Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1033/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w K., działając na podstawie art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. 2005, Nr 108, poz. 908 z poźn. zm.), zwrócił się do organu I instancji o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem w stosunku do J. K.. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że ww. w okresie od 12 lutego 2010 r. do 11 lutego 2011 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego tj.:

12 lutego 2010 r. przekroczenie prędkości (2 punkty),

12 lutego 2010 r. spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego - kolizja drogowa (6 punktów).

20 kwietnia 2010 r. niezastosowanie się do pozostałych, niewyszczególnionych w katalogu znaków i sygnałów drogowych (1 punkt),

18 maja 2010 r. naruszenie obowiązku używania pasów bezpieczeństwa przez kierującego pojazdem (2 punkty),

23 czerwca 2010 r. przekroczenie prędkości (6 punktów),

29 września 2010 r. naruszenie obowiązku używania pasów bezpieczeństwa przez kierującego pojazdem (2 punkty),

4 listopada 2010 r. przekroczenie prędkości (4 punkty),

11 lutego 2011 r. niezastosowanie się do sygnałów świetlnych (6 punktów).

W następstwie powyższego wniosku Prezydent Miasta Z. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta Z. skierował J. K. na egzamin państwowy na kat. B prawa jazdy obejmujący część teoretyczną i praktyczną do Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że kierowca dopuścił się wielokrotnego naruszania wymienionych we wniosku [...] Komendanta Wojewódzkiej Policji przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, za które otrzymał łącznie 29 punktów. Ponieważ suma punktów uzyskanych w ciągu roku przekroczyła 24 kierowca zobowiązany jest do zdania egzaminu kontrolnego.

J. K. wniósł odwołanie od otrzymanej decyzji wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Podniósł, iż po ciężkim wypadku, który miał miejsce pod K., to on wraz z rodziną był poszkodowany, a Policja cyt. "bezpośrednio i podstępnie" podsunęła mu blankiet mandatu do podpisania, pomimo że był w szoku po wypadku. Przypadek drugi w S. zdaniem strony był w tym samym stylu; "proszę tutaj podpisać a można się odwoływać". Do dnia dzisiejszego J. K. nie otrzymał nagrania z tego zdarzenia pomimo kilkakrotnych próśb celem oddania tego materiału do oceny w niezależnej wyspecjalizowanej jednostce. Nigdy również nie podpisywał i nie weryfikował mandatów z fotoradarów. Nigdy też nie miał wcześniejszej informacji o takiej ilości punktów. Odwołujący się podkreślił, że czuje się bardzo pokrzywdzony, wykorzystany i świadomie przez funkcjonariuszy wprowadzony w błąd przy podpisywaniu mandatów ponieważ nie informowano go o przysługujących prawach.

W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania decyzją z dnia [...]r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji zrelacjonował przebieg postępowania administracyjnego, przytoczył stosowne przepisy Prawa o ruchu drogowym, a następnie wskazał, iż z akt sprawy wynika, że niewątpliwie J. K. w okresie od 12 lutego 2010 r. do 11 lutego 2011 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego uzyskując łącznie 29 punktów czym wypełnił dyspozycję art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy. Biorąc zatem pod uwagę fakt, iż zaistniały okoliczności związane z przekroczeniem 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ww. ustawy, a Komendant Wojewódzki Policji złożył wymagany wniosek jak również to, że decyzja wydana w przedmiotowym trybie ma charakter aktu związanego, tzn. w przypadku zaistnienia określonej w przepisie przesłanki organ ma obowiązek wydać decyzję o określonej treści - Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do skierowania J. K. na egzamin teoretyczny i praktyczny w zakresie kategorii B. Ponadto Kolegium poinformowało, iż w postępowaniu o skierowanie na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami organy administracji nie są uprawnione do badania oraz kwestionowania prawomocnych rozstrzygnięć (takich, jak mandat karny) stwierdzających faktyczne popełnienie wykroczeń oraz nakładających kary za popełnienie tych wykroczeń (wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1806/06).

