Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 810/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1  pkt 4, art. 134, art. 144, art. 101 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Usługowo-Produkcyjnego i Handlowego [...] sp. z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie odbierania odpadów komunalnych i nieprzekazywania ich do regionalnej instalacji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w kontrolowanej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (dalej SKO) z dnia [...] r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Wójta Gminy U. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania.

Wskazane postanowienia zapadły w następującym stanie sprawy:

D. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wystąpieniem z dnia [...] r., nr [...] zwrócił się do Wójta Gminy U. z wnioskiem o przedstawienie informacji obejmującej miejsce przekazywania niesegregowanych odpadów komunalnych odebranych przez poszczególne podmioty od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy U. w grudniu 2012 r. i styczniu 2013 r. W wystąpieniu zawarta została również prośba o informację, czy podmioty odbierające odpady komunalne złożyły wymagane sprawozdania, czy sprawozdania te były weryfikowane w zakresie przestrzegania przez przedsiębiorców obowiązków wynikających z aktualnych przepisów, w tym Wojewódzkiego Planu Gospodarowania Odpadami dla Województwa D. 2012, oraz czy w przypadku stwierdzonych nieprawidłowości zostały podjęte określone działania. W piśmie D. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska podano, że w wyniku kontroli spółki [...] z siedzibą w J. ustalono, że w grudniu 2012 r. oraz w styczniu 2013 r. zostały przekazane do instalacji sortowni odpadów komunalnych eksploatowanych przez spółkę niesegregowane odpady komunalne przez podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy U. Przedsiębiorstwo Usługowo-Produkcyjne i Handlowe [...] Sp. z o.o. z siedzibą w J.

Wójt Gminy U. pismem z dnia 23 maja 2013 r. kierowanym do Przedsiębiorstwa Usługowo-Produkcyjnego i Handlowego [...] Sp. z o.o. zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w związku z naruszeniem przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 391), w związku z nieprzekazaniem przez przedsiębiorcę odbierającego odpady do przetworzenia do regionalnej instalacji przetwarzania odpadów. Pismem z dnia 26 czerwca 2013 r. Przedsiębiorstwo Usługowo-Produkcyjne i Handlowe [...] Sp. z o.o. z siedzibą w J. wystąpiło do Wójta Gminy U. w wnioskiem o zawieszenie prowadzonego postępowania. U podstaw wniosku legło skierowanie zapytania do Ministerstwa Środowiska o interpretację zapisu przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, dotyczącego wyczerpania poprzez przewożenie niesegregowanych zmieszanych odpadów komunalnych do regionalnej instalacji przewidzianej do zastępczej obsługi regionu przesłanek wykroczenia z art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Wójt Gminy U. przyjmując w podstawie prawnej art. 98 § 1 i art. 101 Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – (dalej k.p.a.) odmówił zawieszenia postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko organ administracyjny I instancji podał, że zgodnie z art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Postępowanie zostało wszczęte przez Wójta Gminy U. i brak jest przesłanek do zawieszenia postępowania. Nadto organ decyzyjny zawarł pouczenie, w którym wskazał, że na postanowienie w sprawie odmowy zawieszenia postępowania przysługuje zażalenie do SKO we W.w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia.

Działając w ramach poczynionego przez organ I instancji pouczenia, Przedsiębiorstwo Usługowo-Produkcyjne i Handlowe [...] Sp. z o.o. reprezentowana przez pełnomocnika, w terminie prawem przewidzianym, złożyła zażalenie na wyżej wskazane postanowienie wnioskując o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie postanowienia o zwieszeniu postępowania do czasu uzyskania opinii Ministra Środowiska. W stosunku do wydanego postanowienia podniesiono zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania, w sytuacji, gdy Wójt Gminy U. przed zakończeniem postępowania i wydaniem decyzji w sprawie powinien zasięgnąć opinii Ministerstwa Środowiska, co do interpretacji zapisów art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ponieważ opinia ma kluczowe znaczenie dla rozstrzyganej sprawy. Na uzasadnienie zażalenia przywołano spotkanie z dnia 20 czerwca 2013 r., w trakcie którego Przedsiębiorstwo Usługowo-Produkcyjne i Handlowe [...] Sp. z o.o. poinformowała, że złoży wniosek o zawieszenie postępowania na czas uzyskania stanowiska Ministra Środowiska, co do sposobu interpretacji przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zakresie związanym ze sprawą. Spółka złożyła pisemne zapytanie do Ministra Środowiska i wniosek o zawieszenie postępowania, a mimo to Wójt Gminy U. oprotestowanym postanowieniem odmówił zawieszenia postępowania. Zdaniem autora zażalenia organ I instancji nie przewidział możliwości wykorzystania przesłanek do zawieszenia postępowania z art. 97 § 4 k.p.a., natomiast w opinii Przedsiębiorstwa Usługowo-Produkcyjnego i Handlowego [...] Sp. z o.o., Wójt przed zakończeniem postępowania i wydaniem decyzji powinien zasięgnąć opinii Ministra Środowiska. Odnosząc się do przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach podano, że nie precyzują one jednoznacznie czy przewożenie zmieszanych odpadów komunalnych do regionalnej instalacji przewidzianej do zastępczej obsługi regionu należy traktować jako wykroczenie. W sprawie objętej postępowaniem, instalacja, do której kierowane były odpady komunalne z terenu gminy posiada status instalacji regionalnej jako składowisko odpadów i regionalnej instalacji zastępczej mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów.

