Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1948/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3  ust. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2021r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia [...] sierpnia 2020r. nr [...], [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na rzecz skarżącego P. K. kwotę 680 (słownie sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (zwany dalej "Prezesem URE") decyzją z [...] sierpnia 2020r., na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019r. poz. 1429, ze zm., zwana dalej "u.d.i.p."), po rozpoznaniu wniosku P. K. (zwany dalej "Skarżącym") odmówił udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu Prezes URE wskazał, że Skarżący wnioskiem z [...] czerwca 2020r. zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przekazania treści decyzji administracyjnych Prezesa URE (wraz z ewentualnymi załącznikami), w których stwierdzono naruszenie obowiązku określonego w art. 28 ustawy z 10 kwietnia 1997r. - Prawo energetyczne (zwana dalej: "u.P.e.") przez wprowadzenie Prezesa URE w błąd w wyniku niedbalstwa przez przedsiębiorstwa energetyczne pełniące funkcję operatorów systemów dystrybucyjnych:

a) PGE Dystrybucja S. A. z siedzibą w [...],

b) ENEA Operator Sp. z o.o. z siedzibą w [...],

c) ENERGA - OPERATOR S.A z siedzibą w [...],

d) TAURON Dystrybucja Sp. z o.o. z siedziba w [...].

Prezes URE pismem z [...] czerwca 2020r. poinformował, że wobec ww. przedsiębiorstw wydano pięć decyzji administracyjnych we wnioskowanym zakresie. Przy czym wobec czterech z nich trwa postępowanie odwoławcze, co skutkuje ich nieprawomocnością. Skarżącemu przekazano jedną decyzję wydaną w przedmiocie naruszenia obowiązku określonego w art. 28 P.e.

Skarżący w odpowiedzi na ww. pismo złożył ponowny wniosek z [...] czerwca 2020r., w którym wniósł o "udostępnienie treści wszystkich decyzji administracyjnych", dotyczących naruszenia art. 28 P.e. przez ww. przedsiębiorstwa. Wskazał, że u.d.i.p. nie dzieli informacji na te posiadające walor aktualności i na te, które takiej aktualności nie posiadają. Podobnie jest w przypadku ich nieprawomocności lub prawomocności. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Nieprawomocna decyzja administracyjna zalicza się do aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć z art. 6 ust 1 pkt 4a u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 21 sierpnia 2013r. sygn. akt I OSK 754/13).

Prezes URE - po odwołaniu się do art. 1 ust. 1 i 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgadzając się ze stanowiskiem Skarżącego, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie, jak również, że organ władzy publicznej, jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej – uznał, że nie jest możliwe udostępnienie żądanej informacji publicznej, w zakresie objętym decyzją.

Prezes URE wskazał, że u.d.i.p. nie zawiera definicji pojęcia "szczególnie istotne dla interesu publicznego", więc w tym zakresie należy sięgnąć do orzecznictwa sądów administracyjnych i przyjąć, że pojęcie to nie może być definiowane w sposób abstrakcyjny, w oderwaniu od konkretnej sytuacji. Interes publiczny istnieje, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa. Skarżący powinien wykazać, że informacja jest nie tylko ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych do poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Za sprawę szczególnie istotną dla interesu publicznego należy uznać taką, która - ze względu na rodzaj, czas, miejsce, sposób, okoliczności rozstrzygania i późniejszej realizacji - w istotnym zakresie wpływa lub może wpływać na wykonywanie przez podmioty władzy publicznej ich uprawnień i obowiązków. Podstawowym elementem pozwalającym na właściwe uzasadnienie szczególnego interesu publicznego jest wykazanie, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub będzie wywoływało skutki dla potencjalnie dużego kręgu adresatów. Skarżący musi wykazać, że informacje, które zamierza uzyskać, nie dotyczą wyłącznie jego interesu, jak również nakreślić okoliczności i fakty, które zostaną uznane za wystarczające dla przyjęcia, że działa on w interesie publicznym, a sprawa, o której chce zostać poinformowany, ma szczególne znaczenie.

