Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2095/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 32
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 98/19 w sprawie ze skargi T.K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z dotychczasowego stanowiska służbowego i mianowania na inne stanowisko służbowe 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T.K. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 98/19, oddalił skargę T.K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z dotychczasowego stanowiska służbowego i mianowania na inne stanowisko służbowe. W uzasadnieniu wskazano na następujący stan sprawy:

Naczelnik Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji [...] wystąpił do Komendanta KPP [...] z wnioskiem o przeniesienie T. K. do kierowanego przez siebie wydziału na stanowisko [...]. Uzasadniając wniosek wskazał na konieczność wzmocnienia osobowego wydziału oraz na doświadczenie funkcjonariusza.

Następnie rozkazem personalnym z dnia [...] września 2017 r. Komendant Powiatowy Policji [...] zwolnił T. K. z dniem 31 października 2017 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego [...] Zespołu [...] Wydziału Prewencji KPP [...] (B 05 M) i orzekł o przeniesieniu funkcjonariusza z urzędu do dalszego pełnienia służby w Wydziale [...] i mianowaniu na stanowisko [...] (A 05 M), z zachowaniem dotychczasowego uposażenia. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 6f w związku z art. 32 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 ze zm., dalej jako "ustawa o Policji"). Powyższe orzeczenie zostało utrzymane w mocy rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] grudnia 2017 r.

W wyniku rozpoznania skargi funkcjonariusza Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 136/18 orzekł o uchyleniu rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2017 r. oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W ocenie Sądu, rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. wydany został z naruszeniem przepisów prawa materialnego, to jest art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, jak i przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu pierwszej instancji z materiałów sprawy wynikało, że policjant został wyznaczony na stanowisko nieistniejące.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Komendant Wojewódzki Policji [...] rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2018 r. uchylił rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] września 2017 r. w części dotyczącej daty zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Wydziale [...] Komendy Powiatowej Policji [...] oraz w części dotyczącej daty mianowania na stanowisko [...] w Wydziale [...] KPP w [...] i nazwy stanowiska w Wydziale [...] KPP [...], na które nastąpiło mianowanie i ustalił datę zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska na dzień 15 grudnia 2018 r. i z dniem 16 grudnia mianował na stanowisko służbowe [...] Wydziału [...] KPP [...] ze składnikami uposażenia w dotychczasowej wysokości oraz w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że rozkazem personalnym nr [...] KPP [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. policjant został z dniem 31 grudnia 2017 r. zwolniony z zajmowanego stanowiska [...] Zespołu [...] KPP [...] i z dniem 1 stycznia 2018 r. mianowany został na stanowisko [...] wydziału [...] KPP [...] z zachowaniem dotychczasowego uposażenia. Spowodowane to było wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. rozkazu organizacyjnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji [...]. W konsekwencji organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania, wydał rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] marca 2018 r., na mocy którego: 1. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej zwolnienia z dniem 31 grudnia 2017 r. ze stanowiska [...] Zespołu [...] KPP [...], 2. w pozostałej części zaskarżony rozkaz utrzymał w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2018 r. sygn. akt: III SA/Łd 422/18 uchylił rozkaz personalny z dnia [...] marca 2018 r. oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. Wyrok ten jest prawomocny.

Ponownie rozpatrując sprawę Komendant Wojewódzki Policji [...] wskazał, że związany jest oceną prawną i wskazaniami Sądu wyrażonymi w powołanych wyżej wyrokach i po ponownej analizie akt postępowania, a nadto po uwzględnieniu okoliczności wynikających z Rozkazu Organizacyjnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie zmian organizacyjno-etatowych, podtrzymał stanowisko wyrażone w rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. o prawidłowości i celowości przeniesienia skarżącego na równorzędne stanowisko w Wydziale [...], do dnia 31 grudnia 2017 r. o nazwie [...], które z dniem 1 stycznia 2018 r. zostało przemianowane na stanowisko [...] w tymże Wydziale, czyli na zwolnienie T.K. z zajmowanego stanowiska [...] Zespołu [...] KPP [...] i mianowanie go na stanowisko [...] Wydziału [...] KPP [...] z zachowaniem dotychczasowego uposażenia, z argumentacją tożsamą jak w uzasadnieniu rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2017 r. Organ wskazał, że z uwagi jednak na to, że stosownie do art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie przez skarżącego w terminie odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] września 2017 r. wstrzymało wykonanie tej decyzji, obecnie - rozpatrując odwołanie - organ II instancji zobligowany jest do uwzględnienia okoliczności istniejących na dzień orzekania w sprawie wszczętej odwołaniem, to jest do daty przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe i nowej nazwy tego stanowiska, aktualnej także na dzień orzekania. A wobec tego organ na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił rozkaz personalny z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego [...] Zespołu [...] KPP [...], przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Wydziale [...], mianowania na stanowisko [...] w części dotyczącej daty zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Wydziale [...] Komendy Powiatowej Policji [...] oraz w części dotyczącej daty mianowania na stanowisko [...] w Wydziale [...] Komendy Powiatowej Policji [...] i nazwy stanowiska w Wydziale [...] Komendy Powiatowej Policji [...], na które nastąpiło mianowanie, i ustalił datę zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska na dzień 15 grudnia 2018 r. i z dniem 16 grudnia 2018 r. mianował na stanowisko służbowe [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji [...] ze składnikami uposażenia w dotychczasowej wysokości.

