Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 960/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję II i I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 3a, 36 ust.4 i art 37 ust 1 i 6
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędzia WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2014 r. sprawy ze skargi J. V. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 3 lutego 2014 r. znak: [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej J. V. kwotę 1.484 zł (tysiąc czterysta osiemdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania. [pic]


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta Z. decyzją z dnia [...].11.2013r., znak: [...] ustalił jednorazową opłatę w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości stanowiącej działkę gruntu o numerze ewidencyjnym [...], o powierzchni [...] m2, położonej w Z. w obrębie [...], wskutek uchwalenia przez Radę Miasta Zakopane w dniu 25 października 2007r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w związku z jej sprzedażą w dniu [...].02.2008r. (akt notarialny Rep. A Nr [...]) i zobowiązał J. M. do zapłaty jej na rzecz miasta Z.

Organ I instancji w zaskarżonej decyzji dokonał ustaleń faktycznych odnośnie planu miejscowego jaki obowiązywał dla nieruchomości do dnia 31 grudnia 2003 r. i zawartych w nim uregulowań, jak również wskazał jakie uregulowania zawiera obecnie obowiązujący plan miejscowy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta Zakopane zatwierdzony został uchwałą XVI/184/2007 Rady Miasta Zakopane z dnia 25 października 2007 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2008 r. Nr 24, poz. 122). Obowiązywanie planu miejscowego jako aktu prawa miejscowego rozpoczęło się w dniu 14.02.2008r. Wysokość opłaty planistycznej wyrażona w stosunku procentowym wzrostu wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia planu wynosi 30% dla terenów nieruchomości oznaczonych w planie MW,MN,MN/MP,U oraz 10% dla terenów pozostałych (§ 13 planu miejscowego). W dacie wejścia w życie planu miejscowego J. M., na podstawie umowy darowizny z dnia [...].04.2004r. Rep. [...], była współwłaścicielką nieruchomości gruntowej stanowiącej w/w działkę ew. [...] Według obowiązującego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego nieruchomość ta leży w terenach o symbolu MN/MP -tereny zabudowy jednorodzinnej i pensjonatowej, w nieznacznej części w terenach użytkowanych rolniczo objętym symbolem - R. Zgodnie z tym planem dla terenów rolnych oznaczonych symbolem R -obowiązują następujące zasady zagospodarowania terenu: obowiązuje zakaz realizacji nowych obiektów budowlanych, w tym służących produkcji rolnej oraz obiektów tymczasowych i realizowanych na zgłoszenie zgodnie z przepisami odrębnymi oraz ogrodzeń za wyjątkiem: obiektów budowlanych infrastruktury technicznej, sezonowych narciarskich wyciągów orczykowych, ławek, koszy na śmieci w rejonie oznaczonego na rysunku planu punktu widokowego. Poprzednio obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego wprowadzony uchwałą Rady Gminy Tatrzańskiej nr VII/42/94 z dnia 17.11.1994r. który obowiązywał do dnia 31.12.2003 r. klasyfikował teren na którym położona była nieruchomość nr 63 w części w terenach o symbolu 6RP, oraz w części 6MN. Granica wyżej wymienionych przeznaczeń biegła przez środek przedmiotowej działki. Przyjęto, że ok. 50% powierzchni działki objętych było przeznaczeniem 6-RP, a 50% powierzchni przeznaczeniem 6 MN -tj. tereny mieszkalnictwa niskiej intensywności. Natomiast tereny objęte symbolem 6RP- to tereny upraw polowych. Dla terenów tych ustala się przeznaczenie obejmujące uprawy polowe, sady, uprawy ogrodnicze, zieleń śródpolną.

Dalej wskazano, iż na umowę sprzedaży zawartą w dniu [...].02.2008r. dotyczącą zbycia [...] udziału w/w działki nr [...], za kwotę [...] zł, oraz na operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego określającym wartość rynkową w/w nieruchomości dla ustalenia wysokości opłaty planistycznej. Na podstawie tegoż operatu stwierdzono, iż wartość rynkowa przed wejściem w życie planu wyniosła [...] zł, natomiast wartość po uchwaleniu planu wyniosła [...] zł. Z powyższego zestawienia wynika, że wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości po uchwaleniu planu wyniósł [...] zł.

