Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 860/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2017 poz 2365 art. art. 45 ust. 2 pkt 6, 130 ust. 1, ust. 2
law: Ustawa z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 października 2020 r. sprawy ze skargi B.K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie potrącenia części miesięcznego uposażenia za czas nieusprawiedliwionej nieobecności na służbie oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Straży Granicznej (dalej: Komendant Główny SG, organ) decyzja nr [...] z [...] marca 2020 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256; dalej Kpa.), po rozpatrzeniu odwołania [...] SG B.K. (dalej: funkcjonariusz, skarżący) od rozkazu personalnego Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej (Komendant) nr [...] z [...] stycznia

2020 r. w sprawie potrącenia przy najbliższej wypłacie odpowiedniej części uposażenia, tj. 14/30 miesięcznego uposażenia za czas nieusprawiedliwionej nieobecności funkcjonariusza w służbie, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta.

Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] stycznia 2020 r. Komendant Placówki SG kat. II w L. przesłał do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej meldunek,

w którym poinformował, że [...] SG B.K. po zakończeniu absencji chorobowej nie stawił się do realizacji obowiązków służbowych, do wykonywania których zobowiązany był rozkazem personalnym Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej nr [...] z [...] lutego 2018 r. W wyniku przeprowadzonej rozmowy telefonicznej uzyskano informację, że funkcjonariusz nie przebywa już na zwolnieniu lekarskim, a w związku z otrzymaniem przez niego rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby z dniem [...] lutego 2020 r., jest on w okresie rozliczania się ze służbą.

Rozkazem personalnym nr [...] z [...] lutego 2018 r., Komendant zwolnił funkcjonariusza z dniem [...] lutego 2018 r., ze stanowiska [...] Placówki SG kat. I w D. i przeniósł ww. funkcjonariusza z dniem [...] lutego 2018 r. do swojej dyspozycji z jednoczesnym wyznaczeniem do pełnienia służby w okresie pozostawania w dyspozycji w Placówce SG kat. II

w L. w zakresie posiadanych przez funkcjonariusza kwalifikacji określonych przez Komendanta ww. Placówki SG.

Decyzją Komendanta Głównego SG nr [...] z [...] kwietnia 2018 r., wspomniany rozkaz personalny został utrzymany w mocy.

W dniu [...] grudnia 2019 r. do Komendy Głównej Straży Granicznej wpłynął wniosek Komendanta o zwolnienie [...] SG B.K. ze służby w Straży Granicznej na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 6 w związku art. 45 ust. 5 oraz art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 147 ze zm.).

W dniu [...] stycznia 2020 r. ww. złożył, za pośrednictwem Komendanta, oświadczenie woli, w którym wniósł o rozwiązanie stosunku służbowego, na podstawie art. 42 ust. 2 pkt 5 i at. 45 ust. 2 pkt 6 ustawy o Straży Granicznej z dniem [...] stycznia 2020 r. Jednocześnie funkcjonariusz poinformował, że nie planuje przedłużać biegu zwolnienia lekarskiego.

Rozkazem personalnym nr [...] z [...] stycznia 2020 r. Komendant Główny SG

z dniem [...] lutego 2020 r. Zwolnił [...] SG B.K. ze służby stałej

w Straży Granicznej na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 42 ust. 2 pkt 5 oraz art. 49 ust. 2 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej. Od ww. rozstrzygnięcia funkcjonariusz złożył odwołanie. W wyniku jego rozpatrzenia decyzją nr [...] z [...] marca 2020 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej terminu zwolnienia ze służby w Straży Granicznej, orzekł że zwolnienie nastąpi z dniem [...] marca 2020 r., w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Organ podkreślił, że w okresie od dnia [...] lutego 2019 r. do dnia [...] stycznia 2020 r. [...] SG B.K. przebywał na ciągłym zwolnieniu lekarskim.

