Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 885/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 4,  art. 32 roz. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (sprawozdawca) Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Kinga Jezierska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 maja 2019 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na: Etap I - dobudowę wiatrołapu i nadbudowę poddasza wraz ze schodami zewnętrznymi z przeznaczeniem na mieszkanie, Etap II - przebudowę salonu fryzjerskiego polegającą na przeznaczeniu części pomieszczeń na pomieszczenia gospodarcze oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wywiedzionej przez I. S. (dalej – skarżąca) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] r., nr [...] którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na realizację zamierzenia inwestycyjnego opisanego jako: Etap I - dobudowa wiatrołapu i nadbudowa poddasza wraz ze schodami zewnętrznymi z przeznaczeniem na mieszkanie, Etap II - przebudowa salonu fryzjerskiego polegająca na przeznaczeniu części pomieszczeń na pomieszczenia gospodarcze na potrzeby nadbudowanego mieszkania, na działce nr [...], [...], obręb [...], m. L. Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że kwestionowane skargą rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu 7 września 2016 r. M. F. wystąpiła do Starosty L. z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę obejmującego dobudowę wiatrołapu i nadbudowę poddasza wraz ze schodami zewnętrznymi z przeznaczeniem na mieszkanie oraz przebudowę salonu fryzjerskiego polegająca na przeznaczeniu części pomieszczeń na pomieszczenia gospodarcze na potrzeby nadbudowanego mieszkania. Organ administracji architektoniczno-budowlanej o wszczęciu postępowania w sprawie zainicjowanej powyższym wnioskiem zawiadomił strony, co spowodowało skierowanie do niego oświadczenia z dnia [...] r. oraz pisma z dnia [...] r., którymi strony informowały o swojej dezaprobacie dla zamierzenia inwestycyjnego.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Starosta L. zatwierdził przedłożony projekt budowlany i udzielił wnioskodawczyni pozwolenia na budowę obejmującego przedmiotową inwestycję. W ustawowym terminie skarżąca oprotestowała wydane rozstrzygnięcie odwołaniem podając, że realizacja przedsięwzięcia polegająca na podwyższeniu istniejącego budynku, zlokalizowanego w zabudowie bardzo intensywnej w bliskim sąsiedztwie istniejącej zabudowy, będzie powodować znaczne utrudnienia w korzystaniu z terenu, który jest terenem usługowym. Sygnalizowano także możliwość zasłaniania i zacieniania pomieszczeń w budynkach sąsiednich. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że organ II instancji uchylił rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w szczególności ze względu na niezaakceptowanie przyjętego przez Starostę L. obszaru oddziaływania inwestycji, co wiązano z prawidłowością ustalenia katalogu stron postępowania. Wątpliwości w toku postępowania odwoławczego powstały także względem braku geodezyjnego rozgraniczenia terenów o różnym przeznaczeniu w projekcie budowlanym oraz niespełnienia przez część przedłożonej dokumentacji wymogów wynikających z przepisów szczególnych.

Po powrocie sprawy do organu I instancji Starosta L. wezwaniem z dnia [...] r. zobowiązał wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku wyznaczając w tym zakresie termin. Inwestorka do nakazu odniosła się poprzez przedłożenie przy piśmie z dnia [...]r. dwóch egzemplarzy projektu budowlanego. Dalsze procedowanie w sprawie przez organ I instancji polegało na wydaniu w dniu [...] r. postanowienia o znaku [...], którym na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane nałożono na wnioskodawcę obowiązek usunięcia nieprawidłowości, występujących w przedłożonym wniosku poprzez:

1. Dostosowanie czterech egzemplarzy projektu budowlanego do zgodności z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - Dz. U. z 2012 r. poz. 462 z późniejszymi zmianami, odnośnie:

a) uzupełnienia projektu zagospodarowania działki terenu:

- o część rysunkową sporządzoną na uwierzytelnionej mapie do celów projektowych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. (Dz. U. z 1995 r., Nr 25, poz. 133 ze zm. § 6 ust. 1), - zgodnie z § 8 ust. 3,

b) uzupełnienie projektu architektoniczno-budowlanego w zakresie:

- część rysunkową (przekrój B-B, rzut fundamentów uwzględniający nowoprojektowane stopy fundamentowe ganku i schodów zewnętrznych, rzut stropu uwzględniający nowoprojektowaną płytę balkonową oraz płytę spocznikową schodów zewnętrznych) - zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2a,b, § 12 ust. 4,

- poprawić branże w metrykach rysunków: 1k, 3k, 4k, 5k - zgodnie z § 4.1

- przedstawić odprowadzenie wód opadowych i roztopowych do kanalizacji deszczowej - zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 5a

2. Dostosowanie czterech egzemplarzy projektu budowlanego do zgodności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 17 lipca 2015 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz. U. z dnia 15 września 2015 r. poz. 1422 z późniejszymi zmianami, odnośnie:

a) uzupełnienia o ekspertyzę techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego - zgodnie z § 206 ust. 2,

b) dostosować szerokość projektowanych schodów zewnętrznych do budynku zgodnie zapisami w/w rozporządzenia - zgodnie z § 68 ust. 3

c) dostosować miejsca postojowe do zapisów w/w rozporządzenia - zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1

d) przeprowadzić analizę przesłaniania i nasłonecznienia dla projektowanej nadbudowy dla budynków sąsiednich uwzględniając poszczególne elementy przesłaniające budynki sąsiednie - zgodnie z § 13

Nadto organ wyznaczył stronie termin na realizacje obowiązku do dnia 18 lipca 2017 r.. Wobec wniosku inwestorki z dnia 18 lipca 2017 r. Starosta L.postanowieniem z dnia [...] r. o znaku [...] zmienił termin wykonania czynności i wyznaczył nowy termin do dnia 16 sierpnia 2017 r.. Przy piśmie z dnia 10 sierpnia 2017 r. wnioskodawczyni przedłożyła żądane dokumenty. Po zawiadomieniu stron pismem z dnia 18 sierpnia 2017 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i składania oświadczeń, z czego skorzystała skarżąca podtrzymując w piśmie, które wpłynęło do organu w dniu 7 września 2017 r. stanowisko o braku zgody na nadbudowę i rozbudowę salonu fryzjerskiego, organ przystąpił do merytorycznego orzeczenia.

W dniu [...] r. Starosta L. wydał decyzję nr [...], którą przyjmując w podstawie prawnej m.in. art. 28, art. 32 ust.1, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36, art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla M. F. prowadzącej Salon U[...]obejmujące: etap I - dobudowę wiatrołapu i nadbudowę poddasza wraz ze schodami zewnętrznymi z przeznaczeniem na mieszkanie, etap II - przebudowę salonu fryzjerskiego polegającego na przeznaczeniu części pomieszczeń na pomieszczenia gospodarcze na potrzeby nadbudowanego mieszkania. Po opisaniu w uzasadnieniu decyzji działań podjętych po uchyleniu przez organ II instancji uprzedniego rozstrzygnięcia Starosta L. wskazał na poddanie przedłożonego projektu ocenie na tle wymogów wynikających z § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wyjaśnił przy tym, że autor projektu wykazał, iż mając na uwadze to, że strefa pożarowa nie przekracza 1000 m², budynek jest niski oraz to, że nie zalicza się do kategorii ZL II lub ZL I, lecz ZL III i ZL IV, projekt budowlany nie podlega uzgodnieniu pod względem ochrony przeciwpożarowej - zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 lipca 2009 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. W uzasadnieniu decyzji odwołano się do regulacji wynikających z ustawy Prawo budowlane w zakresie niemożliwości odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji, gdy spełnione zostaną wynikające z przepisów wymogi, zaś inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Nie godząc się z wydaną decyzją I. S. oprotestowała ją odwołaniem i wniosła o jej o uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy przez organ II instancji. Żądania odwolania oparto na zarzutach naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

