Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 219/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: Uwaga 2 do Działu 90 Sekcji XVIII
journal: Dz.U. 2002 nr 226 poz 1885
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej
article: art. 122, art. 187, art. 197 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 65 par. 5
journal: Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny - t.j.
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek (spr.) Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 21 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. P. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 2052/08 w sprawie ze skargi E. P. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz E. P. Spółki z o.o. w W. kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt V SA/Wa 2052/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę E. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.

Sąd I instancji uwzględnił następujący stan sprawy. Agencja Celna "A." w dniu [...] czerwca 2003 r. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym, przedkładając dokument SAD z dnia [...] czerwca 2003 r., nr [...], różnorodny towar określając go jako sprzęt medyczny z wyposażeniem, przypisując mu kod PCN 9018 90 65 0 - obejmujący pozostałe narzędzia i przyrządy lekarskie, chirurgiczne, stomatologiczne lub weterynaryjne, włączając aparaty scyntygraficzne i inne elektromedyczne oraz przyrządy do badania wzroku nie wymienione w żadnym innym kodzie PCN wymienionej pozycji 9018, ze stawką celną konwencyjną 5%.

W wyniku przeprowadzonej kontroli dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego, stwierdzono nieprawidłową klasyfikację taryfową: rękawic ochronnych, pojemnika do sterylizacji (2 szt.) i pojemnika na azot.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego I w W. uznał klasyfikację spornych towarów do kodu PCN 9018 90 85 0 za nieprawidłową, klasyfikując je w następujący sposób:

- rękawice ochronne (stanowiące komplet z okularami ochronnymi) do pozycji 4015 (kod PCN 4015 90 00 0) obejmującej: odzież i dodatki odzieżowe (włączając rękawiczki, mitenki i rękawice z jednym palcem) dowolnego przeznaczenia, z gumy innej niż ebonit, ze stawką celną 9% (poz. 2),

- pojemniki do sterylizacji do pozycji 9033 (kod 9033 00 00) obejmującej: części i akcesoria (niewymienione, ani niewłączone gdzie indziej w niniejszym dziale) do maszyn, urządzeń, przyrządów tub aparatury objętych działem 90, ze stawką celną 9% (poz. 3),

- pojemnik na azot do pozycji 7311 (kod PCN 7311 00 91 0) obejmującej: pojemniki na sprężony lub skroplony gaz, z żeliwa lub ze stali, ze stawka celną 12% (poz. 4)

Pozostałe towary, zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu, zaklasyfikowano do pozycji 9018 (kod PCN 9016 90 85 0) obejmującej: narzędzia i przyrządy lekarskie, chirurgiczne, stomatologiczne lub weterynaryjne, włączając aparaty scyntygraficzne i inne elektromedyczne oraz przyrządy do badania wzroku, ze stawką celną 5%.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej towaru wyszczególnionego w poz. 2 i 3 decyzji i w tym zakresie umorzył postępowanie "przed organem I instancji", a w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Uzasadniając decyzję w zakresie poz. 2 i 3 organ odwoławczy uznał, że towary nimi objęte należało taryfikować wprawdzie inaczej niż to uczyniono w zgłoszeniu, ale nie tak też, jak to przyjął Naczelnik Urzędu Celnego I w W. tzn. kontenery z poz. 2 do kodu PCN 8419 90 25 0, obejmującego z brzmienia części sterylizatorów medycznych, chirurgicznych lub laboratoryjnych, gdy chodzi zaś o towary z poz. 3 (SAD) to - w przypadku okularów należało przyjąć pozycję 9004 obejmującą z brzmienia "okulary, gogle itp., okulary korekcyjne, ochronne lub do innych celów", natomiast w przypadku rękawic pozycję 4203, obejmującą m.in. rękawice ze skóry lub do pozycję 6216 obejmującą m.in. rękawice z tkaniny w zależności od tego, który z materiałów - tkanina czy skóra stanowią o zasadniczym charakterze wyrobu (reguła 3b ORINS). Mając na uwadze postanowienia art. 65 § 5 i 230 § 4 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny( tj. Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm., dalej: Kodeks Celny) Dyrektor Izby Celnej w W. uznał jednocześnie, że w dniu [...] czerwca 2003 r. (skoro zgłoszenie przyjęto w dniu [...] czerwca 2003 r.) upłynął 3 - letni termin do skorygowania wadliwej decyzji i ustalenia prawidłowej klasyfikacji towarów z pozycji 2 i 3.

