Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1522/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA T. Porczyńska, Sędziowie NSA A. Cudak (spr.), B. Klimowicz, Protokolant K. Brykalska - Stępień, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2004 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za m-c marzec 1996 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Ł określił "A" spółce z o.o. z siedzibą w Ł. zobowiązanie podatkowe, powstałe w podatku od towarów i usług za marzec 1996 r. w kwocie 7.299 zł. oraz nadpłatę w kwocie 1.989 zł.

W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego stwierdzono szereg nieprawidłowości, stanowiących podstawę zawyżenia kwoty podatku naliczonego nad należnym oraz zaniżenia kwoty podatku należnego. Nieprawidłowo wykazano kwotę podatku naliczonego związanego ze spedycją i sprzedażą opodatkowaną włókna kokosowego w przypadku, gdy z faktury zakupu jednoznacznie wynikało, iż był to towar zwolniony od podatku. W zakresie zaś świadczonej na rzecz spółki usługi obejmującej obsługę prawną firmy, wynajem garaży i pomieszczeń magazynowych, zakupu samozamykacza do drzwi i kosztów naprawy samochodu osobowego ustalono, że spółka nie dokonując rozróżnienia świadczonych usług i dokonanych zakupów, wykazała kwotę podatku naliczonego od zakupów stanowiących wyłącznie sprzedaż opodatkowaną. Zakwestionowano wydatki poniesione na zakup benzyny w sytuacji kiedy koszty podróży służbowej zostały pracownikowi spółki zwrócone oraz prawo do dokonania odliczeń w miesiącu poprzedzającym otrzymanie dokumentów odprawy celnej SAD wydatków poniesionych w związku z wprowadzeniem na polski obszar celny importowanej herbaty.

Przyczyną zaniżenia podatku należnego było natomiast nie opodatkowanie części towarów zakwalifikowanych jako wydatki przeznaczone na cele reprezentacji i reklamy.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona wnosząc o jej uchylenie, nie odniosła się do stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie zaniżenia podatku należnego i zawyżenia kwoty podatku naliczonego za miesiąc marzec 1996 r.

Po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] Izba Skarbowa w Ł., utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy podtrzymując w uzasadnieniu decyzji stanowisko zaprezentowane przez organ pierwszej instancji.

W skardze skierowanej do sądu administracyjnego strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 121 § 1 i 2 oraz art. 123 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Wskazując na te uchybienia autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia 20 października 2004 r., stanowiącym głos do protokołu z rozprawy, która odbyła się w dniu 19 października 2004 r., strona skarżąca powołując się na treść art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, podniosła zarzut przedawnienia powstałego zobowiązania podatkowego.

W piśmie procesowym z dnia 29 października 2004 r., uzupełnionym pismem z dnia 5 listopada 2004 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odnosząc się do podniesionego zarzutu przedawnienia wskazał, że na podstawie wyjaśnień Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. ustalono, iż spółka w okresie od dnia 14 czerwca 1999 r. do dnia 27 grudnia 2001 r. dokonała wpłat należności wynikających z decyzji dotyczących miesięcy styczeń – maj 1996 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona. Kontrola zaskarżonej decyzji w aspekcie jej legalności (art. 1§2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269) doprowadza do wniosku, iż przy jej wydawaniu nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie aktu (art. 145§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Na wstępie trzeba podkreślić, że w decyzji organu pierwszej instancji, utrzymanej w mocy przez zaskarżoną decyzję, określono kwotę podatku do wpłaty w wysokości 7.299 zł., a więc mniej o 1.989 zł. od kwoty zadeklarowanej przez spółkę. Zatem decyzja ta została wydana na korzyść podatnika. Stąd też zaskarżenie tej decyzji należy przypisać nieuważnej analizie aktu, bądź też nie zrozumieniu jej treści. Uwzględnienie bowiem skargi, polegające na wyeliminowaniu z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji byłoby działaniem na szkodę podatnika. Wówczas aktualne byłoby wyższe zobowiązanie podatkowe, określone przez podatnika w deklaracji.

W pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutu przedawnienia. Wprawdzie naruszenie tego przepisu strona podniosła nie w skardze, lecz w piśmie procesowym, złożonym przed rozprawą. Jednakże uwzględniając granice kognicji Sądu administracyjnego pierwszej instancji, zakreślone przez przepis art. 134§1 powyższej ustawy, należy ustosunkować się również i do tego zarzutu. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest rozstrzygnięcie w zakresie zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 1996 r. Termin płatności podatku za ten okres upłynął w dniu 25 kwietnia 1996 r. Decyzja organu pierwszej instancji zapadła w dniu [...] Organ odwoławczy zaś zaskarżoną decyzję wydał w dniu [...]. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Podobne zresztą unormowanie zawarte było w ustawie z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych w art. 30 ust. 1. Zatem bieg terminu przedawnienia rozpocząłby się z dniem 1 stycznia 1997 r. Powinien się zaś skończyć z dniem 31 grudnia 2001 r.

Skarżąca spółka powołuje się na przedawnienie zobowiązania podatkowego, określone w art. 70§1 ordynacji podatkowej. W istocie zastosowanie powinien mieć przepis art. 30 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Trzeba podkreślić, że przedawnienie jest jednym ze sposobów wygaśnięcia zobowiązań podatkowych. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 59§1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe wygasa również w wyniku zapłaty podatku. Spółka dokonała wpłaty należności wynikającej z tej decyzji i to w wyższej kwocie w przepisanym ustawowo terminie. Zatem stosownie do treści art. 59§1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe wygasło w całości. W konsekwencji zaś termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, określony w art. 30 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, od powyższego dnia nie biegł już. Nie może bowiem mieć miejsce sytuacja, że zobowiązanie podatkowe, które wygasło w wyniku zapłaty, ponownie wygaśnie w skutek jego przedawnienia. Wygasnąć może bowiem tylko zobowiązanie podatkowe, które istnieje. Z uwagi na powyższe, powoływanie się przez skarżącą spółkę na zarzut przedawnienia jest bezzasadne.

W bardzo ogólnikowej skardze jej autor podnosi jedynie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zarzuca organom naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121§1 Ordynacji podatkowej). Z treści uzasadnienia skargi nie sposób wywieść, na jakich przesłankach strona opiera ten zarzut. Analiza materiału aktowego również nie doprowadza do wniosku, że organ podatkowy naruszył ten przepis i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia zasady udzielania informacji prawnej stronom, wyrażonej w art. 121§2 Ordynacji podatkowej. Warto w tym miejscu podkreślić, że skarżąca spółka w toku postępowania podatkowego była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.

W skardze podniesiono zarzut naruszenia przepisu art. 123 Ordynacji podatkowej. Z treści uzasadnienia można wysnuć wniosek, że strona zarzuca naruszenie art. 200§1 Ordynacji podatkowej. Z akt postępowania podatkowego wynika, że istotnie organ odwoławczy, wbrew wyraźnej dyspozycji art. 200§1 Ordynacji podatkowej, nie wyznaczył stronie terminu siedmiodniowego celem zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Oczywistym jest, że wynikający z powyższego przepisu obowiązek wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego ciąży także na organie odwoławczym, bez względu na to, czy w toku postępowania odwoławczego zebrano dodatkowe dowody, czy też nie (zob. wyrok NSA z dnia 10 maja 2001 r., I S.A./Łd 4/99, ONSA 2002, nr 3, poz. 113; wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2004 r., FSK 156/04, MON. Podat. 2004, nr 9, s. 2). Jednakże podstawą uwzględnienia tego zarzutu byłaby sytuacja, w której skarżący uprawdopodobniłby istnienie związku przyczynowego między naruszeniem przez organ odwoławczy obowiązku wyznaczenia stronie trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, a pozbawieniem prawa podatnika do oceny całego zebranego materiału dowodowego i zaoferowania nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 15 maja 2003 r., I S.A./Gd 199/00, Prz. Podat. 2004, nr 1, s. 43). Powyższa sytuacja w niniejszej sprawie nie nastąpiła. Stąd też należy uznać, że naruszenie przez organ odwoławczy przepisu art. 200§1 Ordynacji podatkowej nie miało istotnego wpływy na wynik sprawy, a zatem nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 145§1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ponieważ nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), oddalił skargę jako niezasadną.