Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 976/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-08-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Utrzymano w mocy zarządzenie - art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 260 par. 1-3, art. 246 par. 1 pkt 1, art. 255
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Łuczaj, , po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. P. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 11 maja 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 976/16, pozostawiającego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego z dnia 11 maja 2018 r.


UZASADNIENIE

R. P. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika w zażaleniach na zarządzenie z dnia 8 maja 2017 r., postanowienia z dnia 27 czerwca 2017 i 23 listopada 2017 r.

W związku z powyższym skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy przez złożenie go na urzędowym formularzu (PPF), w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie doręczono skutecznie skarżącemu 19 kwietnia 2018 r.

Powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi.

Zarządzeniem z 11 maja 2018 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wskazując, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu.

Od powyższego zarządzenia w ustawowym terminie skarżący złożył sprzeciw wnosząc o jego uchylenie i przyznanie prawa pomocy. Skarżący wskazał, że jego sytuacja finansowa jeszcze bardziej się pogorszyła, bowiem zadłużenie wzrosło do ponad 100.000 zł, a poza tym jest bezdomny, ciężko chory i brak mu środków na utrzymanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej "p.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Stosownie do art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania, który powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane wskazane na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 P.p.p.s.).

Wzór urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi określono w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.).

Zgodnie zaś z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że skarżący, mimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania, nie udzielił odpowiedzi na wezwanie i nie uzupełnił w zakreślonym terminie braku tego wniosku. Brak wypełnionego formularza uniemożliwiał nadanie mu prawidłowego biegu. Sąd stwierdził zatem, że referendarz sądowy prawidłowo ocenił, że skarżący nie uzupełnił w zakreślonym terminie braku wniosku o przyznanie prawa pomocy, co zobowiązywało go do pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 260 § 1 i 3 w zw. z art. 257 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.