Natomiast co do zbiornika (pojemnika) z poz. 4 ([...]100 litrowy o symbolu 20450-007), to utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Dyrektor Izby Celnej w W. podkreślił, iż w zbiorniku tym przechowywany jest ciekły azot, służący do napełniania zbiornika aparatu E. (nieobjętego zgłoszeniem złożonym w niniejszej sprawie). Sporny zbiornik służy zatem do przechowywania, magazynowania w nim azotu. Organ odwoławczy nie zgodził się przy tym z twierdzeniem odwołania, że aparat E. nie może działać bez spornego zbiornika. Wskazano, że wymieniony aparat nie może działać bez azotu, który jest przechowywany w przedmiotowym zbiorniku. W związku z powyższym taryfikacja spornego zbiornika do pozycji 9018 (zastosowana w SAD) obejmująca sprzęt medyczny była nieprawidłowa, ponieważ zbiornik na gaz nie jest sprzętem medycznym. Zdaniem organu II instancji, przedmiotowy pojemnik na azot został prawidłowo zataryfikowany do pozycji 7311 (kodu PCN 7311 00 91 0) obejmującej z brzmienia "pojemniki na sprężony i skropiony gaz, z żeliwa lub ze stali".

Odnosząc się do sugestii strony dotyczącej powołania biegłego organ II instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie na podstawie akt zgromadzonych w trakcie przeprowadzonej kontroli, a także załączonych w trakcie postępowania przez stronę skarżącą dokumentów i wyjaśnień, organ celny miał możliwość oceny stanu towaru, a zatem nie zachodziła potrzeba powołania biegłego.

E. Sp. z o. o. wniosła skargę na wskazaną wyżej decyzję w zakresie w jakim utrzymywała ona w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w W., wnosząc o jej uchylenie w tej części i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną interpretację i błędne zastosowanie art. 13 § 3 oraz art. 5 Kodeksu celnego w związku z Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów z dnia 14 czerwca 1983 r. (zał. do Dz. U. z 1997 r., nr 11, poz. 62, dalej: Międzynarodowa Konwencja w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów), naruszenie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie Polskiej Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego (PCN) (Dz. U. Nr 239, poz. 2031, dalej: rozporządzenie z dnia 23 grudnia 2002 r.)., oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuwzględnienie norm wynikających z art. 120, art. 122 oraz art. 197 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa).

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wskazał, iż kwestią sporną w niniejszej sprawie była klasyfikacja taryfowa zbiornika (pojemnika) transportowego [...] 100 litrowego na azot. Sąd I instancji podkreślił, iż w celu dokonania klasyfikacji taryfowej spornego zbiornika transportowego na azot do pozycji 9018, czy też do pozycji 7311, należało określić jego stan w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego.

