Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 764/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 130a  ust. 10h
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...] w przedmiocie ustalenie kosztów przechowywania pojazdu oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2017r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (SKO), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 1 i 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015r., poz. 1656 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Skarbu Państwa - Wojewody [...] - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr: [...] ustalającą, że Skarb Państwa - Wojewoda [...] zobowiązany jest do zapłaty kwoty 2.928,00 zł brutto z tytułu kosztów przechowywania od dnia 28 marca 2010 r. do dnia 3 września 2010 r. na parkingu strzeżonym prowadzonym przez "[...] pojazdu marki Daewoo nr rejestracyjny [...], usuniętego w dniu 27 września 2009 r. w W.

Organ wskazał, że ww. pojazd został na podstawie dyspozycji Policji nr [...] usunięty z drogi w trybie art. 130 a Prawo o ruchu drogowym i był przechowywany na wyznaczonym parkingu strzeżonym.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. sygn. akt: [...] Sąd Rejonowy dla [...] w W. [...] Wydział Cywilny orzekł o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Miasta [...].

Dalej SKO wskazało, że sytuacja gdy pojazd nie został odebrany przez właściciela została uregulowana dopiero nowelizacją, która weszła w życie 4 września 2010r. i polegała na wprowadzeniu przepisów dotyczących przepadku pojazdu na rzecz powiatu oraz m.in. art. 130a ust. 10h p.r.d. zgodnie z którym koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i, a decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

Z uwagi na brak przepisów przejściowych organ stwierdził, że art. 130 a ust. 10h p.r.d znajduje zastosowanie nie tylko wobec pojazdów usuniętych z drogi po jej wejściu w życie (po 4 września 2010r.), ale również wobec pojazdów usuniętych wcześniej. Istotne jest natomiast, że z wykładni przepisów art. 130a ust. 10, 10e, 10f, 10h i 10k wynika, że przepis ten może znaleźć zastosowanie jedynie po prawomocnym orzeczeniu sądu o przepadku pojazdu na rzecz powiatu.

W takim przypadku na podstawie przepisów obowiązujących po 4 września 2010r., a pojazd usunięto i przechowywano na parkingu przed 4 września 2010r. i przed tym dniem upłynął 6-miesięczny okres, po którym pojazd przepadać miał na rzecz Skarbu Państwa, starosta wydaje decyzje w oparciu o art. 130a ust. 10h p.r.d. zarówno wobec właściciela, jak i wobec Skarbu Państwa (reprezentanta Skarbu Państwa). Właściciel zostaje obciążony kosztami za okres od dnia usunięcia pojazdu do dnia, po którym pojazd miał przepaść na rzecz Skarbu Państwa oraz za okres od 4 września 2010 r. do dnia zakończenia postępowania sądowego o przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Z kolei Skarb Państwa (reprezentant Skarbu Państwa) zostaje obciążony kosztami za okres od dnia, po którym pojazd miał przepaść na rzecz Skarbu Państwa do dnia 4 września 201 Or. W sytuacji, gdy nie jest znany właściciel pojazdu, ani osoba uprawniona do jego odbioru, to brak jest właściciela wobec, którego może być wydana decyzja. W takiej sytuacji decyzji takiej się nie wydaje, a koszty ponosi powiat, na rzecz którego przepada pojazd. Dotyczy to jednak tylko kosztów, które obciążyłyby właściciela. W przypadku bowiem, gdy zachodzi ww. sytuacja, iż część kosztów, za okres - od dnia, po którym pojazd miał przepaść na rzecz Skarbu Państwa do dnia 4 września 2010 r., obciąża Skarb Państwa, starosta wydaje decyzję w oparciu o art. 130a ust. 10 h p.r.d. dotyczącą tego okresu wobec Skarbu Państwa (reprezentanta Skarbu Państwa).

