Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 628/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: _Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 24
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz /sprawozdawca/, Asesor WSA Olga Białek, Sędzia WSA Alicja Palus, Protokolant Paweł Kysiak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 grudnia 2007r. sprawy ze skargi K. K. na uchwałę Rady Gminy Ś. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia protestu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały II. orzeka, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu


UZASADNIENIE

W dniu 24.09.2003r. skarżąca wniosła skargę "na uchwałę Rady Gminy Ś. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi R., Gmina Ś. oraz zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Ż.W.- terenu B obejmującego działkę nr[...]" wnosząc o zmianę Uchwały w części dotyczącej przeznaczenia gruntów rolnych objętych oznaczeniem działek nr [...] o łącznej szerokości około 130 mb. i przeznaczenie tych działek na niską zabudowę mieszkaniową, domów jednorodzinnych, wolnostojących, służących do zamieszkania właścicielom w/w działek". W uzasadnieniu skargi zarzuciła, że na sesji Rady w dniu [...] nie ustosunkowano się do wszystkich zgłoszonych przez nią zarzutów do projektu planu miejscowego, zawartych w pismach z dnia 17.06.2003r., 28.06.2003r. i 29.07.2003r., następnie że nie doręczono jej uchwały rozstrzygającej o nieuwzględnieniu zarzutów wraz z pouczeniem o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a ponadto że na sesji w znacznym stopniu ograniczono jej wypowiedzi. Do skargi dołączyła pisma zawierające zarzuty do projektu planu miejscowego, polegające na niewyrażeniu zgody by działka nr 20 posiadała nadal przeznaczenie jako grunt rolny z zakazem zabudowy kubaturowej i by przez jej obszar przechodziła sieć napowietrzna lub wszelka infrastruktura techniczna, postulowała przekwalifikowanie działek od nr 18 do nr 24 na cele nierolnicze, tak samo jak przekwalifikowano działki od nr 1 do nr 17.

Skarżąca sprzeciwiała się wytyczeniu drogi przez działki nr 18-24. Twierdziła, że postulowane ustalenia planu będą zgodne z wnioskiem Prezydenta Wrocławia z dnia 5.11.2001r. o uwzględnienie w projekcie planu niezabudowanego klina napowietrzającego położonego na zachód od ul. Buforowej oraz utrzymanie zwartego charakteru budowy wsi, bądź też że wnioski te nie mają charakteru wiążącego. Kolejno skarżąca zarzuciła w skardze naruszenie art. 1 i art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139) związane z ustaleniem, że postulowana zmiana przeznaczenia działek nr 18-24 naruszy przebieg korytarza napowietrzającego oraz że działki te mają wartość dla produkcji rolnej. W uzasadnieniu skargi powtórzyła zarzuty i ich uzasadnienie zawarte w powołanych pismach, podkreślając że jako właścicielka działki nr 20 jest dyskryminowana. W uzupełnieniu skargi powołała uchwałę Rady nr X/83/03 jako stanowiącą o cofnięciu zakazu zabudowy na tych działkach, jednak jedynie teoretycznie, skoro mają one łącznie obszar 0,5 ha, zaś zgoda dotyczy działek o powierzchni 1 ha. Skarżąca podkreśliła, że napływ świeżego powietrza do W. tamowany jest przez nasyp kolejowy oraz wysypisko śmieci przy ul.[...]. Dołączyła odpis uchwały Rady nr [...]z dnia [...] w sprawie odrzucenia protestu wniesionego przez skarżącą do projektu planu miejscowego, zgodnie z §1 uchwały w zakresie utrzymania podstawowego przeznaczenia działki nr 20 jako gruntu rolnego oraz dopuszczenia przebiegu przez działkę nr 20 infrastruktury technicznej. Do uchwały dołączono uzasadnienie faktyczne i prawne, w którym powołano fakt uzgodnienia projektu planu przez Prezydenta Miasta W. , po uwzględnieniu jego wniosku o zachowanie niezabudowanego klina napowietrzającego (klin obejmuje m.in. działkę nr 20). Prowadzenie sieci napowietrznej i podziemnej infrastruktury technicznej dopuszczono jedynie za zgodą właściciela terenu. Kolejno skarżąca dołączyła wezwanie z dnia 29.10.2003r. do uchylenia uchwały nr [...] w sprawie, jak określiła, odmowy przeznaczenia działki nr 20 pod zabudowę mieszkaniową (domem jednorodzinnym) . Twierdziła, że w tej sprawie wniosła już skargę do NSA we Wrocławiu. Następnie skarżąca dołączyła uchwałę Rady nr [...] w sprawie odpowiedzi na wezwanie w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w której zwrócono uwagę, że utrzymanie dotychczasowego przeznaczenia działki nr 20 nie naruszyło interesu prawnego skarżącej, zaś jej zarzuty dotyczące niewprowadzenia zakazu zabudowy kubaturowej i przebiegu drogi dojazdowej, zostały uwzględnione. W ocenie Rady nie było podstaw do zakwalifikowania pozostałych zastrzeżeń skarżącej do projektu planu jako zarzutów w rozumieniu ustawy.

