Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 143/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2016-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 33
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi R.A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2012 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący – R.A. – działający poprzez swojego pełnomocnika adwokata J.M. - złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] lutego 2016r. Zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] listopada 2015r. w przedmiocie zabezpieczenia na majątku Skarżącego przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2012r. w łącznej wysokości 179.141,00 zł, w tym należność główna w kwocie 130.391,00 zł i odsetki za zwłokę naliczone na dzień wydania ww. decyzji w kwocie 48.750,00 zł.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] listopada 2015r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, na wniosek Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, wydał decyzję nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku R.A. przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2012r. w łącznej wysokości 179.141,00 zł.

Od powyższej decyzji, R.A., złożył odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej, w którym zarzucił naruszenie:

art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3 i § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego bezpodstawne zastosowanie,

art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez przeprowadzenia wnikliwego i rzetelnego postępowania wyjaśniającego oraz dokonanie oceny materiału dowodowego z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów.

Strona podniosła, że nie zachodzi żadna uzasadniona obawa uchylania się od wykonania ewentualnego zobowiązania podatkowego.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w przedmiotowej sprawie podstawą wydania decyzji o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2012r. było podważenie w toku kontroli skarbowej prowadzonej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, rzetelności rozliczeń dokonywanych przez R.A. w podatku od towarów i usług za ww. okresy. Nieprawidłowości wskazywane przez organ kontroli skarbowej dotyczą podejrzenia zaniżenia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za ww. okresy o kwotę 130.391,00 zł. Jak wskazał Naczelnik Urzędu Skarbowego w zaskarżonej decyzji, w świetle ustaleń dokonanych przez organ kontroli skarbowej, R.A. w 2012r. prowadził działalność gospodarczą m. in. w zakresie określonym jako działalność agentów zajmujących się sprzedażą drewna i materiałów budowlanych pod nazwą "L" R.A.. Siedzibę działalności wskazano w [...].

W toku postępowania kontrolnego, wszczętego w dniu [...] lipca 2015r. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2015r., prowadzonego wobec R.A. w zakresie prawidłowości rozliczeń podatku od towarów i usług za okres od stycznia do maja 2012r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ustalił, że R.A. w prowadzonych rejestrach zakupu VAT ujął m. in. faktury VAT wystawione przez "Z" M.Z.. Podatek naliczony wynikający z przedmiotowych faktur został rozliczony w deklaracjach dla podatku od towarów i usług (VAT-7) za styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2012r. Na przedmiotowych fakturach jako towar widnieją palety.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu prowadzonym wobec R.A. wynika, że M.Z. nie prowadził działalności gospodarczej, a jego "działalność" ograniczała się do wystawiania tzw. "pustych faktur". Z uwagi na powyższe faktury wystawione przez M.Z. nie dokumentowały sprzedaży palet na rzecz strony skarżącej. Strona nie miała więc prawa obniżyć podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury wystawionej przez M.Z..

Zdaniem organu stwierdzona nierzetelność deklarowanej podstawy opodatkowania, toczące się wobec Strony postępowanie podatkowe w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2011 r. oraz styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2012 r. oraz stosunek wysokości zabezpieczonych zobowiązań do aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej R.A. wyczerpują przesłankę zastosowania instytucji zabezpieczenia w rozpatrywanej sprawie, której warunkiem jest uzasadniona obawa, co do wykazania przyszłego zobowiązania podatkowego. Ponadto niezgodne z prawem działanie Strony przez dłuższy okres polegające na nierzetelnym ewidencjonowaniu obrotów i zaniżeniu podstawy opodatkowania w celu zmniejszenia obciążeń podatkowych, w konsekwencji uprawnia organy do uznania, iż R.A. uchyla się od opodatkowania. Z tego też względu istnieje uzasadniona obawa, że przewidywane zobowiązanie podatkowe może nie zostać przez stronę wykonane.

