Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 196/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 52 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

J. H. pismem z 11 marca 2015 r. wniósł do Sądu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.

Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wskazał, że nie można organowi zarzucić przewlekłości postępowania po wydaniu decyzji w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w punktach 1-5 ww. artykułu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Za niedopuszczalną uznaje się skargę, która została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Powyższe wyliczenie środków ma charakter przykładowy i należy uznać, że w wypadku skargi na bezczynność środkiem takim będzie zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej "k.p.a." (por. W. Chróścielewski, Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, PiP 2004, z. 3, s. 65). Przepis ten stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonych w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Z analizy przedłożonych przez organ akt sprawy wynika, że skarżący przed wniesieniem niniejszej skargi nie skorzystał z środka określonego w art. 37 k.p.a. tj. nie wniósł do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

W świetle powyższego Sąd stwierdził, że skoro skarżący J. H. nie wyczerpał trybu określonego w art. 37 k.p.a., który stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania, to skarga jest niedopuszczalna.

Z kolei odnosząc się do stanowiska organu w zakresie dopuszczalności skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania po wydaniu decyzji w sprawie wskazać należy, że o ile wydanie przez organ administracyjny na dzień orzekania przez Sąd żądanego rozstrzygnięcia sprawy czyni z natury rzeczy niemożliwymi zobowiązanie organu do działania, o tyle nie zwalnia to Sądu z obowiązku zbadania, czy w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego, a następnie oceny, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz rozważania, czy zachodzą podstawy do wymierzenia organowi grzywny, stosownie do treści art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.