Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 320/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70b ust. 1,  art. 70b ust. 7, 8, 11
journal: Dz.U. 2015 poz 2156
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Danuta Kania (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] Wojewódzkiej Komendy Ochotniczych Hufców Pracy w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika E. M. oddala skargę


UZASADNIENIE

Postępowanie w sprawie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika E. M. ur. [...] grudnia 1998 r. w C. zostało wszczęte na wniosek [...] Wojewódzkiej Komendy Ochotniczych Hufców Pracy w W. (dalej: "[...]WK OHP"), która była pracodawcą młodocianego pracownika E. M. w okresie: od dnia [...] marca 2016 r. do dnia [...] czerwca 2016 r. (przyuczenie do wykonywania określonego zawodu - krawiec). W załączeniu do wniosku złożono umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego zawartą na okres od dnia [...] marca 2016 r. do dnia [...] czerwca 2016 r., świadectwo pracy z dnia [...] lipca 2016 r., zaświadczenie o złożeniu egzaminu wystawione w dniu [...] lipca 2016 r.

Burmistrz Miasta i Gminy G. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, wobec nieuzupełnienia na wezwanie organu przez wnioskodawcę braków formalnych wniosku, tj. formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis oraz oświadczenia o wielkości otrzymanej pomocy de minimis w latach 2014 - 2016, wydał w dniu [...] listopada 2016 r. decyzję nr [...] o odmowie przyznania dla [...] Wojewódzkiej Komendy Ochotniczych Hufców Pracy z siedzibą w W. dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika E.M. (w decyzji tej omyłkowo wskazano imię i nazwisko pracownika: E.M.). Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy art. 70b ust. 1, 6 i 11 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2015 r., poz. 2156 ze zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej: "k.p.a.".

Od powyższej decyzji [...]WK OHP złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. wskazując, że w przypadku OHP refundacja nie stanowi pomocy de minimis. Podniosła, że budżet OHP nie przewiduje dofinansowania kosztów kształcenia przyuczenia do wykonywania określonej pracy. Uzyskane z tego tytułu pieniądze są zatem traktowane jako dochód dla budżetu państwa. Wskazując na art. 2 ust. 16 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1808 ze zm.) stwierdziła, że beneficjentem pomocy publicznej jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Skoro OHP nie prowadzą działalności gospodarczej, to nie podlegają przepisom tej ustawy.

Dodatkowo [...]WK OHP zarzuciła naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 10, art. 80 i art. 107 k.p.a.

W związku z powyższymi zarzutami strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Burmistrzowi Miasta i Gminy G. do ponownego rozpoznania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1659) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że podstawę materialnoprawną w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy o systemie oświaty w związku z przepisami ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej.

Kolegium powołało się na przepis art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty, który stanowi, iż pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli: (1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania; (2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1.

Dalej Kolegium wskazało, że zgodnie z ust. 6 art. 70b ww. ustawy dofinansowanie przyznaje wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce zamieszkania młodocianego pracownika, w drodze decyzji, po stwierdzeniu spełnienia warunków określonych w ust. 1. Dofinansowanie to jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od dnia zdania przez młodocianego pracownika egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2. Do wniosku należy dołączyć: (1) kopie dokumentów potwierdzających spełnienie warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1; (2) kopię umowy o pracę z młodocianym pracownikiem zawartej w celu przygotowania zawodowego; (3) kopię odpowiednio dyplomu lub świadectwa potwierdzającego zdanie egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, albo zaświadczenie potwierdzające zdanie tego egzaminu (ust. 7). Dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników jest finansowane ze środków Funduszu Pracy (ust. 8). Ustęp 11 stanowi zaś, że dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi pomoc de minimis udzielaną zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24 grudnia 2013, s. 1) lub rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L 352 z 24 grudnia 2013, s. 9).

