Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA 802/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Jóźków, Sędziowie WSA - Irena Kudiura, - Małgorzata Rysz (spr.), , Protokolant - Barbara Gałecka, po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] w W. z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w W. z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...]. 2. Stwierdza, że do czasu uprawomocnienia się wyroku zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. 3. Zasądza od Dyrektora Izby Celnej [...]w W. na rzecz I. Sp. z o.o. w W. kwotę 400 zł (czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...].01.2003r., powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926), art. 85 § 1, 222 § 4 i 5, art. 262 ustawy z 9.01.1997 r. Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz. 117 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 15.12.1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. nr 158, poz. 1036), Dyrektor Izby Celnej [...] w W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w W. z dnia [...] grudnia 2001r. zmieniającą klasyfikację taryfową sprowadzonego przez skarżącą towaru o nazwie "bazowy koncentrat grejpfrutowy" oraz "bazowy koncentrat mango" i określającą kwotę wynikającą z długu celnego, w następującym stanie faktycznym.

Zgłoszeniem celnym nr [...] dnia [...] stycznia 1999 r. Agencja celna "T." działająca w imieniu skarżącej, zgłosiła w celu objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu towar określony jako "bazowy koncentrat grejpfrutowy, mango", deklarując kod PCN 2106 90 59 0 ze stawką celną w wysokości 20%.

W wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Działu Powtórnej Kontroli Celnej ustalono, że w stosunku do przedmiotowych towarów należało zastosować, zgodnie z obowiązującą w dniu przyjęcia w/w zgłoszenia celnego Taryfą Celną kod PCN 21 06 9098 0 ze stawką celną w wysokości 27,5 % minimum 0,24 ECU/kg.

Posiłkując się treścią wyników niniejszej kontroli, Dyrektor Urzędu Celnego w W. postanowieniem z dnia [...].11.2001 r. wszczął postępowanie celne dotyczące klasyfikacji taryfowej towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu wg zgłoszenia celnego SAD nr jw. Decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. Dyrektor Urzędu Celnego w W. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji towaru i zastosowanej stawki celnej oraz wymiaru cła uznając, iż sprowadzone towary o nazwach handlowych " grapefruit base concentrate No.4536" oraz " bazowy koncentrat mango No 8514", które zostały opisane w polu 31 zgłoszenia jako "bazowy koncentrat grejpfrutowy, mango" powinny być klasyfikowane do kodu PCN 2106 90 98 0 ze stawką 27,5 % minimum 0,24 ECU/kg, z uwagi na to, iż zawierały w swoim składzie między innymi kwasek cytrynowy, witaminę C i olejki eteryczne. Zmiana klasyfikacji w przedmiotowej sprawie miała wpływ na wymiar cła. W decyzji organ celny wskazał także, że pobór i kwotę odsetek wyrównawczych określi Dział Finansowy Urzędu Celnego w W. stosownie do § 1 ust. 3 pkt 2, §2.1 i 2.3 rozporządzenia Ministra Finansów z 20.11.1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz. U. Nr 143, poz. 958 ze zm.). Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej [...] w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby przywołał treść "Wyjaśnień do Taryfy celnej" do pozycji 2106 i w konkluzji stwierdził, iż w świetle zacytowanych wyjaśnień, kod PCN 2106 90 59 0 – "pozostałe aromatyzowane syropy cukrowe" obejmuje aromatyzowane syropy cukrowe wskazane w wyjaśnieniach w grupie preparatów do produkcji lemoniady lub napojów. Organ celny stwierdził, iż w syropach cukrowych parametry takie jak liczba formolowa i ekstrakt bezcukrowy są zbliżone do zera, co jest wynikiem braku w nich składników charakterystycznych dla soków, tj. azotu aminokwasowego wpływającego na wysokość liczby formolowej oraz kwasów organicznych, garbników itp., wchodzących w skład ekstraktu bezcukrowego.

Powołując się na wyniki badań próbki importowanego towaru " Baza koncentratu mango nr 8514" dokonanych przez Centralne Laboratorium Celne organ wskazał, że liczba formolowa wynosiła w niej 13,6 ml 0,1 NaOH/100 ml . Liczba ta nie zawiera się w przedziale 20-50 ml 0,1 NaOH/100ml określonym dla soku jednoowocowego w normie PN-A-75959 (z sierpnia 1997r.). Kodeks praktyki do oceny soków owocowych i warzywnych ustanowiony przez Stowarzyszenie Przemysłu i Nektarów z Owoców i Warzyw Unii Europejskiej nie normalizuje dla soku mango liczby formolowej. Porównując powyższe dane z wynikiem jaki otrzymano dla przedmiotowej próbki należy stwierdzić, że w badanym produkcie znajdowała się znaczna ilość zagęszczonego soku mango.

Natomiast biorąc pod uwagę zawartość cukrów: sacharozy, glukozy i fruktozy stwierdzono, iż niezależnie od tego czy pochodzą one z owocu mango, czy też zostały dodatkowo dodane jest on mniejszy niż 50 %.

Powyższe dowodzi – w ocenie organu orzekającego – iż sporny towar nie jest aromatyzowanym syropem z dodatkiem soku owocowego, tylko zagęszczoną bazą do wytworzenia napojów mango, co wyklucza klasyfikację tego towaru do kodu PCN 2106 90 59 0 Taryfy celnej.

Jeśli chodzi natomiast o towar "Baza koncentratu grejpfrutowego nr 4536 "- wyniki badań Centralnego Laboratorium Celnego wskazują, że w przypadku badanej próbki liczba formolowa wynosiła 17 ml 0,1 NaOH/100 ml. Liczba ta zawiera się w przedziale 14-30 ml 0,1 NaOH/100 ml określonym w Kodeksie praktyki do oceny soków owocowych i warzywnych Unii Europejskiej. Porównując również pozostałe wyniki badań z wymogami określonymi w powoływanym Kodeksie należy stwierdzić, że zawartość cukrów w badanej próbce nie wykracza poza dopuszczalną zawartość cukrów w naturalnych sokach grejpfrutowych.

W świetle powyższego, zdaniem Dyrektora Izby Celnej [...], należy uznać, że sporny towar nie jest aromatyzowanym syropem z dodatkiem soku owocowego, tylko zagęszczonym sokiem grejpfrutowym, co wyklucza klasyfikację tego towaru do kodu PCN 2106 90 59 0 Taryfy celnej, jak również wyklucza klasyfikację z kodu PCN 2106 90 98 0 Taryfy celnej jaką zastosował Dyrektor Urzędu Celnego w swojej decyzji. Sok grejpfrutowy o powyższych parametrach należy klasyfikować do kodu PCN 2009 20 99 0 Taryfy celnej.

Jednak pomimo zasadności klasyfikacji taryfowej importowanego towaru wg kodu PCN 2009 20 90 0 Taryfy celnej Dyrektor Izby Celnej [...] utrzymał w mocy skarżoną decyzję Dyrektora Urzędu Celnego zobligowany instytucją reformationis in peius. Zgodnie z ww. zakazem organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść Strony odwołującej się chyba, że zaskarżona decyzja rażąco narusza interes społeczny. W niniejszej sprawie prawidłowa klasyfikacja taryfowa importowanego towaru pogorszyłaby sytuację prawną Strony, albowiem do kodu PCN 2009 20 99 0 Taryfy celnej przyporządkowana była stawka celna autonomiczna 30%. Tymczasem Dyrektor Urzędu Celnego określił kwotę długu celnego wg stawki 27,5 min 0,24 ECU/kg. Ponadto Dyrektor Izby Celnej nie mógł skorzystać z delegacji art. 230 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, który stanowi o obowiązku organu odwoławczego zwrócenia sprawy właściwemu organowi pierwszej instancji w celu zmiany decyzji, gdy w toku postępowania odwoławczego stwierdzone zostanie, że zobowiązanie zostało określone w kwocie niższej niż wynika to z przepisów prawa podatkowego, ponieważ w niniejszej sprawie wystąpiła instytucja przedawnienia prawa do wymiaru kwoty długu celnego w prawidłowej wysokości ( towar został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu wg zgłoszenia celnego z 1999r.).

Ustosunkowując się do zarzutu strony, że stosując do importowanego towaru kod PCN 2106 90 59 0 postępowała zgodnie z informacją uzyskaną od Głównego Urzędu Ceł w piśmie z dnia 7.03.1995 r. organ celny wyjaśnił, iż informacja, na którą powołuje się strona została wydana dla towaru określonego przez stronę jako "owocowy syrop cukrowy", natomiast przedmiotem przywozu w niniejszej sprawie były w istocie : skoncentrowany sok grejpfrutowy i skoncentrowana baza do produkcji napojów. Wniosek strony z 15.02.1995 r. nie zawierał parametrów towaru oraz informacji, co uzyska się w wyniku jego rozcieńczenia, dlatego w piśmie GUC poinformowano stronę, że nie jest możliwe wskazanie właściwej pozycji taryfy celnej dla wnioskowanego towaru.

