Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1091/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 37 par. 1 pkt 3, art. 33 pkt 10, art. 27a
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia WSA del. Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Artur Mudrecki, Protokolant Iwona Wtulich, po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 marca 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 827/06 w sprawie ze skargi D.M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 20 marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu , 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz D.M. kwotę 380 zł (słownie: trzysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu oddalający skargę D. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 13 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 827/06 w przedmiocie stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

W pierwszej kolejności Sąd przedstawił stan sprawy wskazując, że zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 16 stycznia 2006 r., w którym na podstawie art. 17 § 1 w związku z art. 34 § 1 i art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm.) zajął on jako wierzyciel stanowisko w sprawie zarzutów, zgłoszonych przez D. M. odnośnie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i [...], uznając te zarzuty za nieuzasadnione. Tytuły dotyczyły zaległości podatnika w podatku od towarów za miesiące od lutego 2000 r. do września 2001 r., powstałych w związku z nieuregulowaniem należności wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 14 października 2005 r. Tytuły wykonawcze, wystawione w dniu 28 listopada 2005 r., doręczono D. M. w dniu 21 grudnia 2005 r.

Pismem z dnia 27 grudnia 2005 r. podatnik wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie wymienionych tytułów, wnosząc o ich uchylenie, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz umorzenie postępowania. Stwierdził, że naruszono art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego mimo nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi, art. 33 pkt 2 tej ustawy w związku z art. 224 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej z uwagi na zaniechanie uprzedniego rozpatrzenia złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, który został później uwzględniony przez organ odwoławczy oraz art. 33 pkt 10 i z art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w związku z prowadzeniem postępowania na podstawie tytułów wykonawczych, które nie spełniały ustawowych przesłanek. W tytułach nie wskazano rodzaju i stawki odsetek za zwłokę, o czym mowa w art. 27 § 1 pkt 3, podpisane zostały przez dwie osoby, o których nie wiadomo, czy działały w imieniu wierzyciela, o czym mówi pkt 7 tego paragrafu, a to samo dotyczy klauzuli o skierowaniu tytułu do egzekucji, wymaganej zgodnie z punktem 10.

Pismem z dnia 2 stycznia 2006 r. organ egzekucyjny, do którego wniesiono zarzuty, zwrócił się zgodnie z art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2006 r., wierzyciel uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione.

W dniu 2 grudnia 2005 r., gdy dokonywano czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia rachunku bankowego dłużnika, egzekwowane zobowiązania podatkowe były wymagalne, bowiem wstrzymanie wykonania decyzji wymiarowych z dnia 14 października 2005 r. nastąpiło postanowieniem organu odwoławczego z dnia 7 grudnia 2005 r., a decyzje te uchylone zostały decyzjami organu odwoławczego z dnia 8 grudnia 2005 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D. M. wniósł o uchylenie postanowień obu instancji, powtarzając zarzuty sformułowane w piśmie z dnia 27 grudnia 2005 r. i w zażaleniu. Stwierdził też, że prawidłowy okres przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę powinien rozpocząć się z dniem 7 maja 2004 r., jak przyjął to Dyrektor Izby Skarbowej w W. w decyzjach z dnia 27 marca 2006 r., a nie w dniu 7 października 2004 r.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko odnośnie niezasadności zarzutów, podniesionych przez podatnika. Zwrócił też uwagę, że przedmiotem zaskarżonego postanowienia było stanowisko wierzyciela, a nie późniejsze postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zasadności zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Decyzja podatkowa organu pierwszej instancji jest wykonalna do czasu wystąpienia zdarzenia prawnego skutkującego pozbawieniem jej bytu prawnego lub wstrzymaniem wykonania. Wskazanie przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę związane było z uznaniem w tym czasie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. przewlekłości postępowania. W związku z uchyleniem decyzji wymiarowych, które były podstawą do wystawienia tytułów wykonawczych, ostateczne rozstrzygnięcie kwestii wysokości zobowiązania D. M. w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2000 do września 2001 nastąpi w postępowaniu podatkowym i wówczas dopiero będzie można stwierdzić, jaka kwota odsetek za zwłokę winna być od podatnika pobrana i jaki powinien być ewentualnie okres przerwy w naliczaniu tych odsetek.