Od decyzji tej odwołała się J. M., zarzucając naruszenia art. 7, 11, 77, 80 k.p.a., m.in. poprzez bezkrytyczne przyjęcie operatu biegłego za podstawę wydania decyzji, bez dokonania oceny w/w dowodu we wskazanym zakresie. Dalej odwołująca zarzuciła, że jeżeli na danym terenie nie obowiązywał plan miejscowy to ustalenie faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości winno nastąpić w sposób jednoznaczny i wyczerpujący z uwzględnieniem przepisów prawa materialnego i procesowego. Organ nie powinien ograniczać się wyłącznie do kwestii przeznaczenia danego terenu w planie miejscowym, który wygasł zwłaszcza, gdy od chwili wygaśnięcia upłynął znaczny okres czasu. Według odwołującej w zakresie w/w ustaleń szczególne znaczenie ma fakt istnienia wcześniejszych decyzji o warunkach zabudowy, które nawet pomimo tego, że wygasły, mogły wskazywać na to, że nieruchomość przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spełnia kryteria uprawniające do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, a zatem, że nie zmieniło się przeznaczenie terenu, a tym samym wartość nieruchomości. Reasumując błędnie przyjęto za wyłączną podstawę ustaleń w zakresie faktycznego użytkowania dz. ew. nr [...] w zasadzie zapisy poprzednio obowiązującego planu i w ogóle nie zbadano kwestii, czy po jego wygaśnięciu możliwym było uzyskanie warunków zabudowy dla całej działki w szerszym zakresie tak jak to wynika z obecnego planu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...].02.2014 r. nr [...] w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 36 ust. 4 oraz art. 37 ust. 1, 6 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), oraz uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 25 października 2007r., Nr XVI/184/2007 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ANTAŁÓWKA-KOZINIEC (Dz. Urz. Woj. Małop. Nr 24, poz. 122), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji dokonał oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, w szczególności operatu szacunkowego, zaktualizowanego w [...].07.2013r. Ocena dowodów polegała na ustaleniu czy operat sporządzony został przez osobę uprawnioną, czy dokument przygotowano zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109 ze zm.), jak również na badaniu operatu w zakresie w jakim jest to dopuszczalne w postępowaniu administracyjnym, gdzie organ administracji dopuścił dowód z opinii biegłego. Biegły w operacie szacunkowym opisał, że działka nr [...] jest nieruchomością niezabudowaną, o kształcie regularnym zbliżonym do prostokąta, porośnięta niepielęgnowaną zielenią. Faktyczny sposób wykorzystywania nieruchomości przed uchwaleniem nowego planu ustalono na podstawie zapisów poprzedniego planu oraz wizji lokalnej na nieruchomości przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2012r. Przeznaczenie nieruchomości w obecnym planie miejscowym nie zostało tak samo określone jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu określonego przez ustawodawcę, co ma istotne znaczenie w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010, sygn. P 58/08, uznającego za niezgodny z Konstytucją art. 37 ust. 1 u.z.p.w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy. Zapisy obu planów dotyczące przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości nie są zatem tożsame, a wręcz różne.

Okoliczność ta zdaniem organu, uzasadnia zastosowanie sposobu ustalania wartości działki przed i po uchwaleniu planu zgodnie z zasadą określoną w art. 37 ust. 1 ustawy i § 50 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. tj. z odniesieniem do faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości.

Dla ustalenia wartości działki przed wejściem w życie obowiązującego planu prawidłowo wobec tego przyjęto faktyczny sposób wykorzystania działki, opisując ją w operacie jako grunt niezabudowany, w kształcie regularnym, zbliżonym do prostokąta, porośnięty niepielęgnowaną zielenią, nie mającą dostępu do drogi publicznej. Bezpośrednie sąsiedztwo nieruchomości to tereny niezabudowane, porośnięte niepielęgnowaną zielenią. Jak wyżej wykazano faktyczny sposób wykorzystywania nieruchomości przed uchwaleniem nowego planu ustalono na podstawie zapisów poprzedniego planu oraz wizji lokalnej na nieruchomości, stan ten został utrwalony na zdjęciach. Nadto treść aktu notarialnego znajdującego się w materiale dowodowym wykazuje, że w dacie sprzedaży działka objęta postępowaniem nie była zabudowana. Nadto przeznaczenie terenu, na którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość uległo zasadniczej zmianie, która to zmiana nie pozostała bez wpływu na wartość zbytej nieruchomości, co w ewidentny sposób dowiódł sporządzony na potrzeby postępowania operat szacunkowy.