Dalej, organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 130 a ust. 10 wskazuje podmiot zobowiązany do zapłaty, określa koszty i upoważnia starostę do wydania decyzji. Określa zatem przedmiot decyzji oraz jej adresata nie wskazuje natomiast podmiotu na rzecz którego ma być dokonana płatność. Decyzja administracyjna nie może nakazywać, żeby jeden podmiot dokonał określonej płatności na rzecz innego podmiotu. Nie jest to bowiem materia o charakterze administracyjnym.

Przedsiębiorca prowadzący parking nie jest objęty katalogiem podmiotów uprawnionych do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków zawartym w art. 5 u.p.e.a. Wierzycielem jest natomiast starosta - organ administracji, który wydał decyzję. Ponadto wypłata przedsiębiorcy świadczącemu usługi na rzecz administracji nie może być bowiem uzależniona od losów postępowania administracyjnego prowadzonego wobec innego podmiotu i wydania decyzji określającej koszty i zobowiązującej do ich zapłaty właściciela pojazdu.

Decyzja nakazująca podmiotowi trzeciemu zapłatę określonych kwot na rzecz starosty nie stanowi zarazem żadnego tytułu prawnego, na podstawie którego przedsiębiorca prowadzący parking mógłby domagać się płatności od starosty. Zasadniczo relacja pomiędzy organem administracji, a prowadzącym parking - w tym kwestia rozliczeń z prowadzącym parking powinna wynikać z zawartej umowy. Od 21 sierpnia 2011 r. art. 130a ust. 5f zd. 2 p.r.d. stanowi, że starosta realizuje zadania usuwania pojazdów oraz prowadzenia parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonywanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. Stawki wynagrodzenia za przechowywanie pojazdów są zatem ustalane pomiędzy starostą a prowadzącym parking w ramach procedury zamówień publicznych. W przypadku istnienia umowy nie ma więc potrzeby, żeby starosta w jakikolwiek sposób, a w szczególności na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d., orzekał o kosztach, które należą się przedsiębiorcy. Kwestia administracyjna może jednak pojawić się w sytuacji gdy brak jest umowy w tym zakresie.

Art. 130a ust. 10h p.r.d. służy temu, żeby starosta miał podstawę domagać się zapłaty, a w istocie zwrotu od właściciela kosztów określonych w tym przepisie i poniesionych przez starostę kwot przysługujących od starosty przedsiębiorcy prowadzącemu parking (m.in. ustalonych umową). Następnie organ II instancji wyjaśnił, że w okresie gdy obowiązywały przepisy o przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, a właściwy naczelnik urzędu skarbowego orzekał o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, podstawę rozliczeń za przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi, pomiędzy organem administracji (reprezentantem Skarbu Państwa), a prowadzącym parking, w sytuacji gdy brak było stosownej umowy, stanowił art. 102 § 2 u.p.e.a., co wynikało z wydanego na podstawie art. 174 u.p.e.a. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449).

Powyższy tryb orzekania o kosztach i wynagrodzeniu dozorcy znajdował potwierdzenie w orzecznictwie m.in. w uchwale NSA w składzie 7 sędziów z dnia 29 listopada 201 Or sygn. akt: I OPS 1/10, LEX nr 621105.

SKO podniosło również, że wraz z nowelizacją ustawy Prawo o ruchu drogowym, która weszła w życie 4 września 2010 r. i regulowała m.in. kwestię przepadku pojazdu na rzecz powiatu oraz kwestie mające związek z kosztami związanymi

z usuwaniem i przechowywaniem pojazdów, ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw wprowadziła też w art. 3 zmianę art. 174 u.p.e.a. Zmiana ta związana była ze zmianami dokonanymi w zakresie przepadku pojazdów i wprowadzeniem przepadku na rzecz powiatu, a nie tak jak dotychczas na rzecz Skarbu Państwa, gdyż jedyne zmiany dokonane przedmiotową nowelizacją w zakresie przepadku ruchomości na rzecz powiatu dotyczyły właśnie ustawy - Prawo o ruchu drogowym i przepadku pojazdów.

