Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 275/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała (spr.) Sędziowie NSA Rafał Batorowicz Jan Grabowski Protokolant Maciej Dębski po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. w B. (S.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2083/05 w sprawie ze skargi T.P. S.A. w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od T.P. S.A. w W. rzecz F. w B. (S.) kwotę 1100 (jeden tysiąc sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy RP decyzją z dnia 7 lipca 2005 r., nr Sp. 305/03, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2005 r. sprzeciwu firmy F. z siedzibą w S. przeciwko T. P. S.A. z siedzibą w W. o unieważnienie prawo ochronnego na znak towarowy "PEGAZ" (R-140 047) uznanego za bezzasadny na podstawie art. 246 i art. 247 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz.U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm.), zwana: p.w.p., oraz art. 6 ust 1 i art. 9 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17 ze zm.), zwanej dalej u.z.t., zw. z art. 315 ust 1 i 3 oraz na podstawie art. 98 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 297 ze zm.), zwana dalej: k.p.c., w zw. z art. 256 ust 2 p.w.p. unieważnił prawo ochronne na znak towarowy słowny "PEGAZ" (R-140 047) w części dotyczącej towarów w klasie 5, to jest: produkty farmaceutyczne oraz orzekł o kosztach.

Urząd dokonał oceny czy znak "PEGAZ" spełnia warunki określone w art. 6 ust 1 i art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. Zdaniem organu art. 6 ust. 1 u.z.t. stanowi o możliwości udzielenia prawa wyłącznego na znak towarowy na rzecz przedsiębiorstwa i tylko dla towarów będących przedmiotem działalności gospodarczej uprawnionego. Uprawniony nie prowadził rzeczywistej działalności w dziedzinie farmaceutyków. W trakcie postępowania nie przedstawił żadnego dokumentu, który jednoznacznie potwierdzałby, że w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej znajdują się farmaceutyki. W ocenie organu odwołanie się uprawnionego do renomy i powszechnej znajomości znaku nie zostało poparte żadnymi dowodami. Załączone przez uprawnionego dowody w jednoznaczny sposób wskazują, że znak "PEGAZ" jest stosowany jako tytuł programu telewizyjnego o tematyce kulturalnej zgodnie z rodzajem działalności prowadzonej przez T. S.A.

Natomiast stwierdzenie uprawnionego o możliwości udzielenia licencji na znak towarowy "PEGAZ" może być argumentem na zarzut nieużywania znaku towarowego w postępowaniu o wygaśnięcie prawa wyłącznego jako dowód na jego używanie, nie zaś w postępowaniu o unieważnienie prawa wyłącznego.

Zdaniem organu w art. 6 ust 1 u.z.t. ustawodawca zawarł nakaz prowadzenia działalności gospodarczej dla podmiotu, który ubiega się o prawo wyłączne bez względu na fakt czy znak ten jest podobny, czy też nie do wcześniej zarejestrowanych znaków towarowych. W przedmiotowej sprawie uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy "PEGAZ" (R-140 047) nie wykazał, aby w dacie udzielenia prawa ochronnego prowadził rzeczywistą działalności gospodarczą w zakresie farmaceutyków.

Organ stwierdził brak podobieństwa w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. między przeciwstawionymi znakami. Zdaniem organu udzielenie prawa ochronnego jest uzależnione od braku zarejestrowanych znaków podobnych (przeznaczonych do oznaczania podobnych towarów). Znak sporny nie jest podobny w stopniu mylącym do znaku "PEGASYS" (IR-691 183), do którego uprawniony jest sprzeciwiający. Oceniając podobieństwo znaków "PEGAZ" i "PEGASYS" organ dokonał analizy w trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej.

W warstwie wizualnej organ stwierdził, że znaki stanowią zapis słów pegaz i pegasys, a różnica wynika z użycia odpowiednich liter w zapisie. Fonetyka obu porównywanych znaków jest odmienna, ponieważ pomimo istniejącego wspólnego elementu początkowego PEGA- znaki te różnicuje użyta końcówka '-z' i '-sys', które tworzą ze znaku "PEGAZ" słowo dwusylabowe, a ze znaku "PEGASYS" słowo trzysylabowe, co jest wyraźnie słyszalne. Znak "PEGAZ" można odczytać jako pegas, znak "PEGASYS" poprzez użycie właśnie końcówki '-sys' z dobrze słyszalną samogłoską ΄y΄ w zasadzie uniemożliwia inną fonetykę.