Kolegium uznało, że w postępowaniu nie zostały stwierdzone jakiekolwiek okoliczności mogące podważyć wiarygodność przedmiotowej wyceny nieruchomości.

Nie ma przy tym racji skarżąca twierdząc, że działka w istocie mogła mieć charakter budowlany ze względu na zapisy poprzedniego planu, czy też sąsiednią zabudowę, albowiem możliwe było uzyskanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Te okoliczności w świetle kryteriów art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mają znaczenia dla ustalenia charakteru działki (sposobu faktycznego wykorzystania). Mogą one natomiast mieć wpływ na wartość działki. Grunty rolne mogą mieć zróżnicowaną wartość w zależności od położenia. Wartość działki rolnej położonej na terenie pozbawionym planu, ale w sąsiedztwie zabudowy, z możliwością uzyskania pozwolenia na budowę jest inna, niż działki takiej możliwości pozbawionej. Te kwestie związane są ze sposobem ustalenia wartości, nie z kwalifikacją działki wedle kryterium jej faktycznego wykorzystania. Te cechy działki zostały jednak uwzględnione w sporządzonym operacie, co wpłynęło na ustaloną wartość działki przed wejściem w życie planu miejscowego. Z kolei zarzut podnoszony w odwołaniu, iż koniecznym było ustalenie, czy przed wejściem w życie nowego planu zagospodarowania możliwym było uzyskanie dla przedmiotowej działki decyzji o warunkach zabudowy i dopiero takie ustalenie powinno stanowić wyjście dla dalszej oceny wartości nieruchomości - w ocenie Kolegium sprowadza się do podważania podstaw do pobierania opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji wcześniejszej potencjalnej możliwości ustalenia dla tejże nieruchomości warunków zabudowy dla inwestycji tożsamych z przewidzianymi w obecnym planie. Kolegium Odwoławcze nie podzieliło stanowiska, że na etapie ustalania jednorazowej opłaty od wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia planu miejscowego, organ decyzyjny ma obowiązek badania, czy wyceniana nieruchomość, dla której warunki zabudowy nie były ustalone, spełniała przesłanki do uzyskania pozytywnej decyzji o warunkach jej zabudowy w sposób zgodny z wynikającym z uchwalonego planu. Przepisy regulujące kwestie pobierania opłaty planistycznej mają charakter norm bezwzględnie obowiązujących. Przepis art. 36 ust. 4 ustawy nie pozostawia organowi swobody decyzji co do ustalenia opłaty, o ile dojdzie do zbycia tejże nieruchomości i nie upłynął okres 5 lat od wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto z przepisów jednoznacznie wynika, że w razie uchwalenia nowego planu w czasie, gdy nie obowiązywał na danym obszarze dotychczasowy plan, bierze się pod uwagę wartość rynkową nieruchomości określoną z uwzględnieniem faktycznego sposobu jej wykorzystywania. O konieczności szacowania wartości nieruchomości we wskazany sposób stanowią również przepisy 154 ust. 1, 2 i 3 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami do których stosowania odsyła art. 37 ust. 11 ustawy, a także przepisy przywołanego już rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. W tych okolicznościach jednoznaczna treść przywołanego przepisu uzupełniona wcześniejszą argumentacją nie pozostawia wątpliwości co do braku dopuszczalności uwzględniania jedynie potencjalnej możliwości uzyskania warunków zabudowy dla zbytej nieruchomości. Ustawodawca bowiem konkretnie wskazał, że wyłącznie przeznaczenie nieruchomości określone w planie zagospodarowania przestrzennego lub w wydanej dla nieruchomości decyzji o warunkach zabudowy, ma wpływ na zmianę wartości nieruchomości pozostaje w zgodzie z art. 4 ustawy, stanowiącym, iż ustalenie przeznaczenia terenu i określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu, następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w decyzji o warunkach zabudowy. Tak jak uchwała intencyjna w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zmienia przeznaczenia nieruchomości, tak jedynie potencjalna możliwość uzyskania warunków zabudowy, nie oznacza zmiany przeznaczenia nieruchomości. Za niedopuszczalnością badania w omawianym postępowaniu, możliwości uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla wycenianej nieruchomości, przemawia także odrębność obu postępowań i zakaz wykraczania w konkretnym postępowaniu administracyjnym poza jego przedmiot.

