Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1850/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 67a par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1850/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 lutego 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Protokolant: Ewelina Knapczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2015 r., sprawy ze skarg D.W., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 22 września 2014 r. Nr [...],[...],[...], w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług oraz odmowy rozłożenia na raty zaległości, podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych, - skargi oddala -


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami z dnia 22 września 2014r. o nr: [...],[...] i [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia 2 czerwca 2014r. wydane w przedmiocie:

- odmowy umorzenia skarżącemu D.W. odsetek od zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za drugi, trzeci i czwarty kwartał 2012r. oraz za pierwszy, drugi, trzeci i czwarty kwartał 2013r. w wysokości 28 373 zł,

- odmowy rozłożenia na raty skarżącemu D.W. zapłaty zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za drugi trzeci i czwarty kwartał 2012 r. oraz za pierwszy, drugi, trzeci i czwarty kwartał 2013r., w wysokości 274 762 zł z odsetkami w wysokości 28 373 zł,

- odmowy rozłożenia na raty skarżącemu D.W. zapłaty zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób za 2011 r. oraz za 2012r. w wysokości 103 476,80 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 14 687 zł.

Zaskarżone decyzje zapadły następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia 31 marca 2014r. doprecyzowanym pismem z dnia 5 maja 2014 r., skarżący zwrócił się do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego o: umorzenie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych, rozłożenie na 60 rat zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług i w podatku dochodowym od osób fizycznych, umorzenie kosztów egzekucyjnych i kosztów upomnienia. Powyższy wniosek został złożony w ramach pomocy de minimis. Powyższą prośbę skarżący uzasadnił przebytą chorobą i kłopotami finansowymi uniemożliwiającymi wywiązanie się z posiadanych zaległości podatkowych. Jednakże zdaniem skarżącego podpisanie umowy o stałą współpracę z jedynym z liderów rynku przesyłek kurierskich oraz uznanie jakim cieszy się w środowisku biznesowym jego firma pozwoli na zwiększenie świadczonych usług, co przyczyni się do zwiększenia wyniku finansowego i przy uzyskaniu wnioskowanego umorzenia odsetek umożliwi spłatę zaległości podatkowych ograniczonych do kwoty głównej. Skarżący podniósł, że spłacił większość zobowiązań do końca 2013 r. - wszystkie kredyty firmowe oraz większość kredytów prywatnych, pobranych na okres 5 lat oraz kontrahentów. Dodał też, że poza zaległościami podatkowymi i zaległościami wobec ZUS skarżący nie posiada aktualnie zobowiązań w stosunku do pracowników, dostawców, firm współpracujących. Zdaniem skarżącego przeprowadzona w ciągu 2013r. gruntowna modernizacja firmy, wypowiedzenie kontraktów i tras nierentownych przy udzieleniu wnioskowanego układu rat w spłacie i umorzeniu odsetek umożliwiłoby prowadzenie działalności gospodarczej i regularne dokonywanie spłaty należności.

W toku postępowania ustalono, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą D.W. FHUP K. od dnia 01.04.1999r. Ze złożonych zeznań podatkowych wynika, że za 2011r. przy przychodzie w kwocie 1.357.616,63 zł uzyskał dochód w kwocie 619.278,37 zł (PIT-36L), za 2012r. przy przychodzie w kwocie 1.258.324,82 zł uzyskał dochód w kwocie 361.116,75 zł (PIT-36L), za 2013r. przy przychodzie w kwocie 1.136.110,19 zł uzyskał dochód w kwocie 144.395,56 zł (PIT-36L), za 01-02/2014r. przy przychodzie w kwocie 111.066,91 zł uzyskał dochód w kwocie 32.331,73 zł (bilans firmy złożony wraz z pismem z dnia 05.05.2014r.). Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i ma na utrzymaniu dwójkę dzieci. Małżonka skarżącego uzyskuje dochód z wynagrodzenia na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony średnio miesięcznie w wysokości 5.100 zł. Z akt sprawy wynika, że stałe miesięczne wydatki dotyczące utrzymania wynoszą 9.052,64 zł. Z akt sprawy wynika, że rodzina skarżącego dysponuje dochodem w kwocie ok. 21.265,86 zł miesięcznie, która pozwala na opłacenie kosztów utrzymania oraz spłatę kredytu hipotecznego. Znacznym obciążeniem budżetu domowego jest spłata kredytów (5.742,00 zł/m-c), których rata stanowi miesięcznie 63,42 % wykazanych wydatków. Skarżący posiada kredyt hipoteczny na zakup domu i działki budowlanej które spłaca regularnie. Skarżący posiada zaległości wobec ZUS-u, a złożony wniosek o rozłożenie na raty został odrzucony.

