Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1079/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6371 Wprowadzenie papierów wartościowych do publicznego obrotu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 1 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 1149
law: Ustawa z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym - tekst jednolity.
article: art. 56 ust. 1, art. 96 ust. 6
journal: Dz.U. 2013 poz 1382
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu  oraz o spółkach publicznych - tekst jednolity
article: art. 154, art.  60 ust. 2, art. 61
journal: Dz.U. 2010 nr 211 poz 1384
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi - tekst jednolity.
article: par. 3 ust.  i 3, par. 5 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2009 nr 33 poz 259
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów  papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem  członkowskim.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2015 r. sprawy ze skargi G. E. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku informacyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] Komisja Nadzoru Finansowego, działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1149 ze zm.) oraz art. 96 ust. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1382 ze zm.), nałożyła na G. E. karę pieniężną w wysokości 70.000 zł.

W motywach rozstrzygnięcia Komisja podała, że wymierzona kara pieniężna, o której mowa w art. 96 ust. 6 ww. ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, jest sankcją za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych, o których stanowi art. 56 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, przez M. S.A. z siedzibą w [...] w okresie pełnienia przez G. E. funkcji Prezesa Zarządu tej Spółki. Wymierzenie kary pieniężnej zainteresowanemu jest konsekwencją wydania w dniu [...] października 2013 r. decyzji, mocą której Komisja nałożyła na Spółkę karę pieniężną w wysokości 300.000 zł wobec stwierdzenia, iż Spółka nienależycie wykonała obowiązek informacyjny w związku ze sporządzeniem raportu bieżącego z dnia [...] grudnia 2009 r. W tym dniu bowiem Spółka przekazała do wiadomości publicznej informację o zawarciu z S. Limited z siedzibą w [...] na Cyprze umowy sprzedaży 100% udziałów w Spółce P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], jednakże w treści raportu brak było informacji o cenie sprzedaży udziałów i jej możliwym wpływie na wynik finansowy Spółki M. S.A. z siedzibą w [...], a także nie podano przyczyn sprzedaży udziałów Spółki P. o łącznej wartości nominalnej 3.056.500 zł za cenę 1 zł. Informacja o sprzedaży udziałów P. za cenę 1 zł pojawiła się dopiero w raporcie z badania sprawozdania finansowego Spółki M. za 2009 r., przekazanym do publicznej wiadomości w dniu [...] marca 2010 r., z którego wynika, że osiągnęła ona stratę netto na poziomie 7.000.000 zł.

Zdaniem Komisji Nadzoru Finansowego, powyższe okoliczności wskazują na rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez Spółkę, bowiem emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnych, w rozumieniu art. 154 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 94 ze zm.). Informacje dotyczące sprzedaży przez Spółkę M. 100% udziałów w Spółce P. stanowią informacje poufne, co – w ocenie organu – oznacza, że Spółka była zobowiązana do precyzyjnego poinformowania o szczegółach transakcji mającej wpływ na decyzje uczestników rynku kapitałowego. Niespełnienie obowiązku informacyjnego świadczy o jego rażącym naruszeniu. W tym czasie osobą odpowiedzialną w Spółce za publikowanie raportów bieżących był G. E. (uprawniony do jednoosobowej reprezentacji Spółki M.), który samodzielnie zdecydował, jakie dane mają być zawarte w raporcie z dnia [...] grudnia 2009 r. Zatem to jego działania doprowadziły bezpośrednio do opisanych wyżej nieprawidłowości, w związku z czym to on ponosi odpowiedzialność za rażące naruszenie przez Spółkę obowiązków informacyjnych.

W ocenie Komisji, nałożenie na G. E. kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie w wysokości 70.000 zł, odpowiadającej 70% ustawowego zagrożenia, stanowi adekwatny i współmierny środek represji. Sankcja ta jest dolegliwa, przez co spełnia rolę skutecznego środka motywującego, by w przyszłości strona z większą starannością podchodziła do wypełniania ustawowych obowiązków przez spółki publiczne, w których będzie pełnić funkcję członka zarządu. Biorąc z kolei pod uwagę sytuację finansową strony, wysokość kary nie będzie stanowiła nadmiernego uszczerbku w majątku strony.