Pismem z dnia 6 sierpnia 2012 r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, zarzucając jej:

1. rażące naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, mianowicie:

• art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ w zw. z art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, iż zaistniały okoliczności związane z przekroczeniem 24 punków, podczas gdy dokładne zbadanie sprawy i przeprowadzenie postępowania dowodowego prowadzi do wniosku, iż 6 punktów przyznanych mandatem karnym serii [...] nr [...] z dnia [...] r. zostało naliczonych bezpodstawnie, bowiem przyczyną zdarzenia było nieprzygotowanie jezdni do poruszania się po niej i w konsekwencji narażenie skarżącego i jego żony na utratę życia i zdrowia, ponadto mandat został mu wręczony, gdy był w szoku po wypadku w szpitalu;

2. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie:

art. 7 k.p.a. poprzez wydanie przedmiotowych decyzji w oderwaniu od słusznego interesu strony oraz interesu społecznego i bez dokładnego wyjaśnienia sprawy;

W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także utrzymanej nią w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. W uzasadnieniu kwestionując mandat nałożony nań w dniu 13 lutego 2010 r. z powodu którego naliczono mu 6 punktów stwierdził, że jego zdaniem punkty te winny zostać anulowane, brak było bowiem podstaw do ukarania go mandatem karnym. Już okoliczności jego wręczenia i brak pouczenia winny uzasadniać wnikliwe zbadanie przedmiotowej sprawy przez organ administracyjny. Kluczowe bowiem znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ustalenie, czy skarżący przekroczył liczbę 24 punktów. Gdyby zaś zostały mu anulowane punkty (w liczbie 6) przyznane mandatem karnym serii [...] nr [...], to nie przekroczyłby granicy 24 punktów.

Skarga została wniesiona w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona.

Przystępując do szczegółowych rozważań w pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, że w myśl art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b cytowanej już wyżej ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, podlega kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Zasady prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego reguluje z kolei art. 130 ustawy. Zgodnie z ust. 1 zd. 1 tegoż artykułu określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w przypadku stwierdzenia przez komendanta Policji, zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji kierowców na podstawie wpisów ostatecznych, iż kierowca przekroczył 24 punkty, organ ten jest zobowiązany wystąpić z wnioskiem do starosty o skierowanie kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Z kolei starosta zobowiązany jest wydać decyzję o skierowaniu po ustaleniu, że istotnie spełnione są warunki ustawowe i potwierdzone przez Komendanta Policji wpisy w ewidencji świadczą o przekroczeniu określonego powyżej limitu. Starosta samodzielnie nie może dokonywać zmian w ewidencji i modyfikować kwalifikacji naruszeń dokonanej przez kompetentne organy. Usuwanie wpisów z ewidencji należy bowiem tylko i wyłącznie do organu ją prowadzącego. W toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy organ administracji nie jest zatem uprawniony do badania prawidłowości kwalifikacji czynu dokonanej przez Policję w toku postępowania mandatowego. Skoro bowiem zgodnie z informacją Policji kierowca przekroczył limit punktów karnych, to skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest zasadne.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż stosownie do wpisów w ewidencji J. K. dopuścił się wielokrotnego (8 razy w ciągu roku) naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, za które otrzymał łącznie 29 punktów. Naruszenia te, wymienione we wniosku [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, potwierdzone zostały prawomocnymi mandatami, a w dwóch przypadkach prawomocnymi wyrokami sądowymi. W konsekwencji Prezydent Miasta Z. zobligowany był do tego by stronę skierować na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Organ ten nie był bowiem władny do kontrolowania kwestionowanej przez stronę prawidłowości zakwalifikowania przez Policję jego zachowań jako naruszeń przepisów i zasad bezpieczeństwa drogowego. Poprawnie zatem organ I instancji skierował skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, prawidłowo też Kolegium zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną utrzymało w mocy.

Kwestionować prawidłowość wystawionych mandatów można bowiem w odrębnym trybie, w drodze postępowania przed Komendantem Policji, nie zaś w ramach postępowania przed organem administracji publicznej w przedmiocie skierowania na egzamin. W konsekwencji ani organ I, ani organ II instancji nie mogły wziąć pod uwagę argumentacji skarżącego kwestionującego dokonaną przez Policję kwalifikację zdarzenia, które w miejscowości M. spowodowało ukaranie skarżącego prawomocnym mandatem wiążącym się z naliczeniem 6 punktów. Także Sąd w niniejszym postępowaniu nie może uwzględnić argumentacji skarżącego i badać prawidłowości dokonanych przez Policję odnośnie ww. zdarzenia ustaleń, jak tez prawidłowości prawomocnego mandatu.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.