Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 30/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący NSA: Jolanta Rajewska (spr.) Sędziowie NSA: Anna Łuczaj Maria Wiśniewska Protokolant Justyna Nawrocka po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1311/05 w sprawie ze skargi S. P. na postanowienie Dowódcy Sił Powietrznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Dowódcy Sił Powietrznych na rzecz skarżącego S. P. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 września 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1311/05 oddalił skargę S. P. na postanowienie Dowódcy Sił Powietrznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.

Komendant Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...], wydanym na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 3, art. 74 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 7, art. 78 ust. 2 pkt 2 i art. 79 ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) oraz § 122 pkt 3 i § 137 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), wypowiedział S. P. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej.

Pismem z dnia 4 marca 2005 r. pełnomocnik S. P., powołując się

na art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 128 i art. 129 oraz art. 130 § 1 i 2 kpa, wniósł do Dowódcy Sił Powietrznych o niezwłoczne rozpoznanie odwołania skarżącego z dnia 4 marca 2003 r. od decyzji organu I instancji nr [...] z dnia [...]. Wskazał przy tym, że Komendant Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych w dniu 4 marca 2003 r. zapoznał S. P. z treścią decyzji o wypowiedzeniu mu stosunku służbowego. Na tę okoliczność oficer organu kadrowego sporządził notatkę służbową, w której zawarł oświadczenie żołnierza, że wypowiedzenie stosunku służbowego uważa za nieuzasadnione. Przyjęte w ten sposób do protokołu (notatki) oświadczenie uzyskało charakter odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej i należało je niezwłocznie przesłać do organu II instancji celem rozpatrzenia. Odwołania tego dotychczas jednak nie rozpatrzono. Natomiast w dniu 2 czerwca 2004 r. ponownie przedstawiono skarżącemu do podpisu decyzję organu I instancji, której poprzednio w dniu 4 marca 2003 r. odmówił przyjęcia.

Dowódca Sił Powietrznych postanowieniem z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 kpa, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od wypowiedzenia stosunku służbowego nr [...] z dnia [...] Podał, że S. P. z decyzją o wypowiedzeniu stosunku służbowego zapoznał się 3 marca 2003 r., odmawiając jednocześnie potwierdzenia powyższego faktu, co zostało udokumentowane sporządzoną na tę okoliczność notatką urzędową. Przyjął natomiast wypowiedzenie w dniu 2 czerwca 2003 r. Żołnierz uchybił terminowi przewidzianemu w art. 129 § 2 kpa. Odwołanie od decyzji, z którą zapoznał się w dniu 3 marca 2003 r., złożył bowiem dopiero dnia 4 marca 2005 r., nie wskazując przy tym, że niedotrzymanie ustawowego terminu nastąpiło bez jego winy.

Postanowienie Dowódcy Sił Powietrznych z dnia [...] stało się przedmiotem skargi S. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie powyższego postanowienia, zarzucił, że zostało ono wydane z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 127 § 1 kpa w zw. z art. 129 § 1 i 2 kpa i w zw. z art. 128 kpa, a ponadto naruszeniem art. 7, 8, 9, 10 i 11 kpa oraz art. 75 kpa, 77 § 1 kpa, art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa. W uzasadnieniu powtórzył argumenty przedstawione we wniosku z dnia 4 marca 2005 r., podkreślając, że omawiana notatka służbowa ma charakter protokołu z czynności doręczenia przez organ kadrowy decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego, w którym zarejestrowano również negatywne w stosunku do tego orzeczenia stanowisko żołnierza. Podniósł ponadto, że organ odwoławczy nieprawidłowo przyjął,

iż skarżący odwołanie wniósł w dniu 4 marca 2005 r. Pismo z tej daty nie stanowiło odwołania. Było natomiast wnioskiem złożonym w trybie art. 37 kpa w zw. z art. 128

i art. 129 oraz art. 130 § 1 i 2 kpa, o rozpoznanie dotychczas nierozpoznanego odwołania skarżącego od wypowiedzenia stosunku służbowego, zawartego w treści wspomnianej notatki służbowej z dnia 4 marca 2003 r. To błędne ustalenie doprowadziło do stwierdzenia przez organ, że pismo, które odwołaniem nie było, złożone zostało z uchybieniem terminu oraz do nierozpatrzenia odwołania, o którym mowa w powyższej notatce służbowej. Zdaniem skarżącego o charakterze złożonego pisma decyduje wyłącznie strona, a nie organ administracji publicznej, do którego strona podanie to skierowała. W razie wątpliwości, mając na uwadze treść art. 7-9 kpa, organ powinien wezwać stronę do wyrażenia swojego stanowiska w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Nadto wskazał, że odwołanie będące podaniem w rozumieniu art. 63 § 1 kpa powinno zawierać co najmniej elementy określone w art. 63 § 2 i 3 kpa. Jeżeli odwołanie nie zawiera danych określonych w art. 64 § 1 kpa może być pozostawione bez rozpoznania. Z treści art. 63 § 2 kpa wynika, że odwołanie powinno zawierać żądanie strony odwołującej się. W niniejszej sprawie, odmowa podpisania przez skarżącego wypowiedzenia, nie spełniała wymogów określonych w tych przepisach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym wyrokiem z dnia