Sąd I instancji podniósł, iż analiza funkcjonalna importowanego zbiornika, dokonana przez organ celny na podstawie zebranej dokumentacji wykazała, że służy on do przechowywania i transportu ciekłego azotu, z którego w miarę potrzeby napełniany jest zbiornik aparatu E. używanego do wykonywania operacji wątroby. Fakt, że zbiornik (wewnętrzny) aparatu medycznego E. jest napełniany azotem przechowywanym i transportowanym w zbiorniku [...] 100 litrowym - z poz. 4 zgłoszenia celnego, nie sprawiał, że w świetle zasad obowiązujących przy klasyfikacji taryfowej, należało go traktować jako narzędzie czy przyrząd lekarski, chirurgiczny, stomatologiczny lub weterynaryjny objęty pozycją 9018. Zgodnie z postanowieniami reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, sporny zbiornik służący do przechowywania i transportu ciekłego azotu, został prawidłowo zataryfikowany do pozycji 7311 obejmującej z brzmienia "pojemniki na sprężony i skroplony gaz, z żeliwa lub ze stali", z prawidłową stawką celną konwencyjną w wysokości 12% przypisaną do kodu PCN 7311 00 91 0 w Taryfie celnej, obowiązującej w dniu importu spornego towaru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 5 Kodeksu celnego, podnosząc, iż w przedmiotowej sprawie strona skarżąca na żadnym etapie postępowania nie przedłożyła dokumentu wiążącej informacji taryfowej (WIT) dotyczącego taryfikacji pojemnika na ciekły azot, ani nie powoływała się na taki dokument.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., nietrafny był także zarzut niezastosowania w rozpoznawanej sprawie postanowień zawartych w uwagach do Sekcji XVIII Taryfy celnej - Dział 90, ponieważ zgodnie z uwagą 2b), do Działu 90 należało taryfikować części i akcesoria do maszyn, urządzeń, przyrządów lub aparatów objętych niniejszym działem tj. Działem 90, natomiast sporny zbiornik/pojemnik nie był częścią narzędzia, ani przyrządu medycznego i został z brzmienia wymieniony w pozycji 7311, czyli w Dziale 73 Taryfy celnej.

Według Sądu I instancji, organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że stan spornego towaru nie był skomplikowany i można go było ustalić na podstawie zgromadzonych dokumentów i wyjaśnień strony złożonych w trakcie postępowania przed organami celnymi. Fakt, że skarżąca spółka żądała odmiennego, niż to przyjęły organy celne "zataryfikowania" pojemnika/zbiornika na sprężony gaz, nie dawał podstaw do powołania biegłego, gdyż nie można powołać biegłego, który miałby składać opinię co do obowiązującego prawa, zasad jego stosowania i wykładni obowiązujących przepisów.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., organ celny zebrał i rozpatrzył wszystkie dowody, a udowodniony stan faktyczny stanowił pełną, spójną i logiczną całość. W związku z powyższym bezzasadny był zarzut naruszenia art. 122 i 120 Ordynacji podatkowej.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku E. Sp. z o.o. w W. zaskarżyła powyższy wyrok w całości i wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 184 Konstytucji oraz art. 1 oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) p.p.s.a. poprzez błędną ocenę zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z przepisami postępowania - art. 120, art. 122 oraz art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 145 § 2 p.p.s.a. oraz art. 3 p.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej, mimo iż została ona wydana, w części dotyczącej zbiornika na azot, z istotnym naruszeniem art. 65 § 4 i 5 Kodeksu celnego, tj. po upływie 3 lat od dnia dokonania przez spółkę zgłoszenia celnego, a więc po wygaśnięciu zobowiązania celnego.

- art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy;

II. rażące naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:

- art. 13 § 3 Kodeksu celnego w związku z Międzynarodową Konwencją w sprawie zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, rozporządzenia z dnia 23 grudnia 2002 r. oraz sekcji XVIII rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 226, poz. 1885, dalej: rozporządzenie RM w sprawie ustanowienia Taryfy celnej), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż organ zastosował właściwy kod taryfy celnej oraz właściwą stawkę celną.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono w szczególności, iż Sąd I instancji oparł orzeczenie na materiale dowodowym zebranym w sprawie przez Dyrektora Izby Celnej w W., ale nie odniósł się do dowodów, na które powoływała się skarżąca spółka. W aspekcie wymogów art.122 Ordynacji podatkowej zaskarżony wyrok zawiera jedynie ogólnikowe wypowiedzi. Na ogólnikowość wywodów Sądu I instancji powołano się również w odniesieniu do oceny legalności przeprowadzonej na tle art. 187 § 1 wymienionej wyżej ustawy. Skarżąca spółka nie zgodziła się z twierdzeniem o braku podstaw do powołania w niniejszej sprawie biegłego (z zakresu techniki, technologii medycznej). Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, skrupulatna ocena przeznaczenia pojemnika na azot, stanowiłaby opinię w zakresie oceny stanu towaru oraz jego właściwości, a nie "opinii co do prawa".

