Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 827/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2021-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 114, art. 117, art. 118
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Asesor WSA Kamila Karwatowicz Protokolant sekr. sąd. Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy wraz z należnymi odsetkami oddala skargę. .


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez M.K. jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2021 r., którą utrzymano w mocy w całości decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] maja 2021 r. w przedmiocie odmowy wypłaty stronie odprawy z należnymi odsetkami w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji.

Powyższą decyzję wydano w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Komendant Miejski Policji decyzją z dnia [...] maja 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1, art. 108 ust. 1 pkt 6, art. 107 ust. 1 i art. 118 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 360 z późn. zm., dalej u.o.P) oraz art. 104, art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej jako k.p.a.), po rozpoznaniu sprawy z wniosku M.K. z dnia [...] marca 2021 r. w przedmiocie wypłaty odprawy dla policjanta zwalniającego się ze służby w Policji, odmówił wypłaty odprawy. Organ wskazał w uzasadnieniu, iż wnioskodawca rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2018 r. Następnie pismem z dnia [...] marca 2021 r. M.K. zwrócił się z wnioskiem do organu o wypłatę odprawy dla policjanta zwalniającego się ze służby w Policji. W toku postępowania organ ustalił, iż strona złożyła oświadczenie z dnia [...] marca 2018 r. zawierające wniosek o zwolnienie ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2018 r. w związku z powołaniem do innej służby państwowej – zawodowej służby wojskowej w Jednostce Wojskowej nr [...] w [...]. Służbę we wskazanej jednostce wojskowej strona pełniła w okresie od [...] kwietnia 2018 r. do [...] lutego 2021 r. Z dniem [...] lutego 2021 r. M.K. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy. W związku z powyższym decyzją Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r. została mu przyznana odprawa, która została mu wypłacona w dniu [...] marca 2021 r. Powyższe fakty zostały ustalone przez organ I instancji w oparciu o informację udzieloną przez Dowódcę Jednostki Wojskowej Nr [...] w piśmie stanowiącym odpowiedź na pismo Komendanta Miejskiej Policji z dnia [...] kwietnia 2021 r. Nadto do akt sprawy administracyjnej organ I instancji dołączył rozkaz personalny z dnia [...] marca 2018 r. w przedmiocie zwolnienia M.K. ze służby w Policji, rozkaz personalny Dowódcy Generalnego Rodzaju Sił Zbrojnych z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie powołania strony do zawodowej służby wojskowej w korpusie podoficerów zawodowych oraz decyzję z dnia [...] lutego 2021 r. wydaną przez dowódcę Jednostki Wojskowej Nr [...] o przyznaniu stronie w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej odprawy (pkt 1 decyzji), ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy (pkt 2 decyzji) oraz dodatkowego uposażenia rocznego za 2021 rok (pkt 3 decyzji). Jednocześnie organ I instancji ustalił, że z chwilą zwolnienia strony ze służby w Policji w 2018 roku nie została jej wypłacona odprawa. Mając na uwadze zaistniałe okoliczności faktyczne, organ uznał, że roszczenie strony o wypłatę odprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Komendant Miejskiej Policji w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż stosownie do treści art. 114 ust. 1 pkt 1 u.o.P. policjant zwalniany ze służby otrzymuje między innymi odprawę. Zgodnie jednak z art. 118 u.o.P. odprawa, o której mowa w art. 114 nie przysługuje policjantowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń. Organ wyjaśnił, iż z treści tego przepisu wynika, że odprawa nie przysługuje, gdy łącznie zostaną spełnione dwie przesłanki: policjant został zwolniony ze służby oraz bezpośrednio po zwolnieniu został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń. A więc odprawa przysługuje tylko takiemu policjantowi zwalnianemu ze służby, który bezpośrednio po zwolnieniu nie zostanie przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w której przysługuje prawo do odprawy. Komendant uznał, że strona została zwolniona ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2018 r. na podstawie art. 41 ust. 3 u.o.P., tj. na własną prośbę, a w dniu [...] kwietnia 2018 r., czyli bezpośrednio po zwolnieniu ze służby w Policji, została przyjęta do zawodowej służby wojskowej, w której zgodnie z art. 94 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 860 z późn. zm.) przysługuje prawo do odprawy. W ocenie organu taki stan faktyczny spowodował niewypłacenie stronie odprawy, co znalazło potwierdzenie w zestawieniu należności pieniężnych funkcjonariusza zwolnionego ze służby w Policji z dnia [...] kwietnia

2018 r., sporządzanym do celów naliczenia przysługujących świadczeń i ekwiwalentów.

