Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3172/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37, art. 66 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 217
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 18 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Dolnośląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 lipca 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 485/17 w sprawie ze skargi Fundacji A. na czynność Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Zarządu Województwa Dolnośląskiego na rzecz Fundacji A. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 27 lipca

2017 r., sygn. akt III SA/Wr 485/17, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Fundacji O. w Ś. na czynność Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia stwierdził, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i przekazał tę sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję oraz zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił na wstępie stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że skarżąca złożyła w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Dolnośląskiego (RPO WD) na lata 2014 - 2020 wniosek o dofinansowanie projektu pn.: "X.", nr [...]. Pismem z dnia 10 kwietnia 2017 r. Dyrektor Wydziału Wdrażania EFRR poinformował skarżącą o niewybraniu do dofinansowania zgłoszonego projektu, gdyż wniosek nie spełnił kryterium merytorycznego ogólnego obligatoryjnego nr 3 – Zachowanie trwałości. W treści tego pisma zawarto informację o ilości uzyskanych punktów oraz odesłanie do załączonych kart oceny merytorycznej. Skarżąca pismem z dnia 10 maja 2017 r. złożyła w terminie protest, który dnia 16 maja 2017 r. wpłynął do Zarządu Województwa Dolnośląskiego - Instytucji Zarządzającej RPO WD 2014-2020.

Zarząd Województwa Dolnośląskiego zaskarżonym pismem z dnia [...] maja 2017 r. na podstawie art. 125 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 9 ust. 2 pkt 2 oraz art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 217 ze zm., dalej: ustawa wdrożeniowa) pozostawił protest skarżącej bez rozpatrzenia ze względu na wyczerpanie kwoty przeznaczonej do dofinansowania.

W uzasadnieniu, Instytucja Zarządzająca powołując się na treść art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej stwierdziła, że w sytuacji, gdy na jakimkolwiek etapie rozpatrywania protestu, w danym działaniu nie ma wystarczających środków finansowych na dofinansowanie danego projektu, którego dotyczy protest, należy uznać, że mamy do czynienia z wyczerpaniem kwoty, o czym stanowi art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, a taka sytuacja zaistniała w tej sprawie.

W skardze na pozostawienie protestu bez rozpatrzenia skarżąca zarzuciła naruszenie art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że w ramach Działania 4.3 RPO WD 2014-2020 nie ma wystarczających środków na dofinansowanie projektu skarżącej, podczas gdy z opublikowanych na stronie internetowej organu informacji wynika, iż na miesiąc maj 2017 r. dostępne były środki, które pozwalały na dofinansowanie projektu skarżącej oraz art. 66 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez pozostawienie bez rozpatrzenia protestu skarżącej ze względu na brak środków na dofinansowanie, w sytuacji, gdy nie uzasadniono faktu wyczerpania środków. Zarzuciła też naruszenie art. 39 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez błędną wykładnię opisu kryterium merytorycznego ogólnego obligatoryjnego nr 3 i art. 46 ust. 3 w zw. z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez przekazanie skarżącej informacji o zakończeniu oceny jej projektu i wyniku bez wymaganego uzasadnienia oceny i ograniczenie się jedynie do przesłania kart ocen ekspertów, co narusza zasady rzetelności i przejrzystości oceny.

W odpowiedzi na skargę Instytucja Zarządzająca wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i załączając kserokopię tabeli (wolne środki – maj 2017 r.) na okoliczność wyczerpania środków finansowych.

Po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę skarżąca w całości podtrzymała dotychczasowe zarzuty i dodatkowo wskazała, że na koniec czerwca 2017 r. organ dysponował sumami, które mogły pokryć wnioskowaną dotację, co obrazuje złożona do akt informacja ze strony internetowej organu.

Sąd I instancji uwzględnił powyższą skargę na podstawie art. 61 ust. 1 i ust. 8 pkt 1 lit. b) ustawy wdrożeniowej. Powołując się w uzasadnieniu tego wyroku na treść art. 61 ust. 1 i ust. 8 oraz art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej Sąd stwierdził, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, gdyż Instytucja Zarządzająca w ogóle nie wykazała zaistnienia faktu, na jaki się powołała. Wprawdzie informacja o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia nie stanowi decyzji administracyjnej podlegającej reżimowi Kodeksu postępowania administracyjnego, to jednak nie oznacza, że czynności właściwych instytucji mogą być pozbawione wyjaśnienia i uzasadnienia zajętego stanowiska. Sąd powołał w tym zakresie zasadę jawności działania organów władzy publicznej, która polega między innymi na przedstawieniu przesłanek, jakie legły u podstaw danej decyzji, aktu, czynności oraz treść art. 37 ustawy wdrożeniowej, który ustanawia wymogi rzetelności i przejrzystości postępowania instytucji w procedurze wyłaniania projektów do dofinansowania, co dotyczy każdej fazy tej procedury.

