Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 491/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 ust. 1 pkt 11, art. 66 ust. 1 pkt 6 i 15, art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Maciej Busz /spr/ WSA Józef Maleszewski Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2016 r. sprawy ze skargi T.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

IV SA/Po 491/16

UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2013 r. Burmistrz Miasta i Gminy Koźmin Wielkopolski, na wniosek inwestora [...] Sp. z o.o. (w dniu 6 maja 2013 r. nastąpiła zmiana inwestora na [...] Sp. z o.o.), wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie Zespołu Elektrowni Wiatrowych Koźmin Wielkopolski składającego się z 29 elektrowni wiatrowych zlokalizowanych w pobliżu miejscowości: Gościejew, Mokronos, Skałów, Wrotków, Serafinów, Ludwinów, Borzęciczki, Gałązki, Józefów i Staniew gm. Koźmin Wlkp.

Obwieszczenie o wydaniu ww. decyzji wraz z pouczeniem o możliwości zapoznania się z jej treścią zostało podane do publicznej wiadomości na stronie www.bip.kozminwlkp.pl oraz przez wywieszenie na tablicach ogłoszeń w:

1. Urzędzie Miasta i Gminy Koźmin Wlkp. (wywieszono: 12.09.2013r. - zdjęto: 26.09.2013r. - k.897 akt adm.),

2. Sołectwach: Gościejew, Mokronos, Skałów, Wrotków, Serafinów, Borzęciczki, Gałązki, Józefów i Staniew (k. 879-887 akt. adm.)

Stowarzyszenie [...] pismem z 8 maja 2014 r. wniosło do Burmistrza Miasta i Gminy Koźmin Wielkopolski o dopuszczenie do udziału na prawach strony w postępowaniu toczącym się z wniosku [...] Sp. z o.o.

Burmistrz Miasta i Gminy Koźmin Wlkp. pismem z dnia 20 maja 2014 r. poinformował Stowarzyszenie, że ww. postępowanie zostało zakończone decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...].

Działając przez pełnomocnika T. P. (dalej również: "skarżący") pismem z dnia [...] września 2015 r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej nr [...] z dnia [...] września 2013r. wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy Koźmin Wlkp. Wskazał, że decyzja zawiera błąd polegający na rażącym naruszeniu prawa, tj. art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b tiret pierwszy w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 6 i 15 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. T. P. wskazał, że ww. decyzja nie zawiera koniecznych elementów, istotnych dla prawidłowego wydania tego typu decyzji administracyjnej, a mianowicie:

1. nie określa oddziaływania dla poszczególnych wariantów na ludzi, którzy są istotnym elementem środowiska,

2. nie odnosi się do potencjalnych konfliktów społecznych w związku z przedsięwzięciem, gdyż inwestor nie dokonał w raporcie oddziaływania na środowisko (czyli także na ludzi, a nie tylko na ptaki) analizy wystąpienia możliwych konfliktów społecznych. Konflikty społeczne wystąpiły, w związku z czym analiza została zrobiona nierzetelnie albo ukryto przed organem wydającym taką analizę.

Działając przez pełnomocnika T. P. pismem z dnia [...] września 2015 r. wniósł również o wznowienie postępowania w sprawie wydania ww. decyzji z uwagi na wydanie jej w oparciu o błędny dowód w sprawie, tj. raport oddziaływania na środowisko, który zawiera fałszywą informację o braku istnienia możliwych (przyszłych) konfliktów społecznych, co nie zostało przeanalizowane lub zostało przeanalizowane błędnie, gdyż konflikt zaistniał i istnieje w dalszym ciągu. Jako dowód istnienia konfliktu wskazano artykuł prasowy.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. Burmistrz Miasta i Gminy Koźmin Wlkp. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie ww. decyzji z dnia [...] września 2013 r. z uwagi na brak udowodnienia przez wnioskodawcę, że zachował termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu decyzją z dnia [...] grudnia 2015r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i gminy Koźmin Wlkp. o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] września 2013 r., nr [...].