Od powyższej decyzji M.K. wniósł odwołanie, domagając się jej uchylenia w całości i orzeczenia o istocie sprawy. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że do chwili wniesienia odwołania nie otrzymał żadnej odprawy, również z tytułu zwolnienia z pełnienia zawodowej służby wojskowej. Wniósł bowiem odwołanie od decyzji dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r., która nie jest prawomocna. Strona podniosła, że w ustawie o Policji brak jest regulacji dotyczącej przypadku, w którym policjant zwolniony ze służby, przechodząc bezpośrednio do innej formacji, nie jest przewidziana wypłata odprawy. Skoro przepisy obowiązujące w Wojsku Polskim nie zaliczają służby w Policji do naliczenia odprawy, to tym samym odprawa za okres służby w Policji winna zostać mu wypłacona w oparciu o regulacje zawarte w Kodeksie pracy.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji (dalej jako KWP), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 k.p.a. oraz art. 114 ust. 1 pkt 1, art. 108 ust. 1 pkt 6, art. 118 u.o.P., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, że M.K. rozkazem personalnym Komendanta Komendy Miejskiej Policji z dnia [...] marca 2018 r. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2018 r. na podstawie art. 41 ust. 3 u.o.P., tj. na własną prośbę, a w dniu [...] kwietnia 2018 r., czyli bezpośrednio po zwolnieniu ze służby w Policji został przyjęty do zawodowej służby wojskowej. Organ II instancji wskazał, że taki stan faktyczny spowodował niewypłacenie stronie odprawy, ponieważ bezpośrednio po zwolnieniu ze służby w Policji, skarżący został przyjęty do zawodowej służby wojskowej, w której zgodnie z art. 94 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przysługuje prawo do odprawy.

W dalszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, iż regulacje art. 118 u.o.P. mają zapobiec kilkukrotnemu wypłacaniu tego świadczenia, bowiem należna jest tylko odprawa jednorazowa, a każde kolejne wypłacone odprawy jako niezależne musiałyby podlegać zwrotowi. Odprawa przysługuje tylko takiemu policjantowi zwalnianemu ze służby, który bezpośrednio po zwolnieniu nie zostanie przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w której przysługuje prawo do odprawy. Zatem w tym przypadku możliwości otrzymania świadczenia pieniężnego, jakim jest odprawa, związanego z rozwiązaniem stosunku służbowego, została przewidziana. Nie ma bowiem znaczenia, czy i jakie różnice występują w uregulowaniu instytucji odprawy w innej służbie, a istotnym jest, czy w innej służbie przewidziano instytucję odprawy, rozumianą jako świadczenie pieniężne wypłacane funkcjonariuszowi po zakończeniu służby. Dlatego dla oceny, czy w danym przypadku występuje negatywna przesłanka przewidziana w art. 118 u.o.P. wystarczy zdaniem organu wykazanie istnienia w innej służbie odprawy.

Podsumowując organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji i wskazał, że w ustalonym stanie faktycznym wystąpiła przesłanka bezpośredniości w rozumieniu art. 118 u.o.P., bowiem skarżący bezpośrednio po zwolnieniu ze służby w Policji (po 5 dniach) podjął zawodową służbę wojskową.

W piśmie z dnia [...] sierpnia 2021 r., M.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z [...] maja 2021 r. w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy wraz z należnymi odsetkami w związku ze zwolnieniem z służby w Policji. Skarżący podniósł, że odprawa z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i służby w Policji wzajemnie się wykluczają. Obie instytucje uchyliły się w niniejszej sprawie od wypłaty należnej stronie odprawy za okres służby w Policji. Policja przerzuca odpowiedzialność wypłaty spornego świadczenia na Wojsko Polskie, które z kolei odmawia wypłaty odprawy za okres wysługi w Policji. Powyższe uzasadnia zdaniem strony wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności tych regulacji z Konstytucją RP jako naruszających zasadę równości. Przepisy te dyskryminują bowiem byłych policjantów, którzy rozpoczęli następnie służbę jako żołnierze zawodowi. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący stwierdził, że w u.o.P., a dokładnie art. 114 ust. 1 brak jest regulacji prawnej dotyczącej przypadku, w którym Policjant zwolniony ze służby przechodzi bezpośrednio do innej formacji jak wojsko Polskie, w której za okres służby w Policji nie jest przewidziana wypłata odprawy. Tym samym winien on otrzymać za ten okres odprawę w oparciu o przepisy kodeksu pracy. Przyjęte natomiast przez organy rozstrzygnięcie stawia go na równi z funkcjonariuszami Policji zwolnionymi ze służby dyscyplinarnie. Jednocześnie strona oświadczyła, że zostało rozpatrzone przez Dowódcę Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych jej odwołanie od decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...], który decyzją z dnia [...] maja 2021 r. utrzymał w mocy punkt 1 decyzji organu I instancji dotyczący przyznania mu odprawy z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.

