Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SAB/Ol 13/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 659
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca: sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w dniu 14 września 2016 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.Sp. z o.o. w O. na przewlekłe prowadzenie przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej postępowania kontrolnego w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2015 r. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 7 sierpnia 2016 r. E.Sp. z o.o. w O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej postępowania kontrolnego w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2015 r.

Przedkładając tę skargę Sądowi wraz z aktami sprawy, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Olsztynie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku uznania jej dopuszczalności – o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a." wynika, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a.

Tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego został uregulowany m.in. w art. 52 p.p.s.a. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie zaś z § 2 ww. przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wyliczenie środków zaskarżenia zawarte w powołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a. ma charakter przykładowy i niepełny. Świadczą o tym użyte w tym przepisie wyrazy "taki jak". Oznacza to, że również w przypadku środków prawnych niewymienionych w tym przepisie, jeżeli przysługują one skarżącemu, skargę można wnieść dopiero po ich wyczerpaniu.

Taka sytuacja występuje w przypadku ponaglenia, o którym mowa w art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.). Zgodnie z art. 141 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia lub ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. Przez niezałatwienie sprawy w wyznaczonym terminie należy rozumieć opieszałość przy dotrzymaniu wszelkich terminów, zarówno ustawowych, jak i wyznaczonych w trybie art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej (Komentarz do art. 141 Ordynacji podatkowej [w:] C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla, Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003, wyd. III, LEX). Zgodnie z przepisem art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 720 ze zm.) organem wyższego stopnia nad dyrektorami urzędów kontroli skarbowej jest Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej. Zatem organem właściwym do rozpatrzenia ponaglenia wniesionego w trybie art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej jest Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej (postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I SAB/Bd 4/06, wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 262/10, postanowienie NSA z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 1058/13, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z powyższych unormowań wynika, że skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania kontrolnego można wnieść dopiero po złożeniu ponaglenia do właściwego organu i rozpoznaniu go przez ten organ.

W niniejszej sprawie ponaglenie nie zostało złożone. Skarżący co prawda posługując się terminologią k.p.a. złożył 9 czerwca 2016r. (k- 1214 akt administracyjnych) do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ale z analizy tego pisma wynika, że było to wezwanie dotyczące konkretnego naruszenia. W piśmie bowiem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotyczy żądania przez organ przedstawienia dokumentów, a zarzut skarżącego opiera się na ocenie, że dokumenty te nie mają związku z prowadzonym postępowaniem. Tak sformułowane zarzuty w wezwaniu nie dają podstawy by pismo to mogło być potraktowane jako ponaglenie na przewlekłe prowadzenie postępowania kontrolnego do Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej.

Kolejne zaś wezwanie do usunięcia naruszeń prawa polegające na braku działania ze strony organu skarbowego, bezczynności oraz braku zwrotu nadwyżki podatku VAT wpłynęło do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej 7 lipca 2016r., a więc już po złożeniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (data wpływu skargi 9 czerwca 2016r). W tej sytuacji nie można więc uznać, że wezwanie to mogło być potraktowane jako ponaglenie na przewlekłe prowadzenie postępowania kontrolnego do Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej.

Stwierdzając zatem, że w niniejszej sprawie skarga na przewlekłe prowadzenie przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej postępowania kontrolnego w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2015 r. została wniesiona bez złożenia ponaglenia do organu wyższego stopnia, skargę należało odrzucić jako wniesioną z pominięciem przewidzianego w art. 52 p.p.s.a. wymogu wyczerpania środków zaskarżenia.

Mając na uwadze powyższe, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalną.