Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 573/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.2,art.4
journal: Dz.U. 2004 nr 123 poz 1291
law: Ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej
article: art.122,180,187 par.1,191,210 par.1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art.46,art.47
journal: Dz.U. 2000 nr 60 poz 704
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców.
article: art.6 ust.9
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Liwacz Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Asesor sądowy Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 października 2006 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie wysokości podatku od nieruchomości za 2005r. 1. oddala skargę 2. umarza postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza P. z dnia [...] 2006 roku Nr [...] w sprawie określenia dla P. spółka z o.o. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 rok w wysokości 453.179,10 zł .

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na dotychczasowy przebieg postępowania. Decyzją z dnia [...] 2005 roku Nr [...] Burmistrz P. orzekł w sprawie określenia wysokości dla P. sp. z o.o. w G. zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 rok w łącznej kwocie 453.179,10 zł.

Rozpatrując sprawę w trybie Odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie i postanowiło przekazać akta sprawy organowi I instancji celem ponownego rozpatrzenia.

Ponownie rozpatrując sprawę Burmistrz P. decyzją z dnia [...] 2006 roku Nr [...] orzekł ponownie w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 rok w wysokości 453.179,10 zł . Organ pierwszej instancji wskazał, że w wyniku prowadzonego postępowania podatkowego ustalono, iż podatnik pozostaje właścicielem zabudowanych nieruchomości położonych na terenie miejscowości G. Wartość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 rok na podstawie złożonych deklaracji określono na łączną kwotę 271.862,00 zł. W związku z tym, że podatnik od 2002 roku korzystał ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie uchwały nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] 2000 roku w sprawie zwolnienia w podatku od nieruchomości, zobowiązany jest do składania łącznie z deklaracją informacji o uzyskanej pomocy publicznej. W roku 2005 łączna kwota przedstawionego przez spółkę zwolnienia wyniosła 184.317,10 złotych. Zdaniem organu podatkowego podatnik zawyżył wartość uzyskanej pomocy w roku bieżącym o kwotę 94.836,00 zł, dlatego koniecznym było podjęcie decyzji w niniejszej sprawie. W kwestii zawartej w dniu [...] 2001r. umowy organ podatkowy wskazał, iż nie może ona wywierać skutków prawnych w zakresie prawa podatkowego. Umowa nie stanowi także programu pomocowego w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej.

Od powyższej decyzji złożono odwołanie. Zarzucono naruszenie art. 46 i art. 47 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców poprzez błędne przyjęcie, że przed 01 stycznia 2001 roku nie zostało wszczęte żadne postępowanie w sprawie udzielenia pomocy z udziałem podatnika; naruszenie art. 2 w zw. z art. 64 § 2 Konstytucji RP poprzez nieprzestrzeganie zasady ochrony praw nabytych.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wskazało, iż bezspornym jest, że podatnik P. sp. z o.o. w 2005 roku pozostawał właścicielem zabudowanych nieruchomości położonych na terenie miejscowości G. W dniu [...] 2005 roku podatnik złożył deklarację na podatek od nieruchomości. Wartość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 rok na podstawie złożonych deklaracji określono na łączną kwotę 271.862,00 zł. Wysokość podatku naliczona została według stawek w podatku od nieruchomości określonych uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] 2004 roku w sprawie ustalenia wysokości stawek oraz zwolnień w podatku od nieruchomości.

