Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1143/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 273 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. WSA Tadeusz Lipiński Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Lu 1015/12 w sprawie ze skargi A. D. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 894/07 w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 1015/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. D. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 894/07 w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

A. D. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. wniósł skargę o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 894/07, zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 lutego 2008 r. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę A. D. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] października 2007 r., nr [...]. Decyzją tą Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego:

- uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Janowie Lubelskim z dnia [...] czerwca 2007 r. o odmowie nałożenia na J. Ł. oraz W. i J. małżonków Ł. obowiązku rozbiórki części budynku murowanego (garażu) usytuowanego na działce nr ew. [...] w W. przy granicy z działką nr ew. [...],

- na podstawie art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. ustawy Prawo budowlane orzekł o odmowie nałożenia wskazanego w decyzji obowiązku, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Skarżący od powyższego wyroku nie wnosił skargi kasacyjnej i stał się on prawomocny w dniu 22 kwietnia 2008 r.

Jako podstawę wznowienia postępowania sądowego skarżący wskazał przewidziane w art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wykrycie środków dowodowych. Miały nimi być uzyskane z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej zdjęcia lotnicze działki nr ew. [...]. Zdjęcie z dnia [...] października 1989 r. pokazuje, że spornego budynku nie było jeszcze w czasie wykonania zdjęcia. Drugie ze zdjęć z dnia [...] lipca 1997 r. potwierdza zaś, że budynek ten został już wybudowany. Skarżący wyjaśnił, że nie udało mu się pozyskać zdjęć z lat 1990-1995, ze względu na ich brak w zbiorach CODGiK. Wskazał, że również na mapie z 1998 r. będącej w zbiorach Inspektora Nadzoru Budowlanego w Janowie Lubelskim sporny garaż nie widnieje i pojawia się dopiero na mapie z 2000 r.

Zdaniem skarżącego przedstawione dowody świadczą o niezgodności ze stanem faktycznym zeznań inwestora i powołanych przez niego świadków oraz o wybudowaniu spornego budynku po 1995 r. Skarżący podniósł także, iż w posiadanie wskazanych zdjęć wszedł w dniu [...] marca 2012 r., a zatem jego skarga została złożona w ustawowym terminie.

Postanowieniem z dnia 12 lipca 2012 r., II SA/Lu 352/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił wskazaną skargę o wznowienie.

Postanowieniem z dnia 26 października 2012 r., II OSK 2577/12, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie WSA w Lublinie i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpatrzenia.

Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł z urzędu, iż w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji dokonał oceny merytorycznej wskazanej w skardze podstawy wznowienia, stwierdzając, że przedłożona przez skarżącego dokumentacja fotograficzna nie stanowi środka dowodowego, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy (art. 273 § 2 P.p.s.a.). Z tego zaś powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny mógł jedynie tę skargę oddalić jako niezasadną, a nie odrzucić ją na podstawie art. 281 P.p.s.a.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 1015/12 oddalił skargę A. D. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 894/07

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, ze zgodnie z art. 190 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Sąd rozpoznając merytorycznie skargę o wznowienie, zgodnie ze stanowiskiem NSA wyrażonym w powołanym postanowieniu z dnia 26 października 2012 r., II OSK 2577/12, doszedł do przekonania, że skarga ta jest niezasadna.

Zgodnie z art. 270 P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Z kolei art. 273 § 2 P.p.s.a. stanowi, że można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 P.p.s.a.). Sąd właściwy do wznowienia postępowania bada na posiedzeniu niejawnym, a także na rozprawie, czy skarga o wznowienie została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia (art. 280 § 1 i art. 281 P.p.s.a.).

Skarga o wznowienie złożona w przedmiotowej sprawie złożona została, zdaniem Sądu, w ustawowym trzymiesięcznym terminie określonym w art. 277 P.p.s.a. W treści skargi skarżący wskazał ustawową podstawę wznowienia postępowania uregulowaną w art. 273 § 2 P.p.s.a. Skarżący spełnił również pozostałe wymogi formalne skargi, opisane w art. 279 P.p.s.a. W tej sytuacji, stosownie do art. 282 § 1 P.p.s.a., obowiązkiem Sądu było rozpoznanie sprawy na nowo w granicach, jakie zakreśla wskazana przez skarżącego podstawa wznowienia.