Zdaniem Sądu I instancji, wyczerpanie środków musi zostać stwierdzone w sposób niewątpliwy w postępowaniu konkursowym mającym na celu wyłonienie projektów do dofinansowania, gdyż fakt ten determinuje sposób załatwienia sprawy i w rezultacie - zakończenia postępowania. W wydanej na podstawie art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej informacji o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia musi być zawarte uzasadnienie i nie może się ona ograniczać wyłącznie do konkluzji, że wyczerpano środki bez poparcia takiego twierdzenia, to znaczy bez przywołania okoliczności potwierdzających ten fakt i bez wskazania stosownych dokumentów (dowodów) na jego wykazanie. W szczególności w uzasadnieniu takiej informacji powinno nastąpić podanie wielkości kwoty przeznaczonej na dofinansowanie oraz nie tylko jej przypisanie na poszczególne indywidualne wybrane projekty, z powołaniem na dokumenty, ale także wykazanie rzeczywistego wyczerpania środków na finansowanie konkretnego zadania w określonej formie prawnej.

Sąd I instancji stwierdził, że sporna informacja o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia nie została rzetelnie opracowana i nie zawiera odpowiedniego uzasadnienia na wykazanie twierdzenia, że do wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach przedmiotowego działania doszło. Załączona do odpowiedzi na skargę - na okoliczność wyczerpania tej kwoty - kserokopia nieuwierzytelnionej "Notatki" nie dość, że nie spełnia waloru dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 244 § 1 k.p.c., to jest w znacznej części mało czytelna. Tym samym zaskarżona czynność nie poddaje się kontroli Sądu, który nie jest w stanie zweryfikować poprawności, a przez to legalności działania Instytucji Zarządzającej w omawianej materii.

Sąd I instancji zauważył, że dopuszczona jako dowód w sprawie informacja ze strony internetowej organu (z czerwca 2017 r., a więc już po rozpatrzeniu protestu) zdaje się podważać twierdzenie organu o wyczerpaniu środków. Sąd podzielił też stanowisko skarżącej, że jedynie całkowite i ostateczne wyczerpanie środków na dane działanie uzasadnia zastosowanie rozwiązania prawnego, o jakim mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, gdyż w takim jedynie przypadku nie będzie możliwe zawarcie umowy o dofinansowanie realizacji projektu. Sąd powołał się w tym zakresie na pogląd wyrażany w orzecznictwie, zgodnie z którym wykazanie faktu wyczerpania alokacji na realizację działania przed sądem administracyjnym następuje wyłącznie na podstawie dokumentów w rozumieniu art. 244 § 1 k.p.c., a w rozpoznawanej sprawie dokumentów takich Instytucja Zarządzająca nie przedłożyła.

Sąd I instancji zalecił, by w ponownie prowadzonym postępowaniu Instytucja Zarządzająca uwzględniła tę ocenę prawną ustalając i uzasadniając, ze wskazaniem na określone dokumenty urzędowe, czy i w jakiej dacie oraz wskutek jakich zdarzeń doszło do wyczerpania kwoty środków przeznaczonej na dofinansowanie działania.

W skardze kasacyjnej Zarząd Województwa Dolnośląskiego zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, to jest art. 66 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że "wyczerpanie alokacji", o której mowa w powyższym przepisie, następuje jedynie w przypadku całkowitego i ostatecznego wyczerpania kwoty środków przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach określonego działania oraz rozdzielenia tej kwoty środków w określonej formie prawnej, tj. zawarcia umów o dofinansowanie, a nie tylko rozdysponowania tej kwoty na poszczególne wnioski, podczas gdy taka interpretacja nie uwzględnia interesu wnioskodawców, których projekty zostały ocenione pozytywnie i zostały wybrane do dofinansowania, a z uwagi na czasochłonną procedurę kontraktacji, ich wnioski mogą ostatecznie nie otrzymać dofinansowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca spółka wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Ze skargi kasacyjnej wynika, iż spór prawny w rozpatrywanej sprawie odnosi się do oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując legalność czynności Zarządu Województwa Dolnośląskiego w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia protestu Fundacji O. w Ś. od niewybrania zgłoszonego przez nią do dofinansowania projektu ze względu na wyczerpanie kwoty przeznaczonej do dofinansowania uznał, że nie jest ona zgodna z prawem, co skutkowało stwierdzeniem - na podstawie art. 61 ust. 1 i ust. 8 pkt 1 lit. b) ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 - że, pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez instytucję zarządzającą.

