Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 955/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 71, art. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 145, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 105
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos - Janusz Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec Asesor sądowy Marcin Małek (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 marca 2022 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z [...] sierpnia 2021 r. nr PINB [...]; 2. zasądza od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz D. W. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] października 2021 r. Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania D. W., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z [...] sierpnia 2021 r. w przedmiocie umorzenia postępowanie administracyjnego.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W wyniku złożonych przez D. W. (dalej skarżąca lub strona) pism Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. podjął czynności w sprawie nielegalnej zmiany sposobu użytkowania budynku posadowionego na działce nr [...] w miejscowości B.. Na ich podstawie ustalono, że przedmiotowy budynek gospodarczy został wykonany na podstawie decyzji Starosty L. o pozwoleniu na budowę z [...] września 2019 r., a następnie oddany do użytkowania bez sprzeciwu organu. Budynek ten jest parterowy, niepodpiwniczony o wymiarach 12,45 m x 22,35 m, posiada konstrukcję stalową ramową, dach dwuspadowy o konstrukcji stalowej oraz elewację i pokrycie dachu wykonane z płyt warstwowych. Budynek nie jest wyposażony w instalacje wewnętrzne.

W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniach [...] grudnia 2020 r., [...] stycznia 2021 r. oraz [...] maja 2021 r. organ nie potwierdził, żeby w budynku wykonywane były czynności związane z prowadzeniem działalności gospodarczej polegającej na naprawie agregatów chłodniczych. Podczas przeprowadzonych dowodów z oględzin stwierdzono, iż w budynku znajduje się kontener prefabrykowany bez podłogi obity w części blachą trapezową, wyłożony od środka płytą gipsowo - kartonową posiadający dwie pary drzwi, ramy kontenerów prefabrykowanych bez podłóg oraz części ścian, rusztowanie stalowe jezdne, wózki przewozowe, sprężarki, regał stalowy z narzędziami, materiały izolacyjne, arkusze blachy trapezowej oraz bele słomy. Nie stwierdzono także, żeby w spornym budynku znajdowały się samochody ciężarowe lub dostawcze oraz żeby prowadzona była naprawa agregatów chłodniczych. Zdaniem organu również analiza przedłożonych przez stronę dowodów, nie daje podstaw do stwierdzenia, żeby w budynku prowadzona była naprawa i serwis agregatów chłodniczych samochodów ciężarowych i dostawczych.

Mając powyższe ustalenia na uwadze PINB decyzją z [...] sierpnia 2021 r., wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego znajdującego się na działce nr [...] w miejscowości B., gm. G..

Odwołanie od ww. decyzji wniosła skarżąca zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, w szczególności § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2003 r., w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy produkcji i magazynowaniu gazów, napełnianiu zbiorników gazami oraz używaniu i magazynowaniu karbidu (Dz. U. z 2004 r. Nr 7, poz. 59) - poprzez jego pominięcie i uznanie, iż do ustalonego stanu faktycznego nie stosuje się przepisów BHP w zakresie magazynowania gazów.

- przepisów postępowania, to jest art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez nieustalenie rzeczywistego stanu faktycznego oraz art. 105 § 1 k.p.a. - poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą podstawy do umorzenia postępowania.

Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie wskazaną na wstępie decyzją, stwierdził, że ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji znajdują potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach, zebranych i ocenionych stosownie do przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - na podstawie których wydano zgodne z prawem rozstrzygnięcie.

W tym zakresie organ przywołał treść art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, wyjaśniając, że zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego jest podjęcie w nim takiej działalności, do której mają zastosowanie inne normy z zakresu bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno - sanitarne, ochrony środowiska bądź dotyczące wielkości lub układu obciążeń, aniżeli normy, które znajdowały zastosowanie do dotychczasowego sposobu użytkowania.