Wobec podniesienia przez skarżącego podstawy wznowienia określonej w art. 273 § 2 P.p.s.a. zakres ponownego rozpoznawania sprawy wymagał uwzględnienia wskazanych przez stronę środków dowodowych oraz dokonania ich oceny łącznie z materiałem zgromadzonym w poprzednim postępowaniu (por. H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2009, s. 935-936).

Oceniając zasadność skargi o wznowienie Sąd stwierdził, że przedłożona przez skarżącego dokumentacja fotograficzna Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej nie stanowi środka dowodowego, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy II SA/Lu 894/07, zakończonej prawomocnym wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 12 lutego 2008 r.

Zaskarżoną w tej sprawie decyzją Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] października 2007 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania A. D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Janowie Lubelskim z dnia [...] czerwca 2007 r., wydanej na podstawie art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w zw. z art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) odmawiającej nałożenia na J. Ł. oraz W. i J. małżonków Ł. obowiązku rozbiórki części budynku (ściany podłużnej) usytuowanej na ich działce nr ew. [...] w W. przy granicy z działką A. D., uchylił tę decyzję w całości i orzekł o odmowie nałożenia wskazanego w decyzji obowiązku, powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na ustalenia organu pierwszej instancji, z których wynikało, że na działce nr ew. [...] w W., stanowiącej własność J. Ł. oraz W. i J. Ł. znajduje się budynek murowany (garaż) o wymiarach [...] m x [...] m, z dachem jednospadowym, usytuowany podłużną ścianą oddzielenia pożarowego przy granicy z działką stanowiącą obecnie własność A D.. Budynek został zrealizowany przez J. Ł. na podstawie pozwolenia na budowę z 1988 r., co ustalono na podstawie zeznań inwestora i świadków pracujących przy budowie. Decyzja o pozwoleniu na budowę inwestorowi zaginęła, a w zasobach archiwalnych Urzędu Gminy w G. brak jest pozwoleń na budowę wydawanych w tamtym okresie.

Organ pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotowy budynek usytuowany przy granicy działki ścianą oddzielenia przeciwpożarowego nie stwarza zagrożenia dla ludzi lub mienia, gdyż jego stan techniczny jest dobry. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia żądania skarżącego nakazania właścicielom usunięcia części budynku (ściany podłużnej), to jest wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, organ pierwszej instancji odmówił nałożenia takiego obowiązku na podstawie art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

Organ odwoławczy podkreślił, że przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r., obowiązujące przed dniem 1 stycznia 1995 r., nie nakładały na inwestora w budownictwie indywidualnym obowiązku przechowywania dokumentacji dotyczącej budowy. Skoro więc organ pierwszej instancji ustalił, że inwestor zrealizował obiekt na podstawie pozwolenia na budowę wydanego na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, to wadliwie jako podstawę rozstrzygnięcia w sprawie wskazał art. 37 tej ustawy, który to przepis w związku z treścią art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ma zastosowanie jedynie do obiektów realizowanych samowolnie przed dniem 1 stycznia 1995 r. Zdaniem organu drugiej instancji, sprawę należało rozpatrywać na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który stanowi o nałożeniu obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem.