W związku z powyższą nowelizacją Rada Ministrów wydała dnia 28 lutego 2011 r. rozporządzenie w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237 ze zm.). Wprowadzone tym rozporządzeniem regulacje zasadniczo powtarzają regulacje wcześniejsze z tym, że obecnie obejmują powiat i starostę.

Następnie organ przytoczył § 3, § 6, § 4 ust. 1 i 3 , § 12 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia oraz 102 § 1 i § 2 u.p.e.a i art. 130 a ust. 10f p.r.d i podkreślił, że również w obecnym stanie prawnym - po 4 września 201 Or. - podstawę rozliczeń z przedsiębiorcą prowadzącym parking - w sytuacji gdy brak jest stosownej umowy — stanowią powyższe przepisy ustawy egzekucyjnej i rozporządzenia wydanego na podstawie art. 174 u.p.e.a. Zatem pozostaje aktualne stanowisko wyrażone w cytowanej wyżej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 29 listopada 2010 r., z tym, że obecnie - w sytuacji przepadku pojazdu na rzecz powiatu właściwym do wydania postanowienia jest starosta. Dopiero po takim orzeczeniu właściwego sądu powszechnego, właściwy starosta wykonuje orzeczenie sądu w trybie i na zasadach określonych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jako organ egzekucyjny, który przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór w trybie z art. 102 § 2 u.p.e.a. Z kolei w przypadku gdy przed 4 września 201 Or. samochód przeszedł na rzecz Skarbu Państwa co zostało potwierdzone stosowną decyzją naczelnika urzędu skarbowego, to w świetle powyższych regulacji, również obecnie organem właściwym do wydania postanowienia na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. w sprawie kosztów i wynagrodzenia dozorcy - przedsiębiorcy prowadzącego parking, na którym przechowywany był pojazd usunięty z drogi - jest właściwy naczelnik urzędu skarbowego. Wynika to z faktu, że pojazd ten nie przepadł na rzecz powiatu.

Wobec powyższego SKO wskazało, że pojazd marki Daewoo nr rejestracyjny [...] został usunięty z drogi w trybie art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym w dniu 27 września 2009r. i był przechowywany na wyznaczonym parkingu strzeżonym. W dniu 27 marca 201 Or. upłynął 6-miesięczny termin określony w art. 130a ust. 10 p.r.d. w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją z dnia 4 września 2010 r., po którym pojazd przepadać miał na rzecz Skarbu Państwa.

Zgodnie zatem z art. 13 ustawy nowelizującej, koszty przechowywania przedmiotowego pojazdu za okres po upływie tego 6-miesięcznego terminu (po dniu 27 marca 2010 r.) do wejścia w życie nowelizacji (do dnia 4 września 2010 r.), czyli za okres od dnia 28 marca 2010 r. (zgodnie z art. 57 § 3 k.p.a.) do dnia 3 września 2010 r. (włącznie), ponosi Skarb Państwa.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015r. sygn. akt: [...] Sąd Rejonowy [...] w W. [...] Wydział Cywilny orzekł o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Miasta [...].

Zdaniem Kolegium ww. przepis przesądza jedynie o odpowiedzialności Skarbu Państwa za zapłatę powyższych kosztów nie wskazuje jednak właściwego statio fisci do ich wypłaty. Każda czynność państwowej jednostki organizacyjnej jest z mocy prawa czynnością Skarbu Państwa.

SKO podniosło, iż zgodnie z art. 67 § 2 zd. 1 k.p.c., za Skarb Państwa podejmuje czynności procesowe organ państwowej jednostki organizacyjnej, z której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie, lub organ jednostki nadrzędnej. W postępowaniu administracyjnym brak jest natomiast ogólnej reguły, a zatem ustalenie właściwego organu w tego typu sprawach musi nastąpić z uwzględnieniem przepisów regulujących kompetencje organów administracyjnych. W orzecznictwie sądów cywilnych, które można przez analogię zastosować w rozpoznawanej sprawie wypowiedziano pogląd, iż związek między roszczeniem, a wskazanym statio fisci może wynikać nie tylko z działania obejmującego również zaniechanie, ale i z kompetencji (por. wyrok Sądu Najwyższego z 14 września 2006 r., III CSK 59/06, LEX nr 445187).