Powyższą decyzję G. E. uczynił przedmiotem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, w tym: art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, poprzez niekompletne zebranie materiału dowodowego, w szczególności w zakresie stawianego mu zarzutu niepodania w raporcie z dnia 30 grudnia 2009 r. ceny transakcyjnej, które to uchybienie doprowadziło do oparcia decyzji na domysłach i hipotezach, a nie faktach popartych materiałem dowodowym, co z kolei skutkowało przyjęciem przez organ, że naruszenie obowiązków informacyjnych miało charakter rażący; art. 96 ust. 6 ww. ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, poprzez wymierzenie rażąco wygórowanej kary za naruszenie obowiązków informacyjnych, niewspółmiernej do wagi popełnionego czynu i sytuacji majątkowej strony.

Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Komisja Nadzoru Finansowego, mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 11 ust. 1 i 5 ww. ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym oraz art. 96 ust. 6 w związku z art. 56 ww. ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku.

W uzasadnieniu decyzji Komisja wyjaśniła, że okoliczności stanu faktycznego sprawy pozwalają na zastosowanie wobec strony kary pieniężnej w wysokości 70.000 zł, bowiem wymaga tego waga stwierdzonego naruszenia. Zgromadzone przez stronę środki pieniężne oraz posiadane nieruchomości i majątek ruchomy w zupełności wystarczają na zapłatę nałożonej sankcji. W opinii Komisji, zastosowana kara stanowić będzie proporcjonalny środek nadzorczy, uwzględniający zarówno potrzebę ochrony interesu inwestorów, rozumianego jako dostęp do rzetelnych i pełnych informacji na rynku kapitałowym, jak i sytuację finansową strony. Istotne jest, że sytuacja majątkowa strony jest tylko jedną z przesłanek wpływających na wysokość kary pieniężnej, wszak okolicznościami determinującymi jej wysokość są przede wszystkim stopień oraz waga niewypełnionego obowiązku informacyjnego. Rażące naruszenie tego obowiązku przez M. S.A. z siedzibą w [...] w okresie pełnienia przez G. E. funkcji Prezesa Zarządu tej Spółki uzasadnia nałożenie na niego kary pieniężnej w powyższej wysokości, jako że to właśnie zainteresowany podejmował decyzje dotyczące publikowania raportów bieżących.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Komisji Nadzoru Finansowego G. E. wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący wniósł również o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z załączonych do skargi dokumentów. Skarżący zarzucił naruszenie: art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa, poprzez niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności w zakresie wpływu braku podania przez stronę w raporcie bieżącym ceny transakcji na wysokość wartości akcji, co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez organ, że naruszenie przez stronę obowiązków informacyjnych miało charakter rażący; art. 96 ust. 6 ww. ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, poprzez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych, podczas gdy z całokształtu materiału dowodowego wynika, że naruszenie obowiązków informacyjnych nie było rażące, a także poprzez wymierzenie rażąco wygórowanej kary za naruszenie obowiązków informacyjnych, niewspółmiernej do wagi popełnionego czynu i sytuacji majątkowej ukaranego; art. 8 kpa, poprzez nieuwzględnienie przez organ ogólnych dyrektyw wymiaru kary administracyjnej, a w konsekwencji wymierzenie rażąco wygórowanej kary za naruszenie obowiązków informacyjnych, niewspółmiernej do wagi popełnionego czynu i sytuacji majątkowej skarżącego, a ponadto poprzez nieuwzględnienie wniosku strony o obniżenie kary w sytuacji, gdy analogiczny wniosek M. S.A. z siedzibą w [...] organ uwzględnił i kara nałożona na Spółkę została obniżona.