Zakresem wniosku o udostępnienie informacji publicznej objęto informacje, wobec których Skarżący w toku postępowania przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów, z odwołania I. sp. z o.o. (zwana dalej "Spółką") złożył wniosek o zobowiązanie Prezesa URE do przedłożenia ww. decyzji, ale Sąd dotychczas nie rozpoznał wniosku. Prezes URE uznał więc, że ww. działanie Skarżącego stanowi próbę obejścia przepisów kodeksu postępowania cywilnego, a szczególnej istotności dla interesu publicznego nie będzie można wykazać, jeżeli Skarżący ma w uzyskaniu informacji wyłącznie własny interes. Celem Skarżącego w sprawie jest uzyskanie informacji w związku z toczącym się postępowaniem sądowym, którego rozstrzygnięciem jest on osobiście zainteresowany jako pełnomocnik Spółki. Skarżący nie zmierza do ochrony interesu ogólnego, a wyłącznie do poprawy indywidualnej pozycji procesowej. Prezes URE nie jest więc zobowiązany do udzielania informacji mogących mieć wpływ na toczące się postępowanie sądowe, również w trybie u.d.i.p.

Prezes URE stwierdził więc, że brak jest podstaw do uznania, że w sprawie wystąpiła przesłanka uzyskania informacji publicznej, z uwagi na szczególną jej istotność dla interesu publicznego. Skarżący nie działa na rzecz szerszej grupy osób, a jego działanie nie służy społecznie akceptowalnym celom związanym z naprawą istniejących struktur administracyjnych lub społecznych, a wyłącznie w swojej indywidualnej sprawie.

2. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie w całości ww. decyzji i zobowiązanie Prezesa URE do niezwłocznego wydania decyzji o udostępnieniu informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku Skarżącego z [...] czerwca 2020r., zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, rozpoznanie skargi na rozprawie, z uwagi na naruszenie:

a) art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 2 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 61 Konstytucji RP przez ich błędną wykładnię i zastosowanie polegające na odmowie udostępnienia żądanej informacji, z uwagi na brak przesłanki szczególnej istotności udostępnienia dla interesu publicznego, mimo że przesłanka ta warunkuje jedynie udostępnienie informacji przetworzonej, a wniosek Skarżącej obejmował wyłącznie informacje proste,

b) art. 7b, art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. przez sprzeczne z zasadami pogłębiania zaufania, współdziałania, informowania stron i skutkujące przeprowadzeniem niepełnego postępowania wyjaśniającego zaniechanie przez Prezesa URE poinformowania Skarżącego, że ww. informacje Organ uważa za przetworzone i umożliwienia Skarżącemu wykazania szczególnej istotności tych informacji dla interesu publicznego - co miało istotny wpływ na wynik sprawy; Skarżący dopiero z zaskarżonej decyzji dowiedział się, że Prezes URE kwalifikuje wnioskowane informacje jako przetworzone i za konieczne uważa wykazanie przesłanki szczególnej istotności.

Skarżący w uzasadnieniu wskazał, że ww. naruszenia wynikają z błędnie przeprowadzonej wykładni norm zawartych w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., który wskazuje, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: uzyskania informacji publicznej przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skarżący wnosił o udostępnienie prostej, zwykłej informacji publicznej, zdefiniowanej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W orzecznictwie sporne nie jest, że informacją publiczną o sprawach publicznych jest treść decyzji administracyjnych z ewentualnymi załącznikami. Prezes URE skoncentrował się nad przyczyną odmowy udostępnienia informacji publicznej w kontekście znaczenia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, gdy w sprawie nie należało jej badać. Tym samym dokonał błędnej wykładni prawa materialnego w zakresie znaczenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Prezes URE nie odniósł się do kwestii potencjalnego uznania wniosku za dotyczący informacji publicznej przetworzonej i naruszył art. 2 ust. 2 u.d.i.p., gdyż od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego.