Zdaniem SKO art. 2 i 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2015 r. poz. 525 ze zm.) ustanawiają zasadę domniemania właściwości wojewody w sprawach z zakresu administracji rządowej w województwie. Jeżeli zatem z odrębnych ustaw nie wynika, który z organów administracji rządowej jest właściwy w określonej sprawie z zakresu administracji rządowej, to jest nim wojewoda (patrz postanowienie NSA z dnia 21 maja 2009r. sygn. akt I OW 28/09, LEX nr 574290). Z przepisów tym można również wywieść, iż Wojewoda ma generalną kompetencje do wykonywania ochrony interesów Skarbu Państwa i że jest on generalnym reprezentantem mienia i zobowiązań należących do Skarbu Państwa.

Kolegium nie zgodziło się ze stanowiskiem Wojewody, że podmiotem właściwym do zwrotu wydatków jest działający w imieniu Skarbu Państwa miejscowo naczelnik urzędu skarbowego. Przepisy ustawy egzekucyjnej, a w tym art. 102 § 2 u.p.e.a dotyczą bowiem relacji pomiędzy organem administracji, a prowadzącym parking i nie dotyczą relacji pomiędzy organem administracji, a zobowiązanym (właścicielem lub Skarbem Państwa) do zapłaty określonych kosztów (które pierwotnie pokrywane są przez powiat) w związku z usunięciem pojazdu z drogi uregulowanej wart. 130a ust. 10h p.r.d.

SKO stwierdziło zatem, że zobowiązany do poniesienia kosztów obciążających Skarb Państwa wskazany został Wojewoda [...].

Odnośnie wysokości zapłaty SKO wskazało, iż podstawą wyliczenia należności jest stawka wynikająca z umowy nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. zawartej przez [...] ze S. P., działającym pod nazwą "[...] ". Wysokość kwoty wynika z iloczynu stawki za każdą rozpoczętą dobę parkowania tj. 18,30 zł za dobę i liczby dób przechowania pojazdu na parkingu tj. 160 dób, a stawka dobowa zawiera 22% podatku VAT, zgodnie z treścią powyżej przywołanej umowy.

Analizując akta sprawy Kolegium stwierdziło natomiast, że wyliczenie przez organ I instancji kwoty 2.928,00 zł brutto z tytułu kosztów przechowywania od dnia 28 marca 2010 r. do dnia 3 września 2010 r. na parkingu strzeżonym prowadzonym przez "[...] " S. P. pojazdu marki Citroen nr rejestracyjny [...], usuniętego w dniu 27 września 2009 r., jest nieprawidłowe. Zgodnie bowiem § 3 ust. 1 umowy została ona zawarta na czas określony od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. Skoro zatem Prezydent [...] słusznie stwierdził, że wynagrodzenie firmy prowadzącej parking jest kosztem przechowywania obciążającym Skarb Państwa - Wojewodę [...], to powinien był ustalić koszty w oparciu o umowę dotyczącą roku 2010 nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r.

Wskazał, że ustalona umową cena netto (bez VAT) usług w roku 2010 wynosiła 19,50 zł, co oznacza, że cena brutto (z 22% VAT) wynosiła 23,79 zł, prawidłowo z ustalona kwota z tytułu kosztów przechowywania od dnia 28 marca 2010r. do dnia 3 września 201 Or. (czyli za 160 dób) na parkingu strzeżonym prowadzonym przez "[...] pojazdu marki Daewoo nr rejestracyjny [...], usuniętego w dniu 27 września 2009 r. powinna zatem wynosić brutto 3.806,40 zł co wynika z iloczynu stawki 23,79 zł i liczby 160 dób.