- art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowane poprzez jego niezastosowanie przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzieleniu pozwolenia na budowę

- § 18. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzieleniu pozwolenia na budowę,

- § 19. 1 wskazanego rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzieleniu pozwolenia na budowę,

- § 13. 1 oraz § 60 tego rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzieleniu pozwolenia na budowę,

- § 57. 1 ww. rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzieleniu pozwolenia na budowę. Nadto podniesiono zarzut naruszenia prawa procesowego tj. art. 107 § 1 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób nieodpowiadający powołanemu przepisowi. Autorka odwołania w uzasadnieniu odwołania opisała nieprawidłowości jakie w jej ocenie stanowiły naruszenia wskazanych wyżej przepisów.

W dniu [...] r. Wojewoda D. wydał postanowienie nr [...], którym zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie poprzez:

1) sporządzenie analizy nasłonecznienia dla budynków sąsiednich zlokalizowanych na działkach o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], celem wykazania zgodności rozwiązań projektowych z regulacją zawartą w § 60, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

2) wykonanie ekspertyzy, o której mowa w § 206 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z odniesieniem do stanu podłoża gruntowego,

3) uzupełnienie projektu budowlanego o aktualne zaświadczenia projektantów o przynależności do właściwych izb, w zakresie wprowadzonych uzupełnień.

Realizując postanowienie organu II instancji Starosta L. w dniu [...] r. wystosował do wnioskodawczyni wezwanie do uzupełnienia materiału dowodowego, co ta uczyniła kierując do organu uzupełnienie z dnia 16 kwietnia 2018

r..

W dniu [...] r. Wojewoda D. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania oraz wskazaniu na istotne elementy zarówno rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego jak i twierdzenia zawarte w odwołaniu, w uzasadnieniu decyzji zamieszczono rozważania organu II instancji. W szczególności Wojewoda D. po wskazaniu na regulacje wynikające z ustawy Prawo budowlane wyjaśnił, że przedmiotową inwestycję przewidziano do realizacji przy ul. P. [...], na działkach o numerach [...],[...], obręb [...], m. L. Działki te zabudowane są istniejącym budynkiem usługowym. Jest to parterowy budynek, przekryty płaskim stropodachem. Istniejąca zabudowa sąsiednia zlokalizowana jest w bliskiej odległości od przedmiotowego budynku. Po stronie północno-wschodniej najbliższy budynek znajduje się w odległości 4,9 m, a od strony południowo-zachodniej znajdują się dwa budynki w odległości ok. 5 m. Planowane prace budowlane mają polegać na nadbudowie budynku o poddasze użytkowe, gdzie pod dwuspadowym dachem zlokalizowane zostanie mieszkanie. Wzdłuż elewacji południowo-zachodniej zaprojektowano schody prowadzące do mieszkania. Od strony południowo-wschodniej zaprojektowano wiatrołap. Etap II polegać ma na przebudowie części pomieszczeń salonu fryzjerskiego na pomieszczenia gospodarcze na potrzeby nadbudowanego mieszkania. Wyjaśniono też, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości zabudowanej, zlokalizowanej od strony północno-wschodniej w odległości ok. 5m od przedmiotowego budynku, na działce nr [...], nie graniczy jednak bezpośrednio z terenem inwestycji.

