Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3126/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 124 poz 859
law: Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.
article: art. 3 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2013 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

SENTENCJA

Dnia 19 sierpnia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kamiński sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej U. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1368/13 w sprawie ze skargi U. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do oddania odpadu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1368/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę U. Sp. z o.o. z siedzibą w W.e na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, zwanego dalej "GIOŚ", z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], w przedmiocie wezwania do oddania odpadu. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

W związku ze zgłoszeniem do procedury wywozu towaru dokonanym przez stronę skarżącą, urzędnicy celni przeprowadzili kontrolę tego towaru (tj. 11 sztuk przednich części (fragmentów) pojazdów marki Citroen Xsara Picasso, Volvo S40, Lexus OS 200, Nissan Primera (2 szt.), BMW E-39, Renault Laguna, VW Passat, Volvo S 80, Citroen C5, Lexus GS 300; 10 szt. zbiorników paliwa, 11 szt. zderzaków, 23 szt. lamp samochodowych, 11 szt. pokryw bagażnika, 2 szt. klapek wlewów paliwa, 44 szt. drzwi, 2 szt. anten samochodowych, 20 szt. uszczelek, 2 szt. głośników samochodowych, 12 szt. pasów bezpieczeństwa, 7 szt. przewodów do lamp, 377 szt. plastikowych elementów wnętrza, 10 szt. szyb samochodowych, 1 szt. lusterka, 6 szt. wycieraczek do szyb, 11 szt. amortyzatorów, 4 szt. sprężyn, 1 szt. lewarka samochodowego, 41 szt. kół samochodowych, 3 sztuk wałów napędowych), uznając go za odpad.

Po wszczęciu przez GIOŚ postępowania, skarżąca Spółka wyjaśniła, że jest jedynie firmą transportową, a odpady stanowią własność P. Y. z Białorusi, na którą to okoliczność Spółka dołączyła jego oświadczenie.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], GIOŚ, po uznaniu, że skarżąca Spółka jest wysyłającym przedmiotowe odpady, zobowiązał ten podmiot do oddania odpadów o kodzie 16 01 21* w postaci ww. towaru do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i odzysku odpadów w terminie nie dłuższym niż 30 dni od daty otrzymania postanowienia.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że przemieszczanie ww. towaru miało charakter nielegalny; przewożone fragmenty pojazdów i części samochodowe miały charakter odpadu w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.).

Na powyższe rozstrzygnięcie zażalenie wniosła skarżąca Spółka.

Zaskarżonym postanowieniem GIOŚ uchylił wyżej opisane postanowienie z 30 sierpnia 2012 r. w części dotyczącej terminu jego wykonania i utrzymał w mocy to postanowienie w pozostałym zakresie.

W uzasadnieniu podtrzymał swoją ocenę, że ww. towar to odpady, a co najwyżej po ich demontażu mógłby stanowić części zamienne. Jednak w aktualnym stanie towar ten nie może być wykorzystany jako części zamienne, ponieważ nie został przetworzony. Ponadto przednie części samochodów nie mogły podlegać ponownemu zespoleniu z tylnymi częściami samochodów tej samej marki, z uwagi na zagrożenie jakie by to powodowało oraz wymóg oznakowania nadwozia tymi samymi numerami. Poza tym tylko samochód typu SAM mógłby zostać złożony nie w wytwórni. W ocenie organu stan opisywanych przedmiotów (zbiorniki paliw z resztkami paliwa, zużyte opony, zardzewiałe i zużyte części samochodowe) oraz forma w jakiej zostały załadowane na naczepę świadczy o tym, że dla wysyłającego były one bezużytecznie i nie stanowiły pełnowartościowych części zamiennych, a jedynie złom. Potwierdza to dokumentacja fotograficzna. Wśród tych przedmiotów znajdują się takie, których powtórne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu na drodze lub stanowią zagrożenie dla środowiska. Są to pasy bezpieczeństwa, wycieraczki do szyb z piórami, części znajdujące się w jednostkach napędowych, płyny eksploatacyjne, których użycie zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 28 września 2005 r. w sprawie wykazu przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko (Dz. U. Nr 201, poz. 1666) jest zakazane.