Sąd stwierdził, że organ drugiej instancji dokonał prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji i zastosował prawidłowo przepisy prawa materialnego. W świetle art. 7 K.p.a. organy administracji podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organy te są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a.). Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie do art. 136 K.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, jest on bowiem obowiązany ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę administracyjną. Organ ten ustalił prawidłowo, zgodnie z wymogami wynikającymi z powołanych przepisów art. art. 7, 77 § 1, 80 i 136 K.p.a., że będący przedmiotem postępowania budynek garażowy został zrealizowany w oparciu o pozwolenie na budowę wydane w 1988 r., na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. W tej sytuacji prawidłowo, w ocenie Sądu, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i odmówił nałożenia na inwestora obowiązku wykonania czynności zmierzających do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Wobec stwierdzenia przez organ, że przedmiotowy obiekt nie stanowił samowoli budowlanej, lecz został wzniesiony w oparciu o ostateczne pozwolenie na budowę z 1988 r., kwestionowana przez skarżącego data zakończenia realizacji budynku, którą świadkowie określają różnie: od 1988 r. (inwestor i osoby pracujące przy budowie) do pierwszej połowy lat 90-tych (według skarżącego i jego rodziny) nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Oceny tej nie zmieniają przedstawione wraz ze skargą o wznowienie dowody w postaci sporządzonych dla Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej dwóch zdjęć lotniczych działki nr ew. [...], położonej w W., gmina G.. Odnosząc się do tych dowodów Sąd stwierdził, że jedno ze wskazanych zdjęć zostało wykonane w dniu [...] października 1989 r., a drugie w dniu [...] czerwca 1997 r. Bezspornym jest również, że budynek, którego rozbiórki domagał się skarżący w postępowaniu administracyjnym, uwidoczniony jest jedynie na późniejszej fotografii. Nie ulega więc wątpliwości, że przedłożona dokumentacja fotograficzna nie pozwala na precyzyjne ustalenie czasokresu budowy omawianego garażu na działce nr ew. [...] w okresie pomiędzy datami wykonania obydwu zdjęć, to jest od [...] października 1989 r. do [...] czerwca 1997 r. Fotografie te nie wykluczają możliwości zrealizowania przedmiotowego budynku przed dniem 1 stycznia 1995 r., w którym weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i nie pozwalają z całą pewnością przyjąć czasu budowy tego obiektu dopiero w latach 1995-1997.

Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego i jego pełnomocnika nie można stwierdzić, że na wynik sprawy mogła mieć wpływ dołączona do skargi kopia mapy zasadniczej z 1998 r. Zdaniem Sądu, mapa ta w żadnym razie nie stanowi "nowego" dowodu w rozumieniu art. 273 § 2 P.p.s.a., który to dowód skarżący wykrył po prawomocnym zakończeniu sprawy II SA/Lu 894/07 i z którego skarżący nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu sądowym. Z treści skargi o wznowienie oraz skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu w sprawie II SA/Lu 352/12 wynika jednoznacznie, że skarżący dysponował tą mapą najpóźniej w toku postępowania administracyjnego zakończonego powołaną decyzją z dnia [...] października 2007 r., nr [...], lecz mapa ta "w postępowaniu administracyjnym w sposób nieuzasadniony została odrzucona, jako środek dowodowy" (k. 68 akt sądowych).

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 282 § 2 P.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania oddalił

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę kasacyjną wniósł A. D. podnosząc zarzuty naruszenia:

1) art. 273 P.p.s.a. poprzez uznanie, że przedstawiona przez skarżącego kasacyjnie dokumentacja fotograficzna Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej nie stanowi środka dowodowego, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, a które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy,

