Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 445/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art 15 ust1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2009 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] cofającą P. J. pozwolenie na broń palną myśliwską. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

P. J. uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej decyzją z dnia [...] stycznia 1984 r.

W dniu [...] listopada 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń, bowiem powziął wiadomość, że przeciwko P. J. jest prowadzone postępowanie karne o popełnienie czynu z art. 178a § 1 kk (prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu).

Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525, tekst jednolity z późn. zm., dalej zwana u.b.a.). W uzasadnieniu wskazał, że broń palna traktowana jest w sposób wyjątkowy i jej posiadanie ma charakter reglamentacyjny. Posiadacze broni nie mogą należeć do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że użyją broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skarżący jako oskarżony o popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, utracił całkowicie wiarygodność jako posiadacz pozwolenia na broń. Skarżący dopuszczając się czynu z art. 178a § 1 kk, posiadając odpowiednio 2,56 i 2,4 promila alkoholu w wydychanym powietrzu stworzył zagrożenie nie tylko dla siebie, ale też dla życia i zdrowia innych osób. Osoba taka nie daje gwarancji, czy w przyszłości w takim stanie nie sięgnie po broń.

Skarżący złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji wnosząc o zmianę decyzji i uznanie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki pozwalające na cofnięcie pozwolenia na broń palną myśliwską, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji uchylił w całości decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2008 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wskazał, iż Komendant Wojewódzki Policji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w pełnym zakresie, ponieważ nie dokonał dokładnej analizy akt administracyjnych strony. Z materiałów postępowania karnego wynika, że skarżący w ogóle nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami, za co został ukarany mandatem. Ponadto kilkanaście lat temu spowodował w stanie nietrzeźwym wypadek drogowy, co pozwala domniemywać, że prawo jazdy posiadał. Nakazał wyjaśnienie, co było przyczyną utraty prawa jazdy. Niezrozumiała jest także zbyt lakoniczna opinia o skarżącym z miejsca zamieszkania, biorąc pod uwagę zawartą w dokumentach informację o nadużywaniu przez stronę alkoholu i zatargach z sąsiadami zwłaszcza, że cały czas zamieszkuje on pod tym samym adresem. W związku z tym organ I instancji winien uzupełnić materiał dowodowy i ponownie wydać decyzję oceniając jego całość.

Organ I instancji uzupełnił postępowanie dowodowe.

Z opinii policyjnej z miejsca zamieszkania wynika, iż P. J. posiada bardzo dobrą opinię, sąsiedzi wypowiadają się o nim pozytywnie i nie jest przez nich widywany w stanie po spożyciu alkoholu.

W aktach znajduję się wyrok Sądu Rejonowego w [...] sygn. akt [...] uznający P. J. winnym kierowania samochodem osobowym w dniu [...] sierpnia 2007 r. w stanie nietrzeźwości (pierwsze badanie alkometrem 1,23 mg/l, drugie badanie – 1,15 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), co stanowi przestępstwo z art. 178a § 1 kk i została mu za to wymierzona kara 8 miesięcy pozbawienia wolności warunkowo zawieszona na okres próby wynoszący 3 lata oraz zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat.

Według oświadczenia skarżącego znajdującego się w aktach prawo jazdy zostało mu odebrane orzeczeniem Kolegium Do Spraw Wykroczeń w roku 1986 na okres 3 lat. Skarżący nie zdawał ponownie egzaminu i od tamtego czasu nie posiada prawa jazdy.

Do akt został dołączony również wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 1990 r. uznający P. J. winnym popełnienia czynu z art. 145 § 1 i 3 kk (skarżący prowadząc pojazd w stanie nietrzeźwości spowodował wypadek najeżdżając na przydrożny słup trakcji elektrycznej w wyniku czego pasażerka doznała ran ciętych skóry głowy) a także przestępstwa z art. 259 kk (skarżący będąc pozbawiony wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 1987 r. prawa jazdy na okres 6 lat naruszył ten zakaz prowadząc pojazd w stanie nietrzeźwym). Za popełnienie tych przestępstw skarżący został skazany na 2 lata pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata.

Decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął pozwolenie na broń palną myśliwską P. J.

