Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 224/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch Sędziowie NSA Jacek Surmacz /spr./ WSA Tomasz Smoleń Protokolant ref. st. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 r. spraw ze skarg P. W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2013r. nrnr [...], [...], [...], [...], [...], [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień 2006 roku - oddala skargi -


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołań P.W. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, wydał następujące rozstrzygnięcia:

• decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2006 r. w wysokości 6 795 zł,

• decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień 2006 r. w wysokości 3 146 zł,

• decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2006 r. w wysokości 10 744 zł,

• decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za czerwiec 2006 r. w wysokości 75 zł, a także nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł,

• decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2006 r. w wysokości 9 309 zł,

• decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za sierpień 2006 r. w wysokości 6 466 zł.

W okolicznościach przedmiotowych spraw, w trakcie czynności kontrolnych, przeprowadzonych u P.W., prowadzącego działalność gospodarczą, w zakresie handlu artykułami spożywczymi i świadczenia usług transportowych, pod firmą "A" P.W., kontrolerzy stwierdzili, że P.W. zaewidencjonował w rejestrach nabycia VAT w 2006 r. hurtowe zakupy paliwa od "B" sp. z o.o., co zostało udokumentowane 28 fakturami, z których 21 faktur dokumentowało zakup paliwa z magazynu nr 7 "B" sp. z o.o., natomiast jedna faktura z magazynu nr 1 tej spółki. Pozostałe pięć faktur nie zostało ujęte w rejestrach sprzedawcy. Chodzi o faktury:

• z dnia 31 marca 2006 r., nr [...], na kwotę netto 10 019,25 zł, zawierającą VAT 2 204,24 zł,

• z dnia 21 kwietnia 2006 r. nr [...], na kwotę netto 3 180 zł, zawierającą VAT w wysokości 699,60 zł,

• z dnia 30 maja 2006 r. nr [...], na kwotę netto 21 624 zł, zawierającą VAT w wysokości 4 757,28 zł,

• z dnia 28 czerwca 2006 r. nr [...], na kwotę netto 4 958 zł, zawierającą VAT w wysokości 1 084,16 zł,

• z dnia 31 sierpnia 2006 r. nr [...], na kwotę netto 7 030,50 zł, zawierającą VAT w wysokości 1546,71 zł.

Na podstawie dokumentacji firmy "B" Sp. z o.o., a także zeznań J.S. (udziałowca spółki), jego syna P.S., oraz księgowej "B" Sp. z o.o. M.S. organy stwierdziły, że pięć wyżej wymienionych faktur było tzw. "pustymi fakturami" , które zostały wystawione przez P.S., do czego świadek ten się przyznał. Stwierdził on ponadto, że z każdej tego typu faktury otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 4-8 groszy za litr paliwa wskazanego na fakturze, a P.W. wiedział, że faktury te nie zostaną zaewidencjonowane, w sytuacji w której wynikający z nich podatek nie zostanie odprowadzony.

Organy zwróciły uwagę także na fakt, że wszystkie wyżej wymienione faktury, uznane za "puste", różniły się od pozostałych szatą graficzną.

Wskazana w zakwestionowanych przez organy fakturach jako sprzedawca "B" Sp. z o.o. dokonywała zakupu paliwa od "C" sp. z o.o. i "D", Pierwszy z kontrahentów dostarczył "B" Sp. z o.o. 537 387 litrów paliwa do jej magazynu nr 7, które, zgodnie z zeznaniami M.S. i informacji o przychodach z magazynu nr 7, zostało w całości sprzedane hurtowo kontrahentom spółki. Wielkości te potwierdza również uzyskane w trakcie postępowania zestawienie sprzedaży "C" sp. z o.o., za okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r., uzyskane z Komendy Wojewódzkiej Policji w R.

W trakcie postępowania P.W. kwestionował wiarygodność wyżej wymienionych dowodów, podnosząc że to P.S. zaproponował mu dostawy paliwa po cenach niższych od cen rynkowych o 10-15 groszy, jednakże organy dokonały porównania cen wynikających z pięciu niezaewidencjonowanych w rejestrach sprzedawcy faktur z cenami paliw, oferowanymi przez innego dostarczyciela paliwa dla P.W. i stwierdziły, że w rzeczywistości ceny te były wyższe od cen rynkowych. Poza tym doszły do wniosku, że P.S. nie miał realnych możliwości sprzedaży paliwa, gdyż nabyte i zaewidencjonowane przez "B" sp. z o.o. paliwo zostało w całości sprzedane kontrahentom spółki, a transakcje te znajdują odzwierciedlenie w wystawionych fakturach i prowadzonej ewidencji.

