Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 101/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 27f ust. 1, ust. 2, ust. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 81 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 152, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2013 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] r. nr [...]; II. stwierdza, że decyzje wymienione w punkcie pierwszym nie podlegają wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w [...] na rzecz skarżącego kwotę [...],- zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2012r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 dalej zwanej O.p) art. 1, art.9 ust.1 i ust.2, art. 10 ust.1 pkt 1 i pkt 2, art.22 ust.2 pkt 3, art.26 ust.1 pkt 2 lit.b), pkt 6a, pkt 9, ust.5, ust.7 pkt 1, pkt 2 i pkt 4, art.27b ust.1 pkt 2 i ust.3 art.27f, art.45 ust.1 i ust.6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. z 2012r. poz.361 ze zm. dalej zwanej: u.p.d.o.f.) określił [...] (dalej: strona, podatnik, skarżący) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011r. w kwocie [...] zl. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 27 f u.p.d.o.f., podatnicy mają prawo odliczyć kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2, na każde małoletnie dziecko w stosunku, do którego w roku podatkowym wykonują władzę rodzicielską. Odliczenie przysługuje łącznie obojgu rodzicom sprawującym władzę rodzicielską nad małoletnim dzieckiem. Kwotę ulgi rodzice mogą odliczyć w częściach równych lub w dowolnej proporcji przez nich ustalonej. Jednakże, jeżeli brak jest takiego porozumienia między uprawnionymi, w opinii Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], ulgę tę należy odliczyć w częściach równych. W związku z powyższym, organ podatkowy orzekając w pierwszej instancji uznał, że podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia od podatku ulgi z tytułu wychowywania syna [...], w połowie wysokości, tj. w kwocie [...] zł.

Podatnik złożył odwołanie od tej decyzji, wskazując, że ma ona znamiona decyzji uznaniowej i jest daleka od ogólnie przyjętej interpretacji prawnej. Ponadto, podatnik podniósł, że jednostronna zmiana ustalonej pierwotnie przez rodziców proporcji przedmiotowego odliczenia, przez któregokolwiek z rodziców, wprowadzona po upływie terminu do złożenia zeznania, nie upoważnia organów podatkowych do równego podziału ulgi. Na poparcie swego stanowiska strona wskazała na wyrok WSA w Opolu z dnia 27.06.2012r. sygn.akt. I SA/Op 119/12.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012r., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że z akt sprawy wynika, że w złożonych przez podatników w ustawowym terminie zeznaniach podatkowych wykazali oni w PIT/0 część E "okresy przysługiwania ulgi na dziecko"; odpowiednio: strona okres 12 miesięcy, zaś [...] nie uwzględniła odliczenia. Tym samym, pierwotnie złożone oświadczenia obu podatników były zgodne i zostały w pełni zaakceptowane przez organ podatkowy.

Jednakże, w korekcie zeznania podatkowego za 2011 rok, małżonka strony uwzględniła w nowo złożonym załączniku PIT/0 całoroczny okres ulgi prorodzinnej, dokonując też stosownego odliczenia w pełnej wysokości w skorygowanym rozliczeniu podatkowym. Ta korekta, uznana została następnie przez organ podatkowy, za zmianę wcześniejszego sposobu rozliczenia ulgi prorodzinnej. Ponieważ w jej wyniku doszło do przekroczenia łącznego limitu ulgi przypadającego na obojga rodziców, w toku czynności sprawdzających, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wskazał na konieczność równego jej podziału, tj. odliczenia połowy rocznej kwoty, czego [...] dokonała w kolejnej korekcie zeznania podatkowego. Podkreślono, że zgodnie z art. 81 § 1 O.p. , jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Skorygowanie deklaracji, w myśl art. 81 § 2 O.p. następuje przez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn złożenia korekty. Nie budzi zatem wątpliwości, że każdy z podatników, w ustawowym okresie, może dowolnie korygować swoje zeznania podatkowe. Zatem, należy uznać, że [...] złożyła korektę zeznania podatkowego zgodnie z literą prawa. Tym samym, co istotne w przedmiotowej sprawie, skutecznie złożona przez małżonkę podatnika korekta wskazuje, że pomiędzy rodzicami małoletniego [...], nie doszło do zgodnego podziału ulgi prorodzinnej, co w konsekwencji doprowadziło do przekroczenia jej łącznego limitu.

