Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 385/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 2a, art. 35 ust. 1, art. 51 ust. 4, art. 54 ust. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk, Protokolant Sekretarz sądowy Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 października 2018 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. (nr [...]) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. (nr [...]) i odmówił zatwierdzenia T. J. projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej wraz z przyłączem wodociągowym, kanalizacji sanitarnej, wewnętrznej linii zasilającej energii elektrycznej wlz oraz przebudową sieci kanalizacji sanitarnej, zlokalizowanego na działkach o nr ewid. [...], [...] i [...] położonych przy ul. [...] w [...] i odmówił udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie tego budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. (nr [...]) zatwierdził T. J. projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej wraz z przyłączem wodociągowym, kanalizacji sanitarnej, wewnętrznej linii zasilającej energii elektrycznej oraz przebudową sieci kanalizacji sanitarnej zlokalizowanego na działkach o nr ewid. [...], [...] i [...] położonych przy ul. [...] w [...] i udzielił inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie tego budynku.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2015 r. (nr [...]) utrzymał w mocy powyższą decyzję organu I instancji.

Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA /Lu 947/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na skutek skargi J. U. uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia [...] października 2015 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że doszło do naruszenia reguł proceduralnych mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego rozpatrując sprawę ponownie organ odwoławczy winien mieć na uwadze treść art. 35 ust 1 Prawa budowlanego, który nie zwalnia organu architektoniczno-budowlanego od jakiejkolwiek oceny przedłożonego projektu budowlanego (w rozpatrywanej sprawie – projektu zamiennego).

Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej T. J., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 października 2017 r. w sprawie sygn. akt I OSK 2768/16 – oddalił skargę kasacyjną od wskazanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 czerwca 2016 r. W uzasadnieniu NSA stwierdził przede wszystkim, że Sąd I instancji trafnie wskazał, że konieczne było dokonanie ustaleń i oceny, czy zrealizowany budynek w następstwie stwierdzonych istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego jest w rzeczywistości budynkiem jednorodzinnym, gdyż tylko taki rodzaj zabudowy dopuszcza plan miejscowy, a tego zaniechano.

Rozpatrując sprawę ponownie w trybie odwoławczym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł w sposób kasatoryjno-reformatoryjny. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wyrokiem z dnia 30 czerwca 2016 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Lu 947/15 WSA w Lublinie uchylił decyzję organu odwoławczego i wskazał, że w wyniku sprawdzenia przedstawionego przez inwestora projektu zamiennego stwierdzono, że:

. na rzucie parteru – rysunki zamienne (k. 36 projektu) kolorem czerwonym zaznaczono rozwiązania wykonania nowych ścian, przez co powstałyby trzy odrębne lokale mieszkalne;

. na rzucie piętra – rysunki zamienne (k. 37 projektu) kolorem czerwonym zaznaczono rozwiązania wykonania nowych ścian, przez co powstałyby również trzy odrębne lokale mieszkalne;

. na rzucie poddasza nieużytkowego – rysunki zamienne (k. 38) kolorem czerwonym zaznaczono taras, drzwi balkonowe dwuskrzydłowe i nowe ścianki, przez co powstałby przynajmniej jeden odrębny lokal mieszkalny.

Przy tak zaś zaprojektowanym budynku powstałoby według projektu zamiennego przynajmniej siedem odrębnych lokali mieszkalnych.

Dlatego poddając ponownej ocenie rozwiązania projektowe organ odwoławczy stwierdził, że nie spełniają one wymogów określonych w art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego, tj. definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, który zgodnie z wolą inwestora miał być realizowany. Decydowało to o podjęciu negatywnej dla inwestora decyzji o charakterze kasatoryjno-reformatoryjnym.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r., skarżący inwestor T. J. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 54 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, poprzez jego błędne zastosowanie i odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i odmowę pozwolenia na wznowienie robót budowlanych w sytuacji, gdy przedłożony projekt budowlany zamienny spełnia warunki przewidziane w ustawie Prawo budowlane.

W świetle tak sformułowanego zarzutu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ oparł swoje stwierdzenia na układzie projektowanych ścian działowych i uznał, że przy tak zaprojektowanym budynku powstałoby przynajmniej siedem odrębnych lokali mieszkalnych. W ocenie skarżącego, projekt ścian działowych nie może odgrywać decydującej roli przy określeniu czy projekt spełnia wymogi z art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego, tj. definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Przy takim założeniu praktycznie żaden projekt budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie spełniałby tych wymogów, z uwagi na układ ścian. Na organie odwoławczym ciążył obowiązek sprawdzenia przedłożonego przez inwestora projektu zamiennego pod kątem merytorycznym, a więc w odniesieniu do przesłanek z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i wypełnienia przez inwestora obowiązków, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Przedłożony przez stronę projekt budowlany zamienny spełnia warunki przewidziane w ustawie Prawo budowlane, co oznacza, że skarżący wypełnił obowiązki nałożone na niego decyzją z dnia [...] maja 2014 r. W takiej sytuacji organ powinien wydać decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Zgodnie bowiem z art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku nałożonego na inwestora i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, dlatego nie mogła zostać uwzględniona.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej jako "p.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak określone granice kontroli legalności zaskarżonych decyzji skutkują tym, że Sąd jest zobowiązany do ich uchylenia w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jednocześnie Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Po przeprowadzeniu kontroli legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej zasad stwierdzić należy, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa, które mogłyby stanowić podstawę do jej uchylenia.

