Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2987/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 200 w zw. z art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant ref. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2019 r. sprawy ze skargi Zespołu Szkół Nr [...] w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia oraz obniżenia administracyjnej kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Zespołu Szkół Nr [...] w G. kwotę 880 (osiemset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2018r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: Kolegium, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2018r. nr [...] w przedmiocie umorzenia i obniżenia wymierzonej decyzją z dnia [...] marca 2014r. nr [...] kary pieniężnej za zniszczenie drzew.

Powyższa decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej.

Decyzją administracyjną nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. Burmistrz Miasta [...] wymierzył Dyrektorowi [...] Nr [...] im. [...] w [...] administracyjną karę pieniężną w wysokości 1.446.734,84 zł za zniszczenie 22 szt. drzew rosnących na terenie nieruchomości o nr ew. [...], stanowiącej teren [...] Nr [...] im. [...] w [...], spowodowane niewłaściwym wykonaniem zabiegów pielęgnacyjnych i odroczył uiszczenie kary na okres 3 lat na podstawie art. 88 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r, poz.627.) oraz umorzył postępowanie wszczęte postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. dotyczące wycięcia 3 szt. drzew na terenie nieruchomości o nr ew. [...], stanowiącej teren [...] Nr [...] im. [...] w [...].

W dniu 1 marca 2017r. organ przeprowadził oględziny w terenie z udziałem biegłego celem dokonania oceny zachowania żywotności lub obumarcia oraz stopnia odtworzenia koron drzew. Sporządzona została opinia dendrologiczna przez mgr inż. J. P. dotycząca 21 drzew rosnących na nieruchomości o numerze ewidencyjnym [...] w [...]. Z treści opinii wynika, iż z dwudziestu jeden drzew, będących przedmiotem niniejszej opinii, siedemnaście zachowało żywotność i odtworzyło korony w stopniu co najmniej zadawalającym, pozostałe cztery obumarły. Do opinii dołączono dokumentację zdjęciową. Po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania w sprawie umorzenia naliczonej kary Burmistrz [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...]:

1/ umorzył Dyrektorowi [...] Nr [...] im. [...] w [...] ul[...], administracyjną karę pieniężną w wysokości 1.197.135, 00 zł, nałożoną decyzją Burmistrza Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. - w związku ze stwierdzeniem żywotności 17 drzew szczegółowo opisanych w w/w decyzji z dnia [...] marca 2014 r. (pkt: 2, 4-11, 13-19, 22 ), 2/ Stwierdził, że 5 szt. drzew opisanych w decyzji Burmistrza Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. (pkt. 1,3,12 oraz 20-21) obumarło a zatem ustalona w w/w decyzją kara za ich zniszczenie w kwocie 249 599,84 zł. należy niezwłocznie uiścić na wskazane w decyzji konto Miasta [...].

Odwołanie zostało wniesione przez Dyrektora [...] Nr [...] w [...]. W odwołaniu domagano się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż odwołująca nie zgadza się na to, aby jako dyrektor szkoły musiała zapłacić karę za zniszczenie drzew na terenie szkoły. Jako osoba fizyczna, pełniąca funkcję dyrektora, nie może ponosić bowiem odpowiedzialności za zniszczenie drzew, zaś jako dyrektor szkoły nie może wydatkować takiej kwoty z budżetu szkoły, gdyż nie ma takich uprawnień. W ocenie odwołującej decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w postępowaniu, bowiem jako dyrektor szkoły nie mogłaby uzyskać zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów. Takie zezwolenie może bowiem uzyskać tylko i wyłącznie posiadacz tej nieruchomości. Nadto zdaniem odwołującej się materiał dowodowy zgromadzony w aktach nie daje podstaw do wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie.