Następnie podniósł, że przedmiotowy budynek został wykonany jako budynek gospodarczy w ramach gospodarstwa rolnego, takiego bowiem budynku dotyczyło pozwolenie na budowę. Jego właściciel prowadzi natomiast działalność gospodarczą, której podstawowym elementem jest naprawa i konserwacja maszyn (urządzeń chłodniczych). Przeprowadzone postępowanie wykazało jednak, że prace polegające na naprawie agregatów chłodniczych w samochodach ciężarowych i dostawczych odbywają się na terenie utwardzonym działki, co zostało potwierdzone, zarówno przez skarżącą jak i przez właściciela spornego budynku, a przede wszystkim przez organ pierwszej instancji podczas prowadzonego postępowania. Prace te nie odbywają się więc wewnątrz budynku gospodarczego.

Z materiałów sprawy wynika, że w budynku gospodarczym znajduje się kontener prefabrykowany bez podłogi, obity w części blachą trapezową, wyłożony od środka płytą gipsowo - kartonową, posiadający dwie pary drzwi, ramy kontenerów prefabrykowanych bez podłóg oraz części ścian, rusztowanie stalowe jezdne, wózki przewozowe, sprężarki, butle z gazem, regał stalowy z narzędziami, materiały izolacyjne, arkusze blachy trapezowej i bele słomy. Z dowodów tych nie wynika, żeby w budynku składowane były nowe lub zużyte części samochodowe, żeby parkowane były samochody ciężarowe lub dostawcze, a także żeby budynek służył do prowadzenia prac polegających na naprawie agregatów chłodniczych w samochodach ciężarowych i dostawczych. Zdaniem organu zgromadzony materiał dowodowy świadczy także o tym, iż z budynku usunięte zostało wyposażenie biurowe (biurko, regał z segregatorami) oraz wyposażenie socjalne (stół, krzesła, naczynia). Likwidację funkcji biurowej oraz socjalnej w budynku gospodarczym potwierdza fakt, iż biuro obsługujące prowadzoną przez inwestora działalność gospodarczą znajduje się w kontenerze socjalno - biurowym zlokalizowanym na terenie utwardzonym działki, w sprawie którego prowadzone jest odrębne postępowanie administracyjne.

Powyższe - zdaniem organu – oznacza, że w sprawie mamy do czynienia z magazynem sprzętu, narzędzi oraz materiałów, związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą polegającą na naprawie agregatów chłodniczych. Budynek gospodarczy jest obiektem z zasady służącym przechowywaniu sprzętu, narzędzi oraz materiałów i pełni funkcję gospodarczą. Okoliczność, że w/w budynek nie służy mieszkańcom żadnego zlokalizowanego na tej działce budynku, lecz prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozbawia go charakteru gospodarczego. W dalszym ciągu przeznaczony jest bowiem do przechowywania w/w przedmiotów, a więc do funkcji niewątpliwie gospodarczej. Powyższe oznacza, iż magazynowa funkcja budynku określona w decyzji o pozwoleniu na budowę nie uległa zmianie. Organ przychylił się więc do stanowiska prezentowanego w zaskarżonej decyzji, iż magazynowanie w spornym budynku w/w sprzętu, narzędzi oraz materiałów nie daje podstaw do stwierdzenia, żeby uległy zmianie warunki bezpieczeństwa pożarowego, a także wielkość lub układ obciążeń oraz uznania, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z samowolną zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego upoważniającą organ nadzoru budowlanego do prowadzenia postępowania w oparciu o przepisy art. 71a Prawa budowlanego, co z kolei skutkowało koniecznością umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

W skardze na ww. decyzję organu odwoławczego wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca podniosła zarzuty naruszenia:

I. przepisów postępowania, tj.

1) art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. - poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy;

2) art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez zaniechanie w uzasadnieniu decyzji wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,

3) art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a. - poprzez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji pomimo wystąpienia w niej istotnych uchybień materialnoprawnych oraz procesowych,

4) art. 105 §1 k.p.a. - poprzez błędne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą podstawy do umorzenia postępowania,