Następnie Kolegium podało, że ust. 11 art. 70b ustawy o systemie oświaty w związku ze zmianą ustawy o systemie oświaty obowiązuje od dnia 1 września 2012 r. i w związku z określeniem, że dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika stanowi pomoc de minimis, pracodawca ubiegający się o dofinansowanie zobowiązany jest dołączyć do wniosku również informacje zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Przepis art. 37 ust. 1 tej ustawy stanowi, że podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy: (1) wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie; (2) informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis, dotyczących w szczególności wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz wielkości i przeznaczenia pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis.

Zdaniem Kolegium nie powinno budzić wątpliwości, że zgodnie z art. 11 i 12 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.) Ochotnicze Hufce Pracy są państwową jednostką budżetową, które wykonują zadania państwa w zakresie zatrudnienia oraz przeciwdziałania marginalizacji i wykluczeniu społecznemu młodzieży, a także zadania w zakresie jej kształcenia i wychowania. Szczegółowy zakres zadań i organizacji OHP określony został w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 lipca 2011 r. (Dz. U. Nr 155, poz. 920). Równocześnie organ wskazał, że ustawodawca w art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty, określił, że dofinansowanie kosztów kształcenia stanowi pomoc de minimis. Powołał się przy tym na regulacje określone warunkami rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24 grudnia 2013, s. 1). Z rozporządzenia tego wynika wprost, że do celów reguł konkurencji określonych w Traktacie, przedsiębiorstwem jest każda jednostka wykonująca działalność gospodarczą niezależnie od jej formy prawnej i sposobu finansowania. Decydującego znaczenia w tej kwestii nabiera wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 stycznia 2006 r. sygn. c-222/04, w którym rozstrzygnięto te kwestie.

Mając na względzie powołane regulacje prawne, jak również przytoczony wyrok Trybunału, Kolegium uznało, że w przypadku działalności OHP w zakresie organizacji kształcenia młodocianych pracowników jednostkę tę należy uznać za przedsiębiorstwo - jako wykonującą działalność gospodarczą niezależnie od tego, że oferowanie towarów i usług jest dokonywane bez celu zarobkowego. Oferta ta bowiem pozostaje w stosunku konkurencji z tymi przedsiębiorcami, którzy mają taki cel i powinna zatem podlegać przepisom wspólnotowym dotyczącym pomocy państwa. Organ odwoławczy podkreślił, że choć [...]WK OHP jest w całości finansowana ze środków pochodzących z budżetu państwa, to przyznanie tej jednostce dofinansowania z art. 70b ustawy o systemie oświaty, powinno się rozpatrywać w aspekcie kontrolowanej pomocy publicznej, której przyznanie może zachwiać równowagę konkurencyjności podmiotów na rynku.

Nadto Kolegium podniosło, że zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy zaświadczeń albo oświadczeń, o których mowa w pkt 1. Do czasu przekazania przez podmiot ubiegający się o pomoc ww. dokumentów, pomoc nie może być udzielona temu podmiotowi (ust. 7).

Na podstawie delegacji zawartej w art. 37 ust. 2a ww. ustawy Rada Ministrów wydała w dniu 29 marca 2010 r. rozporządzenie w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz. U. Nr 53, poz. 311 ze zm.), zawierające wzory formularzy, jakie podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy ma obowiązek dołączyć do wniosku. Natomiast w rozpatrywanej sprawie nie ma znaczenia rozstrzyganie okoliczności, czy OHP jest przedsiębiorcą i czy wykonuje działalność gospodarczą. Dofinansowanie, o które wnosiła skarżąca może być przyznane wyłącznie jako pomoc de minimis, a skoro tak, to koniecznym jest złożenie przez podmiot ubiegający się o taką pomoc, dokumentów, o jakich mowa w art. 37 ust. 1 ustawy. Organy administracji są zobowiązane do rozstrzygania spraw na podstawie i w granicach przepisów prawa.

