Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 139/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 280 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2005 r., nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowie przyznania zasiłku na skutek skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie dnia 10 stycznia 2006 r., sygn. akt III SA/Lu 592/05 postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę B.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2005 r, nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania zasiłku.

B.S. dnia 12 kwietnia 2006 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę o wznowienie postępowania sądowego. W skardze, jako podstawę wznowienia postępowania podała brak możliwości działania, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania, wynikającą z przepisu art. 271 ust. 2 powołanej ustawy. Jej zdaniem Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę pozbawił ją możliwości dochodzenia praw. W uzasadnieniu podniosła, że nie uczestniczyła w posiedzeniu Sądu dnia 10 stycznia 2006 r., gdyż w zawiadomieniu o terminie rozprawy poinformowano ją, że jej obecność nie jest obowiązkowa. Jej zdaniem, działanie Sądu spowodowało także naruszenie przepisów art. 6 i 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.

Zdaniem skarżącej, na skutek braku uczestnictwa w rozprawie nie miała ona możliwości uzyskania uzasadnienia od wyroku sądu, jak również złożenia skargi kasacyjnej. W jej opinii, wniesienie skargi o wznowienie postępowania ma na celu powtórzenie postępowania, które nie spełniło swojego ustawowego celu. Przesłanki wznowienia postępowania są uzasadnione, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie naruszył przepisy prawa oddalając skargę na rozprawie bez udziału skarżącej. Jej zdaniem, w zawiadomieniu o wyznaczenie rozprawy zawarto informację o nieobowiązkowym stawiennictwie, po to, by strona nie mogła wnieść wniosku o uzasadnienie wyroku w terminie, a następnie skargi kasacyjnej do NSA. Postępowanie powinno zostać wznowione, aby uwzględnić interes prawny skarżącej, zgodny z przepisami ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z urzędu należy podnieść, że skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu, jeśli jest wniesiona po terminie lub nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, zgodnie z przepisem art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).

Przy badaniu zasadności skargi o wznowienie postępowania Sąd w szczególności stwierdza, czy podniesione przez stronę przesłanki rzeczywiście mogą stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Jeśli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że wskazana podstawa nie zachodzi, to skarga taka podlega odrzuceniu, jako nieoparta na ustawowej przesłance. Samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej przesłance wznowienia. Dlatego należy zbadać, czy twierdzenia skargi będą stanowiły ustawową podstawę wznowienia postępowania. (zob. postanowienie SN z dnia 28 października 1999 r., II UKN 174/99, OSNAP 2001, nr 4, poz. 133)

Podniesione w skardze o wznowienie postępowania argumenty dotyczyły braku możliwości czynnego działania strony w trakcie postępowania sądowego. Jednak należy stwierdzić, że skarżąca była prawidłowo poinformowana o nieobowiązkowym uczestnictwie w rozprawie, co jej zdaniem spowodowało naruszenie przepisów prawa i w konsekwencji stanowi podstawę do wznowienia postępowania. Fakt, że nie uczestniczyła w posiedzeniu sądowym, na którym wydano sporne orzeczenie, nie spowodował ograniczenia jej prawa do udziału w procesie, nie naruszył przepisu art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i w konsekwencji przepisu art. 13 tej Konwencji, dotyczącego prawa do skutecznego wniesienia środka odwoławczego. Skarżąca miała świadomość, że rozstrzygnięcie w jej sprawie nastąpi w dniu 10 stycznia 2006 r. i to, że w nim nie uczestniczyła było spowodowane jedynie jej decyzją.

Należy podkreślić, że przywołane argumenty nie są zasadne, gdyż z przepisu art. 107 ustawy jasno wynika, że nieobecność stron na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Dodać także należy, że skarżąca o terminie rozprawy była zawiadomiona prawidłowo i wystarczająco wcześnie. Gdyby były wątpliwości, co do konieczności uczestniczenia jej w rozprawie, czy co do prawidłowości zawiadomienia jej o rozprawie, to Sąd miałby obowiązek, zgodnie przepisem art. 109 ustawy, odroczyć rozprawę, co jednak nie miało miejsca.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdza, że podniesione przez stronę przesłanki nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania.

Na marginesie należy podnieść, że o uzyskanie informacji o wyroku skarżąca zwróciła się dopiero dnia 3 kwietnia 2006 r. Jeśli więc sprawa miała dla skarżącej istotne znaczenie to nie jest zrozumiałe, dlaczego dopiero w tak długim czasie od rozstrzygnięcia podjęła kroki w celu uzyskania tej informacji.

Zdaniem Sądu podczas postępowania sądowego strona nie była pozbawiona możności działania, a brak możliwości czynnego udziału w sprawie, uzyskania uzasadnienia wyroku i wniesienia skargi kasacyjnej, spowodowany był wyłącznie zaniedbaniem ze strony skarżącej.

Z tych powodów, na podstawie przepisu art. 280 § 1 cytowanej ustawy Sąd postanowił jak w sentencji.