W wyniku rozpoznania wskazanego powyżej odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy w wydanej decyzji nakazał uzupełnienie postępowania dowodowego poprzez przesłuchanie świadków i sporządzenie opinii biegłego a także wykazanie przesłanek do umorzenia oraz pobrania opłaty. Kolegium rozstrzygając sprawę zwróciło również uwagę, że przy jej ponownym rozpoznaniu organ I instancji powinien także uwzględnić stanowisko, w zakresie stosowania art. 88 i art. 89 ustawy o ochronie przyrody.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania organ I instancji decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2018 r.:

1/ umorzył [...] Nr [...] im. [...] w [...], administracyjną karę pieniężną w wysokości 1.436.354,84zł nałożoną decyzją Burmistrza Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2014r.

2/ obniżył wymierzoną administracyjną karę pieniężną na podstawie decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2014 r.: Nr [...] za zniszczenie drzewa gatunku modrzew europejski (1) o obwodzie pnia 173 cm, z kwoty 70.571,03 do kwoty 10.380,00 zł. oraz określił, że tak obniżoną administracyjną karę pieniężną należy uiścić na wskazane konto Miasta [...].

Od powyższej decyzji odwołanie złożył [...] Nr [...] im. [...] w [...] reprezentowany przez Dyrektora. Strona odwołująca wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odwołaniu zarzucono, że decyzja został nieprawidłowo skierowana do strony oznaczonej jako [...] Nr [...] im. [...] w [...] reprezentowany przez Dyrektora podczas gdy w poprzedniej decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. którą nałożono karę i odroczono jej płatność na okres 3 lat, za stronę uznano Dyrektora [...] Nr [...] im. [...] w [...]. Podniesiono również zarzut, iż w toku prowadzonego postępowania organ nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, w szczególności nie uwzględnił i nie rozważył zeznań świadków Pana T. P., Pana W. W. i Pana J. Z., którzy zeznali, że wszystkie drzewa odbiły, były żywotne lub zaczęły puszczać gałązki oraz nie wyjaśnił sprzeczności występujących w zgromadzonym materiale dowodowym, jak również dlaczego dał wiarę opinii dendrologicznej a nie dał wiary zeznaniom świadków.

Kolegium po rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] sierpnia 2018r. (nr wskazany na wstępie) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał obowiązujące w sprawie przepisy oraz wskazał na przebieg postępowania i ustalenia dokonane przez biegłego w opinii. Zauważył również, mając na względzie zarzuty podniesione w odwołaniu, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie regulują podstaw, na których organ ma oprzeć ocenę dowodów, Organ w tej ocenie powinien kierować się wiedzą oraz zasadami życiowego doświadczenia. Tym samym organy administracji mogły dokonać wzajemnej konfrontacji dowodów w szczególności ocenić zeznania świadków w kontekście opracowanej w sprawie opinii biegłego jak również w oparciu o znajdującą się w aktach sprawy dokumentację fotograficzną. Wobec powyższego stanowisko świadków w osobach Pana T. P., Pana W. W. i Pana J. Z., którzy zeznali, że wszystkie drzewa odbiły były żywotne lub zaczęły puszczać gałązki, pozostaje w sprzeczności z opinią biegłego, który stwierdził, że drzewo opisane pod nr 1 - modrzew europejski nie przyrosło w okresie od 2014 r. do 2018 r. nie nastąpiło również odtworzenie korony poprzez wypuszczenie nowych pędów. Zdaniem organu wobec sprzecznego stanowiska w zakresie wskazanych dowodów konieczna była analiza materiału fotograficznego zebranego w sprawie, która wbrew stanowisku strony odwołującej, potwierdza, że drzewo wyżej opisane nie wypuściło żadnych nowych pędów w 2017 r. jak i 2018 r., a wygląd drzewa jest tożsamy z przedstawionym na fotografii z 2014 r. Organ dodał również, że taka tożsamość materiału fotograficznego nie występuje w stosunku do innych drzew, których wygląd niewątpliwie zmieniał się na przestrzeni wskazanych lat. Tym samym zdaniem Kolegium w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania przepis art. 81a k.p.a.