Decyzjami z dnia 2 czerwca 2014r. nr [...] , nr [...] oraz nr [...] Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego odmówił skarżącemu:

- umorzenia odsetek od zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za drugi, trzeci i czwarty kwartał 2012 r. oraz za pierwszy, drugi, trzeci i czwarty kwartał 2013 r.,

- rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za drugi trzeci i czwarty kwartał 2012 r. oraz za pierwszy, drugi, trzeci i czwarty kwartał 2013 r.,

- rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób za 2011 r.

Nie zgadzając się z podjętymi rozstrzygnięciami skarżący złożył odwołania od powyższych decyzji. W odwołaniach podniósł, iż spełnił wszelkie warunki formalne wniosku o przyznanie pomocy de minimis we wnioskowanym zakresie. Ponadto wskazał, iż klarownie przedstawił swój ważny interes przy ubieganiu się o wskazaną ulgę w spłacie. Przedstawił rzetelną analizę branży w jakiej działa oraz wskazał przyczyny powstania zaległości podatkowych. Pismem z dnia 19 sierpnia 2014r. skarżący złożył dodatkowe wyjaśnienie w sprawie wnioskowanych ulg w spłacie zaległości podatkowych. Wyrażając nadzieję polubownego załatwienia sprawy przedstawiono plan spłaty zaległości podatkowych, jako propozycję zdroworozsądkową, opartą na wnikliwie sporządzonej prognozie przyszłych dochodów i możliwą do zrealizowania. Na potwierdzenie dobrej woli w spłacie obciążających należności podatkowych skarżący dokonał wpłaty w dniu 20 sierpnia 2014r. kwoty 10.000 zł, jednocześnie deklarując się dokonać kolejnej wpłaty do dnia 20 września 2014 r. w wysokości 10.000 zł.

Decyzjami z dnia 22 września 2014r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniach decyzji podkreślono, że odmowa udzielenia wnioskowanych ulg została poprzedzona szczegółową analizą sytuacji finansowej skarżącego. Ustalono rodzaj, czas prowadzenia oraz dochody uzyskiwane przez skarżącego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Ustalono też stan rodzinny skarżącego oraz miesięczne dochody i wydatki rodziny z uwzględnieniem spłaty kredytów. Przeanalizowano stan majątkowy rodziny skarżącego wskazując na terminowe spłacanie obciążeń o charakterze prywatnym. W następstwie poczynionych ustaleń stwierdzono, że w przypadku skarżącego nie zachodzą podstawy do udzielenia wnioskowanych ulg. Przytaczając rozumienie ważnego interesu podatnika uznano, że nie można się go dopatrzeć w sytuacji skarżącego. Zdaniem organu powstałe zaległości i odsetki są konsekwencją zaniedbania terminowego wpłacania podatków, pomimo wybrania formy rozliczania kwartalnego, które daje przedsiębiorcy znaczne korzyści. Zwrócono uwagę na uprzywilejowanie przez skarżącego regulowania zobowiązań o charakterze prywatnym względem tych publicznoprawnych (istnieje też zadłużenie w ZUS). Analiza sytuacji ekonomicznej firmy skarżącego na przestrzeni lat doprowadziła organ do wniosku, że w istocie jego położenie finansowe nie jest obecnie komfortowe jednak skarżący jest w wieku produkcyjnym i istnieje szansa, że w przyszłości ureguluje istniejące zaległości. Podniesiono też, że zmiany w zarządzaniu firmą podjęte w 2013 r. nie pozostały niezauważone przez organy nie mniej jednak z uwagi na brak ich widocznych efektów nie mogą stanowić podstawy do udzielenia wnioskowanej ulgi. Odnośnie wpłaty uiszczonej przez skarżącego na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych podniesiono, że dotyczyła ona roku 2008, a zatem nie miała wpływu na wysokość zaległości za lata 2011 i 2012. Odnosząc się do choroby nowotworowej skarżącego organ stwierdził, że nie była ona przyczyna powstania obecnego stanu zadłużenia skarżącego albowiem skarżący zachorował w 2008r. a zaległości, których dotyczą sprawy pochodzą z lat 2011 – 2013. Dodano też, że trudności finansowe powstały już w 2007r.

Na powyższe decyzje skarżący wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w których zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, poprzez niezasadne przyjęcie zarówno przez organ podatkowy I instancji jak i organ podatkowy II instancji, że skarżący nie wykazał ważnego interesu podatnika przy ubieganiu się o pomoc publiczną. Skarżący zarzucił też błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na niezasadnym przyjęciu przez organy obu instancji, że bezpośrednią przyczyną nieuregulowania zaległości podatkowych nie była poważna, przewlekła choroba skarżącego.