Przedmiot tak rozumianej kontroli w przedmiotowej sprawie stanowiła decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] maja 2021 r., którą organ odmówił skarżącemu wypłaty wnioskowanej odprawy. Stan faktyczny w sprawie był bezsporny. Skarżący pełnił służbę w Policji i został z niej zwolniony, w związku ze złożonym przez siebie wnioskiem, z dniem [...] kwietnia 2018 r., jednocześnie przechodząc do zawodowej służby wojskowej, którą rozpoczął pełnić z dniem [...] kwietnia 2018 r., jako służby kontraktowej w korpusie podoficerów zawodowych. Ze służby tej został zwolniony do rezerwy z dniem [...] lutego 2021 r. rozkazem personalnym Dowódcy Generalnego Rodzaju Sił Zbrojnych z dnia [...] września 2020 r. w związku z wypowiedzeniem stosunku służbowego dokonanego przez stronę. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Stosownie do treści art. 114 ust. 1 pkt 1 u.o.P., policjant zwalniany ze służby otrzymuje odprawę. Według przepisów u.o.P. odprawa przysługuje policjantowi bez względu na podstawę prawną i przesłanki zwolnienia z Policji. W przypadku zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 (wymierzenia kary dyscyplinarnej ze służby) i 4a (wymierzenia przez sąd prawomocnym orzeczeniem środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu policjanta) oraz ust. 2 pkt 8 (popełnienia czynu o znamionach przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie) policjant otrzymuje 50% odprawy. Z kolei zgodnie z art. 118 u.o.P. odprawa, o której mowa w art. 114 oraz świadczenia określone w art. 117 (świadczenia okresowe w przypadku zwolnienia ze służby), nie przysługuje policjantowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń. Zatem w świetle cytowanej regulacji odprawę otrzymuje tylko taki policjant zwalniany ze służby, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby nie zostanie przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w której przysługuje prawo do odprawy. W piśmiennictwie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż regulacja jak cytowana powyżej, występująca także w przypadku innych służb mundurowych, związana jest z tym, że odprawa przysługująca z tytułu zwolnienia ze służby - tak samo, jak i emerytura - ma charakter jednorazowy. Akcentuje się, iż regulacje, jak cyt. art. 118 u.o.P., mają w tej sytuacji zapobiec kilkukrotnemu wypłacaniu tego świadczenia. Zwrócić należy uwagę, iż treść cyt. przepisu art. 118 u.o.P. nie pozostawia organowi wyboru w zakresie możliwości wypłaty odprawy zwalnianemu policjantowi, w sytuacji spełnienia przesłanek w nim określonych. Ustawodawca nie poddał ww. kwestii uznaniu organu, a jednoznacznie wskazał, iż odprawa nie przysługuje, gdy policjant bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w której przysługuje prawo do odprawy, co oznacza, że organ nie jest uprawniony w takiej sytuacji do przyznania i wypłaty odprawy zwolnionemu policjantowi. Podkreślić przy tym należy, że aby art. 118 u.o.P. miał zastosowanie, określone w nim przesłanki muszą być spełnione łącznie tj.: policjant bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub innej oraz w służbie tej, do której funkcjonariusz przeszedł, przysługuje prawo do świadczenia jakim jest odprawa.