Kolegium wskazało również, iż organ I instancji wyjaśniając podstawę prawną swojej decyzji oraz zakres rozstrzygnięcia wskazał, że decyzję z dnia [...] marca 2014r. wydano na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Decyzją tą Burmistrz Miasta [...] odroczył na okres 3 lat karę administracyjną za zniszczenie drzew. Termin płatności kary mógł zostać odroczony, jeżeli nie wykluczało się zachowania żywotności przez drzewa oraz możliwości odtworzenia ich koron oraz jeżeli posiadacz nieruchomości podjął działania w celu zachowania żywotności tych drzew. Art. 88 ust. 1 pkt 5 wyżej cytowanej ustawy mówi, że w razie stwierdzenia braku żywotności drzew albo nieodtworzenia koron drzew uiszcza się karę w pełnej wysokości, chyba że drzewa nie zachowały żywotności z przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości. Z tej przyczyny wymagalność i ocena stopnia zachowania żywotności przez drzewa których decyzja dotyczyła była oceniana według terminu wyznaczonego w pierwotnej decyzji. Stan prawny spowodował zaś obniżenie jako względniejszą dla strony karę za zniszczenie drzewa gatunku modrzew europejski (nr 1) do wysokości 10.380,00 zł (z kwoty 70 571,03 zł określonej decyzją z dnia [...] marca 2014 r.). Kara ta naliczona została zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017 r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów (Dz. U. z 2017 r., poz. 1330) oraz Załącznikiem Nr 1 do w/w rozporządzenia Ip. 2 kolumna nr 2, w której stawka opłaty za 1 cm obwodu pnia drzewa mierzonego na wysokości 130 cm dla modrzewia wynosi 30 zł. Przy wyliczeniu wysokości kary organ miał na uwadze brzmienie cytowanego już powyżej art. 89 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, który określa, że administracyjną karę pieniężną za zniszczenie drzewa ustala się w wysokości dwukrotnej opłaty za usunięcie drzewa. Wobec powyższego, jak wskazało Kolegium, wyliczenie kary przedstawia się następująco: 173 cm (obwód drzewa) x 30 zł (stawka opłaty) x 2 = 10.380 zł. I do zapłaty kary w takiej wysokości została zobowiązana strona odwołująca. Pozostała natomiast część kary została umorzona

Odnosząc się natomiast do zarzutu odmiennego oznaczenia strony postępowania w zaskarżonej decyzji w stosunku do decyzji z 2014 r, Kolegium wyjaśniło, że będąca przedmiotem odwołania decyzja w sposób prawidłowy określa stronę postępowania. Ocena zaś czy decyzja z 2014 r. zawiera wadę prawną odnośnie wskazania podmiotu zobowiązanego była przedmiotem postępowania administracyjnego w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., tutejsze Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. Burmistrza Miasta [...]. W wyniku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie Kolegium wydało decyzję Nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. którą utrzymało w mocy własne rozstrzygnięcie z dnia [...] sierpnia 2017r. Decyzja ta została zaskarżona i w tym zakresie został wydany wyrok WSA w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 55/18 z dnia 18 kwietnia 2018 r., który podlegał zaskarżeniu skargą kasacyjną. Ponadto stanowisko w tym zakresie Kolegium wyraziło w wydanej w niniejszej sprawie decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r.

Końcowo Kolegium podkreśla również, że nie dopatrzyło się wad w przeprowadzonych w dniu 22 marca 2018 r. oględzinach, bowiem ocena tych oględzin nie może odbywać się w oderwaniu od celu w jakim zostały one przeprowadzone, a więc wykonania opinii dendrologicznej przez powołanego w niniejszej sprawie biegłego.

Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem [...] Nr [...] im. [...] w [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie:

- art. 6, 7, 8 i art. 28 i 29 k.p.a. w związku z art. 88 ust. 1 pkt 3 i art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, poprzez przyjęcie, że odmienne określenie podmiotu w decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2018 r. oraz w decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2014 r. nie powoduje wątpliwości, co do tego, na kogo jest nałożona kara w pkt 2 decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2018r.;

- art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego prowadzącą do przyjęcia, że drzewo gatunku modrzew europejski zostało zniszczone w wyniku przycięcia korony, podczas gdy prawidłowa ocena całości materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadków prowadzi do wniosku, że modrzew odbił i wytworzył nowe pędy.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów.

Skarżący poinformował również, że z dniem 25 czerwca 2018 r. szkoła na terenie której rosną drzewa objęte zaskarżoną decyzją zmieniła nazwę z [...] Nr [...] im. [...] w [...], na [...] Nr [...] im. [...] w [...].

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zdaniem skarżącego decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2018r. "jest dotknięta wadą nieprawidłowego wskazania strony postępowania", gdyż decyzja ta była poprzedzona decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., która nakładała administracyjną karę pieniężną za zniszczenie drzew na Dyrektora [...] Nr [...] im. [...] w [...], oraz odraczała uiszczenie kary na okres 3 lat. Po upływie 3 lat organ wydał decyzję z dnia [...] maja 2018 r. Jednakże w tej decyzji umorzenie wcześniejszej kary zostało dokonane wobec: [...] Nr [...] im. [...] w [...] reprezentowanego przez Dyrektora. Zauważono przy tym, że nie wiadomo, kto ma zapłacić obniżoną karę, o której mowa w pkt. 2 decyzji Burmistrza. Czy jest to dyrektor zespołu szkół, o którym mowa w pierwszej decyzji do której odnosi się obniżenie kary, czy też zespół szkół do którego odnosi się pkt 1 decyzji z dnia [...] maja 2018 r. Zdaniem skarżącego zarówno decyzja z 2014r. jak również decyzja z 2018r. powinna zawierać karę wymierzoną tej samej stronie, temu samemu zobowiązanemu. Natomiast w tej sprawie tak nie jest, gdyż najpierw organ wymierzył karę dyrektorowi zespołu szkół, a potem umorzył ją zespołowi szkół (pkt 1 decyzji z 2018 r.). Nadto nie wiadomo kogo dotyczy obniżenie kary (pkt 2 decyzji z 2018 r.). Czy obniżenie kary ma być odnoszone do Dyrektora zespołu szkół wymienionego w rozstrzygnięciu decyzji z 2014 r. czy też do zespołu szkół wymienionego w pkt 1 decyzji z 2018 r. Zdaniem skarżącego organ nie może dowolnie zmieniać stron postępowania, me może dowolnie wskazywać zobowiązanych do uiszczenia administracyjnych kar pieniężnych. Ma obowiązek prawidłowo ustalić strony postępowania administracyjnego i przestrzegać tych ustaleń w toku postępowania. Szczególnie dotyczy to sytuacji, gdy przedmiotem postępowania jest nałożenie administracyjnej kary pieniężnej.

Skarżący zauważył przy tym, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji były podnoszone te zarzuty jednak Kolegium nie odniosło się do nich, a tylko stwierdziło, "że będąca przedmiotem odwołania decyzja w sposób prawidłowy określa stronę postępowania."

Zauważono również, że Kolegium mie wzięło pod uwagę argumentów przytoczonych w odwołaniu od decyzji, gdzie wskazywano na rozbieżności w zgromadzonym materiale dowodowym oraz nie wskazało na których fotografiach oparło swoje spostrzeżenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżónej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2018r., którą umorzono [...] nr [...] im. [...] w [...] administracyjną karę pieniężną w wysokości 1.436.354,84zł nałożoną decyzją Burmistrza Miasta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2014r. oraz obniżono wymierzoną administracyjną karę pieniężną decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2014r. nr [...] za zniszczenie drzewa gatunku modrzew europejski (1) o obwodzie pnia 173cm z kwoty 70.571,03 zł do kwoty 10.380 zł zobowiązując jednocześnie do uiszczenia ww. kary na konto Miasta [...].

Kluczową kwestią podnoszoną w skardze jest nieprawidłowe określenie przez organy podmiotu wobec którego wydana została decyzja o umorzeniu kary.