Na rozprawie przed sądem pełnomocnik D. M. przedstawił odpisy tytułów wykonawczych z dnia 9 czerwca 2005 r., dotyczących zaległości D. M. w zakresie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2000 r. oraz decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 4 września 2006 r. dotyczących zobowiązań skarżącego w tym podatku za miesiące od stycznia 2000 r. do września 2001 r. na dowód tego, że organy podatkowe zmieniały stanowisko co do okresu przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Wskazał, że zaskarżone postanowienie dotyczy właśnie stanowiska wierzyciela, sformułowanego na żądanie organu egzekucyjnego, do którego skarżący D. M. zarzuty zgłosił. Postanowienie to w ocenie sądu nie naruszyło wskazanych w skardze przepisów w sposób, o którym mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skoro w czasie dokonywania czynności egzekucyjnych w dniu 2 grudnia 2005 r. pozostawały w obrocie prawnym decyzje wymiarowe z dnia 14 października 2005 r., to nie można twierdzić zasadnie, że egzekwowany obowiązek nie istniał. Późniejsze wstrzymanie wykonania, a następnie uchylenie tych decyzji przez organ odwoławczy nie może mieć wpływu na ocenę legalności czynności egzekucyjnych, mających miejsce w czasie wcześniejszym. Skutkiem tego może być ewentualnie powstanie nadpłaty, jeśli decyzja wydana w ponownym postępowaniu określi wymiar podatku w mniejszej wysokości, jeśli stwierdzona zostanie jej nieważność lub postępowanie zostanie umorzone. Odnośnie zarzutu dotyczącego przekazania wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji wymiarowych z dnia 14 października 2005 r. wraz z odwołaniem organowi odwoławczemu, Sąd stwierdził, że pozostawało to w kompetencjach organu prowadzącego postępowanie podatkowe zgodnie z art. 224 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

We wszystkich tytułach wykonawczych wskazane zostały kwoty odsetek za zwłokę, naliczone na dzień wystawienia tytułu, wskazana też została obowiązująca w tym czasie stawka odsetek za zwłokę. Okres przerwy w naliczaniu odsetek wskazany został zgodnie z ówczesnym stanowiskiem odnośnie oceny terminów i stał się nieaktualny po kilku dniach od dokonania 2 grudnia 2005 r. czynności egzekucyjnych, gdy w dniu 8 grudnia 2005 r. organ odwoławczy uchylił decyzje wymiarowe z dnia 14 października 2005 r., będące podstawą wystawienia tych tytułów i przekazał sprawę dotyczącą określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego skarżącego organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie zwracał uwagę na to, że uchylenie w postępowaniu odwoławczym podatkowej decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji nie oznacza samo przez się, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tej decyzji przed jej uchyleniem miałoby być wadliwe. Istniał bowiem wcześniej obowiązek podatkowy podlegający wykonaniu (por. np. wyrok z dnia 26 marca 1996 r. sygn. I SA/Łd 291/96, powołany w odpowiedzi na skargę).

W toku postępowania dołączono do akt sprawy zakresy obowiązków i uprawnień obu pracownic Urzędu Skarbowego, które tytuły wykonawcze podpisały, były też one opatrzone pieczęcią urzędową. Spełniono w ten sposób wymagania określone w art. 27 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zatem zarzut odwołujący się do art. 33 pkt 10 ustawy był również nieuzasadniony. Rację miał także wierzyciel stwierdzając, że w postanowieniu wyrażającym stanowisko odnośnie zgłoszonych zarzutów nie mógł się wypowiedzieć w kwestii prawidłowości klauzuli o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji, bowiem leżało to w kompetencjach organu egzekucyjnego.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik D. M. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wyrokowi Sądu I instancji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c), art. 145 § 2 i art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 18, art. 27 § 1 pkt 3 i pkt 7, art. 27a § 1, § 2 i § 3, art. 33 pkt 3 i pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w związku z art. 54 § 1 pkt 6 i pkt 7, art. 54 § 3 ustawy - Ordynacja podatkowa oraz w związku z art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieuwzględnienie zarzutów zawartych w skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie stanowiska wierzyciela na zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległość w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2000 r. do września 2001 r., a tym samym bezzasadne oddalenie skargi i zaakceptowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jako zgodnych z prawem, działań organów egzekucyjnych, które były sprzeczne z regułami prawidłowego postępowania egzekucyjnego, a jednocześnie wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a w szczególności:

- art. 27 § 1 pkt 3 w związku z art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i art. 54 § 1 pkt 6 i pkt 7 oraz art. 54 § 3 ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez wskazanie w treści tytułów wykonawczych błędnego okresu przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę, a tym samym oparcie postępowania egzekucyjnego na wadliwych tytułach wykonawczych,

- art. 18, art. 27 § 1 pkt 7 i art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie wadliwych tytułach wykonawczych nie zawierających podpisów osób do tego umocowanych,