W odpowiedziach na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

W dniu 16 grudnia 2014r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego, w którym przedstawił swoje stanowisko w sprawie i odniósł się do odpowiedzi na skargi.

Postanowieniem na rozprawie w dniu 26 lutego 2015r. działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd połączył sprawy o sygn. akt od I SA/Kr 1850/14 do I SA/Kr 1852/14 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt I SA/Kr 1850/14.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skargi podlegają oddaleniu.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W wypadku niestwierdzenia takich naruszeń sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może:

1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty;

2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a;

3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Jak wskazano w zaskarżonych decyzjach, przyznanie ulg, wymienionych w powołanym przepisie objęte jest tzw. uznaniem administracyjnym. Oznacza to, że w braku zaistnienia ustawowych przesłanek (w tym wypadku: uzasadnionego interesu podatnika lub interesu publicznego) przyznanie ulgi nie jest możliwe. Natomiast jeżeli przesłanki zostaną zrealizowane, organ administracji publicznej ma prawo, ale nie obowiązek przyznania ulgi. W orzecznictwie podkreśla się jednak, że rozstrzygnięcie organu nie może mieć jednak charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 czerwca 2011r., sygn. akt II FSK 227/10, Lex Omega nr 1083048 oraz z dnia 13 listopada 2007r., sygn. akt II FSK 1353/06, Lex Omega nr 1371950, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 listopada 2013r., sygn. akt I SA/Ke 422/13, Lex Omega nr 1426494).

Interes publiczny to dyrektywa postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej (jednostka samorządu terytorialnego), takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego itp. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 lipca 2010 r., I SA/Bk 156/10, Lex Omega nr 590320). Z reguły interes publiczny przemawia za tym, aby ulgi podatnikowi nie udzielać. Unika się w ten sposób obniżenia potencjalnych wpływów Skarbu Państwa, jak i nie wprowadza się różnic w traktowaniu poszczególnych podatników, w szczególności zaś – nie premiuje się tych podatników, którzy zaniechali regulowania należności publicznoprawnych. Organ podatkowy musi mieć na uwadze i to, że między innymi względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązanie podatkowe było realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2001, I SA/Ka 577/00, Lex Omega nr 47500).

Z kolei ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 1999 r., SA/Sz 850/98, POP 2000, z. 6, poz. 168). Sam notoryczny brak środków pieniężnych na zapłatę podatku nie jest przesłanką do umorzenia zaległości ze względu na ważny interes podatnika (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 maja 2004 r., III SA 2919/03, POP 2005, z. 4, poz. 89). Ważnego interesu podatnika, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Przeciwnie, przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika i że umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. To po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości, jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 maja 2009 r., I SA/Łd 173/09, LEX nr 534559). Nadto zauważa się również, że przyznanie ulgi płatniczej w sytuacji, gdy podatnik świadomie nie odprowadzał podatku, mimo, że dysponował niezbędnymi ku temu środkami, powodowałoby premiowanie zamierzonych przez podatnika działań niezgodnych z prawem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2009 r., II FSK 805/08, POP 2010, z. 2, poz. 130).

W realiach przedmiotowej sprawy warto dodatkowo podkreślić, że przesłanki umorzenia należy oceniać nie tylko w kontekście osobistej sytuacji majątkowej podatnika, lecz także z uwzględnieniem związku zachodzącego pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej, a zajściem wypadków powodujących i uzasadniających niemożność zapłaty.

Sąd zaznacza, że wobec faktu, że zaskarżone decyzje objęte są uznaniem administracyjnym organów kognicja Sądu jest ograniczona do skontrolowania czy organy nie uchybiły zasadom postępowania w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz czy podejmując rozstrzygnięcie rozważyły wszystkie przesłanki udzielenia wnioskowanej pomocy. Oceniając sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd nie dopatrzył się podstaw do wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego.

Prawidłowość postępowania wyjaśniającego, poprzedzającego wydanie decyzji w niniejszej sprawie nie budzi żadnych zastrzeżeń. Organy podatkowe ustaliły wszystkie istotne okoliczności, które mogły mieć wpływ na ocenę, czy w sprawie zachodzi ważny interes podatnika albo interes publiczny w przyznaniu wnioskowanych ulg. Podkreślić należy, że organy podatkowe w całości uwzględniły twierdzenia skarżącego odnośnie ponoszonych przez niego wydatków i ustalenia faktyczne w tym zakresie oparły na podanych przez niego informacjach.