W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego argumentację zaprezentowaną w motywach zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie niniejszych rozważań należy zastrzec, że normy prawa regulujące publiczny obrót papierami wartościowymi mają na celu ochronę zasady transparentności (przejrzystości) rynku kapitałowego. W tym celu ustawodawca nakłada na emitentów obowiązki informacyjne, służące realizacji tej zasady. Zasadę tę wyznaczają dwa podstawowe wymogi: informowanie uczestników rynku kapitałowego przez emitentów oraz równy (niedyskryminujący nikogo) dostęp do informacji. Zasada ta ma nader istotne znaczenie zarówno prawne, jak i faktyczne, bowiem rynek kapitałowy jest szczególnie wrażliwy na informacje dotyczące instrumentów finansowych, wpływających na podejmowane przez inwestorów decyzje. Treść podawanych przez emitentów informacji może wszak wpływać na aktualny i przyszły kurs rynkowy papierów wartościowych.

Zgodnie z brzmieniem art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1382 ze zm.), emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 6, do równoczesnego przekazywania Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości:

1) informacji poufnych, w rozumieniu art. 154 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 94 ze zm.);

2) informacji bieżących i okresowych:

a) zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ust. 2 – w przypadku emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi lub na rynku regulowanym innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego, albo

b) zgodnie z postanowieniami regulaminów, o których mowa w art. 61 – w przypadku emitentów papierów wartościowych dopuszczonych wyłącznie do obrotu na rynku giełdowym niebędącym rynkiem oficjalnych notowań giełdowych lub obrotu na rynku pozagiełdowym.

Powyższy przepis statuuje zatem wspomniany obowiązek informacyjny emitentów związany z dopuszczeniem wyemitowanych przez nich papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym. Do obowiązku tego należy ujawnianie: 1) informacji okresowych, 2) informacji poufnych oraz 3) informacji bieżących. W aktualnym stanie prawnym obowiązek upublicznienia informacji okresowych i bieżących przez emitentów akcji dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 133). Zgodnie z § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, raporty bieżące i okresowe powinny zawierać informacje odzwierciedlające specyfikę opisywanej sytuacji oraz powinny być sporządzone w sposób prawdziwy, rzetelny i kompletny. Obowiązek sporządzenia raportu w sposób rzetelny i kompletny oznacza, że w przypadku, gdy specyfika opisanego zdarzenia, którego dotyczy dany raport bieżący lub okresowy, wymaga podania dodatkowych informacji, gwarantujących jej prawdziwy, rzetelny i kompletny obraz, emitent jest obowiązany do zamieszczania w raporcie tych dodatkowych informacji (§ 3 ust. 2 ww. rozporządzenia). Raporty bieżące i okresowe powinny być sporządzone w sposób umożliwiający inwestorom ocenę wpływu przekazywanych informacji na sytuację gospodarczą emitenta (§ 3 ust. 3 ww. rozporządzenia). Stosownie do treści § 5 ust. 1 pkt 1 powyższego rozporządzenia, emitent jest obowiązany do przekazywania w formie raportu bieżącego informacji o nabyciu lub zbyciu aktywów o znacznej wartości, a także ustanowieniu hipoteki, zastawu lub innego ograniczonego prawa rzeczowego na aktywach o znacznej wartości, przez emitenta lub jednostkę od niego zależną, pod warunkiem że wartość hipoteki, zastawu lub innego ograniczonego prawa rzeczowego na aktywach o znacznej wartości stanowi co najmniej 100% wartości aktywów o znacznej wartości, na której zostało ustanowione to prawo, lub ma wartość większą niż wyrażona w złotych równowartość kwoty 1.000.000 euro, przeliczonej według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu powstania obowiązku informacyjnego, w zależności od tego, która z tych wartości jest niższa. W tym przypadku raport bieżący zawiera m.in., zgodnie z § 7 pkt 3 ww. rozporządzenia, podstawową charakterystykę nabytych lub zbytych aktywów albo aktywów, na których ustanowiono hipotekę, zastaw lub inne ograniczone prawo rzeczowe. Raporty bieżące – co do zasady – przekazuje się niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od zaistnienia zdarzenia lub powzięcia o tym informacji przez emitenta (§ 100 ust. 1 ww. rozporządzenia).

