Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1681/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-03-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: Art. 61  par. 3  i par. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 11 października 2016r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 11 października 2016r, nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry, w której zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku skarżący wskazał, że zapłacenie spornej kary pieniężnej, spowoduje dla niego dotkliwy uszczerbek. Podał, że nie posiada żadnego majątku, ruchomości, akcji, udziałów, obligacji, które mógłby sprzedać, aby pokryć karę, a jej zapłata spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

Płacąc karę, nie będzie miał środków na bieżące utrzymanie, wyżywienie, odzież, opłaty. A nawet, gdyby spróbował pożyczyć tę kwotę, to nie będzie go stać na jej zwrot wraz z odsetkami, tym bardziej, że wymierzona kara nie jest kwotą niską, a z PIT-u za 2015r. wynika, że nie osiąga dochodów i nie ma żadnych oszczędności. Z tych względów uznał, że jego wniosek jest godny zaakceptowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi, wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wymienionych we wskazanym przepisie.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzeczniczym, wyrażonym między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004r. sygn. akt GZ 138/2004, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji - zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. - jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r. sygn. akt II SA/Bk 352/06).

Należy zauważyć, że aby sąd mógł wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, wnioskodawca musi wykazać we wniosku okoliczności, uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku, ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków, zależy orzeczenie sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005r., sygn. akt II OZ 201/05). Wywody zawarte we wniosku, powinny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych danych, obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347).

W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki, byłyby trudne do odwrócenia. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprowadza się jedynie do ogólnych stwierdzeń, że zapłata wymierzonej kary pieniężnej, spowoduje dotkliwy uszczerbek majątkowy dla skarżącego. Z góry założył on, że próba pożyczenia kwoty na pokrycie kary pieniężnej, doprowadzi go do sytuacji, że nie będzie mógł jej zwrócić, mimo, że nie wskazał on na żadne działania, które poczyniłby w kierunku zapobieżenia sytuacji zadłużenia. Skarżący podał ponadto, że płacąc karę, nie będzie miał środków na bieżące utrzymanie, wyżywienie, odzież, opłaty - nie przedkładając na tę okoliczność żadnych dowodów w postaci dokumentów źródłowych, które wskazywałyby na jego dotychczasowe obciążenia finansowe z tego tytułu. Z akt sprawy nie wynika też, aby skarżący był osobą pozbawioną możliwości zarobkowania, obarczoną

zobowiązaniami, czy też, aby był dotknięty chorobą, która uniemożliwiałaby mu podjęcie pracy, która mogłaby się przyczynić do zgromadzenia środków pieniężnych na bieżące wydatki, w tym na pokrycie kary, która została na niego nałożona.

Należy również wskazać, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego, wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2014r. sygn. akt l OZ 737/14). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych, pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2013r., sygn. akt II GZ 684/13).

Zdaniem Sądu, okoliczność, że postanowieniem z dnia 29 grudnia 2016r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych nie ma istotnego znaczenia dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanki przyznania prawa pomocy nie są bowiem tożsame z przesłankami, uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega ocenie w kontekście spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a., zaś wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu, uzasadniać mogą konkretne okoliczności, będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., a nie sama aktualna sytuacja majątkowa, w której znajduje się strona. Gdyby tak przyjąć, to każdorazowo przyznanie prawa pomocy, musiałoby skutkować wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Poza tym, według Sądu, nawet fakt ewentualnego wyegzekwowania określonej kwoty kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie, nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, bowiem w takim wypadku, wskazana zaskarżoną decyzją należność, zostanie stronie zwrócona. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.

Skoro więc wnioskodawca nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu przez wykonanie zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a. - Sąd orzekł jak w sentencji.