W związku z faktem, mając na uwadze to że pięć wyżej wymienionych faktur było w istocie tzw. "pustymi fakturami" , gdyż nie dokumentują one rzeczywistych transakcji, w ocenie organów, nie mogą one stanowić podstawy obniżenia przez podatnika należnego podatku od towarów i usług o podatek naliczony, wynikający z tychże faktur, a to z uwagi na treść art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054, ze zm., zwanej dalej: ustawą o podatku od towarów i usług). Dlatego też, uwzględniając te okoliczności, określono P.W. zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług, za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2006 r., w prawidłowej wysokości.

Skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] stycznia 2013 r. wniósł P.W., domagając się ich uchylenia w całości.

Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucił naruszenie:

• art. 122, art. 187, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm., dalej: Ordynacją podatkową), poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej i niepełne zgromadzenie materiału dowodowego oraz nieprawidłową ocenę zebranych dowodów, a w szczególności przyjęcie, że firma "B" sp. z o.o., działająca przez P.S., nie dostarczała mu paliwa,

• art. 123 i art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprzeprowadzenie przesłuchania wszystkich świadków, o których skarżący wnioskował,

• art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 17 ust. 2 VI Dyrektywy z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) (Dz. Urz. UE L.1977.145.1, ze zm.), poprzez pozbawienie skarżącego odliczenia podatku naliczonego od faktycznie zrealizowanej dostawy towarów, który to towar posłużył mu do wykonywania czynności opodatkowanych,

• art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit a ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez nieprawidłowe zastosowanie tego przepisu , polegające na uznaniu, że ma on zastosowanie w przedmiotowych sprawach, ponieważ zakwestionowane transakcje w rzeczywistości miały miejsce,

• naruszenia art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej, gdyż określone zaskarżonymi decyzjami zobowiązania podatkowe przedawniły się z upływem 2011 r.

W uzasadnieniach skarg zwrócono uwagę, że problemy z tzw. "pustymi fakturami" dotknęły wielu klientów "B" sp. z o.o., co może świadczyć o tym, że winę za to ponosi wyłącznie ten podmiot; skarżący bowiem, zgodnie ze swoimi twierdzeniami, nie brał udziału w tym procederze.

Tłumacząc rzekomą, zdaniem skarżącego sprzeczność w swoich zeznaniach, co do relacji cenowych, pomiędzy cenami wynikającymi z faktur, a cenami rynkowymi stwierdził on, że owa różnica 7-10 groszy dotyczyła różnicy pomiędzy cenami hurtowymi, a cenami na stacjach, a po drugie różnice w cenach nieustannie się zmieniają.

W dalszej części uzasadnienia skarg podniesiono fakt niewiarygodności zeznań J.S., a także ich sprzeczność z zeznaniami P.S., w zakresie posługiwania się pieczęcią firmy.

W tym stanie rzeczy skarżący podkreślił, że nie wiedział, iż dokonując zakupu paliwa, bierze udział w uszczuplaniu dochodów Skarbu Państwa, w związku z nieodprowadzeniem przez jego kontrahenta należnego od sprzedaży towaru podatku od towarów i usług.

Podnosząc zarzut przedawnienia zobowiązań podatkowych skarżący podkreślił, że Trybunał Konstytucyjny wydając wyrok w sprawie P 30/11 uznał regulację art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej za sprzeczną z art. 2 Konstytucji RP.

W niniejszych zaś sprawach, do czasu definitywnego przedawnienia zobowiązań podatkowych brakowało 43 dni, kiedy to powiadomiono go o postawieniu mu zarzutów. Zarzuty te, w jego ocenie, postawiono wyłącznie w celu zawieszania biegu przedawnienia. Tymczasem do zawieszenia postępowania musi zaistnieć kilka przesłanek, z których jedna sprowadza się do obowiązku wydania decyzji stwierdzającej niewykonanie zobowiązania, co w niniejszych sprawach nie miało miejsca.

Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedziach na skargi wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wnosząc skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2013 r. skarżący sformułował szereg zarzutów odnoszących się zarówno do naruszenia przepisów prawa formalnego, jak i przepisów prawa materialnego, domagając się w związku z tymi uchybieniami uchylenia zaskarżonych aktów. Analizując jednak treść podniesionych w skargach zarzutów, zwłaszcza tych dotyczących naruszenia prawa materialnego, należy stwierdzić, że poza kwestią związaną z przedawnieniem zobowiązań podatkowych, zarzuty te w istocie dotyczą poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, na co wskazują podsumowujące je stwierdzenia, że "zakwestionowane transakcje w rzeczywistości miały miejsce", a zakupiony towar posłużył do realizacji czynności opodatkowanych. W związku z tym zasadnym jest stwierdzenie, że spór pomiędzy stroną skarżącą a organami podatkowymi koncentruje się głównie wokół kwestii związanych z prawidłowością dokonanych na gruncie poszczególnych spraw ustaleń faktycznych, stanowiących przedmiot subsumpcji pod konkretne normy prawa podatkowego (dotyczącego opodatkowania podatkiem od towarów i usług), których treść nie budzi wątpliwości, a tym samym oceny legalności podjętych przez organy czynności, zmierzających do dokonania tych ustaleń, w kontekście uregulowań Ordynacji podatkowej, znajdujących w niniejszych sprawach zastosowanie.

Formułując zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania skarżący wskazał przede wszystkim na uchybienia przepisom art. 122, art. 123, art. 187, art. 188, art. 191 Ordynacji podatkowej, dotyczącym, generalnie rzecz biorąc, zbierania i oceny materiału dowodowego. Odnosząc się do podniesionych kwestii, na gruncie stanów faktycznych wszystkich zawisłych przed Sądem spraw, należy stwierdzić że nie sposób zgodzić się z argumentacją skarg, że organy nie dopełniły swych obowiązków, jeżeli chodzi o podjęcie wszelkich czynności, niezbędnych do prawidłowego ustalenia tychże stanów w poszczególnych sprawach. Świadczy o tym bowiem to, że w trakcie postępowań przeprowadzono zarówno dowody z przesłuchania świadków, często wielokrotne, jak również dowody z dokumentów, niezbędne i konieczne do zweryfikowania wątpliwości, wynikłych w trakcie przeprowadzenia czynności kontrolnych, co do rzeczywistej podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, za kolejne okresy rozliczeniowe. Podobnie organy przeprowadziły również te dowody, które miały na celu zweryfikowanie twierdzeń skarżącego, podnoszonych w trakcie toczących się postępowań, a zmierzających do zakwestionowania ustaleń organów, co do poszczególnych faktów i okoliczności mających istotne znaczenie. Chodzi tu między innymi o sprawdzenie rzeczywistych możliwości zakupu przez skarżącego paliwa od "B" sp. z o.o., z jej magazynu nr 7. Jak ustalono, na podstawie dokumentów tej firmy oraz zeznań świadka – pracownika spółki, paliwo zgromadzone w tym magazynie zostało w całości zbyte odbiorcom hurtowym. Wykluczono tym sposobem więc możliwość zakupu paliwa z tego magazynu przez skarżącego.

W tym stanie rzeczy twierdzenia skargi, dotyczące naruszenia art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, poprzez uchybienie wynikającym z nich obowiązkom są bezpodstawne, zwłaszcza że organ przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie koniecznym do ustalenia stanu faktycznego w poszczególnych sprawach, a także podjął starania niezbędne dla wyjaśnienia wszelkich okoliczności tychże spraw, jak również uzupełnił własne dowody o materiały postępowania przygotowawczego, udostępnione przez Prokuraturę Okręgową w K., a dotyczące P.S., tj. osoby która miała wystawiać puste faktury, a także skonfrontował z nimi własne ustalenia.

W prowadzonych postępowaniach dotyczących określenia w prawidłowej wysokości podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług nie zostały uwzględnione wnioski skarżącego o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków – pozostałych kontrahentów "B" sp. z o.o. - od której to skarżący, zdaniem organów, dokonał zakupu pustych faktur, jednakże również w tym wypadku nie sposób podzielić wyrażonych w skardze twierdzeń, że okoliczność ta świadczy o naruszeniu przez organy przepisów prawa, a zwłaszcza art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez niepełne zgromadzenie materiału dowodowego, gdyż przeprowadzenie tychże dowodów, odnoszących się do transakcji, dokonywane przez wskazany wyżej podmiot z innymi niż skarżący kontrahentami, nie jest niezbędne do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawach dotyczących skarżącego, co do którego organy dysponowały dowodami z dokumentów (faktury VAT) oraz zeznaniami świadków, w tym także tych świadków, którzy posiadają bezpośrednią wiedzę na temat okoliczności mających istotne znaczenie. Niezależnie od tego, w tym miejscu należy dodać także, że wskazane wyżej okoliczności odnoszą się do kwestii wykraczających poza zakres przedmiotowy spraw, rozstrzygniętych zaskarżonymi decyzjami – będących aktualnie przedmiotem oceny Sądu, pod kątem ich legalności.