20 września 2005 r. oddalił powyższą skargę, wskazując w uzasadnieniu, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy istotne znaczenie ma charakter prawny wniosku pełnomocnika skarżącego z dnia 4 marca 2005 r. Został on bowiem potraktowany przez Dowódcę Sił Powietrznych jako odwołanie i stał się podstawą wydania zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Sądu I instancji organ odwoławczy zasadnie uznał, iż wskazany wniosek stanowi odwołanie od decyzji o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego. Podanie zostało wniesione do organu odwoławczego w momencie, kiedy decyzja o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej stała się ostateczna. Złożenie tego wniosku stanowiło, w ocenie Sądu, próbę odwrócenia przez pełnomocnika skarżącego niekorzystnej dla jego mocodawcy sytuacji procesowej. Pismo skierowane było do organu właściwego do rozpatrzenia odwołania i zawierało – jak wywodzi pełnomocnik skarżącego - żądanie rozpatrzenia odwołania z dnia 4 marca 2003 r.

Z notatki służbowej sporządzonej przez organ kadrowy i podpisanej dnia 4 marca 2003 r. przez skarżącego, wynika, że S. P. dniu 3 marca 2003 r. przestawiono decyzję z dnia [...] o wypowiedzeniu stosunku służbowego, lecz odmówił on jej podpisania, oświadczając, że wypowiedzenie jest nieuzasadnione. Zdaniem Sądu nieuzasadnione są twierdzenia pełnomocnika skarżącego, że powyższa notatka służbowa jest odwołaniem od decyzji organu I instancji. Notatka ta nie stanowi odwołania, lecz jedynie udokumentowanie przez organ kadrowy faktu i przyczyn odmowy podpisania przez skarżącego decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego. Organ wydając zaskarżone postanowienie prawidłowo zatem przyjął, że notatka służbowa nie jest odwołaniem. Jednocześnie jednak Sąd stwierdził, iż uznanie organu, że odwołaniem jest wniosek pełnomocnika skarżącego z dnia 4 marca 2005 r. o rozpoznanie odwołania, należy uznać za daleko idące.

Z akt sprawy wynika, że decyzję o wypowiedzeniu stosunku służbowego skarżący otrzymał w dniu 2 czerwca 2003 r. Oczywistym w ocenie Sądu jest, że skoro przedmiotowa notatka służbowa nie jest odwołaniem w rozumieniu przytoczonych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, to termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 16 czerwca 2003 r. W zakreślonym przez prawo terminie skarżący odwołania nie złożył i nie złożył wniosku o jego przywrócenie. W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, organ tylko z tej przyczyny zobowiązany był wydać postanowienie o uchybieniu terminu. Co prawda organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia dokonał własnej interpretacji wniosku pełnomocnika skarżącego o rozpoznanie odwołania, uznając że jest to odwołanie, ale jego rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził ponadto, że zarzuty podniesione w skardze przez pełnomocnika skarżącego są niezasadne i nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Złożenie wniosku o rozpoznanie odwołania, a w konsekwencji wydanie zaskarżonego postanowienia, stanowiło jedynie próbę zmiany niekorzystnej dla skarżącego sytuacji, w jakiej się znalazł po wypowiedzeniu mu stosunku służbowego. Sąd podzielił podniesiony w skardze przez pełnomocnika skarżącego zarzut, iż organ błędnie uznał jego wniosek o rozpoznanie odwołania za odwołanie, ale nie zgodził się z jego uzasadnieniem. W ocenie Sądu, twierdzenie pełnomocnika skarżącego, że jego wniosek był wnioskiem złożonym w trybie art. 37 kpa nie znajduje potwierdzenia w jego treści i jest kolejnym zabiegiem procesowym mającym na celu uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną w ustawowym terminie złożył S. P., reprezentowany przez radcę prawnego. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wyrok Sądu I instancji zaskarżono w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. art. 106 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 233 § 1 kpc i w zw. z art. 134 § 1 oraz 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organ przepisów art. 127 § 1 kpa w zw. z art. 129 § 1 i 2 kpa i w zw. z art. 128 kpa, a ponadto naruszenie art. 7, 80 i 107 § 3 kpa, co miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że naruszenie przepisów postępowania wynika z akceptacji przez Sąd błędnego zastosowania przez organ wymienionych w skardze przepisów prawa. W szczególności błędne było zakwalifikowanie notatki służbowej z dnia 4 marca 2003 r., jako dokumentu stwierdzającego jedynie fakt odmowy podpisania przez skarżącego wypowiedzenia, a nie jako odwołania od tej decyzji, a także uznanie pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 4 marca 2005 r. za odwołanie, a nie za wniosek o przyspieszenie załatwienia sprawy, złożony w trybie art. 37 kpa przed wniesieniem do sądu skargi na bezczynność organu.