Organ odwoławczy podkreslił, że stosownie do uchwały nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] 2000 roku w sprawie zwolnienia w podatku od nieruchomości, zwalnia się z podatku od nieruchomości budowle i budynki nowowybudowane powyżej 1000 metrów kwadratowych powierzchni użytkowej, na której prowadzona jest działalność gospodarcza, a w okresie sześciu lat zwolnienie obejmuje 100 % . Zwolnienie dotyczyło terenów przemysłowych położonych we wsi G. i terenu po byłych zakładach "L." w P. Na podstawie powołanej uchwały w dniu [...] 2001 roku zawarta została pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym cywilnoprawna umowa. Umowa ta przewidywała zwolnienie w podatku od nieruchomości dla wszystkich nowo wybudowanych budynków i budowli o powierzchni ponad 1.000 metrów kwadratowych, w okresie 6 lat od dnia dopuszczenia każdego obiektu do użytkowania. W § 2 umowy wskazano, że jakakolwiek zmiana przepisów prawa miejscowego nie może naruszyć praw nabytych strony niniejszej umowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, iż w latach 2002-2004 podatnik skorzystał z pomocy publicznej z tytułu zwolnienia od podatku. Pomoc wynosiła kolejno w 2002 roku - 61.036,00 zł ( 16.962,93 euro); w 2003 roku -167.831,00 zł ( 41.812,45 euro) i w 2004 roku - 171.507,00 zł ( 36.229,54 euro). Łączna pomoc za okres od 17 stycznia 2003 roku do 17 stycznia 2005 roku wynosiła kwotę 78.041,99 euro.

W dalszej części organ drugiej instancji odniósł się do regulacji w przedmiocie podatku od nieruchomości tj. ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, wskazując przedmiot opodatkowania, podmioty na których ciąży obowiązek podatkowy , wysokość stawek podatku.

Ponadto wskazano na obowiązujące w okresie objętym sprawą regulacje prawne w zakresie pomocy publicznej dla przedsiębiorców oraz konsekwencje dla przedsiębiorców korzystających z takiej pomocy. Otóż podkreślono, że uchwała Rady Miejskiej P. z dnia [...] 2000 roku w sprawie zwolnienia w podatku od nieruchomości podjęta była w czasie, gdy jedynym aktem rangi ustawowej przewidującym możliwość udzielenia ulg w podatku od nieruchomości była ustawa z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych. Cytowana uchwała rady miejskiej zgodnie z jej § 5 zaczęła obowiązywać od 01 stycznia 2001 roku. Od dnia 01 stycznia 2001 roku weszła również w życie ustawa z dnia 30 czerwca 2000 roku o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców. W świetle powyższego, w ocenie organu odwoławczego, bezzasadny jest zarzut wskazujący na wszczęcie postępowania przed dniem 1 stycznia 2001 roku, a w konsekwencji naruszenie dyspozycji art. 46 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Przepis ten wskazuje, że postępowanie w przedmiocie udzielenia pomocy, rozpoczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, toczy się według przepisów obowiązujących w dniu wszczęcia tego postępowania. W niniejszej sprawie brak jest dowodów wskazujących, aby takie postępowanie było wszczęte przed 01 stycznia 2001 roku. W aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających ewentualne złożenie przez P. sp. z o.o. wniosku o udzielenie pomocy przed dniem 01 stycznia 2001 roku. Dowodów takich nie przedłożył także pełnomocnik podatnika, pomimo pouczenia o możliwości ustosunkowania się w przedmiocie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz zgłoszenia wniosków dowodowych. Co więcej umowa cywilnoprawna zawarta pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym podpisana została dopiero dnia [...] 2001 roku. Umowa- co wynika z jej treści - była konsekwencją wejścia w życie uchwały Rady Miejskiej P. z dnia [...] 2000 roku w sprawie zwolnienia w podatku od nieruchomości. Powyższe , w ocenie organu, także wyklucza aby wniosek w sprawie pomocy był składany przed dniem 01 stycznia 2001 roku, a tym samym naruszenie dyspozycji art. 46 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż w oświadczeniu podatnika z dnia [...] 2005 roku wskazał on, że pomoc publiczna otrzymana w ramach realizacji zapisów uchwały z dnia 27 listopada 2000 roku, wynosiła w 1999 roku -0 zł, w 2000 roku - 0 zł, w 2001-0 zł, w 2002 roku- 61.036 zł, w 2003 roku -167.831 zł, a w 2004 roku- 171.507zł. Okoliczność, że w latach 2000-2001 podatnik nie korzystał z pomocy pomimo prawnej możliwości również przemawia za tym, że postępowanie w sprawie udzielenia pomocy nie było wszczęte przed 2001 rokiem.