Podnosząc zarzuty dotyczące naruszeń prawa formalnego, skarżący zakwestionował także przeprowadzoną w niniejszych sprawach ocenę poszczególnych dowodów i wynikłe z niej ustalenia, zarzucając w tym zakresie organom naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie sądu również brak jest podstaw do podzielenia podniesionych zarzutów, albowiem, mając na uwadze zasady logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie sposób jest skonstatować, że ocena ta była dowolna, a tym samym wykraczająca poza zakres swobodnej oceny dowodów – zasady mającej fundamentalne znaczenia, także na gruncie postępowania uregulowanego przepisami Ordynacji podatkowej. Nadmienić bowiem należy, że organy w każdej ze spraw przyjęły fakt kupowania przez skarżącego tzw. "pustych faktur" w oparciu nie tylko o zeznania J.S. oraz jego syna P.S., lecz także wzięły pod uwagę to, że przedmiotowe faktury różniły się od faktur wystawianych przez "B" sp. z o.o., nie tylko wzorem graficznym, ale także rodzajem zamieszczonych w nim danych, mających identyfikować podmiot je wystawiający, co dodatkowo uprawdopodobniło fakt, że owe zakwestionowane faktury zostały wystawione przez P.S. we własnym zakresie, gdyż w tym czasie nie był on pracownikiem "B" sp. z o.o. i nie miał dostępu do jej sytemu komputerowego.

W świetle powyższych argumentów wnioski płynące z przeprowadzonych dowodów są spójne i jednoznaczne, natomiast skarżący nie wskazał na żadne wiarygodne okoliczności, z uwagi na które możliwe byłoby ich podważenie. Do tego celu nie może służyć bowiem wskazanie możliwości zakupu paliwa z magazynu nr 7 "B" sp. z o.o., gdyż całość zmagazynowanego tam towaru, nabytego od "C" sp. z o.o. została zbyta, co zostało w odpowiedni i wiarygodny sposób udokumentowane.

Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że zarzuty skarżącego odnoszące się do poczynionych przez organy ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę zapadłych rozstrzygnięć, a także naruszenia norm proceduralnych, nie znajdują uzasadnionych podstaw, tym samym powtarzane wielokrotnie w skargach stwierdzenia i zapewnienia, że transakcje udokumentowane tzw. "pustymi fakturami" w rzeczywistości miały miejsce, jawią się jako gołosłowne i nie poparte żadnymi racjonalnymi argumentami. Za takie trudno bowiem uznać tłumaczenia, wynikające w uzasadnienia skarg odnośnie faktu, że paliwo mające być przez skarżącego kupowane od "B" sp. z o.o., w ilościach hurtowych, mogło być droższe od tego, dostępnego na innych stacjach, z uwagi na wahania cen na rynku. Oprócz tego należy w tym miejscu zwrócić uwagę na fakt, że P.W. nie wskazał na żadne dowody, które potwierdzałyby fakt fizycznego przyjęcia paliwa, na zakup którego zostały wystawione zakwestionowane faktury. Zatrudnieni u niego pracownicy nie mają zaś wiadomości odnośnie dostarczenia tego paliwa do zbiorników w D.

Stwierdzenie przez organy, że zakwestionowane pięć faktur nie dokumentowało transakcji, które w rzeczywistości miały miejsce, a które to ustalenia, jak stwierdzono powyżej, są prawidłowe i poczynione zgodnie z przepisami prawa formalnego, wyklucza istnienie po stronie skarżącego prawa do skorzystania z uprawnienia o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, co wynika bezpośrednio z art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług.

Wobec poczynionych ustaleń faktycznych, prawa do obniżenia przez skarżącego kwoty podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z zakwestionowanych przez organy pięciu faktur, nie sposób wywieść także z przytoczonego w skardze art. 17 ust. 2 VI Dyrektywy z dnia 17 maja 1977 r., nr 77/388/EWG, który mówi o podatku naliczonym od towarów "używanych do celów zawieranych transakcji podlegających opodatkowaniu", a więc takich, które zostały rzeczywiście nabyte, co jak wynika z powyższego, nie ma miejsca w przedmiotowych sprawach.