Kolegium stwierdziło, że do rozpatrzenia sprawy z wniosku [...] Wojewódzkiej Komendy OHP w W. mają zastosowanie przepisy ustawy o systemie oświaty w brzmieniu po 1 września 2012 r., a w szczególności art. 70b ust. 11 tej ustawy, uznający dofinansowanie za pomoc de minimis, oraz przepisy ustawy o pomocy.

Organ odwoławczy wskazał też, że w orzecznictwie sądów administracyjnych znane są przypadki uchylenia decyzji SKO oraz organu I instancji orzekających o odmowie dofinansowania Komendzie OHP, w których zastosowanie miał przepis art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty, jednak Kolegium podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 3146/15. Również stanowisko SKO w R. zawarte w decyzji, na którą powołuje się skarżący zostało zmienione - SKO rozpatrując ponownie - w trybie odwoławczym - sprawę dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego przez pracodawcę [...]WK OHP w W. decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą dofinansowania kosztów przyuczenia do wykonywania określonej pracy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. stwierdziło, że w sytuacji wezwania wnioskodawcy przez organ I instancji o uzupełnienie dokumentów, o których była mowa powyżej i nie spełnienie tego warunku przez wnioskującego o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego, zasadnym jest wydanie decyzji odmownej, tym bardziej, że zgodnie z przepisem art 37 ust. 7 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej do czasu przekazania przez podmiot ubiegający się o pomoc zaświadczeń, oświadczeń lub informacji, o których mowa w ust. 1, 2 i 5, pomoc nie może być udzielona temu podmiotowi.

Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] grudnia 2016 r. stała się przedmiotem skargi [...] Wojewódzkiej Komendy OHP w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów:

I. prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, tj.:

1) art. 70b ustawy o systemie oświaty polegające na jego niezastosowaniu,

2) art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty polegające na jego zastosowaniu, podczas gdy nie ma on zastosowania do OHP,

3) art. 2 ust 16 ustawy o postępowaniu w sprawach udzielania pomocy publicznej beneficjentom poprzez jego zastosowanie i uznanie, iż skarżąca jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą,

4) art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis, z którego wynika iż do reguł konkurencji określonych w Traktacie przedsiębiorstwem jest każda jednostka wykonująca działalność gospodarczą niezależnie od formy prawnej i sposobu funkcjonowania poprzez uznanie, iż ma on zastosowanie do [...]WK OHP oraz

II. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7, art. 10, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie mimo kompletnego materiału dowodowego i oparcia decyzji na błędnych ustaleniach dotyczących statusu skarżącego, co skutkowało podjęciem przez organ decyzji noszącej cechy dowolności.

Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...] listopada 2016 r. i przyznanie dofinansowania zgodnie z wnioskiem skarżącej, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że o ile można się zgodzić z definicją przedsiębiorstwa jako jednostki wykonującej działalność gospodarczą niezależnie od formy prawnej i sposobu finansowania, to nie sposób zgodzić się z implikacjami tej definicji wyciąganymi przez SKO. Szkolenie młodocianych jest jednym z zadań ustawowych OHP i nie może być utożsamiane z działalnością konkurencyjną dla podmiotów gospodarczych takich jak przedsiębiorcy. OHP nie osiąga z tego tytułu korzyści, zaś uznanie wykonywania zadań ustawowych za działalność gospodarczą podlegającą przepisom regulującym pomoc de minimis, biorąc pod uwagę skalę tej działalności oraz ograniczenia kwotowe w udzielaniu pomocy de minimis, prowadziłoby wprost do zaprzestania wykonywania tych zadań i właśnie to spowodowałoby zachwianie równowagi konkurencyjności podmiotów na rynku, na którą powołuje się SKO.

Skarżąca wskazała na spotkanie Komendanta Głównego OHP i Prezesa UOKiK, na którym potwierdzono słuszność stanowiska OHP co do tego, że w przypadku OHP refundacja nie stanowi pomocy de minimis. Stanowisko UOKiK znalazło swój wyraz również w piśmie z dnia [...] września 2015 r. znak: [...].