SKO wskazało, że prawidłowo ustalona kwota z tytułu kosztów przechowywania przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym jest inna niż kwota ustalona w zaskarżonej decyzji - wynosząca 2.928,00 zł brutto.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało jednak, że nie może uchylić zaskarżonej decyzji w całości i orzec co do istoty poprzez ustalenie kwoty w prawidłowej wysokości, gdyż prawidłowo ustalona kwota jest wyższa niż ustalona w zaskarżonej decyzji. Byłoby to bowiem działanie na niekorzyść strony odwołującej się, a zgodnie z art. 139 kpa organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W niniejszej sprawie Kolegium nie stwierdziło, aby zaskarżona decyzja rażąco naruszała prawo lub rażąco naruszała interes społeczny.

Skargę na opisaną decyzję wniósł Wojewoda [...] zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 201 Or. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych ustaw, że właściwym do zapłaty kosztów przechowywania pojazdu w imieniu Skarbu Państwa jest Wojewoda [...]. Wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w stosunku do Wojewody [...].

Skarżący wyjaśnił, że w określonych w art. 13 ustawy nowelizującej przypadkach, w których 6-miesięczny termin od dnia usunięcia pojazdu z drogi upłynął pomiędzy 11 czerwca 2009r, a dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, koszty przechowywania pojazdów powstałe po upływie 6 miesięcy, aż do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej, ponosi Skarb Państwa. Od dnia 4 września 2010 r. o przepadku na rzecz powiatu pojazdów wskazanych w art. 13 ustawy nowelizującej orzeka sąd w cywilnym postępowaniu nieprocesowym, na podstawie § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011r. jest możliwe zastosowanie przepisów ustawy regulujących egzekucję należności pieniężnych z ruchomości. Dotyczy to zwłaszcza art. 102 § 2 ustawy, który nakłada na organ egzekucyjny obowiązek przyznania, na żądanie dozorcy przechowującego zajętą rzecz, zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór. Ponieważ zgodnie z art. 19 § 1 ustawy w przypadku egzekucji administracyjnej należności pieniężnych organem egzekucyjnym jest co do zasady naczelnik urzędu skarbowego, można przyjąć że działającymi w imieniu Skarbu Państwa podmiotami właściwymi w zakresie zwrotu kosztów wskazanych w art. 13 ustawy nowelizującej są właściwi miejscowo naczelnicy urzędów skarbowych.

Za powyższym przemawiać może również przemawiać ciągłość obowiązku ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów przechowywania pojazdów w zakresie określonym w art. 13 ustawy nowelizującej (tj. kosztów powstałych po upływie termin 6 miesięcy od dnia usunięcia danego pojazdu z drogi do dnia 4 września 2010r. wobec tych pojazdów, w przypadku których powyższy termin 6 miesięcy upłynął w okresie pomiędzy 11 czerwca 2009 r. a 4 września 2010 r.).

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd badał legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (SKO) z dnia [...] lutego 2017r., znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2017r. nr: [...] ustalającą, że Skarb Państwa - Wojewoda [...] zobowiązany jest do zapłaty kwoty 2.928,00 zł brutto z tytułu kosztów przechowywania od dnia 28 marca 201 Or. do dnia 3 września 2010 r. na parkingu strzeżonym prowadzonym przez "[...] pojazdu marki Daewoo nr rejestracyjny [...], usuniętego w dniu 27 września 2009 r. w W.

Przechodząc do wyjaśnienia wątpliwości prawnych wskazać przede wszystkim trzeba, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) oraz art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. nr 152, poz.

1018 ze zm.). Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowiło ustalenie właściwego statio fisci Skarbu Państwa, o którym mowa ww. art. 13 ustawy nowelizującej.