Skarżący P.W., oprócz kwestii związanych z, mającym jego zdaniem miejsce w przedmiotowych sprawach, niezachowaniem przez organy wymogów formalnych, dotyczących prowadzonych przez nich postępowań, prowadzącym do nieprawidłowego ustalenia stanów faktycznych we wszystkich sprawach podniósł także, uchybienia art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, traktującemu o zawieszeniu biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych, na skutek wszczęcia postępowania o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Jego zdaniem, w niniejszych sprawach, nie nastąpiło zawieszenie biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych, określonych zaskarżonymi decyzjami, a to z uwagi między innymi na wskazania wynikające z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. P 30/11 (publ. – www.trybunal.gov.pl).

Przywołany w zarzutach skargi art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Trybunał Konstytucyjny badając natomiast zgodność przytoczonej wyżej regulacji z Konstytucją RP, w szczególności z jej art. 2 i art. 32 orzekł, że przepis ten w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Przenosząc wyżej wymienione wskazania na grunt niniejszych spraw należy stwierdzić, że wbrew ocenie skarżącego, na podstawie wyżej wymienionego wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie można przyjąć, że w sprawach nie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia, ponieważ w sprawach tych, dotyczących zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2006 r., wszczęte zostało postępowanie o przestępstwa karnoskarbowe (wszczęcie dochodzenia nastąpiło postanowieniem z dnia 17 października 2011 r.), a skarżący został poinformowany o tym fakcie wraz z przedstawieniem mu zarzutów, w dniu 18 listopada 2011 r. Zawiadomienie o wszczęciu postepowania o przestępstwa skarbowe, dokonane wraz z przedstawieniem zarzutów, nastąpiło więc przed upływem terminów przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług – tj. na 43 dni przed upływem terminów przedawnienia zobowiązania, co sam skarżący przyznał w uzasadnieniu skarg. W tym miejscu należy bowiem zwrócić uwagę na fakt, że Trybunał Konstytucyjny, w wyroku o sygn. P 30/11, zakwestionował konstytucyjność art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w zakresie w jakim powoduje on skutek w postaci zawieszenia biegu przedawnienia, mimo niezawiadomienia podatnika o wszczęciu postępowania o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, co w niniejszych sprawach nie miało jednak miejsca. Brak zaś jest podstaw do przyjęcia rozszerzającej wykładni stanowiska Trybunału Konstytucyjnego i rozciągnięcia skutków wyżej wymienionego wyroku Trybunału z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. P. 30/11, na sytuacje, w których zdaniem podatnika lub innego zainteresowanego podmiotu, wyłącznym celem przedstawienia zarzutów podatnikowi, odnośnie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia karnoskarbowego, było wyłącznie spowodowanie zawieszenia terminu przedawnienia konkretnego zobowiązania podatkowego. Po pierwsze bowiem Trybunał wypowiedział się w kwestii zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a nie o przedstawieniu zarzutów, po drugie natomiast samo wszczęcie postepowania o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe jest okolicznością obiektywną, pociągającą za sobą określone skutki, w tym także na gruncie prawa podatkowego, a brak jest podstaw do ich kwestionowania czy też modyfikowania w drodze wykładni, z uwagi na domniemane intencje organu podejmującego odpowiednie czynności procesowe, leżące u podstaw przedstawienia zarzutów w tychże sprawach; w dodatku oparte wyłącznie na subiektywnym odczuciu podmiotu, któremu te zarzuty zostały postawione. Oceny tej nie sposób bowiem poddać weryfikacji, zarówno w postępowaniu podatkowym, jak i sądowoadministracyjnym.

Za przyjęciem, że w przedmiotowych sprawach doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych nie przemawia również brak określenia tych zobowiązań decyzjami, przed upływem terminu ich przedawnienia, co miałoby, zdaniem skarżącego, prowadzić do przedawnienia, niezależnie od faktu przedstawienia zarzutów. Wymóg taki nie wynika bowiem z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, a waloru prawotwórczego nie można przypisywać przytoczonym przez skarżącego poglądom doktryny, opowiadającym się za zasadnością takiej konstrukcji.

Wbrew argumentacji uzasadnienia skarg stanowiska takiego nie sposób dopatrzyć się także w motywach wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. I SA/LU 454/12 (dostępny w CBOiS – www.orzeczeia.nsa.gov.pl. Zauważyć należy, że skarżący powołuje się również na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. I SA/Wr 955/12, zaś pod tą sygnaturą WSA we Wrocławiu wydał jedynie postanowienie z dnia 22 kwietnia 2013 r., w przedmiocie umorzenia postępowania, w przedmiocie skargi na postanowienie co do zarzutów wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), oddalił skargi.