Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 773/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 107 par 1,
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 174 par 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 40, art. 40 ust. 12
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant starszy asystent sędziego Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 14 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w m.st. Warszawie S.A. w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1099/14 w sprawie ze skargi Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w m.st. Warszawie S.A. w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w m.st. Warszawie S.A. w Warszawie na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 listopada 2014 r., VI SA/Wa 1099/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w m.st. Warszawie S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2014r., w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.

Decyzją z dnia 7 stycznia 2011 r. Prezydent m. st. Warszawy zezwolił Miejskiemu Przedsiębiorstwu Wodociągów I Kanalizacji w m.st. w Warszawie S.A. z siedzibą w Warszawie (dalej: Skarżący) na kontynuację zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. Myśliborskiej w rejonie ul. Światowida w Warszawie o powierzchni 2126 m2 (w tym: jezdnia – 364 m2, trawnik – 1545 m2, chodnik – 217 m2) w okresie od dnia 22 grudnia 2010 r. do dnia 30 stycznia 2011 r. na czas budowy komory S51 w kolektorze dosyłowym do oczyszczalni ścieków "C.".

W dniu 1 lutego 2011 r. strona skarżąca, reprezentowana przez Kierownika Kontraktu P."M." Sp. z o.o. W. K., złożyła kolejny wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie ww. pasa drogowego drogi powiatowej ul. Myśliborskiej w rejonie ul. Światowida w Warszawie o powierzchni 2126 m2 w okresie od dnia 1 lutego 2011 r. do dnia 16 marca 2011 r.

Decyzją z dnia 8 lutego 2011 r. Prezydent m. st. Warszawy zezwolił stronie skarżącej na kontynuację zajęcia przedmiotowego pasa drogowego w okresie od dnia 1 lutego 2011 r. do dnia 16 marca 2011 r.

Organ I instancji pismem z dnia 11 lutego 2011 r. wskazał, że w dniu 31 stycznia 2011 r. nastąpiło samowolne zajęcie pasa drogowego.

Natomiast pismem z dnia 1 marca 2012 r. zawiadomiono stronę skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia w dniu 31 stycznia 2011 r. przedmiotowego pasa drogowego z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu zarządcy drogi objętego decyzją z dnia 7 stycznia 2011 r.

Decyzją z dnia 13 czerwca 2012 r. Prezydent m. st. Warszawy, na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 2 oraz art. 40d ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm., dalej ,,u.d.p."), art. 104 k.p.a. oraz uchwały nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 148, poz. 3717 ze zm.) wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 34.350 zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. Myśliborskiej w rejonie ul. Światowida w Warszawie o łącznej powierzchni 2126 m2 w dniu 31 stycznia 2011 r., z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi z dnia 7 stycznia 2011 r., w wyniku prowadzenia robót związanych z budową komory S51 na kolektorze dosyłowym do oczyszczalni ścieków "C.".

Organ wskazał, że wniosek oznaczony datą 16 grudnia 2010 r, a złożony w dniu 22 grudnia 2010 r., w celu uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. Myśliborskiej w celu prowadzenia robót określał termin zajęcia od dnia 16 grudnia 2010 r. do dnia 30 stycznia 2011 r. Zgodnie z powyższym wnioskiem zarządca drogi decyzją z dnia 7 stycznia 2011 r. zezwolił we wskazanym terminie na zajęcie pasa drogowego ul. Myśliborskiej w celu prowadzenia robót i z dniem 30 stycznia 2011 r. zajmujący teren był zobowiązany do jego opuszczenia. Tym samym zajęcie w dniu 31 stycznia 2011 r. przedmiotowego pasa drogowego w wyniku prowadzenia robót, zgodnie z art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 12 u.d.p. jest zajęciem z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu zarządcy drogi objętym decyzją z dnia 7 stycznia 2011 r. i podlega wymierzeniu kary pieniężnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: SKO) decyzją z dnia 27 stycznia 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu I Instancji.

Organ, ustosunkowując się do zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu, wskazał, że w orzecznictwie utrwalony jest podgląd, iż to inwestor, a nie wykonawca robót w pasie drogowym, jest podmiotem uprawnionym do wystąpienia z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. W sytuacji zaś, gdy uzyskał zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, a następnie przekroczył termin zajęcia lub zajął powierzchnię pasa większą niż określoną w zezwoleniu – to inwestor jako podmiot mający interes prawny do prowadzenia robót w pasie drogowym w celu umieszczenia w nim urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego winien być adresatem decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej z tego tytułu.