Prezes URE w sposób rażący i arbitralny uniemożliwił dostęp do treści kilku decyzji administracyjnych, z uwagi na brak interesu społecznego i prawnego, gdyż w zaskarżonej decyzji narzuca Skarżącemu obowiązek wykazywania, że wnioskowana informacja jest ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, a jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych do poprawy funkcjonowania organów administracji. Prezes URE na żadnym etapie postępowania nie wezwał Skarżącego do uzupełnienia wniosku i nie wskazał, że oczekuje wykazania przez Skarżącego szczególnej istotności wnioskowanych informacji dla interesu publicznego. Nawet w treści zaskarżonej decyzji nie wskazano, że wniosek powinien podlegać pod kwalifikowaną przesłankę zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W konsekwencji Prezes URE odmawia udostępnienia informacji publicznej, z uwagi na brak przesłanki szczególnej istotności tychże informacji dla interesu publicznego, a jednocześnie nie przyporządkowuje zakresu wniosku do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., gdyż nie wskazuje, że jego zakresem objęto informacje przetworzone. Przemilczenie dokonania oceny informacji jako przetworzonej sprawiło, że Prezes URE naruszył art. 2 ust. 1 u.d.i.p. - przez odebranie prawa dostępu do informacji publicznej, podobnie jak naruszył art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - przez niewezwanie Skarżącego do wykazania kwalifikowanej przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego.

Stwierdzenie, czy mamy do czynienia z informacją prostą, co do której zastosowanie miałby art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p., czy z przetworzoną, do której dostęp warunkowany jest spełnieniem przesłanek z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., leży w kompetencji Prezesa URE, ale nie można uznać, że kwestia ta podlega dowolnej i arbitralnej ocenie. Niedopuszczalne jest też przyjęcie, że organ nie ma obowiązku poinformowania wnioskodawcy o konieczności wskazania szczególnej istotności dla interesu publicznego, gdy uzna, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczy informacji przetworzonej. Ograniczenie powszechności dostępu do informacji publicznej ze względu na przesłankę szczególnej istotności dla interesu publicznego informacji jest daleko idącym obostrzeniem, wpływającym na powszechność przyznanego uprawnienia, więc należy ją rozpatrywać możliwie wąsko. Organy administracji publicznej nie mogą uchylać się od obowiązku udostępniania informacji publicznej pod bezpodstawnym pretekstem wnioskowania o informację przetworzoną, a ewentualna odmowa udostępnienia informacji publicznej z tych powodów powinna w sposób wyczerpujący uzasadniać przyczynę zakwalifikowania informacji jako przetworzonej. Niewyjaśnienie przez Prezesa URE, dlaczego ww. informacje mogą stanowić informację przetworzoną, jest rażącym naruszeniem przepisów postępowania i powinny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Prezes URE nie tylko dokonał arbitralnej oceny statusu informacji, wbrew ugruntowanym poglądom orzecznictwa i doktryny, ale również - bez wzywania Skarżącego do ewentualnego uzupełnienia wniosku - sam podjął się rozważań odnośnie kwestii spełnienia przesłanki szczególnej istotności danych informacji dla interesu publicznego. Takie działanie Prezesa URE jest nieuzasadnione i podjęte wbrew interesowi Skarżącego.

Rażąco naganne są też wywody Prezesa URE, odnoszące się do statusu Skarżącego w odrębnych postępowaniach administracyjnych, które nie są powiązane z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. W ramach prawa dostępu do informacji publicznej realizuje się zupełnie niezależne od innych uprawnień i sytuacji procesowej prawo podmiotowe chronione konstytucyjnie. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu niezależnie od posiadanego interesu prawnego lub faktycznego. Bez znaczenia w sprawie pozostają motywy, jakimi kierował się lub mógł się kierować Skarżący, składając wniosek o dostęp do informacji publicznej niebędącej informacją publiczną o charakterze przetworzonym, co zresztą wynika z treści art. 2 ust. 2 u.d.i.p.