Należy mieć na uwadze, że powołane wyżej przepisy wprowadzono po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt P 4/06, który stwierdził niezgodność m. in. art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym (w zakresie, w jakim dopuszczał utratę prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu) z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3. oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W konsekwencji przepisy uznane za niekonstytucyjne utraciły moc po 12 miesiącach od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw (tj. z dniem 11 czerwca 2009 r.). Ustawa nowelizująca weszła w życie 4 września 2010 r. (z wyjątkami).

Przed nowelizacją, przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym nie regulowały trybu postępowania w sprawach kosztów dozoru pojazdu usuniętego z drogi na mocy art. 130a, którego właścicielem na skutek przepadku stał się Skarb Państwa. W dniu 29 listopada 2010 r. zapadła uchwała 7 sędziów NSA o sygn. akt I OPS 1/10 (Lex nr 621105), zgodnie z którą: "Jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449) u.p.e.a.

Przed nowelizacją organem właściwym do orzekania w przedmiocie zwrotu kosztów dozoru pojazdu był właściwy naczelnik urzędu skarbowego (obowiązany jednocześnie do ich ponoszenia, wobec procedury, art. 102 § 2 u.p.e.a.). Po nowelizacji art. 130a p.r.d. otrzymał nowe brzmienie w ust. 10h wskazując, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Zdaniem Sądu w ww. regulacji wskazano tryb postępowania w przedmiocie kosztów związanych m. in. z dozorem/przechowywaniem pojazdu, podmiot zobowiązany do ich poniesienia oraz organ rozstrzygający w tym przedmiocie, w formie decyzji. W art. 13 ustawy nowelizującej odmiennie uregulowano jedynie podmiot zobowiązany do ponoszenia niektórych z tych kosztów związanych z dozorowaniem pojazdu, tj. powstałych "po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy." Ustawodawca przewidział bowiem, że koszty powstałe we w tym okresie obciążają Skarb Państwa, nie określił przy tym jego statio fisci. Zgodnie z treścią obowiązującego art. 130a, w tym ust. 10h Prawa o ruchu drogowym, nie ma - w ocenie Sądu - konieczności odwoływania się do art. 174 up.e.a. tj. stosowania art. 102 § 2 u.p.e.a. Obecnie, w oparciu o art. 130a ust. 10h, o kosztach dozoru rozstrzyga w formie decyzji starosta, a naczelnik urzędu skarbowego (zob. postanowienia też NSA z dnia 13 czerwca 2013 r. sygn. akt I OW 36/13 oraz z dnia 25 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OW 96/11 (Lex nr 1230148).

W konsekwencji, nie można było podzielić stanowiska Wojewody [...] wskazującego na konieczność posiłkowego stosowania, na podstawie art. 13 ustawy nowelizującej, trybu uregulowanego w ustawie egzekucyjnej.

Zdaniem Sądu, ustawa egzekucyjna miałaby zastosowanie, gdyby po nowelizacji, nadal w ustawie - Prawo o ruchu drogowym nie określono trybu i organu właściwego do orzekania w przedmiocie kosztów dozoru pojazdu.

W konsekwencji słusznie wywiedziono, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, że obowiązanym do poniesienia w imieniu Skarbu Państwa ww. kosztów, jest wojewoda. Przepis ten ustanawia bowiem zasadę domniemania właściwości wojewody w sprawach z zakresu administracji rządowej w województwie. Skoro z odrębnych ustaw nie wynika, który z organów administracji rządowej jest właściwy w określonej sprawie z zakresu administracji rządowej, to organem właściwym w takiej sprawie, jest wojewoda.

Z powyższych przyczyn decyzja nie została wydana w oparciu o błędną wykładnię art. 13 ustawy nowelizującej, jak wskazywał skarżący. Art. 13 ustawy nowelizującej należy stosować łącznie z art. 130a ust. 10h p.r.d., stanowi bowiem lex specialis, ale tylko odnośnie wskazania podmiotu zobowiązanego do poniesienia kosztów. Nie można było zatem zaakceptować stanowiska o stosowaniu w takich sprawach art. 102 § 2 u.p.e.a.

Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), oddalił skargę.