Od dnia 6 października 2002 roku weszła w życie nowa ustawa z dnia 27 lipca 2002 roku o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców ( Dz. U. Nr 147, poz. 1177 ), która uchyliła wcześniejszą ustawę z dnia 2000 roku. Z kolei od dnia 31 maja 2004 roku obowiązuje ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. Nr 123, poz. 1291 ). Cytowana ustawa obowiązuje do dnia dzisiejszego i zdaniem organu winna mieć zastosowanie w zakresie pomocy publicznej udzielanej podatnikowi w 2005 roku.

Ustawa ta określa zasady postępowania w sprawach dotyczących pomocy państwa spełniającej przesłanki określone w art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zwanej dalej "pomocą publiczną". Przepis art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską stanowi między innymi, że wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom jest niezgodna ze wspólnym rynkiem. W świetle powyższego wsparcie udzielane przedsiębiorstwu jest uznawane za pomoc publiczną w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, przy spełnieniu wskazanych przesłanek. Organem decydującym o zgodności wsparcia z prawem wspólnotowym jest wyłącznie Komisja Europejska. Dopóki Komisja nie wyda zgody, pomoc nie może być przyznawana. Wyjątkiem jest pomoc udzielana na podstawie tzw. wyłączeń grupowych oraz pomoc de minimis ( art. 2 i 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku. Przez pomoc de minimis należy rozumieć pomoc spełniającą przesłanki, o których mowa w art. 2 rozporządzenia o pomocy de minimis- rozporządzenie Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (Dz. Urz. WE L 10 z 13.01.2001); Zasady dopuszczalności udzielania pomocy publicznej określają przepisy art. 36, art. 73 oraz art. 86-89 i art. 296 Traktatu WE ( art. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej).

Na potrzeby niniejszej sprawy wskazano także, że zgodnie z art. 63 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, w celu stwierdzenia, czy planowana pomoc dla przedsiębiorcy jest pomocą de minimis, podmiot udzielający pomocy bierze pod uwagę sumę:

1) wartości pomocy indywidualnej udzielonej przedsiębiorcy przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli wartość pomocy, łącznie z wartością pomocy udzielonej przedsiębiorcy w okresie kolejnych 3 lat poprzedzających dzień jej udzielenia, nie przekraczała równowartości 100 tys. euro i nie podlegała opiniowaniu przez Prezesa Urzędu;

2) pomocy, której charakter de minimis został potwierdzony zaświadczeniem, o którym mowa w art. 5 ust. 2 ustawy.

Z kolei w myśl pkt 5 rozporządzenie Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis, tylko pomoc nieprzekraczająca pułapu 100.000 euro w dowolnym okresie 3 lat nie wpływa na handel między państwami członkowskimi i nie zakłóca bądź zagraża zakłóceniem konkurencji nie podlega przepisom art. 87 ust. 1 Traktatu WE. Za datę przyznania pomocy de minimis należy uznać moment, w którym beneficjentowi zostało nadane prawo przyjęcia pomocy. Zasada de minimis nie narusza możliwości przyznawania pomocy państwa dozwolonej przez komisję lub objętej rozporządzeniem o wyłączeniu grupowym.

W świetle cytowanych wyżej przepisów organ odwoławczy uznał, iż pomoc przyznawana podatnikowi w niniejszej sprawie nie nosiła cech pomocy w ramach programy pomocowego. Tym samym należało ją zakwalifikować do kategorii pomocy de minimis w rozumieniu cytowanej ustawy.

W związku z powyższym w świetle postanowień art. 2 i 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku udzielenie przez Gminę P. pomocy podatnikowi w ciągu ostatnich trzech lat poprzedzających dzień udzielenia pomocy, zwiększonej o kwotę planowanej pomocy w roku 2005, nie może przekroczyć 100.000 euro. Z uwagi na okoliczność, że łączna pomoc za okres od 17 stycznia 2003 roku do 17 stycznia 2005 roku wynosiła kwotę 78.041,99 euro w 2005 roku kwota pomocy nie może przekroczyć 21.958,01 euro. Ustalenia, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji podatkowej obligowało organ I instancji do podjęcia postępowania i wydania decyzji określającej jego wysokość.