Od dnia [...] stycznia 2020 r. ww. funkcjonariusz nie stawił się do realizacji zadań określonych przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w L.,

do których zobowiązał go Komendant rozkazem personalnym nr [...] z [...] lutego 2018 r. Ponadto od dnia [...] stycznia 2020 r. strona nie przedstawiła zwolnienia lekarskiego stanowiącego usprawiedliwienie absencji chorobowej. Dodatkowo funkcjonariusz nie przedstawił orzeczenia o niezdolności do służby w Straży Granicznej wydanego przez Rejonową Komisję Lekarską w L., które mogłoby stanowić podstawę do zwolnienia go z urzędu z zajęć służbowych na czas trwania postępowania w sprawie zwolnienia ze służby. Biorąc powyższe pod uwagę uznano, że funkcjonariusz nie podjął służby, do której był zobowiązany i do chwili obecnej nie usprawiedliwił swojej nieobecności w służbie od dnia [...] stycznia 2020 r.

Rozkazem personalnym nr [...] z [...] stycznia 2020 r. Komendant, na podstawie art. 130 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Straży Granicznej, nakazał potrącić [...] SG B.K. 14/30 miesięcznego uposażenia przy najbliższej wypłacie w związku z nieusprawiedliwioną nieobecnością w służbie od dnia [...] stycznia

2020 r. do dnia [...] stycznia 2020 r.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone funkcjonariuszowi w dniu

[...] stycznia 2020 r., a [...] lutego 2020 r. złożył on, za pośrednictwem operatora pocztowego, odwołanie.

W odwołaniu funkcjonariusz wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz zakwestionował kompetencje Komendanta do dokonania potrącenia uposażenia na podstawie art. 130 ust. 1 ww. ustawy. Odniósł się do kwestii przeniesienia go rozkazem personalnym nr [...] z [...] lutego 2018 r., od dnia [...] lutego 2018 r., do dyspozycji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w związku z przewidywanym wyznaczeniem na inne stanowisko służbowe, z jednoczesnym wyznaczeniem do wykonywania w okresie pozostawania w dyspozycji zadań w Placówce SG kat. II w L.

Podniósł, że okres pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji nie może być dłuższy niż rok. Po upływie rocznego okresu pozostawania w dyspozycji funkcjonariusz przechodzi pod "władanie" Komendanta Głównego Straży Granicznej zgodnie z treścią art. 45 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 45 ust. 5 ustawy o Straży Granicznej, a Komendant Oddziału przyjmuje jedynie funkcję techniczną utrzymania funkcjonariusza na stanie ewidencyjnym z zadaniami kadrowo-finansowymi. Zdaniem funkcjonariusza od [...] grudnia 2019 r. Komendant Główny SG posiadał informację w zakresie rozwiązania z nim stosunku służbowego, jednak do dnia złożenia odwołania nie wydał mu polecenia podjęcia obowiązków służbowych zgodnie z treścią art. 39a ust. 3 ustawy o Straży Granicznej.

W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Komendant Główny SG wyjaśnił, że w myśl art. 130 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej funkcjonariuszowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu płatności. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie. W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się funkcjonariuszowi zawieszone uposażenie, w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej funkcjonariusz traci za każdy dzień nieobecności 1/30 części uposażenia miesięcznego (art. 130 ust. 2 cyt. ustawy).

Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że w okolicznościach niniejszej sprawy nieobecność w służbie [...] SG B.K. w dniach [...]-[...] stycznia

2020 r., nie została przez niego usprawiedliwiona, co w myśl przywołanych wyżej przepisów stanowi obligatoryjną podstawę do potrącenia 1/30 części uposażenia miesięcznego przy najbliższej wypłacie.

Jak wskazał Komendant Główny SG, powyższe znajduje potwierdzenie

w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia

2001 r. (sygn. akt II SA 94/01): "Pozostawanie funkcjonariusza Straży Granicznej

w stosunku służbowym bez podejmowania służby nie rodzi prawa do uposażenia. Zgodnie zaś z art. 130 ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. Nr 78, poz. 462 ze zm.) w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej funkcjonariusz traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia".