Organ wskazał, że w dniu 9 listopada 2015 r. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy Koźmin Wlkp. o poinformowanie stron przez podanie do publicznej wiadomości przez okres 14 dni w drodze obwieszczenia (lub w inny zwyczajowo przyjęty sposób) zawiadomienia o wszczęciu postępowania dot. nieważności decyzji z dnia [...] września 2013 r. Ponadto zapewniono też możliwość udziału społeczeństwa w rozprawie administracyjnej w dniu [...] grudnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznało sprawę pod kątem istnienia przesłanek stwierdzenia nieważności, wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

Organ wskazał, że nie wystąpiły przesłanki naruszenia przepisów o właściwości, sprawa nie została rozstrzygnięta poprzednio inną decyzją ostateczną, decyzję skierowano do osoby będącej stroną w sprawie, była wykonalna, nie wywoływała czynu zagrożonego karą i nie zawiera wad powodujących jej nieważność z mocy prawa. Kolegium wskazało, że jedyną badaną przesłanką było wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Organ wskazał, że brak wskazania numeru uchwały Rady Miejskiej w Koźminie Wlkp. dot. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi rażącego naruszenia prawa, natomiast przedsięwzięcie jest zgodne z uchwałą nr XXXIX/266/10 Rady Miejskiej w Koźminie Wlkp. z dnia 2 czerwca 2010r. (Dz. U. Woj. Wlkp. nr 192, poz. 3564), a przedmiotowe tereny są przeznaczone pod budowę infrastruktury technicznej - elektroenergetyka - elektrownie wiatrowe.

W odniesieniu do zarzutu braku wskazania wpływu elektrowni wiatrowych na zdrowie ludzi organ wskazał, że inwestor został zobowiązany w terminie 2 miesięcy od uruchomienia inwestycji do wykonania kontrolnych pomiarów hałasu na najbliższych terenach objętych ochroną akustyczną i na podstawie wyników niezwłocznie dokonać niezbędnej korekty nastawienia turbin w taki sposób, aby eksploatacja inwestycji nie powodowała przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu. Poprawność korekt musi zostać potwierdzona kolejnymi pomiarami, a ich wyniki przekazane do właściwego organu ochrony środowiska. Organ wskazał, że decyzja nie pomija ustaleń zawartych w raporcie i uwzględnia oddziaływanie na środowisko, w tym na ludzi, wprowadzając określone warunki realizacji przedsięwzięcia. Tym samym nie narusza art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Organ wskazał, że prawidłowo przeprowadzono procedurę z udziałem społeczeństwa i podano do publicznej wiadomości informację o możliwości składania uwag i wniosków w terminie od dnia 10.07-31.07.2013 r., jednak w wyznaczonym terminie wnioski nie wpłynęły, co świadczy o braku występowania konfliktów społecznych na tym etapie. Organ wskazał, że w raporcie dokonano analizy możliwości występowania konfliktów społecznych (str. 209 - 211 raportu). Organ wskazał, że obwieszczeniem z dnia 10 września 2013 r. informację o wydaniu decyzji środowiskowej podano do publicznej wiadomości poprzez umieszczenie na stronie Biuletynu Informacji Publicznej oraz na tablicach ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy Koźmin Wlkp. oraz we wsiach: Borzęciczki, Gałązki, Staniew, Wrotków, Serafinów, Skałów, Mokronos, Gościejew, Józefów.