Zdaniem Sądu organy rozpatrzyły wszystkie przesłanki udzielenia wnioskowanej przez skarżącego pomocy argumentując odmowę jej udzielenia w odniesieniu do konkretnych faktów obrazujących sytuację skarżącego.

Sąd nie dopatrzył się przekroczenia granic uznania administracyjnego w przyjęciu, że skarżący faworyzował należności o charakterze prywatnym względem tych publicznoprawnych. W skazuje na to wysokość zadłużenia względem US i ZUS (ponad 160000), przy jednoczesnym regulowaniu (co sam podniósł skarżący) wszelkich pozostałych zobowiązań do końca 2013r. oraz terminowym uiszczaniu należności z tytułu zaciągniętych tytułów hipotecznych. Sąd podziela stanowisko organu, z którego wynika, że obecna sytuacja skarżącego względem należności publicznoprawnych wynika z podejmowanych przez niego decyzji w toku prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto słusznie stwierdzono, że prowadzenie działalności gospodarczej zawsze wiąże się z ryzykiem wystąpienia niekorzystnych uwarunkowań marko- i mikroekonomicznych przy czym cały czas istnieje obowiązek regulowania należności publicznoprawnych, zatem konsekwencje niepowodzeń gospodarczych nie mogą być przenoszone na dochód budżetu państwa.

Sad podkreśla, że organy przeprowadziły szczegółową analizę sytuacji finansowej skarżącego na przestrzeni kilku lat. Wynika z niej, że już w okresie poprzedzającym czas objęty zaskarżonymi decyzjami skarżący miał problemy z terminowym uiszczaniem należności publicznoprawnych realizując pozostałe należności. Tworzy to spójny obraz sposobu prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej, gdzie pozwalał on sobie na swoiste "kredytowanie" przez budżet państwa należności publicznoprawnych.

Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 20 września 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 1540/99 gdzie stwierdzono, iż to że w czasie prowadzenia działalności gospodarczej podatnik zaniedbał terminowego wpłacania podatków nie może być utożsamiana z ważnym interesem podatnika.

Zdaniem Sądu organ miał podstawy do przyjęcia, że to właśnie ww. okoliczność była przyczyną zaistnienia tak znacznego zadłużenia, a nie okoliczności od niego niezależne, nadzwyczajne czy też losowe. W tym miejscu podnieść należy, że słusznie przyjęto, że choroba nowotworowa, na którą skarżący zapadł w 2008 r. nie mogła zostać uznana za przyczynę zaistniałego stanu rzeczy. Choroba bowiem była leczona w latach 2008 – 2010, a zaległości objęte skarżonymi decyzjami dotyczą późniejszego okresu. Z pewnością ww. okoliczności mogły mieć wpływ na wysokość osiągniętego zysku nie mniej jednak nie miało to bezpośredniego wpływu na zapłatę podatku VAT oraz podatku dochodowego.

Sąd nie dopatrzył się też żadnych uchybień w nieuwzględnieniu argumentacji skarżącego o chęci wywiązania się ze zobowiązań w przyszłości. W tym zakresie organ słusznie podkreślił, że skarżący pozbył się taboru, a cały jego majątek nieruchomy jest objęty hipoteką ustanowioną na rzecz banku. Na aprobatę natomiast zasługuje stanowisko organu, z którego wynika, że skarżący nadal jest w wieku produkcyjnym i istnieje szansa, że w przyszłości ureguluje istniejące zaległości.

Reasumując stwierdzić należy, że na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego organy podatkowe trafnie oceniły, że skarżący spełnia warunki przyznania pomocy de minimis jednak za przyznaniem wnioskowanych ulg nie przemawia ani ważny interes podatnika, ani interes publiczny. Wzięły pod uwagę sposób powstania zaległości oraz szczegółowo zanalizowały sytuację finansową firmy skarżącego. Należy zatem podzielić ocenę organów, że trudno dać wiarę, aby skarżący rzetelnie uiszczałby zaproponowane raty, nawet w wypadku jednoczesnego umorzenia odsetek za zwłokę. Skarżący, podejmujący decyzje związane z zarządzaniem firmą, nie może oczekiwać premiowania działań niezgodnych z prawem poprzez przyznanie ulg podatkowych takich, jakich się domaga. Interes publiczny w takim wypadku wręcz sprzeciwia się temu, aby budżet Państwa oraz pośrednio ogół społeczeństwa ponosiły skutki takiego działania podmiotów gospodarczych.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku, za podstawę biorąc art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.