Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 442/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. S.A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie opłaty drogowej skargę oddala


UZASADNIENIE

SA/Rz 442/03

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2003r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej, na zasadzie art.138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art.13 ust.2 pkt 3 i ust.2a, art.40b ust.1 i ust.2 ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych (Dz. U. nr 71 z 2000r., poz. 838 ze zm.), § 2 ust.1 i ust.2, § 9 ust.1 pkt 2, ust.2 i ust.4 pkt 2 i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27.06.2000r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. nr 51, poz.607), w zw. z § 5 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1.04.1999r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. nr 44, poz.432), po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...].11.2002r. nr [...] wymierzającej podwyższoną opłatę drogową za przejazd pojazdem nienormatywnym bez stosownego zezwolenia - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Dyrektor Izby Celnej podniósł, że organ I instancji działał na podstawie i w granicach prawa. Cytując wymienione w decyzji unormowania stwierdził, że organy celne są w pełni uprawnione do kontroli pojazdów wykonujących międzynarodowy transport drogowy, a także do wymierzania opłat za przejazd pojazdów nienormatywnych. Obowiązkiem organów celnych jest zapewnienie prawidłowego korzystania przez przewoźników z dróg publicznych oraz egzekwowania opłat i kar związanych z naruszaniem przepisów prawa w tym zakresie. Wobec tego obciążenie strony podwyższoną opłatą drogową jest w pełni zasadne i zgodne z prawem, ponieważ w myśl przepisów obowiązujących w dniu kontroli przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Jeśli chodzi o pomiar, to odbył się on przy użyciu wagi samochodowej do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów, która spełniała wymogi techniczne na dzień przeprowadzania badań. Wynik ważenia dynamicznego pojazdu został wydrukowany przez urządzenie elektroniczne zainstalowane na wadze, co uwidocznione jest w protokole kontroli pojazdu. Brak więc jest podstaw do kwestionowania wyników pomiaru co skutkuje, że odwołanie nie może być uwzględnione.

Na decyzję tą skargę wniosły A. S.A. formułując wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji oraz domagały się zwrotu uiszczonej przez Firmę podwyższonej opłaty drogowej w kwocie 1924,50zł; przy zasądzeniu kosztów. Decyzji zarzuciły naruszenie przepisów art. 6 kpa, 8 kpa oraz art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 38 § 2 ustawy o NSA. Uzasadniając zarzuty i wnioski strona skarżąca podniosła, że postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia opłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym zostało już wcześniej prawomocnie zakończone. W wyniku skargi A. S.A. do NSA OZ w Rzeszowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2002r. nr [...] nakładającą podwyższoną opłatę drogową, Urząd Celny decyzją z dnia [...] października 2002r. nr [...] z powołaniem się na art. 38 ust. 2 ustawy o NSA, po ponownym rozpatrzeniu odwołania, uwzględnił skargę w całości i uchylił zaskarżoną decyzję wraz z decyzją ją poprzedzającą w całości. Wobec tego ani Urząd Celny ani Izba Celna nie miały prawa ponownie rozpoznawać sprawy. Na poparcie swojego stanowisko skarżący przytoczył liczne orzecznictwo NSA.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Nadto stwierdził, że decyzja z dnia [...] października 2002r. nr [...] nie została zaskarżona i jest ostateczna; decyzja ta przekazywała sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zdaniem organu rozstrzygnięcie to przesądza o możliwości ponownego rozpoznawania sprawy w administracyjnym toku instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

skarga jest nieuzasadniona.

W niniejszej sprawie skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., dlatego też na mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z 2002r. ze zm.), podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a. ), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast podstawowym kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu - w tym przypadku decyzji administracyjnej - z prawem. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchylają w całości lub w części, jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, względnie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że prawo nie zostało naruszone.