Zauważenia zatem wymaga, że decyzja z dnia [...] marca 2014r. Burmistrza Miasta [...], którą została nałożona kara za zniszczenie drzew i którą odroczono termin jej płatności na okres 3 lat (zgodnie z brzmieniem art. 88 ust. 3 i 4 obowiązującym na datę wydania tej decyzji), wymierzała karę Dyrektorowi [...] nr [...] im. [...] w [...]. Tymczasem zaskarżona do Sądu decyzja Kolegium z dnia [...] sierpnia 2018r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, którą umorzono znaczną część kary oraz którą zmniejszono karę za zniszczenie drzewa modrzew europejski o obwodzie 173cm. wydana została w zakresie umorzenia w stosunku do [...] nr [...] im. [...] w [...] (pkt 1 ). Natomiast w zakresie obniżenia w decyzji nie wskazano już podmiotu lecz określono, że obniża się karę wymierzoną decyzją z dnia [...] marca 2014r. za zniszczenie modrzewia europejskiego. Przy czym co należy podkreślić mimo, że decyzja ta jest samodzielnym aktem prawnym to jest ona jednak powiązana z aktem wydanym wcześniej, którym nałożono karę oraz w którym orzeczono o odroczeniu wymierzonej kary. Tym samym jeżeli w międzyczasie nie doszło do przekształceń własnościowych, podmiotowych to brak jest podstaw do umorzenia kary innemu podmiotowi niż ten który został wskazany w decyzji o jej wymierzeniu i odroczeniu płatności bez względu na to czy podmiot ten został w tej decyzji określony w sposób prawidłowy czy też nie. Decyzja o umorzeniu po upływie okresu odroczenia nie ma bowiem na celu naprawienia ewentualnych błędów, które zostały popełnione w decyzji ustalającej karę pieniężną (błędy takiej decyzji winny być naprawiane w stosownych trybach przewidzianych przez przepisy k.p.a.). Nadto wypada również zauważyć, że z brzmienie sentencji rozstrzygnięcia organu I instancji, które zostało utrzymane w całości przez organ odwoławczy wynika, że tak naprawdę zaskarżona decyzja może być kierowana do dwóch adresatów: jeden to [...] Nr [...] im. [...] w [...] (dalej: Zespół Szkół) przy czym co należy podkreślić decyzja o nałożeniu kary nie była wydana w stosunku do tego podmiotu lecz do Dyrektora [...] Nr [...] im. [...] w [...] (dalej: Dyrektora Zespołu Szkół), a zatem nie wiadomo co tak naprawdę jest umarzane Zespołowi Szkół skoro brak jest decyzji o karze wydanej na ten podmiot; drugi podmiot, którego można się jedynie domyślać to Dyrektor Zespołu Szkół. W pkt 2 sentencji decyzji organu I instancji, organ ten orzekł bowiem o obniżeniu wymierzonej decyzją z dnia [...] marca 2014r. kary za modrzew europejski. Ponieważ nie został wskazany inny podmiot można się jedynie domyślać, że obniżenie a zatem również obowiązek uiszczenia kary w wys. 10. 380,00 zł spoczywa na podmiocie, który został określony w decyzji z 26 marca 2014r. ustalającej kare pieniężną. Wskazane zapisy niewątpliwie mogą zatem rodzić wątpliwości dotyczące podmiotu zobowiązanego do uiszczenia kary. Powyższe wskazuje zatem na brak spójności i logicznego ciągu między decyzją o karze a decyzją o umorzeniu i obniżeniu tej kary.

To iż kara może być umorzona jedynie podmiotowi na którego daną karę nałożono, potwierdza także zapis art. 88 ust. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (jt. Dz. U. z 2018r. poz. 142 z późn. zm) stanowiący, że "kara jest umarzana po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o odroczeniu terminu płatności kary stała się ostateczna, i po stwierdzeniu zachowania żywotności drzewa lub krzewu, lub braku żywotności drzewa lub krzewu z przyczyn niezależnych od podmiotu ukaranego". Nielogicznym byłoby bowiem gdyby kara mogła być umorzona innemu podmiotowi niż ten w stosunku do którego wydano decyzję o wymierzeniu kary i ten który dokładał starań by drzewa lub krzewy zachowały żywotność w okresie odroczenia kary.

