Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 391/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-01-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak,, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Protokolant Asystent sędziego Piotr Pietrasik, po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 391/06

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...], nr [...] w części dotyczącej podstawy prawnej.

W sprawie ustalono, iż w dniu 25 listopada 2002 roku spółka A zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na formularzu SAD nr [...] towary opisane jako dietetyczne środki spożywcze zaklasyfikowane do kodu 2106 90 92 0. Określając kwotę długu celnego zgłaszający zastosował zawieszoną stawkę celną wynoszącą 0% od wartości celnej towaru.

Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. decyzją z dnia [...] uznał przedmiotowe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowanej stawki celnej, kwoty wynikającej z długu celnego oraz podatku od towarów i usług. Zdaniem organu celnego I instancji zgłoszone towary nie spełniają wymogów przewidzianych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 roku w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów (Dz. U. z 2001 roku Nr 151, poz. 1687) do zastosowania wobec nich 0% stawki celnej. W konsekwencji zastosowano stawkę autonomiczną wynoszącą 20% od wartości celnej towaru oraz określono kwotę wynikającą z długu celnego i kwotę podatku od towarów i usług odpowiednio w wysokości 415,80 i 174,70 zł.

Pismem z dnia 17 listopada 2005 roku Strona złożyła odwołanie, którym zarzuciła decyzji organu I instancji:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez niewłaściwą i nieuprawnioną interpretację rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów;

- naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 120, 121, 122, 123 § 1, 124, 187, 189, 200 oraz 266 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 roku, Nr 8, poz. 60 ze zm.).

Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu celnego pierwszej instancji w części dotyczącej podstawy prawnej i w tym zakresie orzekł co do istoty.

Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargą z dnia 13 lipca 2006 roku.

W swoim środku zaskarżenia Spółka wniosła o uchylenie zaskarżanej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł.. Wniesiono również o wstrzymanie w całości wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2002 roku, Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Ponadto skarżąca Spółka wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka zarzuciła:

1. rażące naruszenie prawa materialnego tj.

a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 roku w sprawie zawieszenia poboru ceł od niektórych towarów poprzez niewłaściwą interpretacje i przyjęcie, że w stosunku do dietetycznych środków spożywczych wymagane było pozwolenie dopuszczenia do obrotu wydane przez Ministra Zdrowia;

b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 roku w związku z art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 2001 roku o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. z 2001 roku Nr 63, poz. 634 z późn. zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wymóg okazania odpowiednich pozwoleń obejmuje także "preparaty mające charakter dietetycznych środków spożywczych";

c) art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 2001 roku o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia poprzez jego pominięcie;

d) art. 1 ust.1 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 6 września 2001 roku Prawo farmaceutyczne (tj. Dz. U. z 2004 roku, Nr 53 poz. 533 z późn. zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie.

2. naruszenie norm prawa procesowego, w szczególności art. 120, 121 i art. 122 w związku z art. 187 oraz art. 123 § 1 w związku z art. 200, art. 124, 125, 233 § 1 pkt 2a oraz art. 234 ustawy Ordynacja podatkowa.

Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie poniższych przepisów:

a) art. 65 § 5 w związku z art. 230 § 4, § 5 pkt 3 i § 6 pkt 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku Kodeks celny (tj. Dz. U. z 2001 roku, Nr 75, poz.802 z późn zm.). Zdaniem skarżącej Spółki organ celny II instancji winien bowiem umorzyć postępowanie;

b) art. 65 § 4 Kodeksu celnego, który rozstrzyga o uprawnieniu organu celnego do "wzruszenia" zgłoszenia celnego. Zdaniem skarżącej Spółki konstrukcja wyżej przytoczonego przepisu obliguje organ celny w każdym przypadku wykonać dyspozycję zapisana pod literą a). Spółka stoi na stanowisku, że gdyby orzekające organy celne pokusiły się rozstrzygnąć o nadaniu produktom importowanym przez Spółkę właściwego przeznaczenia - jako dietetyczne środki spożywcze - nie było by wątpliwości co do prawidłowej i jednolitej klasyfikacji taryfowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna .

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153 poz. 1269 ) - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.

Oznacza to, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron, oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Decyzja zaś lub postanowienie stosownie do art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ) podlega uchyleniu jeżeli sąd stwierdzi :

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego a także nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego w sposób który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jak wynika ze skargi i z odpowiedzi na skargę klasyfikacja sprowadzonych dietetycznych środków spożywczych do kodu 2106 90 92 0 Taryfy celnej w sprawach tych jest bezsporna.