Na wstępie wymaga zwrócenia uwagi, że decyzja będąca przedmiotem niniejszej skargi została wydana po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie sygn. akt II SA/Lu 947/15, w której wyrokiem z dnia 30 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił poprzednią decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r., nr [...]. Złożona przez inwestora T. J. skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt I OSK 2768/16. Tym samym wyrok Sądu I instancji stał się prawomocny, co obligowało organ do przeprowadzenia postępowania w sposób zgodny ze wskazaniami sądu. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie. W konsekwencji organ drugiej instancji rozpatrując sprawę ponownie związany był dokonaną przez ten sąd wykładnią prawa wyrażoną w powołanym wyroku i jego uzasadnieniu. Oznacza to, że organ drugiej instancji nie mógł dokonać innej wykładni przepisów prawa materialnego oraz reguł proceduralnych, jakie w sprawie tej znajdowały zastosowanie. Dlatego obowiązkiem organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy było uwzględnienie wskazań co do dalszego postępowania i dokonanie kontroli postępowania i rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w sposób, który uwzględnia rozumowanie interpretacyjne zawarte w uzasadnieniu wyroku uchylającego.

W ocenie Sądu wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzja Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] – jest zgodna z prawem i uwzględnia ocenę prawną oraz wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 947/15.

Istotne było przede wszystkim to, aby organ drugiej instancji miał na uwadze, że treść art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 – Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, z późn. zm. – dalej jako "ustawa" lub "Prawo budowlane"), nie zwalnia organu architektoniczno-budowlanego od oceny przedłożonego projektu budowlanego (w tej sprawie – projektu zamiennego). Okoliczność, że w art. 35 ust. 1 pkt 2 tej ustawy sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało przez ustawodawcę ograniczone tylko do projektu zagospodarowania działki lub terenu, nie wyklucza sytuacji, w której organ budowlany może sprawdzić również drugą część projektu budowlanego, to jest projektu architektoniczno-budowlanego. Dlatego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien sprawdzić, jaki obiekt budowlany jest przedmiotem tego postępowania, mając na uwadze, że definicja obiektu budowlanego, definicje budynku, budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budowli, obiektów liniowych, znajdują się w art. 3 Prawa budowlanego. Istotne jest bowiem sprawdzenie, czy zachodzi tożsamość przedmiotu sprawy, a więc jeżeli decyzja o warunkach zabudowy dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, to również przedmiotem przedłożonego projektu budowlanego ma być ten rodzaj budynku.

W sprawie niniejszej na podstawie udzielonego przez Starostę [...] pozwolenia na budowę z dnia [...] października 2012 r. (nr [...]), skarżący jako inwestor rozpoczął realizację inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działkach nr [...] i [...] położonych w [...], przy ul. [...] ("[...]"). W trakcie budowy inwestor odstąpił od warunków udzielonego pozwolenia na budowę, zmieniając wymiary klatki schodowej oraz dokonując wydzielenia lokali za pomocą ścianek działowych na trzech kondygnacjach. Zmienił również układ i wielkość okien oraz drzwi balkonowych i dachowych. Ponadto na strychu zaprojektowanym jako nieużytkowy, wykonano instalację wodno-kanalizacyjną, c.o., elektryczną oraz wyodrębnienie lokali za pomocą ścianek działowych, a także poszerzono balkon do wymiarów balkonu w niższej kondygnacji. Dokonanie powyższych odstępstw ustalone zostało na podstawie przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji kontroli i nie było w sprawie kwestionowane. Sporne okazało się natomiast to, czy przedłożony przez inwestora projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej wraz z przyłączami, powinien podlegać zatwierdzeniu na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, a w konsekwencji, czy organ w zmienionych okolicznościach powinien udzielić pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.

