Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 965/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 15, art. 138 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 30 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2009 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącej spółki kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska /-/ B. Kamieńska


UZASADNIENIE

W dniu 21 maja 2008 r. do Starosty Ś. wpłynęło zgłoszenie spółki A sp. z o.o. z siedzibą w O. o zamiarze wykonania na nieruchomości w P.- działka nr ew. [...] obręb [...] - robót budowlanych polegających na instalacji tablicy reklamowej na wcześniej ułożonych na gruncie prefabrykowanych płytach betonowych (wykonanych w zakładzie prefabrykacji betonu), niezwiązanych trwale z gruntem. Wniosek zawierał następujący opis robót budowlanych: wymiary tablicy: powierzchnia graficzna 8 m (wysokości) x 24 m (szerokości); wysokość całkowita: 10,78 m; tablica wykonana w formie konstrukcji stalowej, szkieletowej, na konstrukcji całkowicie skręcanej zainstalowane zostanie płótno banerowe; wymiary tablicy zostały dodatkowo podane w widoku planszy informacyjnej.

Postanowieniem z dnia 29 maja 2008 r. organ I instancji na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej kpa, zobowiązał inwestora do uzupełnienia zgłoszenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia, poprzez dostosowanie odległości tablicy informacyjnej od zewnętrznej krawędzi jezdni zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) i załączenia uzgodnienia usytuowania tablicy reklamowej z właściwym zarządcą drogi, przy której będzie usytuowana przedmiotowa tablica.

Postanowienie zostało doręczone inwestorowi 12 czerwca 2008 r. W odpowiedzi pismem z dnia 16 czerwca 2008 r. inwestor oświadczył, iż planowana tablica reklamowa zostanie zlokalizowana zgodnie z wymiarami zamieszczonymi na załączonym szkicu sytuacyjnym, a wskazana lokalizacja uwzględnia wymagania przepisu art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych – najbliższy element tablicy zlokalizowany będzie w odległości ok. 55 m od krawędzi jezdni autostrady; inwestor przyznał, iż istotnie przedstawione dokumenty nie pozwalają na jednoznaczne odczytanie odległości reklamy od drogi; w związku z zachowaniem minimalnej (50 m) odległości tablicy reklamowej od krawędzi jezdni drogi brak jest w ocenie inwestora podstawy prawnej do uzyskania uzgodnienia usytuowania inwestycji z właściwym zarządcą drogi.

Decyzją z dnia 26 czerwca 2008 r. (znak [...]) organ I instancji na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 104 kpa wniósł sprzeciw co do zgłoszonego organowi zamiaru wykonania robot budowlanych w postaci zainstalowania tablicy reklamowej niepodświetlanej na nieruchomości położonej w P., gm. Ś. W ., działka nr ewid. [...]. W uzasadnieniu organ podniósł, iż obowiązki określone w postanowieniu z dnia 29 maja 2008 r. zostały nałożone z uwagi na to, że do zgłoszenia z dnia 21 maja 2008 r. załączono szkic sytuacyjny wykonany na kopii mapy ewidencyjnej, na którym zlokalizowano tylko odległość tablicy reklamowej od granicy działki i z którego wynika, że odległość od zewnętrznej krawędzi jezdni, w tym wypadku autostrady, zostanie przekroczona. Organ zauważył, iż inwestor w wyznaczonym terminie wprawdzie oświadczył, iż lokalizacja tablicy reklamowej uwzględnia wymagania przepisu art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, jednak nie znalazło to odzwierciedlenia w złożonych dokumentach. Z tej przyczyny organ zgłosił sprzeciw wobec opisanej inwestycji.

Sprzeciw został doręczony inwestorowi w dniu 7 lipca 2008 r.