W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż ww. przesłanki zostały spełnione, skarżący bowiem bezpośrednio po zwolnieniu ze służby w Policji został przyjęty do służby wojskowej, co zresztą nie było kwestionowane przez strony. Odnośnie przesłanki bezpośredniości, o której mowa w art. 118 u.o.P. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 sierpnia 2013 r., I OSK 1354/12 stwierdził, iż zwrot bezpośrednio jest pojęciem "nieostrym" i może dotyczyć zarówno podjęcia służby w następnym dniu po dniu zwolnienia, jak i podjęcia służby w dniu poprzedzonym jednodniową przerwą. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanie "bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby" powinno być interpretowane w kategoriach obiektywnych, to znaczy wymagane jest następstwo omawianych zdarzeń w czasie, które zachodzi wówczas, gdy policjant po zwolnieniu zostaje przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub innej służby. Użyte w powyższym przepisie przez ustawodawcę słowo "bezpośrednio" nie zostało bliżej przez niego sprecyzowane, co oznacza, że pozostawił on organom administracji ocenę, czy dany stan faktyczny pozwala na uznanie, że doszło do spełnienia przesłanek tego przepisu. Wskazać należy, że "bezpośrednio" to innymi słowy "w chwili następującej po czymś lub poprzedzającej coś, krótko przed kimś lub po kimś". Określenie to oznacza zatem, że tuż po zwolnieniu ze służby funkcjonariusz został bez zbędnej zwłoki przyjęty do innej służby. Słowo "bezpośrednio" nie jest także tożsame ze zwrotem "bez dnia przerwy". Zatem w pojęciu bezpośredniości mieści się pojęcie podjęcia służby w następnym dniu po zwolnieniu ze służby w Policji. Powyższy pogląd znajduje swoje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 1994 r., sygn. akt II SA 234/94; wyrok NSA z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt I OSK 540/10; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 544/09 i wyrok WSA w Warszawie z 17 maja 2019 r., II SA/Wa 22/19).

Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż skarżący służbę w Policji zakończył w dniu [...] kwietnia 2018 r., a służbę w wojsku rozpoczął w dniu [...] kwietnia 2018 r. Zatem brak jest jakiejkolwiek przerwy między pełnieniem służby w Policji a w wojsku. Spełniona została więc przesłanka bezpośredniości jego przyjęcia do służby wojskowej. Po pierwsze bowiem między zakończeniem służby w Policji i rozpoczęciem służby w wojsku skarżący nie podjął żadnego innego zatrudnienia, nie nabył prawa do emerytury lub renty. Po drugie należy wziąć pod uwagę, iż zwalniając się ze służby w Policji skarżący już dysponował rozkazem personalnym Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia

[...] lutego 2018 r. w przedmiocie powołania go do zawodowej służby wojskowej jako służby kontraktowej w korpusie podoficerów zawodowych, w którym wyznaczono jej konkretne stanowisko służbowe. Natomiast odnośnie użytego w art. 118 u.o.P. określenia "prawo do takich świadczeń", o jakich mowa w art. 114 oraz art. 117 u.o.P. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 sierpnia 2013 r., I OSK 1354/12, wskazał, iż oznacza ono, że odprawa nie przysługuje policjantowi w przypadku, gdy został on przyjęty do innej służby, w której przysługuje jakiekolwiek prawo do odprawy. NSA stwierdziło, że zatem prawo do odprawy w innej służbie nie musi być uregulowane na takich samych zasadach, jak prawo do odprawy w Policji. Zdaniem NSA zawarte w art. 118 u.o.P. określenie został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do "takich świadczeń", w istocie uzależnia prawo do odprawy od ustalenia, czy w służbie, do której został przyjęty zwolniony policjant przysługuje prawo do "takich świadczeń" jakie przewiduje u.o.P., przy czym nie chodzi o "takie same świadczenia" lecz "takie świadczenia". Takie samo stanowisko zostało wyrażone również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie I OSK 540/10. Stanowisko to Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w całości podziela.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż również ta przesłanka została spełniona, bowiem art. 94 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przewiduje dla żołnierza zwolnionego z zawodowej służby wojskowej prawo do odprawy. W myśl ust. 1 cyt. artykułu żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, odprawa w wysokości:

1) po roku służby - 100%,

2) po pięciu latach służby - 200%,

3) po dziesięciu latach służby - 300% kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.

Wysokość odprawy, o której mowa w ust. 1 pkt 3, ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy rok zawodowej służby wojskowej pełnionej ponad dziesięć lat, nie więcej jednak niż do wysokości 600% (ust. 2). Do okresu zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w ust. 1 i 2, zalicza się okresy pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, z wyłączeniem okresów zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne, będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania, zostało umorzone bądź żołnierz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym (ust. 3). Żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ lub niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej albo niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, przysługuje odprawa w wysokości: 1) 600% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym - w przypadku pełnienia służby stałej; 2) wynikającej z ust. 1 i 2, z tym, że za dzień zwolnienia z zawodowej służby wojskowej przyjmuje się ostatni dzień okresu, na jaki zawarto kontrakt - w przypadku pełnienia służby kontraktowej (ust. 4). Żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 1, 6, 15 i 16 albo wskutek wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż dziesięć lat - przysługuje 50% kwoty odprawy, o której mowa w ust. 1 i 2 (ust. 5). Odprawa nie przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 11-14 (ust. 6).