Organ odniósł się także do zarzutu podatnika wskazującego na ochronę praw nabytych poprzez zawarcie umowy cywilnoprawnej zwalniającej podatnika z obowiązku podatkowego. W tym miejscu podkreślono, że stosownie do dyspozycji art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej. W ocenie organu nie jest do przyjęcia interpretacja prezentowana przez podatnika w niniejszej sprawie, a wskazująca na zastosowanie zwolnienia w oparciu o zawarta umowę. Taka wykładnia jest nie do przyjęcia również z tego powodu, albowiem z akt sprawy wynika, że to podstawą zastosowanej ulgi była uchwała nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] 2000 roku w sprawie zwolnienia w podatku od nieruchomości, a umowa była jedynie jej konsekwencją. Dalsze próby wywodzenia, że umowa stanowiła podstawę do zwolnienia w podatku jako źródło samoistne stoi w sprzeczności z dyspozycją art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku .

Wobec powyższych ustaleń faktycznych i prawnych Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 1 ust. 1 , art. 2, art. 17 ustawy z dnia 12.10.1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz art. 233 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997 roku Ordynacja podatkowa utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesiono o stwierdzenie nieważności decyzji albo uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia albo uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania albo przekazania organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucono:

- rażące naruszenie art. 210 § 1 pkt 8 w zw. z art. 121, 124 i 126 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez nie zawarcie w jej treści podpisów osób upoważnionych,

- rażące naruszenie art. 122, 180, 187 § 1 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niezebranie i w konsekwencji nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego a w szczególności nie przeprowadzenie dowodów z przesłuchania :

• Artura K. prezesa strony,

• Inż. Tadeusza G. przewodniczącego Rady Miejskiej,

• Ryszarda J. burmistrza P.,

oraz nie uwzględnienie okoliczności powszechnie znanej w P., iż proces inwestycyjny rozpoczął się przed 01 stycznia 2001r.(art. 187 § 3 Ordynacji ),

- naruszenie art. 46 i 47 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców poprzez bezzasadną odmowę zastosowania tych przepisów,

- rażące naruszenie art. 122, 180, 187 § 1, 191 i 199a Ordynacji poprzez uznanie, iż umowa z dnia 26 lutego 2001r. nie wywołuje skutków prawnych w postaci zwolnienia skarżącego z obowiązku zapłaty podatku; ewentualnie o uznanie , iż pismo nazwane umową jest decyzją administracyjną na mocy której przyznano zwolnienie od podatku albo innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa ,

- naruszenie art. 2 w związku z art. 64 § 2 Konstytucji RP poprzez nieprzestrzeganie zasady "ochrony praw nabytych" ,

- rażące naruszenie art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 lipca 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. poprzez nieprawidłowe przeliczenie wysokości udzielonej pomocy.

W uzasadnieniu podniesiono, iż pod decyzją znalazły się parafki bliżej nieznanych osób, nie wymienionych z imienia i nazwiska oraz bez podania stanowiska służbowego co oznacza, że zaskarżona decyzja nie została podpisana w rozumieniu art. 210 § 1 pkt 8 ustawy Ordynacja podatkowa. Powyższy zarzut uzasadnia zdaniem skarżącej uchylenie decyzji bez merytorycznego jej badania.