Autor skargi kasacyjnej wskazał ponadto, że kwestionowanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku działań pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym poprzez czynienie mu zarzutu podjęcia czynności dla samego odwrócenia niekorzystnej dla jego mocodawcy sytuacji procesowej, jest wyrazem braku bezstronności Sądu przy rozpatrywaniu sprawy. Zauważył też, że decyzję o wypowiedzeniu doręczono skarżącemu w dniu 3 marca 2003 r. i nie zmienia powyższego fakt odmowy potwierdzenia jej odbioru. Termin do wniesienia odwołania rozpoczął zatem bieg w dniu 4 marca 2003 r. Sąd I instancji fakt ten zignorował.

W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną pracownik organu kadrowego pomimo nadanej nazwy "notatka służbowa" sporządził protokół z dokonanej czynności, który to protokół, podpisał zarówno on, jak i skarżący. Skutków ewentualnej wadliwości dokonanej czynności nie można przerzucać na skarżącego. Organ, w przypadku, gdy przyjęte do protokołu podanie nie było precyzyjne, obowiązany był udzielić wnoszącemu podanie niezbędnych wskazówek.

Uzasadnienie wyroku zawiera sprzeczne twierdzenia Sądu, co do tego, czy pismo pełnomocnika z dnia 4 marca 2005 r. było odwołaniem, czy też nie. Sąd nie wyjaśnił nadto, dlaczego nie uznał za odwołanie sporządzonej i podpisanej przez pracownika organu oraz skarżącego notatki służbowej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie

i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wskazał, iż oświadczenie skarżącego zawarte w notatce służbowej nie jest równoznaczne z odwołaniem od decyzji. Oświadczenie to zawarte jest w notatce służbowej sporządzonej przez pracownika organu kadrowego, a nie samego skarżącego, a ponadto w treści notatki brak jest oświadczenia skarżącego, że jego wolą było odwołanie się od decyzji. W ocenie organu oświadczenie skarżącego było jedynie wyrazem niezadowolenia skarżącego z faktu rozwiązania stosunku służbowego. Czynnik niezadowolenia występuje zaś zawsze w przypadku rozwiązywania stosunku służbowego. Zdaniem organu Sąd słusznie uznał, że oświadczenie skarżącego zawarte w notatce służbowej z dnia 4 marca 2003 r. nie stanowi odwołania od decyzji, a także prawidłowo przyjął, iż nastąpiło uchybienie terminu do złożenia odwołania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie między innymi z uwagi na mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art.141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej cytowanej w skrócie jako "P.p.s.a." Stosownie do tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia trudno dopatrzeć się wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. P. na postanowienie Dowódcy Sił Powietrznych z dnia [...], wydane po rozpatrzeniu wniosku pełnomocnika skarżącego z dnia 4 marca 2005 r.

i stwierdzające, iż wniosek ten jest wniesionym po terminie odwołaniem od decyzji

o wypowiedzeniu stosunku służbowego. Sąd przyjął najpierw, że takie zakwalifikowanie powołanego wniosku przez organ odwoławczy było zasadne (str.5 uzasadnienia). Następnie zaś dwukrotnie wyraził odmienny pogląd. Podał bowiem, że uznanie omawianego wniosku za odwołanie było "za daleko idące" oraz że podzielił podniesiony w skardze zarzut pełnomocnika skarżącego, iż "organ błędnie uznał jego wniosek o rozpoznanie odwołania za odwołanie" (str.6 uzasadnienia).Wysuwając powyższe, całkowicie ze sobą sprzeczne tezy, Sąd I instancji żadnej z nich nie uzasadnił. Nie można zatem ustalić, jakie ostatecznie stanowisko zajął w sprawie oraz dlaczego za zgodne z prawem uznał postanowienie Dowódcy Sił Powietrznych, podjęte po rozpatrzeniu tak odmiennie ocenianego wniosku z dnia 4 marca 2004 r.

Podobne zastrzeżenia nasuwają kategoryczne stwierdzenia Sądu I instancji odnośnie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji oraz uznania wniosku pełnomocnika skarżącego jedynie za "kolejny zabieg procesowy mający na celu uchylenie zaskarżonego postanowienia", a nie za wniosek złożony w trybie art. 37 kpa.