Odwołanie od przedmiotowej decyzji pismem z dnia 17 lipca 2008 r. wniósł inwestor domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz wyeliminowania z obrotu prawnego niezaskarżalnego postanowienia z dnia 29 maja 2008 r. poprzedzającego zgłoszenie sprzeciwu. Zdaniem inwestora sprzeciw z dnia 26 czerwca 2008 r. został wniesiony po upływie trzydziestu dni od dnia doręczenia organowi zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych przez inwestora, to jest z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego; termin do wniesienia sprzeciwu upłynął w dniu 20 czerwca 2008 r., stąd też po tym terminie dokonanie merytorycznego rozstrzygnięcia jest nieważne z mocy prawa. Odnosząc się do treści niezaskarżalnego postanowienia z dnia 29 maja 2008 r. inwestor podkreślił, iż wskazany w postanowieniu przepis prawa pozwala jedynie na wezwanie zgłaszającego do uzupełnienia brakujących dokumentów, a za takie uzupełnienie nie może być uznane dostosowanie odległości tablicy zgodnie z przepisem innej ustawy. W ocenie inwestora organ nie wykazał, iż odległość wskazana na załączonej do zgłoszenia mapie nie odpowiada wymogom przepisu art. 43 ustawy o drogach publicznych, a w odpowiedzi na wezwanie inwestor wyjaśnił, iż lokalizacja tablicy wyczerpuje wymóg minimalnej odległości od krawędzi jezdni określonej w ustawie o drogach publicznych. Nie wywiązanie się przez inwestora z obowiązków nałożonych na niego przez organ bezprawnie nie mogło stanowić podstawy do wniesienia sprzeciwu, a dostosowanie odległości inwestycji od krawędzi jezdni mogło nastąpić w trybie wyjaśnienia wątpliwości, a nie w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego.

Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. (znak [...] ) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ II instancji stwierdził, iż w sprawie nie został przekroczony ustawowy termin do wniesienia sprzeciwu, bowiem termin ten rozpoczyna bieg po zakończeniu wyznaczonego przez organ terminu do uzupełnienia dokumentów i wynosi 30 dni, na co powołał stanowisko orzecznictwa do art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Odpowiadając na dalsze zarzuty odwołania organ II instancji powołując się na treść art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego stwierdził, iż obowiązek dołączenia do zgłoszenia uzgodnień, opinii, pozwoleń bądź też szkiców lub rysunków powstanie zawsze, gdy zażąda tego organ, który będzie oceniał, czy dostarczona dokumentacja jest właściwa, bowiem zagadnienie to zostało poddane uznaniu administracyjnemu, na co organ odwoławczy powołał stanowisko piśmiennictwa. Stąd też organ II instancji za bezpodstawny uznał zarzut dotyczący bezprawności postanowienia nakładającego na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji. Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że złożona przez inwestora dokumentacja nie pozwala na dokładne rozpatrzenie sprawy, przede wszystkim z uwagi na brak mapy zasadniczej z wyraźnym usytuowaniem planowanego obiektu oraz dokładnie określonymi odległościami od drogi (ze wskazaniem, jaki to rodzaj drogi), w konsekwencji nie można dokładnie określić odległości inwestycji od drogi, a dane naniesione na załączonej kopii mapy są rozbieżne z tymi, które inwestor podał w odpowiedzi na postanowienie z dnia 29 maja 2008 r. Organ II instancji podkreślił, iż organ rozpatrujący sprawę nie może orzekać na podstawie przypuszczeń i domysłów, a składane przez inwestora dokumenty powinny jasno i przejrzyście wskazywać parametry inwestycji i jej dokładne usytuowanie. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy uznał wniesienie sprzeciwu w trybie art. 32 ust. 2 Prawa budowlanego przez organ I instancji za prawidłowe i uzasadnione.

Pismem z dnia 9 września 2008 r. B S.A. z siedzibą w P. zawiadomiła organ odwoławczy o fakcie bezprawnego w jej ocenie ustawienia w trzeciej dekadzie czerwca 2008 r. wielkogabarytowych tablic reklamowych między innymi na nieruchomości o nr dz. [...] w gminie Ś. W ., obręb geod. P.

Od decyzji organu II instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł inwestor, który zarzucił temu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania: art. 7 w zw. art. 77 § 1 kpa poprzez błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego i nie wyjaśnienie stanu faktycznego; art. 8 kpa poprzez podważenie przez organ odwoławczy ogólnej zasady zaufania do organów Państwa; art. 10 § 1 kpa poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy wezwania strony do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego; art. 80 w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez zaniechanie wyjaśnienia dlaczego jedne dowody organ uznał za wiarygodne, a inne nie.

W uzasadnieniu skarżący rozwinął zarzuty dotyczące naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 § 1 kpa i przywołał poglądy orzecznictwa oraz przedstawicieli literatury przedmiotu. Ponadto zarzucił postanowieniu organu I instancji z dnia 29 maja 2008 r., iż nie spełnia wymogów z art. 107 w zw. z art. 126 kpa, oraz nie zgodził się z interpretacją art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącego organ powinien był wskazać przepis, z którego wynika konieczność uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi ustawienia tablicy reklamowej w odległości większej niż minimalna, określona w art. 43 ustawy o drogach publicznych, a właśnie w takiej odległości będzie usytuowany obiekt objęty zgłoszeniem. Skarżący zarzucił także organowi I instancji wyznaczenie zbyt krótkiego siedmiodniowego terminu na uzyskanie żądanego przez organ uzgodnienia, przy założeniu prawidłowości poglądu, że bieg terminu 30 dni na wniesienie sprzeciwu liczony jest od dnia upływu terminu do uzupełnienia zgłoszenia. Wątpliwości inwestora wzbudził także sposób określenia przez organ I instancji uzupełnienia zgłoszenia, bowiem organ ten nie ustalił w jaki sposób inwestor ma dostosować odległość przedmiotowego obiektu od krawędzi jezdni, a nie wskazał na konieczność przedstawienia dodatkowych rozwiązań rysunkowych.