Nie mniej z ostrożności procesowej wskazano na inne naruszenia prawa procesowego jak i materialnego. Skarżąca podnosi, iż z ustalonego przez organ podatkowy pierwszej instancji stanu faktycznego wynika, że brak jest dowodów wskazujących na fakt , iż doszło do wszczęcia postępowania o jakim mowa w art. 46 ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Nie mniej ustalenia poczynione w tym zakresie naruszają art. 187 § 1 Ordynacji na mocy którego organ podatkowy obowiązany jest zebrać i wyczerpująco rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Faktem powszechnie znanym z urzędu organowi jest bowiem okoliczność, że przystąpienie do procesu inwestycyjnego nastąpiło przed 2001r. Obowiązkiem organu było zatem pełne wyjaśnienie tej okoliczności i w tym zakresie przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków. Strona podkreśla, że gdyby organy podatkowe przeprowadziły postępowanie dowodowe ustaliłyby, że wskutek wysłania korespondencji faksowej przez osoby reprezentujące P. oraz mając na uwadze rozmowy przeprowadzone przez nich z przedstawicielami gminy P. należy przyjąć , że takie postępowanie zostało wszczęte.

Odnośnie umowy z dnia [...] 2001r. skarżąca podniosła, że nie została ona zakwestionowana przez strony a zatem ma charakter wiążący. Skoro jednak organ miał wątpliwości co do istnienia bądź nieistnienia stosunku prawnego to winien był na podstawie art. 199a Ordynacji wystąpić do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego. Jeśli zaś umowa nie została zakwestionowana to stanowi ona źródło zwolnienia P. z obowiązku uiszczenia podatku. Umowa ta ma jednak charakter pochodny wobec wcześniej podjętej uchwały Rady Miejskiej w tym przedmiocie. Z ostrożności procesowej skarżąca wskazuje na inną możliwość kwalifikowania umowy tj. jako decyzji administracyjnej w przedmiocie zwolnienia z podatku bądź też jako inny akt lub inna czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na mocy której przyznano stronie zwolnienie z podatku. Ponadto podniesiono, iż strony uczestniczące w czynności nie do końca zdawały sobie sprawę z możliwych kwalifikacji podejmowanych działań.

Skarżąca podkreśla także, iż konsekwencją pominięcia znaczenia zawartej umowy było naruszenie art. 2 w związku z art. 64 § 2 Konstytucji RP. Umowa z dnia [...] 2001r. zawierała postanowienie, iż zwolnienie od podatku obowiązuje bez względu na zmianę przepisów prawa miejscowego, która nie może naruszać praw nabytych na podstawie tej umowy. Ochrona praw nabytych stanowi zaś jeden z filarów demokratycznego państwa prawa i obowiązkiem organów jest respektowanie prawa skarżącej wynikających z przedmiotowej umowy. Strona podniosła także , iż utrata mocy obowiązującej uchwały z dnia [...] 2000r. nie spowodowała automatycznie utratę przez podatnika prawa do zwolnienia w niej określonego bowiem uprawnienie nabyte na podstawie tej uchwały przybrało postać prawa nabytego. Dodatkowo strona wskazała, iż uchwała ta utraciła moc obowiązującą dopiero z dniem 24 lutego 2005r. kiedy to weszła w życie uchwała z dnia 28 grudnia 2004r. Na dzień składnia deklaracji była to zatem jedynie obowiązująca uchwała przewidująca zwolnienie od podatku.

Końcowo podniesiono, iż organ błędnie przeliczył na EURO wartość udzielonej pomocy za lata poprzednie, dokonując jej przeliczenia każdorazowo na dzień 15 stycznia danego roku. Skoro zapłata podatku następuje w comiesięcznych ratach płatnych do 15 dnia miesiąca to także kurs waluty powinni być brany z tego momentu, wówczas bowiem następuje "zaoszczędzenie" środków pieniężnych ze strony przedsiębiorcy i ma miejsce udzielenie pomocy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych na etapie skargi SKO wskazało, że w petitum decyzji został określony skład orzekający z imienia , nazwiska i pełnionej funkcji zaś podpisy pod decyzją zamieszczono w odpowiedniej kolejność wobec czego zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 8 ustawy Ordynacja podatkowa jest bezzasadny.