II. przepisów prawa materialnego, tj.

1) § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy produkcji i magazynowaniu gazów, napełnianiu zbiorników gazami oraz używaniu i magazynowaniu karbidu poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu stosowania przedmiotowego przepisu i na uznaniu, iż do ustalonego stanu faktycznego nie stosuje się przepisów BHP w zakresie magazynowania gazów a prawidłowe przechowywanie stwierdzonych w oględzinach butli z gazem nie wymaga żadnych środków technicznych czy instalacji, co doprowadziło do wydania decyzji umarzającej postępowanie w sprawie,

2) § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu rozszerzającej definicji budynku gospodarczego tj. wykorzystywanego do jakiejkolwiek działalności w sytuacji gdy w niniejszym stanie faktycznym budynek nie jest wyłącznie budynkiem gospodarczym a budynkiem gospodarczym służącym obsłudze rolnictwa a więc nie jest budynkiem przeznaczonym do gospodarowania w związku z dowolnym rodzajem działalności.

Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji i zwrot kosztów postępowania.

Uzasadniając podniesione zarzuty strona wskazał, że organ w sposób wybiórczy i niczym nieuzasadniony wskazał okoliczności sprawy pomijając wiele istotnych kwestii, pomimo iż stanowią one część ustalonego stanu faktycznego. Już na pierwszej stronie zaskarżonej decyzji organ odwoławczy twierdzi, że "Budynek nie jest wyposażony w instalacje wewnętrzne", podczas gdy wprost w trakcie oględzin właściciel budynku przyznaje, że do budynku doprowadzona jest woda, prąd oraz szambo (protokół oględzin z [...] stycznia 2021r.).

Ponadto z przedstawionego przez stronę materiału dowodowego wynika również, że w przedmiotowym budynku od [...] listopada 2020 r. do dnia [...] grudnia 2020 r. znajdowały się samochody osobowe dostawcze, butle z gazem, narzędzia i części, jednak organy uznały w/w dowody za niewystarczające do stwierdzenia, że doszło do zmiany sposobu użytkowania budynku służącego obsłudze rolnictwa. Powyższe ukazuje, że nawet materiały przyjęte w poczet zgromadzonego materiału dowodowego traktowane były wybiórczo i oceniane były niezgodnie z logiką. Ważnym z punktu widzenia oceny materiału dowodowego jest również fakt, iż organ wyraźnie przyznaje związek budynku z prowadzoną działalnością gospodarczą - "W niniejszej sprawie niewątpliwie mamy do czynienia z magazynem sprzętu, narzędzi, oraz materiałów, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą polegającą na naprawie agregatów chłodniczych",

Zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania, nie sposób wykazać, że budynek służący rolnikowi do zaspokajania bieżących potrzeb wynikających z prowadzenia gospodarstwa rolnego pełni analogiczną funkcję (o tym samym natężeniu) co budynek służący jako magazyn części, materiałów i narzędzi dla działalności gospodarczej polegającej na naprawie agregatów chłodniczych w naczepach i samochodach ciężarowych. Nawet rodzaj składowanych przedmiotów różnił będzie się znacząco, zwłaszcza, że z budynku nie korzysta wyłącznie właściciel ale również jego pracownicy - choćby pod tym względem rygor sprostania odpowiednim przepisom BHP będzie zupełnie inny w tych budynkach.

Ponadto zdaniem strony z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy produkcji i magazynowaniu gazów, napełnianiu zbiorników gazami oraz używaniu i magazynowaniu karbidu wynika, że przenośne butle z gazem (bez względu na to czy są napełnione czy nie) powinny być magazynowane w oznakowanych pomieszczeniach bądź miejscach składowych. W budynku nie ma wyodrębnionego miejsca składowania butli z gazem. Skoro więc o zmianie przeznaczenia budynku świadczy zmiana wymogów w zakresie BHP, bez wątpienia należy stwierdzić, że składowanie butli z gazem wymaga odpowiedniego przystosowania budynku, czemu inwestor nie sprostał. Zaprezentowana wyżej wykładnia staje się o tyle niebezpieczna dla porządku prawnego, że każdy przedsiębiorca mógłby wybudować budynek gospodarczy służący obsłudze rolnictwa i korzystać z niego w sposób w praktycznie nieograniczony, bez konieczności spełniania przepisów BHP.