W uzasadnieniu organ uzasadnił, iż skoro strona bez uprawnień do kierowania pojazdami, a nadto będąc pod wpływem alkoholu nie kontrolowała swego zachowania wsiadając za kierownicę pojazdu, to nie daję gwarancji, że w takim stanie nie będzie używać broni z narażeniem życia i zdrowia innych osób. Obawa ta w przypadku skarżącego jest o tyle bardziej uzasadniona, że trzykrotnie prowadził on samochód będąc w stanie nietrzeźwości oraz dwukrotnie nie posiadając prawa jazdy, co oznacza, że nie wyciągnął ze swojej negatywnej postawy żadnych wniosków. Cofnięcie pozwolenia na broń jest więc w pełni uzasadnione.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji ponownie wnosząc o uznanie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki pozwalające na cofnięcie pozwolenia na broń lub o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, iż sam fakt popełnienia przestępstwa z art. 178a kk nie może być wystarczającą przesłanką do powzięcia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Powoływanie się przez organ na wcześniejsze przestępstwa jest nieuzasadnione, bowiem uległy one zatarciu.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Komendant Główny Policji powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust.1 pkt 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt. 6 u.b.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, iż skarżący dopuścił się czynu, z którego popełnieniem organy Policji wiążą obawę użycia broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wyjaśnił, iż na zastosowanie tego przepisu w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. nie mają wpływu pozytywne, co do zdolności dysponowania bronią, orzeczenia lekarskie i psychologiczne, bowiem to nie brak zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią, stanowił podstawę wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, a ustalenia nakazujące zaliczyć stronę do osób, które budzą uzasadnioną obawę, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości nie było incydentalnym przypadkiem, lecz miało miejsce kilkakrotnie, co bezwzględnie nakazuje pozbawić skarżącego broni w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył na powyższą decyzję P. J. wnosząc o jej uchylenie.

Zarzucił naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie istnieje uzasadniona obawa, iż skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz naruszenie art. 7 i 77 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz nierozpatrzenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Zdaniem skarżącego sam fakt skazania za przestępstwo określone w art. 178a § 1 kk nie może skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Organ II instancji pominął pozytywne opinie o skarżącym wystawione przez pracodawcę, opinię z macierzystego Koła Łowieckiego, w którym działa skarżący, opinię z Komendy Powiatowej w [...] a także zaświadczenia lekarza i psychologa, która stwierdzają, iż nie występują przeszkody w dysponowaniu bronią przez skarżącego. Organ nie zbadał podłoża problemów z alkoholem u skarżącego, ani nie wziął pod uwagę tego, że nigdy nie użył on broni w sposób nieodpowiedni.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu w pełni podtrzymał stanowisko prezentowane w decyzji. Wyjaśnił, iż ponowne skazanie skarżącego za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, popełnione w stanie nietrzeźwym świadczy o jego nieodpowiedzialnym działaniu i lekceważeniu przez niego podstawowych zasad bezpieczeństwa, a także lekceważącym stosunku do porządku prawnego. Komendant Główny Policji powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2007 r. (niepubl.) wskazał, iż zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 kpa, że osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że dana osoba użyje broni w sposób niepowołany.

Nawet jednorazowe zachowanie, ale świadczące o lekceważeniu normy zakazującej prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu, burzy całokształt dotychczasowych dobrych opinii środowiska i dotychczasowego postępowania skarżącego, bowiem okoliczności czynu przez niego popełnionego potwierdzają istnienie obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.

Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli uprawniony należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. - tzn. jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazaną za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie o popełnienie takich przestępstw.

W ocenie Sądu, co do osób które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu ustawodawca przesądził, że istnieje co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Co do osób skazanych za inne przestępstwa, organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę.