W kwestii naruszenia art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej SKO wskazało, iż organy wzywały stronę do złożenia wniosków dowodowych, żadne wnioski nie zostały jednak złożone. Natomiast strona w piśmie z dnia 26 stycznia 2005r. oświadczyła iż w latach 2000-2001 pomoc publiczna wyniosła "0" zł.

W dniu [...] 2006r. wpłynęło do sądu pismo procesowe skarżącej z dnia [...’ 2006r. W piśmie tym strona podtrzymała wszystkie zarzuty zawarte w skardze. Dodatkowo podkreśliła, iż uchwała z dnia [...] 2000r. została uchylona i jednocześnie nie stwierdzono jej nieważności. Jest to istotne z punktu widzenia skutków prawnych albowiem uchylenie wywołuje skutki ex nunc natomiast stwierdzenie nieważności ex tunc. Jedynie zatem stwierdzenie nieważności uchwały mogłoby spowodować, iż pozostałaby ona bez wpływu na zobowiązanie podatkowe skarżącej. W świetle powyższego odwoływanie się do ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej czy też aktów wydawanych na płaszczyźnie wspólnotowej nie może doprowadzić do uchylenia lub zmiany uprawnień podatnika w zakresie zwolnienia w podatku od nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie została uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 cyt. ustawy, oceniona według kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji podkreślić należy, że na mocy Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej ( Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz.864) z dniem 01 maja 2004 r. zaczęło obowiązywać w Polsce prawo wspólnotowe. Na mocy art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej od dnia przystąpienia nowe państwa członkowskie są związane postanowieniami Traktatów założycielskich (m.in. Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską) i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny przed dniem przystąpienia; postanowienia te są stosowane w nowych państwach członkowskich zgodnie z warunkami określonymi w tych Traktatach i w Akcie. Z kolei art. 54 tego Aktu stanowi, że nowe państwa członkowskie wprowadzą w życie środki niezbędne do przestrzegania od dnia przystąpienia przepisów dyrektyw i decyzji w rozumieniu artykułu 249 Traktatu WE.

W celu uregulowania obowiązków powstających z dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej u odniesieniu do udzielania pomocy publicznej została uchwalona ustawa z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach pomocy publicznej (Dz. U. Nr 123, poz. 1291). W prawie wspólnotowym kwestie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom regulowane są przez przepisy art. 36, 73, art. 86-89 i art. 296 Traktatu WE oraz wydane na ich podstawie rozporządzenia. Przepisy zawarte w rozporządzeniach , są zgodnie z art. 249 Traktatu WE, bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich a więc nie wymagają implementacji do prawa krajowego. Z dniem akcesji przepisy te , zgodnie z art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stały się elementem polskiego systemu prawnego, mając pierwszeństwo nad ustawami.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy podkreślić należy, iż pomoc publiczna (w formie ulgi podatkowej) udzielona skarżącej musi być zgodna z przepisami powołanej ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. albowiem konsekwencją naruszenia procedury tam zawartej jest obowiązek zwrotu przyznanej pomocy (rozdział 4 cyt. ustawy).

Prawidłowo organy podatkowe oceniły, iż pomoc udzielona skarżącej spółce nie nosiła cech pomocy w ramach programu pomocowego ani pomocy indywidualnej i stanowiła pomoc de minimis w rozumieniu art. 2 pkt 10 w związku z pkt. 4 cyt. ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczący pomocy publicznej. W konsekwencji wartość tej pomocy w ciągu trzech kolejnych lat poprzedzających dzień udzielania pomocy zwiększona o kwotę planowanej pomocy nie mogła przekraczać kwoty 100.000 euro. Zgodnie z wyliczeniem zawartym na str. 9 zaskarżonej decyzji łączna pomoc za okres od 17 stycznia 2003r. do 17 stycznia 2005r. wynosiła 78.041,99 euro zatem w 2005r. skarżąca mogła otrzymać pomoc nie przekraczającą kwoty 21.958,01 euro. Natomiast strona w deklaracji z dnia 17 stycznia 2005r. wykazała kwotę przysługującego zwolnienia w wysokości 184.317,10 zł co w przeliczeniu stanowiłoby kwotę 45.230,09 euro (decyzja organu pierwszej instancji str. 11,k-170 akt administracyjnych). Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu błędnego wyliczenia kwoty uzyskanej w latach wcześniejszych pomocy, z uwagi na błędne przyjęcie dnia w którym udzielono pomocy, uznać należy go za bezzasadny. Organy prawidłowo odwołały się w tym zakresie do art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. zgodnie z którym za dzień udzielenia pomocy należy rozumieć dzień, w którym podmiot ubiegający się o pomoc publiczną nabył prawo do otrzymania tej pomocy, a w przypadku gdy udzielenie pomocy w formie ulgi podatkowej następuje na podstawie aktu normatywnego, bez wymogu wydania decyzji:

a) dzień, w którym zgodnie z odrębnymi przepisami upływa termin złożenia deklaracji albo innego dokumentu określającego wartość pomocy, z zastrzeżeniem lit. b (lit. b dotyczy ulgi w podatku dochodowym). Mając powyższe na uwadze wielkość udzielonej pomocy obliczono prawidłowo przy uwzględnieniu treści art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.)

Sąd za trafny uznaje również pogląd organu odwoławczego, iż umowa cywilnoprawna z dnia [...] 2001r. na którą powołuje się strona nie może kreować obowiązków ani z nich zwalniać na gruncie prawa publicznego. W tym zakresie znaczenie prawne maja przepisy ustaw , bądź też aktów na podstawie tych ustaw wydanych. W konsekwencji, jeżeli strona umowy cywilnoprawnej nie dotrzymała jej postanowień to roszczeń z tego tytułu należy dochodzić przed sądami powszechnymi z powództwa cywilnego nie zaś przed sądem administracyjnym. W tym kontekście za bezpodstawny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 122, 180, 187 § 1 i 191 oraz art. 199a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.).

Podkreślić również należy, iż niedopuszczalne jest aby czynność nazwana przez strony "umową" i tak charakteryzowaną przez obie strony w trakcie postępowania podatkowego uznana została na etapie postępowania sądowego za decyzję administracyjną bądź inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Pominąwszy już całkowicie formalne wymogi dotyczące aktów administracyjnych to z całą mocą podkreślić należy, iż kłóci się z zasadami demokratycznego państwa prawa aby dokonywane czynności prawne interpretować (kwalifikować ) w zależności od aktualnej sytuacji zainteresowanych.

Skarżąca postawiła także zarzut naruszenia art. 2 w związku z art. 64 § 2 Konstytucji RP poprzez nieprzestrzeganie zasady "ochrony prawa nabytych", które to prawa strona nabyła na mocy uchwały Rady Miejskiej z dnia [...’ 2000r. Otóż wskazać należy, iż zasad ta nie ma charakteru bezwzględnego. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie przypominał, że Konstytucja dopuszcza ograniczenie lub znoszenie praw nabytych w razie kolizji wartości znajdujących się u podstaw tej zasady z innymi wartościami konstytucyjnymi (por. wyrok TK z dnia 25 czerwca 2002r. sygn. akt K 45/01,OTK-A 2002/4/46). W orzeczeniu z dnia 7 lutego 2001r. sygn. akt K 27/00 (OTK ZU nr 2/2001 s. 164) Trybunał wypowiedział się, iż jednostka musi zawsze liczyć się z tym, że zmiana warunków społecznych lub gospodarczych może wymagać nie tylko zmiany obowiązującego prawa ale również niezwłocznego wprowadzenia w życie nowych regulacji prawnych; w szczególności ryzyko związane z wszelką działalnością gospodarczą obejmuje również ryzyko niekorzystnych zmian systemu prawnego. Jak już wyjaśniono na wstępie Polska została zobowiązana na mocy traktatu akcesyjnego do dostosowania prawa krajowego do prawa europejskiego. Dostosowanie to objęło również sektor pomocy publicznej czego wyrazem była ustawa z dnia 30 kwietnia 2004r. Od dnia 01 maja 2004r. wszelka pomoc udzielana przedsiębiorcom musi być zgodna z powołaną ustawą i dyrektywami unijnymi. W konsekwencji organy podatkowe udzielając skarżącej ulgi w 2005r. miały obowiązek (wypływający z Konstytucji) respektować obowiązujące prawo nawet jeśli w ten sposób naruszyły prawa nabyte skarżącej. Wskazać należy, iż w tej kwestii wypowiedział się również Europejski Trybunał Sprawiedliwości w orzeczeniu z 1990r. OTS C-5/89 BUG-Alutechnik , stwierdził, iż przedsiębiorstwa nie mogą powoływać się na ochronę prawa nabytych i zakwestionować na tej podstawie obowiązek zwrotu przyznanej niesłusznie im pomocy, jeśli przyznając ją nie zastosowano się do postanowień przepisu art. 88 ust. 3 TWE o obowiązku informowania Komisji w odpowiednim czasie o wszelkich planach przyznania pomocy. W niniejszej sprawie przedsiębiorca został obciążony odpowiedzialnością za to czy urzędy krajowe, przyznając mu pomoc, postępowały zgodnie z prawem wspólnotowym (M. Herdegen Prawo europejskie, wydanie 2, wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006, s.266).