Zdaniem strony organ błędnie również stwierdził, że "budynek gospodarczy należy rozumieć jako budynek, który pełni określoną funkcję związaną z gospodarowaniem, przy czym gospodarowanie to może być związane z różnym rodzajem działalności", bowiem w niniejszym stanie faktycznym budynek ma określony rodzaj działalności w której ma być wykorzystywany do gospodarowania - działalność rolniczą. Jeśli więc sam organ przyznaje, że budynek ten jest "budynkiem gospodarczym służącym obsłudze rolnictwa" to przyjęcie, że przedmiotowy budynek gospodarczy może być związany z dowolną działalnością jest co najmniej nielogiczne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały - w ocenie Sądu – z naruszeniem przepisów prawa materialnego a także przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, którym umorzono postępowanie administracyjne. Podstawę dla takiego orzeczenia stanowi zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. stwierdzenie, że postępowanie jest bezprzedmiotowe. Przesłanka bezprzedmiotowości oznacza, że brak jest elementów natury podmiotowej lub przedmiotowej, które umożliwiają załatwienie sprawy co do istoty. W sytuacji bezprzedmiotowości postępowania brak jest podstaw do orzekania przez organ i wydania decyzji merytorycznej.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie był zarzut, że doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego funkcjonującego w ramach gospodarstwa rolnego, który jest obecnie wykorzystywany dla celów prowadzonej przez jego właściciela działalności gospodarczej w zakresie naprawy i konserwacji agregatów chłodniczych samochodów ciężarowych i dostawczych.

Na gruncie prawa budowlanego kwestie związane ze zmianą sposobu użytkowania reguluje art. 71 i nast. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.).

Wskazane przepisy zawierają określenie, co należy rozumieć przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. W przypadku zarzutów, że do zmiany takiej doszło, organy właściwe w sprawie winny zbadać, czy stan faktyczny odpowiada przesłankom z art. 71 Prawa budowlanego. Umorzenie postępowania będzie dopuszczalne wyłącznie, gdy ustalenia faktyczne wykluczą dokonanie zmiany sposobu użytkowania w rozumieniu art. 71 Prawa budowlanego.

Mianowicie, zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Definicja zawarta w przywołanym przepisie zawiera tylko przykładowe wyliczenie przypadków zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Skutki określone w art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego zachodzą w każdej sytuacji, gdy podjęcie w obiekcie budowlanym określonej działalności, związanej z jego użytkowaniem, powoduje zmianę stawianych temu obiektowi wymagań określonych w art. 5 tejże ustawy. Zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego należy oceniać w porównaniu ze sposobem użytkowania tego obiektu określonego w pozwoleniu na budowę lub zgłoszeniu, bądź w późniejszych zezwoleniach na zmianę sposobu użytkowania.

Innymi słowy, warunkiem prowadzenia postępowania w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego jest ustalenie w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że bez wymaganego zgłoszenia doszło do zmiany sposobu użytkowania w sposób określony w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Aby móc dokonać takiego ustalenia, należy w pierwszej kolejności wykazać, jaki był przewidziany i dopuszczalny sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części i jaki jest obecny sposób użytkowania. Należy dokonać zestawienia pierwotnego przeznaczenia obiektu z jego obecnym sposobem wykorzystywania, a następnie w sytuacji stwierdzenia rozbieżności w tym zakresie, dokonać subsumcji, czyli odniesienia ustalonego stanu faktycznego sprawy do hipotezy normy prawnej zawartej w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

Przenosząc przywołany powyżej stan na sytuację występującą w rozpoznawanej sprawie, uznać należało, że organy nie ustaliły w sposób jednoznaczny, że w sprawie nie doszło do zmiany sposobu użytkowania spornego obiektu.

