Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2142/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 89 poz 589
law: Ustawa z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant: Anna Siwonia, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2008 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenie w pełnieniu obowiązków służbowych inspektora pracy 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Pracy działając na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589) decyzją nr [...] z dnia [...] października 2007 r. zawiesił pana J. W. w pełnieniu obowiązków służbowych. W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z toczącym się przeciwko stronie postępowaniem karnym przed Sądem Rejonowym w S., z oskarżenia o popełnienie przestępstwa z art. [...], zostaje ona zawieszona z dniem [...] na okres do dnia [...] w pełnieniu obowiązków służbowych [...] w Okręgowym Inspektoracie Pracy w W. - Oddział w P. Jednocześnie organ wskazał, że w okresie zawieszenia, skarżący zachowuje prawo do wynagrodzenia i innych świadczeń przysługujących na podstawie stosunku pracy.

W dniu 24 października 2007 r. skargę na powyższe postanowienie złożył pan J. W. Skarżący zarzucił Głównemu Inspektorowi Pracy obrazę:

- art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy;

- art. 42 ust. 3 w zw. z art. 8 Konstytucji RP.

Skarżący podkreślił, że postępowanie karne, które toczy się wobec jego osoby, nie zostało zakończone, a zaczęło się jeszcze pod rządami ustawy z dnia 16 września 1882 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1362 ze zm.), która nie przewidywała możliwości zawieszenia inspektora pracy w obowiązkach. Samo zaś postępowanie karne toczy się już trzy lata i nie widać końca zakończenia sprawy. Zdaniem skarżącego zastosowanie wobec niego tego przepisu narusza zasadę domniemania niewinności wyrażoną w przepisach Konstytucji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Rozpatrywana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z powodów w niej wyrażonych.

Na wstępie należy wskazać, iż materialnoprawną przesłanką zaskarżonej decyzji jest przepis art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy. Przepis ten wskazuje, że Główny Inspektor Pracy może zawiesić w pełnieniu obowiązków służbowych pracownika wykonującego czynności kontrolne, jeżeli zostało wszczęte przeciwko niemu postępowanie karne lub dyscyplinarne. Sformułowanie "może" wskazuje, iż decyzja Głównego Inspektora Pracy ma charakter uznaniowy, a zatem ustawodawca przyznał organowi możliwość wyboru sposobu realizacji celu wyrażonego w przepisie ustawy, jakim jest zawieszenie inspektora pracy. W konsekwencji organ, dokonując swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, może rozstrzygnąć daną sprawę uznając za istotne określone fakty i podniesione przez stronę argumenty przemawiające za ustalonym wynikiem postępowania, inne zaś uznając za nieistotne dla rozstrzygnięcia. W trakcie dokonywania wspomnianej oceny, organ administracji publicznej zobligowany jest mieć na uwadze słuszny interes obywateli oraz uwzględniać interes społeczny, w szczególności zaś powinien zmierzać do realizacji zasady prawdy obiektywnej, co w przypadku uznania administracyjnego ma szczególne znaczenie. Dlatego też trafność rozstrzygnięcia w każdym indywidualnym przypadku wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia wszelkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska. Rozstrzygając w ramach uznania administracyjnego organ jest ponadto zobowiązany do przestrzegania przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), a przede wszystkim do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zobowiązany jest również do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz do uzasadnienia według wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

Niezależnie od powyższego dodać należy, że uznaniowy charakter decyzji administracyjnej oznacza nie tylko możliwość działania organu na jego własną odpowiedzialność w oparciu o upoważnienie ustawowe. Zakreśla on także zakres jej sądowej kontroli, która nie jest wyłączona, lecz ograniczona w szczególności do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, a to zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale drugim działu I Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd kontroluje zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. Innymi słowy mówiąc, czy nie nosi cech dowolności. Wspomniane granice wytycza natomiast sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości. Pozostaje on poza kontrolą sądowo - administracyjną, która obejmuje wyłącznie kryterium legalności określone we wskazanym wyżej art. 1 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

Mając zatem za podstawę powyższe kryteria, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że organ uchybił wyrażonym wyżej regułom postępowania w przypadku decyzji uznaniowych. Decyzja z dnia [...] października 2007 r., zawieszająca pana J. W. w obowiązkach służbowych, nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia faktycznego. Organ poprzestał jedynie na wskazaniu, że wobec skarżącego toczy się postępowanie karne bez uzasadnienia, dlaczego w przekonaniu Głównego Inspektora Pracy skarżący powinien być zawieszony w czynnościach. Brak takiego uzasadnienia powoduje, że decyzja uznaniowa nosi cechy dowolności, nie może się zatem ostać w obrocie prawnym.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.