Stan sprawy przedstawia się następująco: decyzją z dnia [...].07.2002r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania B. Spółka z o.o. - utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...].10.2001r. wymierzającą podwyższoną opłatę drogową za przejazd pojazdem nienormatywnym bez stosownego zezwolenia. Na decyzję tą skargę do NSA wniosły A. S.A. i sprawa ta została zarejestrowana pod sygnaturą SA/Rz 1910/02. W skardze sformułowany został wniosek o "uchylenie zaskarżonej decyzji Izby Celnej z dnia [...].07.2002r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, jako niezgodnej z prawem", przy zasądzeniu kosztów. Przed wyznaczeniem rozprawy przez Sąd, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...].10.2002r. Nr [...] , działając na podstawie art.38 ust.2 ustawy z dnia 11.05.1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz.368 ze zm.) - uchylił decyzję własną z dnia [...].07.2002r.; jednocześnie tą samą decyzją działając na podstawie art. 138 § 2 Kpa-uchylił zaskarżoną decyzję (Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...].10.2001r.) w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja ta została doręczona stronie skarżącej w dniu 11.10.2002r. (dowód doręczenia w aktach administracyjnych); A. S.A. pomimo pouczenia o skardze nie skorzystały z przysługujących uprawnień. W tej sytuacji NSA OZ w Rzeszowie postanowieniem z dnia 29.11.2002r. sygn. SA/Rz 1910/02 - umorzył postępowanie sądowe ze skargi na decyzję z dnia [...].07.2002r. W takim stanie sprawy działający z upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego - Zastępca Naczelnika ponownie rozpatrzył sprawę i opierając się na protokole z kontroli pojazdu wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej datowanym 24.10.2001r., decyzją z dnia [...].11.2002r. nr [...], obciążył A. S.A. podwyższoną opłatą drogową w wysokości 1924,55; jednocześnie zaliczył wpłatę w takiej kwocie dokonaną przez A. w dniu 24.10.2002r. Decyzja ta - po rozpatrzeniu odwołania A. - utrzymana została w mocy przez Dyrektora Izby Celnej w dniu [...].02.2003r. Nr [...] i rozstrzygnięcie to stanowi przedmiot skargi.

Jeśli chodzi o okoliczności faktyczne to nie jest kwestionowane, że dokonując kontroli pojazdu należącego do strony skarżącej wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 24.10.2001r., kontroler stwierdził przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osie trzecią i czwartą. Wyniki tego pomiaru uwidocznione zostały w protokole nr [...], który to protokół bez jakichkolwiek uwag został podpisany przez wykonującego transport. Okoliczność ta legła u podstaw decyzji wymierzającej podwyższoną opłatę drogową za przejazd pojazdem nienormatywnym bez stosownego zezwolenia, przy czym materialnoprawną podstawę tego rozstrzygnięcia organy w sposób wyczerpujący wskazały i wyjaśniły w zaskarżonej decyzji. Brak zarzutów skargi odnośnie do stanu faktycznego oraz przepisów prawa materialnego zwalnia Sąd z obowiązku czynienia rozważań w tej materii i upoważnia do konkluzji - przy pełnej akceptacji stanowiska organów orzekających, że ustalenia faktyczne poczynione zostały prawidłowo, a prawo materialne nie zostało naruszone. Brak jest więc podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Jeśli chodzi natomiast o skargę to stwierdzić należy, że aczkolwiek wskazuje na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].02.2003r. Nr [...], to w rzeczywistości dotyczy innej decyzji, a mianowicie decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].10.2002r. Nr [...]. Wynika to wprost ze sformułowanych zarzutów, a to naruszenia art.138 § 2 Kpa oraz art.38 ust.2 ustawy o NSA, jak również z ich uzasadnienia sprowadzającego się do tezy, iż nie jest dopuszczalne łączenie trybu autokontroli z trybem kasacyjnego orzekania przez organ. Objęcie jednak kontrolą decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].10.2002r. Nr [...] nie jest możliwe na obecnym etapie postępowania. Decyzja ta jest bowiem prawomocna, gdyż A. S.A. w ustawowym terminie nie skorzystały z uprawnienia do wniesienia skargi. Zatem zarzuty odnoszące się do tego rozstrzygnięcia, przy zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, nie mogą być rozważane i w konsekwencji nie mogą odnieść zamierzonego skutku.

Z tych przyczyn skarga podlega oddaleniu, w oparciu o art.151 P.p.s.a.