Jak już wskazano decydujące dla sprawy było rozstrzygnięcie, czy istniejący stan faktyczny przedmiotowego budynku odpowiada przesłankom z art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego zdefiniowaną w tym przepisie stanowi podjęcie lub zaniechanie w obiekcie lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość i układ tych obciążeń.

W sprawie przedmiotem sporu jest przekształcenie budynku gospodarczego w ramach gospodarstwa rolnego (jak explicite stanowi udzielone pozwolenia na budowę) na budynek - jak to określił organ odwoławczy – magazyn sprzętu, narzędzi oraz materiałów, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą polegająca na naprawie agregatów chłodniczych. Zdaniem organu, budynek gospodarczy z zasady służy przechowywaniu sprzętu, narzędzi oraz materiałów. Zatem to, że budynek służy prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozbawia do charakteru gospodarczego. Tym samym magazynowa funkcja określona w decyzji o pozwoleniu na budowę nie uległa zmianie. Z takim stanowiskiem nie sposób jednak się zgodzić.

Dokonując ustalenia pierwotnego przeznaczenia obiektu należy ściśle odnosić się do udzielonego pozwolenia na budowę. W sprawie bezsporne jest, że sporny budynek to "budynek gospodarczy w ramach gospodarstwa rolnego" i wyłącznie taką jego funkcję należy mieć na uwadze. Oczywistym przy tym jest, że budynek gospodarczy służy do magazynowania różnego rodzaju sprzętów lub narzędzi, ich charakter nie może jednak być dowolny, gdyż ten determinowany jest udzielonym pozwoleniem ja budowę. Mówiąc wprost budynek gospodarczy w ramach gospodarstwa rolnego to nie to samo co budynek związany z innego rodzaju niż rolnicza działalnością. W budynku tym mogą bowiem znajdować się wyłącznie urządzenia, maszyny lub narzędzia związane z obsługą rolnictwa, a nie innej działalności gospodarczej, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Z obszernego materiału sprawy jednoznacznie natomiast wynika, że sporny budynek nie ma żadnego związku z działalnością rolniczą lecz służy wyłącznie działalności gospodarczej prowadzonej przez inwestora w zakresie naprawy i serwisu agregatów chłodniczych samochodów ciężarowych i dostawczych. Bez znaczenie przy tym jest, że czynności związane z naprawą i serwisem agregatów chłodniczych nie odbywają się wewnątrz tego budynku lecz na placu przed budynkiem. Miejsce wykonywania tych czynności nie oznacza bowiem, że budynek ten nie jest wykorzystywany na cele prowadzonej działalności gospodarczej.

W przedmiotowej sprawie istnieje zatem jednoznaczna rozbieżność w zakresie pierwotnego i aktualnego sposobu wykorzystywania obiektu. Różnica ta jest tym bardziej rażąca jeśli uwzględni się przedmiot prowadzonej tam działalności gospodarczej, która ewidentnie może wpływać na zmiany warunków wskazanych w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Organy w ogóle nie objęły zakresem swych rozważań tych okoliczności.

Szczególnie istotna dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest przesłanka pierwsza z art. 71 ust. 1 pkt 2 dotycząca zmian warunków bezpieczeństwa pożarowego. Skarżący wielokrotnie podkreślał, że obecny sposób wykorzystania budynku powoduje zagrożenie pożarowe. Podnosił, iż w budynku tym znajdują się w szczególności butle z gazem, co również ustaliły organy.

W tym kontekście podkreślić należy, iż skutek w postaci zmiany warunków bezpieczeństwa pożarowego wyraża się w tym, że dla danego celu, w jakim użytkowany jest obiekt lub jego część, przepisy prawa wymagają spełnienia określonych norm i standardów przeciwpożarowych. Zmiana tych warunków oznacza zatem, że należy spełnić odpowiednie standardy, właściwe dla jakiegoś rodzaju użytkowania obiektu.