Przy tak sformułowanych zarzutach inwestor domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się uzasadniona.

W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Zgodnie z tą zasadą sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, czy też zawartą w skardze argumentacją. Zobowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej natomiast strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżących.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż podejmowane przez właściwy organ czynności związane ze zgłoszeniem robót budowlanych w trybie art. 30 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) nie mają charakteru procesowego w rozumieniu ogólnych przepisów postępowania administracyjnego. Zgłoszenie wykonania robót jest czynnością materialno-techniczną, która nie wszczyna postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2006 r., VII SA/Wa 162/06, LEX nr 282997). Zatem, jeżeli do instytucji zgłoszenia budowy nie mają zastosowania przepisy kpa, to tym samym także nie mogą być stosowane przepisy dotyczące prowadzenia postępowania dowodowego przez organ I instancji. Do dnia wydania decyzji o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia nie toczy się postępowanie administracyjne w zakresie regulowanym przepisami kpa, mają natomiast zastosowanie reguły formalne określone w ustawie Prawo budowlane (np. wydanie postanowienia wzywającego do uzupełnienia zgłoszenia, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie). Natomiast postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez właściwy organ (architektoniczno-budowlany) po dokonaniu zgłoszenia budowy, jest dopiero postępowanie w sprawie sprzeciwu (wszczynane w istocie decyzją o sprzeciwie), będącego decyzją administracyjną wydawaną z urzędu. Tylko wtedy, gdy organ dojdzie do przekonania, iż w sprawie zachodzą ustawowe przesłanki do wydania decyzji o sprzeciwie, wydaje rozstrzygnięcie w postępowaniu wszczętym z urzędu (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2009 r., II OSK 318/08 oraz wyrok NSA z dnia 6 marca 2009 r., II OSK 307/08, dostępne w Internecie w bazie orzeczeń pod adresem: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie powoduje, że zostaje uruchomiony tryb rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji. Do postępowania przed tym organem mają zastosowanie przepisy kpa wobec braku w ustawie prawo budowlane odrębnych przepisów procesowych w tym zakresie. Wobec powyższego organ II instancji zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, wyrażoną w art. 15 kpa, obowiązany jest do przeprowadzenia własnej oceny zgromadzonych w sprawie materiałów, a które zostały takiej ocenie poddane przez organ I instancji, jak i do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy (o ile nie zachodzą podstawy do umorzenia postępowania odwoławczego). Takie działanie organu odwoławczego nakazuje również zasada prawdy obiektywnej (art. 7 kpa). Art. 15 kpa jednocześnie statuuje prawo strony do dwukrotnego rozpatrzenia sprawy w trybie instancyjnym. Należy podkreślić, iż odwołanie przenosi na organ odwoławczy kompetencje do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy uprzednio rozstrzygniętej decyzją organu I instancji (por. B. Adamiak [w:] Adamiak/Borkowski, KPA. Komentarz, 8. wyd., Warszawa 2006, Art. 138 Nb5). Stąd też administracyjny organ odwoławczy jest obowiązany ponownie rozstrzygnąć (merytorycznie) sprawę (art. 138 § 1 kpa), a jego kompetencje kasacyjne są ograniczone tylko do sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części (art. 138 § 2 kpa). Powyższy wniosek jest tym bardziej uprawniony, że zgodnie z art. 136 kpa organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję w I instancji (por. wyrok NSA z dnia 4 maja 1982 r., I SA 95/82, ONSA 1982/1/41).

W zasadzie nawet niedostateczna, czy też błędna, ocena dokonana przez organ I instancji w stosunku do zgromadzonego w sprawie materiału nie uzasadnia uchylenia przez organ II instancji zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy obowiązany jest bowiem dokonać własnej oceny całości zgromadzonego materiału, a nie tylko dowodów zgromadzonych w uzupełniającym postępowaniu dowodowym.