Zdaniem organu, warstwa znaczeniowa znaków jest odmienna i dostatecznie różnicuje znaki. Znak "PEGAZ" ma swoje konkretne znaczenie - jest nazwą skrzydlatego konia Zeusa z mitologii greckiej, natomiast znak "PEGASYS" mitologiczne skojarzenia, ale jest słowem fantazyjnym, co przyznał sprzeciwiający.

W konsekwencji organ uznał, że znaki te nie są podobne w stopniu mogącym rodzić ryzyko wprowadzenia w błąd przeciętnych odbiorców co do pochodzenia tak oznaczonych towarów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia 7 lipca 2005 r., nr [...], T. P. S.A. wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust 1 u.z.t. mającego zastosowanie w sprawie w związku z art. 315 ust. 3 p.w.p., a także poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 oraz 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t. oraz naruszenie przepisów prawa procesowego.

Skarżący wskazał, iż skoro prowadzenie działalności gospodarczej w odniesieniu do wszystkich towarów i usług zawartych w wykazie nie jest bezwzględną przesłanką, która musi występować już w dacie zgłoszenia znaku oraz biorąc pod uwagę okoliczność, że unieważnienie prawa ma skutek od tej daty, to unieważnienie nastąpiło z naruszeniem praw przysługujących skarżącemu.

Skarżący zaznaczył również, że Urząd Patentowy RP trafnie uznał, że znaki towarowe "PEGAZ" i "PEGASYS" nie są podobne w stopniu mylącym, zatem znak T. S.A. nie stanowi przeszkody ani prawnej, ani faktycznej dla uprawnionego z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego "PEGASYS" (IR-691183), w związku z tym sprzeciw wobec jego rejestracji nie znajduje żadnego uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2083/05 uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu oraz orzekł o kosztach.

Sąd I instancji uznał, iż Urząd Patentowy RP należycie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, lecz dokonał błędnej interpretacji przepisu art. 6 u.z.t. Prawidłowo natomiast przeprowadził analizę przesłanek z art. 9 ust. 1 pkt 1, stwierdzając brak podobieństwa przeciwstawionych znaków.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 omawianej ustawy o znakach towarowych, prawo wyłączne na znak towarowy udziela się na rzecz przedsiębiorstwa i tylko dla towarów będących przedmiotem działalności gospodarczej uprawnionego.

Organ prawidłowo ustalił, że uprawniony nie prowadził ani w dniu zgłoszenia znaku do rejestracji, ani w dniu rejestracji rzeczywistej działalności w dziedzinie farmaceutyków. W trakcie postępowania uprawniony nie przedstawił żadnego dokumentu, który potwierdzałby, że w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej znajdują się farmaceutyki. Odwołanie się uprawnionego do renomy i powszechnej znajomości znaku zostało wprawdzie poparte dokumentem znajdującym się w aktach administracyjnych (karta - 16) i pomimo tego, że na dokumencie nie wskazano kto i kiedy przeprowadził badanie, to jednoznacznie wskazano, że znak "PEGAZ" jest stosowany jako tytuł programu telewizyjnego o tematyce kulturalnej. Taki dokument wskazuje co najwyżej na sławę znaku, ale nie na jego renomę, zwłaszcza w sytuacji, gdy uprawniony w dacie zgłoszenia znaku do rejestracji marginalizował zarówno prezentację znaku, jak i programu kulturalnego opatrywanego tym znakiem (fakt nie wymagający dowodu). Niemniej jednak w przedmiotowej sprawie okoliczność ta nie ma znaczenia, bowiem powołany przepis nie nakłada - zdaniem Sądu - obowiązku prowadzenia działalności gospodarczej, zarówno w dacie zgłoszenia znaku, jak i jego rejestracji. Takie poglądy wyrażane były w doktrynie prawa pod rządami ustawy o znakach towarowych. Zgodnie z tymi poglądami rejestracja znaku ma być dokonana na rzecz przedsiębiorcy uprawnionego do prowadzenia przedsiębiorstwa. Znak towarowy ma wejść w skład przedsiębiorstwa i służyć do oznaczania towarów i usług objętych zakresem jego działania, zaś moment podjęcia eksploatacji przedsiębiorstwa oraz rozpoczęcie używania znaku jest obojętny z punktu widzenia nabycia prawa z rejestracji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołał się również na wyrok wydany w dniu 14 lutego 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2318/05 (sprawa I.), w którym wskazano, że na gruncie art. 6 ust. 1 u.z.t. wystarczającą przesłanką rejestracji jest wpis do ewidencji działalności w zakresie działalności gospodarczej, zaś przepis ten nie wymaga rzeczywistego prowadzenia działalności w zakresie towarów i usług objętych zgłoszeniem. Prezentowane poglądy nie uległy zasadniczej zmianie. Sąd podkreślił, że poprzednia literatura przedmiotu wskazywała na brak konieczności prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej, głównie w dacie zgłoszenia znaku do rejestracji. Zmieniająca się sytuacja gospodarcza i konieczność dostosowywania się (nadążania) przedsiębiorców do potrzeb rynkowych przemawia za uznaniem, iż dopiero uzyskanie prawa z rejestracji powoduje konieczność używania znaku. Przygotowanie oferty, wdrożenie produktu związane jest z koniecznością poniesienia wysokich nakładów finansowych, które nie powinny obciążać przedsiębiorcy przed uzyskaniem pewności zarejestrowania znaku. Sąd podkreślił, że obecne przepisy prawne nie nakładają na zgłaszających znaki towarowe do rejestracji obowiązku prowadzenia działalności gospodarczej ani w dacie zgłoszenia znaku towarowego, ani w dacie jego rejestracji. Dopiero brak używania zarejestrowanego znaku może stanowić podstawę do wygaśnięcia prawa ochronnego. Jak podkreślił Sąd, taka możliwość "wygaszenia" znaku stanowi wystarczające zabezpieczenie przed nieuprawnioną lub "blokującą" rejestracją znaku.