2) art. 273 § 2 P.p.s.a. w zw. Z art. 6, art. 7, art. 75, art. 77, art. 86, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez uznanie dowodów przedstawionych przez skarżącego kasacyjnie, jako jedynie "dodatkowy" materiał dowodowy, który nie rozstrzyga spornego zagadnienia, podczas gdy w rzeczywistości przedstawiona przez skarżącego kasacyjnie dokumentacja fotograficzna obala twierdzenia i zeznania strony przeciwnej, które jako jedyne były podstawą wydania decyzji administracyjnych, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik postępowania przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji błędnie uznał, że przedstawiony przez skarżącego kasacyjnie materiał dowodowy w postaci fotografii nie mógł wpłynąć na wynik sprawy. Kluczową i rozstrzygająca dla wyniku postępowania jest kwestia okresu, w którym wybudowany został budynek. Skarżący kasacyjnie podniósł, że jego zdaniem sąsiedzi wybudowali budynek bez wymaganego pozwolenia na budowę i powinien on podlegać rozbiórce. Sąsiedzi nie potrafili przedstawić decyzji o pozwoleniu na budowę twierdząc, że dokumenty te zaginęły. Świadkowie wskazani przez sąsiadów stwierdzili, że budynek został postawiony w 1988 r., zaś świadkowie wskazani przez skarżącego kasacyjnie, że nastąpiło to w 1995 r. Zeznania złożone przez strony były tożsame ze zeznaniami wskazanych przez nich świadków. Organy administracji odmówiły wiarygodności dowodom przedstawionym przez skarżącego kasacyjnie, ale motywy rozstrzygnięcia, w ocenie skarżącego kasacyjnie były nieprzekonujące. Podstawą wydanych decyzji był osobowy materiał dowodowy przedstawiony przez sąsiadów, z którego wynikać miało, że budynek był wybudowany w 1988 r. i dlatego zastosowanie mają przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W świetle przedstawionych przez skarżącego kasacyjnie fotografii, z których wynika, że 1989 r., spornego budynku jeszcze nie było, obalone zostały zeznania świadków oraz inwestora, z których wynika, iż budynek istniał w 1988 r. Oznacza to, że świadkowie zeznali nieprawdę i materiał dowodowy w postaci ich zeznań powinien zostać odrzucony. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie aspekt ten pominął. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, wprawdzie przedstawione fotografie nie przesądzają o tym, że budynek mógł powstać przed dniem 1 stycznia 1995 r., ale nie można wykluczyć, że powstał między 1995 - 1997 r. Nadto zdaniem skarżącego kasacyjnie skoro organy administracji dopuściły subsydiarny środek dowodowy, to znaczy, że w sprawie pozostały niewyjaśnione istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Skoro organy administracji miały wątpliwość, co do podjętej decyzji i oceniając cały materiał dowodowy na podstawie art. 75, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. uznały za wiarygodne dowody przedstawione przez inwestora, to pod znakiem zapytania staje rzetelność całego postępowania administracyjnego i naruszone zostały fundamentalne jego zasady wynikające z art. 6 K.p.a. i art. 7 K.p.a.

Skarżący kasacyjnie stwierdził też, że załączona do skargi o wznowienie postępowania kopia mapy zasadniczej, która w postępowaniu administracyjnym niezasadnie została odrzucona, jako środek dowodowy, w zamierzeniu nie miała być "nowym" dowodem, na podstawie którego miałoby być wznowione postępowanie. Mapa ta miała jedynie stanowić potwierdzenie tezy od początku stawianej przez skarżącego, że budynek został postawiony po 1995 r. skoro na mapie z 1998 r. jeszcze nie widnieje. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął to zupełnie.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, w postępowaniach administracyjnych dowody strony przeciwnej zostały bez mała "na wiarę" przyjęte przez organy administracji podczas gdy, jak się okazuje, bardziej wiarygodne były dowodowy przedstawione przez skarżącego kasacyjnie, zwłaszcza obiektywne dowody z dokumentów. W takiej sytuacji wznowienie w pierwszej kolejności postępowania sądowoadinistracyjnego, a później samego postępowania administracyjnego powinno nastąpić z uwzględnieniem zasady demokratycznego państwa prawnego. Skarżący kasacyjnie stwierdził, że wraz ze skarga kasacyjną przedłożył istotne dowody merytoryczne, które miały wpływ na trafność orzekania. Są to dowody obiektywne, dotyczą istoty sporu i istoty sprawy, weryfikują materiał dowodowy, który był podstawą orzekania zaś Sąd niezasadnie dowodów tych nie uwzględnił.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez A. D. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 273 § 2 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że dokumentacja fotograficzna Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej nie jest środkiem dowodowym, który mógłby wpłynąć na wydanie innego rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 894/07, gdyby Sąd ten przed wydaniem wyroku był w posiadaniu tej dokumentacji. Słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że podstawą wydania przez Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. oraz oddalenia skargi na tę decyzję było ustalenie, że inwestor budując garaż usytuowany na działce o nr ew. [...] dysponował pozwoleniem na budowę wydanym w 1988 r. Przedstawiona przez skarżącego kasacyjnie dokumentacja nie podważyła tej okoliczności. Dokumentacja ta nie wskazuje również na to, że garaż zbudowany został przed uzyskaniem pozwolenia na budowę lub niezgodnie z tym pozwoleniem.