Organ podniósł ponadto, że dwie kolejne decyzje obejmujące okres od 22 grudnia 2010 r. do 16 marca 2011 r., z wyjątkiem dnia 31 stycznia 2011 r. dotyczyły powierzchni jezdni – 364 m2, trawnika – 1545 m2, chodnika – 217 m2, zaś we wniosku o zmianę decyzji z 7 stycznia 2011 r. skarżąca zwracała się jedynie o modyfikację okresu zezwolenia, nie zaś zajętej powierzchni. Tym samym zdaniem organu odwoławczego bezzasadne są zarzuty skarżącej, jakoby organ nie wyjaśnił, jaka była powierzchnia zajętego pasa drogowego.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na powyższą decyzję uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu I instancji bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 7 (Dz. U. 2016 r. poz. 23, dalej: k.p.a.) i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 12 u.d.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji bez dokonania zbadania powierzchni podlegającej naliczenia kar, oględzin, szkiców oraz innych czynności niezbędnych do należytego zbadania zakresu i terminu zajęcia pasa drogowego. Sąd I instancji wskazał, iż bezsporne jest, iż decyzją z dnia 7 stycznia 2011 r. nr .... Prezydent m. st. Warszawy zezwolił Miejskiemu Przedsiębiorstwu Wodociągów I Kanalizacji w m.st. w Warszawie S.A. z siedzibą w Warszawie na kontynuację zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. Myśliborskiej w rejonie ul. Światowida w Warszawie o powierzchni 2126 m2 ( w tym: jezdnia – 364 m2, trawnika – 1545 m2, chodnika – 217 m2) w okresie od dnia 22 grudnia 2010 r. do dnia 30 stycznia 2011 r. na czas budowy komory S51 w kolektorze dosyłowym do oczyszczalni ścieków "C.". Nadto, Sąd wskazał, iż w dniu 1 lutego 2011 r. skarżąca złożyła kolejny wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie ww. pasa drogowego drogi powiatowej ul. Myśliborskiej w rejonie ul. Światowida w Warszawie o powierzchni 2126 m2 okresie od dnia 1 lutego 2011 r. do dnia 16 marca 2011 r. Decyzją z dnia 8 lutego 2011 r. Prezydent m. st. Warszawy zezwolił stronie skarżącej na kontynuację zajęcie przedmiotowego pasa drogowego w okresie od dnia 1 lutego 2011 r. do dnia 16 marca 2011 r. Tym samym w dniu 31 stycznia 2011 r. strona skarżąca nie posiadała zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego.

Sąd I instancji wskazał, iż odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do podmiotu nie będącego stroną w sprawie, podnieść należy, iż w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że to inwestor, a nie wykonawca robót w pasie drogowym, jest podmiotem uprawnionym do wystąpienia z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, a tym samym adresatem decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

Wobec powyższego, Sąd I instancji wskazał, iż istniejący między inwestorem a wykonawcą stosunek prawny ma charakter cywilnoprawny i w żaden sposób nie może prowadzić do modyfikacji, czy wręcz przenoszenia obowiązków publicznoprawnych, jakie ma inwestor względem zarządcy drogi. Stąd nawet gdyby inwestor przeniósł w drodze umowy cywilnej na wykonawcę obowiązek uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i poniesienia związanych z tym opłat (ewentualnie kar), to wobec zarządcy drogi stroną uprawnioną i zobowiązaną nadal pozostaje inwestor.

W konsekwencji, zdaniem Sądu I instancji uznać należało, że SKO w Warszawie trafnie uznało, iż decyzja o wymierzeniu kary została skierowana do podmiotu będącego stroną w sprawie, czyli do Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów I Kanalizacji w m.st. Warszawie S.A. z siedzibą w Warszawie. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 kp.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a. jest – w ocenie Sądu – jest bezpodstawny.