W skardze, Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów:

art. 120 ustawy - Ordynacja podatkowa przez przyjęcie, że materiał dowodowy jest wyczerpujący, gdy tymczasem brak przeprowadzenia dowodów wpływa na treść orzeczenia oraz powoduje błędną ocenę przedmiotowej sprawy,

art. 120, art. 121 i art. 122 ustawy - Ordynacja podatkowa ze względu na niezachowanie zasady obiektywnej prawdy materialnej, bez własnej autonomicznej analizy zebranych dowodów, w tym w szczególności oparcie oceny materiału wyłącznie na dowodach zebranych przez organ pierwszej instancji,

art. 33 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie,

art. 121 ustawy - Ordynacja podatkowa - zasady zaufania do organów podatkowych - poprzez nieuzasadnione wyrażenie stanu obawy przez Naczelnika Urzędu Skarbowego podzielone następnie przez Dyrektora Izby Skarbowej skutkujące zabezpieczeniem na majątku Skarżącego zobowiązania podatkowego,

a ponadto zarzuciła:

wydanie decyzji bez uwzględnienia jej stanu faktycznego i prawnego.

Wskazując zatem na powyższe Strona skarżąca wniosła o:

uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji,

zasądzenie na rzecz Strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze Strona skarżąca podniosła, że w przedmiotowej sprawie - wbrew twierdzeniom organów podatkowych - nie zachodzą przypadki szczególne opisane w przepisie art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej. Przede wszystkim dlatego, że Skarżący nie tylko nie miał żadnych zaległości podatkowych ale również nie zbywał majątku. Pomimo tego, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] lutego 2016r. potwierdza te fakty, to jednak uznano, że zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane.

Zdaniem Strony skarżącej w niniejszej sprawie organy nie wykazały, że sytuacja majątkowa Skarżącego jest trudna (wprost przeciwnie - ma on nieruchomości) ani też, że nie da się wyegzekwować zobowiązania podatkowego w postępowaniu egzekucyjnym. Rozpatrując natomiast zachowanie się organu podatkowego w ramach ustalania przesłanki stanu uzasadnionej obawy, w oparciu o powołane orzecznictwo Strona skarżąca wskazuje na znaczenie jednej z zasad ogólnych postępowania podatkowego, tj. zasady zaufania do organów podatkowych.

W ocenie Strony skarżącej zaskarżona decyzja potraktowała w sposób instrumentalny instytucję zabezpieczenia, gdyż postępowanie dowodowe i wnioskowanie obu zaskarżonych decyzji jest wadliwe i narusza podstawowe zasady wymienione w zarzutach.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016r., poz. 718) wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu, wtedy gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom podatkowym zarzucić naruszenia przepisów prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora IS utrzymująca w mocy orzeczenie organu I instancji którym dokonano na majątku skarżącego zabezpieczenia wykonania przyszłych należności podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2012 r. w łącznej wysokości 179.141,00zł, w tym należność główna w kwocie 130.391,00zł i odsetki za zwłokę w kwocie 48.750,00zł, naliczone według stanu na dzień wydania w/w decyzji.

Spór jaki strony wiodą na etapie postępowania sądowo-administracyjnego dotyczy odpowiedzi, czy zostały spełnione przesłanki wynikające z art.33 §1 Ordynacji podatkowej i tym samym, czy uzasadnione było dokonanie na majątku skarżącego zabezpieczenia zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zostały dopełnione przesłanki warunkujące dopuszczalność wydania orzeczenia w przedmiocie zabezpieczenia.

Kluczowe znaczenie dla sformułowanej powyżej tezy ma art.33 Ordynacji podatkowej, który stanowi materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z jego brzmieniem, zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających

w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art.29 §2 stosuje się odpowiednio (§1).

Z kolei w myśl §2 tegoż artykułu zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w §1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji:

1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;

2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego;

3) określającej wysokość zwrotu podatku.

Zaś §3 wskazuje, że w przypadku, o którym mowa w §2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art.54 §1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu.

Natomiast §4 tegoż przepisu brzmi, że w przypadku, o którym mowa w §2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych, co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu.