Na powyższy rozkaz personalny T.K. wniósł skargę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podniósł, że organ uwzględnił wszystkie aspekty wiążącej oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu prawomocnego wyroku WSA w Łodzi z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 136/18, przez co w sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 153 P.p.s.a. przez Komendanta Wojewódzkiego Policji [...].

W ocenie Sądu, postępowanie przeprowadzone przez organ w następstwie wyroku z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 136/18 i w świetle oceny prawnej wyrażonej w jego uzasadnieniu, jest prawidłowe. Komendant Wojewódzki Policji [...], po ponownym rozpoznaniu odwołania T.K. od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] września 2017 r. uchylił ten rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby oraz w części dotyczącej daty mianowania na stanowisko i ustalił datę zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska na dzień 15 grudnia 2018 r. i z dniem 16 grudnia 2018 r. mianował na stanowisko służbowe [...] Wydziału [...] KMP [...] ze składnikami uposażenia w dotychczasowej wysokości oraz w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy.

WSA w Łodzi przypomniał, że funkcjonariusz w czasie całej służby pozostaje podporządkowany przełożonym, którzy w zależności od bieżących potrzeb kadrowych i organizacyjnych mogą kształtować warunki służby w celu zagwarantowania optymalnej realizacji zadań służbowych. O ile wystąpią rzeczywiste i konkretne zdarzenia przemawiające przeciwko pozostawieniu określonego funkcjonariusza na dotychczasowym stanowisku, decyzji o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i mianowaniu na inne stanowisko nie można przypisać cechy dowolności. W wyłącznej gestii organu pozostaje ocena dalszej przydatności danego funkcjonariusza do służby na określonym stanowisku. Sąd administracyjny nie jest władny do oceny celowości zmian strukturalnych i organizacyjnych w Policji, jak również nie może ingerować w prowadzoną przez Policję politykę kadrową, a także w kryteria typowania funkcjonariuszy do przeniesienia służbowego. Sądowa kontrola takich decyzji jest ograniczona i nie obejmuje celowości zaskarżonej decyzji, natomiast sprowadza się wyłącznie do badania, czy nie nosi ona cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Żaden z przepisów ustawy o Policji nie reguluje wprost warunków i przesłanek związanych z przeniesieniem policjanta na równorzędne stanowisko w miejscu pełnienia służby. O jego przeniesieniu stanowią przepisy art. 32, art. 36, art. 37 i art. 38 tej ustawy.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkól policyjnych. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego, zaś od decyzji Komendanta Głównego Policji do ministra właściwego do spraw wewnętrznych (art. 32 ust. 2 i 3). Przepis ten określa organ właściwy do delegowania i przenoszenia policjanta ze stanowiska służbowego. Nie zawiera jednak przesłanek uzasadniających wydanie rozkazu personalnego w tym przedmiocie. Nie precyzuje także kryteriów, które powinny być brane pod uwagę przy ocenie równorzędności stanowisk służbowych. Omawiany przepis jest niewątpliwie przepisem kompetencyjnym. Określa organy właściwe do wydania rozstrzygnięcia w sprawach w nim określonych. Z uwagi na to, że przepisy ustawy o Policji nie normują odrębnie wymienionych w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji przesłanek: zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i mianowania na równorzędne stanowisko, rozstrzygnięcia w tym zakresie, jak przyjmuje się w orzecznictwie, mają charakter uznaniowy. Zatem rozstrzygnięcie w tej materii jest podejmowane w ramach uznania administracyjnego, ma charakter fakultatywny, wynikający z potrzeb formacji czy jednostki. Przepisy ustawy o Policji pozostawiają więc właściwym przełożonym służbowym ocenę celowości i zasadności przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko z uwzględnieniem interesu służbowego Policji i słusznego interesu policjanta, jak i uprawnienia organu do ustalania zasad organizacji jednostek Policji i decydowania o obsadzaniu stanowisk oraz doborze kadry.