SKO we W. postanowieniem z dnia [...] r., nr[...], w podstawie którego przyjęto art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia na ww. postanowienie Wójta Gminy U. Na uzasadnienie swojego stanowiska organ II instancji wskazał, że przepis art. 141 k.p.a. stanowi, że na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Po wniesieniu zażalenia organ wyższego stopnia dokonuje wstępnej procesowej oceny dopuszczalności zażalenia i w trakcie tej oceny stwierdzono, że w sprawie zachodzi brak możliwości zaskarżenia postanowienia. Brak możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, w ocenie organu wynika z art. 101 § 3 k.p.a., gdyż na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Treść przepisu art. 101 § 3 k.p.a. została wprowadzona nowelizacją k.p.a. wprowadzoną ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie k.p.a. oraz ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2010 r., nr 6, poz. 18), która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r. Zdaniem SKO we W. na skutek nowelizacji w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że art. 101 § 3 k.p.a. w obecnym kształcie wskazuje na to, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania i na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Skoro w przepisie użyto określenia postanowienie ,,w sprawie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania" i ustawodawca rozumie przez to jedynie postanowienie negatywne, to tak samo należy przyjąć, że postanowieniem ,,w sprawie zawieszenia postępowania", na które służy zażalenie jest wyłącznie postanowienie o zawieszeniu postępowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wyżej opisane postanowienie SKO we W. wniosła Przedsiębiorstwo Usługowo-Produkcyjne i Handlowe [...] Sp. z o.o. reprezentowana przez Prezesa Zarządu, wnioskując o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia ze wskazaniem na zasadność zawieszenia postępowania. Żądania skargi oparto na zarzutach naruszenia art. 101 § 3 k.p.a. poprzez uznanie przez organ odwoławczy, że na postanowienie Wójta Gminy U. w przedmiocie zawieszenia postępowania nie służy zażalenie, podczas gdy możliwość taka wynika z literalnego brzmienia przepisu, oraz naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia całości zgromadzonego materiału dowodowego, a tym samym zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych w sprawie i odmowę zawieszenia postępowania, gdy wniosek w tym względzie był uzasadniony.

Skarżący w motywach skargi opisał tok postępowania prowadzonego w sprawie, wskazując zarówno wydane rozstrzygnięcia, jak też powołując się na spotkanie, w trakcie którego sporządzony został protokół oraz oświadczenia Spółki o wystąpieniu do Ministerstwa Środowiska z zapytaniem. Odnosząc się z kolei do wydanych postanowień zauważono, iż w trakcie rozpatrywania wniosku o zawieszenie postępowania organ I instancji nie przewidział możliwości wynikających z art. 97 § 4 k.p.a., podczas gdy Przedsiębiorstwo Usługowo-Produkcyjne i Handlowe [...] Sp. z o.o. w J. uważa, że Wójt Gminy U. przed zakończeniem postępowania i wydaniem decyzji w sprawie powinien zasięgnąć opinii Ministerstwa Środowiska. Interpretacja zapisów art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ma kluczowe znaczenie w sprawie, natomiast przepisy nie precyzują w sposób jednoznaczny, czy przewożenie zmieszanych odpadów komunalnych do regionalnej instalacji przewidzianej do zastępczej obsługi regionu należy traktować jako wykroczenie. Skarżąca zasygnalizowała także, że na podstawie uchwały Sejmiku Województwa D. z dnia [...] r., nr [...] instalacja, do której przewożone były zmieszane niesegregowane odpady komunalne z tereny Gminy U. uzyskała status regionalnej instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych z regionu północno-centralnego.

W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga nie może zostać uwzględniona.