T. P. pismem z dnia [...] lutego 2016 r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu o ponowne rozpatrzenie sprawy dot. ww. decyzji Kolegium z dnia [...] grudnia 2015 r. Powtórzył zarzuty z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] września 2013 r. i wskazał, że decyzja nie określa oddziaływania inwestycji na ludzi i nie uwzględnia wpływu infradźwięków i ewentualnych awarii farm wiatrowych. Ponadto decyzja nie odnosi się do potencjalnych konfliktów społecznych. T. P. wskazał, że procedura nie była prowadzona z rzeczywistym udziałem społeczeństwa, ponieważ nie zastosowano najistotniejszego sposobu informowania mieszkańców jakim jest sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, czyli kurenda, ponadto brak było informacji o planowanym przedsięwzięciu w gminnym informatorze "Goniec Koźmiński".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r. Organ powtórzył argumentację z decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. Ponadto organ wskazał, że w drodze kurendy zwyczajowo przekazywane są jedynie informacje dotyczące spraw poruszanych na zebraniach sołeckich, natomiast informacje o sprawach dot. oddziaływania na środowisko przekazywane były i są poprzez wywieszenie obwieszczenia na tablicy ogłoszeń. Nadto nie jest zwyczajowo przyjętym sposobem przekazywania informacji umieszczanie ich w informatorze "Goniec Koźmiński". Jest to bezpłatny informator wydawany nieregularnie przez Urząd Miasta i Gminy, jednak nie porusza informacji dotyczących postępowań administracyjnych, a jedynie zamieszcza informacje na temat wydarzeń mających miejsce na terenie gminy. Organ wskazał, że w raporcie opisano na stronach 85-120 analizowane warianty oddziaływania na środowisko, ich wpływ na ludzi, dokonano analizy akustycznej, analizy wystąpienia awarii i wskazane środki, jakie zostaną podjęte w celu ich zapobiegania. Ponadto uwzględniono kwestię konfliktów społecznych. Organ wskazał, że przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego społeczeństwo również miało możliwość dokonania oceny przeznaczenia przedmiotowych terenów pod inwestycję polegającą na budowie elektrowni wiatrowych.

Decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżącego [...] kwietnia 2016 r. Pismem z dnia [...] maja 2016 r. wniósł on skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] kwietnia 2016 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który nie wpłynął na pogłębienie zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli,

2. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego,

3. art. 9 i art. 11 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy przedmiotowej decyzji,

4. art. 107 § 2 i 3 kpa poprzez dowolność w wydaniu decyzji i niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji,

5. art. 85 ust 2 pkt 1 lit. b tiret pierwszy w zw. z art. 66 ust 1 pkt 6 i 15 oraz art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nieuwzględnienie koniecznych elementów jakie powinny zostać zawarte w raporcie oddziaływania na środowisko i decyzji środowiskowej.

Ponadto skarżący powtórzył zarzuty z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy:

1. brak określenia oddziaływania inwestycji na ludzi (wpływ infradźwięków, zagrożeń awarii turbin),

2. brak odniesienia do potencjalnych konfliktów społecznych,

3. przeprowadzenie procedury bez udziału społeczeństwa (pominięcie kurendy i błędne ustalenie przez SKO w Kaliszu, że kurenda nie jest zwyczajowym sposobem informowania w sołectwie Gościejew i ogranicza się jedynie do przekazywania informacji z zebrania sołeckiego).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Uczestnik postępowania [...] sp. z o.o. w Poznaniu pismem z [...] września 2016r. wskazał na fakt, iż postępowanie nieważnościowe prowadzone jest w trybie nadzwyczajnym, a przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej mają charakter kwalifikowany.

Na rozprawie w dniu 12 października 2016 r. za skarżącego stawiła się jego córka - E. P. Przedłożyła pełnomocnictwo do reprezentowania ojca w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu w dniu 12 października 2016 r. Przedłożyła również rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Wielkopolskiego z dnia 5 sierpnia 2016 r. stwierdzające nieważność uchwały Rady Miejskiej w Koźminie Wlkp. z 30 czerwca 2016 r., nr XXI/135/2016 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie wsi: Gałązki, Borzęciczki, Wrotków, Ludwinów, Serafinów, Skałów, Mokronos, Gościejew, Staniew.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności wydanych w sprawie decyzji wykazała, że akty te nie naruszają przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i orzeczenie na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a.

Oceniane przez Sąd decyzje zostały wydane w nadzwyczajnym trybie postępowania, tj. stwierdzenia nieważności decyzji, co stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji ostatecznych, które znajdują się w obiegu prawnym i podlegają domniemaniu legalności chyba, że w sposób oczywisty i niewątpliwy domniemanie to zostanie obalone. Postępowanie takie stanowi formę nadzoru i prowadzone jest na podstawie art. 156-158 k.p.a. Przy czym podlega ono takim samym regułom procesowym, jak postępowanie zwykłe z tym, iż odmienny jest przedmiot obu postępowań.

