Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1130/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-12-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania aktu
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] r. nr [...], którą organ określił przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz dokonał zabezpieczenia tej kwoty na majątku S. B.

W skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej w K., pełnomocnik skarżącego S. B. zawarł "wniosek o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności". Uzasadnił go tym, że organ w żaden sposób nie wykazał, że ostateczna decyzja podatkowa może prowadzić do określenia zobowiązania w podatku akcyzowym. Zdaniem pełnomocnika ogólne przywołanie wyników postępowania kontrolnego nie jest wystarczające, nie można bowiem wykluczyć, że na skutek decyzji zabezpieczającej podatnik poniesie dotkliwą szkodę, a postępowanie w sprawie podatku akcyzowego zakończy się dla strony pomyślnie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. nie przewiduje instytucji "wstrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności", dlatego zawarty w skardze wniosek Sąd potraktował jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże w myśl art. 61 § 2 P.p.s.a., w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie organ, który wydał zaskarżony akt, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego jego wykonanie w całości lub w części, chyba, że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności, albo gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku.

W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści cytowanego wyżej przepisu. Wynika z niego, że po przekazaniu skargi sądowi, może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zestawiając treść tego przepisu z regulacją zawartą w art. 61 § 1 P.p.s.a., należy stwierdzić, że zasadą jest, że akty lub czynności z zakresu administracji publicznej powinny być wykonywane. Wniosek o wstrzymanie ich wykonania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje – z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ocena wskazanych okoliczności pozostaje w gestii sądu, natomiast obowiązkiem skarżącego jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W uzasadnieniu wniosku nie wskazano konkretnych zdarzeń, które potwierdzałyby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W przypadku decyzji będącej przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, również należy stwierdzić, że jest to akt administracyjny, który w istocie nie podlega wykonaniu. Celem wydania przedmiotowej decyzji jest ustanowienie zabezpieczenia na majątku podatnika. Zabezpieczenie ma właśnie służyć temu, aby decyzja określająca zobowiązanie podatkowe mogła być wykonana w przyszłości, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie będzie wykonane (art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity w Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zmianami). Postępowanie zabezpieczające nie ma na celu doprowadzenia do wykonania obowiązku podatkowego, lecz jedynie zapewnienie wykonania takiego obowiązku przez zobowiązanego podatnika, przy czym obowiązek taki zostanie dopiero skonkretyzowany w przyszłości.

W tym stanie rzeczy nie ma w zasadzie podstaw, aby uwzględnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Na marginesie należy jedynie podkreślić, że wszelkie zarzuty, dotyczące zaskarżonej decyzji będą podlegały ocenie Sądu na etapie merytorycznego rozpoznania skargi.

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.