Sporna pozostaje interpretacja przepisu prawa materialnego – a konkretnie załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów ( Dz. U. nr 151 poz.. 1687)

W załączniku do w/w aktu prawnego stwierdza się, że w stosunku do określonej kategorii towarów podlegających klasyfikacji do kodu 2106 90 92 0 stosuje się zawieszone stawki celne. Z treści tego przepisu wynika iż zawieszone stawki celne stosuje się w stosunku do towarów opisanych jako : " preparaty mające charakter dietetycznych środków spożywczych oraz preparaty witaminowe, mineralno-witaminowe także zawierające produkty roślinne, posiadające świadectwo Rejestracji wydane przez Ministra Zdrowia."

Zdaniem strony skarżącej dietetyczne środki spożywcze nie muszą posiadać świadectwa Rejestracji wydanego przez Ministra Zdrowia dla zastosowania w takim przypadku zawieszonych stawek celnych, natomiast organ celny uważa, iż preparaty te dla zastosowania zawieszonych stawek celnej muszą posiadać świadectwo Rejestracji wydane przez Ministra Zdrowia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w swoim dotychczasowym orzecznictwie podzielał stanowisko organu celnego w tej kwestii.

W sprawach o sygn. akt III S.A./Łd 413/05 i III S.A./Łd 414/05 uznano, iż brak świadectwa Rejestracji towaru zaklasyfikowanego do kodu 2106 90 92 0 wyklucza zastosowanie zerowej zawieszonej stawki celnej. Sąd wyjaśnił dodatkowo, iż produkty będące dietetycznymi środkami spożywczymi w rozumieniu Taryfy celnej często posiadają wpis do Rejestru Środków Farmaceutycznych i Materiałów Medycznych, które zezwalają na uznanie ich za lek w rozumieniu innych przepisów – Wyjaśnienia do Taryfy celnej tom V – załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 kwietnia 2003 r zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej.

Sąd w tym składzie podziela to stanowisko.

Podobne stanowisko dotyczące interpretacji przepisu rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 24 grudnia 2002 r w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów ( Dz. U., nr 241 poz. 2084 ze zm), zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w wyroku z dnia [...] w sprawie o sygn. akt [...]

Skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącego w tej sprawie została oddalona, a Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 listopada 2006 r . w sprawie o sygn. akt I GSK 3347/05 podzielił pogląd sądu I instancji i dokonaną ocenę, iż organy celne miały podstawy do niezastosowania reguł opisanych w treści załącznika do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 24 grudnia 2002 r w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów ( Dz. U., nr 241 poz. 2084 ze zm), gdyż z treści załącznika do powołanego wyżej rozporządzenia wynika, iż stawka celna zawieszona w wysokości 0 % ustanowiona dla towarów przyporządkowanych do kodu PCN 2106 90 98 0 Taryfy celnej obejmuje także dietetyczne środki spożywcze posiadające pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane przez Ministra Zdrowia.

Wprawdzie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 listopada 2006 r. dotyczy treści załącznika do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 24 grudnia 2002 r w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów ( Dz. U., nr 241 poz. 2084 ze zm.) i towarów przyporządkowanych do kodu PCN 2106 90 98 0 – lecz układ zdania w obu przepisach tj. w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 24 grudnia 2002 r w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów ( Dz. U., nr 241 poz. 2084 ze zm.) i w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów ( Dz. U. nr 151 poz. 1687) – jest taki sam, przepisy te różnią się jedynie rodzajem dokumentów i kodem taryfy.

Powyższe wskazuje na to, iż zasadnie Wojewódzkie Sądy Administracyjne w swoim dotychczasowym orzecznictwie stosowały wykładnię literalną przepisów obu wymienionych wyżej rozporządzeń.

Z literalnego brzmienia przepisu załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów ( Dz. U. nr 151 poz.. 1687) wynika, iż stawka celna zawieszona w wysokości 0 % ustanowiona dla towarów przyporządkowanych do kodu PCN 2106 90 92 0 obejmuje także dietetyczne środki spożywcze posiadające świadectwo Rejestracji wydane przez Ministra Zdrowia.

Bezsporne jest w przedmiotowej sprawie, iż przedmiotowe preparaty takiego świadectwa Rejestracji nie posiadały, zatem nie mogła być zastosowana w tym przypadku stawka celna zawieszona w wysokości 0 %.

W zakresie zatem przepisów prawa materialnego zaskarżona decyzja nie naruszała przepisów prawa.

Odnośnie zarzutu nieprawidłowego sformułowania sentencji zaskarżonej decyzji – stwierdzić należy, iż zarzut ten nie jest zasadny, gdyż z orzecznictwa sądów administracyjnych w sprawach celnych wynika, że takie sformułowanie nie narusza prawa.

W zakresie naruszenia przepisów postępowania - zdaniem Sądu w tym składzie - naruszenie takie mogło by być podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji o ile mogło by mieć wpływ na wynik sprawy. W tej sprawie Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia przepisów postępowania które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Pozostałe zarzuty strony skarżącej także nie miały wpływu na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ) - orzekł jak w sentencji.