Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 532/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust.1 pkt 6. art. 18 ust.1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: art. 75,77 i 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.11, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie NSA Maria Czapska - Górnikiewicz NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1368/06 w sprawie ze skargi H. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od H. W. na rzecz Komendanta Głównego Policji w W. kwotę 200 ( dwieście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 września 2006 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1368/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi H. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] (Nr [...]) w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku powołano następujące okoliczności faktyczne i prawne.

[...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) cofnął H. W., skarżącemu w niniejszej sprawie, pozwolenie na trzy sztuki broni palnej myśliwskiej.

W uzasadnieniu prawnym i faktycznym powyższej decyzji organ II instancji stwierdził, że z ustaleń stanu faktycznego w tej sprawie wynika, że Sąd Okręgowy w K. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] sygn. [...] uznał H.. W. za winnego popełnionego przestępstwa z art. 35 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1999 r. o ochronie zwierząt i wymierzył mu karę [...] miesięcy pozbawienia wolności zawieszając ją warunkowo na okres próby [...] lat. Ponadto organ podniósł w uzasadnieniu decyzji, że Sąd uznał, iż H. W. stwarza poważne zagrożenie dla porządku prawnego, o czym świadczy łatwość z jaką posługuje się bronią oraz jego przekonanie do konieczności użycia broni w każdej sytuacji. Następnie w odwołaniu od powyższej decyzji H. W. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania bądź o polecenie organowi I instancji uzupełnienia postępowania . W treści odwołania podniósł zarzut błędnego ustalenia, że w przyszłości użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego oraz niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Ponadto stwierdził, że od dnia popełnienia czynu upłynęło [...] lata i w tym okresie jego zachowanie, jak wynika z opinii Komisariatu Policji w A. było poprawne. Natomiast podkreślił, gdyby prognoza postępowania przyjęta przez organ była słuszna, to w tym okresie musiałby się dopuścić działań, które by ją potwierdzały, a tak się nie stało. Jednocześnie dodał, iż [...] Komendant Wojewódzki Policji powinien zapoznać się z aktami sądowymi sprawy, żeby poznać wszystkie okoliczności popełnienia czynu, zaś powoływanie się tylko na fakt skazania jest niewystarczające.

Rozpatrując odwołanie, organ II instancji stwierdził, że wystąpiły w tej sprawie przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską w świetle dyspozycji art. 18 ust. 1pkt 2 cyt. ustawy o broni i amunicji.

Wynika to z tego, że skarżący w tej sprawie H. W. Wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] sygn. akt [...] został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, polegającego na umyślnym zabiciu psa, chociaż pies nie był zwierzęciem zdziczałym i znajdował się pod opieką człowieka. Oznacza to, że H. W. popełniając takie przestępstwo, świadomie naruszył obowiązek prawny. Natomiast, dodał organ odwoławczy, rodzaj i okoliczności czynu szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego wzbudzają uzasadnioną obawę, że może skarżący użyć posiadanej broni niezgodnie z przeznaczeniem tj. w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ponadto takie postępowanie nie daje gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni, czyli także organ odwoławczy uznał, że H. W. należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji. Jednocześnie stwierdził, że prawomocne wyroki sądów karnych wiążą organy Policji w postępowaniu administracyjnym w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń palną. Dlatego też organy Policji uznały, że popełniając powyższe przestępstwo H. W. utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania broni palnej myśliwskiej zwłaszcza, że przestępstwa tego dokonał właśnie przy użyciu tej broni. Z tych względów, oceny tej nie może zmienić nawet pozytywna opinia w miejscu zamieszkania czy też deklaracje strony skarżącej dotyczące zgodnego z prawem używania broni w przyszłości. W takim stanie faktycznym i prawnym interes strony, przejawiający się w prawie posiadania pozwolenia na broń powinien, zdaniem organu I instancji ustąpić na rzecz interesu ochrony porządku publicznego, co wymagało w tej sprawie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską.

W skardze na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji, H. W. podniósł podstawowy zarzut błędnej jego zdaniem, oceny okoliczności faktycznych w tej sprawie przez organ I instancji. Według skarżącego, nastąpiło to z powodu obrazy przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 9, 75 § 1, 77 § 1 k.p.a. przez niedopuszczenie dowodu z akt sprawy karnej sygn. [...] oraz ewentualnie także powołanie biegłego psychologa dla ustalenia jego cech charakteru. Było to, zdaniem skarżącego konieczne dla ustalenia, iż skazanie za przestępstwo automatycznie rodzi obawę, iż może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku prawnego. Ponadto zarzucił faktyczne pozbawienie możliwości poddania kontroli instancyjnej przesłanek, dla których cofnięto mu pozwolenie na broń. Z tych względów skarżący wniósł o uchylenie obu decyzji, bądź o uchylenie zaskarżonej decyzji i nakazanie Komendantowi Głównemu Policji umorzenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 września 2006 r. oddalił skargę , gdyż stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W uzasadnieniu Sąd I instancji orzekł, że cofnięcie pozwolenia na broń w tej sprawie – myśliwską – na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cyt. ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny.

Decyzja w tym przedmiocie nie jest decyzją wydaną w granicach uznania administracyjnego, lecz decyzją o charakterze związanym, tj. organ administracji publicznej przy wystąpieniu sytuacji przewidzianej przepisami prawa zobligowany jest wydać decyzję określonej treści, nie kierując się przy tym zasadami współżycia społecznego.