Naruszenie art. 122 oraz 187 § 1 i 197 § 1 Ordynacji podatkowej "statuowało" według skargi kasacyjnej decyzję administracyjną uchybiającą "ogólnej normie" art. 120 Ordynacji podatkowej.

W zakresie naruszenia prawa materialnego podniesiono niezastosowanie w niniejszej sprawie uwag "właściwych dla sekcji XVIII", kwestionując stanowisko Sądu I instancji wyrażone na gruncie uwagi 2(b) do Działu 90 Taryfy celnej. W zaskarżonym wyroku wskazano, iż "sporny zbiornik/pojemnik nie jest częścią narzędzia, ani przyrządu medycznego" (bez nota bene podania definicji słowa "część"), ale w ogóle nie przeprowadzono oceny pod katem drugiego z pojęć występujących w omawianej uwadze (tj. "akcesoria"). W ocenie strony skarżącej, zbiornik ten jest akcesorium do urządzenia E., ponieważ bezsprzecznie służy do wykorzystania tego urządzenia.

Strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła pominięcie przez Sąd I instancji oceny istoty urządzenia E. (służącego leczeniu nowotworów złośliwych metodą krioablacji, gdzie azot występuje jako czynnik chłodzący) oraz jego zależności od przedmiotowego zbiornika na azot. Wskazano przy tym, iż azot wymaga przechowywania w "odpowiednich" pojemnikach.

Nie została właściwie zastosowana reguła 1 ORINS. Ograniczono się bowiem do wskazania pozycji, a nie rozważając przeznaczenia oraz funkcji spornego towaru. Według skargi kasacyjnej przedmiotowy pojemnik ma ewidentnie medyczne przeznaczenie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty można uznać za trafne.

Zgodzić się trzeba ze skargą kasacyjną, iż Sąd I instancji prezentując negatywne stanowisko w zakresie podnoszonej przez stronę potrzeby zastosowania w stosunku do spornego zbiornika uwagi 2(b) do Działu 90 Sekcji XVIII Taryfy Celnej, której rozpatrzenie pominął, iż uwaga ta oprócz słowa "część" posługuje się jeszcze terminem "akcesoria" ("części i akcesoria"). Zaznaczyć przy tym trzeba, że brzmienie tej uwagi Taryfy Celnej odpowiada tak samo oznaczonym uwagom zawartym w Polskiej Scalonej Nomenklatury Scalonej oraz w Załączniku do Międzynarodowej Konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów.

Rozpatrywanie dla celów prawnych klasyfikacji towarów dokonuje się zaś zgodnie z regułą I ORINS na podstawie brzmienia pozycji, ale i uwag do sekcji lub działów.

Uwaga 2 do Działu 90 Sekcji XVIII Taryfy Celnej (z zastrzeżeniem uwagi 1), zawiera podawane kolejno (pod literami a, b, i c) zasady klasyfikacji zarówno części jak i akcesoriów do maszyn, przyrządów lub aparatów objętych Działem 90 (w sprawie nie było zaś sporu, iż w ramach Działu 90 należałoby rozważać klasyfikację samego urządzenia do kriochirurgii E.). Z treści tej uwagi wynika, iż chodzić tu także może o części lub akcesoria będące towarami ujętymi w pozycjach Taryfy Celnej.

