [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.

Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu powyższego postanowienia podał, że R. Ch. w związku z wniesieniem przez jego małżonkę R. Ch. sprzeciwu na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 10 września 2007 r., którym pozostawiono bez rozpoznania jego wniosek o przyznanie prawa wobec nieuzupełnienia znajdującego się w tym wniosku braku formalnego (osobiste podpisanie urzędowego formularza PPF), zarządzeniem z dnia 11 października 2007 r. został wezwany do usunięcia braku formalnego sprzeciwu przez przedłożenie pełnomocnictwa procesowego udzielonego małżonce do wniesienia sprzeciwu albo przez podpisanie sprzeciwu własnoręcznie przez skarżącego.

W wykonaniu powyższego wezwania, w przewidzianym terminie skarżący przesłał upoważnienie, w którego treści zawarł umocowanie swojej żony do "podpisania wniosku o przyznanie prawa pomocy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w [...]". Sąd stwierdzając, że powyższe upoważnienie nie obejmuje wniesienia sprzeciwu na powoływane wyżej zarządzenie referendarza sądowego, na podstawie art. 259 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., odrzucił sprzeciw wobec nieuzupełnienia jego braków formalnych.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył R. Ch. wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący podniósł, że odrzucenie sprzeciwu przez Sąd pierwszej instancji było niezgodne z prawem, albowiem udzielone małżonce pełnomocnictwo miało charakter ogólny i dotyczyło całego postępowania. R. Ch. winna być traktowana jako uprawniona do działania w imieniu męża w związku z małżeńskim ustrojem majątkowym, który ich łączy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik, którym może być również małżonek strony (art. 35 § 1 p.p.s.a.), obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Niedołączenie pełnomocnictwa przy pierwszej czynności procesowej jest usuwalnym brakiem formalnym pisma, podlegającym uzupełnieniu na wezwanie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie skarżący został wezwany do uzupełnia braków formalnych wniesionego sprzeciwu przez udokumentowanie umocowania małżonki R. Ch. do dokonania w imieniu zastępowanego wskazywanej czynności procesowej (wniesienia sprzeciwu na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 10 września 2007 r.) albo własnoręczne podpisanie tego dokumentu, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.

Wniesiony przez małżonkę skarżącego sprzeciw, w ustalonych okolicznościach sprawy, został przez Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucony w oparciu o art. 259 § 2 p.p.s.a., skoro uzupełnienie braków formalnych sprzeciwu, będące treścią wezwania Sądu, nie zostało faktycznie wykonane. Za okoliczność rozumianą jako zastosowanie się do wezwania Sądu nie można było bowiem, wbrew stanowisku akcentowanym w zażaleniu, uznać nadesłania przez R. Ch. pełnomocnictwa o treści wskazującej na umocowanie jej przez skarżącego do "podpisania wniosku o przyznanie prawa pomocy".

Niezależnie od osobistego przekonania strony o zasadności stanowiska odnoszącego się do generalnego umocowania żony do działania w imieniu męża w postępowaniu w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] czerwca 2007 r., w postępowaniu sądowoadministracyjnym istnieje wymóg pisemnego udokumentowania udzielenia pełnomocnictwa. W niniejszej sprawie istnienia umocowania R. Ch. do wniesienia sprzeciwu na zarządzenie referendarza sądowego, czy nawet szerzej – działania w imieniu skarżącego w postępowaniu dotyczącym przyznania prawa pomocy na etapie toczącym się przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jak to w istocie postrzega strona, nie można było wywieść z żadnego działania procesowego wykonanego przez skarżącego, skoro tenże wezwany do przedłożenia pełnomocnictwa, nadesłał dokument potwierdzający udzielone małżonce umocowanie nie do wniesienia sprzeciwu, ale do podpisania formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tak ograniczony przez skarżącego zakres działania żony w jego imieniu w postępowaniu oznaczał, że w terminie wyznaczonym przez Sąd w wezwaniu do usunięcia braków formalnych, strona skarżąca nie potwierdziła istnienia pełnomocnictwa o treści wymaganej dla przyjęcia skuteczności dokonanej czynności procesowej, co musiało skutkować odrzuceniem wadliwie wniesionego sprzeciwu, stosownie do normy zawartej w art. 259 § 2 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy skoro podniesione w zażaleniu zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.