Strona skarżąca podniosła, że w obowiązujących przepisach nie ma żadnego wyłączenia odnośnie OHP jako podmiotu uprawnionego do występowania o dofinansowanie kosztów kształcenia - przyuczenia do wykonywania określonej pracy. Na podstawie art. 70b ustawy o systemie oświaty dofinansowanie dotyczy bowiem wszystkich pracodawców będących osobami prawnymi lub fizycznymi, o ile spełnią warunki określone w tym przepisie. Żaden przepis nie przewiduje w tym zakresie wyłączeń podmiotowych.

Skarżąca podniosła nadto, iż ustawodawca zauważył problemy interpretacyjne i w uchwalonej i podpisanej ustawie z dnia 14 grudnia 2016 r. prawo oświatowe nadał odpowiednikowi art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty, czyli art. 121 ust. 11, następujące brzmienie "11. Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, udzielane podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 pkt 17 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1808 i 1948), stanowi pomoc de minimis udzielaną zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24 grudnia 2013, s. 1) lub rozporządzeniu Komisji (UE) nr J 408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L 352 z 24 grudnia 2013, s. 9). Takie brzmienie tego przepisu, zdaniem skarżącej, wyklucza jednoznacznie i definitywnie wykładnię pozwalającą na stosowanie tej regulacji wobec jednostek takich jak Ochotnicze Hufce Pracy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Nadto stwierdziło, że do rozpatrzenia sprawy z wniosku [...] Wojewódzkiej Komendy OHP w W. mają zastosowanie przepisy ustawy o systemie oświaty w brzmieniu po 1 września 2012 r., a w szczególności art. 70b ust. 11 tej ustawy, uznający dofinansowanie za pomoc de minimis. Przedstawione w odwołaniu jak i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego argumenty nie mają wpływu na stan prawny przedmiotowej sprawy i nie mogą spowodować zmiany decyzji organu II instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie nie jest sporny. Strona skarżąca – [...] Wojewódzka Komenda OHP w W. w okresie od dnia [...] marca 2016 r. do dnia [...] czerwca 2016 r. zatrudniała młodocianego pracownika, którego przyuczała do wykonywania zawodu. We wniosku o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika [...]WK OHP - jako podstawę prawną - wskazała art. 70b ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2014 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.).

Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy strona skarżąca jako podmiot ubiegający się o przyznanie dofinansowania miała obowiązek przedłożyć dokumenty, niezbędne przy ubieganiu się o pomoc de minimis, czy też z takiego obowiązku jest zwolniona.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd prawny wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 378/17 i przyjmuje go jako własny.

Sąd stwierdza, że wskazany we wniosku o przyznanie dofinansowania art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej do przyznania takiego świadczenia, bowiem dofinansowania tego dotyczy cały art. 70b ww. ustawy. Jego ustęp 1 wskazuje jedynie, że pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania oraz młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1.

Zgodnie z ust. 7 tego samego artykułu, dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od zdania przez młodocianego pracownika egzaminu, zaś do wniosku należy dołączyć kopie dokumentów potwierdzających spełnienie warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 (a więc potwierdzających posiadanie kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego), kopię umowy o pracę z młodocianym pracownikiem oraz kopię dyplomu lub świadectwa potwierdzającego zdanie egzaminu. Te dokumenty zostały przez skarżącą złożone.

Stosownie zaś do ust. 8 tego samego artykułu, dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika jest finansowane ze środków Funduszu Pracy.

Poczynając od dnia 1 września 2012 r. do art. 70b ustawy o systemie oświaty wprowadzono ustęp 11, w myśl którego dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi pomoc de minimis udzielaną zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis lub rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym. W okresie od dnia 1 września 2012 r. do dnia 8 lipca 2014 r. ust. 11 odwoływał się do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z dnia 28 grudnia 2006 r., s. 5).

