Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 145/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 76 ust. 7
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Dominika Znaniecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 marca 2010r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia należności 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty T. z dnia [...] [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 145/10

Uzasadnienie

Na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. d, w związku z art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415, ze zm.). Starosta T. decyzją z dnia 2 listopada 2009 r., znak: [...] orzekł o odmowie umorzenia należności z tytułu zwrotu refundacji wypłaconych zgodnie z umowami na zatrudnienie osób bezrobotnych w ramach prac interwencyjnych o numerach UmPi/08/0033 z dnia 21 lipca 2008 r., UmPi/08/0040 z 8 sierpnia 2008 r. oraz UmPi/08/0061 z dnia 15 października 2008 r., uznając że nie zachodzą przesłanki wymienione w tych przepisach. W odwołaniu J. J. zarzuciła naruszenie art. 7, 8, 77, 107 Kpa oraz art. 76 ust. 7 ww. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r., wskazując że w jej przypadku zachodzą przesłanki opisane w art. 76 ust. 7 tej ustawy.

Wojewoda K. – P. decyzją z 22 grudnia 2009 r. [...] na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2 art. 76 ust. 7 i 7a ww. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując że z materiału dowodowego wynika, że strona posiada majątek, z którego można dochodzić należności i że w przedmiotowej sprawie – Powiatowa Rada Zatrudnienia w T. w uchwale z dnia 26 maja 2009 r. wyraziła negatywną opinię odnośnie umorzenia należności.

Składając skargę J. J. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenia art. 7, 8, 77, 80, 107 Kpa oraz art. 76 ust. 7 ww. ustawy, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo i zasądzenie kosztów postępowania.

Odpowiadając na skargę organ podtrzymał argumentację swojej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji.

Zgodnie natomiast z treścią przepisu art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami – co w niniejszej sprawie należy szczególnie podkreślić - i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zgodnie z treścią przepisu art. 133 § 1 tej ustawy sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.

Z akt sprawy wynika zaś, że dnia 15 lipca 2008 r. J. J. złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. wniosek o organizację prac interwencyjnych i zadeklarowała chęć zatrudnienia 8 osób z umiejętnością szycia ubrań. Wniosek został zaopiniowany pozytywnie. Dnia 21 lipca 2008 r. skarżąca podpisała ze Starostą T. (reprezentowanym przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w T.) umowę na zatrudnienie w ramach prac interwencyjnych bezrobotnych będących w szczególnej sytuacji na rynku pracy. W 2008 r. strona złożyła jeszcze dwa wnioski o organizację prac interwencyjnych tj. dnia 30 lipca 2008 r. oraz 3 października 2008 r. Następnie skarżąca podpisała ze Starostą T. dwie kolejne umowy o organizację prac interwencyjnych. Na mocy powyższych umów zobowiązała się do zatrudnienia dwóch kolejnych osób. Zgodnie z § 1 zawartych umów zobowiązała się do zatrudnienia bezrobotnych przez okres 24 miesięcy od dnia podpisania umowy. Dnia 17 lutego 2009 r. skarżąca poinformowała Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w T. o zatrzymaniu produkcji w Zakładzie Krawieckim w związku z brakiem zamówień. Konsekwencją było wypowiedzenie umów o pracę wszystkim pracownikom. Starosta T. wezwał stronę do zapłaty kwot wypłaconych w ramach refundacji wraz z odsetkami.

Z akt sprawy wynika także, że dnia 25 marca 2009 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o umorzenie wypłaconych refundacji w związku z zatrudnieniem w ramach prac interwencyjnych bezrobotnych.

Z akt wynika również, że Starosta T. w oparciu o opinię Powiatowej Rady Zatrudnienia z dnia 26 maja 2009 r. podjął decyzję o odmowie umorzenia należności i że od tej decyzji skarżąca odwołała się do Wojewody K. – P., który 6 sierpnia 2009 r. jako organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Starostę T.

Rozpatrując ponownie sprawę organ pierwszej instancji Starosta T. po zgromadzeniu materiału dowodowego nie zasięgnął nowej opinii Powiatowej Rady Zatrudnienia w T., bazując przy wydaniu decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją na poprzedniej opinii Powiatowej Rady Zatrudnienia w T. z 26 maja 2009 r.

Stanowi to istotne i rażące naruszenie przepisów postępowania. Przepis art. 76 ust. 7 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.) stanowi, że starosta może podjąć wskazaną tym przepisem decyzję "po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia."

Ponieważ po decyzji organu odwoławczego z 6 sierpnia 2009 r. – [...] postępowanie toczyło się od nowa, obowiązkiem organu było pozyskanie nowej opinii Powiatowej Rady Zatrudnienia w T. a nie bazowanie na poprzedniej opinii. Tym bardziej, że – co należy szczególnie podkreślić – prowadząc ponownie postępowanie organ pierwszej instancji, realizując polecenia zawarte w decyzji organu odwoławczego z 6 sierpnia 2009 r. uzupełnił postępowanie odwoławcze i nie zapoznał z nim Powiatowej Rady Zatrudnienia w T.

Zwrócić dodatkowo trzeba uwagę, że ustawodawca określił podstawowe, kardynalne wręcz zasady postępowania administracyjnego określone w przepisach art. 6 -16 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dział I – Rozdział 2 "Zasady ogólne"), dalej w skrócie: Kpa.

Wynika z nich między innymi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 – zasada państwa prawa), w toku postępowania stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 zasada praworządności), obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 – zasada pogłębiania zaufania obywateli).

Zarówno organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji jak i organ pierwszej instancji w swej decyzji z 2 listopada 2009 r. tym zasadom niestety nie dochowały wierności.

Doszło więc do rażącego naruszenia przepisów postępowania co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. I dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) z ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało uchylić zaskarżoną decyzją Wojewody K. – P. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty T. 22 listopada 2009 r. [...].

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku oparto na art. 152 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r., a rozstrzygnięcie zawarte w pkt 3 wyroku oparte na art. 200 tej ustawy.

Wskazania dotyczące ponownego rozpatrzenia sprawy wynikają wprost z powyższego uzasadnienia Sądu. Organ uwzględni więc wszystkie powyższe uwagi, które po myśli art. 153 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mają charakter wiążący. W szczególności organ zebrawszy wszystkie potrzebne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy dowody stosownie do art. 76 ust. 7 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zasięgnie nowej opinii Powiatowej Rady Zatrudnienia w T., przedstawiając jej cały zebrany materiał dowodowy, a następnie wyda decyzję odpowiadającą dyspozycji art. 107 Kpa.