Mając na uwadze powołane powyżej przepisy art. 27f u.p.d.o.f., organ odwoławczy stwierdził, że w związku z brakiem ustalenia pomiędzy uprawnionymi zgodnych proporcji kwoty opisanej ulgi, należało dokonać równego jej podziału pomiędzy obojga rodziców małoletniego [...], co Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] uczynił w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do powołanego przez stronę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – wskazano, że orzeczenie to nie stanowi źródła materialnego prawa podatkowego. Wydany wyrok, zapadł w indywidualnej sprawie, osadzonej w określonym stanie faktycznym i tylko w tej sprawie orzeczenie to jest wiążące.

[...] wniósł skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, w której podtrzymał wszystkie argumenty przedstawione w dotychczasowym toku całego postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest sposób rozliczenia ulgi prorodzinnej przypadającej na obojga rodziców, z tytułu wychowywania jednego dziecka.

Zasady korzystania z przedmiotowej ulgi reguluje przepis art. 27 f u. p. d. o. f.

Zgodnie z art. 27 f ust. 1 u. p. d. o. f., od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z art. 27, pomniejszonego o kwotę składki, o której mowa w art. 27 b podatnik ma prawo odliczyć kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2 na każde małoletnie dziecko, w stosunku do którego w roku podatkowym:

wykonywał władzę rodzicielską,

pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało,

sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą.

Natomiast stosownie do art. 27 f ust. 2 tej ustawy, odliczeniu podlega kwota stanowiąca 1/6 kwoty zmniejszającej podatek określonej w pierwszym przedziale skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, za każdy miesiąc kalendarzowy, w którym podatnik wykonywał władzę, pełnił funkcję albo sprawował opiekę, o których mowa w art. 27f ust. 1, przy czym odliczenie to nie przysługuje, poczynając od miesiąca kalendarzowego, w którym dziecko:

na podstawie orzeczenia sądu zostało umieszczone w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych,

wstąpiło w związek małżeński.

Zgodnie natomiast z art. 27 f ust. 4 ustawy, gdy odliczenie dotyczy łącznie obojga rodziców, opiekunów prawnych dziecka albo rodziców zastępczych pozostających w związku małżeńskim, kwotę tę mogą odliczyć od podatku w częściach równych lub w dowolnej proporcji przez nich ustalonej.

Co prawda w samym ust. 4 omawianego przepisu ustawodawca nie określił formy, w jakiej podatnicy mogą dokonać samodzielnego ustalenia proporcji kwoty ulgi przypadającej na każdego z nich, jednakże w ramach urzędowego druku PIT/0, informacja o odliczeniach od dochodu (przychodu) i od podatku, stanowiącego załącznik do zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w części E "Informacja o dzieciach", każdy z podatników dokonuje wskazania dziecka, w stosunku do którego korzysta z prawa do ulgi, a także wyszczególnia miesiące, za które według niego ulga taka mu przysługuje. Również obowiązany jest do kwotowego wskazania wysokości odliczenia podatkowego, jakiego dokonuje z tego tytułu.

Z akt sprawy wynika, że w złożonych przez podatników w ustawowym terminie zeznaniach podatkowych wykazali oni w PIT/0 część E "okresy przysługiwania ulgi na dziecko"; odpowiednio: strona okres 12 miesięcy, zaś [...] nie uwzględniła odliczenia. Tym samym, pierwotnie złożone oświadczenia obu podatników były zgodne i zostały w pełni zaakceptowane przez organ podatkowy.

Jednakże, w korekcie zeznania podatkowego za 2011 rok, żona strony uwzględniła w nowo złożonym załączniku PIT/0 całoroczny okres ulgi prorodzinnej, dokonując też stosownego odliczenia w pełnej wysokości w skorygowanym rozliczeniu podatkowym. Ta korekta, uznana została następnie przez organ podatkowy, za zmianę wcześniejszego sposobu rozliczenia ulgi prorodzinnej. Ponieważ w jej wyniku doszło do przekroczenia łącznego limitu ulgi przypadającego na obojga rodziców, w toku czynności sprawdzających, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wskazał na konieczność równego jej podziału, tj. odliczenia połowy rocznej kwoty, czego [...] dokonała w kolejnej korekcie zeznania podatkowego.