W myśl art. 154 ust. 1 ww. ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, informacją poufną jest – określona w sposób precyzyjny – informacja dotycząca, bezpośrednio lub pośrednio, jednego lub kilku emitentów instrumentów finansowych, jednego lub kilku instrumentów finansowych albo nabywania lub zbywania takich instrumentów, która nie została przekazana do publicznej wiadomości, a która po takim przekazaniu mogłaby w istotny sposób wpłynąć na cenę tych instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, przy czym dana informacja:

1) jest określona w sposób precyzyjny, wtedy gdy wskazuje na okoliczności lub zdarzenia, które wystąpiły lub których wystąpienia można zasadnie oczekiwać, a jej charakter w wystarczającym stopniu umożliwia dokonanie oceny potencjalnego wpływu tych okoliczności lub zdarzeń na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych;

2) mogłaby po przekazaniu do publicznej wiadomości w istotny sposób wpłynąć na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, wtedy gdy mogłaby ona zostać wykorzystana przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych przez racjonalnie działającego inwestora;

3) w odniesieniu do osób zajmujących się wykonywaniem dyspozycji dotyczących instrumentów finansowych, ma charakter informacji poufnej, również wtedy gdy została przekazana tej osobie przez inwestora lub inną osobę mającą wiedzę o takich dyspozycjach, i dotyczy składanych przez inwestora dyspozycji nabycia lub zbycia instrumentów finansowych, przy spełnieniu przesłanek określonych w pkt 1 i 2.

W orzecznictwie wskazuje się, że informacją poufną jest określona w sposób precyzyjny informacja dotycząca, bezpośrednio lub pośrednio, jednego lub kilku emitentów instrumentów finansowych, jednego lub kilku takich instrumentów finansowych albo nabywania lub zbywania takich instrumentów, która nie została przekazana do publicznej wiadomości, a która po takim przekazaniu mogłaby w istotny sposób wpłynąć na cenę tych instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych. Z kolei informacja jest określona w sposób precyzyjny wtedy, gdy wskazuje na okoliczności lub zdarzenia, które wystąpiły lub których wystąpienia można zasadnie oczekiwać, a jej charakter w wystarczającym stopniu umożliwia dokonanie oceny potencjalnego wpływu tych okoliczności lub zdarzeń na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych. Istotną cechą informacji poufnej jest jej cenotwórczy charakter (art. 154 ust. 1 pkt 2), co oznacza, że informacja mogłaby po przekazaniu do publicznej wiadomości w istotny sposób wpłynąć na cenę instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych wtedy, gdy mogłaby ona zostać wykorzystana przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych przez racjonalnie działającego inwestora (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2010 r. o sygn. akt II GSK 1256/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Upubliczniona informacja poufna, aby upublicznienie spełniło swą rolę, musi być rzetelna, tym samym informacja ta musi być pełna. Oczywiste jest, że tylko kompletna informacja daje rzeczywistą możliwość wykorzystania tej informacji przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych przez racjonalnie działającego inwestora. Trzeba mieć przy tym na względzie, że w omawianym przepisie (art. 154 ust. 1 pkt 2) ustawodawca posłużył się zwrotem "mogłaby", a zatem chodzi o oparte na prawdopodobieństwie założenie określonego wpływu tej informacji na racjonalnie działającego inwestora. Tak więc wpływ informacji na cenę instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, jej wpływ na podejmowanie decyzji inwestycyjnych przez racjonalnie działającego inwestora nie wymaga dowodu, że informacja ta rzeczywiście wpływ taki wywrze.

W rozpoznawanej sprawie w okresie pełnienia przez G. E. funkcji Prezesa Zarządu M. S.A. z siedzibą w [...] Spółka ta w raporcie bieżącym z dnia [...] grudnia 2009 r. przekazała do wiadomości publicznej informację o zawarciu z S. Limited z siedzibą w [...] na Cyprze umowy sprzedaży 100% udziałów w Spółce P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], jednakże w treści raportu brak było informacji o cenie sprzedaży udziałów i jej możliwym wpływie na wynik finansowy Spółki M. S.A. z siedzibą w [...], a także nie podano przyczyn sprzedaży udziałów Spółki P. o łącznej wartości nominalnej 3.056.500 zł za cenę 1 zł. Informacja o sprzedaży udziałów P. za cenę 1 zł pojawiła się dopiero w raporcie z badania sprawozdania finansowego Spółki M. za 2009 r., przekazanym do publicznej wiadomości w dniu [...] marca 2010 r., z którego wynikało, że osiągnęła ona stratę netto na poziomie 7.000.000 zł. Komisja Nadzoru Finansowego na tej podstawie przyjęła, że M. S.A. z siedzibą w [...] nienależycie wykonała obowiązek informacyjny i z tego powodu ukarała Spółkę karą pieniężną w wysokości 300.000 zł, zmniejszoną następnie do kwoty 200.000 zł.