Części będące przedmiotem zatrzymanego transportu zostały zakwalifikowane do kategorii Q2 "produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym" oraz Q6 "przedmioty lub ich części nie nadające się do użytku – wg załącznika 1 do ustawy o odpadach. Co do części zakazanych do powtórnego użycia zostały one zakwalifikowane do kategorii Q13 "wszelkie substancje lub przedmioty których użycie zostało prawnie zakazane". Organ uznał, że skoro fragmenty pojazdów i części samochodowe nie mogą być wykorzystane zgodnie z ich przeznaczeniem, to znaczy, że skarżąca wyzbyła się ich na rzecz P. Y., co stanowi spełnienie przesłanki "pozbycia się", o jakiej mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej Spółki organ wyjaśnił, że prawidłowo został wskazany podmiot odpowiedzialny, ponieważ to skarżąca Spółka jest sprzedawcą, przewoźnikiem, nadawcą, zobowiązanym do zgłoszenia, co wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego. Do zgłoszenia została dołączona faktura jako jeden z najważniejszych dokumentów składanych wraz ze zgłoszeniem. Ustalenia organu wynikają ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym z protokołu zatrzymania sporządzonego przez pracowników [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, który nie był kwestionowany. Towar został zaliczony jako mieszanina odpadów, dlatego zakwalifikowano go pod kodem 16 01 21*. Ponadto biegły samochodowy nie ma uprawnień do formułowania opinii na temat, czy dany przedmiot stanowi odpad, a co najwyżej może stwierdzić jaki jest jego stan techniczny czy wartość przedmiotu. Kompetencję do ustalenia czy dany przedmiot stanowi odpad pozostawiono GIOŚ. Spółka U. jako władająca przedmiotowymi odpadami w dacie ich zgłoszenia do eksportu na teren Białorusi była posiadaczem tych odpadów, która zleciła ich eksport, co uprawniało organ do wszczęcia postępowania z jej udziałem, a następnie zobowiązanie jej do przekazania odpadów do uprawnionego odbiorcy. Organ informował stronę o podejmowanych czynnościach, a strona złożyła wyjaśnienia. W toku postępowania przed organem odwoławczym prawo strony wynikające z art. 10 K.p.a. zostało jej zagwarantowane. Pełnomocnik Spółki zapoznał się z materiałem dowodowym w dniu 26 lutego 2013 r., a swoje stanowisko zawarł w pismach z 1 i 15 marca 2013 r.

Powyższe postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie U. Sp. z o.o., wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności:

- błędne ustalenie, że skarżąca Spółka jest stroną postępowania, co stanowi naruszenie art. 28 K.p.a. w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.);

- mimo błędnego uznania skarżącej za stronę postępowania, niezapewnienie jej czynnego udziału w sprawie przez uniemożliwienie jej zapoznania się z ustaleniami w sprawie oraz wypowiedzenia się na ich temat, przed wydaniem decyzji I instancji, co stanowi naruszenie art. 10 § 1, art. 79 i art. 81 K.p.a.; uniemożliwienie skarżącej ustosunkowania się do protokołu czynności WIOŚ w B. podjętych na wniosek organu celnego w Łomży stanowiącym część adnotacji urzędowej z czynności inspektora po zgłoszeniu organu celnego z 2 stycznia 2012 r., co stanowi naruszenie art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a.;

- pominięcie przez organ wyjaśnień Spółki złożonych w lutym 2012 r. oraz załączonych dokumentów odnośnie charakteru przewożonych towarów i dokumentu Invoice oraz wyjaśnień P. Y. odnośnie faktu kto był właścicielem przewożonych towarów, co stanowi naruszenie art. 77 § 1, art. 80 i art. 7 K.p.a.;