Powyższe kwestie, pozbawione niezbędnych rozważań Sądu I instancji, mają podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie prawa administracyjnego konsekwentnie prezentowane jest stanowisko, według którego o charakterze danej czynności procesowej decyduje nie nazwa czy forma, lecz wyłącznie treść tej czynności oraz zamiar wnioskodawcy. Kodeks postępowania administracyjnego dąży do odformalizowania na korzyść strony ustawowych wymogów środków prawnych, tak aby mogły być one rozpatrzone zgodnie z intencją i interesem strony. Dotyczy to w szczególności odwołania, które zgodnie z art.128 kpa nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Zasadniczym elementem decydującym o uznaniu czynności procesowej za odwołanie jest więc niezadowolenie z treści rozstrzygnięcia. Niezadowolenie to może być wyrażone nawet pośrednio, ale zawsze po skutecznym wejściu danego rozstrzygnięcia do obrotu prawnego. Nie jest zatem istotne, w jaki sposób strona wyrazi to niezadowolenie z decyzji i w jakich słowach sformułuje swoje żądanie.

Wszelkie wątpliwości, co do treści złożonego oświadczenia woli nie mogą stanowić przeszkody do nadania mu biegu i rozpoznania go we właściwym trybie. Wątpliwości co do intencji strony powinny być usunięte przez zażądanie przez organ od wnioskodawcy stosownych wyjaśnień. Także i w tym zakresie obowiązują ogólne reguły postępowania administracyjnego, w tym przewidziana w art.7 kpa zasada prawdy obiektywnej, nakazująca organowi podejmowanie wszelkich kroków zmierzających do rzetelnego wyjaśnienia sprawy.

Zgodnie z art.63 § 1 kpa podania, w tym także odwołania, mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie lub za pomocą dalekopisu, telefaksu, poczty elektronicznej, a także ustnie do protokołu.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że w dniu 3 marca 2003 r. podjęto próbę doręczenia S. P. decyzji nr [...] o wypowiedzeniu stosunku służbowego, co wynika ze sporządzonej 4 marca 2003 r. przez oficera organu kadrowego notatki urzędowej. Powyższa notatka odpowiada wymaganiom protokołu, gdyż została podpisana przez sporządzającego ją pracownika organu wojskowego oraz skarżącego. Z protokołu tego wynika, że skarżący odmówił przyjęcia decyzji organu I instancji

oraz że uważa dokonane mu wypowiedzenie stosunku służbowego za nieuzasadnione. Niezadowolenie skarżącego wyrażone w sporządzonym z jego udziałem protokole odpowiada wymaganiom odwołania w rozumieniu art. 128 kpa w zw. z art. 63§ 1 i § 3 kpa. Taki też charakter dokonanej przez skarżącego czynności procesowej potwierdził również jego pełnomocnik w piśmie z dnia 4 marca 2005 r.

Z tego ostatniego pisma wynika, że podanie to miało jedynie interwencyjny charakter, bowiem jego autor domagał się nadania właściwego biegu już złożonemu odwołaniu skarżącego. Treść pisma oraz powołany w jego podstawie prawnej art. 37 kpa jednoznacznie wskazują, że stanowiło ono zażalenie na bezczynność organu w przedmiocie nierozpatrzenia odwołanie od decyzji o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego, a nie odwołanie od tego rozstrzygnięcia.

Na zakończenie zauważyć także należy, że Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyjął, że termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 2 czerwca 2003 r. Nie wyjaśnił przy tym dlaczego – w jego ocenie - skuteczne było doręczenie S. P. decyzji organu I instancji dopiero w dniu 2 czerwca 2003 r., a nie już w dniu 3 marca 2003 r., kiedy to skarżący, co zgodnie przyznają obie strony, odmówił przyjęcia omawianego rozstrzygnięcia. Takie stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie uwzględnia dyspozycji § 131 ust.1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 7 ,poz.38 ze zm.) oraz art.47§ 2 kpa. Stosownie do tych przepisów, jeżeli żołnierz zawodowy odmówił przyjęcia doręczonego mu w jednostce wojskowej wypowiedzenia mu stosunku służbowego, decyzję taką uznaje się za doręczoną w dniu odmowy jej przyjęcia przez adresata. Późniejsze odebranie w dniu 2 czerwca 2003 r. omawianej decyzji przez skarżącego nie miało zatem znaczenia dla daty wejścia tej decyzji do obrotu prawnego, a tym samym na bieg terminu do wniesienia od niej odwołania.

Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił w całości zaskarżony wyrok

z dnia 20 września 2005 r. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Sąd I powinien jeszcze raz ocenić zgodność z prawem postanowienia Dowódcy Sił Powietrznych z dnia [...], mając na uwadze zaprezentowany wyżej sposób interpretacji omówionych wyżej przepisów.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt. 1 powołanej ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.