W punkcie wyjścia należy podnieść, że ocena zasadności oraz skuteczności skargi kasacyjnej nie może pomijać tego, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. W kontekście odnoszącym się do zasady związania granicami skargi kasacyjnej wskazanemu rozwiązaniu towarzyszy założenie, aby stan zarzutów kierowanych przeciwko wyrokowi sądu administracyjnego I instancji był wyraźnie określony i stabilny w czasie, zaś strona na poparcie tak zgłoszonych zarzutów mogła przedstawiać inne niż dotychczas argumenty. Muszą to być jednak nowe argumenty na rzecz przedstawionych zarzutów (konkretnych okoliczności prawnych), nie zaś nowe zarzuty, choćby dało się je ogólnie powiązać z przepisami prawa, na tle których zostały przedstawione. Stąd też za uzasadniony uznać należy wniosek, że związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, iż Naczelny Sąd Administracyjny może poruszać się tylko w ramach przytoczonych zarzutów, wyjaśnionych w uzasadnieniu, gdyż ten element skargi należy traktować jako całość (por. postanowienie składu 7 sędziów NSA z dnia 11 czerwca 2008 r., sygn. akt II GPS 2/08). Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności z przedstawionymi powyżej konsekwencjami tego stanu rzeczy i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Ze skargi kasacyjnej, której zarzut oparty został na podstawie określonej w pkt 1 art. 174 p.p.s.a. wynika, że wadliwości zaskarżonego wyroku oraz braku jego zgodności z prawem skarżący kasacyjnie organ upatruje w błędnej wykładni art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, co niezależnie od wskazania w petitum skargi kasacyjnej art. 66 ust. 1 tej ustawy, jednoznacznie wynika ze sposobu skonstruowania zarzutu błędnej wykładni oraz jego uzasadniania.

Z regulacji zawartej w art. 66 ust. 2 pkt 1 przywołanej ustawy wynika, że w przypadku gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej wyczerpana zostanie kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania, właściwa instytucja, do której wpłynął protest, pozostawia go bez rozpatrzenia, informując o tym na piśmie wnioskodawcę, pouczając jednocześnie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61.

Zarzut błędnej wykładni tego przepisu nie może odnieść skutku oczekiwanego przez skarżący kasacyjnie organ, a według Naczelnego Sądu Administracyjnego przekonują o tym następujące argumenty.

Wbrew stanowisku skargi kasacyjnej z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że istota spornej w sprawie kwestii - niezależnie od podejścia Sądu I instancji do rozumienia pojęcia "wyczerpania kwoty przeznaczonej do dofinansowania" (wyczerpania alokacji) oraz oceny jego prawidłowości - dotyczyła bowiem tego, czy w rozpatrywanej sprawie instytucja zarządzająca w sposób czyniący zadość zasadom ustanowionym na gruncie przywołanej ustawy jasno oraz przekonująco wykazała i udokumentowała, że środki na dofinansowanie projektu strony w ramach działania zostały w sposób wiążący rozdysponowane. Jednoznacznie wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku i prezentowanych w nim argumentów, w świetle których - zdaniem Sądu - pozostawienie protestu strony bez rozpatrzenia z tego właśnie powodu należało uznać za niezgodne z prawem (por. s. 6 - 7 uzasadnienia wyroku). W tej mierze podkreślenia wymaga, że - co jest nie mniej istotne z punktu widzenia oceny trafności zarzutu skargi kasacyjnej - ocenę o braku zgodności z prawem działania instytucji zarządzającej Sąd I instancji odniósł do konkretnych normatywnych wzorców kontroli legalności, a mianowicie, przede wszystkim do art. 37 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 oraz, w kontekście odnoszącym się do instrumentu służącego wykazaniu i udokumentowaniu wyczerpania alokacji w przedmiotowym działaniu, do art. 244 § 1 k.p.c., co w tym względzie skonfrontowane zostało ze sposobem, w jaki w rozpatrywanej sprawie - zarówno gdy chodzi o rezultat podstępowania odwoławczego wywołanego wniesionym protestem, jak i etap postępowania sądowoadministarcyjnego - instytucja zarządzająca "wykazała" i "wykazywała" wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów (por. s. 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