- niewyjaśnienie w pełni stanu faktycznego przez nieustalenie czy wszystkie zgłoszone do odprawy celnej części samochodowe stanowią odpady, w tym odpady niebezpieczne, co stanowi naruszenie art. 80 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1368/13, oddalając skargę wskazał, że nie sposób było w niniejszej sprawie wywieść, że skarżąca Spółka jest jedynie przewoźnikiem, ponieważ z akt sprawy wynika, że to ten podmiot był tym, który wysyłał towary na terytorium Białorusi, co jest równoznaczne z ich przemieszczaniem. Sąd nie dał wiary oświadczeniu P. Y. jako sprzecznego z dokumentami i zeznaniami R. C.. Ponadto zaskarżone postanowienie odpowiada wymogom z art. 107 § 3 K.p.a. W trakcie postępowania strona została poinformowana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, co też uczyniła w trakcie postępowania odwoławczego. Naruszenie prawa w tym zakresie przed wydaniem rozstrzygnięcia o charakterze pierwszoinstancyjnym nie miało zatem wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, organ trafnie dokonał kwalifikacji przedmiotowego towaru jako odpadu do kategorii 16 01 21* – niebezpieczne elementy inne niż wymienione w 16 01 07 do 16 01 11, 16 01 13 i 16 01 14. Odpady tak sklasyfikowane wymienione są w załączniku nr V do rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12 lipca 2006 r. ze zm.). Zgodnie z art. 36 ust. 1 lit. a tego rozporządzenia zabroniony jest wywóz ze Wspólnoty, w celu dokonania odzysku, w państwach w których nie obowiązuje decyzja OECD, odpadów wyszczególnionych jako niebezpieczne w załączniku nr V do rozporządzenia 1013/2006. Zakazem tym objęte są także mieszaniny odpadów niebezpiecznych z innymi. Zgodnie z art. 2 § 3 rozporządzenia mieszaniną są odpady, które powstały w wyniku celowego lub przypadkowego wymieszania dwóch lub więcej rodzajów odpadów, a która to mieszanina nie została zaliczona do żadnej z kategorii w załącznikach nr III, IHR, IV, IVA. Organ sklasyfikował odpady jako odpady niebezpieczne, tj. te które zawierają płyny eksploatacyjne o kodzie 16 01 21* i odpady inne niż niebezpieczne – te bez płynów eksploatacyjnych o kodzie 16 01 22. Ponieważ odpady te były zmieszane zostały ostatecznie, jako całość, uznane za odpady niebezpieczne o kodzie 16 01 21*. Ponieważ w Białorusi nie obowiązuje decyzja OECD – wywóz tego rodzaju towarów na jej teren, zgodnie z wyżej powołanymi uregulowaniami prawnymi, jest zabroniony.

Powyższy stan wypełnia definicję odpadu zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21).

W ocenie Sądu, nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia fakt, że zdjęcia z kontroli są nieopisane, ponieważ po pierwsze stanowiły one część pozostałej dokumentacji, po drugie skarżąca nie zaprzeczała, że uwidocznione na nich części pojazdów są tymi, które były przedmiotem wysyłki.

Bez istotnego znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia są wywody skargi dotyczące niemożności potraktowania dokumentu Invoice jako faktury. Bez względu na nazwę dokument ten był dowodem na to, że sprzedawca uwidoczniony na nim, tj. U. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie sprzedała określone w nim przedmioty nabywcy P. Y.; i dokument ten został dołączony do zgłoszenia organowi celnemu przez samą stronę skarżącą, co potwierdzają też zeznania pełnomocnika strony skarżącej, dokonującego w imieniu Spółki zgłoszenia. Wśród zebranych dowodów, poza oświadczeniem P. Y. nie ma żadnego, nawet pośredniego dowodu na to, że to on był sprzedawcą, wysyłającym towary, a skarżąca Spółka jedynie przewoźnikiem. Fakt, że P. Y. w tym oświadczeniu przyjął na siebie odpowiedzialność za zgłoszenie nie zwalniała, w świetle tych dokumentów, skarżącej od zgłoszenia przewozu odpadów.

Przepisy ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w art. 25, stanowiącym podstawę materialnoprawną do wydania postanowienia, odsyłają do rozporządzenia 1013/2006, który statuuje obowiązek zastosowania procedur o jakich mowa w tym rozporządzeniu. Rozporządzenie zawiera definicję "zgłaszającego" i "odbiorcy". Zgłaszającym jest w przypadku przemieszczeń pochodzących z Państwa Członkowskiego – każda osoba fizyczna lub prawna podlegająca jurysdykcji Państwa Członkowskiego, która zamierza dokonać przemieszczenia odpadów lub zlecić to przemieszczenie i na której ciąży obowiązek zgłoszenia. Do zgłoszenia zobowiązani są w kolejności wymienionej w wykazie: 1. wytwórca pierwotny lub 2. posiadający zezwolenie nowy wytwórca który wykonuje działanie poprzedzające przemieszczanie, 3. posiadający zezwolenie podmiot zbierający (...), 4. zarejestrowany sprzedawca, który został upoważniony na piśmie przez wytwórcę pierwotnego, nowego wytwórcę lub posiadający zezwolenie podmiot zbierający, określony w pkt. 1, 2, 3, do działania w ich imieniu w charakterze zgłaszającego; 5. posiadacz, jeżeli wszystkie osoby wymienione w pkt 1, 2, 3 oraz w odpowiednich przypadkach w pkt 4 są nieznane lub niewypłacalne.