F. z siedzibą w S., na podstawie art. 173 w zw. z art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej: p.p.s.a., wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2006 r.

Spółka zaskarżyła wyrok w całości i wniosła na podstawie art. 185 p.p.s.a. o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ewentualnie na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na podstawie stanu faktycznego przyjętego w tym wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Opierając skargę kasacyjną na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a, zarzucono naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:

art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez bezkrytyczne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu faktycznego

w odniesieniu do braku podobieństwa pomiędzy znakami "PEGAZ" (R-140 047) i "PEGASYS" (IR-691 183) w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., który został ustalony przez Urząd Patentowy w decyzji z dnia 7 lipca 2005 r. z naruszeniem art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a.,

art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia i pełnego rozważenia stanowiska doktryny w przedmiocie przesłanki zastosowania art. 6 ust. 1 u.z.t., jaką jest rzeczywiste prowadzenie działalności gospodarczej najpóźniej w dacie udzielenia prawa na znak towarowy, a jednocześnie poprzez brak powyższych ustaleń i niewydajnie wyroku na podstawie akt sprawy,

art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak ustalenia na tle art. 6 ust. 1 u.z.t., czy - nawet przy odrzuceniu konieczności rzeczywistego prowadzenia działalności gospodarczej najpóźniej w dacie udzielenia prawa na znak towarowy - uprawniony z rejestracji znaku towarowego "PEGAZ" (R-140 047), w oparciu o przedmiot jego działalności gospodarczej, zamierzał prowadzić działalność i posługiwać wyżej wymienionym znakiem w ramach jego działalności w zakresie towarów z klasy 5, dla których znak ten został zgłoszony i w odniesieniu do których skarżący domaga się unieważnienia prawa do tego znaku, a jednocześnie poprzez brak powyższych ustaleń i niewydanie wyroku na podstawie akt sprawy,

art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak zamieszczenia w uzasadnieniu wyroku zarzutów podniesionych przez uprawnionego w skardze na decyzję Urzędu Patentowego z dnia 7 lipca 2005 r.

* art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak zamieszczenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania Urzędu Patentowego, które organ ten jest zobowiązany podjąć w wyniku uchylenia jego decyzji z dnia 7 lipca 2005 r.

Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj.:

art. 9 ust 1 pkt 1 u.z.t. poprzez przyjęcie, że Urząd Patentowy wywiódł prawidłowe wnioski co do braku podobieństwa znaków "PEGAZ" i "PEGASYS",

* art. 6 pkt 1 u.z.t. poprzez przyjęcie, że Urząd Patentowy błędnie zinterpretował ten przepis, ponieważ według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie nakłada on obowiązku prowadzenia działalności gospodarczej zarówno w dacie zgłoszenia znaku towarowego do rejestracji, jak i w dacie jego rejestracji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator podniósł, iż Urząd Patentowy ustalił brak podobieństwa pomiędzy spornymi znakami, w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., jednakże nie podjął wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia tej kwestii. Urząd Patentowy nie uwzględnił ustalonych w doktrynie i orzecznictwie reguł oceny podobieństwa znaków, a nawet nie wyciągnął prawidłowych wniosków z reguł fonetycznych istniejących w języku polskim.

Z ostrożności procesowej kasator zajął również stanowisko w kwestii zakazu reformationis in peius, wyjaśniając, iż zakaz ten nie wiąże Sądu w przypadku uchylenia zaskarżonego aktu lub czynności z powodu uchybień procesowych, ponieważ w takiej sytuacji Sąd nie może z całą pewnością ustalić, czy jego ocena prawna pogorszy w przyszłości sytuację prawną skarżącego.

W ocenie kasatora, Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia i pełnego rozważenia stanowiska doktryny w przedmiocie zastosowania art. 6 ust. 1 u.z.t., jaką jest rzeczywiste prowadzenie działalności gospodarczej najpóźniej w dacie udzielenia prawa na znak towarowy, a jednocześnie poprzez brak powyższych ustaleń i wydanie wyroku na podstawie akt sprawy. Urząd Patentowy uznał, że rejestracja powinna nastąpić tylko dla towarów stanowiących przedmiot rzeczywistej działalności gospodarczej, tak więc oświadczenie o prowadzeniu przez T. S.A. działalności w zakresie produkcji, usług i handlu związanych z twórczością audiowizualną nie oznaczało rzeczywistego prowadzenia działalności w dziedzinie farmaceutyków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zaś, że art. 6 ust. 1 u.z.t. nie nakłada obowiązku prowadzenia działalności gospodarczej zarówno w dacie zgłoszenia, jak i w dacie jego rejestracji.

Kasator wskazał, iż w tej kwestii istnieje rozbieżność w doktrynie, jednakże Sąd I instancji w uzasadnieniu nie odniósł się do tych rozbieżności, a powinien był to uczynić z uwagi na wymogi wynikające z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz obowiązek wynikający z art. 133 § 1 p.p.s.a, polegający na wydaniu wyroku na podstawie akt sprawy. Sąd I instancji wbrew powyższym wymogom nie ustosunkował się do opinii przeciwnych oraz pominął milczeniem ustalenia Urzędu Patentowego przyjęte w jego decyzji.

Kasator krytycznie też odniósł się do powołania się przez Sąd na pogląd zawarty w orzeczeniu w sprawie "I.", uznając, iż pogląd zawarty w tym orzeczeniu nie został zweryfikowany w oparciu o piśmiennictwo, a jedynie przyjęty w sposób arbitralny.

Kasator podniósł zarzut naruszenia art. 141 § 4 i art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak ustalenia przez Sąd I instancji na tle art. 6 ust. 1 u.z.t. czy uprawniony z rejestracji znaku towarowego "PEGAZ" w oparciu o przedmiot jego działalności zamierzał prowadzić działalność i posługiwać się tymże znakiem w ramach tej działalności w zakresie towarów z klasy 5, dla których znak ten został zgłoszony.

Kasator wskazał, iż z załączonego statutu uprawnionego wynika, iż przedmiot działalności zakłada prowadzenie przez niego działalności jedynie w dziedzinie usług, a nie towarów, i to usług tylko o charakterze profilaktycznym i leczniczo -rehabilitacyjnym, a nie farmaceutycznym i chemicznym oraz dietetycznym i spożywczym. Wymieniona w statucie działalność odpowiada usługom z klasy 44 (wcześniej z klasy 42), nie zaś towarom z klasy 5 towarów i usług. Zdaniem kasatora, jeśli uprawniony miałby prowadzić działalność w zakresie produktów z klasy 5, dla których zgłoszony został sporny znak "PEGAZ", to musiałby mieć przewidzianą w przedmiocie przedsiębiorstwa zupełnie inną działalność - nie usługową, lecz towarową (produkcyjną) oznaczoną właściwymi szczegółowymi kodami PKD 24 (PKD 24.41.Z - produkcja podstawowych substancji farmaceutycznych i PKD 24.42.Z - produkcja leków i wyrobów farmaceutycznych) i 15 (PKD 15.88.Z - Produkcja odżywek oraz żywności dietetycznej). W związku z tym, iż przedmiot działalności uprawnionego (§ 7 statutu) nie obejmuje żadnego ze wskazanych rodzajów działalności, towary z klasy 5, dla których zarejestrowany został znak towarowy "PEGAZ" nie znajdują pokrycia w przedmiocie działalności uprawnionego, a tym samym w ocenie kasatora oznacza to, że uprawniony nie prowadził działalności wytwórczej w zakresie towarów z klasy 5, lecz nawet nie mógł i nie miał zamiaru prowadzenia takiej działalności.