- art. 27 § 1 pkt 3 i art. 33 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku art. 54 § 3 ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez określenie egzekwowanego obowiązku w sposób sprzeczny z treścią orzeczenia stanowiącego podstawę prowadzenia egzekucji w zakresie błędnie określonego okresu przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę, a tym samym błędnej wysokości odsetek za zwłokę,

- art. 27 § 1 pkt 3 w związku z art. 27a § 1, § 2 i § 3 i art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez oparcie postępowania egzekucyjnego na podstawie wadliwych tytułów wykonawczych zawierających wskazanie odsetek za zwłokę bez zastosowania zasad dokonywania zaokrągleń należności.

W zakresie naruszenia przepisom postępowania sformułowano ponadto zarzuty:

- naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 27a § 1, § 2 i § 3 i art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez brak orzeczenia przez Sąd I instancji w granicach skargi, tj. z pominięciem naruszeń prawa wskazujących na wadliwe wystawienie tytułów wykonawczych w zakresie wysokości odsetek za zwłokę bez zachowania zasad zaokrąglania kwot należności, co doprowadziło do prowadzenia egzekucji na podstawie sprzecznych z prawem tytułów wykonawczych,

- naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 54 § 1 pkt 6 i pkt 7 oraz art.54 § 3 ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez brak uzasadnienia w zakresie przesłanek jakimi kierował się Sąd uznając, że wskazane w tytułach wykonawczych okresy przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę są zgodne z prawem, co tym samym uniemożliwiło stronie poznanie motywów przyjętego rozstrzygnięcia,

- naruszenie art. 133 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez orzekanie nie na podstawie akt sprawy, i nieuzasadnione uznanie, iż osoby podpisujące tytuły wykonawcze zostały do tego stosownie upoważnione.

Z kolei w zakresie podstawy odnoszącej się do naruszenia prawa materialnego, autor skargi kasacyjnej wskazał na:

- naruszenie art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż osoby podpisujące tytuły wykonawcze posiadały stosowne upoważnienie, co doprowadziło do prowadzenia egzekucji na podstawie wadliwych tytułów wykonawczych,

- naruszenie art. 54 § 1 pkt 6 i art. 54 § 3 ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez błędną wykładnię przyjmującą, iż w sytuacji gdy decyzja organu podatkowego I instancji zostanie uchylona przez organ odwoławczy, a sprawa zostanie przekazana do ponownego rozpatrzenia, to w przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 54 § 1 pkt 6 powołanej ustawy okres przerwy w naliczaniu odsetek powinien być liczony za cały okres prowadzenia postępowania, obejmujący również postępowanie przed organem II instancji, w sytuacji, gdy przepisy te wskazują, iż w takim przypadku okres przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę powinien być liczony za okres prowadzenia postępowania przed organem I instancji, co w rezultacie doprowadziło do prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie wadliwych tytułów wykonawczych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

W myśl art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jak podkreśla się w piśmiennictwie autor skargi kasacyjnej powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy prawa materialnego lub procesowego. W odniesieniu do prawa materialnego winien wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd pierwszej instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być - wedle skarżącego - wykładnia prawidłowa lub właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego skarga kasacyjna powinna wskazywać konkretne przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (tak: H. Knysiak - Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, uwagi do art. 174). Oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia przepisów postępowania sądowego (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny, przyjęty przy wyrokowaniu przez sąd I instancji.