Analiza powołanych przepisów wskazuje, że przesłanką zabezpieczenia w każdym przypadku jest tylko i wyłącznie uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, którą należy rozumieć jako znaczne prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania wynikające z całokształtu okoliczności sytuacji finansowej podatnika. Norma ta wyraźnie stanowi o "uzasadnionej obawie", a więc takiej, która ma swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy, jak również o "wykonaniu" zobowiązania, a więc nie tylko dobrowolnie, ale i w drodze egzekucji.

Przepis art. 33 O.p., który stanowił podstawę rozstrzygnięć orzekających w sprawie organów, jest przepisem szczególnym, pozwalającym organowi podatkowemu zabezpieczyć w drodze decyzji wykonanie zobowiązania podatkowego w oparciu o dość nieostro zarysowaną przesłankę ("jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję"). W opinii Sądu przesłanka ta nie odwołuje się do uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, ale że zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane.

Jeśli chodzi o uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązania podatkowego, to w omawianym przepisie ustawodawca podaje stosowne przykłady takich sytuacji ("w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję"). Oczywiście nie jest to katalog zamknięty, na co wskazuje użycie przez ustawodawcę zwrotu "w szczególności".

Nie ma przy tym wątpliwości, że to, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Niemniej jednak, uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Uznanie to obejmuje ocenę (w rozsądnym zakresie) istnienia ustawowych przesłanek oraz, przede wszystkim, skorzystanie bądź nieskorzystanie z zabezpieczenia w razie ich stwierdzenia.

Z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że decyzja o zabezpieczeniu może być wydana np. wówczas, gdy podatnik nierzetelnie prowadzi księgę przychodów i rozchodów, gdy dokonuje oszustw podatkowych, np. w zakresie nieuprawnionego zwrotu podatku VAT, gdy nierzetelnie prowadzi ewidencje służące do kontroli wykonania przez niego obowiązków podatkowych. Podkreślić również należy, że zgodnie z wypracowanym w tym przedmiocie stanowiskiem judykatury, trwałe nieuiszczanie zobowiązań podatkowych oraz dokonywanie czynności, które mogą udaremnić lub utrudnić egzekucję to tylko niektóre, przykładowe, okoliczności uzasadniające obawę o braku wykonania zobowiązania podatkowego. O zaistnieniu przesłanki "uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania" przesądzać mogą także inne okoliczności, które nie zostały wyliczone w powołanym przepisie, a jednocześnie wskazują, że realna jest groźba niewykonania zobowiązania podatkowego (por wyroki: WSA w Poznaniu z dnia 4 września 2012r., III SA/Po 15/12, LEX nr 1230672; WSA w Gliwicach z dnia 15 czerwca 2012r., sygn. akt I SA/Gl 1000/09; WSA w Bydgoszczy z dnia 16 listopada 2011r., sygn. akt I SA/Bd 724/11, Lex nr 1053154; WSA w Poznaniu z dnia 24 marca 2011r., sygn. akt I SA/Po 56/11, Lex nr 991338; http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbois).

Nie ulega wątpliwości, że ciężar udowodnienia przesłanki w postaci uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego leży po stronie organu podatkowego, który winien zgromadzić dowody potwierdzające tę okoliczność oraz wyczerpująco je rozpatrzyć. Podkreślić jednak należy, że przedmiotem owego procesu nie musi być udowodnienie, że na pewno, z całą pewnością, podatnik danego zobowiązania nie wykona. Przedmiotem tych dowodów musi być wykazanie, że organ miał podstawy, do czego odwołuje się orzecznictwo, aby żywić taką uzasadnioną obawę.

W ocenie Sądu na taką uzasadnioną obawę miało wpływ podważenie w toku kontroli podatkowej rzetelności rozliczeń dokonywanych przez skarżącego w podatku od towarów i usług jak i jego sytuacja majątkowa.