Zdaniem Sądu, Komisja Nadzoru Finansowego w pełni zasadnie przyjęła, że braki w raporcie bieżącym pozwalają na kwalifikowanie naruszenia obowiązku informacyjnego przez Spółkę jako rażącego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że informacja dotycząca sprzedaży przez M. S.A. z siedzibą w [...] 100% udziałów w Spółce P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o łącznej wartości nominalnej 3.056.500 zł za cenę 1 zł, wraz z podaniem uzasadnienia sposobu kalkulacji tej ceny i określeniem jej możliwego wpływu na wynik finansowy Spółki, stanowi informację poufną. Informacja ta dotyczy bezpośrednio M. S.A. z siedzibą w [...] i działań przez nią podejmowanych (sprzedaż udziałów w Spółce zależnej). Spełnia też warunek precyzyjności, wszak chodzi tu o zdarzenie, które wystąpiło, czyli o podpisanie umowy, na mocy której S. Limited z siedzibą w [...] na Cyprze nabyła udziały Spółki P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Informacje te są nader istotne dla rynku kapitałowego, bowiem w oparciu o tego rodzaju dane jego uczestnicy podejmują decyzje dotyczące ewentualnego ryzyka inwestycyjnego, zważywszy że przy ocenie prawdopodobieństwa istotna jest informacja w swym całokształcie, nie zaś odrębnie jej poszczególne elementy. Natomiast ocena, czy występująca w sprawie informacja ma cenotwórczy charakter, nie wynika z wykładni art. 154 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, lecz jest kwestią faktu, jest efektem oceny okoliczności konkretnej sprawy.

M. S.A. z siedzibą w [...] była więc zobowiązana do precyzyjnego poinformowania o szczegółach transakcji mającej wpływ na decyzje uczestników rynku kapitałowego. Jak już zostało zaznaczone, raporty bieżące i okresowe powinny być sporządzone w sposób umożliwiający inwestorom ocenę wpływu przekazywanych informacji na sytuację gospodarczą emitenta, bowiem jest on obowiązany do przekazywania w formie raportu bieżącego informacji poufnych, w tym dotyczących nabycia lub zbycia aktywów, których istotność może mieć charakter cenotwórczy. Informacja ma charakter cenotwórczy, gdy jej treść pozwala na przedstawienie prognozy dotyczącej potencjalnego wpływu upublicznienia danych na cenę instrumentu finansowego. Nie jest przy tym istotne, czy ta prognoza się ziści, bowiem znaczenie ma samo prawdopodobieństwo, że informacja może być cenotwórcza (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1256/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nienależyte wypełnienie obowiązku informacyjnego przez M. S.A. z siedzibą w [...] świadczy o jego rażącym naruszeniu. W tym czasie osobą odpowiedzialną w Spółce za publikowanie raportów bieżących był G. E. (uprawniony do jednoosobowej reprezentacji Spółki M.), który samodzielnie zdecydował, jakie dane mają być zawarte w raporcie z dnia [...] grudnia 2009 r. Zatem to jego działania doprowadziły bezpośrednio do opisanych wyżej nieprawidłowości, w związku z czym to on ponosi odpowiedzialność za rażące naruszenie przez Spółkę obowiązków informacyjnych. Rażące naruszenie obowiązków informacyjnych stanowią takie działania lub zaniechania członków zarządu, które pozostają w wyraźniej sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa. Skoro więc raport bieżący winien zawierać cenę, po jakiej zostały zbyte aktywa, to niepodanie takiej informacji czyni tego rodzaju dokument niepełnym w jego treści, co z kolei świadczy o nieprecyzyjności informacji poufnych dotyczących emitenta i odbiera temu dokumentowi walor raportu bieżącego, do przekazania i upublicznienia którego emitent jest obowiązany.