W wywiedzionej od tego wyroku skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżący podniósł:

1). naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. przepisu art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji bez ustalenia czy w dacie 31 stycznia 2011 roku doszło do faktycznego zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia oraz jaki był ewentualnie jego zakres, a także bez ustalenia podmiotu, który zajął pas drogowy i wobec którego winna być wydana decyzja;

2). naruszenie przepisów postępowania, tj. przepisów art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nie rozpoznanie sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, i w konsekwencji wydanie wyroku oddalającego skargę mimo, iż zaskarżona decyzja została wydana z pominięcie ustalenia powierzchni zajętej bez wymaganego zezwolenia, oględzin, szkiców, oraz innych czynności faktycznych i prawnych (środków dowodowych) niezbędnych dla należytego zbadania czy i w jakim zakresie oraz terminie doszło do zajęcia pasa drogowego, oraz przez jaki podmiot.

3). naruszenie przepisu art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne ustalenie stron postępowania oraz wydanie decyzji wobec niewłaściwego podmiotu, w sytuacji gdy decyzja winna być wydana wobec wykonawcy, który ewentualnie dokonał zajęcia pasa drogi, tj. wobec Hydrobudowa Polska SA w upadłości układowej;

4). naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) oraz c) ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie zastosowanie wskazanego przepisu i nie uchylenie zaskarżonych decyzji pomimo istnienia ku temu przesłanek;

Z powyższych względów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i jego zmianę poprzez uwzględnienie żądania uchylenia zaskarżonych decyzji administracyjnych. Nadto, wniósł o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. należy stwierdzić, iż w ramach tej podstawy kasacyjnej najdalej idącym zarzutem jest zarzut nieważności postępowania przedstawiony jako naruszenie przez Sąd I instancji art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art.156 § 1 pkt 4 k.p.a. i w związku z art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. poprzez skierowanie decyzji do niewłaściwego podmiotu, który nie jest stroną tego postępowania. Pozostawiając na boku kwestie związane z poprawnością konstruowania zarzutu kasacyjnego wskazującego na naruszenie przez sąd administracyjny przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z konkretnymi przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (a nie odwrotnie jak uczyniono w skardze kasacyjnej), należy zauważyć, że kontroli Sądu I instancji pod względem zgodności z prawem, poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2014 roku, którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję z dnia 13 czerwca 2013 roku Prezydenta m.st. Warszawy o wymierzeniu spółce Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w m.st. Warszawie S.A. karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Tak więc poza sporem pozostaje okoliczność, że obie decyzje zostały skierowane do Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w m.st. Warszawie S.A.

W tym miejscu należy podkreślić, że decyzją z dnia 7 stycznia 2011 roku Prezydent m.st. Warszawy zezwolił Miejskiemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji w m.st. w Warszawie S.A. na kontynuację zajęcia pasa drogowego drogi powiatowej ul. Myśliborskiej w rejonie ulicy Światowida w Warszawie o powierzchni 2126 m2 (w tym: jezdnia - 364m2, trawnik - 1545m2, chodnik - 217m2) w okresie od 22 grudnia 2010 roku do dnia 30 stycznia 2011 roku, na czas budowy komory S51 w kolektorze dosyłowym do oczyszczalni ścieków "C.". Natomiast decyzją z dnia 8 lutego 2011 roku Prezydent m.st. Warszawy zezwolił Miejskiemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji w m.st. w Warszawie S.A. na kontynuację zajęcia opisanego wyżej pasa drogowego w okresie od dnia 1 lutego 2011 roku do dnia 16 marca 2011 roku.

W ocenie NSA, uwzględniając treść art.40 ust.12 ustawy o drogach publicznych w związku z treścią art.39 ustawy, należy przyjąć, że kara pieniężna może być nałożona na tego kto zajmuje pas drogowy bez zezwolenia.

Należy podzielić pogląd zaprezentowany w wyroku NSA z dnia 23 czerwca 2015 roku sygnatura akt II GSK 1377/14, że w przypadku, gdy zajęcie pasa drogowego polega na wykonywaniu robót budowlanych, a tak jest w przypadku budowy komory S51 w kolektorze dosyłowym do oczyszczalni ścieków, podmiotem na którego zostanie nałożona kara pieniężna może być inwestor. To inwestor bowiem decyduje o wykonaniu robót budowlanych, zobowiązany jest do uzyskania stosownych dokumentów i ponosi koszty związane z realizacją tej inwestycji i to niezależnie od tego czy wykonuje te prace osobiście czy też zleca ich wykonanie innemu podmiotowi. Poza sporem pozostaje okoliczność, że w rozpoznawanej sprawie o rozpoczęciu i przeprowadzeniu robót budowlanych w postaci budowy komory S51 w kolektorze dosyłowym do oczyszczalni ścieków "C." decydował inwestor to jest Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w m.st. Warszawie S.A. Również ten podmiot uzyskał stosowne zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod budowę wskazanego kolektora.