3. Prezes URE w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga ma usprawiedliwione podstawy.

2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, z uwagi na treść art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."), gdyż Prezes URE w piśmie z [...] grudnia 2020r., a Skarżący w piśmie z [...] grudnia 2020r. wnieśli o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym w związku ze światową pandemią zakaźnej choroby COVID-19, wywoływanej przez koronawirusa SARS-CoV-2.

Sąd wyjaśnia ponadto, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167 ze zm.) i art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, z uwagi wyłącznie na zgodność z prawem wydanych decyzji, postanowień czy aktów lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, w świetle ww. przepisów, w zakresie swojej właściwości ocenia wydaną w sprawie decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z przepisami postępowania administracyjnego i z prawem materialnym, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji. Chodzi więc o kontrolę dokonywaną pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

3. W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem Prezes URE zarówno przed wydaniem zaskarżonej decyzji jak również przedstawiając motywy, którymi się kierował przy jej wydawaniu zachowywał się niekonsekwentnie, czym przede wszystkim naruszył jedną z generalnych zasad postępowania administracyjnego – zasadę zaufania do organów administracyjnych (art. 8 k.p.a.), jak również zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.).

Z akt administracyjnych, jak również ze stanu faktycznego przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wynika, że Prezes URE przed wydaniem ww. decyzji udostępnił Skarżącemu jedną z pięciu żądanych przez Skarżącego decyzji, wskazując, że w odniesieniu do czterech pozostałych trwa postępowanie, więc są one nieprawomocne i nie mogą być udostępnione. W zaskarżonej decyzji Prezes URE, uzasadniając odmowę udostępniania czterech ww. decyzji administracyjnych, odwołał się natomiast do przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego", która wynika z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w sytuacji, gdy nie wezwał Skarżącego – osoby fizycznej - do wykazania tej przesłanki, a ponadto przyjął, że Skarżący nie będzie mógł wykazać ww. przesłanki, z uwagi na własny interes w sprawie, gdyż jest pełnomocnikiem Spółki w postępowaniu sądowym przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów, więc nie działa na rzecz szerszej grupy osób.

Sąd wskazuje, że z akt administracyjnych sprawy nie wynika po pierwsze, że Skarżący był wzywany do wykazania przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego", na którą powoływał się organ odmawiając udostępnienia żądanych przez Skarżącego czterech decyzji administracyjnych. Po drugie Prezes URE nie załączył do akt sprawy jakichkolwiek dokumentów potwierdzających okoliczność, że Skarżący występując z ww. wnioskiem o udzielenie informacji publicznej działa w imieniu Spółki, tak jak miało to miejsce – co podnosi organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - w innym postępowaniu, w toku którego złożył wniosek o zobowiązanie Prezesa URE do przedłożenia ww. decyzji, którego Sąd jeszcze nie rozpatrzył. Nie stanowi to o prawidłowym zrealizowaniu przez Prezesa URE zasady prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w kontekście przepisów prawa materialnego, które wskazano w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji – art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Sąd zgadza się z organem, że ustawodawca nie zdefiniował "informacji publicznej przetworzonej", ale analiza dotychczasowego orzecznictwa sądowego, wypracowanego na gruncie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., daje podstawę do odkodowania tego pojęcia. Informacją przetworzoną jest zatem informacja przygotowywana specjalnie dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów i jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się więc musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać, np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana, jako informacja przetworzona, której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej ilości dokumentów.