W ocenie Sadu brak podstaw by skutecznie postawić zarzut naruszenia przez organy art. 122, 180, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez niezebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Nie można bowiem nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów stwierdzonych przez podatnika jeżeli argumentów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik, a z ustaleń organów wynikają wnioski przeciwne do ogólnie sformułowanych twierdzeń tegoż podatnika (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 1996 r., sygn. akt SA/Ka 2015/95, wyrok NSA z dnia 15 marca 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 1576/98). Podkreślić należy, iż strona reprezentowana przez profesjonalistów brała czynny udział w całym postępowaniu, miała możliwość zgłaszania formalnie wniosków dowodowych. Natomiast nie można domagać się aby organy uznając, że stan faktyczny został wyjaśniony w sposób pozwalający na podjecie rozstrzygnięcia prowadziły postępowanie dalej domyślając się jakie dowody należy przeprowadzić aby udowodnić twierdzenia podatnika. Trafnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podnosi, że okoliczność rozpoczęcia procesu inwestycyjnego nie jest równoznaczna z rozpoczęciem postępowania w sprawie udzielania ulgi. Aby bowiem takie postępowanie mogło być wszczęte to musi być wniosek o jej udzielenie -obojętnie w jakiej formie dozwolonej prawem złożony. Ponadto jak wskazano w zaskarżonej decyzji z pisma skarżącej z dnia [...] 2005r. wynikało , że pierwsza pomoc udzielona została w 2002r. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że postępowanie w tej sprawie wszczęto przed dniem 01 stycznia 2001r. W świetle powyższego za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 46 i 47 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz. U. Nr 60 poz. 704 ze zm.).

W ocenie Sadu zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia art. 210 § 1 pkt 8 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z powołanym przepisem decyzja zawiera podpis osoby upoważnionej z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. W doktrynie przyjęte jest, iż podpis powinien być oryginalnym podpisem osoby własnoręcznie się podpisującej , może być to podpis tzw. czytelny, lub nieczytelny (C. Kosikowski, L. Ethel, R. Dowgir, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja Podatkowa , Komentarz , Dom Wydawniczy ABC, Wydanie I 2006r. s.759). Decyzja wydana przez organ kolegialny powinna natomiast być podpisana przez osoby, które stanowiły skład orzekający w sprawie. Zasadnie organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wskazał, iż w petitum decyzji określony został z imienia i nazwiska oraz pełnionych funkcji skład organu orzekającego w sprawie, zaś podpisy pod decyzją umieszczone zostały w odpowiedniej kolejności.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski należy stwierdzić, iż brak było przesłanek do uwzględnienia skargi i w związku z tym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W punkcie 2 sentencji orzeczono o umorzeniu postępowania w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 cyt. ustawy.