W odpowiedzi na skargę Gmina wniosła o oddalenie skargi na uchwałę nr [...] z dnia [...] w sprawie uchwalenia planu miejscowego, podkreślając zgodność tej uchwały z prawem, czego wyrazem było jej opublikowanie w Dz. Urz. Woj. Doln. Nr 219, poz. 3156 z dnia 3.12.2003r., zaś plan obowiązuje od dnia 18.12.2003r. Zastrzeżenia skarżącej do projektu planu w części oceniono jako zarzuty i uwzględniono, natomiast w części jako protesty (przeznaczenie działki i dopuszczenie przebiegu infrastruktury technicznej) i odrzucono.

Wyrokiem z dnia 29 listopada 2005r. tut. Sąd oddalił skargę na uchwałę Rady Gminy Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wyrokiem z dnia 5 lipca 2006r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu sąd kasacyjny wyraził pogląd, że zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty materialnoprawne zostały sformułowane wadliwie i niezrozumiale, ale jednocześnie WSA naruszył powołane w niej przepisy art. 23 ust. 1 i art. 18 ust.2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), gdyż w uzasadnieniu wyroku rozważał legalność uchwały nr [...] o odrzuceniu protestu. Sąd kasacyjny wskazał, że niedopuszczalność skargi na uchwałę w odrzuceniu protestu nie budziła w orzecznictwie sądowym jakichkolwiek wątpliwości, zaś WSA nie oceniał charakteru prawnego zastrzeżeń skarżącej do projektu planu.

W toku ponownego rozpoznania skarżąca dołączyła pismo do Wojewody (k.110) w którym twierdziła, że przedmiotem zaskarżenia w nin. sprawie jest uchwała o odrzuceniu protestu oraz podtrzymała zarzut (k.116), że działki nr [...] są dyskryminowane, gdyż działki położone bliżej ul.[...] są odrolniane. W piśmie procesowym (k.121) skarżąca doprecyzowała skargę, jako dotyczącą uchwały o odrzuceniu protestu i przekonywała, że w ogóle nie zgłaszała zarzutów do projektu planu, lecz protest.

Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2006r. tut. Sąd oddalił skargę na uchwałę Rady nr [...] w przedmiocie odrzucenia protestu do projektu planu. Sąd ocenił zastrzeżenia skarżącej do projektu planu jako zarzuty (art. 24 ust. 1 ustawy), wniesione w ustawowym terminie, jednak uznał, że zaskarżona uchwała o ich odrzuceniu zawierała wystarczającą argumentację faktyczną i prawną (art. 24 ust.3).

