Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 498/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10  ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Sędziowie WSA Olga Żurawska – Matusiak (sprawozdawca), Sławomir Fularski, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2013 r. sprawy ze skargi R. K. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 1 lutego 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 1 lutego R. K. (dalej jako skarżący) zwrócił się do Burmistrza Miasta [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej – o majątku publicznym – majątku jednostki samorządu terytorialnego – Gminy Miasta [...] – w zakresie własności wszystkich nieruchomości gruntowych, z wyłączeniem nieruchomości drogowych, których właścicielem jest Gmina Miasta [...] (gminny zasób nieruchomości), ze wskazaniem dla poszczególnej nieruchomości numeru działki ewidencyjnej (numerów działek ewidencyjnych), ulicy, obszaru nieruchomości, numeru księgi wieczystej (zbioru dokumentów lub księgi dawnej) – w formie tabeli z wykazem lub w innej dogodnej dla Gminy Miasta [...] formie.

Decyzją z [...] marca 2010 r. wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) Burmistrz Miasta [...] odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie określonym przez wnioskodawcę i w pkt 2 decyzji udostępnił w zakresie jakim dysponuje Gmina Miasta [...]. W uzasadnieniu organ podał, że nie prowadzi odrębnej ewidencji gruntów i budynków a organem właściwym do wydawania takich danych z ewidencji gruntów jest Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...].

W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z [...] kwietnia 2010 r., na zasadzie art. 138 § 2 K.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że Burmistrz dysponuje żądaną informacją, która ma charakter informacji publicznej, a zatem nie jest zasadne odmówienie udzielenia informacji publicznej, powołując się na brak danych. Nie do zaakceptowania jest bowiem fakt, że organ nie posiada danych o nieruchomościach gruntowych, których właścicielem jest Gmina Miasta [...].

Uchylając zaskarżoną decyzję SKO podkreśliło, że organ I instancji nie może – przy zachowaniu identycznych okoliczności prawnych i faktycznych – odmówić udzielenia informacji, powołując tę samą podstawę prawną jak w uchylonej decyzji. Jednocześnie organ wskazał, że wobec wydanego rozstrzygnięcia w dalszym ciągu aktualny pozostaje do załatwienia wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej w żądanym zakresie i w żądanej formie.

Wyrokiem z 30 września 2010 r., II SA/Wa 948/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję w części umarzającej postępowanie pierwszej instancji, uznając, że brak było podstaw do umorzenia postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości.

Wyrokiem z 30 marca 2011 r., I OSK 2116/10, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyroku NSA wyraziło pogląd, że skoro SKO w W. uznało, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do wydania przez Burmistrza Miasta [...] decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, to postępowanie w przedmiocie wydania takiej decyzji stało się bezprzedmiotowe. Oznacza to, że organ odwoławczy umarzając postępowanie pierwszej instancji, działał prawidłowo.

Pismem z [...] czerwca 2011 r. skarżący cofnął skargę na decyzję SKO w [...] z [...] kwietnia 2010 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z 16 czerwca 2011 r., II SA/Wa 1082/11 umorzył postępowanie.

Pismem z [...] września 2011 r. skarżący został poinformowany, że wykaz mienia komunalnego Gminy Miasta [...] jest dostępny na stronie internetowej:

http://www.[...].bip.org.pl./?tree=489.

W skardze z 11 listopada 2012 r. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wnosił o zobowiązanie Burmistrza Miasta [...] do rozpatrzenia jego wniosku z 1 lutego 2010 r. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej we wskazanym zakresie i we wskazanej formie.

W uzasadnieniu skargi skarżący zwrócił uwagę, że wnosił o udostępnienie przedmiotowej informacji publicznej w formie pisemnej. Forma udostępnienia informacji została więc określona precyzyjnie. Jednocześnie wskazał, że nie był i nie jest – w odpowiedzi na swoje żądanie – zainteresowany wskazaniem strony internetowej, podkreślając przy tym, że nie żądał udostępnienia wykazu mienia komunalnego Gminy Miasta [...], lecz wykazu nieruchomości gruntowych, z wyłączeniem nieruchomości drogowych, których właścicielem jest Gmina Miasto [...].

W tym kontekście skarżący ocenił, że informacja zawarta w piśmie z [...] września 2011 r. nie czyni zadość jego żądaniu udostępnienia przedmiotowej informacji – w żądanym zakresie i w żądanej formie. Oznacza to, że organ pozostaje w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi.

Za odrzuceniem skargi przemawia – w ocenie organu – niewyczerpanie środków zaskarżenia w toku instancji, co powoduje niedopuszczalność skargi.

Nadto organ uznał, że wniesienie przedmiotowej skargi jest nieuzasadnione i przedwczesne.

Organ wskazał, że obok postępowania administracyjnego opisanego powyżej, toczyło się również postępowanie z wniosku skarżącego z [...] marca 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z [...] marca 2010 r.

[...] listopada 2012 r. w sprawie tej została wydana decyzja o umorzeniu postępowania, która została doręczona organom [...] listopada 2012 r.

W przedmiotowej sprawie toczyło się zatem do [...] listopada 2012 r. postępowanie administracyjne pozbawione cech opieszałości, a tym bardziej bezczynności.

W dalszej kolejności organ podał, że czynności w przedmiocie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej zostaną podjęte w przewidzianym w Kodeksie postępowania administracyjnego terminie. Organ podkreślił jednak, że wykaz mienia komunalnego, który został umieszczony na stronie internetowej BIP Urzędu Miejskiego w [...] obejmuje wszystkie nieruchomości, łącznie z działkami stanowiącymi drogi – zawiera więc więcej, a nie mniej danych, o których udostępnienie wystąpił skarżący.

W odpowiedzi na powyższe pismo procesowe skarżący, odwołując się do utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego – argumentował, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Nadto skarżący ocenił, że brak jest związku między przedmiotową sprawą, a sprawą o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z [...] marca 2010 r. Po uprawomocnieniu się postanowienia WSA w Warszawie z 16 czerwca 2011 r. akta administracyjne zostały zwrócone Burmistrzowi Miasta [...]. Zdaniem skarżącego od dnia doręczenia akt organowi, pozostaje on w bezczynności. Po raz kolejny skarżący podkreślił, że wnosił o udostępnienie w przedmiotowej informacji publicznej w formie pisemnej – w formie tabeli i wykazu, zestawienia lub innej dogodnej formie pisemnej, a nie poprzez wskazanie strony internetowej. Wskazał także, iż obywatel nie ma obowiązku posiadania dostępu do Internetu i żaden organ nie może wymagać tego od obywatela.

W piśmie z [...] marca 2013 r. skarżący wnosił o zwrot kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwarzył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej zwana jako P.p.s.a.) obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

Bezczynność organu występuje natomiast wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo ustania ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś /w:/ T. Woś, M. Knysiak–Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisiNexis, Warszawa 2005).

Dokonując oceny zasadności skargi R. K. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy jednak odnieść się do najdalej idącego wniosku organu o odrzucenie skargi z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia.

W tym zakresie zasadnym jest odwołanie się do ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, zgodnie z którym skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia w drodze administracyjnej (por. np. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05 LexPolonica nr 2144855). Podzielając w pełni powyższe stanowisko Sąd uznał, że wniesienie przez skarżącego skargi na bezczynność Burmistrza Miasta [...] bez wyczerpania środków zaskarżenia było skuteczne.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem – wobec treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2010 r. oraz wyroków WSA w Warszawie z 30 września 2010 r., II SA/Wa 948/10 i NSA z 30 marca 2011 r., I OSK 2116/10 – jest, że żądana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną, a Burmistrz Miasta [...] jest podmiotem zobowiązanym, na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, do jej udostępnienia.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek.

Z treści powyższego przepisu płynie jednoznaczny wniosek, że tryb wnioskowy przewidziany jest jedynie dla informacji, których nie zamieszczono w BIP lub centralnym repozytorium. Oznacza to w konsekwencji, że adresat wniosku zwolniony jest z obowiązku udostępnienia informacji, jeżeli została ona ujawniona w BIP lub centralnym repozytorium. W przypadku złożenia wniosku o udzielenie takiej informacji publicznej, podmiot zobowiązany winien zawiadomić wnioskodawcę o braku stosowania trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w BIP wraz z podaniem precyzyjnego adresu internetowego, pod którym się ona znajduje (por. G Sibiga, Prawne formy działania podmiotów udostępniających informację publiczną na żądanie indywidualne, PPP 2007, nr 3, s. 18).

Taka sytuacja występuje w rozpoznawanej sprawie. Skarżący we wniosku z 1 lutego 2013 r. sformułował żądanie udostępnienia informacji o majątku Gminy [...] w zakresie własności wszystkich nieruchomości gruntowych, z wyłączeniem nieruchomości drogowych, których właścicielem jest Gmina Miasto [...], ze wskazaniem, dla poszczególnej nieruchomości nr działki ewidencyjnej, ulicy, obszaru nieruchomości, nr księgi wieczyste (zbioru dokumentów lub księgi dawnej).