Wytwórcą jest natomiast każdy podmiot, którego działalność prowadzi do powstania odpadów (wytwórca pierwotny) lub zajmujący się wstępnym przetwarzaniem, mieszaniem odpadów lub innymi działaniami, w wyniku którego zmienia się charakter lub skład odpadu (definicje zawarte w słowniczku rozporządzenia).

Zdaniem Sądu, gdyby nawet przyjąć koncepcję skarżącej Spółki, że jest tylko pośrednikiem to i tak zgodnie z kolejnością wskazaną w rozporządzeniu, a opisaną wyżej, w okolicznościach tej sprawy, zgodnie z punktem 5, uznając, że wszystkie wcześniej osoby są nieznane, to U. była posiadaczem tych przedmiotów zobowiązanym do dokonania zgłoszenia. W żadnym z wypadków, o których mowa wyżej, nie ma mowy o tym, że to nabywca odpadów (okoliczność, że P. Y. jest odbiorcą nie była kwestionowana przez skarżącą) jest zobowiązany do dokonania zgłoszenia. Nie zachodzą tu także wyjątki, o których mowa w ww. rozporządzeniu.

Dlatego organ prawidłowo uznał, że odpowiedzialnym za nielegalne przemieszczanie odpadów jest firma U. Sp. z o.o. z siedzibą w W..

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła U. Sp. z o.o., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 174 pkt 2 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z naruszeniem:

- art. 10, art. 7, i art. 77 § 1 w związku z art. 68 K.p.a. przez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że protokół oględzin, co do którego strona nie mogła się odnieść, może stanowić podstawę ustaleń faktycznych poczynionych przez organ, przez co zostało błędnie wydane postanowienie; przez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że nie zostało naruszone prawo skarżącej do obrony w związku z niezapewnieniem jej możliwości pełnego ustosunkowania się do materiału dowodowego, przy jednoczesnym błędnym uznaniu mocodawczyni za stronę postępowania, przez co błędnie została określona strona postępowania administracyjnego;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w związku z art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów przez nieodniesienie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do zarzutu związanego z nieuwzględnieniem przez organ wyjaśnień P. Y. odnośnie faktu, kto był właścicielem przewożonych towarów, przez co błędnie została określona strona postępowania administracyjnego;

- art. 80 K.p.a. w związku z art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów przez zaakceptowanie uznania, że zabezpieczone części stanowią odpady.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego.

Nie każde naruszenie prawa procesowego przez organ skutkuje uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny. Uwzględnieniu przez sąd podlega bowiem tylko takie naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wynika to z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie twierdzi, że uchybienie polegające na braku możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to okoliczność tę powinna wykazać. W odniesieniu do protokołu z kontroli, strona skarżąca powinna zatem wykazać, że stan faktyczny sprawy kształtuje się odmiennie niż wynika to z tego protokołu. W innym wypadku zarzut nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Jednak ani na etapie postępowania odwoławczego, ani przed Sądami Administracyjnymi, w tym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, skarżąca Spółka nie wykazała, aby stan faktyczny kształtował się odmiennie niż wynika to z protokołu. Poza tym uchybienie to nie miało wpływu na legalność zaskarżonego postanowienia, ponieważ przed wydaniem tego rozstrzygnięcia, skarżąca Spółka zapoznała się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i złożyła w tym zakresie swoje stanowisko, które nie wniosło do sprawy nic nowego, ponieważ nie został skutecznie przez nią podważony ustalony stan faktyczny sprawy. Ponadto w zakresie ustalenia podmiotu odpowiedzialnego organ prowadził postępowanie wyjaśniające, wzywając skarżącą Spółkę do złożenia stosownych dowodów. Ta miała zatem możliwość przedstawienia dowodów, które mogły uwolnić ją od odpowiedzialności. Jednak nie przedstawiła w tym zakresie przekonujących dowodów poza gołosłownymi oświadczeniami, których nie uwiarygodniła w żaden sposób. Z tego względu Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że za stanowiskiem skarżącej Spółki jakoby błędnie została uznana za stronę postępowania nie przemawia zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ani jej twierdzenia. Z akt sprawy wynika bowiem, że to skarżąca Spółka była właścicielem jako sprzedająca ww. towar i wysyłająca odpady. W tym zakresie skarżąca Spółka nie przedstawiła chociażby dowodu potwierdzającego, że była ewentualnie pośrednikiem, zaś inny podmiot był właścicielem tego towaru. W tym zakresie Sąd prawidłowo uznał, że dowodu na zakup towaru nie może stanowić samo oświadczenie P. Y.. Nie jest to bowiem dokument, który potwierdza, że to P. Y. zakupił ten towar, a tym samym był jego właścicielem. Poza tym na takie hipotetyczne rozważania nie pozwala zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w postaci zeznań świadków pod rygorem odpowiedzialności karnej oraz przedstawiona przez skarżącą Spółkę w załączeniu do zgłoszenia faktura, z których jasno wynika kto był właścicielem towaru. Dowody te w zasadzie wykluczają możliwość uznania za właściciela towaru innego podmiotu niż skarżąca Spółka. Ponadto procedura zgłoszeniowa została przeprowadzona na podstawie upoważnienia udzielonego agencji celnej przez U.. Tym samym w okolicznościach niniejszej sprawy została spełniona hipoteza zawarta w art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, ponieważ za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadów odpowiedzialność ponosi wysyłający odpady, czyli skarżąca Spółka.