W ocenie Sądu biorąc powyższe pod uwagę nie ma przeszkód do przyjęcia, iż w postępowaniu odwoławczym dotyczącym sprzeciwu organu architektoniczno-budowlanego organ II instancji jest uprawniony, a w uzasadnionych przypadkach wręcz zobowiązany, do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Kompetencje organu odwoławczego w takiej sprawie nie sprowadzają się tylko do oceny zgromadzonego materiału dowodowego tj. dokumentacji przedstawionej przez inwestora.

Oznacza to, że organ odwoławczy także w niniejszej sprawie był uprawniony do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez żądanie przedstawienia dokumentacji celem wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych w sprawie. W praktyce zatem uznając, że znajdujące się w aktach dokumenty nie obrazowały w istocie odległości planowanej reklamy od zewnętrznej krawędzi jezdni autostrady należało zażądać dokumentów z których wynikałaby rzeczywista odległość planowanej reklamy od tej krawędzi .

Trafnie organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że złożona przy zgłoszeniu przez inwestora dokumentacja nie pozwalała na poczynienie tego rodzaju ustaleń z uwagi na brak wyraźnego usytuowania planowanego obiektu względem zewnętrznej krawędzi jezdni. Zgodzić się należy z konkluzją organu II instancji, iż w konsekwencji nie można dokładnie określić odległości inwestycji od tej krawędzi, co w świetle art. 43 ustawy o drogach publicznych stanowi okoliczność istotną dla sprawy. Równie trafnie organ II instancji podkreślił, iż organ rozpatrujący sprawę nie może orzekać na podstawie przypuszczeń i domysłów, a składane przez inwestora dokumenty powinny jasno i przejrzyście wskazywać parametry inwestycji i jej dokładne usytuowanie. Wprawdzie szkice i rysunki, o których mowa w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego nie muszą być sporządzone w określonej przez prawo formie, jednakże powinny być sporządzone w sposób umożliwiający dokonanie organowi oceny pod kątem przesłanek, o których mowa w art. 30 ust. 6 i 7 Prawa budowlanego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 września 2007 r., VII SA/Wa 1159/07, LEX nr 374703). Powyższe poglądy nie znalazły pełnego odzwierciedlenia w postępowaniu organu odwoławczego, który rozstrzygnął bez niezbędnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Tymczasem jak już wywiedziono wyżej zgromadzone w sprawie materiały, uzyskane od inwestora, nie pozwalają na ustalenie , w jakiej odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni faktycznie zostanie usytuowana instalacja reklamowa ( ar.43 ust.1 ustawy o drogach publicznych) ani też czy droga, z którą graniczy teren objęty inwestycją jest autostradą w rozumieniu art. 4 pkt 11 ustawy o drogach publicznych.

Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego celem poczynienia ustaleń na powyżej opisane okoliczności czyniłoby zadość normom zawartym w art. 7, 77§1 kpa. Konieczność uzupełnienia dokumentacji we wskazanym zakresie tj. odnośnie miejsca usytuowania zewnętrznej krawędzi jezdni, a także rodzaju drogi nie powoduje konieczności przeprowadzenia postępowania w całości lub znacznej części w rozumieniu art. 138 §2 kpa.

Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie organ I instancji zaniechał wezwania inwestora do dostarczenia dokumentów w postaci szkiców, rysunków i map obrazujących dochowanie koniecznym w świetle art. 43 ustawy o drogach publicznych wymogom. Zobowiązanie zawarte w tym względzie w postanowieniu z dnia 29 maja 2008r. sformułował jako obowiązek dostosowania odległości projektowanego obiektu od zewnętrznej krawędzi jezdni, zgodnie z art. 43 ust.1 ustawy o drogach publicznych.

Nie stanowi to przeszkody zdaniem Sądu, by tego rodzaju dokumentacja została uzupełniona w trakcie postępowania odwoławczego. Jak wywiedziono wyżej odwołanie przenosi na organ odwoławczy kompetencje do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co związane jest z uprawnieniem do przeprowadzenia postępowania uzupełniającego.

Podkreślić w tym miejscu należy także, iż do tej pory zgromadzone w sprawie dokumenty nie uprawniały organów administracji do żądania od inwestora uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi.

Zgodnie bowiem z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej:

1) autostrada 30 m w terenie zabudowy, 50 m poza terenem zabudowy,

2) droga ekspresowa 20 m w terenie zabudowy, 40m poza terem zabudowy,

3) droga ogólnodostępna;

- krajowa 10 m w terenie zabudowy, 25 m poza terenem zabudowy,

-wojewódzka, powiatowa 8m w terenie zabudowy, 20m poza terem zabudowy,

- gminna 6 m w terenie zabudowy,15 m poza terem zabudowy.

W myśl art. 43 ust. 2 tejże ustawy w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, ogólnodostępnej (krajowej, wojewódzkiej, powiatowej, gminnej) w odległości mniejszej niż określona w ust.1 może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych.

Uzgodnienie z zarządcą drogi wymagane jest jedynie w wypadku planowanego usytuowania w odległości mniejszej niż zezwala na to przepis ust. 1 i to wyłącznie w odniesieniu do ściśle określonej tam kategorii drogi.

Organ architektoniczno budowlany tego rodzaju zobowiązanie mógłby skierować do inwestora, gdyby okoliczności sprawy wskazywały na zaistnienie w analizowanym wypadku przesłanek z normy zawartej w art. 43 ust.2 ustawy o drogach publicznych.

Powyższe jednak w świetle znajdującego prawne umocowanie żądania dostosowania sytuowania planowanej tablicy do wymogów art. 43 ust.1 ustawy o drogach publicznych nie podważało zasadności zgłoszonego sprzeciwu.

Reasumując rozważania prawne stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez organ II instancji przepisów prawa procesowego w normach art. 7, 77§1, 80 kpa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Dopiero po uzupełnieniu postępowania dowodowego możliwe będzie jednoznaczne stwierdzenie, czy wniesienie przez organ I instancji sprzeciwu było merytorycznie uzasadnione.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga wbrew stanowisku skarżącego, iż w niniejszej sprawie organ I instancji dochował 30 - to dniowemu terminowi do złożenia sprzeciwu zgodnie z art. 30 ust. 2 prawa budowlanego. Termin ten w razie nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, biegnie po uzupełnieniu zgłoszenia w wyznaczonym terminie – od następnego dnia po uzupełnieniu zgłoszenia bądź po upływie wyznaczonego terminu ( por. wyrok NSA z dnia 25 lipca 2006r., II OSK965/05, ONSAiWSA2007/1/12, wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006r., II OSK79/06, LEX nr 3191777 ).

Odnosząc się do stanu faktycznego niniejszej sprawy stwierdzić należało, że postanowienie z dnia 29 maja 2008r. inwestor otrzymał dnia 12 czerwca 2008r., a więc jeszcze w czasie biegu 30 dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Odpowiedź na wezwanie wpłynęła do Starostwa Powiatowego dnia 19 czerwca 2008r., oznacza to że termin do zgłoszenia sprzeciwu rozpoczął ponowny bieg od dnia 20 czerwca 2008r. Wydając decyzję o sprzeciwie dnia 26 czerwca 2008r. Starosta Ś. dochował wymogom z art. 30 ust. 2 prawa budowlanego.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w pkt. I sentencji wyroku.

W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy winien mieć na względzie poczynione w niniejszym uzasadnieniu rozważania, także co do konieczności przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego we wskazanym zakresie. Uzupełniające postępowanie dowodowe winno doprowadzić do ustalenia faktycznej odległości planowanego obiektu budowlanego, sytuowanego przy drodze od zewnętrznej krawędzi jezdni, rodzaju tej drogi, która zdaje się w istocie stanowić pas drogowy autostrady, na co wskazuje nadesłane już po zakończeniu postępowania przed organem odwoławczym pismo B z dnia 9 września 2008r.Ponownie orzekając organ odwoławczy winien mieć na względzie iż prawo do wniesienia sprzeciwu jest prawem określonym czasowo i po jego upływie organ traci kompetencję do wydania decyzji o sprzeciwie. Wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie nie powoduje przedłużenia materialnoprawnego terminu do wydania tej decyzji przez organ I instancji w razie ewentualnego ponownego rozpoznania sprawy. Wprawdzie decyzja o sprzeciwie podlega kontroli instancyjnej, a także kontroli sądowej, jednak nie ma to jednak żadnego wpływu na bieg ustawowego terminu do jej wydania (por. NSA z dnia 6 marca 2009 r., II OSK 307/08).

Oznacza to, że gdyby organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, to w obiegu prawnym pozostanie wydana w czasie kompetencji Starosty Ś. decyzja o sprzeciwie z dnia 26 czerwca 2008r. O ile zaś nabierze przekonania, że decyzja organu I instancji była wadliwa, a upłynął już termin ustawowy do wydania decyzji o sprzeciwie winien uchylić decyzję o sprzeciwie i umorzyć postępowanie.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Jak w pkt. III orzeczono na zasadzie art. 152 p.p.s.a.

/-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska /-/ B. Kamieńska