Wobec powyższego, pomimo tego, że art. 32 ust. 1 jak i pozostałe przepisy zawarte w Rozdziale 5 ustawy o Policji nie zawierają wprost przesłanek uzasadniających przenoszenie policjanta – zwalniania z dotychczasowego i mianowania na inne równorzędne stanowisko służbowe - to niewątpliwie taką przesłankę stanowi reorganizacja, potrzeby kadrowe, a w tym przypadku m.in. rozkaz organizacyjny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie zmian organizacyjno-etatowych KPP [...], którym w Wydziale [...] wyłączył stanowiska [...] (na które to stanowisko został mianowany skarżący z dniem 1 stycznia 2018 r.) włączając w to miejsce stanowisko etatowe [...] (§ 1 pkt 2 lit. a i b rozkazu organizacyjnego). Powyższy rozkaz wydany został na podstawie zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r., nr 1041 w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r., poz. 50 ze zm.).

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, pominięcie przez ustawodawcę w ustawie o Policji unormowania przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w miejscu pełnienia służby oznacza, że takie przeniesienie nie wymaga zgody policjanta i pozostaje w gestii właściwych przełożonych. Przeniesienie zatem policjanta na równorzędne stanowisko bez jego zgody (z urzędu) jest decyzją uznaniową, której ramy wyznacza art. 7 k.p.a. Tak więc w sprawie prawidłowo przyjęto, że zaskarżonym rozkazem personalnym mianowano skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe. Ustawa o Policji nie precyzuje pojęcia "stanowisko równorzędne". Z ugruntowanego w tym względzie orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że pojęcie "stanowisko równorzędne" oznacza takie stanowisko, które musi charakteryzować się przede wszystkim takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, dodatku służbowego i stopnia etatowego oraz wykazywać zasadność i celowość przeniesienia. Przy dokonywaniu analizy równorzędności stanowisk uwzględnić należy jak najwięcej elementów pozwalających na ocenę równoważności, w tym warunki służby. Niemniej, stanowisko równorzędne nie oznacza stanowiska takiego samego lub identycznego. Nie oznacza również takich samych obowiązków, czy też czasu służby. Stanowiska równorzędne mogą się więc różnić. Równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym.

Z okoliczności sprawy wynika, że stanowisko, na które został mianowany policjant, charakteryzuje się takim samym jak dotychczas przez niego zajmowane stanowiskiem "[...]" i stopniem służbowym "starszego aspiranta" oraz takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego i dodatku służbowego. Nie jest więc kwestią sporną, że nowe stanowisko służbowe w zakresie zaszeregowania, mnożnika kwoty bazowej, dodatku służbowego i dodatku za stopień nie uległo zmianie.

Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy Policji, mianowanie lub powołanie na stanowisko służbowe jest uzależnione od posiadanego przez policjanta wykształcenia, uzyskania określonych kwalifikacji zawodowych, a także stażu służby w Policji. Wskazać należy, że zgodnie z art. 34 ust. 3 ustawy o Policji, warunkiem uzyskania kwalifikacji zawodowych niezbędnych do mianowania na stanowisko służbowe jest ukończenie przez policjanta: 1) szkolenia zawodowego podstawowego; 2) szkolenia zawodowego dla absolwentów szkół wyższych; 3) Wyższej Szkoły Policji. Wydane na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 34 ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. nr 123, poz. 857 ze zm.) w § 2 stanowi, że policjant uzyskuje kwalifikacje zawodowe podstawowe po ukończeniu szkolenia zawodowego podstawowego. Zgodnie zaś z § 6 za równoznaczne z uzyskaniem kwalifikacji zawodowych: 1) podstawowych uważa się: a) ukończenie szkolenia zawodowego podstawowego o określonym profilu lub bez wyodrębnionego profilu, a także części ogólnopolicyjnej tego szkolenia albo b) ukończenie szkolenia zawodowego specjalistycznego, albo c) ukończenie szkolenia zawodowego, wymaganego do mianowania na pierwszy stopień w korpusie podoficerów lub aspirantów Policji, albo d) złożenie egzaminu aspiranckiego lub podoficerskiego, zastępującego szkolenie zawodowe, albo e) mianowanie na odpowiedni stopień policyjny osoby przyjętej do służby w Policji, posiadającej stopień wojskowy chorążego lub podoficera, nieuzależnione od obowiązku odbycia przeszkolenia zawodowego - przed dniem wejścia w życie rozporządzenia; 2) wyższych uważa się: a) ukończenie szkolenia oficerskiego albo b) złożenie egzaminu oficerskiego, zastępującego szkolenie zawodowe, albo c) ukończenie szkolenia zawodowego, uprawniającego do złożenia egzaminu oficerskiego, albo d) mianowanie na odpowiedni stopień policyjny osoby przyjętej do służby w Policji, posiadającej stopień wojskowy oficera, nieuzależnione od obowiązku odbycia przeszkolenia zawodowego - przed dniem wejścia w życie rozporządzenia.