Powyższe należy rozumieć w ten sposób, iż podjęcie określonych działań w budynku o danych parametrach technicznych będzie skutkować zmianą sposobu użytkowania, jeżeli budynek ten będzie musiał spełnić jakieś dodatkowe standardy, poza dotychczas wymaganymi.

W związku z tym koniecznym było dokonanie porównania przepisów techniczno-budowlanych określających wymagania dla budynku gospodarczego w ramach gospodarstwa rolnego i budynku magazynowego związanego z określoną działalnością gospodarczą oraz wyciągniecie z porównania wniosków w kontekście przesłanek z art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu zarówno zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zabrakło tego rodzaju ustaleń. Brak ustaleń w tym zakresie powoduje, że nie można stwierdzić, czy nie doszło do zmiany sposobu użytkowania w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, jak przyjęły to organy. Ta wadliwość postępowania powinna zostać usunięta w toku ponownego rozpatrywania sprawy, oczywiście przy uwzględnieniu podnoszonych przez stronę skarżącą okoliczności.

Jednocześnie organy, nie powinny ograniczać się jedynie do zmian warunków bezpieczeństwa pożarowego, lecz również do pozostałych przesłanek zawartych w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego jak również w nim nie wymienionych. Należy bowiem podkreślić, że ustawodawca w art. 71 Prawa budowlanego nie wymienia enumeratywnie wszystkich przypadków, które traktuje jako zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Używa bowiem określenia "w szczególności", co oznacza, iż wymienione w tym przepisie rodzaje przeróbek lub zmieniające określone warunki rodzaje działalności zostały wymienione jedynie przykładowo. A zatem przez zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego, wymagającą zgody właściwego organu administracji, należy rozumieć nie tylko przeznaczenie obiektu do zupełnie innego rodzaju użytkowania, lecz także prowadzenie podobnej do dotychczasowej działalności, jeżeli spowoduje to skutki określone w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Jest oczywistym, iż dokonanie nawet niewielkiej zmiany w zakresie sposobu użytkowani obiektu może spowodować niekorzystne dla otoczenia skutki, w szczególności w sferze warunków zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych, a nawet może kolidować z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Reasumując powyższe rozważania stwierdzić trzeba, że do wydania uchylonych rozstrzygnięć doszło z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie - w ocenie Sądu - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz prawa materialnego tj. art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Nawiązując jeszcze do zasad postępowania administracyjnego wskazać należy, iż stanowisko organu powinno być zrozumiałe, stanowcze i poparte stosowną argumentacją. W samej decyzji natomiast organ administracyjny jest zobowiązany do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz wskazania faktów, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Nadto organ dokonując oceny dowodów (swobodnej) winien to czynić zgodnie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nie wyłącznie w oparciu o twierdzenia stron postępowania. Uwagi te tyczą się w szczególności oceny wykorzystania budynku do celów prowadzenia innej niż rolnicza działalności gospodarczej. W tym zakresie wiedza i doświadczenia życiowe nie pozwalają przyjąć, iż brak wykonywania czynności związanych z działalnością gospodarczą wewnątrz budynku stanowi o jego niewykorzystywaniu na potrzeby prowadzenia tej działalności, w sytuacji gdy wszystkie rzeczy wykorzystywane na potrzeby tej działalności znajdują się wewnątrz tego budynku.

W tym stanie rzeczy Sąd uwzględnił skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, zwanej dalej P.p.s.a.), jak orzekł w punkcie 1 wyroku.

Orzeczenie o kosztach postępowania (pkt 2 wyroku) zostało wydane w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Na zasądzoną od organu odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę składa się wpis sądowy od skargi (500 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego (480 zł).

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań oraz oceny prawnej i wiążą organy w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 P.p.s.a.

Przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a., a to z uwagi na wniosek skarżącej o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym i brak sprzeciwu organu.