Dyrektor Izby ustosunkował się także do zarzutu naruszenia przepisów dotyczących pobierania odsetek wyrównawczych, przywołując przepisy prawne, które są podstawą do wymiaru odsetek.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o uchylenie decyzji obydwu instancji. Zaskarżonym decyzjom zarzucił:

• naruszenie prawa materialnego poprzez zastosowanie nieprawidłowego kodu PCN taryfy celnej oraz rażące naruszenie art. 85§ 1 Kodeksu celnego poprzez zastosowanie innego kodu w oparciu o stan towaru z innego dnia niż dzień przyjęcia zgłoszenia celnego,

• naruszenie zasady zaufania do organów państwowych poprzez nieuwzględnienie informacji organu celnego, o której mowa w art. 4 Kodeksu celnego,

• naruszenie przepisu art. 2 Konstytucji RP oraz art. 121 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów państwa oraz nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego,

• naruszenie art. 222 § 4 Kodeksu celnego poprzez niewykazanie, że strona uzyskała korzyść finansową w wyniku przesunięcia daty powstania długu celnego.

W uzasadnieniu skargi wskazał dodatkowo na naruszenie art. 230§1 ustawy Ordynacja podatkowa, wobec zignorowania przez organ celny II instancji, wynikającego z tego przepisu obowiązku obligatoryjnego przekazania sprawy organowi I instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej [...] w W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, właściwy do rozpoznania sprawy z mocy art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zważył, co następuje.

Na wstępie należy stwierdzić, że do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni jeden kod taryfy z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że sprowadzony towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Klasyfikacja towarów podlega ogólnym regułom interpretacji systemu zharmonizowanego (ORINS), które to reguły wraz z uwagami wyjaśniającymi i uwagami dodatkowymi zawartymi w taryfie celnej uściślają i wyjaśniają treść poszczególnych pozycji taryfy celnej. Uwagi te nie mają charakteru wskazówek interpretacyjnych, lecz są stosowanym w prawie celnym rodzajem legalnej definicji pojęć zawartych w przepisach prawa, pochodzących od organu ustawowo powołanego do określania stawek celnych i ich zmiany (por. wyrok SN z dnia 25 lipca 1996 r., III ARN 22/96, OSNAPiUS, 1997 r, nr 4, poz. 45).

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest klasyfikacja taryfowa towaru o nazwie "bazowy koncentrat grejpfrutowy" i "bazowy koncentrat mango". Organy celne uznały, iż do przedmiotowych towarów należy zastosować kod PCN 2106 90 98 0, natomiast w ocenie skarżącej, właściwym do zastosowania jest kod PCN 2106 90 59 0. Istotnym w sprawie jest to, iż decyzja organów celnych wydana została w wyniku kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru. Zgłoszenie celne zostało przyjęte w dniu 05.01.1999 r., natomiast decyzje organów celnych zostały podjęte odpowiednio w I instancji – [...].12.2001 r., w II instancji – [...].01.2003r.

Sąd w pełni podziela stanowisko zaprezentowane przez organ celny w zaskarżonej decyzji, iż za prawidłowe zgłoszenie celne odpowiada zgłaszający, oraz że organ celny może w trybie art. 83 Kodeksu celnego kontrolować zgłoszenie celne w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym a w razie stwierdzenia nieprawidłowości, ma obowiązek podjęcia niezbędnych działań w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane. Sąd nie podziela w tym zakresie stanowiska skarżącej, że zgłoszenie celne może być uznane za nieprawidłowe jedynie w wypadku, gdy nie spełnia wymogów określonych w art. 64 Kodeksu celnego, czyli jeżeli już w dacie składania nie mogło zostać przyjęte z przyczyn określonych w art. 65 Kodeksu celnego. Przyjęcie zgłoszenia celnego jest czynnością materialno – techniczną. Organ celny w momencie przyjmowania zgłoszenia obowiązany jest sprawdzić, czy spełnia ono wymogi formalne określone w art. 64 Kodeksu celnego, to znaczy, czy jest złożone na właściwym formularzu, prawidłowo wypełnionym, czy jest podpisane oraz czy załączono do niego wszystkie dokumenty wymagane do objęcia towaru procedurą celną. Jeżeli zgłoszenie spełnia określone wyżej wymogi, organ celny zobowiązany jest je przyjąć. Jeżeli zgłoszenie nie odpowiada wymogom formalnym, organ celny odmawia jego przyjęcia. Odmowa przyjęcia nie jest weryfikacją zgłoszenia celnego, a jedynie oceną jego kompletności. Przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną oraz określenie kwoty wynikającej z długu celnego. Dopiero po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny może przystąpić do jego weryfikacji. Weryfikacja może rozpocząć się niezwłocznie po przyjęciu zgłoszenia w trybie art. 70 § 1 Kodeksu celnego, czyli przed zwolnieniem towaru, albo też w trybie art. 83 § 1 Kodeksu celnego, po zwolnieniu towaru. Weryfikacja zgłoszenia celnego polega na ocenie materialnej treści dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego oraz danych zawartych w tym zgłoszeniu, a więc np. faktury, świadectwa pochodzenia, certyfikatu towaru, wskazanego przez zgłaszającego kodu PCN, stawki celnej itp. Decyzja uznająca zgłoszenie celne za nieprawidłowe może być wydana, jeżeli nie upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. Wbrew ocenie skarżącego, decyzja może być wydana w oparciu o te same dokumenty, które strona przedstawiła w zgłoszeniu celnym, jeżeli organ celny wykaże że w oparciu o te dokumenty należało np. zastosować inną stawkę celną, inny kod PCN, inaczej określić wartość celną.