W okolicznościach tej sprawy nie można zatem uznać, że protokół kontroli nie ma jakiejkolwiek mocy dowodowej. W trakcie postępowania administracyjnego, na etapie rozpoznawania zażalenia, skarżąca Spółka zapoznała się z jego treścią. Ponadto złożyła w tym zakresie swoje stanowisko w sprawie, które nie wykazało aby ww. uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. że stan faktyczny sprawy kształtuje się inaczej niż wynika to z protokołu.

Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 174 pkt 2 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z naruszeniem art. 10, art. 7, i art. 77 § 1 w związku z art. 68 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Nie można też uwzględnić twierdzeń skarżącej Spółki jakoby organ nie odniósł się do jej wyjaśnień. Organ właśnie odnosząc się do jej wyjaśnień nie dał im wiary z uwagi na sprzeczność ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Ponadto w sprawie jednoznacznie organ ustalił i stwierdził, że skarżąca Spółka jako sprzedawca, przewoźnik, nadawca, była zobowiązana do zgłoszenia. Oznacza to, że brak było podstaw do skierowania zaskarżonego postanowienia do P. Y. i motywowania z jakich względów ww. osoba nie została obarczona wezwaniem stosownie do dyspozycji zawartej w art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Tak sformułowany zarzut w zakresie błędnego skierowania wezwania do określonego podmiotu nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Powyższa ocena wynika w zasadzie z istoty postępowania w sprawie międzynarodowego przemieszczenia odpadów, jeżeli odpad ten nie dotarł jeszcze do odbiorcy, sprowadzającego nielegalnie odpady na teren kraju. W takiej sytuacji adresatem postanowienia, o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 1, jest w pierwszej kolejności zgłaszający przemieszczenie, które zostało uznane przez dowolny właściwy organ za nielegalne (ze wskazaniem zgłaszającego jako podmiotu odpowiedzialnego). W drugiej kolejności może nim być podmiot, który jest zobowiązany na podstawie rozporządzenia 1013/2006 do dokonania takiego zgłoszenia – co właśnie w niniejszej sprawie nastąpiło. Tożsamość tego podmiotu określa się w sposób identyczny jak w wypadku zgłaszającego, czyli z zachowaniem kolejności określonej w art. 2 pkt 15 rozporządzenia 1013/2006. Ostatecznie może być nim zawsze każdy aktualny posiadacz odpadów. Trzeba także przyjąć, że jest nim podmiot, który zorganizował nielegalną przesyłkę w rozumieniu przepisów dotyczących tzw. procedury ogólnych warunków informowania. Wydając postanowienie na podstawie ww. przepisu, GIOŚ występuje w roli organu państwa wysyłki i kieruje je siłą rzeczy jedynie do podmiotu krajowego (zgłaszającego albo jego odpowiednika, któremu wydał lub mógł wydać zezwolenie na wywóz odpadów). W szczególności nie może kierować go do odbiorcy odpadów (por. J. Jerzmański: Komentarz do art. 25 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów [w:] J. Jerzmański, W. Radecki: Ustawa o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Komentarz. Opublikowano: LEX, 2014, Numer: 164168).