Z akt sprawy wynika, że skarżący w okresie od 3 stycznia 2005 r. do 8 listopada 2005 r. odbył szkolenie zawodowe podstawowe prowadzone przez Szkołę Policji w [...] z wynikiem ogólnym poprawnym. Ponadto wskazać należy, że dokumentem, na podstawie którego można dokonać ustalenia wszystkich cech stanowiska służbowego policjanta jest karta opisu stanowiska pracy, o jakiej mowa w § 2 pkt 14 zarządzenia nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. 50 ze zm.). Zgodnie z owym przepisem prawa karta opisu stanowiska pracy jest dokumentem określającym: a) miejsce występowania oraz cel stanowiska, b) zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności na stanowisku, c) wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, stażu służby lub pracy, doświadczenia zawodowego i umiejętności koniecznych do prawidłowej realizacji zadań, d) warunki służby lub pracy na stanowisku oraz e) kryteria oceny realizacji zadań.

Wymagania w zakresie kwalifikacji w rozpoznawanej sprawie w zasadzie są bardzo podobne na obu stanowiskach. Z Karty opisu dotychczasowego stanowiska pracy skarżącego z dnia 18 października 2012 r. [rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] października 2010 r. - mianowanie z dniem 1 listopada 2010 r. na wyższe stanowisko służbowe [...] (B05M) w Wydziale [...]] wynikają następujące wymagania: wykształcenie – średnie, kwalifikacje zawodowe – kurs specjalistyczny, umiejętności (znajomość przepisów, kreatywność w działaniu, odpowiedzialność, udział w szkoleniach, prowadzenie postępowań przeciwko nieletnim). Natomiast w Karcie opisu stanowiska pracy, na które skarżący został mianowany wskazano wymagania w zakresie: wykształcenia - średnie; kwalifikacji zawodowych - specjalistyczne zawodowe; stażu pracy - 5 lat, doświadczenia zawodowego 5 lat; umiejętności: (organizacja pracy własnej, pracy indywidualnej i zespołowej, analizowanie, ocenianie i wnioskowanie, komunikowanie się, współpraca, współdziałanie, rozwiązywanie problemów, negocjacje i mediacja, sprawne działanie, podejmowanie decyzji, interpretacja przepisów, działanie w warunkach stresu, empatia, opanowanie emocji, elastyczne modyfikowanie działań).

Podobne są również warunki pracy: poprzednio - pomieszczenia Wydziału [...] KPP [...], wykonywanie zadań terenowych, w różnych godzinach i porach doby, nienormowany czas pracy, uzależniony od okoliczności zewnętrznych, a obecnie - praca w systemie zmianowym, sporadycznie nocnym, czasami w terenie, przy sztucznym oświetleniu, czasami przy monitorze komputerowym.

