Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1129/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.220 par.1,2,3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 sierpnia 2014 r. sygn. akt III SA/Po 824/14 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę T. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz zwrócił skarżącemu uiszczony wpis od skargi.

Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 9 [...] 2014 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...] zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie to zostało doręczone na adres skarżącego w dniu 21 [...] 2014 r. ( k. 13 akt ).

W wyznaczonym 7 dniowym terminie strona skarżąca nie uiściła przedmiotowego wpisu. Wpis uiszczono dopiero w dniu 31 [...] 2014 r. ( k. 14 akt ).

Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając skargę wskazał, iż skarżący uiścił wymagany wpis, do którego został wezwany, po terminie do jego uiszczenia. Tym samym, z uwagi na treść art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej: "p.p.s.a.", skargę odrzucił.

W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił, na podstawie art. 174 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonego postanowienia – art. 220 § 2 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i wyznaczenie skarżącemu 7 – dniowego terminu na wykonanie zobowiązania Sądu w sytuacji gdy z uwagi na pobyt skarżącego poza granicami kraju termin zakreślony przez Sąd winien wynosić dwa miesiące.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na podstawie naruszenia przepisów postępowania mogących mieć wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, a z postawionego w niej zarzutu wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie odnosi się do kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który odrzucił skargę T. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 [...] 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym uznając, że wpis od skargi, pomimo pouczenia zawartego w wezwaniu do jego uiszczenia, został wniesiony po terminie. Nie zgadzając się z tym stanowiskiem Skarżący podniósł, że w sytuacji przebywania przez niego poza granicami kraju, Sąd winien był, stosownie do art. 220 § 2 p.p.s.a. wyznaczyć mu termin do wniesienia opłaty nie krótszy niż dwa miesiące.

Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., przewodniczący wzywa do uiszczenia należnej opłaty sądowej w terminie siedmiu dni. Jednakże w przypadku, gdy pismo wniosła osoba zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą, która nie ma w kraju przedstawiciela, przewodniczący wyznaczy termin do uiszczenia opłaty nie krótszy niż dwa miesiące (art. 220 § 2 p.p.s.a.).

Z akt sądowych wynika, że korespondencja sądowa kierowana była na adres wskazany przez Skarżącego, znajdujący się na terenie kraju. Na żadnym etapie postępowania nie poinformował on Sądu, że planuje wyjazd poza granice kraju, nie ustanowił pełnomocnika, nie wskazał też innego adresu do doręczeń.

Ponad to wskazać należy, że z treści przepisu art. 220 § 2 p.p.s.a. wynika, że termin nie krótszy niż dwa miesiące dotyczy przypadków zamieszkiwania lub posiadania siedziby poza granicami kraju. W niniejszym przypadku mamy zaś do czynienia z przebywaniem (czasowym – obowiązki służbowe) poza granicami kraju, bez zmiany miejsca zamieszkania, a więc wskazany przez Skarżącego przepis nie ma tu zastosowania. Skarżący mając świadomość planowanego wyjazdu, skoro zainicjował postępowanie sądowoadministracyjne wnosząc skargę, na czas pobytu poza granicami kraju mógł i powinien ustanowić pełnomocnika do reprezentowania go przed WSA w Poznaniu. Zaniechanie tego obowiązku świadczy zdaniem Sądu o niedochowaniu należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw.

Tym samym, Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę Strony, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.