Co do rzetelności rozliczeń - w rejestrach zakupu Skarżącego zostały ujęte faktur VAT wystawionych przez "Z" M.Z.. Podatek naliczony wynikający z tych faktur został rozliczony w deklaracjach dla podatku od towarów i usług za okres od stycznia do kwietnia 2012r. Jak wynika m.in. z decyzji wydanej wobec M.Z., nie prowadził on działalności gospodarczej, a jego działalność ograniczała się do wystawiania tzw. "pustych faktur", a więc faktur które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji. Dysponowanie przez Skarżącego w swojej ewidencji fakturami nieodzwierciedlającymi rzeczywistych transakcji wpływa negatywnie na ocenę wiarygodności i rzetelności tej ewidencji, jak i też samego charakteru działania strony w odniesieniu do rozliczenia się ze zobowiązań podatkowych.

Co do sytuacji majątkowej - w toku postępowania nie ujawniono żadnych innych nieruchomości oraz składników majątku ruchomego poza nieruchomością położoną w [...]. Zgodnie z aktem notarialnym umowy sprzedaży nr Rep. A. nr [...] z dnia [...] września 2012r. Skarżący jest obok M.R. współwłaścicielem budynku stanowiącego odrębną nieruchomość oraz współużytkownikiem wieczystym działki gruntu pod budynkiem znajdującym się pod ww. adresem w [...] o wartości określonej w akcie notarialnym na kwotę 465.000,00 zł obciążonej hipoteką umowną na rzecz [...] Spółka na kwotę 813.253,14 zł.

Ponadto z przedstawionych informacji w zakresie uzyskanych w latach 2012-2014 dochodów, wykazanych przez Stronę skarżącą w rocznych zeznaniach podatkowych PIT-36L (średni roczny dochód wynosi 112.761,06 zł, tj. 338.283,19 zł : 3 lata) w porównaniu z przewidywaną kwotą zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2012r. oraz odsetek za zwłokę, w łącznej wysokości 179.141,00 zł nie są na tyle wystarczające, aby pozwoliły uregulować w całości przedmiotowe należności, tym bardziej wobec faktu, że Skarżący jedynie za 2013r. wykazał dochód w kwocie 265.189,24 zł, bowiem za lata 2012 i 2014 wyniósł on odpowiednio 57.718,79 zł i 35.375,16 zł.

Na ocenę sytuacji majątkowej Strony ma również wpływ kolejna decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie zabezpieczenia na majątku Skarżącego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące listopad i grudzień 2011 r. w łącznej wysokości 139.797,00 zł, w tym należność główna w kwocie 102.925,00 zł i odsetki za zwłokę w kwocie 36.872,00 zł. Powyższe niewątpliwie zwiększa łączną kwotę należności, które Strona skarżąca będzie zobowiązana zapłacić na rzecz budżetu państwa i potwierdza jednocześnie obawę niewykonania przez Skarżącego przewidywanych zobowiązań podatkowych. Przybliżona kwota przewidywanych zobowiązań podatkowych przewyższa kwotę średniego dochodu rocznego Strony skarżącej.

O konieczności zabezpieczenia zobowiązania podatkowego na majątku Strony skarżącej przesądziła znaczna wysokość przewidywanego zobowiązania podatkowego. Nie miało tu znaczenia wykazanie, że sytuacja skarżącego jest trudna, ale że jest taka iż budzi obawy co do możliwości wykonania zobowiązania.

Słusznie również organ wskazał, że podnoszona przez Stronę skarżącą argumentacja niezbywania majątku nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem z informacji będących w posiadaniu organu podatkowego nie wynika, by Skarżący posiadał inny majątek oprócz współwłasności do nieruchomości w postaci budynku mieszkalnego położonej na działce do której Strona posiada współudział w prawie wieczystego użytkowania. Strona skarżąca natomiast odmówiła wskazania nieruchomości i praw majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej, rzeczy ruchomych oraz zbywalnych praw majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego.

Pomimo zarzutu niewyjaśnienia sprawy w tym zakresie Strona na wskazuje na jakiekolwiek inne dowody czy okoliczności które mogłyby świadczyć o dysponowaniu przez nią innym majątkiem. Jeśli w opisanej sytuacji prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania podatkowego nie występowało, to Skarżący, jako podmiot najlepiej poinformowany o własnej sytuacji majątkowej i własnych zdolnościach płatniczych, bez żadnych trudności był w stanie wykazać, że nie zachodzi, wsparta uprawdopodobnieniem, obawa niewykonania zobowiązania podatkowego.