Zauważyć należy, że zgodnie z art. 81 § 1 O.p., jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Skorygowanie deklaracji, w myśl art. 81 § 2 O.p. następuje przez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn złożenia korekty. Nie budzi zatem wątpliwości, że każdy z podatników, w ustawowym okresie, może dowolnie korygować swoje zeznania podatkowe. A zatem [...] miała prawo złożyć korektę zeznania podatkowego. W ocenie Sądu, organy podatkowe niezasadnie jednak uznały tę korektę za skuteczną, w konsekwencji przyjmując, że nastąpiło przekroczenie łącznego limitu ulgi rodzinnej przypadającej na obojga podatników.

W ramach art. 27 f ust. 4 u. p. d. o. f. ustawodawca w pierwszej kolejności wskazał na równy podział kwoty wspólnej ulgi na dziecko, pozostawiając jednocześnie podatnikom prawo do samodzielnego uregulowania jej innej proporcji. Wskazanie przez obojga podatników, którym przysługuje łączna ulga na dziecko, zgodnej proporcji ulgi przypadającej na każdego z nich wyłącza możliwość dokonania przez organ podatkowy jej podziału w częściach równych, gdyż będzie on dopuszczalny jedynie wówczas, gdy dokonany przez podatnika podział ulgi przekroczy jej łączny limit. Takiego bowiem podziału ulgi prorodzinnej, przekraczającej ustawowy limit odliczenia, nie można uznać za zgodny.

W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Na dzień złożenia przez skarżącego i [...] odrębnych zeznań podatkowych za sporny rok podatkowy, w zeznaniach podatkowych złożonych w ustawowym terminie w PIT 10 część E skarżący wykazał: okres 12 miesięcy zaś [...] nie uwzględniła odliczenia. Tym samym złożone w tej dacie oświadczenia obu podatników były zgodne i zostały w pełni zaakceptowane przez organ podatkowy.

[...] dopiero w korekcie zeznania podatkowego, złożonej w dniu [...] czerwca 2012r. dokonała stosownego odliczenia.

W ocenie Sądu, w tak przedstawionym stanie sprawy, nie doszło do zmiany uprzednio wskazanego w pierwotnych zeznaniach obojga rodziców zgodnego sposobu podziału prawa do ulgi na dziecko.

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że każdy z podatników, w ustawowym okresie, może dowolnie korygować swoje zeznanie podatkowe albowiem dopuszcza to przepis art. 81 § 1 O.p. Żaden z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak też innej ustawy, nie zawiera zakazu złożenia korekty zeznania podatkowego po upływie terminu przewidzianego dla złożenia takiego zeznania, czyli po dniu 30 kwietnia danego roku podatkowego. Rodzi się jednak wątpliwość, czy można uznać za skuteczną korektę zeznania podatkowego, zmianę wcześniej wskazanego sposobu podziału (proporcji) ulgi na dziecko. W tym celu niezbędne jest dokonanie analizy, jaki charakter ma i w jakim trybie powinno być realizowane przez podatników, przewidziane dla nich w ramach art. 27 f ust. 4 u. p. d. o. f. (zdanie drugie) prawo do samodzielnego określenie dowolnej proporcji ulgi przysługującej każdemu z nich. Dopiero bowiem, gdy podatnicy wykażą takową proporcję (skorzystają z tego uprawnienia) po ich stronie powstanie odpowiednio prawo do określonego części (kwoty) ulgi rodzinnej. Prawo do uwzględnienia w rozliczeniu dochodu określonej części ulgi jest zatem pochodną uprzednio złożonego przez nich oświadczenia o zamiarze skorzystania z niej, z zaznaczeniem okresu, jaki ma być nią objęty. Niezbędnym jest też wykazanie dziecka, którego ulga ta ma dotyczyć. Skoro tak, to dokonana korekta zeznania podatkowego, jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, obejmowała nie tylko samo zeznanie podatkowe, ale także doszło do jednostronnej zmiany oświadczenia podatnika, co do jego prawa ulgi na dziecko.