W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z wadami, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a. Istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest to, aby przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia nieważności istniała już w dacie wydania tej decyzji. Inaczej mówiąc, orzeczenie wydane zostało niezgodnie z prawem obowiązującym w dacie jego wydania, przy czym niezgodność ta spełnia co najmniej jedną z przesłanek ustawowo określonych, jako przyczyna stwierdzenia nieważności decyzji. Jednocześnie, aby mogło dojść do przełamania zasady trwałości decyzji, wady prawne orzeczenia muszą znajdować potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Brak dowodów pozwalających na jednoznaczne stwierdzenie istnienia wad prawnych decyzji, wyklucza możliwość jej eliminacji z obrotu prawnego.

Decyzja ostateczna korzysta bowiem z domniemania legalności - co ma fundamentalne znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa obrotu prawnego i stabilności ukształtowanych w przeszłości stosunków administracyjnoprawnych. Sąd podkreśla, że w niniejszej sprawie decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Koźmin Wielkopolski z dnia z dnia [...] września 2013 r., nr [...] jest decyzją ostateczną, ponieważ w ustawowym terminie nie wniesiono od niej odwołania.

W niniejszej sprawie przedmiot zaskarżenia stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] kwietnia 2016 r., utrzymująca w mocy decyzję Kolegium z dnia [...] grudnia 2015 r., wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Koźmin Wielkopolski z dnia [...] września 2013 r., nr [...].

Oznacza to, że kontrola Sądu, jak również postępowanie administracyjne przeprowadzone przez Kolegium zdeterminowane zostały określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego przesłankami postępowania o stwierdzenie nieważności. Stosownie do powyższego wyjaśnić należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., tj. czy decyzja:

1. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

4. została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

5. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6. w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie - o stwierdzenie nieważności decyzji ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b tiret pierwszy w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 6 i 15 oraz art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: "u.i.o.ś."), poprzez nieuwzględnienie koniecznych elementów jakie powinny zostać zawarte w raporcie oddziaływania na środowisko i decyzji środowiskowej, należy wskazać, że są one bezzasadne.

Zgodnie z art. 85 ust. pkt 1 lit. b tiret pierwszy u.i.o.ś uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 6 i 15 u.i.o.ś. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko, a w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej określenie także wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego oraz analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 11 u.i.o.ś. przez podanie informacji do publicznej wiadomości - rozumie się:

a) udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, organu właściwego w sprawie,

b) ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie,

c) ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu,

d) w przypadku gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania.

Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 75 ust. pkt 4 u.i.o.ś. właściwym organem do wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla wnioskowanego przedsięwzięcia był Burmistrz Miasta i Gminy Koźmin Wielkopolski. Zatem w sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 156 § 1 pkt. 1 k.p.a.

W niniejszej sprawie nie zachodzą również pozostałe przesłanki z art. 156 § 1 pkt 3-7 k.p.a., mianowicie niniejsza sprawa nie była przedmiotem rozstrzygnięcia innej decyzji, decyzja została skierowana do osób mających przymiot strony, w dniu jej wydania była wykonalna, jej wykonanie nie powoduje czynu zagrożonego karą oraz decyzja ta nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