Podkreślić jednak należy, iż dla oceny uprawnienia skarżącego do odprawy w przedmiotowej sprawie, bez znaczenia jest okoliczność, że w cyt. ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych prawo do odprawy jest uregulowane nieco odmiennie niż w u.o.P., w zakresie warunków przyznania i jej wysokości w poszczególnych przypadkach. Ustawodawca nie uzależnił prawa do odprawy dla policjanta zwalnianego ze służby od wysokości czy też innych warunków odprawy w poszczególnych rodzajach służb, a od tego, czy w innej służbie niż służba w Policji przysługuje prawo do odprawy. Prawo do odprawy w innej służbie nie musi być uregulowane na takich samych zasadach, jak prawo do odprawy w Policji. Dla prawidłowej wykładni przepisu art. 118 u.o.P. nie ma znaczenia czy i jakie różnice występują w uregulowaniu instytucji odprawy w innej służbie, w stosunku do pragmatyki policyjnej, ale istotne jest tu to, czy w tej innej służbie przewidziano instytucję odprawy, rozumianą szeroko, jako świadczenie pieniężne wypłacane funkcjonariuszowi po zakończeniu służby. Dlatego dla oceny, czy w danym przypadku występuje negatywna przesłanka przewidziana w art. 118 u.o.P. wystarczy wykazanie istnienia w innej służbie instytucji odprawy, a nie wykazanie identyczności (tożsamości) takiej odprawy z odprawą występującą w Policji.

W wyroku z dnia 17 maja 2019 r., II SA/Wa 22/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie zwrócił uwagę, iż inne rozumienie pojęcia odprawy, jako identycznego, tożsamego świadczenia, prowadziłoby do uczynienia przepisu art. 118 u.o.P. przepisem martwym. Konstruując normę art. 118 u.o.P. ustawodawca musiał dostrzegać specyfikę różnych służb mundurowych i wypływające z tej specyfiki różnice w regulowaniu instytucji odprawy. Jednocześnie WSA w Warszawie słusznie wskazał, iż zagadnienie to trafnie ujął NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt I OSK 540/10, stwierdzając, iż przepis art. 118 u.o.P. nie zawiera ograniczeń, które wskazywałyby na to, że należy go stosować tylko wtedy, gdy warunki uzyskania odprawy w innej służbie są w pełni tożsame z warunkami jej uzyskania na podstawie u.o.P. Każda bowiem służba ma zamknięty katalog przepisów, zaś celem ustawodawcy było niekiedy odmienne uregulowanie obowiązków i przywilejów funkcjonariuszy różnych służb wobec na przykład zakresu i specyfiki ich zadań.

Zdaniem Sądu, opisane zróżnicowanie, występujące w poszczególnych tych uregulowaniach ustawowych, nie świadczy o nierównym traktowaniu, skoro regulacje te dotyczą odrębnych grup zawodowych, a nie osób charakteryzujących się wspólną istotną cechą relewantną. Ukształtowanie systemu świadczeń dla poszczególnych służb mundurowych leży w gestii ustawodawcy. Tak więc w zakresie ustalania prawa i wysokości odprawy, żołnierze zawodowi i policjanci korzystają z rozłącznych przepisów ustawowych, które mają charakter komplementarnych rozwiązań pragmatycznych, a więc rozłączność ta wyklucza możliwość posiłkowania się w analizowanej sprawie regulacjami pragmatyki poszczególnych służb. Zatem w świetle powyższych rozważań podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, określającego zasadę równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji, uznać należało za nieuzasadniony.

Zdaniem Sądu w opisanym stanie rzeczy organy prawidłowo zastosowały w niniejszej sprawie art. 118 u.o.P. Należy jednocześnie uznać, iż organ opierając się na materiale prawidłowo zebranym wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą i dokonał jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach organy uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organ wyjaśnił sprawę w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., i nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Z przytoczonych wyżej powodów Sąd nie dopatrzył się, aby zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji naruszały prawo w stopniu powodującym ich uchylenie bądź stwierdzenie nieważności.

Mając na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.