Brak jest również podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji naruszył art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 75 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 86 K.p.a. oraz, art. 107 § 3 K.p.a. Przedstawiona przez skarżącego kasacyjnie argumentacja podważa jedynie przydatność dowodową twierdzeń inwestorów to jest, że garaż zbudowany został w 1988 r. Nie oznacza to jednak, że automatycznie pozbawione przydatności dowodowej są pozostałe twierdzenia inwestorów oraz wskazanych przez nich świadków, to jest, że posiadali oni pozwolenie na budowę wydane w 1988 r. Podkreślić należy, że relacje inwestorów oraz wskazanych przez nich świadków odbywały się po upływie kilku lat od powstania garażu. Wskazanie niewłaściwej daty zakończenia budowy garażu wcale nie musiało być wynikiem celowego podawania nieprawdy, tylko pomyłki wynikającej z niewłaściwego odtworzenia zapamiętanych zdarzeń na skutek upływu czasu.

Z przedstawionej przez skarżącego kasacyjnie dokumentacji nie wynika też, że garaż zbudowany został w 1995 r. Z dokumentacji tej wynika, tylko że garaż nie widnieje na zdjęciu wykonanym w dniu [...] października 1989 r. oraz, że widnieje na zdjęciu wykonanym w dniu [...] lipca 1997 r. Jak przyznał sam skarżący kasacyjnie w skardze wniesionej do Sądu I instancji (k - 5 akt sprawy) garaż mógł zostać zrealizowany na wiosnę 1990 r. i nowe dowody przedstawione przez skarżącego kasacyjnie nie dają podstaw do podważenia tej okoliczności. To, że można wykluczyć, że garaż zrealizowany został między rokiem 1995 a rokiem 1997 nie może być podstawą kwestionowania prawidłowości wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 894/07. Skarżący kasacyjnie powinien przedstawić dowody, że tak rzeczywiście było, a nie że tak mogło być. Jeśli skarżący kasacyjnie kwestionuje prawidłowość wyroku wydanego w sprawie II SA/Lu 894/07 to powinien przedstawić dowody, które jednoznacznie podważałyby istotne dla oceny prawidłowości tego wyroku ustalenia faktyczne, a nie dowody, które wskazują jedynie na możliwość, że ustalenia te są błędne. Nie zastąpią tego formułowane przez skarżącego kasacyjnie oskarżenia, że w postępowaniach administracyjnych dowody strony przeciwnej zostały bez mała "na wiarę" przyjęte przez organy administracji podczas gdy, zdaniem skarżącego kasacyjnie bardziej wiarygodne były dowodowy przedstawione przez niego, zwłaszcza obiektywne dowody z dokumentów.

Do pozwolenia na budowę wydanego w 1988 r. zastosowanie miała ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Z art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy wynikało, że pozwolenie na budowę traciło ważność, jeżeli budowa nie została rozpoczęta w ciągu dwóch lat od daty wydania pozwolenia lub w terminie ustalonym w pozwoleniu albo gdy została przerwana na czas dłuższy niż dwa lata. Przedstawiona przez skarżącego dokumentacja fotograficzna nie dowodzi, że garaż zbudowany został po upływie 2 lat od wydania pozwolenia na budowę lub wskazanego w pozwoleniu terminu, bądź by budowa została przerwana na czas dłuższy niż 2 lata.

Niezrozumiałe są twierdzenia skarżącego kasacyjnie, że skoro organy administracji dopuściły subsydiarny środek dowodowy w postaci przesłuchania stron, to znaczy, że w sprawie pozostały niewyjaśnione istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a skoro organy administracji miały wątpliwość, co do podjętej decyzji i oceniając cały materiał dowodowy na podstawie art. 75, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. uznały za wiarygodne dowody przedstawione przez inwestora, to pod znakiem zapytania staje rzetelność całego postępowania administracyjnego i naruszone zostały fundamentalne jego zasady wynikające z art. 6 K.p.a. i art. 7 K.p.a. Twierdzenia te to zbiór niczym nieuzasadnionych hipotez.

