Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 629/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala


UZASADNIENIE

W dniu [...] kwietnia 2012 r. [...] w [...] złożyło wniosek o wydanie pozwolenia na budowę [...] wraz z infrastrukturą techniczną i obiektami sportowymi na dz. nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...].

Prezydent [...] w toku postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej.

W dniu [...] sierpnia 2012 r. inwestor złożył wniosek o rozszerzenie zakresu inwestycji o działki nr ew. [...] i [...], przez które realizowana będzie komunikacja z drogą publiczną.

Prezydent [...] na mocy decyzji z dnia [...] września 2012 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę [...] wraz z infrastrukturą techniczną i obiektami sportowymi na dz. nr ew. [...] obr. [...] oraz wjazdów na dz. nr ew. [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] i ul. [...] w [...].

Od ww. decyzji odwołanie wniósł [...] Sp. z o.o. w [...].

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.), umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie dotyczącej ww. decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2012 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy na organie administracji spoczywa obowiązek ustalenia, czy [...] Sp. z o.o. w [...] jest uprawniony do tego by wnieść odwołanie w niniejszej sprawie.

Stosownie do art. 127 § 1 k.p.a. uprawnienie do wniesienia odwołania od decyzji wydanej w I instancji przysługuje stronie. O tym, kto może być stroną postępowania rozstrzyga przepis art. 28 ust. 2 prawa budowlanego.

Wojewoda stwierdził, że organ I instancji błędnie kierował korespondencję w sprawie również do podmiotów, którym nie przysługiwał status strony, te podmioty były informowane o toczącym się postępowaniu, pomimo, że obszar oddziaływania inwestycji wyznaczony w decyzji z dnia [...] września 2012 r. obejmował wyłącznie teren stanowiący przedmiot wniosku, a zatem dz. nr ew. [...] oraz dz. nr ew. [...] i [...] obr. [...].

W ocenie organu odwoławczego obszar oddziaływania inwestycji nie wykracza poza teren zainwestowany, a co za tym idzie nie obejmuje działki, do której tytuł prawny posiada [...] Sp. z o.o., tj. dz. nr ew. [...] obr. [...].

Wojewoda wskazał, że planowane przedsięwzięcie budowlane nie powoduje ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania, wskazanej przez podmiot skarżący, działki nr ew. [...]. Skarżący może bez przeszkód zagospodarować wspomnianą działkę, zaś lokalizacja projektowanej inwestycji w najmniejszym stopniu nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa dopuszczalnego zagospodarowania.

W szczególności, położona najbliżej granicy z działką nr [...] część zabudowy szkolnej będzie miała wysokość 11,63 m, a oddalona jest o 11,59 m od tej granicy. Stąd organ uznał, że projektowana zabudowa nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów (przepis § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690) oraz nasłonecznieniem pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz pokoi mieszkalnych (§ 57 i § 60 ww. rozporządzenia) oraz nie wprowadza ograniczeń w oparciu o przepis § 12 ww. rozporządzenia (odległość budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną).

Ponadto działka podmiotu skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu przepis § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz od granicy z działką sąsiednią), gdyż miejsca postojowe oddalone są od granicy z dz. nr ew. [...] o 7,53m i ponad 10 m od znajdującej się na niej zabudowy. A także w oparciu o przepis § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi) i przepis § 36 (odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m3).

Dokumentacja projektowa nie przewiduje zmiany spływu wód powierzchniowych na nieruchomość należące do podmiotu skarżącego (przepis § 29 ww. rozporządzenia), nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 ww. rozporządzenia), jak również nie pozbawia powyższej nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja).

Projektowana inwestycja nie niesie ze sobą również ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych (przepis § 314 ww. rozporządzenia oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - Dz.U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883).

Odnosząc się natomiast do argumentów podnoszonych w odwołaniu, organ odwoławczy wskazał, że stoi na stanowisku, iż przepis § 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie statuuje ogólny zakaz wznoszenia budynków mieszkalnych przeznaczonych na pobyt ludzi poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości wynikających z przepisów odrębnych. Przepis ten jest normą ogólną i ma zastosowanie w przypadku istnienia przepisów szczególnych, określających - w uproszczeniu - normy dla danych uciążliwości. Przepisy § 11 ust. 1 jak i § 11 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia nie stanowią samodzielnej podstawy prawnej, z której można wywieść indywidualny interes prawny, konieczny dla uznania danej osoby za stronę. Niezbędne jest wskazanie przepisu szczególnego (por. wyrok NSA z 14.02.2012r. sygn. akt II OSK 2296/10).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. rozstrzygnięcie złożył [...] Sp. z o.o. w [...].

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów:

1. art. 138 §1 pkt 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego ze względu na jego bezprzedmiotowość w sytuacji, w której skarżący posiadał ewidentny interes prawny do rozpoznania wniesionego przez niego odwołania,

2. art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlano w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez odmówienie skarżącemu przymiotu strony, podczas gdy jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania Inwestycji,

3. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego oraz z art. 28 k.p.a. przez niezapewnienie skarżącemu jako stronie czynnego udziału w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją oraz nieumożliwienie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

4. art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności polegające nu zaniechaniu przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania dowodowego w znacznej części, zważywszy że organ ten nie poczynił jakichkolwiek ustaleń w przedmiocie wpływu wydania pozwolenia na budowę [...] na nieruchomość skarżącego, a w konsekwencji organ I instancji prawidłowo nie ustalił obszaru oddziaływania inwestycji w przedmiotowej sprawie,

5. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, czy i w jaki sposób przedmiotowa inwestycja oddziaływać będzie na działkę skarżącego nr [...] z obrębu [...],

6. art. 8 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie, w jaki sposób organ ustalił obszar oddziaływaniu obiektu oraz dlaczego uznał, że działka nr [...] z obrębu [...] nie znajduje się w tym obszarze oddziaływania, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji,

7. art. 5 ust 1 pkt. 9 w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, art. 140 i art. 233 Kodeksu cywilnego oraz § 8 i 11 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku z 14 czerwca 2000 r. (Dz. U. z 2007r., Nr 120, poz. 826) poprzez nieuwzględnienie interesów skarżącego i niezapewnienie ich ochrony w taki sposób, by poprzez realizację inwestycji nie utrudniać korzystania z nieruchomości skarżącego zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, w szczególności zaś poprzez zaniechanie nakazania inwestorowi zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości powstałe w toku budowy obiektu w stosunku do skarżącego,

8. art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez brak określenia w decyzji o pozwoleniu na budowę szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych w zakresie dotyczącym uciążliwości powstałych w toku budowy obiektu w stosunku do skarżącego,

9. art. 97 § 2 w zw. z art. 101 § 1 w zw. z art. 102 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez organ I instancji w przedmiotowej sprawie pomimo nierozpatrzenia zażalenia skarżącej na postanowienie organu I instancji z [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego.

W oparciu o ww. zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie jest zasadna.

W niniejszej sprawie zaskarżona została decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. mocą której organ umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie dotyczącej ww. decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że odwołujący się [...] Sp. z o.o. w [...] nie posiada w sprawie przymiotu strony, gdyż obszar oddziaływania inwestycji – budowy [...] wraz z infrastrukturą techniczną i obiektami sportowymi – zamyka się wyłącznie w granicy działek, na których ma być wybudowana inwestycja.

Stanowisko organu Sąd uznał za prawidłowe.

Na wstępie należy wskazać, że na podstawie art. 127 § 1 k.p.a., odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji może wnieść jedynie strona postępowania zakończonego tą decyzją. Organ odwoławczy przed rozpatrzeniem odwołania zobligowany jest w pierwszej kolejności zbadać czy odwołanie pochodzi od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony.

Stosownie do art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przepis ten doznaje ograniczenia na gruncie prawa budowlanego, które zawęża krąg stron postępowania w przedmiocie postępowania dotyczącego uzyskania pozwolenia na budowę jedynie do podmiotów wymienionych w tym przepisie tj. inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania obiektu (art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). Przepis ten zatem wprowadza samodzielną na gruncie prawa budowlanego regulację dotyczącą stron postępowania dotyczącą uzyskania pozwolenia na budowę. Wprawdzie nie w każdym przypadku art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane spowoduje całkowite wyłączenie stosowania art. 28 k.p.a. Art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane zawęża bowiem, ale nie wyłącza całkowicie stosowania art. 28 k.p.a. przy ustalaniu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Sąd podziela w tej mierze wyrażany w orzecznictwie pogląd, z którego wynika, iż art. 28 k.p.a. może mieć zastosowanie w sprawie pozwolenia na budowę, gdyż na jego podstawie posiłkowo jest ustalany interes prawny podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 208/06 – LEX nr 340189; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Ol 110/12 – LEX nr 1138651; wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 213/12- LEX nr 1225811).

Jednocześnie ustawodawca w art. 3 pkt 20 prawa budowlanego zdefiniował pojęcie obszaru oddziaływania obiektu wskazując, że przez obszar ten należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obszarem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Zatem tylko wtedy, gdy budowa inwestycji powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiednich działek można uznać, iż działki te znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu.

Z ww. definicji ustawowej obszaru oddziaływania wynika, że jego wytyczenie wymaga odniesienia się do bliżej nie określonej grupy przepisów odrębnych. Istotne jest, że przepisy te mają wprowadzać ograniczenia w zagospodarowaniu terenu.

Przepisami odrębnymi, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 ww. ustawy, są przede wszystkim przepisy techniczno-budowlane. Inwestycja budowy [...] wraz z infrastrukturą techniczną i obiektami sportowymi ze względu na swój charakter nie jest poddana jakiemuś szczególnemu reżimowi prawnemu, zastosowanie w sprawie znajdują zatem przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Tym samym Sąd podzielił ustalenia organu, z których wynika, że położona najbliżej granicy z działką nr [...] część zabudowy szkolnej będzie miała wysokość 11,63 m, a oddalona jest o 11,59 m od tej granicy. Z tego względu projektowana zabudowa nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów oraz nasłonecznieniem pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz pokoi mieszkalnych, nie wprowadza ograniczeń odnośnie odległości budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Ponadto inwestycja nie narusza odległości wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi od granicy z działką sąsiednią (miejsca postojowe oddalone są od granicy z dz. nr ew. [...] o 7,53 m i ponad 10 m od znajdującej się na niej zabudowy), odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych. Projekt nie przewiduje także zmiany spływu wód powierzchniowych na nieruchomość należące do podmiotu skarżącego, nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej, nie pozbawia powyższej nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do mediów. Tym samym usytuowanie inwestycji jest zgodne z przepisami § 12, § 13, § 19, § 23, § 29, § 36, § 57 i § 60, § 271 ww. rozporządzenia. Inwestycja nie niesie ze sobą również ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych (przepis § 314 ww. rozporządzenia oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - Dz.U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883).

W sprawie nie znajdują zastosowania inne przepisy prawa administracyjnego, które w związku z inwestycją wprowadzałyby ograniczenia dla nieruchomości skarżących. W związku z tym Sąd przyjął, że Wojewoda zasadnie nie znalazł podstaw do uznania, że działka skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. Okoliczność ta skutkuje tym, że skarżący jako właściciel tych działek, nie może być uznany za stronę w postępowaniu o pozwolenie na budowę.

Należy również wskazać, odnosząc się do zarzutów skargi wskazanych w uzasadnieniu, dotyczących przekraczania norm hałasu w trakcie budowy, że z natury rzeczy inwestycje budowlane powodują powstawanie hałasu w trakcie prac budowlanych, jednakże jest to stan przejściowy ograniczony jedynie do czasu budowy. Przepisy prawa chronią przed nadmiernym hałasem powodowanym przez finalny obiekt czyli obiekt użytkowany, a nie przez hałasem powodowanym przez budowę tego obiektu. Zatem argumenty podnoszone w skardze na ten temat odwołują się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzaniu ograniczeń. Okoliczność ta wskazywałaby, że strona posiada jedynie interes faktyczny, który pojawia się, gdy jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracyjnego.

Inwestycja budowy [...] zlokalizowana jest na obszarze dla którego uchwalony został Miejscowy Plan Zagospodarowania Terenu uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. Zgodnie z przepisami ww. uchwały teren ten przeznaczony jest pod realizację obiektów kultu religijnego, nauki i kultury i oznaczony symbolem [...]. Budowany obiekt jest zgodny z tym przeznaczeniem. W związku z powyższym ingerencja organów administracji w sprawie przekroczenia norm hałasu będzie zatem uzasadniona dopiero w przypadku przekroczenia tych norm, co uzasadni ewentualne wydanie decyzji regulującej emisję (art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o ochronie środowiska (Dz. U. z 2008 r.,Nr 25, poz. 150 ze zm.). Z tego względu skutki funkcjonowania zrealizowanej inwestycji, jak hałas, nie decydują o statusie strony właścicieli działek na nie narażonych. Ponadto zgodnie z zapisami ww. planu reakcję organów administracji na etapie planowania poszczególnych inwestycji przewidziano jedynie dla hałasu generowanego przez komunikację drogową, co powinno być zabezpieczone ustawieniem odpowiednich zabezpieczeń antyhałasowych.

Dodać należy, że z charakterystyki inwestycji nie wynika, aby emitowała ona jakiegoś rodzaju zanieczyszczenia czy promieniowanie, które powodowałyby konieczność zachowania przez właścicieli działek znajdujących się w otoczeniu jakichś parametrów ograniczających ich w użytkowaniu nieruchomości.

Interesu prawnego [...] Sp. z o.o. w [...] nie można wywodzić także z samego faktu doręczenia decyzji organu I instancji bowiem doręczenie decyzji nie kreuje samoistnie interesu prawnego.

Podsumowując należy wskazać, że w ocenie Sądu należy zgodzić się z argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji, z której wynika, iż działka skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Brak jest bowiem przepisu prawa materialnego, z którego wynikałyby ograniczenia w zagospodarowaniu działki skarżącego w związku z budową obiektu wskazanego w decyzji. Skoro inwestycja nie wykazuje naruszenia norm prawa budowlanego, zwłaszcza w zakresie warunków technicznych, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może powodować przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych a nie interesów faktycznych osób trzecich. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której maja powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego.

W związku z powyższą argumentacją zarzuty wskazane w skardze okazały się nietrafne. Wojewoda [...] zasadnie umorzył postępowanie odwoławcze, gdyż odwołanie pochodziło od podmiotu, któremu nie przysługiwał status strony postępowania.

Mając na uwadze podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.