Na tle przedmiotowej sprawy godzi się również zauważyć, czego Kolegium nie rozważyło w przedmiotowej decyzji, a co winno było uczynić celem prawidłowego rozpoznania sprawy, że przepis art. 29 k.p.a. przewiduje co prawda, że stroną postępowania administracyjnego mogą być samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, to jednak w niniejszej sprawie, przy uwzględnieniu przepisów prawa materialnego tj. ustawy z dnia 14 grudnia 2016r. Prawo oświatowe (jt. Dz.U. z 2018r. poz. 996 z późn.zm – dalej: "Prawo oświatowe") nie można uznać, że stroną postepowania może być szkoła (w niniejszej sprawie Zespół Szkół), nie może być ona bowiem uznana za samodzielna jednostkę organizacyjną. Zauważyć również należy, że w myśl art. 10 ust.1 Prawa oświatowego, to organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 16 ww. ustawy pod terminem organ prowadzący szkołę lub placówkę - należy rozumieć ministra, jednostkę samorządu terytorialnego, inne osoby prawne i fizyczne. Stroną postępowania administracyjnego winien być zatem podmiot prowadzący szkołę a skoro przepis wskazanego wyżej art. 10 ust. 1 ww. ustawy wprowadza jego odpowiedzialność za działalność szkoły to tym samym należy rozważyć czy to właśnie na organ prowadzący szkołę nie powinien być nakładany obowiązek. Zauważyć przy tym należy, iż zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 1 w związku z pkt 16 ww. ustawy, placówka oświatowa może być zakładana i prowadzona przez jednostkę samorządu terytorialnego, którą jest powiat dla szkół ponadpodstawowych. A zatem w wypadku Zespołu Szkół organem prowadzącym szkołę będzie powiat.

Sąd nie podziela jednak argumentacji strony skarżącej odnoszącej się do zachowania żywotności przez modrzew europejski (oznaczony jako drzewo nr 1). W aktach sprawy oraz w załączeniu do opinii dendrologicznej sporządzonej przez mgr inż. J. P. znajdują się bowiem zdjęcia wskazanego drzewa z roku 2014, 2017 i 2018, które jednoznacznie wskazują, iż drzewo to nie zachowało żywotności. Zdjęcia nie ujawniają żadnych nowych przyrostów. Sąd stwierdza również, że mając na względzie odmienne twierdzenia zawarte w tym zakresie w opinii oraz zeznaniach świadków słusznie organ celem dokonania właściwych ustaleń sięgnął do materiałów zdjęciowych ukazujących przedmiotowe drzewo, pozwoliło to bowiem na rozstrzygnięcie wątpliwości związanych z żywotnością tego drzewa.

Organ rozpoznając sprawę powinien mieć na względzie zasady postępowania zmierzające do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy (art. 7 k.p.a.), pogłębiania zaufania strony do organów państwa (art. 8), a także wyczerpującego informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie obowiązku będącego przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.).

W niniejszej sprawie prawidłowe ustalenie podmiotu oraz zachowania przez drzewa żywotności po upływie okresu 3 lat, miało istotne znaczenie dla kontrolowanego rozstrzygnięcia. Wskazane istotne uchybienie procesowe czyni wadliwą zaskarżoną decyzję co powoduje konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Ponownie rozpoznając sprawę organ winien przede wszystkim dokonać dokładnej analizy, w świetle wskazanych przez Sąd regulacji prawnych, prawidłowość ustaleń dokonanych w zakresie podmiotu na który należało wydać zaskarżoną decyzję a następnie po ponownym zanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wyda należycie uzasadnioną decyzję z uwzględnieniem wymogów art. 107 § 3 k.p.a.

W przedstawionych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt.Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., - dalej: p.p.s.a.), orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.