Ocena, czy informacja publiczna ma postać przetworzoną, musi być dokonana przez organ administracyjny w wydanej w sprawie decyzji i należy uczynić to w sposób zindywidualizowany. Organ powinien więc uwzględniać uwarunkowania konkretnej sprawy, zainicjowanej wnioskiem o udzielenie tej informacji. Należy wziąć pod uwagę ilość żądanych we wniosku danych, formę w jakiej ma nastąpić udzielenie informacji, jak również i to czego dotyczy informacja. Okoliczności te wpływają na to, jakie działania musi podjąć organ, by uczynić zadość wnioskowi, co z kolei ma decydujące znaczenie dla stwierdzenia, czy możliwe jest udzielenie żądanej informacji i czy rzeczywiście ma ona charakter informacji przetworzonej, czy też nie.

Sąd zgadza się zarówno ze Skarżącym, jak również z organem administracyjnym, że w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który będzie przeważał nad szeroko rozumianymi kosztami wytworzenia informacji przetworzonej. Innymi słowy, korzyści z upublicznienia tej informacji muszą być większe niż konsekwencje zaabsorbowania środków osobowych, rzeczowych i czasowych organu na jej przetworzenie (por. wyroki NSA z: 29 października 2020r. sygn. akt I OSK 969/20, LEX nr 3096157; 21 października 2020r. sygn. akt LEX nr 3080948).

Tym niemniej Sąd stwierdza, że organ - jako adresat ww. wniosku Skarżącego, będąc organem administracji publicznej i podmiotem zobowiązanym w świetle przepisów u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej - powinien poinformował wnioskodawcę, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną w rozumieniu u.d.i.p. i wezwać Skarżącego do wykazania w terminie 7 dni, że uzyskanie żądanych przez Skarżącego danych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Z akt sprawy, ani z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, że Skarżący był informowany, że ww. informacja, o której mowa we wniosku z [...] czerwca 2020r., ponowionym w kolejnym wniosku z [...] czerwca 2020r., zdaniem Prezesa URE, stanowi informację publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a ponadto Skarżącego nie wezwano do wykazania, że uzyskanie żądanych przez Skarżącego danych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Do akt nie załączono też żadnych dowodów wskazujących, że Skarżący działał w sprawie w imieniu Spółki.

Prezes URE, wydając zaskarżoną decyzję administracyjną, dopuścił się więc - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji, dlaczego uznał, że wnioskowana przez Skarżącego informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W konsekwencji ww., istotnego uchybienia, Prezes URE - odmawiając Skarżącemu udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej - nie dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., naruszając przy tym konstytucyjne prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, przewidziane w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, na co prawidłowo zwrócono uwagę w skardze.

Sąd stwierdził, że Prezes URE, odmawiając Skarżącemu dostępu do wnioskowanej informacji publicznej - dopuścił się także naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 i art. 7 in principio k.p.a. w związku z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 7 Konstytucji RP.

4. Sąd, mając powyższe na względzie uznał, że Prezes URE ponownie rozpoznając sprawę, będzie zobowiązany zastosować się do przedstawionych wytycznych ujętych w wyroku, usuwając wytknięte nieprawidłowości.

Prezes URE powinien w uzasadnieniu decyzji, wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy wyjaśnić podjęte rozstrzygnięcie, aby jego wywód miał charakter skonkretyzowany i świadczył o wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, jak też o indywidualnej, wnikliwej ocenie wniosku Skarżącego i stanu prawnego, w tym o rozważeniu występujących w sprawie zasad i wartości prawnych, a także o skrupulatnym przeprowadzeniu procesu subsumcji, po wcześniejszym wezwaniu Skarżącego do wykazania przesłanki istotnej z punktu widzenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Prezes URE zobowiązany będzie następnie w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości ustalić, mając na względzie zarówno uwarunkowania formalne wyrażone w k.p.a., jak i przepisy materialne z u.d.i.p., czy rzeczywiście zachodzą podstawy do zastosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., z uwagi na materialne przesłanki dające podstawę do zakwalifikowania spornej informacji, jako informacji przetworzonej.

5. Sąd, biorąc powyższe pod uwagę i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji. Postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych, zawarte w punkcie drugim sentencji wydano na mocy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a.