Organ wyjaśnił, że rozkazowi personalnemu Komendanta nr [...] z [...] stycznia 2020 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności mający na celu niezwłoczne wprowadzenie rozkazu w życie w związku z koniecznością dokonania przedmiotowego potrącenia części uposażenia przy najbliższej wypłacie. Dodatkowo ww. został pouczony, że zgodnie z art. 130 ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej w razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się funkcjonariuszowi zawieszone uposażenie.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w treści odwołania organ stwierdził, że są one bezpodstawne. Zdaniem organu wbrew temu co twierdzi funkcjonariusz upływ rocznego okresu przebywania funkcjonariusza w dyspozycji komendanta oddziału nie jest jednoznaczny z jego przejściem "pod władanie Komendanta Głównego Straży Granicznej". Zaistnienie wspomnianej okoliczności nie stanowi bowiem o utracie mocy obowiązującej rozkazu personalnego w przedmiocie przeniesienia funkcjonariusza do dyspozycji i wyznaczenia do wykonywania zadań. Nie istnieje również przepis prawa potwierdzający przedstawione przez ww. stanowisko. Zatem funkcjonariusz po zakończeniu zwolnienia lekarskiego winien zgłosić się do realizacji obowiązków służbowych. Fakt wystąpienia przez Komendanta z wnioskiem o rozwiązanie stosunku służbowego z [...] SG B.K. oraz samo wystąpienie przez funkcjonariusza z taką prośbą w dniu [...] stycznia 2020 r. nie zwolniło go z tego obowiązku.

Komendant Główny SG podkreślił, że jest właściwym na podstawie art. 49 ust. 2 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej do rozwiązania stosunku służbowego

z funkcjonariuszem posiadającym stopień oficerski, jednak nie staje się na podstawie tego przepisu jego przełożonym w sprawach osobowych, a co za tym idzie nie kształtuje jego praw i obowiązków wynikających ze stosunku służbowego (poza kwestią zwolnienia ze służby). Nie mógł zatem, wbrew temu co twierdzi funkcjonariusz, polecić mu podjęcia obowiązków służbowych zgodnie z treścią

art. 39a ust. 3 ustawy o Straży Granicznej.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie Komendanta Głównego SG

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący. Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz rozkazu personalnego nr [...]

z [...] stycznia 2020r., orzeczenia przez Sąd, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. w zw. z art. 138 § 2 Kpa. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy zaskarżony rozkaz personalny, a więc uznanie, iż sprawa pod względem faktycznym i prawnym nie budzi wątpliwości.

Zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci:

- art. 39a § 1 ustawy o Straży Granicznej poprzez jego niezastosowanie przez Komendanta Głównego Straży Granicznej i przyjęcie, że funkcjonariusz pozostaje nadal do dyspozycji Komendanta, podczas gdy okres pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji właściwego przełożonego nie może być dłuższy niż rok, a w niniejszej sprawie rozkazem personalnym nr [...] z [...] lutego 2018 r. Komendant z dniem [...] lutego 2018 r. przeniósł funkcjonariusza do swojej dyspozycji z jednoczesnym wyznaczeniem do pełnienia służby, w okresie pozostawania w dyspozycji,

w Placówce SG kat. II w L., a zatem roczny okres pozostawania w dyspozycji Komendanta upłynął w dniu [...] lutego 2019 r. i w związku z tym, funkcjonariusz SG nie był zobowiązany do stawienia się w dniu [...] stycznia 2020 r. do realizacji obowiązków służbowych w Placówce SG kat. II w L.;

- art. 130 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej w zw. § 4 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 maja 2002 r. w sprawie dokonywania potrąceń z uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz.U.

z 2002r. Nr 66, poz. 606 ze zm.) poprzez ich zastosowanie i błędne przyjęcie przez Komendanta Głównego SG, że skarżący po zakończeniu zwolnienia lekarskiego winien zgłosić się do realizacji obowiązków służbowych, określonych przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w L., do których zobowiązał

go Komendant rozkazem personalnym nr [...] z [...] lutego 2018 r., a zatem zasadne jest potrącenie odpowiedniej części uposażenia, tj. 14/30 uposażenia miesięcznego za czas nieusprawiedliwionej nieobecności funkcjonariusza w służbie, podczas gdy okres pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji właściwego przełożonego nie może być dłuższy niż rok, a okres ten upłynął w dniu [...] lutego 2019 r. i w związku

z tym skarżący nie był zobowiązany do stawienia się w dniu [...] stycznia 2020 r.

do realizacji obowiązków służbowych w Placówce SG kat. II w L.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął poszczególne jej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Tytułem wstępu, a co znalazło potwierdzenie w zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym, przypomnieć należy, że skarżący od dnia