Wyjaśnienie motywów wyroku należy rozpocząć od przypomnienia, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (art. 3 § 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Mając na względzie wskazane kryterium legalności Sąd po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa procesowego, które skutkowałoby eliminacją zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Postępowanie administracyjne podporządkowane jest systemowej zasadzie dwuinstancyjności, sformułowanej wart. 15 k.p.a. i mającej również walor zasady konstytucyjnej, wobec uwzględnienia jej w przepisie art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zasada ta w toku administracyjnego postępowania instancyjnego realizowana jest poprzez odwołanie lub inny środek zaskarżenia przysługujący w trybie zwyczajnym, który skutecznie wniesiony gwarantuje dokonanie ponownej oceny w sprawie przez organ administracji publicznej wyższego stopnia i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu. W systemie zwyczajnej weryfikacji orzeczeń administracyjnych ustawodawca uwzględnił m.in. zażalenie jako środek zaskarżania postanowień wydanych w toku postępowania w przypadkach, gdy kodeks tak stanowi (art. 141 kpa). Stosując się do wymagań wynikających z zasady dwuinstancyjności ustawodawca równocześnie postanowił w przepisie art. 142 k.p.a., że postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.

W rozpoznawanej sprawie badana jest kwestia dopuszczalności wniesienia samodzielnego zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego w aktualnych warunkach prawnych tzn. istniejących od dnia 11 kwietnia 2011 r., a określonych przepisami ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 6, poz. 18). W tym miejscu wymaga podkreślenia to, że do dnia 10 kwietnia 2011 r. przepis art. 101 § 3 k.p.a. obowiązywał w brzmieniu: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie". Wobec takiego brzmienia wskazanego przepisu przyjmowano, że zażalenie przysługuje na wszystkie cztery rodzaje postanowień w przedmiocie zawieszenia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 22 maja 2000 r., OPS 4/00, ONSA 2000, Nr 4 poz. 137) - na którą powołuje się strona skarżąca. Nowelizacja k.p.a. wprowadzona ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r., która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r. zmieniła treść przepisu art. 101 § 3 k.p.a. i przepis ten obecnie brzmi: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie".

Zdaniem Sądu w składzie orzekającym, obecną treść powoływanego przepisu procesowego należy rozumieć w ten sposób, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). Skoro w przepisie tym użyto określenia postanowienie "w sprawie odmowy podjęcia postępowania" i ustawodawca rozumie przez to jedynie postanowienie negatywne, to tak samo należy przyjąć, że postanowieniem "w sprawie zawieszenia postępowania", na które przysługuje zażalenie jest wyłącznie postanowienie o zawieszeniu postępowania. Za taką interpretacją art. 101 § 3 k.p.a. przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu.

Istotą nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a. było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Zgodnie z zasadą szybkości postępowania - wynikającą z art. 12 k.p.a. - organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Co do zasady więc, postępowanie administracyjne powinno być zakończone w terminach określonych wart. 35 k.p.a. Uzasadnione jest zatem wyłączenie możliwości odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego. Strona niezadowolona ze wskazanych rozstrzygnięć nie zostaje pozbawiona możliwości ich kontroli, gdyż - na podstawie art. 142 k.p.a. - może je kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu drugiej instancji. Z uzasadnienia rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że ustawodawca wprost wykluczył zażalenie na podjęcie zawieszonego postępowania, motywując to możliwością oceny jego zasadności w ramach kontroli podjętego rozstrzygnięcia na skutek odwołania (i skargi do sądu), ten sam argument przemawia także za wykluczeniem zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania (np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2991/12).