Nie można zatem uznać w świetle powyższego, że stanowisko służbowe, na które skarżący został mianowany, nie jest równorzędne z dotychczas przez niego zajmowanym. Równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza konieczności zachowania wszelkich elementów określonych w karcie opisu stanowiska pracy. Taka interpretacja pojęcia równorzędności stanowiska służbowego byłaby nie tylko sprzeczna z pojęciem "równorzędności" ustalonym w drodze wykładni, ale także z zasadą jednostronnego i władczego kształtowania stosunku służbowego, dopuszczalnością zmian tego stosunku w zakresie warunków służby z uwzględnieniem kryteriów zobiektywizowanych uwzględniających mobilność i skuteczność Policji, czemu z drugiej strony ma odpowiadać zasada dyspozycyjności i podporządkowania funkcjonariusza. W wyroku z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt I OSK 3052/15 (LEX nr 2398131) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Przy dokonywaniu oceny czy stanowisko służbowe, na które skarżąca została mianowana odpowiada wymogowi równorzędności w stosunku do stanowiska służbowego poprzednio zajmowanego, poza polem rozważań sądu pozostaje ocena racjonalności i celowości przeniesienia konkretnego funkcjonariusza na inne stanowisko."

W świetle powyższego przyjęto, że przy ocenie równorzędności stanowisk nie jest konieczne zachowanie identyczności wszelkich elementów określonych w karcie opisu stanowiska pracy takich jak: zakres zadań i obowiązków, rozkład czasu pracy oraz warunki pracy. Nie mógł w tej sytuacji odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 ustawy o Policji.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 25 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, w zw. z § 11 pkt 6 i § 12 ust. 3, rozporządzenia MSWiA w sprawie postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do osób ubiegających się o przyjęcie do służby w Policji poprzez nieuwzględnienie przez organy I i II instancji przeciwskazań do służby "w pionie Policji [...]" stwierdzonych wobec strony, a wynikających z przeprowadzonych obligatoryjnych badań psychologicznych "MultiSelect", w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wskazano, że w wyroku z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 136/18 WSA Łodzi wskazał, że ponad 13-letnie doświadczenie funkcjonariusza nabyte podczas pełnienia służby, charakter tej służby, która nie ograniczała się jedynie do wykonywania działań prewencyjnych, jak i zdobyta wiedza oraz orzeczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby na stanowisku służbowym [...] W[...] z dnia 21 września 2017 r. pozwalają uznać za zasadne stanowisko organu administracji, co do posiadania przez skarżącego predyspozycji do wykonywania innych zadań.

Ponadto Sąd pierwszej instancji podniósł, że już rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. policjantowi powierzone zostało pełnienie obowiązków [...] Wydziału [...] w okresie od 16 kwietnia 2012 r. do 31 maja 2012 r. Z Karty opisu stanowiska pracy ([...]) z dnia 17 kwietnia 2012 r. wynikały następujące wymagania w zakresie umiejętności (praca zespołowa, organizacja pracy własnej, podejmowanie decyzji, przewidywanie, prognozowanie). Jednocześnie podkreślono, że art. 25 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji w związku z § 11 pkt 6 i § 12 ust. 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 30 sierpnia 2007 r. dotyczy przyjęcia kandydata do służby w Policji, a nie przeniesienia na inne stanowisko służbowe. Zgodnie bowiem z art. 25 ust. 2 ustawy o Policji przyjęcie kandydata do służby w Policji następuje po przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego mającego na celu ustalenie, czy kandydat spełnia warunki przyjęcia do służby w Policji oraz określenie jego predyspozycji do pełnienia tej służby. Postępowanie kwalifikacyjne, z zastrzeżeniem ust. 3, składa się z następujących etapów: 1) złożenie podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego kandydata do służby, a także dokumentów stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje zawodowe oraz zawierających dane o uprzednim zatrudnieniu; 2) test wiedzy; 3) test sprawności fizycznej; 4) test psychologiczny; 5) przeprowadzenie rozmowy kwalifikacyjnej; 6) ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji; (...). W tym miejscu zauważyć należy, że z akt osobowych skarżącego wynika, iż zdał pozytywnie test MultiSelect (jako badanie wstępne, selektywne - k.13 akt osobowych), a z orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA [...] nr [...] z dnia [...] października 2004 r. wynika, że jest zdolny do służby w Policji (k.14 akt osobowych).

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że ponieważ rozkaz personalny wydany na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji jest wydawany w ramach uznania administracyjnego, to kontrola sądowa takiej decyzji ze swej istoty jest ograniczona jedynie do ustalenia czy podjęta decyzja nie nosi cech dowolności, i czy została wyczerpująco uzasadniona. Zdaniem Sądu, podjęta w sprawie decyzja o przeniesieniu skarżącego na inne stanowisko służbowe nie nosi cech dowolności.