Zdaniem kasatora, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał badania przedmiotu działalności uprawnionego mającego na celu ustalenie, czy miał on zamiar prowadzić działalność gospodarczą wytwórczą w zakresie towarów z klasy 5. Jakkolwiek uznał, iż na tle art. 6 ust. 1 u.z.t. konieczne jest uprzednie dokonanie wpisu działalności do ewidencji (lub rejestru), pokrywającej się pod względem jej zakresu z zakresem towarów lub usług, dla których zgłoszony i zarejestrowany jest dany znak towarowy, to jednak błędnie przyjął, iż zarejestrowana działalność uprawnionego pokrywa się z wykazem towarów i usług z rejestru znaków towarowych, dla których zarejestrowano znak "PEGAZ". W ocenie kasatora, zaistnienie rozbieżności pomiędzy towarami z klasy 5 a przedmiotem działalności T. S.A. (stwierdzonej przez Urząd Patentowy w odpowiedzi na skargę) to poważne uchybienie proceduralne, które miało wpływ istotny wpływ na wynik sprawy. Doprowadziło do przyjęcia przez Sąd zgodności rejestracji znaku "PEGAZ" w odniesieniu do towarów z klasy 5.

T. P. S.A. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Przede wszystkim stwierdzić należy, iż nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tegoż przepisu oraz dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego w odniesieniu do ustaleń organu polegających na uznaniu braku podobieństwa między przeciwstawionymi znakami towarowymi.

Zaskarżona do Sądu I instancji decyzja Urzędu Patentowego została wydana na podstawie art. 6 ust. 1 i art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t.

Od tej decyzji wniosła skargę wyłącznie T. P. S.A., która nie zarzucała, aby zaskarżona decyzja naruszała art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t.

W tej sytuacji decyzja Urzędu Patentowego w tym zakresie stała się ostateczna i dlatego Sąd I instancji nie był uprawniony do badania prawidłowości ustaleń Urzędu dotyczących podobieństwa znaków.

Wprawdzie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, tym niemniej niezwiązanie granicami skargi nie oznacza, iż Sąd może czynić przedmiotem swych rozważań i ocen wszystkich aspektów skargi.

Sąd zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania przed organem administracji (por. J.P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. WP "LexisNexis", Warszawa 2004, s. 197).

W postępowaniu przed Urzędem Patentowym chodziło o dwie odrębne, choć powiązane ze sobą procesowo (zazębiające się) sprawy, a mianowicie sprawa podobieństwa znaków w świetle art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. oraz sprawa rejestracji znaku towarowego na rzecz przedsiębiorstwa i tylko dla towarów będących przedmiotem jego działalności gospodarczej (art. 6 ust. 1 u.z.t.). Trudno w tej sytuacji byłoby mówić o tożsamości stanu prawnego i faktycznego tych spraw. Przeciwnie, rozpatrując je Urząd Patentowy brał pod uwagę zupełnie odmienne zespoły faktów, a z dokonanych ustaleń wyciągnął konsekwencje prawne określone różnymi normami prawnymi.

Zasługują natomiast na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 6 ust. 1 u.z.t. poprzez brak wyjaśnienia okoliczności dotyczących rzeczywistej działalności gospodarczej przez uprawnionego do znaku "Pegaz" najpóźniej w dacie udzielenia prawa ochronnego, a nawet w przypadku odrzucenia tego poglądu nierozważenia, czy uprawniony – T. P. S.A., w oparciu o przedmiot swojej działalności gospodarczej, zamierzał prowadzić działalność i posługiwać się spornym znakiem w ramach tej działalności i w zakresie towarów z klasy 5, dla których znak ten został zgłoszony (art. 141 § 4 i art. 133 § 1 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu I instancji przepis art. 6 ust. 1 u.z.t. nie nakłada obowiązku prowadzenia działalności gospodarczej zarówno w dacie zgłoszenia znaku, jak i w dacie jego rejestracji. W tym zakresie Sąd powołał się na literaturę przedmiotu, m.in. na stanowisko prezentowane przez U. Promińską, zgodnie z którym "Rejestracja ma być dokonana na rzecz przedsiębiorcy uprawnionego do prowadzenia działalności gospodarczej. Znak towarowy ma wejść w skład przedsiębiorstwa i służyć do oznaczania towarów objętych zakresem jego działania. Moment podjęcia eksploatacji przedsiębiorstwa oraz rozpoczęcie używania znaku jest obojętny z punktu widzenia nabycia prawa z rejestracji". W konkluzji Sąd I instancji uznał, iż dopiero uzyskanie prawa z rejestracji powoduje konieczność używania znaku.