Zgodnie z treścią art. 86 K.p.a., jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Po to przeprowadzany jest dowód z przesłuchania strony, by wątpliwości zostały wyjaśnione. Tymczasem skarżący kasacyjnie na poparcie swoich twierdzeń wyrywa z ww. przepisu sformułowanie "niewyjaśnione istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności", by następnie, nie wiadomo w oparciu o jakie zasady logicznego wnioskowania, odwołując się do niego formułować twierdzenie, że przeprowadzenie dowodu, o którym mowa w art. 86 K.p.a. świadczy o tym, że także po dokonaniu tej czynności dowodowej organy administracji miały wątpliwości, jakie ustalenia faktyczne należy poczynić. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tego rodzaju argumentacja jest argumentacją nieracjonalną i merytoryczne odniesienie się do niej nie jest możliwe.

Nadto przypomnieć należy, że skarżący kasacyjnie żądał wznowienia postępowania na podstawie art. 273 § 2 P.p.s.a., to jest w oparciu o wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Przeprowadzenie przez organy administracji dowodu z przesłuchania strony nie jest ani nową okoliczności faktyczną ani nowym środkiem dowodowy, o których mowa w ww. przepisie. Argumentacja skargi kasacyjnej związana z przeprowadzeniem tego dowodu nie ma więc żadnego związku ze złożonym wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 894/07.

Odnośnie do zawartych w skardze kasacyjnej argumentów skarżącego kasacyjnie dotyczących oceny przez Sąd I instancji dowodu w postaci mapy, sam skarżący kasacyjnie przyznaje, że mapa ta nie była nowym dowodem na podstawie którego miałoby być wznowione postępowanie. Niezasadny jest więc zarzut, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny dowód ten zupełnie pominął. Stwierdzić przy tym należy, że nie bardzo wiadomo, czy skarżący kasacyjnie zarzuca pominięcie tego dowodu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w sprawie o sygn. II SA/Lu 894/07, czy też w sprawie o sygn. II SA/Lu 1015/12. Jeśli miałby to być zarzut skierowany pod adresem Sądu orzekającego w sprawie o sygn. II SA/Lu 894/07, to także nie ma to znaczenia dla oceny zasadności wniosku o wznowienie postępowania. Nawet gdyby hipotetycznie podzielić stanowisko skarżącego kasacyjnie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie o sygn. II SA/Lu 894/07 nie wziął pod uwagę dowodu z przedstawionej przez skarżącego kasacyjnie mapy, to mógłby to być ewentualnie zarzut podnoszony w skardze kasacyjnej od tego wyroku. Nie jest to natomiast nowa okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania, o której mowa w art. 273 § 2 P.p.s.a.

Stwierdzić również należy, że niezasadny jest argument skarżącego kasacyjnie, iż mapa z 1998 r. stanowi potwierdzenie od początku stawianej przez niego tezy, że budynek został postawiony po 1995 r. skoro na mapie tej jeszcze nie widnieje. Naniesienie budynku na mapę mogło nastąpić bowiem z opóźnieniem. Na to, że tak rzeczywiście mogło być dowodu dostarcza sam skarżący kasacyjnie. Z przedłożonej przez skarżącego kasacyjnie fotografii wykonanej w dniu [...] lipca 1997 r. wynika, że w tym dniu garaż już istniał, a tymczasem na mapie sporządzonej w lipcu 1998 r. jeszcze nie został naniesiony. Przyjmując za prawidłowy tok rozumowania skarżącego kasacyjnie należałoby uznać, że zdjęcie lotnicze wykonane w dniu [...] lipca 1997 r. zawiera obraz niezgodny z rzeczywistością. Tymczasem nie ma podstaw do kwestionowania tego, że na zdjęciu tym widnieje obraz odzwierciedlający rzeczywisty stan zabudowy na działce o nr ew. [...] w dniu [...] lipca 1997 r. Sam skarżący opierał swój wniosek o wznowienie postępowania m.in. na dowodzie z tego zdjęcia uznając je za wiarygodny dowód.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.