Jednakże, jeżeli weryfikacja dotyczy klasyfikacji taryfowej, organ celny powinien uwzględniać, czy i na ile zgłaszający mógł zastosować w zgłoszeniu celnym prawidłowy kod PCN, to znaczy, czy obowiązujące przepisy dotyczące klasyfikacji (tzn. regulacje zawarte bezpośrednio w Taryfie celnej, Wyjaśnienia do taryfy celnej, ewentualnie regulacje zawarte w innych przepisach), są na tyle precyzyjnie sformułowane, że umożliwiały zgłaszającemu, przy zachowaniu należytej staranności, prawidłowo zaklasyfikować towar, a także, czy wcześniejsze działania organu celnego nie przyczyniły się do zastosowania przez zgłaszającego nieprawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru. O tym, że z klasyfikacją towaru określonego jako " bazowy koncentrat grejpfrutowy" miały problemy same organy celne świadczy zarówno niniejsza sprawa ( organ celny I instancji zastosował kod 2106 90 98 0, natomiast Dyrektor Izby Celnej [...] w uzasadnieniu decyzji wskazał, że przedmiotowy produkt jest zagęszczonym sokiem grejpfrutowym , który należy klasyfikować do kodu PCN 2009 20 99 0), jak i sprawa będąca przedmiotem decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. ([...]).

W ocenie Sądu, w sprawie będącej przedmiotem rozpatrzenia brak było podstaw do wydania decyzji o odmiennej niż w zgłoszeniu, klasyfikacji taryfowej towaru.

Klasyfikacja taryfowa towarów o nazwie "bazowy koncentrat grejpfrutowy" i "bazowy koncentrat mango" nie wynika wprost z przepisów prawa. Organ celny pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na zawartości w składzie produktu między innymi kwasku cytrynowego, witaminy C i olejków eterycznych, nie uzasadniając, dlaczego zawartość tych składników przesądza o klasyfikacji do kodu PCN 2006 90 98 0. Organ drugiej instancji nie ustosunkował się do zarzutów strony dotyczących zawartości kwasku cytrynowego i oparł swoje rozstrzygnięcie na całkowicie odmiennych przesłankach. Powołał się mianowicie na Kodeks praktyki do oceny soków i nektarów z owoców i warzyw Unii Europejskiej, stosowany w Unii Europejskiej i jako podstawowy czynnik wykluczający klasyfikację "bazy koncentratu mango nr 8514" i "bazę koncentratu grapefruitowego nr 4536"do kodu PCN 2006 90 59 0 wskazał liczbę formolową, która została określona dla "syropu cukrowego". Powoływanie się w decyzji na dokument (powołany wyżej Kodeks), ustanowiony przez Stowarzyszenie Przemysłu Soków i Nektarów z Owoców i Warzyw Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, który nie jest przyjęty do stosowania w Polsce, budzi wątpliwości, zwłaszcza w sytuacji, gdy w przepisach prawa polskiego brak jest regulacji precyzujących pojęcie " syropu cukrowego". Sąd podziela wyrażane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, że w sytuacji braku legalnej definicji pojęć, dopuszczalne jest korzystanie przez organ orzekający z innych źródeł wiedzy, np. słowników, encyklopedii czy też innych tego rodzaju publikacji. Jednakże powołanie na takie źródła powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w decyzji administracyjnej. W ocenie sądu opisane wcześniej postępowanie organów celnych narusza zasadę z art. 121 § 1 Ordynacji Podatkowej.