Wyrokiem z dnia 6 września 2007r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie sądu kasacyjnego uzasadniony był zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 24 ust. 4 ustawy, który to przepis przyznaje wnoszącemu zarzut możność zaskarżenia uchwały o odrzuceniu zarzutu. Sąd wskazał, że "władztwo planistyczne gminy nie może w sposób nadmierny naruszać interesów prawnych innych podmiotów i nie można tym tłumaczyć wszelkich dowolnych działań organów gminy, które powinny rozważyć i inne warianty planistyczne. Konieczne jest ustosunkowanie się do zarzutów naruszenia interesów prawnych tych podmiotów, wykazanie bądź ich bezzasadności bądź braku dowolności sprawowania władztwa planistycznego. Takie rozważenie zarzutu musi zostać zawarte w szczegółowym uzasadnieniu uchwały o odrzuceniu zarzutów. Uchwała Rady Gminy S. z [...]nr [...]w przedmiocie odrzucenia protestu do projektu planu nie zawiera uzasadnienia, które można przyjąć za zgodne z przepisami prawa. Z uzasadnienia tej uchwały nie wynika czy zlokalizowanie klina napowietrznego jest możliwe tylko w tym układzie planistycznym. Z uzasadnienia wynika w zasadzie, że układ ten przyjęty jest na wniosek Prezydenta W. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie odpowiada zatem tym wymogom, które dają podstawę do oceny wszechstronnego rozważenia racji skarżącej w zakresie jej interesu prawnego".

W toku ponownego rozpoznania sprawy skarżąca złożyła pisma procesowe zawierające przytoczenia na temat utraty obecnie znaczenia dla miasta dawnego klina nawietrzniającego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. " Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny ". W tej sprawie wiążąca wykładnia prawna dotyczy mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przez organ przepisu art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, polegającego na wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym uchwały o odrzuceniu zarzutu skarżącej do projektu planu miejscowego. Zgodnie z art. 91 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem, zatem uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi na taką uchwałę polega zgodnie z art. 147 §1 p.p.s.a na stwierdzeniu nieważności tej uchwały. W wyroku NSA z 3.11.1999r. IV SA 1638/98 Lex nr 48261 wyjaśniono, że w odniesieniu do uchwał o odrzuceniu zarzutu nie stosuje się art. 94 u.s.g. . Wymóg prawidłowego uzasadnienia uchwały został omówiony w cytowanym wyroku kasacyjnym, zaś ogólniej w licznym orzecznictwie sądowoadmnistracyjnym (patrz wyroki NSA z 6.06.2006r. II OSK 231/06 Lex nr 265 699, z 3.04.2000r. IV SA 2120/99 ONSA 2001/4/166, z 31.08.1998r, IV SA 695/98 ONSA 2000/1/16, z 6.04.2001r. II SA/Wr1288/2000 OSS 2001/4/123 i szereg innych ), co zwalnia Sąd do rozwijania tego zagadnienia. Wymaga jedynie wyjaśnienia, że wyrok uwzględniający skargę powinien uruchomić ponowne postępowanie przed organem, który wydał zaskarżony akt. W przypadku uprawomocnienia się nin. wyroku, zadaniem organu będzie ponowne rozpatrzenie zgłoszonych przez skarżącą zarzutów (patrz art. 286 p.p.s.a.), zaś w przypadku ich ewentualnego, ponownego odrzucenia, sporządzenie prawidłowego, nie nasuwającego zastrzeżeń prawnych sądu administracyjnego uzasadnienia podjętej uchwały. Podniesiona na rozprawie przez Gminę kwestia wpływu postępowania w nin. sprawie, a przede wszystkim zapadłych w nim rozstrzygnięć sądowych, na dalsze obowiązywanie uchwalonego i ogłoszonego planu miejscowego, nie miała znaczenia w nin. sprawie, podobnie jak podnoszona przez skarżącą możność dokonania korzystnej dla jej interesu zmiany planu bądź uwzględnienia jej potrzeb przez Gminę w inny sposób. Realizując art. 152 p.p.s.a. zaznaczono w wyroku formalnie, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu.

Nie orzeczono o kosztach postępowania sądowego, bowiem skarżąca pomimo pouczenia i reprezentowania jej przez zawodowego pełnomocnika, nie żądała ich zwrotu (art. 210§1p.p.s.a.).

J.T. 15.01.08r.