W dalszej kolejności organ wskazał na przeznaczenie terenu objętego inwestycją wynikające z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalonego uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L., i ocenił, że zamierzenie inwestycyjne jest z nim zgodne w zakresie funkcji, gdyż planowana nadbudowa dotyczy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wysokość zabudowy i rodzaj dachu również są zgodne z przepisami planu. W zakresie udziału powierzchni biologicznie czynnej, według planu miejscowego dla terenów MN/U minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej ma wynosić 10 % (§ 7 ust. 4 pkt.4), warunek ten został spełniony w projekcie. Wody opadowe z projektowanego dachu oraz zadaszenia schodów odprowadzane będą przez istniejące rury spustowe do kanalizacji deszczowej, co również zgodne jest z przepisami planu (§ 11 ust. 5). Plan obowiązujący przed uchwaleniem zmiany miejscowego planu zagospodarowania, dopuszczał na tym terenie lokalizowanie zabudowy bezpośrednio w granicach działek (uchwała NR [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] miasta L.). W projekcie podano wartość wskaźnika intensywności zabudowy na poziomie 1,24, co jest zgodne z planem miejscowym. Zgodna z planem jest też zdaniem organu odwoławczego liczba miejsc postojowych. Nadto oceniono, iż przedstawione rozwiązania projektowe są zgodne z przepisami planu miejscowego obowiązującego dla terenu inwestycji.

Następnie organ dokonał oceny spełnienia wymagań wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, uwzględniając przepisy dotyczące nadbudowy istniejącego budynku oraz spełnienie wymogów w zakresie odległości od granicy. Wojewoda uznał, że w rozpatrywanej sprawie, jak wynika z wypisu i wyrysu z rejestru gruntów, działka przewidziana pod inwestycję graniczy z działką nr [...] oznaczoną symbolem dr oraz działką nr [...] oznaczoną jako użytek Bi - inne tereny zabudowane. Teren ten jest utwardzony i stanowi dojścia i dojazdy. Ze względu na kształt i gabaryty działki nr [...], stwierdzono, iż nie jest to działka budowlana, zatem projekt w zakresie usytuowania nadbudowy od granic działek budowlanych, jest zgodny z przytoczonymi przepisami. Odległości pomiędzy budynkami, pod względem bezpieczeństwa pożarowego regulują przepisy zawarte w § 271-273 rozporządzenia. Zgodnie z § 271 ust. 1 odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza niż 8 m dla budynków ZL. W projekcie podano, że budynek spełnia co najmniej wymogi jak dla klasy "D" odporności pożarowej, a konstrukcja dachu zabezpieczona zostanie do klasy odporności ogniowej R 15 i wraz z pokryciem będzie nierozprzestrzeniająca ognia (str. 6/2 projektu budowalnego). Oznacza to, że powyższe wymogi dotyczące odległości pomiędzy budynkami pod względem bezpieczeństwa pożarowego, zostały spełnione.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji odniósł się także do nieprawidłowości stwierdzonych w przedłożonym projekcie, co uzasadniało zlecenie w postępowaniu odwoławczym przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. W toku tego postępowania uzupełniono dokumentację o analizę nasłonecznienia dla budynków sąsiednich zlokalizowanych na działkach o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], (str. [...]- [...]), co pozwoliło stwierdzić, że planowana nadbudowa spełnia wymogi dotyczące czasu nasłonecznienia pomieszczeń. Przedmiotowy projekt został uzupełniony także o ekspertyzę techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego, aktualne zaświadczenia projektantów o przynależności do właściwych izb, zaś inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt został oceniony przez organ II instancji jako kompletny i obejmujący zakres wnioskowanej inwestycji.

W skardze kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu I. S. podniosła identyczne zarzuty jak miało to miejsce w odwołaniu od decyzji Starosty L. Analogicznie skarżąca uzasadniła zaistniałe jej zdaniem naruszenia przepisów procedury administracyjnej i prawa materialnego. Żądania skargi dotyczyły uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Argumentując swoje stanowisko w piśmie procesowym organ odwołał się do twierdzeń zamieszczonych w zaskarżonym rozstrzygnięciu i podał, że decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny, z zachowaniem przepisów prawa materialnego i postępowania oraz odpowiada prawu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Tytułem wstępu zaznaczyć należy, że planowana inwestycja stanowiła przedmiot postępowania, w ramach którego inwestor zabiegał o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, zaś skarżąca podejmowała działania nakierowane na wykazanie braku podstaw do pozytywnego rozpoznania wniosku. Z całą pewnością mamy więc do czynienia z sytuacją, w której uczestniczące w postępowaniu strony są zainteresowane zgoła odmiennymi rozstrzygnięciami. W tych okolicznościach wiadomym jest, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie nie jest w stanie usatysfakcjonować wszystkich stron, gdyż ich oczekiwania pozostają rozbieżne.

Mimo tak złożonego, ze względu na oczekiwania stron, charakteru sprawy zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i sądowoadministracyjnym istnieją konkretne zasady pozwalające na rozstrzygnięcie sprawy w sposób zgodny z obowiązującym porządkiem prawnym. Sam proces inwestycyjny związany jest ściśle z koniecznością uwzględnienia uprawnień znajdujących swoje źródło nawet w regulacjach konstytucyjnych. Inwestor bowiem korzystając ze swoich uprawnień względem nieruchomości ma prawo do jej zainwestowania, zaś uprawnienia innych stron sprowadzają się do poszanowania ich uprawnień związanych z nieruchomością, co do której posiadają tytuł prawny poprzez realizację inwestycji zgodnej z obowiązującymi przepisami. Niejako zasady konstytucyjne zostały wprost przeniesione do kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U z 2018 r., poz. 2096 - dalej - k.p.a.) przez uwzględnienie zasad praworządności, prawdy obiektywnej czy innych oraz określenie precyzyjnych reguł dotyczących prowadzenia postępowania. Ponadto przepisy prawa materialnego dotyczące procesu inwestycyjnego zawierają wyartykułowane wprost normy prawne nie pozostawiające wątpliwości interpretacyjnych w przypadku ziszczenia się konkretnych okoliczności. Dobitnym przykładem takiej regulacji jest art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 t.j), w myśl którego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazany przepis nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków, np. od zgody sąsiadów. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, ograniczają się wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, względnie decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska. Z drugiej zaś strony w zasadzie każda inwestycja realizowana w bliskim sąsiedztwie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże, gdy w sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to nie można stawiać skutecznego zarzutu, iż wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem.

Posługując się stanowiącym podstawę funkcjonowania sądów administracyjnych kryterium legalności przyjdzie uznać, że jakkolwiek wydana decyzja i decyzja ją poprzedzająca budzą zastrzeżenia skarżącej, obiektywnie brak jest podstaw do uznania, że istnieją okoliczności powodujące konieczność ich eliminacji z obrotu prawnego. Faktem jest, że przedkładany projekt budowlany, czy nawet inne dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych, były uzupełniane czy zmieniane. Prowadzenie przez organ działań polegających na wzywaniu inwestora do przedłożenia określonych dokumentów wpisuje się wprost w dyspozycję art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że ,,w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę". Oznacza to, iż w sytuacji, gdy w ocenie organu administracji architektoniczno-budowlanej przedłożona przez inwestora dokumentacja zawiera braki, wówczas organ wzywa o ich uzupełnienie. A jeśli w wyznaczonym terminie braki owe nie zostaną uzupełnione, odmawia wydania pozwolenia na budowę. Nie jest więc zasadą odmowa zatwierdzenia projektu w sytuacji, gdy nie spełnia on niezbędnych warunków lecz zadaniem organu jest umożliwienie stronie spełnienia warunków formalnych. W badanej sprawie prawidłowo organy zobowiązywały wnioskodawcę do przedkładania konkretnych dokumentów, czym nie tylko prawidłowo zrealizowano omawiany przepis ustawy Prawo budowlane ale też właściwie dostosowano się do zasad postępowania administracyjnego.

Przechodząc do oceny zasadności twierdzeń skargi, powielonych zresztą za odwołaniem należy uznać, iż pozostają one bez wpływu na prawidłowość kwestionowanego rozstrzygnięcia. Autorka skargi jako zasadniczy zarzut podnosi naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane polegający na jego niezastosowaniu i zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Treść samego zarzutu jest oczywiście czytelna, jednak w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz działań orzekających w sprawie organów, w szczególności Wojewody D., nie posiada on uzasadnionych podstaw. Wskazany normatyw obliguje organ do zbadania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Niewątpliwie uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyklucza aby skarżąca miała rację podnosząc zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane. Dość w tym miejscu wskazać, iż w swoich rozważaniach Wojewoda D. przede wszystkim potwierdził zgodność inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (str. 2-3), ale też w sposób dość szczegółowy poddał analizie dochowanie wymogów wynikających z przepisów technicznych i ocenił kompletność projektu w zakresie uzgodnień, pozwoleń itd.. Stanowisko organu zawarte zostało na str. 3-5 uzasadnienia decyzji. Nadto spełnienie wymogów względem przepisów techniczno-budowlanych nie pozostało poza sferą zainteresowań orzekających w sprawie organów. Starosta L. ocenił zgodność zamierzenia inwestycyjnymi z regulacjami wynikającymi z rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie czy też w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Organ II instancji ponowił w ramach kontroli instancyjnej badania w tym względzie, z tym, że dokonał tego w stopniu o wiele bardziej szczegółowym. Ewidentnym potwierdzeniem właściwej weryfikacji przedłożonego projektu jest wydanie postanowienia nr [...] zlecającego uzupełnienie materiału dowodowego w efekcie czego w chwili wydawania decyzji organ II instancji dysponował m.in. opracowaniem dotyczącym analizy nasłonecznienia czy uzupełnioną ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku z uwzględnieniem stanu podłoża oraz aktualnymi zaświadczeniami projektantów.

Zarówno dokumenty, o których mowa jak też obszerny zebrany w sprawie materiał dowodowy wykluczają słuszność zarzutów związanych z naruszeniem przepisów technicznych znajdujących zastosowanie w sprawie. Fakt udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę został poprzedzony analizą wymiarów planowanej do zrealizowania inwestycji, jej lokalizacji na nieruchomości, w tym odległości od granic nieruchomości. Nie pominęły także organy kwestii zgodności inwestycji z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego.

Skarżąca ponawia w skardze oparty na treści art. 107 § 1 k.p.a. zarzut sporządzenia uzasadnienia decyzji w sposób nieodpowiadający prawu. Jest to zarzut powtórzony za odwołaniem. Istotnie Starosta L. sporządził dość zwięzłe uzasadnienie decyzji. Nie można jednak zgodzić się z twierdzeniem, że nie zawierało ono uzasadnienia faktycznego i prawnego. Decyzja o pozwoleniu na budowę jest specyficznym aktem administracyjnym. Jej istotnym elementem jest bowiem przedłożony przez wnioskodawcę i zatwierdzany przez organ projekt budowlany. Z tej też przyczyny wiele elementów planowanej inwestycji opisanych szczegółowo jest w rzeczonym projekcie, zaś zadaniem organu jest sprawdzenie projektu w zakresie szczegółowych norm znajdujących swoje źródło w regulacjach techniczno-budowlanych. Obiektywnie zatem trudno oczekiwać od organu aby uzasadnienie decyzji o pozwoleniu na budowę miało się sprowadzać do opisywania konkretnych zagadnień i to na tak dużym poziomie szczegółowości jak zdaje się oczekiwać skarżąca. Wystarczająca okazuje się wzmianka organu w uzasadnieniu decyzji o zgodności z planem miejscowym czy warunkami technicznymi, która zresztą musi zostać poprzedzona analizą przedłożonych dokumentów w tym zakresie.

Jak rzeczono zarzut związany z naruszeniem art. 107 k.p.a. został powtórzony w skardze za odwołaniem, stąd należy potraktować go jako pewnego rodzaju automatyzm. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji zdaniem Sądu w składzie orzekającym prowadzi do wniosku, że organ nie tylko wyczerpał ustawowe wymogi co do treści decyzji administracyjnej ale też sporządził kompletny akt administracyjny.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.