Przestępstwa, za które został skazany P. J., nie mieszczą się w katalogu zawartym w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Należało więc rozważyć, czy zasadnie organ uznał, że z samego faktu skazania, wynika uzasadniona obawa użycia broni w interesie sprzecznym z zasadami bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Oceniając prawidłowość rozstrzygnięcia należy mieć na względzie, że prawo do posiadania broni, bez wątpienia, może rodzić zagrożenia większe niż jakiekolwiek inne prawo. Ustawodawca, co do zasady, wykluczył możliwość posiadania tego prawa przez osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w interesie sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pojęcie "uzasadniona obawa" jest pojęciem niedookreślonym, a istnienie takiej "uzasadnionej obawy" zawsze opiera się tylko na prognozach, które wysnuwa się na podstawie tych faktów, które wydarzyły się do daty czynienia prognozy. Prognoza jest zawsze pewnym wybieganiem w przyszłość i z istoty rzeczy nigdy nie zawiera w sobie elementu pewności. Ustawodawca uznał jednak, że z uwagi na zagrożenia, jakie niesie ze sobą posiadanie broni i konieczność ochrony społeczeństwa przed tymi zagrożeniami, można i należy brać pod uwagę właśnie prognozy. Jest to pewien rodzaj ostrożności ze strony ustawodawcy, która to ostrożność, gdy chodzi o interes bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest z oczywistych względów głęboko uzasadniona.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 88/06 wyjaśnił, że przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem karnym. W przypadkach skazania za inne przestępstwa, niż wymienione wprost w katalogu zawartym w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru, oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zobiektywizowanie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Sąd zważył, że organ bezspornie ustalił, iż skarżący w dacie decyzji był prawomocnie skazany za przestępstwa polegające na kierowaniu samochodem w stanie nietrzeźwości. Jak wynika z wyroku karnego P. J. prowadził samochód w stanie upojenia alkoholowego, a przeprowadzone badanie wykazało u niego ponad czterokrotne przekroczenie dopuszczalnego poziomu alkoholu, o którym mowa w art. 115 § 16 kk. (odpowiednio 2,56 i 2,4 promila w wydychanym powietrzu). Co więcej skarżący nie posiadał uprawnień do kierowania samochodem, bowiem utracił je wcześniej za takie samo przestępstwo. Organ wbrew twierdzeniom strony był uprawniony do przywołania okoliczności faktycznych wynikających z wcześniejszych wyroków karnych. Nie chodzi bowiem o samo skazanie (już zatarte), ale o ustalenie faktów będących podstawą skazania. Z poczynionych ustaleń wynika, że P. J. wielokrotnie prowadził samochód w stanie upojenia alkoholowego i bez prawa jazdy. Wiedza o tych faktach ma wpływ zasadniczy na ustalenie prawidłowej prognozy, co do zachowania skarżącego w przyszłości i zachowania przez niego prawa do posiadania broni. Skoro skarżący zlekceważył zakaz prowadzenia pojazdów orzeczony przez Sąd i ponownie prowadząc pojazd pod wpływem alkoholu spowodował poważny wypadek, a następnie znowu zasiadł za kierownicą w stanie nietrzeźwości, to zachowanie jego świadczy o skrajnej nieodpowiedzialności i braku wyobraźni, które to cechy mają szczególne znaczenie przy ocenie zasadności pozostawienia mu prawa do broni. W ocenie Sądu w świetle powyższych prawidłowo poczynionych ustaleń, organ słusznie doszedł do przekonania, iż skarżący stwarza obawę użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa, zatem nie może dysponować bronią.

Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez niedokonanie wszechstronnej i całościowej oceny dowodów. Organy Policji, oparły się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym i dokonały jego wszechstronnej oceny nie naruszając art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Okoliczności popełnionego przez oskarżonego przestępstwa zostały ustalone prawomocnym wyrokiem karnym i nie mogą być podważane w postępowaniu administracyjnym, a są one wystarczającą przesłanką do uznania, że skarżący budzi obawę niezgodnego z prawem użycia broni a w szczególności, że w stanie nietrzeźwości może w przyszłości w sposób nieodpowiedzialny korzystać z posiadanej broni.

Pozytywne opinie o skarżącym zarówno w miejscu zamieszkania jak i w pracy, a także z macierzystego koła łowieckiego zostały wzięte przez organ pod uwagę, nie niweczą jednak one obawy wynikającej z okoliczności popełnionego przestępstwa.

W tym stanie rzeczy zasadne jest stanowisko organu, że skarżący nie powinien posiadać prawa do broni, a decyzja cofająca pozwolenie na broń nie narusza prawa.

Zważywszy powyższe Sąd uznał, że kontrolowane decyzje odpowiadają prawu, a wszystkie zarzuty skargi są nieuzasadnione.

W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.