Przepis art. 70b ustawy o systemie oświaty nie zawiera normy prawnej, z której wynikałoby, że jeśli chodzi o Ochotnicze Hufce Pracy, to mogą one domagać się przyznania dofinansowania na podstawie art. 70b ustawy o systemie oświaty, ale nie w ramach pomocy de minimis; innymi słowy, że art. 70b ust. 11 nie ma zastosowania do strony skarżącej. Treść tego przepisu jest wyraźna i jednoznaczna, nie pozostawia miejsca na interpretację, jak próbuje to wykazać skarżąca. Zaprezentowany w skardze sposób odczytania zawartego w art. 70b ust. 11 uregulowania, stanowi w ocenie Sądu wykładnię contra legem i jako taki nie może być zaakceptowany.

Szczegółowe zasady postępowania w sprawie uzyskania pomocy de minimis określa ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1808 ze zm.). Zgodnie z jej art. 37 podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy:

1. wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie;

2. informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis, dotyczących w szczególności wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz wielkości i przeznaczenia pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis.

Do czasu przekazania przez podmiot ubiegający się o pomoc zaświadczeń, oświadczeń lub informacji, o których mowa w ust. 1, 2 i 5, pomoc nie może być udzielona temu podmiotowi (ust. 7).

Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty dofinansowanie kosztów kształcenia stanowi pomoc de minimis, której przyznanie uzależnione jest nie tylko od złożenia dokumentów, o których mowa w art. 70b ust. 7 ustawy o systemie oświaty, ale także dokumentów wymaganych przepisami art. 37 ust. 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej oraz przepisami wydanego na jej podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53, poz. 312).

Prawidłowo zatem organ I instancji żądał od skarżącej złożenia dokumentów w postaci formularza stanowiącego załącznik do ww. rozporządzenia oraz zaświadczenia o pomocy de minimis otrzymanej w roku, w którym pracodawca ubiega się o pomoc oraz w ciągu 2 lat poprzedzających, wraz z pouczeniem o skutkach niezłożenia tych dokumentów. Skoro zaś strona skarżąca żądanych dokumentów nie złożyła, zasadnie na podstawie art. 37 ust. 7 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, organy odmówiły przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że bez znaczenia w niniejszym przypadku pozostaje okoliczność, czy [...]KW OHP jest przedsiębiorcą i czy wykonuje działalność gospodarczą. Istotą sprawy jest bowiem prawidłowa ocena organów, że dofinansowanie, o które wnosiła skarżąca może być przyznane wyłącznie jako pomoc de minimis, a skoro tak, to koniecznym było złożenie przez podmiot ubiegający się o tę pomoc, dokumentów, o jakich mowa w art. 37 ust. 1 ww. ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej.

Odnośnie natomiast zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7, art. 10, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a., należy stwierdzić, że strona skarżąca w istocie nie wskazała na czym polegało naruszenie przepisów procesowych. Stan faktyczny sprawy został w sposób wyczerpujący wyjaśniony i - jak zaznaczono na wstępie - nie budzi wątpliwości, zaś uzasadnienie obu wydanych w sprawie decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Brak jest również podstaw do uznania, że w rozpoznawanej sprawie organy orzekające dopuściły się naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, zaś strona skarżąca nie wykazała, na czym - w jej ocenie - polega naruszenie uprawnień wynikających z art. 10 k.p.a.

Końcowo Sąd zauważa, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 122 ust. 11 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 59), bowiem zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r., poz. 60) przepis ten wszedł w życie z dniem 1 września 2017 r., natomiast zaskarżona decyzja wydana została w dniu [...] grudnia 2016 r., zatem w okresie obowiązywania art. 70b ustawy o systemie oświaty i ta regulacja prawna miała zastosowanie w niniejszej sprawie.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w związku z art. 132 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.