Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1295/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 156 par. 1 pkt 2, art. 268a
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Janusz Walawski (spr), Protokolant referent stażysta Aleksandra Tokarczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zwrotu kosztów dojazdu stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Komendant Główny Straży Granicznej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 6a, art. 97 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1402 z późn. zm.) w zw. z § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2005 r. w sprawie warunków, trybu oraz terminów zwrotu funkcjonariuszowi Straży Granicznej kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby (Dz. U. Nr 197, poz. 1641), po rozpatrzeniu odwołania R.B. od decyzji nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2016 r. o odmowie przyznania zwrotu kosztów dojazdu z miejscowości [...] do miejscowości [...] za miesiąc luty 2016 r., w dniu [...] czerwca 2016 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Decyzja organu odwoławczego została podpisana z upoważnienie Komendanta Głównego Straży Granicznej przez Zastępcę Dyrektora Biura Techniki i Zaopatrzenia Komendy Głównej Straży Granicznej.

R.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyżej określoną decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej skargę zarzucając, że organ błędnie ustalił stan faktyczny sprawy i naruszył art. 97 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej oraz § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2005 r. w sprawie warunków, trybu oraz terminów zwrotu funkcjonariuszowi Straży Granicznej kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie.

Komendant Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jej podejmowaniu nie zostały naruszone w sposób istotny przepisy postępowania administracyjnego. Natomiast stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną.

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych względów niż podniesione w skardze.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Straży Graniczne dotknięta jest kwalifikowaną wadą prawną, gdyż wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Stosownie do treści art. 268a k.p.a. organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Upoważnienie udzielone na podstawie art. 268a k.p.a. wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu w zakresie podejmowania czynności w prawnych formach działania administracji publicznej.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy zaskarżona decyzja została podpisana z upoważnienia Komendanta Głównego Straży Granicznej przez Zastępcę Dyrektora Biura Techniki i Zaopatrzenia Komendy Głównej Straży Granicznej. Z załączonego do akt administracyjnych upoważnienia nr 3 Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 2 stycznia 2015 r. (k. 21) nie wynika jednak upoważnienie dla Zastępcy Dyrektora Biura Zaopatrzenia do wydania decyzji w niniejszej sprawie w imieniu Komendanta Głównego Straży Granicznej.

W ocenie Sądu, przedstawione upoważnienie nie obejmuje prawa do wydania przez Zastępcę Dyrektora Biura Techniki i Zaopatrzenia Komendy Głównej Straży Granicznej zaskarżonej decyzji z upoważnienia Komendanta Głównego Straży Granicznej, a więc została podpisana przez osobę, która nie posiadała umocowania do jej wydania.

Decyzja wydana przez osobę nieposiadającą umocowania do jej wydania jest natomiast z mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważna, jako wydana z rażącym naruszeniem prawa (vide: wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 703/05, LEX nr 209123). W konsekwencji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

W świetle powyższych ustaleń rozważanie pozostałych zarzutów podniesionych w skardze należy uznać za przedwczesne.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.