W ocenie Sądu wyrażany w piśmiennictwie pogląd, że dodanie do dotychczas obowiązującej treści sformułowania "albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania" oznacza, że aktualnie zażalenie przysługuje na trzy wymienione pozostałe postanowienia "w sprawie zawieszenia" z wyjątkiem postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania jest nieprzekonywujący. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przeważa pogląd, że podjęcie zawieszonego postępowania powinno również nastąpić w formie postanowienia. Powyższe wynika z obowiązku zapewnienia stronom prawa do czynnego udziału w podjętym postępowaniu na każdym jego etapie. Mając jednak na uwadze, że ocena przeprowadzonego postępowania przed jego zawieszeniem i po jego podjęciu jest możliwa przez organ wyższego stopnia w ramach rozpatrywania przez ten organ odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, a następnie całość postępowania podlega ocenie przez wojewódzki sąd administracyjny (w przypadku wniesienia skargi na decyzję), brak jest uzasadnienia do zaskarżania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. Strony powinny mieć jednak zagwarantowane prawo do zaskarżenia postanowienia odmawiającego podjęcia zawieszonego postępowania w celu oceny przez organ wyższego stopnia, czy rzeczywiście nie ustały przyczyny zawieszenia postępowania, a organ niezasadnie odmawia jego podjęcia, a w konsekwencji wydania decyzji w sprawie". Zdaniem Sądu z uzasadnienia projektu zmiany k.p.a. wynika, że zasadniczym powodem dodania wyrażenia "albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania" do treści art. 101 § 3 kpa było wyłącznie dostrzeżenie przez ustawodawcę istnienia czwartego rodzaju postanowienia w sprawie zawieszenia tj. postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. Nie można jednak pominąć wskazanych w nim motywów z powodu których ustawodawca wykluczył możliwość jego kontroli instancyjnej. Skoro zatem ustawodawca wykluczył zażalenie na podjęcie zawieszonego postępowania motywując to możliwością oceny jego zasadności w ramach kontroli podjętego rozstrzygnięcia na skutek odwołania (i skargi do sądu) to ten sam argument przemawia za wykluczeniem zażalenia na postanowienie odmawiające zawieszenia. Dodanie do dotychczasowej treści art. 101 § 3 kpa sformułowania "albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania" zmienia sens i rozumienie zawartego w tym przepisie pojęcia "w sprawie zawieszenia" w taki sposób, że od 11 kwietnia 2011 r. oznacza ono jedynie postanowienie o zawieszeniu postępowania. Skoro zażalenie nie służy na podjęcie zawieszonego postępowania to nie może też służyć na odmowę zawieszenia postępowania, gdyż skutek obu tych postanowień jest taki sam, a mianowicie że postępowanie administracyjne jest kontynuowane. Organ w jednym i w drugim przypadku (zarówno przy postanowieniu o odmowie zawieszenia, jak i przy postanowieniu o podjęciu zawieszonego postępowania) ocenia czy istnieją przeszkody do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego. Należy wskazać, że w przypadku rozpoznawania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania organ nie tylko bada czy ustały przyczyny jego zawieszenia, ale ponownie ocenia samą zasadność zawieszenia. Brak jest takich okoliczności, które przemawiałyby za przyjęciem dopuszczalności zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia w sytuacji gdy nie przysługuje ono na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. W każdym z tych przypadków bowiem zasadność odmowy zawieszenia i zasadność podjęcia zawieszonego postępowania podlegać będzie kontroli instancyjnej w ramach odwołania od decyzji. Zdaniem Sądu, skoro wprowadzeniu do treści art. 101 § 3 k.p.a. "albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania" towarzyszyło przekonanie ustawodawcy, że brak jest uzasadnienia do zaskarżania tego postanowienia to znaczy, że prawidłowa interpretacja "w sprawie zawieszenia postępowania" powinna obejmować tylko postanowienie o zawieszeniu postępowania, a nie o odmowie zawieszenia. Podobne stanowisko na tle wprowadzonej przez ustawodawcę zmiany omawianego przepisu wyrażone zostało już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. postanowienia WSA w Białymstoku - z 29 września 2011 r. II SAlBk 466/11 Lex 1122843 i z 21 lutego 2012 r. II SA/Bk 513/11 oraz postanowienia WSA w Warszawie z 29 listopada 2011 r. II SAlWa 2184/11 i z 22 marca 2012 r. V SAlWa 270/12 i wyroki tego Sądu z 16 lutego 2012 r. IV SAlWa 1822/11 i z 25 kwietnia 2012 r. VII SAlWa 127/12 – (por. https:/Icbois.nsa.gov.pl).

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd zaznacza, że postanowienie Wójta Gminy U. o odmowie zawieszenia toczącego się postępowania zawiera błędne pouczenie, iż na postanowienie to służy stronie zażalenie do SKO we W. Zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Niemniej jednak stwierdzić należy, że błędne pouczenie nie może kreować nowych praw dla strony postępowania, nieprzewidzianych w obowiązujących przepisach, a co za tym idzie, nie stwarza dla skarżącego prawa do złożenia zażalenia. Tym samym pozostaje ono bez wpływu na podjęte przez organ rozstrzygnięcie, które jest prawidłowe. Postanowienie, na które zostało złożone zażalenie, ma bowiem niezaskarżalny charakter (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 stycznia 2012 r., znak LEX nr 1109011).

Wobec przedstawionych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że SKO we W. stwierdzając niedopuszczalność zażalenia zastosowała prawidłowo obowiązujące przepisy prawa procesowego i nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i stosownie do przepisu art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.