Konkludując organ uznał, że należało porównywać wartość nieruchomości uwzględniającej nowe przeznaczenie do wartości nieruchomości uwzględniającej faktyczne wykorzystywanie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła J. M. (aktualnie w związku z zawarciem związku małżeńskiego:V.), zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to art. 7, 77 w związku z art. 140 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, w szczególności kwestii użytkowania działki nr [...], bezpośrednio przed wejściem w życie uchwały Rady Miasta Zakopane nr XVI/184/2007, co mogło doprowadzić do wadliwego zastosowania art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że już w odwołaniu podniosła, że organ I instancji nie zbadał, czy dla wskazanej nieruchomości przed wejściem w życie planu miejscowego mogły być wydane warunki zabudowy, w sytuacji gdy był to warunek niezbędny dla oceny wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia planu w znaczeniu wynikającym z przepisu art. 36 ust. 4 w/w ustawy. W ocenie skarżącej, wskazane braki postępowania dowodowego, nakazały uznać zaskarżoną decyzję za co najmniej przedwczesną. Nadto pismem z dnia [...] lutego 2014r. organ odwoławczy zwrócił się do Urzędu Miasta Wydział Architektury o pilne udzielenie informacji, czy dla przedmiotowej nieruchomości została wydana decyzja o warunkach zabudowy, a następnie tego samego dnia, organ odwoławczy wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, nie czekając na odpowiedź organu I instancji. Dalej skarżąca wywiodła, że powyższe stanowisko świadczy o tym, że organ odwoławczy nie zbadał sprawy w sposób należyty, a fakt dwukrotnego wydania decyzji o warunkach zabudowy dla dz. nr [...], został potwierdzony w opinii biegłego, co zostało przeoczone przez Kolegium. W związku z tym skarżąca wyjaśniła, że z dużym prawdopodobieństwem, wszelkie ograniczenia zabudowy przedmiotowej nieruchomości przed uchwaleniem nowego planu wynikały z postanowień planu starego, który wygasł z dniem 31.12.2003r. Celowym i koniecznym i przed naliczeniem opłaty planistycznej - według skarżącej - było rozważenie, czy po utracie mocy przez ten akt prawa miejscowego, możliwa była zabudowa całej nieruchomości skarżącej.

W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, przy czym zasadniczo nie z powodu zarzutów w niej podniesionych.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do podstawowego zarzutu skargi należy wskazać, że w myśl poglądów, które należy uznać za jednolite, brak jest podstaw prawnych do nałożenia na organ ustalający opłatę planistyczną obowiązku badania, czy dla danej nieruchomości potencjalnie możliwe było wydanie decyzji o warunkach zabudowy (tak m.in. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 roku, II OSK 1496/11,LEX nr 1367301). Poza tym jak wynika z materiału dowodowego, działka która była współwłasnością skarżącej nie posiadała dostępu do drogi publicznej, co uniemożliwiało wydanie w stosunku do niej decyzji o warunkach zabudowy.