W sytuacji gdy, zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie tego postępowania konkursowego i zasady te mają charakter normatywny stanowiąc gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej i znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy wywodzącej się z traktatowej zasady równości, a rzetelność wyboru projektów rozumieć należy, jako działanie sumienne, solidne, staranne i zgodne z określonymi zasadami i obowiązkami (por. wyroki NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1549/17 oraz z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1597/17), to słusznie Sąd I instancji zarzucił instytucji zarządzającej daleko idące deficyty odnośnie do wykazania istnienia oraz wyjaśnienia podstaw pozostawienia protestu strony bez rozpatrzenia, co w konsekwencji nie mogło pozostawać bez wpływu na ocenę o braku zgodności z prawem zaskarżonej czynności Zarządu Województwa Dolnośląskiego.

To bowiem, a więc innymi słowy brak wykazania zaistnienia faktu na jaki powołała się instytucja zarządzająca, stanowiło bezpośredni powód stwierdzenia - na podstawie art. 61 ust. 1 i ust. 8 pkt 1 lit. b) ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 - że, pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, nie zaś to, że Sąd I instancji zakwestionował prawidłowość poglądu organu odnośnie do rozumienia pojęcia "wyczerpania alokacji" - zwłaszcza, że w adresowanym do strony piśmie z dnia [...] maja 2017 r. informującym o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia ze względu na wyczerpanie kwoty przeznaczonej do dofinansowania, instytucja zarządzająca nie przedstawiła żadnego stanowiska w odniesieniu do tej kwestii, ograniczając się w tej mierze wyłącznie do lakonicznego stwierdzenia.

W sytuacji więc, gdy skarga kasacyjna nie zarzuca Sądowi I instancji, że w rozpatrywanej sprawie doszło do niezasadnego przypisania instytucji zarządzającej naruszenia art. 37 przywołanej ustawy, ani też nie kwestionuje wymogu wykazania wyczerpania alokacji dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 § 1 k.p.a. i nie zarzuca w tym kontekście wadliwości uzupełniającego postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., to należy stwierdzić, że nie mogła ona odnieść skutku oczekiwanego przez skarżący kasacyjnie organ. Skoro bowiem skarga kasacyjna nie kwestionuje wskazanego stanowiska Sądu I instancji, to również Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony, ani też zobowiązany do tego, aby prawidłowość tego stanowiska oceniać. Zwłaszcza, gdy w tej mierze odwołać się do konsekwencji zasady ustanowionej w art. 183 § 1 p.p.s.a., o której mowa była już na wstępie.

Niezależnie od powyższego, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji prezentowane w odniesieniu do rozumienia pojęcia "wyczerpanie kwoty przeznaczonej do dofinansowania" uznać należy jednak za uzasadnione. Ma ono bowiem ten walor, że skoro - jak wynika to już z powyżej przedstawionych uwag - w korespondencji do normatywnej treści zasad ustanowionych w art. 37 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, zwłaszcza zaś zasady przejrzystości oraz zasady rzetelności wyboru projektów, instytucja zarządzająca podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 66 ust. 2 pkt 1 przywołanej ustawy jest zobowiązana wykazać i udokumentować, że środki na dofinansowanie projektu w ramach działania zostały w sposób wiążący rozdysponowane, to oceny ziszczenia się warunku "wiążącego rozdysponowania" nie sposób dokonywać bez uwzględniania tego kryterium, którym są właśnie zawarte umowy o dofinansowanie projektów. Jego stosowaniu nie może się bowiem sprzeciwiać eksponowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argument odnoszący się do stopnia skomplikowania i czasochłonności procedur zawierania umów. Tę bowiem - uwzględniając istotę, logikę, cele oraz horyzont czasowy udzielanego wsparcia - zawsze można usprawnić biorąc w tym zakresie także pod uwagę potrzebę tworzenia na tyle bezpiecznej "poduszki finansowej", która przeciwdziałałaby ryzyku zaistnienia sytuacji wskazywanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.