W dniu 5 lipca 2019 r. skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył T.K., wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie kosztów procesu za obie instancje, w tym koszty zastępstwa adwokackiego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

• art. 151 P.p.s.a. w zw. z art 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez oddalenie skargi T.K., w sytuacji gdy organ administracji nie zebrał i nie rozważył całego materiału dowodowego, w szczególności nie wykazał, że na dzień wydawania rozkazu personalnego nadal istniała konieczność przeniesienia skarżącego do Wydziału [...], a tym samym nie umotywował należycie przeniesienia skarżącego na inne stanowisko, a jedynie oparł się na treści wniosku personalnego wydanego niemal półtora roku wcześniej, czym naruszył zasadę zaufania obywatela do organu oraz zasadę przekonywania;

• art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez pominięcie, że znajdujące się w aktach osobowych orzeczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pracy z dnia 21 września 2017 r. dotyczy pracy na stanowisku [...] Wydziału [...], które to stanowisko w chwili wydawania orzeczenia nie istniało, a nadto w aktach osobowych znajdowało się nowsze orzeczenie lekarskie, dotyczyło ono jednak badań profilaktycznych na stanowisko [...] Zespołu [...], referenta Zespołu Dyżurnych PDOZ, nie zaś [...] Wydziału [...], brak było zatem podstaw do uznania przez sąd, że aktualne badania okresowe znoszą wynik badań psychologicznych, wykonywanych w procesie rekrutacji do pracy w Policji, skoro skarżący nie posiadał aktualnych badań na nowo zajmowane stanowisko;

2. naruszenie prawa materialnego, tj.:

• art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że stanowisko dotychczas zajmowane przez skarżącego i nowe stanowisko służbowe są równorzędne w sytuacji, gdy różnią się one charakterem pracy, zakresem obowiązków i predyspozycjami;

• art. 25 ust 1 i ust. 2 pkt 4 oraz art. 26 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez uznanie, że wynik badań psychologicznych, którym poddany został skarżący, a które stwierdzają predyspozycje tylko do pracy w pionie prewencji, nie ma znaczenia, w sytuacji, gdy legitymuje się on aktualnymi badaniami profilaktycznymi.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Wojewódzki Policji [...] wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Zdaniem organu podnoszone przez skarżącego argumenty, co do upływu czasu pomiędzy sporządzeniem wniosku personalnego a wydaniem rozkazu personalnego, są chybione. Rozważania podnoszone w tym zakresie w skardze kasacyjnej mają jedynie charakter dywagacji co do tego, że sytuacja kadrowa w tym czasie mogła ulec zmianie. Faktem jest natomiast, iż skoro organ nie zmodyfikował ani nie cofnął wniosku personalnego w tym zakresie, to pozostawał on aktualny, a potrzeba przeniesienia skarżącego na stanowisko równorzędne była rzeczywista. Nadto argumentacja strony dotycząca równorzędności stanowisk stanowi jedynie polemikę ze stanowiskiem WSA w Łodzi. Zarówno organ w swojej decyzji, jak również Sąd orzekający w sprawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, bardzo szczegółowo porównał dotychczasowe stanowisko pracy skarżącego oraz nowe, na które policjant został przeniesiony. Po porównaniu najważniejszych elementów, takich jak parametry uposażenia czy warunki służby, organy a następnie WSA w Łodzi należycie wskazały, iż stanowiska te bez wątpienia są równorzędne. Uwzględniając argumentację przedstawioną w skardze kasacyjnej można by dojść do przekonania, że policjanta można przenieść jedynie na stanowisko służbowe niemalże identyczne, a przełożony w zasadzie nigdy nie mógłby przenosić podległych mu policjantów pomiędzy pionami.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.

W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, aczkolwiek nie określają formy naruszeń.

W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy, możliwe jest badanie zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Pierwszy z zarzutów procesowych skargi kasacyjnej dotyczący obrazy przepisów art. 151 P.p.s.a. w zw. z art 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. jest nieuzasadniony. Sformułowanie tego zarzutu skargi kasacyjnej wydaje się wskazywać na to, że strona skarżąca oczekiwała ponownej oceny materiału dowodowego, która miałaby doprowadzić do stwierdzenia, że dowody te nie pozwalały na zastosowanie wobec niej przepisu art. 32 ustawy o Policji. Tymczasem ocena ta, przeprowadzona została zgodnie z art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. i doprowadziła organ administracji do stwierdzenia, że istnieje podstawa do zwolnienia policjanta z dotychczasowego stanowiska służbowego i mianowania na inne stanowisko służbowe. Natomiast Sąd pierwszej instancji, odnosząc się do postępowania dowodowego przeprowadzonego w toku postępowania przez organ administracji, trafnie ocenił je jako odpowiadające wymogom wynikającym z k.p.a.