W niniejszej sprawie należało więc przeanalizować ewentualne wystąpienie przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Koźmin Wielkopolski z dnia [...] września 2013 r. została wydana na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2. Jako podstawę materialnoprawną swojego rozstrzygnięcia Burmistrz Miasta i Gminy Koźmin Wielkopolski wskazał jedynie art. 71 ust.1 i ust.2 pkt 2 u.i.o.ś., jednak w decyzji stosownie do wymagań art. 82 u.i.o.ś. określono rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, stwierdzenie, że przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii oraz z uwagi na charakter, wielkość emitowanych zanieczyszczeń oraz odległość od granic państwa przedsięwzięcie nie wymaga postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania. Wskazano również, że przedsięwzięcie nie wymaga utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, stosownie do art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Orzeczono również o braku konieczności ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania o wydanie decyzji, o których mowa w art. 72 ust.1 pkt 1 ustawy. W kwestionowanej decyzji organ zawarł jedynie lakoniczne stwierdzenie, że działki, na których będą zlokalizowane elektrownie wiatrowe zgodnie z miejscowym planem przeznaczone są na tereny infrastruktury technicznej -elektroenergetyka - elektrownie wiatrowe. Brak wyraźnego wskazania uchwały Rady Miejskiej w Koźminie Wielkopolskim zatwierdzającej plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego w rejonie wsi: Gałązki, Borzęciczki, Wrotków, Ludwinów, Serafinów, Skałów, Morkonos, Gościejew, Staniew z przeznaczeniem na lokalizację elektrowni wiatrowych oraz pominięcie ustaleń planu obowiązujących w tym zakresie nie stanowi rażącego naruszenia prawa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu w zaskarżonej decyzji słusznie wskazało, że w toku postępowania sporządzono obwieszczenie - zawiadomienie opatrzone datą [...] lipca 2013 r., w którym wskazano organ właściwy w sprawie i numer sprawy, a także poinformowano o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie oraz o możliwości zapoznania się z dokumentacją planowanego przedsięwzięcia i możliwości zgłaszania uwag i wniosków w terminie 21 dni od dnia publicznego ogłoszenia. Obwieszczenie to zawiera wszystkie istotne informacje, o których mowa w art. 33 ust. 1 u.i.o.ś.

W ocenie Sądu zarzut przeprowadzenia procedury bez udziału społeczeństwa (pominięcie kurendy i błędne ustalenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu, że kurenda nie jest zwyczajowym sposobem informowania w sołectwie Gościejew i ogranicza się jedynie do przekazywania informacji z zebrania sołeckiego) jest bezzasadny.

Obwieszczeniem z dnia [...] września 2013 r. informację o wydaniu decyzji środowiskowej podano do publicznej wiadomości poprzez umieszczenie na stronie Biuletynu Informacji Publicznej oraz na tablicach ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy Koźmin Wielkopolski oraz we wsiach: Borzęciczki, Gałązki, Staniew, Wrotków, Serafinów, Skałów, Mokronos, Gościejew, Józefów.

Ponadto organ słusznie wskazał, że społeczeństwo miało możliwość udziału w postępowaniu również na etapie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym przedmiotowe tereny określono jako tereny pod inwestycję budowy elektrowni wiatrowych. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pracownik Kolegium w rozmowie z pracownikiem sołectwa Gościejew ustalił, że w drodze kurendy zwyczajowo przekazywane są jedynie informacje dotyczące spraw poruszanych na zebraniach sołeckich. Inne informacji, dot. m.in. spraw związanych z oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko przekazywane były i są poprzez wywieszenie obwieszczenia na tablicy ogłoszeń. Takie wywieszenie miało miejsce, co wynika z akt zebranych w sprawie (k. 840 akt administracyjnych). Pracownik sołectwa Gościejew potwierdził również, że w informatorze "Goniec Koźmiński" nie porusza się informacji dot. postępowań administracyjnych. Jest to bezpłatny informator, wydawany nieregularnie przez Urząd Miasta i Gminy Koźmin Wielkopolski, jednak nie porusza informacji dotyczących postępowań administracyjnych, a jedynie zamieszcza informacje na temat zdarzeń mających miejsce na terenie gminy.

W związku z powyższym, zdaniem Sądu, został zapewniony udział społeczeństwa w przedmiotowym postępowaniu.

W ocenie Sądu kolejny zarzut dotyczący braku określenia oddziaływania inwestycji na ludzi (wpływ infradźwięków, zagrożeń awarii turbin) należy uznać za bezzasadny. W raporcie oddziaływania na środowisko opisano (str. 85-120) analizowane warianty oddziaływania na środowisko oraz ich wpływ na ludzi. Ponadto dokonano analizy akustycznej, analizy wystąpienia awarii i wskazane środki, jakie zostaną podjęte w celu ich zapobiegania. Na stronach 147-154 raportu określono kwestię wpływu infradźwięków.