[...] stycznia 2020 r. nie stawił się do realizacji zadań określonych przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w L., do których zobowiązał go Komendant rozkazem personalnym nr [...] z [...] lutego 2018 r. Ponadto od ww. dnia skarżący nie przedstawił zwolnienia lekarskiego stanowiącego usprawiedliwienie absencji chorobowej. Dodatkowo skarżący nie przedstawił orzeczenia o niezdolności

do służby w Straży Granicznej wydanego przez Rejonową Komisję Lekarską

w L., które mogłoby stanowić podstawę do zwolnienia go z urzędu z zajęć służbowych na czas trwania postępowania w sprawie zwolnienia ze służby. W tym stanie sprawy uznano, że skarżący nie podjął służby, do której był zobowiązany

i do dnia wydania rozkazu Komendanta o nakazie potrącenia uposażenia nie usprawiedliwił swojej nieobecności w służbie od dnia [...] stycznia 2020 r.

W konsekwencji Komendant rozkazem personalnym nr [...] z [...] stycznia 2020 r.,

na podstawie art. 130 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Straży Granicznej, nakazał potrącić

skarżącemu 14/30 miesięcznego uposażenia przy najbliższej wypłacie w związku

z nieusprawiedliwioną nieobecnością w służbie od dnia [...] stycznia

2020 r. do dnia [...] stycznia 2020 r. Rozkaz Komendanta został utrzymany w mocy rozkazem Komendanta Głównego SG, a ten został objęty skargą do Sądu.

Należy również wskazać, że w dniu [...] stycznia 2019 r. przeprowadzono

ze skarżącym rozmowę kadrową, w trakcie której został on poinformowany, że

z uwagi na brak możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko służbowe w innych jednostkach organizacyjnych Straży Granicznej, jak również brak wolnych stanowisk służbowych zaszeregowanych do 11 grupy uposażenia zasadniczego w [...] Oddziale Straży Granicznej, zostanie mianowany na niższe stanowisko służbowe – zastępcy komendanta Placówki SG kat. III w H. Jednocześnie w trakcie tej rozmowy skarżący został poinformowany o treści art. 45 ust. 2 pkt 6 ustawy o Straży Granicznej, zgodnie z którym funkcjonariusza przeniesionego do dyspozycji można zwolnić ze służby w przypadku niewyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe z powodu upływu jednego roku pozostawania w dyspozycji, gdy nie ma możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko służbowe. Podczas tej rozmowy kadrowej skarżący oświadczył, że nie przyjmuje propozycji mianowania na ww. stanowisko służbowe.

Z kolei w dniu [...] lutego 2019 r. poinformowano skarżącego, że zostało wszczęte

na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 6 cyt. ustawy, postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w związku z niewyrażeniem zgody na mianowanie na niższe stanowisko służbowe.

Argumenty podniesione przez skarżącego w skardze jakoby organ naruszył m.in. art. 130 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej w zw. z § 4 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 maja 2002 r.

w sprawie dokonywania potrąceń z uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej, uznać należy za nieuzasadnione.

Z uwagi na sformułowane przez skarżącego zarzuty oraz fakt zbiegu

pozostawania skarżącego na wielomiesięcznym zwolnieniu lekarskim oraz niewyrażenia przez niego zgody na mianowanie na niższe stanowisko służbowe, wskutek czego zostało wszczęte na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 6 ustawy o Straży Granicznej postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby, wyjaśnić należy, że procedowanie w zakresie zwolnienia ze służby w Straży Granicznej pozostaje w gruncie rzeczy bez wpływu na ustalenie zasadności potrącenia uposażenia w związku z niepodjęciem służby. Inne są bowiem podstawy zastosowania wobec funkcjonariusza Straży Granicznej dolegliwości w postaci potrącenia uposażenia, a inne zwolnienia ze służby.

Jedynie tytułem uzupełnienia wskazać należy, że pomimo zaistnienia przesłanki do zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 6 ustawy o Straży Granicznej, zwolnienie takie nie było możliwe z uwagi

na rozpoczęcie przez skarżącego absencji chorobowej od dnia 18 lutego 2019 r., trwającej 11 miesięcy (art. 47 ust. 1 cyt. ustawy).