W ocenie NSA brak jest także podstaw do uznania za zasadny zarzut opisany szczegółowo w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dni 7 stycznia 2011 roku Prezydent m.st. Warszawy zezwolił Miejskiemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji w m.st. w Warszawie S.A. na kontynuację zajęcia pasa drogowego drogi powiatowej ul. Myśliborskiej w rejonie ulicy Światowida w Warszawie o powierzchni 2126 m2 w okresie od dnia 22 grudnia 2010 roku do dnia 30 stycznia 2011 roku a decyzją z dnia 8 lutego 2011 roku Prezydent m.st. Warszawy zezwolił Miejskiemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji w m.st. w Warszawie S.A. na kontynuację zajęcia opisanego wyżej pasa drogowego w okresie od dnia 1 lutego 2011 roku do dnia 16 marca 2011 roku. W tym stanie rzeczy oczywistym jest, że w dniu 31 stycznia 2011 roku Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w m.st. Warszawie S.A. zajmowało wskazany pas drogowy bez zezwolenia. Należy podkreślić, że obie decyzje zezwalające na zajęcie pasa drogowego odnosiły się do tej samej powierzchni i miejsca, a co więcej okoliczność zajmowania pasa drogowego w dniu 31 stycznia 2011 roku została potwierdzona w piśmie z dnia 23 marca 2012 roku złożonym przez Dyrektora Działu Robót Specjalistycznych Przedsiębiorstwa Robót "M." Spółka z o.o., w którym wskazał, że zajęcie opisanego wyżej pasa drogowego w dniu 31 stycznia 2011 roku nie miało charakteru samowolnego zajęcia bowiem wynikało wyłącznie z błędu pisarskiego. Przy czym zauważyć należy, że ów błąd pisarski dotyczył daty końcowej określonej we wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego należy wskazać, że zgodnie z art. 40 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga uzyskania zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej (ust. 1). Za zajęcie pasa drogowego: (1) bez zezwolenia zarządcy drogi, (2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, (3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6, w sytuacji określonej w tym przepisie (ust. 12).

Z regulacji tej wynika, że zajęcie pasa drogowego podlega reglamentacji, a naruszenie tego obowiązku jest sankcjonowane karą pieniężną. W obu tych przypadkach zajęcie stanowiska przez organ wymaga wydania decyzji administracyjnej.

Zezwolenie na zajęcie pasa drogowego jest udzielane na konkretny okres i dotyczy wyznaczonej powierzchni, a każdy dalszy okres zajęcia pasa drogowego wymaga nowego zezwolenia. Organ ma możliwość odmowy udzielenia zezwolenia.

Kara pieniężna jest natomiast sankcją za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia albo niezgodnie z określonymi w nim warunkami. Decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia zajęcia pasa bez zezwolenia na zarządcy drogi spoczywa obowiązek wymierzenia kary pieniężnej niezależnie od motywów, jakimi kierował się zajmujący pas drogowy, od jego sytuacji osobistej i materialnej i niezależnie od tego czy miał on świadomość, że na zajęcie pasa drogowego powinien mieć zezwolenie. Odpowiedzialność ta ma charakter zobiektywizowany, a ustawową przesłanką nałożenia kary pieniężnej jest zajęcie pasa drogowego. Dla powstania odpowiedzialności z tego tytułu niezbędne jest jedynie wykazanie zaistnienia określonych w tym przepisie znamion działania lub zaniechania przez sprawcę tego deliktu administracyjnego (vide wyrok NSA z dnia 25.02.2015 r sygn. akt II GSK 2326/13 niepublikowany).

W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzut skargi kasacyjnej oparty na podstawie kasacyjnej opisanej w art.174 pkt 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.