Dopuszczając możliwość skutecznej zmiany proporcji ulgi rodzinnej, uprzednio już wykazanej w złożonym organowi podatkowemu załączniku PIT/0 , a takowy został złożony w niniejszej sprawie przez żonę skarżącego, nie można nie pominąć poważnych negatywnych konsekwencji finansowych dla niego samego. W tej bowiem sytuacji, gdy organy podatkowe uznały w ramach zaskarżonej decyzji, że z uwagi na ustanie zgodnego podziału ulgi pomiędzy rodzicami dziecka, należało ją uwzględnić każdemu z rodziców w częściach równych, doprowadziło to nie tylko do zwiększenia skarżącego kwoty podatku należnego za sporny rok podatkowy, ale także, co jest jeszcze bardziej istotne, spowodowało powstanie u niego zaległości podatkowej objętej obowiązkiem uiszczenia powstałych już z mocy prawa odsetek.

Tym samym, dopuszczenie do możliwości jednostronnego korygowania przez jednego z rodziców wcześniejszego oświadczenia o proporcji, w jakiej chce on skorzystać ze swojego prawa do ulgi rodzinnej, bezpośrednio powodować będzie negatywne skutki podatkowe u drugiego z rodziców i to bez jakiegokolwiek zawinienia z jego strony. Nie będzie on też miał w praktyce jakiejkolwiek możliwości uchronienia się od negatywnych następstw zmiany przez drugiego z rodziców sposobu rozliczenia ulgi, gdyż niejednokrotnie o tym, że doszło do tego, de facto, dowie się dopiero, gdy dojdzie do wszczęcia wobec niego postępowania w sprawie określenia wysokości należnego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Organy podatkowe nie mają bowiem obowiązku informowania o tym, że ze strony drugiego z rodziców doszło do zmiany sposobu podziału ulgi rodzinnej, a także nie są uprawnione do udzielenia byłemu małżonkowi informacji dotyczącej rozliczenia podatkowego drugiego z nich. Nadto w drastycznym przypadku, gdyby doszło do uznania takiej jednostronnej zmiany wcześniejszego oświadczenia za dopuszczalną i powodującą określone skutki prawne, decyzja organu podatkowego weryfikująca zeznanie drugiego z rodziców, mogłoby zapaść w końcowym momencie przed upływem okresu przedawnienia. W tej sytuacji, w praktyce, zdarzyć się może, że nie tylko taki podatnik zmuszony będzie de facto zwrócić część odliczonej już ulgi, która stanie się w każdym przypadku zaległością podatkową, ale także zmuszony będzie uregulować też powstałe już od niej odsetki. Ich kwota może końcowo spowodować, że finansowo w jego sytuacji ulga rodzinna w ogóle nie spełni celu w jakim została ustanowiona.

Trudno przy tym wymagać, a takie sytuacje mają miejsce, aby jeden z rodziców obawiając się ewentualnej zmiany w przyszłości sposobu rozliczenia ulgi przez drugiego z nich, z ostrożności wykazywał od razu w swoim zeznaniu jedynie jej połowę.

Takie działanie uchroniłoby go wprawdzie od ewentualnych negatywnych skutków na przyszłość, ale przecież nie taki cel miało umożliwienie dowolności podatnikom samodzielnego ustalania proporcji, w realizacji przez każdego z nich, wspólnej kwoty ulgi rodzinnej.

Rolą ustawodawcy jest, aby wprowadzając określoną instytucję podatkową, objąć ją takimi warunkami, aby osoba korzystająca z niej, miała zagwarantowaną stabilność przez cały okres, aż do przedawnienia zobowiązania podatkowego, o ile z jej strony nie doszło do naruszenia prawa.

Trzeba także zwrócić uwagę, że ustawodawca przewidując w ramach art. 27 f ust. 4 u.p.d.o.f. możliwość dowolnego kształtowania przez rodziców proporcji należnej im łącznie ulgi na dziecko, nie zagwarantował żadnego skutecznego rozwiązania, pozwalającego w sytuacjach spornych na weryfikację przez organy podatkowe, czy doszło do skutecznego (wiążącego) skorzystania przez nich z tej formy podziału ulgi.