Prezentując powyższy pogląd, Sąd I instancji całkowicie pominął literalną treść przepisu art. 6 ust. 1 u.z.t., zgodnie z którym rejestracja znaku towarowego może być dokonana na rzecz przedsiębiorstwa i tylko dla towarów będących przedmiotem jego działalności gospodarczej, przy czym pod pojęciem przedsiębiorstwa należy rozumieć osobę fizyczną lub prawną uprawnioną do prowadzenia działalności gospodarczej w dziedzinie produkcji, handlu i usług (art. 5 pkt 1 u.z.t.).

W świetle powołanych przepisów nie powinno budzić wątpliwości, iż rejestracja znaku towarowego może nastąpić na rzecz przedsiębiorstwa uprawnionego do prowadzenia działalności gospodarczej w dziedzinie produkcji towarów objętych wnioskiem o rejestrację. Znak towarowy ma przecież wejść w skład przedsiębiorstwa i służyć do oznaczenia towarów i usług objętych zakresem jego działania. Stąd też w skardze kasacyjnej trafnie podnosi się, że minimalną przesłanką z art. 6 ust. 1 u.z.t., jaką musi spełniać przedsiębiorca zgłaszający znak towarowy i uzyskujący wyłączne prawo do tego znaku, jest zamiar jego używania. O posiadaniu takiego zamiaru może świadczyć pokrycie towarów lub usług, objętych zgłoszeniem i rejestracją znaku, w przyjętym przez przedsiębiorcę przedmiocie jego działalności gospodarczej, a wynikających z jego aktów założycielskich i wpisu do ewidencji lub rejestru.

Z treści § 7 ust. 1 pkt 13 statutu T. P. S.A. (w aktach sprawy) wynika, iż w zakresie jej działalności znajduje się prowadzenie działalności profilaktyczno-leczniczej w stosunku do osób uprawnionych zgodnie z ustawą o zakładach opieki zdrowotnej.

Z kolei z odpisu Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 19 czerwca 2006 r. nr KRS 0000100679 dotyczącego T. P. S.A. (w aktach sprawy) z Działu 3 dotyczącego przedmiotu działalności wynika, że przedmiotem działalności tej Spółki są badania i porady lekarskie, badania i porady stomatologiczne, rehabilitacja lecznicza oraz działalność pielęgniarska (Dział 3, Rubryka 1, nr kolejny w polu – 63, 64, 65 i 66). Stąd zachodziła konieczność oceny, czy w tak określonym przedmiocie działalności mieszczą się towary w klasie 5 (produkty farmaceutyczne, sanitarne, substancje dietetyczne do celów leczniczych), których to towarów dotyczyło prawo ochronne na znak towarowy "Pegaz".

W przedmiotowej sprawie powyższe okoliczności nie zostały należycie wyjaśnione, gdyż Urząd Patentowy stwierdził, że uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy PEGAZ nie wykazał, aby w dacie udzielenia prawa ochronnego prowadził rzeczywistą działalność gospodarczą w zakresie farmaceutyków, a Sąd I instancji podzielając te ustalenia uznał, że okoliczność ta nie ma znaczenia dla oceny spełnienia przesłanek z art. 6 ust. 1 u.z.t.

Zauważyć przy tym należy, iż czymś innym jest rzeczywiste prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie towarów, których dotyczy wniosek o rejestrację prawa ochronnego na znak towarowy, a czymś innym uprawnienie do prowadzenia takiej działalności, które stwarza potencjalną możliwość realizacji tej działalności.

Stąd w toku ponownego rozpoznania sprawy będzie zachodziła konieczność wyjaśnienia, czy T. P. S.A. – uprawniona do prawa ochronnego na znak towarowy słowny "PEGAZ" w części dotyczącej towarów w klasie 5, to jest produktów farmaceutycznych, miała potencjalną możliwość powadzenia działalności gospodarczej produktów objętych wnioskiem o rejestrację znaku.

Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 tej ostatniej ustawy.