Ponadto o tym, że w sprawie mamy do czynienia z fakturą nie zmienia fakt ewentualnego niedoręczenia tego dokumentu odbiorcy. Stosownie do art. 108 ust. 1 ustawy o VAT w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Wskazany przepis art. 108 ustawy o VAT stanowi implementację art. 21 ust. 1 lit. d) VI Dyrektywy, zgodnie z którym każda osoba, która wykaże VAT na fakturze jest zobowiązana do jego zapłaty. Powołany przepis na mocy art. 1 pkt 4 dyrektywy Rady 2000/65/WE z dnia 17 października 2000 r. zmieniającej dyrektywę 77/388/EWG w odniesieniu do określenia osoby odpowiedzialnej za zapłatę podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z dnia 21 października 2000 r. Nr L 269, s. 44 i nast.) z dniem 21 października 2000 r. zastąpił przepis art. 21 ust. 1 lit. c) VI Dyrektywy o tej samej treści. Natomiast z dniem 1 stycznia 2007 r. znalazł swoje odzwierciedlenie w treści art. 203 dyrektywy 112, zgodnie z którym każda osoba, która wykazuje VAT na fakturze jest zobowiązana do zapłaty VAT. Ponadto Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że zgodnie z ww. przepisem każdy, kto wyszczególnia VAT na fakturze jest zobowiązany do jego zapłaty. W szczególności podmiot taki jest zobowiązany do zapłaty VAT-u wyszczególnionego na fakturze niezależnie od obowiązku zapłaty tego podatku z tytułu transakcji podlegającej opodatkowaniu (zob. wyrok TS w sprawie Stadeco, C‑566/07, EU:C:2009:380, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo; Stroy Trans, C-642/11, EU:C:2013:54, pkt 29). Zatem sam fakt wystawienia faktury rodzi określone skutki dla wystawcy. Nie można uznać zatem, że brak doręczenia faktury odbiorcy towaru świadczy o tym, że w sprawie nie została wystawiona taka faktura potwierdzająca określone okoliczności.

Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 174 pkt 2 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w związku z art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W zakresie uznania przedmiotowego towaru jako odpadu niebezpiecznego u podstaw tej oceny legło ustalenie, że w sprawie mamy do czynienie z mieszaniną odpadów. Z tego względu bez znaczenia jest ocena czy przedmiotowej procedurze powinna podlegać tylko część towaru. Na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, w zaskarżonym postanowieniu organ poświęcił temu zagadnieniu dość obszerną treść uzasadnienia. Brak jest zatem podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie nie zostało ustalone i wyjaśnione, czy wszystkie zgłoszone do odprawy celnej części samochodowe stanowią odpady niebezpieczne o ustalonym kodzie. Wśród tej mieszaniny znajdowały się bowiem odpady niebezpieczne, co nie jest kwestionowane przez stronę skarżącą kasacyjnie. Dawało to podstawę do uznania przez organ, że całość towaru stanowiącego mieszaninę odpadów podpada pod wspólny kod 16 01 21*, jako "niebezpieczne odpady". Dlatego bez znaczenia jest, że potencjalnie niektóre części towaru w normalnym obrocie odpadami mogły zostać sklasyfikowane pod innymi kodami. W tym zakresie Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 36 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1013/2006 zabroniony jest wywóz ze Wspólnoty, w celu dokonania odzysku, w państwach w których nie obowiązuje decyzja OECD, odpadów wyszczególnionych jako niebezpieczne w załączniku nr V do rozporządzenia 1013/2006. Zakazem tym objęte są także mieszaniny odpadów niebezpiecznych z innymi. Mieszaniną są zgodnie z art. 2 § 3 rozporządzenia odpady, które powstały w wyniku celowego lub przypadkowego wymieszania dwóch lub więcej rodzajów odpadów a która to mieszanina nie została zaliczona do żadnej z kategorii w załącznikach nr III, IHR, IV, IVA. Organ sklasyfikował odpady jako odpady niebezpieczne – te które zawierają płyny eksploatacyjne o kodzie 16 01 21* i odpady inne niż niebezpieczne – te bez płynów eksploatacyjnych o kodzie 16 01 22. Ponieważ odpady te były zmieszane zostały ostatecznie, jako całość, uznane za odpady niebezpieczne o kodzie 16 01 21*. Na Białorusi nie obowiązuje decyzja OECD, dlatego wywóz tego rodzaju towarów na jej teren, zgodnie z wyżej powołanymi uregulowaniami prawnymi, jest zabroniony. Przy tym Sąd prawidłowo powołał się na legalną definicję odpadu zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, obowiązującą w dniu wydania zaskarżonego postanowienia. Brak było zatem podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie przedmiotowy towar jako całość nie stanowi mieszaniny odpadów sklasyfikowanej o kodzie 10 01 21*.

Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 174 pkt 2 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z naruszeniem art. 80 K.p.a. w związku z art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.