Przechodząc do okoliczności, które spowodowały uwzględnienie skargi, podkreślić należy, że organ nie zastosował art. 87 ust. 3a ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej ustawą), czym naruszył przepisy prawa materialnego i postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przepis ten stanowi: jeżeli uchwalenie planu miejscowego nastąpiło po dniu 31 grudnia 2003 r. w związku z utratą mocy przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 r., przepisu art. 37 ust. 1 zdanie drugie niniejszej ustawy, w odniesieniu do wzrostu wartości nieruchomości, nie stosuje się, o ile wartość nieruchomości określona przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r. jest większa, niż wartość nieruchomości określona przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej wykorzystywania po utracie mocy tego planu. W takim przypadku wzrost wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 36 ust. 4, stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu miejscowego a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w planie miejscowym uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r.

Przepis ten, choć został przytoczony na stronie 13 operatu, to jednak w praktyce nie został zastosowany ani przez biegłego, ani przez organ. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika ponadto, że organ dokonując wyceny przedmiotowej nieruchomości, zastosował nieobowiązujący, a uchylony z dniem 26 sierpnia 2011 r., § 50 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r., który przy określaniu wartości nieruchomości dla celów ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z wejściem planu miejscowego, nakazywał przyjmowanie faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed uchwaleniem planu.

Tymczasem przepis art. 87 ust. 3a u.p.z.p., dodany przez art. 1 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 901) i obowiązujący od 10 sierpnia 2011 r., wprowadza unormowanie szczególne w stosunku do art. 37 ust. 1 zdanie drugie u.p.z.p. - mające dopasować brzmienie tego artykułu do wyroku TK z dnia 9 lutego 2010 r., P 58/08, Dz. U. Nr 24, poz. 124. Uzasadniono je koniecznością wyraźnego przesądzenia na gruncie ustawy, że w przypadku, gdy plan miejscowy został uchwalony dla obszaru, który uprzednio był objęty planem miejscowym uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., miernikiem wzrostu wartości zbywanej nieruchomości powinna być różnica między wartością określoną z uwzględnieniem postanowień nowego planu oraz przeznaczenia tej nieruchomości w planie, który utracił moc zgodnie z art. 87 ust. 3 u.p.z.p. Natomiast jeśli kryterium faktycznego sposobu wykorzystania danej nieruchomości przed uchwaleniem nowego planu miejscowego okazałoby się korzystniejsze dla właściciela, w tym wypadku ustawodawca przewidział zastosowanie zasady ogólnej, kierując się określoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa.

Ustalenie prawidłowej wysokości opłaty planistycznej, wymaga zatem określenia wartości nieruchomości przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r. oraz wartości nieruchomości przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej wykorzystywania po utracie mocy tego planu. Opłata planistyczna powinna być natomiast ustalona od kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy wartością określoną z uwzględnieniem postanowień nowego planu oraz tej z wartości nieruchomości (obliczonej wg przeznaczenia w "starym" planie oraz przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej wykorzystywania po utracie mocy tego planu), która okaże się wyższa.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ poprzez uzupełnienie operatu ustali, jaka była wartość przedmiotowej nieruchomości przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r. tj wprowadzonym uchwałą Rady Gminy Tatrzańskiej nr VII/42/94 z dnia 17.11.1994r. który obowiązywał do dnia 31.12.2003 r. Jeśli będzie ona wyższa niż wartość tej nieruchomości przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej wykorzystywania po utracie mocy tego planu, podstawą do ustalenia opłaty planistycznej, będzie różnica pomiędzy wartością nieruchomości określoną z uwzględnieniem postanowień nowego planu i planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r.

Jeśli natomiast wartość tej nieruchomości przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej wykorzystywania będzie wyższa od wartości określonej przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r. tj wprowadzonym uchwałą Rady Gminy Tatrzańskiej nr VII/42/94 z dnia 17.11.1994r. który obowiązywał do dnia 31.12.2003 r. (co z uwagi na okoliczności faktyczne sprawy, a w szczególności postanowienia "starego planu" jest mniej prawdopodobne), to dopiero wtedy wysokość opłaty będzie stanowić różnicę pomiędzy wartością nieruchomości określoną z uwzględnieniem postanowień nowego planu i wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej wykorzystywania po utracie mocy "starego" planu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w pkt I wyroku działając w oparciu o art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Konsekwencją uwzględnienia skargi było stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku – art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (pkt II).

O kosztach postępowania (pkt III) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 6 pkt 3 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1a Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.