Analizując treść uzasadnienia decyzji Burmistrza Miasta Koźmin Wielkopolski z dnia [...] września 2010 r. Kolegium słusznie stwierdziło, iż nie narusza ona w sposób rażący art. 85 u.i.o.ś. W wyznaczonym terminie nie wpłynęły żadne uwagi i wnioski, o czym organ I instancji napisał w zaskarżonej decyzji. Decyzja zgodnie z wymogami ustawy została zaopatrzona w załącznik : "Charakterystyka planowanego przedsięwzięcia". Wobec tego Kolegium słusznie uznało, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została poprzedzona prawidłowymi ustaleniami poczynionymi na podstawie dowodów zebranych w postępowaniu administracyjnym, w tym w szczególności przedłożonego przez inwestora raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wraz z jego uzupełnieniem.

Sąd uznał za bezzasadny również zarzut dotyczący braku odniesienia organu w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do potencjalnych konfliktów społecznych. W raporcie dokonano analizy możliwości występowania konfliktów społecznych (str. 209 - 211 raportu) i stwierdzono, że nie istnieje możliwość powstania poważnego konfliktu społecznego, związanego z projektowanym przedsięwzięciem, przy założeniu realizacji i potwierdzenia wyników monitoringu, na tle ekologicznym.

Kolegium słusznie wskazało, iż przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, dla terenu planowanej inwestycji uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr XXXIX/266/10 Rady Miejskiej w Koźminie Wielkopolskim z dnia 16 września 2010 r.), natomiast w trakcie procedury uchwalania planu umożliwiono mieszkańcom zapoznanie się z proponowanymi rozwiązaniami i zgłoszenie ewentualnych uwag, czy wniosków. W tym czasie nie stwierdzono żadnych konfliktów społecznych, ani protestów przeciwko tej inwestycji. W związku z tym Kolegium słusznie przyjęło, że kwestia powstania elektrowni wiatrowych na przedmiotowym terenie była poddana możliwości dwukrotnej oceny przez społeczeństwo.

Sąd wskazuje, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Konieczne jest także, aby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 26 listopada 2016 r., sygn. akt. IV SA/Po 542/16, CBOSA).

W świetle przytoczonych wyżej okoliczności, zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., a zatem decyzja Burmistrza Miasta Koźmin Wielkopolski z dnia [...] września 2013 r. w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Dokonując oceny kontrolowanych decyzji, Sąd stwierdził, że Kolegium w sposób szczegółowy przeprowadziło analizę decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2015 r. pod kątem wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Przy tym analizę tę przeprowadzono zarówno na podstawie przepisów prawa materialnego, jak i proceduralnego. Wyniki tej analizy, z którymi Sąd w pełni się zgadza, prowadzą do wniosku, że decyzja z dnia [...] września 2013 r. nie jest obarczona żadną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem organ prawidłowo odmówił skarżącemu stwierdzenia jej nieważności. Natomiast dokonana przez organ ocena znalazła wyraz w uzasadnieniu decyzji, spełniającym wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie Sąd za bezzasadne uznał zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego (tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 2 i 3 k.p.a.).

Na marginesie Sąd wskazuje, że przedłożone na rozprawie w dniu 12 października 2016 r. rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Wielkopolskiego z dnia 5 sierpnia 2016 r., stwierdzające nieważność uchwały Rady Miejskiej w Koźminie Wlkp. z 30 czerwca 2016 r., nr XXI/135/2016 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie wsi: Gałązki, Borzęciczki, Wrotków, Ludwinów, Serafinów, Skałów, Mokronos, Gościejew, Staniew nie wpływa na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, ponieważ przedsięwzięcie, którego dotyczy niniejsze postępowanie jest zgodne z uchwałą nr XXXIX/266/10 Rady Miejskiej w Koźminie Wlkp. z dnia 2 czerwca 2010r. (Dz. U. Woj. Wlkp. nr 192, poz. 3564), a przedmiotowe tereny są przeznaczone pod budowę infrastruktury technicznej - elektroenergetyka - elektrownie wiatrowe.

W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 P.p.s.a.