Zasadnie organ drugiej instancji, opierając się na zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Lublinie z dnia 30 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 947/15 wskazaniach co do dalszego postępowania, dokonał trafnej oceny, że zrealizowany przez skarżącego inwestora budynek, po stwierdzeniu w nim istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego – nie może być uznany za budynek jednorodzinny. Zgodnie z przepisem art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane, przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Organ drugiej instancji dokonał należytego sprawdzenia projektu budowlanego zamiennego i niewadliwie stwierdził, że uwidocznione w nim rozwiązania projektowe nie spełniają wymogów definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, określonej w powołanym wyżej art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego. Istotnie trzeba zgodzić się z konkluzją, że świadczą o tym następujące okoliczności: 1) na rzucie parteru – rysunki zamienne (k. 36 projektu budowlanego zamiennego) kolorem czerwonym zaznaczono rozwiązania wykonania nowych ścian, przez co powstałyby trzy odrębne lokale mieszkalne; 2) na rzucie piętra – rysunki zamienne (k. 37 projektu) kolorem czerwonym zaznaczono rozwiązania wykonania nowych ścian, przez co powstałyby trzy odrębne lokale mieszkalne; na rzucie poddasza nieużytkowego – rysunki zamienne (k. 38 projektu) kolorem czerwonym zaznaczono taras, drzwi balkonowe dwuskrzydłowe, nowe ścianki, przez co powstałby przynajmniej jeden lokal mieszkalny. W efekcie zatwierdzenia takiego projektu budowlanego zamiennego powstałoby więc przynajmniej siedem lokali mieszkalnych. Zatem sama liczba powstałych lokali świadczy o tym, że projekt budowlany zamienny nie dotyczył już budynku mieszkalnego jednorodzinnego, bowiem zgodnie z założeniami art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego – budynek mieszkalny jednorodzinny może mieć najwyżej dwa lokale mieszkalne. Niewadliwie zatem należało dojść do wniosku, że rozwiązania projektowe uwidocznione w projekcie budowlanym zamiennym noszą cechy charakterystyczne dla budynków wielorodzinnych. Z tej właśnie przyczyny projekt budowlany zamienny zawierający tego rodzaju rozwiązania jest niezgodny z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonym uchwałą z dnia [...] października 2007 r. nr [...] Rady Miasta [...] (Dz. Urz. Woj. L. Nr [...], poz. [...] z dnia [...] lutego 2008 r.). W planie tym ustalono przeznaczenie terenu, na którym znajdują się działki objęte realizowaną inwestycją, jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (B8.MN) w formie zabudowy wolnostojącej lub bliźniaczej i maksymalną wysokość zabudowy na 12 m (3 kondygnacje nadziemne). Skoro więc plan miejscowy dopuszcza na tym terenie wyłącznie zabudowę jednorodzinną, to przedłożony przez inwestora projekt budowlany zamienny, który nie wskazuje na cechy normatywne takiej zabudowy (art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego) – nie mógł zostać zatwierdzony.

Skarżący we wniesionej skardze zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 54 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego błędne zastosowanie i odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i odmowę pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Tymczasem wymaga zwrócenia uwagi, że organ odwoławczy w podstawie prawnej swojej decyzji w ogóle nie wskazał na ten przepis (zresztą obecnie art. 54 ustawy Prawo budowlane zawiera tylko dwa ustępy), ale na art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. O ile zatem autor skargi podnosząc naruszenie przez organ prawa materialnego miał w rzeczywistości na myśli art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego (na co wskazywałaby treść uzasadnienia skargi), a jedynie błędnie wskazał w petitum skargi na art. 54 ust. 4 Prawa budowlanego, to zarzut ten – w ocenie Sądu – nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, nałożonego na inwestora i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Z unormowania powyższego jasno wynika, że tylko prawidłowe wykonanie obowiązku nałożonego na inwestora skutkuje wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniem na wznowienie robót budowlanych. W przeciwnym przypadku dochodzi do niewykonania obowiązku. Przez niewykonanie obowiązku należy bowiem rozumieć również taką sytuację, w której inwestor przedstawił projekt budowlany zamienny, jednak w ocenie organów nie może być on zatwierdzony (por. Komentarz do ustawy Prawo budowlane – Gliniecki Andrzej, wyd. III, art. 51 uwaga nr 13).

W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, że przedstawiony projekt budowlany zamienny i dokonane według tego projektu roboty budowlane pozostają w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazania dla organu co do dalszego postępowania nakazywały mu, aby dokonał koniecznych sprawdzeń projektu budowlanego w oparciu o art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Przepis ten w pkt 1 stwierdza, że obowiązkiem organu administracji publicznej jest dokonanie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z prawem, w tym m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem podstawą wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego jest ocena zgodności dokonanych przez inwestora istotnych odstępstw od projektu budowlanego, m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe oznacza, że dokonując oceny istotnego odstępstwa od projektu budowlanego w kontekście jego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dokładnemu badaniu podlega przede wszystkim rodzaj inwestycji, czyli charakter zabudowy objętej projektem budowlanym zamiennym. Jest to cecha istotna pod względem prawnym, bowiem określa ją plan miejscowy, z którym projekt budowlany zamienny musi być zgodny. Zatem jeśli plan miejscowy dopuszcza na danym terenie, tak jak w niniejszej sprawie, wyłącznie zabudowę jednorodzinną, to projekt budowlany zamienny nie uwzględniający ustaleń planu miejscowego – nie mógł zostać zaakceptowany. Podkreślić również trzeba, że obowiązek organu nadzoru budowlanego wynikający z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego do wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, uzależniony jest od uprzedniego stwierdzenia, że istotne odstępstwo nie narusza przepisów prawa, w tym prawa miejscowego. Skoro zaś organ w oparciu o zgromadzoną w sprawie dokumentację bezspornie ustalił, że zrealizowana z istotnymi odstępstwami inwestycja narusza prawo miejscowe, to jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to prawidłowo uchylił pozytywną dla inwestora decyzję organu pierwszej instancji i odmówił mu ostatecznie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – obowiązany był oddalić skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.