Organ pismem z [...] września 2011 r., odesłał skarżącego do Biuletynu Informacji Publicznej Miasta [...], wskazując adres strony internetowej, na której znajduje się wykaz mienia komunalnego.

Analiza powyższego wykazu zawartego na podanej stronie internetowej prowadzi do wniosku, że zawiera on wszystkie dane istotne z punktu widzenia żądającego informacji skarżącego, a zatem odnosi się do przedmiotu i zakresu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jest to bowiem wykaz – jak podaje organ w odpowiedzi na skargę – wszystkich nieruchomości gruntowych, zaś dla poszczególnych nieruchomości podany jest nr działki, ulica, obszar oraz numer księgi wieczystej (ewentualnie numer decyzji lub postanowienia). Są to zatem te dane, o udostępnienie których wnioskował skarżący. Na podkreślenie zasługuje przy tym, że skarżący nie precyzuje w jakim zakresie żądana informacja nie została mu udostępniona. W wykazie tym ujęte są także nieruchomości stanowiące drogi, które to nieruchomości nie były przedmiotem zainteresowania skarżącego, ale wobec jednoznacznego ich zaznaczenia nie zachodzi problem z ich eliminacją.

Zauważyć przy tym należy, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że organ nie ma obowiązku dokonywania wydruku biuletynu i przesyłania go osobie wnioskującej (por. wyroki NSA z 25 września 2008 r., I OSK 416/08 i z 7 marca 2012 r. I OSK 2479/11, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Udostępnienie informacji publicznej w BIP zwalnia podmiot zobowiązany z obowiązku potwierdzenia na piśmie jej istnienia.

W realiach rozpoznawanej sprawy oznacza to, że nie mogło odnieść zamierzonego skutku stanowisko skarżącego o udostępnienie żądanej informacji na piśmie, gdyż nie był on, jak podaje zainteresowany formą realizacji jego prawa publicznej poprzez wskazanie strony internetowej. Organ, odsyłając skarżącego do BIP, ze wskazaniem adresu strony internetowej, uczynił zadość obowiązkom wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W literaturze przedmiotu zauważa się wprawdzie, że nieprawidłowe jest załatwianie wniosku przez odesłanie do strony BIP, gdy do uzyskania żądanej informacji konieczne jest zapoznanie się przez żądającego z licznymi udostępnionymi na stronie BIP dokumentami źródłowymi, a następnie dokonanie selekcji zawartych w nich danych lub też, gdy uzyskanie informacji polegać ma na interpretacji obszernych danych dostępnych w BIP i samodzielnym jej wytworzeniu na ich podstawie (por. I Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, LexisNexis, 2012, s. 163).

Taka sytuacja nie występuje jednak w rozpoznawanej sprawie. Zamieszczony na podanej przez organ stronie internetowej wykaz stanowi niewątpliwie informację prostą i charakteru tego nie pozbawia jej konieczność usunięcia z tego wykazu wyraźnie zaznaczonych nieruchomości stanowiących drogi.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącego dotyczących braku obowiązku posiadania dostępu do sieci internetowej, uznać należy słuszność stanowiska skarżącego w tym zakresie. Zwrócić jednakże trzeba uwagę, że skarżący na żadnym etapie nie sygnalizował, że ma utrudnione czy też uniemożliwione korzystanie z internetu. Nadto na podkreślenie zasługuje, że przepis art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest w swym brzmieniu jednoznaczny i nie przewiduje obowiązku organu udostępniania informacji udostępnionej już w Biuletynie Informacji Publicznej, choć zasadnym jest zaznaczenie, że nie wprowadza też zakazu udostępnienia na wniosek informacji znajdujących się w BIP. Zależy to od woli organu, lecz w sytuacji odesłania wnioskodawcy do BIP, a nie udostępnienia informacji na piśmie, nie ma miejsca bezczynność organu.

Orzekając w sprawach ze skarg na bezczynność organów w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej Sąd bada stan faktyczny na datę złożenia skargi i na datę orzekania.

W sprawie niniejszej skarżący o tym, że żądana przez niego informacja publiczna znajduje się w BIP, został poinformowany pismem z [...] września 2011 r., doręczonym skarżącemu 6 października 2011 r. Przyjąć zatem należy, że od tej daty skarżony organ , czyniąc zadość obowiązkom w zakresie udostępnienia informacji publicznej, nie znajdował się w bezczynności.

W konsekwencji oznacza to, że bezczynność organu nie występowała w dacie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, na zasadzie 151 P.p.s.a., skargę oddalił.