Słowo "akcesorium" oznacza dodatek, uzupełnienie, przybory potrzebne do wykonywania czegoś (por. Mały Słownik Języka Polskiego, PWN. Warszawa 1999 r. str. 6) i występuje w omawianej regulacji jako pojęcie odrębne od terminu "część". Wypowiadając się co do stanowiska strony wskazującego objęcie spornego zbiornika zakresem uwagi 2(b) Sąd I instancji, cytując w istocie zaskarżoną decyzję, nie dokonał pod kątem tego pojęcia (tj. akcesorium do urządzenia medycznego, czy też chirurgicznego E.) oceny legalności rozstrzygnięcia kończącego postępowanie celne. Warto przy tym podkreślić, iż w uwadze 2(b) mówi się o pozostałych (tzn. inne niż wymienione pod literą a tej uwagi) częściach i akcesoriach z punktu możliwości wykorzystania wyłącznie lub głównie z danym typem maszyny, przyrządu, urządzenia.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodzić się trzeba przy tym z zarzutami skargi kasacyjnej, iż ocena zachowania w postępowaniu celnym wymogów zawartych w art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej została przeprowadzona przez Sąd I instancji niedostatecznie. Ogólnikowy wymiar miało twierdzenie o zebraniu i wyczerpującym rozpatrzeniu wszystkich dowodów i, że udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczną całość. Samo wyliczenie, jakie dowody brano pod uwagę jest niewystarczające. Konieczne było bowiem wyczerpujące rozważenie przez organ co wynikało ze zgromadzonych dowodów w aspekcie okoliczności istotnych w danej sprawie (rozpatrzenie wszystkich dowodów).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie oceny stanu spornego towaru w dniu dokonywania zgłoszenia celnego nie można było pomijać w szczególności zbadania i odniesienia się do kwestii wprowadzenia w przedmiotowym zbiorniku zmian w stosunku do standardowego zbiornika na gaz (ich zakresu). Przed dokonaniem ustaleń w tym zakresie za przedwczesne uznać wypadało także stwierdzenie, iż sporny towar objęty został brzmieniem pozycji wskazanej przez organy celne. Sąd I instancji winien też skrupulatnie zająć się oceną istnienia podstaw do zanegowania w zaskarżonej decyzji twierdzenia strony o tym, iż urządzenie E. nie może działać bez konkretnego zbiornika. Analiza funkcjonalna konkretnego zbiornika, na której dokonanie powołał się zaskarżony wyrok nie mogła też pomijać zagadnienia, czy możliwe było jakiekolwiek inne jego wykorzystanie niż tylko w związku z urządzeniem E. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. akceptując pogląd o braku potrzeby powołania w sprawie biegłego w myśl art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej bezrefleksyjnie powtórzył wypowiedź zawartą w zaskarżonej decyzji (stan spornego towaru nie jest skomplikowany i można go było ustalić na podstawie zgromadzonych dowodów i wyjaśnień strony). W zakresie dokładnego ustalenia stanu spornego towaru szczegółowej oceny wymagał zaś problem konieczności dysponowania w sprawie wiadomościami specjalnymi. To zaś, iż nie można było powoływać biegłego na okoliczność obowiązującego prawa, zasad jego stosowania i wykładni jest tezą oczywistą tyle, że niepowiązaną z oczekiwaniami strony w niniejszej sprawie.

Nie przesądzając klasyfikacji spornego towaru, uwzględnienie powyższych uwag będzie konieczne w dalszym toku sprawy.

Nie był trafny natomiast zarzut naruszenia art. 65 § 4 i 5 Kodeksu celnego. Trzyletni termin wskazany w art. 65 § 5 Kodeksu celnego dotyczy bowiem wydania decyzji przez organ I instancji. W tym zakresie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jest utrwalone (por np. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt I GSK 642/08, wyrok z dnia 14 września 2007 r. sygn. akt I GSK 2099/06 i wiele innych).

Co do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez "błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy" wskazać należy, iż ustalenie stanu faktycznego w sprawie należy do organu administracji publicznej. Sąd administracyjny bada jedynie legalność zachowania przez organ procedury administracyjnej w zakresie ustalenia stanu faktycznego.

Dodać też wypada dla porządku, iż art. 184 Konstytucji RP i art. 3 p.p.s.a. nie mogły zostać naruszone z uwagi na podnoszoną przez skargę błędność oceny prawnej. Błędność oceny prawnej wywodzona musi być bowiem poprzez powołanie innych, szczegółowych przepisów.

Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w sentencji z mocy art. 185 § 1 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.