Należy ponadto zwrócić uwagę na fakt, iż produkt o nazwie "bazowy koncentrat grejpfrutowy" i " bazowy koncentrat mango" były przywożone przez skarżącą od kilku lat. W 1999 r. organy celne kilkakrotnie pobrały próbki towaru i wysłały je do badania przez Centralne Laboratorium Celne w S. Mimo otrzymania wyników badań, organy celne nie zweryfikowały żadnego ze zgłoszeń celnych, których dotyczyły badania. Prawidłowa klasyfikacja towaru została po raz pierwszy wskazana w piśmie Głównego Urzędu Ceł z dnia 18.01. 2000 r., na pytanie Urzędu Celnego w W. z dnia 10 marca 1999 r. Zatem ustalenie prawidłowej klasyfikacji towaru zajęło organowi 10 miesięcy.

Nie do pogodzenia z zasadą wynikającą z art. 121 § 1 Ordynacji Podatkowej, który nakazuje prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (celnych) jest sytuacja, w której organ celny, pomimo powziętej informacji o nieprawidłowym zgłoszeniu celnym nie podejmuje żadnych działań, natomiast dopiero po upływie kilku lat, w oparciu o te właśnie badania weryfikuje zgłoszenia celne.

Reasumując, w ocenie sądu organy celne są jedynym organem uprawnionym do ustalania prawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru. Jednakże, co do zasady, jeśli prawidłowa klasyfikacja nie wynika wprost z przepisów prawa i do jej ustalenia niezbędne jest powoływanie się na inne źródła wiedzy, klasyfikacja powinna być stosowana do zgłoszeń celnych przyjmowanych po dniu, w którym organy celne ustaliły prawidłową klasyfikację towaru.

Nie jest natomiast zasadny zarzut nie uwzględnienia informacji organu celnego o stosowaniu przepisów prawa celnego wydanej w trybie przepisów art. 4 Kodeksu celnego. W ocenie skarżącej, wystąpienie z dnia 15.02.1995 r. miało na celu skorzystanie z tego uprawnienia. Przede wszystkim należy zauważyć, iż Kodeks celny wszedł w życie 1.01.1998 r., a więc w chwili występowania o informację oraz jej udzielenia, nie istniał jeszcze przepis ar. 4 Kodeksu celnego. Ponadto, słusznie wywiódł organ celny, że informacja zawarta w piśmie Głównego Urzędu Ceł z dnia 7.03.1995 r. wydana została dla towaru określonego przez stronę jako "owocowe syropy cukrowe", natomiast sporny towar został określony w zgłoszeniu celnym jako "bazowy koncentrat grejpfrutowy, mango". Brak parametrów towaru, którego dotyczyło zapytanie, uniemożliwia identyfikację towaru. Wreszcie, nawet uzyskanie informacji w trybie art. 4 Kodeksu celnego nie ma charakteru wiążącego organy celne. Taki status ma wyłącznie informacja o klasyfikacji towaru wg kodu taryfy celnej, uzyskana w trybie art. 5 Kodeksu celnego, czyli wiążąca informacja taryfowa. O taką informację skarżąca nie występowała.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przez organ II instancji art. 230§1 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprzekazanie sprawy organowi I instancji celem dokonania uzupełniającego wymiaru cła. W tym wypadku słusznie wywodzi dyrektor Izby Celnej [...], że takie działanie byłoby bezcelowe ze względu na upływ terminu przedawnienia prawa do wymiaru kwoty długu celnego.

Zasadny jest natomiast zarzut naruszenia przepisu art. 222 § 4 Kodeksu celnego dotyczącego poboru odsetek wyrównawczych. Zawarte w sentencji decyzji utrzymanej w mocy decyzją zaskarżoną stwierdzenie iż "pobór i kwotę odsetek wyrównawczych określi Dział Finansowy" nie odpowiada wymaganiom art. 210 ordynacji podatkowej. Jest to zapis ujęty w formie informacyjnej późniejszego wyliczania kwoty odsetek w drodze czynności materialno-technicznej przez Dział Finansowy Izby Celnej w W. W ocenie Sądu, decyzja wymiarowa nie musi zawierać wyliczenia konkretnej kwoty należnych odsetek, ale powinna zawierać rozstrzygnięcie o tym, że odsetki są należne, według jakich zasad powinny być obliczone oraz wskazywać początkową datę ich naliczania wraz ze wskazaniem daty końcowej. Ponadto, stosownie do postanowień art. 222 § 4 Kodeksu celnego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze, jeżeli przesunięcie daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z tego długu powoduje uzyskanie korzyści finansowej. Ta przesłanka także powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w decyzji wymierzającej odsetki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów merytorycznych skutkujących wadliwością rozstrzygnięć, dlatego opierając się na art. treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że niniejsze orzeczenie jest prawomocne od 22 czerwca 2004 r.