Charakter dokonanych przez Skarżącego czynności polegających na odliczeniu podatku naliczonego z faktur dokumentujących fikcyjne transakcje, będących działaniami dokonanymi na szkodę budżetu państwa, jak i ocena sytuacji finansowo majątkowej Skarżącego, która w odniesieniu do wysokiej kwoty przewidywanych należności w podatku od towarów i usług uzasadnia obawę, że wykonanie zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2012 r. może nie zostać wykonane.

Decyzja o zabezpieczeniu, łączy się ściślej z toczącym się postępowaniem podatkowym, bowiem to w tej decyzji organ określa przybliżoną kwotę zobowiązania, które ma podlegać zabezpieczeniu. Jednakże, rozstrzygnięcie wydane w trybie w/w przepisów nie przesądza treści przyszłej decyzji wymiarowej. Postępowanie zmierzające do wydania decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego, jest postępowaniem szczególnym, mającym za zadanie ochronę przyszłych interesów wierzyciela. Ma ono zagwarantować wykonanie przez zobowiązanego (podatnika) ciążącego na nim obowiązku.

Samo zaś zabezpieczenie dokonywane jest w trybie, który określa ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2012 r. sygnatura akt II FSK 506/11).

Jeżeli zaś chodzi o przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego (art. 33 § 4 O.p.), to kwota nie jest ustalana w oparciu o bardzo dokładne, wyczerpujące dane, ale w oparciu o dane, które organ posiada. W ocenie Sądu organ w prawidłowy sposób określił kwotę przybliżonego zobowiązania podatkowego. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej przejął do prowadzonego postępowania wyciąg z decyzji wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] grudnia 2013r. dla M.Z. w zakresie prawidłowości rozliczeń podatku od towarów i usług za okres od stycznia do sierpnia 2012r. Faktury wystawione przez M.Z. nie dokumentowały sprzedaży palet na rzecz Strony skarżącej zatem Skarżący nie miał też prawa obniżyć podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury wystawionej przez M.Z.. Wystąpienie przez organ kontroli skarbowej do nabywców palet od Skarżącego wykazało, że wytypowani kontrahenci potwierdzili zakup palet od Skarżącego. Zgromadzony na tym etapie materiał dowodowy potwierdza, że Skarżący dokonywał faktycznej sprzedaży palet m. in. na rzecz wskazanych firm, to jednak palety te nie pochodziły od M.Z.. Zatem niezasadny jest zarzut, że rozstrzygnięcia organów podatkowych obu instancji oparte zostały jedynie na włączonym do akt wyciągu z decyzji Urzędu Kontroli Skarbowej w sprawie M.Z..

Organy podatkowe obu instancji rozstrzygając o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy. W konsekwencji, miały podstawy do uznania, że istnieje obawa, że prognozowane zobowiązanie podatkowe wraz z odsetkami nie zostanie wykonane. Przede wszystkim świadczy o tym przedstawiona w rozstrzygnięciach analiza sytuacji finansowo-majątkowej skarżącego, przeprowadzona pod kątem możliwości uregulowania przez niego przewidywanego zobowiązania podatkowego jak i charakter dokonanych czynności leżący u podstaw prowadzonego postępowania u Skarżącego. Tym samym niezasadne są zarzuty naruszenia art. 120, 121, 122 Ordynacji podatkowej. Wbrew twierdzeniom Strony, organ uwzględnił stan faktyczny i prawny.

Reasumując, w ocenie Sądu, wyszczególnione przez organ okoliczności wskazują, że w stanie faktycznym sprawy istniała uzasadniona obawa, że przewidywane zobowiązanie podatkowe może nie zostać przez skarżącego wykonane, co w dalszej kolejności czyniło zasadnym wydanie decyzji o zabezpieczeniu. Tym samym, organ podatkowy nie naruszył art.33 § 1 Ordynacji podatkowej.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art.151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlegała oddaleniu.