Podkreślenia wymaga, że w obrocie prawnym pozostawał rozkaz personalny nr [...] z [...] lutego 2018 r. dotyczący przeniesienia skarżącego do dyspozycji oraz wyznaczenia do wykonywania zadań służbowych w Placówce SG w L.

w okresie pozostawania w dyspozycji. Rozkaz ten nie został uchylony, czy też zmieniony innym rozkazem personalnym, jak również nie stwierdzono jego nieważności. Wobec tego postanowienia zawarte w tymże rozkazie personalnym obowiązywały skarżącego po zakończeniu okresu absencji chorobowej (tj. od dnia [...] stycznia 2020 r.), aż do dnia zwolnienia ze służby, co potwierdza rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby (rozkaz personalny

nr [...] z [...] stycznia 2020 r. Komendanta Głównego SG). Co więcej rozkaz personalny nr [...] z [...] lutego 2018 r. pozostaje w mocy do dnia zwolnienia skarżącego ze służby w Straży Granicznej (wiedzę tą skarżący uzyskał podczas rozmowy w dniu [...] lutego 2019 r.). Nie mógł zatem skutecznie argumentować, że upłynął okres pozostawania w dyspozycji i w związku z tym nie ma obowiązku stawienia się w wyznaczonej jednostce.

Ponadto naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia [...] Oddziału Straży Granicznej poinformował skarżącego, że ww. rozkaz personalny z [...] lutego 2018 r. dotyczący między innymi wyznaczenia skarżącego do wykonywania zadań służbowych w Placówce SG w L. pozostaje w mocy i obowiązuje do dnia zwolnienia ze służby.

Wobec powyższego zasadnym jest stwierdzenie, że skoro skarżący w okresie do [...] stycznia 2020 r. Do [...] stycznia 2020 r. nie stawił się do wykonywania obowiązków służbowych w ww. Placówce SG w L., pomimo tego, że taki obowiązek wynikał ze wspomnianego wyżej rozkazu nr [...] Komendanta, nie przedstawiając za ten okres zwolnienia lekarskiego stanowiącego usprawiedliwienie nieobecności w służbie, jak również innego dokumentu usprawiedliwiającego nieobecność, to stosowanie do art. 130 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, Komendant był uprawniony do dokonania wobec skarżącego funkcjonariusza potrącenia uposażenia, tj. 14/30 miesięcznego uposażenia za czas nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie. Stosownie bowiem do treści tego przepisu funkcjonariuszowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie

od najbliższego terminu płatności. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 kwietnia

2001 r., sygn. akt II SA 94/01, jednoznacznie wskazał, iż samo pozostawanie

w stosunku służbowym bez podejmowania służby nie jest wystarczające, aby domagać się za ten okres uposażenia. Prawo do uposażenia powiązane jest bowiem z faktycznym podejmowaniem służby. Wobec tego, że skarżący po dniu zakończenia absencji chorobowej - [...] stycznia 2020 r. nie stawił się w wyznaczonej przez Komendanta jednostce, pozostając w tym czasie w służbie, na co wskazuje rozkaz Komendanta Głównego SG z [...] stycznia 2020 r., nie przedstawiając na tę okoliczność jakiegokolwiek usprawiedliwienia, prawidłowym okazało się być uznanie organów Straży Granicznej, że z tego tytułu skarżący utracił odpowiednią część uposażenia.

W konsekwencji Komendant oraz Komendant Główny SG prawidłowo postanowili wobec skarżącego o potrąceniu przy najbliższej wypłacie odpowiedniej części uposażenia, tj. 14/30 miesięcznego uposażenia za czas nieusprawiedliwionej nieobecności funkcjonariusza w służbie, a wydane w tym zakresie rozstrzygnięcia uzasadnili zgodnie z normą przewidzianą w art. 107 § 3 Kpa.. Trudno postawić skutecznie organowi zarzutu naruszenia podnoszonych przez skarżącego przepisów postępowania, skoro wyczerpująco zbadał on wszystkie istotne okoliczności związane z niniejszą sprawą, jak również dokonał ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Wydanie decyzji nastąpiło zgodnie

z zachowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 Kpa.,

w granicach przyznanych organowi uprawnień.

Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.

-----------------------

1