Z jednej bowiem strony brak jest obowiązku każdorazowego składania przez oboje rodziców załącznika PIT/O zawierającego w części E informacje o dzieciach, z drugiej zaś strony, to w ramach tej informacji można jedynie wskazać okresy które podatnik chce objąć swoją ulgą. Dlatego też jedyną formą nieskorzystania z prawa do ulgi przez jednego z rodziców, z równoczesnym wyrażeniem zgody na pełne odliczenie jej przez drugiego z nich, jest złożenie przez niego załącznika PIT/O bez wykazania kwoty odliczenia.

Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie na dzień 30 kwietnia 2010r., czyli w ostatnim dniu ustawowego terminu do złożenia zeznania podatkowego za 2009 rok. W tej też dacie nie budziło wątpliwości organów, że wykazana przez skarżącego ulga na dziecko nie przekraczała ustawowego limitu, a zatem, że doszło do zgodnego ustalenia jej proporcji innej niż w częściach równych. Gdyby zatem nie doszło w późniejszym okresie do jednostronnej zmiany tej proporcji przez drugiego z rodziców, zeznanie podatkowe skarżącego byłoby prawidłowe. Podkreślić należy, iż skarżący konsekwentnie twierdził, że dokonał odliczenia ulgi zgodnie ze wcześniejszymi, wspólnymi ustaleniami. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący przedłożył płytę z nagraniem rozmowy telefonicznej przeprowadzonej pomiędzy nim a [...]. Z przebiegu rozmowy wynika, że żona skarżącego wyraziła zgodę na odliczenie przez skarżącego przedmiotowej ulgi w całości.

Dlatego też, w ocenie Sądu, ewentualna jednostronna zmiana tej proporcji przez któregokolwiek z rodziców dziecka, dokonana po upływie ustawowego terminu do złożenia zeznania podatkowego za dany rok podatkowy, nie upoważnia organów podatkowych do przyjęcia równego podziału ulgi. Skoro bowiem przewidziana przez ustawodawcę w ramach art. 27 f ust. 4 u.p.d.o.f. możliwość ustalenia przez podatników dowolnej proporcji kwoty ulgi na dziecko, przypadającej na każdego z nich, wymaga zgodnego działania, to także zmiana tej proporcji, czyli oświadczenia o sposobie jej rozliczenia, również musi być dokonana zgodnie przez nich oboje. Niewątpliwe też, skoro ustawodawca pozostawił podatnikom wybór, co do sposobu rozliczenia wspólnej ulgi na dziecko, to skoro skorzystali oni z tego prawa, wybierając jeden z dwóch możliwych sposobów jej podziału, to wybór ten ma charakter wiążący dla organów podatkowych w odniesieniu do danego roku podatkowego. Jedynie zatem zgodne ustalenie przez podatników w późniejszym okresie innej proporcji, mogłoby wpłynąć na zmianę wcześniejszej wykazanej przez nich samych proporcji ulgi.

W związku z tym, gdy odliczenia od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z art. 27 u.p.d.o.f. , kwoty ulgi na małoletnie dziecko, obliczonej zgodnie z ust. 2 art. 27 f u.p.d.o.f., rodzice dokonali w ramach zgodnego ustalenia jej proporcji, na podstawie ust. 4 art. 27f u.p.d.o.f., to zmiana tej proporcji również wymaga ich zgodnego współdziałania.

Dokonanie jednostronnej zmiany przez któregokolwiek z rodziców małoletniego dziecka, ustalonej w złożonych zeznaniach podatkowych, zgodnej proporcji podziału kwoty ulgi na dziecko, nie upoważnia organów podatkowych do dokonania jej podziału w częściach równych na podstawie art. 27 f ust. 4 u.p.d.o.f.

Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie doszło do zgodnej zmiany przez oboje podatników (rodziców) uprzednio wykazanej proporcji ulgi rodzinnej przysługującej każdemu z nich, brak było podstaw do weryfikacji zeznania podatkowego skarżącego i określenia mu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za sporny rok podatkowy. Tym samym organy podatkowe dokonując w ramach zaskarżonej decyzji uwzględnienia w rozliczeniu należnego podatku skarżącego, jedynie połowy ustawowego limitu ulgi na dziecko, dokonały tego z naruszeniem prawa materialnego, a to art. 27 f ust. 4 u.p.d.o.f., a w jego konsekwencji doszło również do naruszenia zasad postępowania podatkowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej :p.p.s.a. ), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...].

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie II wyroku.

O kosztach Sąd orzekł zgodnie z art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.