Stosownie do treści art. 96 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, w przypadku, gdy emitent lub sprzedający lub podmiot ubiegający się o dopuszczenie instrumentów finansowych niebędących papierami wartościowymi do obrotu na rynku regulowanym nie wykonuje albo wykonuje nienależycie obowiązki, o których mowa m.in. w art. 56 tej ustawy, Komisja Nadzoru Finansowego może wydać decyzję o wykluczeniu, na czas określony lub bezterminowo, papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożyć, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację finansową podmiotu, na który kara jest nakładana, karę pieniężną do wysokości 1.000.000 zł, albo zastosować obie sankcje łącznie. W świetle art. 96 ust. 6 tej ustawy, w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w ust. 1, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100.000 zł. Treść art. 96 ust. 6 wskazuje, że ustawodawca posłużył się w nim konstrukcją uznania administracyjnego. Oczywiście uznanie administracyjne nie może oznaczać dowolności w podejmowaniu rozstrzygnięć, niemniej jednak Sąd nie ma podstaw, by zarzucić organowi przekroczenie granic uznania, biorąc pod uwagę rażący charakter stwierdzonego naruszenia obowiązku informacyjnego. Informacja przekazana przez Spółkę do publicznej wiadomości nie zwierała wszystkich elementów, bowiem w treści raportu bieżącego brak było informacji dotyczących ceny nabycia udziałów i jej możliwego wpływu na wynik finansowy Spółki, a także nie podano sposobu kalkulacji ceny.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje, że wymierzając karę pieniężną, wzięto pod uwagę okoliczność, iż do rażącego naruszenia przez Spółkę obowiązku informacyjnego dopuścił skarżący, pełniący wówczas funkcję Prezesa Zarządu M. S.A. z siedzibą w [...]. Wysokość kary uzasadniono zaś nie tylko faktem stwierdzonego naruszenia ustawowych obowiązków, ale i oceną sytuacji finansowej strony, która to sytuacja nie wskazuje, by aktywa skarżącego nie pozwalały na zastosowanie tego rodzaju sankcji w takiej wysokości. Motywy zastosowania takiej, a nie innej kary, zostały przedstawione w sposób przekonywujący i nie można się dopatrzyć przekroczenia granic uznania. Zdaniem Sądu, rażące naruszenie obowiązków informacyjnych wymagało nałożenia kary dotkliwej, która ma działać zarówno sankcjonująco, jak i prewencyjnie w sferze odpowiedzialności indywidualnej, a także w sferze prewencji ogólnej, zważywszy na zasadę transparentności publicznego obrotu papierami wartościowymi. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny opisany w decyzji został ustalony prawidłowo i nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń, ani przeprowadzania innych dowodów, w tym także z dodatkowych dokumentów. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu, nie przesądza o tym, że w sprawie doszło do naruszenia zasad procedowania i przepisów o konstruowaniu decyzji (art. 107 § 1 i 3 kpa).

W niniejszej sprawie Sąd oceniał jedynie legalność decyzji wydanych wobec skarżącego, natomiast nie oceniał decyzji skierowanych wobec Spółki. Fakt obniżenia kary pieniężnej wobec Spółki nie może skutkować swoistym automatyzmem przy ocenie wysokości kary pieniężnej nałożonej na skarżącego i wpływać na jej obniżenie, jako że to właśnie jego działania i zaniechania doprowadziły do stwierdzonego przez organ naruszenia obowiązków ustawowych. Innymi słowy, jakkolwiek adresatem norm statuujących obowiązek informacyjny jest emitent, czyli Spółka, to jednak osobą bezpośrednio odpowiedzialną za wypełnienie tego obowiązku był skarżący. Zatem ciężar odpowiedzialności skarżącego jest w tym przypadku większy, niż samej Spółki, zważywszy że osoba prawna realizuje swoje zadania poprzez działania konkretnych osób fizycznych, które to działania właśnie w sposób bezpośredni kształtują jej sytuację faktyczną i prawną.

W takim stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniach organu, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle obowiązującego prawa, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich jego naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.