Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 315/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Oddalono wniosek o przyznanie prawa pomocy
Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 247, art. 58 par 1 pkt 6, art 58 par 3, art 270, art 276
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym przyznanie radcy prawnego oraz zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. J. o wznowienie postępowania sądowego dotyczącego sprawy o sygn. akt II SAB/Sz 17/09 ze skargi P. J. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Ś. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej p o s t a n a w i a: oddalić wniosek POSTANOWIENIE Dnia 28 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SAB/Sz 17/09 ze skargi P. J. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Ś. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

P. J. w dniu [...] r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt II SAB/Sz 17/09. W treści skargi P. J. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego.

W dniu [...] r. P. J. uzupełniając wniosek na urzędowym formularzu PPF wniósł dodatkowo o zwolnienie od kosztów sądowych.

Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący zamieszkuje sam, nie posiada żadnych nieruchomości ani rzeczy ruchomych, a jego miesięczny dochód stanowi świadczenie z ZUS w kwocie [...] zł, "opieka" - [...] zł, "urząd" - [...] zł. Ponadto, ponosi on miesięcznie wydatek w kwocie [...] zł z tytułu alimentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ustawą p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.

Jednakże stosownie do treści art. 247 ustawy, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

P. J. przedmiotem skargi o wznowienie postępowania uczynił sprawę o sygn. II SAB/Sz 17/09, w której postanowieniem z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 223/09, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie P. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt II SAB/Sz 17/09, o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy.

Stosownie do treści cytowanego przepisu art. 270 ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na okoliczność, że instytucja wznowienia postępowania przysługuje tylko od ściśle określonych orzeczeń i jest oparta na wąsko określonych podstawach. Instytucja ta nie będzie miała zatem zastosowania do postanowień o charakterze procesowym (incydentalnym), które nie kończą postępowania (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 636-637). Do tego rodzaju postępowań należy niewątpliwie postępowanie w sprawie o przyznanie prawa pomocy.

W związku z powyższym uznać należy, że do postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt II SAB/Sz 17/09,

w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, jako niekończącego postępowania w sprawie, nie ma zastosowania art. 270 ustawy, a to oznacza, że skarga P. J. o wznowienie postępowania w wyżej wymienionej sprawie jest niedopuszczalna.

Niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego oznacza także oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 ustawy, co z kolei powoduje, że skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy.

W tej sytuacji należało, na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w postanowieniu.

UZASADNIENIE

P. J. w dniu [...] r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt II SAB/Sz 17/09.

Pismem z dnia [...] r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia

w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi - braków formalnych skargi

o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SAB/Sz 17/09 poprzez podanie daty i numeru zaskarżonego orzeczenia.

W dniu [...] r. P. J. wniósł pismo, w którym poinformował, że wezwanie Sądu jest dla niego niezrozumiałe i prosi o jego sprecyzowanie. Ponadto skarżący wniósł o "zawieszenie lub wstrzymanie" siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków skargi o wznowienie do czasu otrzymania odpowiedzi Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 53, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Skarga o wznowienie postępowania stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia służący weryfikacji wadliwych orzeczeń rozstrzygających sprawę co do istoty, w przypadku zaistnienia ustawowych przyczyn wznowienia.

P. J. przedmiotem skargi o wznowienie postępowania uczynił sprawę o sygn. II SAB/Sz 17/09, w której postanowieniem z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 223/09, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie P. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt II SAB/Sz 17/09, o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy. Z urządzeń ewidencyjnych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynika, że w wyżej wymienionej sprawie nie zostało podjęte żadne inne rozstrzygnięcie.

Stosownie do treści cytowanego przepisu art. 270 ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na okoliczność, że instytucja wznowienia postępowania przysługuje tylko od ściśle określonych orzeczeń i jest oparta na wąsko określonych podstawach. Instytucja ta nie będzie miała zatem zastosowania do postanowień o charakterze procesowym (incydentalnym), które nie kończą postępowania (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 636-637). Do tego rodzaju postępowań należy niewątpliwie postępowanie w sprawie o przyznanie prawa pomocy.

W związku z powyższym uznać należy, że do postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt II SAB/Sz 17/08, w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, jako niekończącego postępowania w sprawie, nie ma zastosowania art. 270 ustawy, a to oznacza że skarga P. J. o wznowienie postępowania w wyżej wymienionej sprawie jest niedopuszczalna.

Nadto nadmienić należy, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, brak jest bowiem racjonalnych przesłanek do uznania, że skierowane do skarżącego wezwanie Sądu było niezrozumiałe. Wezwania takie są sformalizowanym drukiem wysyłanym standardowo do skarżących w przypadku, gdy wniesiona skarga zawiera braki formalne. Ponadto, podkreślić należy, że skarżący prowadzący od wielu lat działalność skargową w sądzie administracyjnym doskonale orientuje się

w obowiązującej procedurze i nieprawdopodobnym jest, aby wezwania Sądu nie zrozumiał.

Za bezzasadny należy również uznać wniosek skarżącego zawarty w piśmie złożonym do Sądu w dniu [...] r. o "zawieszenie lub wstrzymanie" siedmiodniowego terminu do uzupełnienia skargi o wznowienie do czasu otrzymania odpowiedzi Sądu, precyzującej - w domyśle - jego żądanie. Wskazany wyżej termin jest bowiem terminem ustawowym i nie może być przedłużony, ani skrócony.

Wobec powyższego, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6, art. 58 § 3

w związku z art. 270 i art. 276 ustawy, orzekł jak w sentencji.