Skarga kasacyjna zawiera zarzuty odnoszące się do naruszenia zarówno prawa procesowego jak i materialnego. W takiej sytuacji w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny jako zasadny uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 54 § 1 pkt 6 i pkt 7 oraz art. 54 § 3 ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez brak uzasadnienia w zakresie przesłanek jakimi kierował się Sąd uznając, że wskazane w tytułach wykonawczych okresy przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę są zgodne z prawem, co tym samym uniemożliwiło stronie poznanie motywów przyjętego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał w uzasadnieniu wyroku, że "okres przerwy w naliczaniu odsetek wskazany został zgodnie z ówczesnym stanowiskiem odnośnie oceny terminów i stał się nieaktualny po kilku dniach od dokonania 2 grudnia 2005 r. czynności egzekucyjnych, gdy w dniu 8 grudnia 2005 r. organ odwoławczy uchylił decyzje wymiarowe z dnia 14 października 2005 r., będące podstawą wystawienia tych tytułów i przekazał sprawę dotyczącą określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego skarżącego organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia". Z powyższego wynika jedynie, że okres przerwy w naliczaniu odsetek został określony zgodnie ze stanowiskiem odnośnie oceny terminów. Sąd nie wskazał jednak, jakim stanowiskiem się kierował, a przede wszystkim nie wskazał żadnego uzasadnienia tego stanowiska. Tymczasem, jak zasadnie podniósł autor skargi kasacyjnej tytuł wykonawczy zawierać powinien m.in. określenie terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek (art. 37 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnemu w administracji). W poz. 39 tytułów wykonawczych został wskazany okres przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę. Jego moment początkowy uzależniony był m.in. od ustalenia daty momentu wszczęcia postępowania podatkowego. Słuszne jest stanowisko zaprezentowane w skardze kasacyjnej, że kwestia momentu wszczęcia postępowania podatkowego, nie jest kwestią oceny, lecz jest to okoliczność obiektywna. W danym postępowaniu może występować tylko jeden moment, w którym postępowanie zostało wszczęte. Przede wszystkim należy jednak wskazać, że, jak wynika z akt sprawy, organ sam wskazywał różne okresy przerwy w naliczaniu odsetek. Jak wynika z treści tytułów wykonawczych, moment początkowy przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę przypadał w dniu 7 października 2004 r. Z kolei jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 27 lutego 2006 r. przekazujące zażalenie D. M. do organu odwoławczego "w wyniku błędnej informacji z dnia 21 listopada 2005 r. działu podatków pośrednich na tytułach wykonawczych zaznaczono przerwę w naliczaniu odsetek od dnia 7.10.2004 r. do 28.10.2005r. jednak po ponownej weryfikacji w dniu 21.02.2006r. ustalono, że nie ma zastosowania art. 54 § 1 ust. 7 Ordynacja podatkowa z uwagi na to, że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona postępowania, o czym stanowi art. 54 § 2 Ordynacja podatkowa." Natomiast strona w trakcie postępowania D. M. wskazywał, że termin ten rozpoczął swój bieg od 7 maja 2004 r.

W takim stanie faktycznym rolą Sądu I instancji było wyraźne i jednoznaczne zaprezentowanie własnego stanowiska i jego uzasadnienie. Jego brak powoduje, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. należało uznać za uzasadniony. Sąd I instancji nie dokonał oceny prawidłowości określenia momentu przerwy w naliczaniu odsetek.

Jako niezasadne należało natomiast uznać zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do wadliwości tytułów wykonawczych z uwagi na ich podpisanie przez nieuprawnione osoby. Niespornym jest, że osoby podpisujące tytuły wykonawcze posiadały upoważnienie do działania w imieniu wierzyciela. W toku postępowania dołączono do akt sprawy zakresy obowiązków i uprawnień pracowników urzędu skarbowego, którzy podpisali tytuły. Biorąc pod uwagę treść załączonych do akt dokumentów zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 268a K.p.a. należało uznać za bezzasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także argumentacji autora skargi kasacyjnej w odniesieniu do naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 27a § 1, § 2 i § 3 i art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez brak orzeczenia przez Sąd I instancji w granicach skargi, tj. z pominięciem naruszeń prawa wskazujących na wadliwe wystawienie tytułów wykonawczych w zakresie wysokości odsetek za zwłokę bez zachowania zasad zaokrąglania kwot należności, co doprowadziło do prowadzenia egzekucji na podstawie sprzecznych z prawem tytułów wykonawczych. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Zasady zaokrąglania należności pieniężnych zawiera natomiast art. 27a tej ustawy. Brak zaokrąglenia powoduje, że organ nie wypełnił dyspozycji przepisu art. 27a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jednak nie powoduje to naruszenia art. 27 § 1 pkt 3 tej ustawy. Zaokrąglanie należności pieniężnych ma walor techniczny i nie wpływa na treść obowiązku wynikającego z decyzji bądź z przepisu prawa.

Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przedmiotowa skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwioną podstawę procesową w postaci naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.

Na marginesie rozpoznawanej sprawy należy zwrócić uwagę na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2007 r., sygn. I FPS 4/06, publ. ONSAiWSA 2007/5/112, zgodnie z którą wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), w przypadku gdy wierzycielem jest Skarb Państwa, reprezentowany przez kierownika statio fisci - naczelnika urzędu skarbowego, który jednocześnie jest organem egzekucyjnym, należy uznać za bezprzedmiotowe. Skarga kasacyjna nie zawierała jednak zarzutu bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania, stąd brak możliwości ustosunkowania się do powyższej kwestii przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie przepisów art. 185 § 1 w zw. z art. 203 pkt 1 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.