Drugi zarzut procesowy dotyczący naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a jest również niezasadny. Przypomnieć należy, że zgodnie z treścią 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku jest aktem o doniosłym znaczeniu społecznym, a przede wszystkim procesowym pełniącym dwojaką funkcję. Z jednej strony ma charakter informacyjny względem stron postępowania sądowoadministracyjnego. Strona, chcąc skutecznie zaskarżyć wyrok Sądu I instancji musi poznać przyjęty przez sąd stan faktyczny sprawy oraz argumenty przemawiające za rozstrzygnięciem zawartym w wyroku pozwalające na należyte wywiedzenie zarzutów skargi kasacyjnej. Z drugiej strony, uzasadnienie wyroku umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Jest to niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej. Zatem do sytuacji kiedy wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Sytuacja ta nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie, ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, wyczerpująco wyjaśniające podstawy rozstrzygnięcia, a nieuznanie argumentów skarżącego za zasadne nie można uznać za naruszenie ww. przepisu P.p.s.a.

Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. WSA w Łodzi prawidłowo uznał, iż nowe stanowisko [...] w Wydziale [...] KPP [...] na jakie został przeniesiony skarżący kasacyjnie jest równorzędne ze stanowiskiem dotychczas przez niego zajmowanym, tj. [...] Zespołu [...] KPP [...], a zatem decyzja o mianowaniu na to drugie stanowisko nie narusza art. 32 w zw. z art. 25 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 oraz art. 26 ust. 1 ustawy o Policji. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o Policji stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania, na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby i ma charakter administracyjnoprawny. Decyzja o przeniesieniu na inne stanowisko podejmowana jest władczo i jednostronnie w ramach uznania administracyjnego, przy czym "stanowisko równorzędne" oznacza stanowisko, które musi charakteryzować się takim samym stanowiskiem etatowym i takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego (grupa zaszeregowania i mnożnik kwoty bazowej). Wszystkie te warunki powinny być spełnione łącznie. Z akt sprawy wynika, że T.K. został mianowany na stanowisko [...] w Wydziale [...] KPP [...]. Stopień etatowy (starszy aspirant), odzwierciedlający jego rangę w strukturze Policji, a także uposażenie, czyli elementy składające się na opis nowego stanowiska służbowego są tożsame z poprzednio zajmowanym stanowiskiem. Wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza jego tożsamości z poprzednio zajmowanym. W języku potocznym "równorzędny" to mający taką samą wartość, jakość jak ktoś inny lub coś innego, taki sam pod względem wartości (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, red. S. Dubisz, Tom P-Ś, Warszawa 2008, s. 1079). Równorzędne są zatem takie stanowiska, które mają takie same elementy składowe (stopień etatowy, parametry uposażenia), natomiast nie są takie same. Równorzędność stanowisk nie oznacza więc takich samych zadań czy też godzin służby. Charakter stosunku służbowego policjanta powoduje, że ma on obowiązek podporządkować się szczególnym wymaganiom związanym ze służbą, także w sytuacji, w której, ze względu na potrzeby Policji, zmieniane są jego warunki służby. Policjant nie ma określonych warunków wykonywania służby raz na zawsze. Oczywistym jest bowiem, że zmieniające się otoczenie zewnętrzne Policji powoduje, iż ta musi dostosowywać się do nowych wyzwań. Gwarancje co to równorzędności zajmowanego stanowiska związane z przeniesieniem funkcjonariusza, nie obejmują warunków służby, a dotyczą przede wszystkim elementów związanych ze stopniem służbowym i uposażeniem zasadniczym.

Podkreślić nadto należy, że w toku postępowania organy Policji konsekwentnie wskazywały na konieczność wzmocnienia pionu [...] KPP [...], a dotychczasowe doświadczenie funkcjonariusza powoduje, że zdobyte przez niego umiejętności będą przydatne na nowym stanowisku. W tym zakresie organy wykazały na potrzebę realizacji zadań Policji jako zmilitaryzowanej formacji chroniącej bezpieczeństwo wewnętrzne Państwa jako potrzebę przeniesienia funkcjonariusza na nowe stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na fakt, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.