W tej sprawie materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy o broni i amunicji. W świetle powołanego wyżej przepisu właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tejże ustawy. Zastosowanie przez organ omawianego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne, w każdym przypadku, gdy osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cyt. ustawy, podkreślił Sąd I instancji. Są to bowiem osoby, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu albo, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Oznacza to, że przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest uzasadniona obawa co do użycia broni w takim celu, nie zaś faktyczne użycie broni w tym celu. Dlatego też w sytuacji prawnej i faktycznej , w której organ Policji uzyskał wiadomość o prawomocnym wyroku wydanym przez Sąd Rejonowy w C. w [...] wydziale karnym sygn. akt [...] (Sąd Okręgowy w K. uznając apelację H. W. za oczywiście bezzasadną wyrokiem z dnia [...] sygn. [...] utrzymał wyrok Sądu Rejonowego w mocy) był zobligowany do zastosowania w tej sprawie art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Jednocześnie, podkreślił Sąd I instancji, właściwy organ Policji zasadnie uznał, że fakt skazania H. W. za czyn z art. 35 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, rodzi uzasadnioną obawę, iż może on użyć broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Natomiast prawomocny wyrok Sądu wiąże strony.

Ponadto, zgodnie z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą także wojewódzki sąd administracyjny.

Podnoszony w skardze fakt, iż sąd karny nie orzekł o przepadku broni i nie zakazał H. W. wykonywania czynności myśliwego nie zwalnia organu Policji od obowiązku wyjaśnienia w postępowaniu administracyjnym, czy w sprawie zachodzą przesłanki z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji do cofnięcia pozwolenia na broń i wydanie stosownej decyzji w tym przedmiocie. Wynika to z tego, że skarżący został skazany prawomocnie za czyn z art. 35 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt. Ponadto okoliczność, że skarżący został uznany za winnego popełnienia tego czynu wyrokiem Sądu Rejonowego w C., a nie powołanym przez organ wyrokiem Sądu Okręgowego w K., który działając jako Sąd II instancji ten wyrok Sądu Rejonowego utrzymał w mocy, nie czyni tej decyzji wadliwą. Z uzasadnienia decyzji organu II instancji jednoznacznie bowiem wynika, że skazanie skarżącego za omawiany czyn skutkowało zaliczeniem skarżącego do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy.

Ponadto Sąd I instancji stwierdził, że organ odwoławczy zasadnie odwołał się do ustaleń Sądu Rejonowego co do okoliczności faktycznych zdarzenia, które wskazane zostały w obszernym uzasadnieniu powyższego wyroku Sądu Rejonowego. Nie było więc potrzeby dopuszczenia dowodu z akt sądowych tej sprawy zaś fakt, że organy takiego dowodu nie przeprowadziły nie powoduje skutku podniesionego przez skarżącego, czyli niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Zarzut naruszenia art. 9, 75 § 1 i art. 77 k.p.a. jest zatem chybiony. Ponadto, Sąd I instancji orzekł, że właściwe organy były związane ustaleniami sądu karnego także w zakresie okoliczności faktycznych. Sąd Rejonowy badał sprawę tylko w zakresie prawa karnego, co nie oznacza jednak, iż ustalenia te są nieprzydatne dla oceny działania skarżącego w świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji. Z kolei, dodał Sąd I instancji, właściwy organ zasadnie podniósł w świetle uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego, że skarżący zabił psa z naruszeniem ustawy o ochronie zwierząt i zrobił to z premedytacją chcąc wymusić na opiekunie zwierzęcia, posądzonym przez niego o kłusownictwo, wylegitymowanie się. Ponadto pies był pod opieką T. J., który prosił skarżącego żeby psu nie robił krzywdy. Z kolei, Sąd Rejonowy podkreślił, że H. W. potwierdził w swoich zeznaniach, że zabicie psa było jego reakcją na to, że T. J. nie chciał okazać dokumentu, ponieważ gdyby to zrobił, nie zastrzeliłby pozostającego pod jego opieką psa.

Z tych względów Sąd I instancji orzekł w tej sprawie, że uprawnienie posiadania broni ma szczególny reglamentacyjny charakter i od osób posiadających takie uprawnienie, należy wymagać poszanowania prawa, zaś posiadanie broni nie jest prawem zagwarantowanym przepisami Konstytucji RP. Dlatego też podkreślił Sąd I instancji, właściwe organy Policji zasadnie uznały, iż skarżący popełniając czyn z art. 35 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania broni palnej, zwłaszcza że tego czynu, co jest bezsporne, dokonał właśnie przy użyciu tej broni. W tym stanie prawnym i faktycznym nie można czynić zarzutu niewyjaśnienia okoliczności sprawy przez niepowołanie biegłego psychologa. Stosownie do art. 84 § 1 k.p.a. organ może zwrócić się do biegłego o wydanie opinii wówczas, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne lecz ocena w tym zakresie należy do organu. Natomiast właściwy organ takiej konieczności nie stwierdził i jest to w świetle stanu sprawy stanowisko prawidłowe. Ponadto, badanie stanu psychicznego odbywa się tylko na zasadach określonych w art. 15 ust. 5 powołanej ustawy, a przesłanki określone w tym przepisie w sprawie nie zachodziły. Z faktu niepoddania skarżącego takiemu badaniu nie można zatem czynić zarzutu i wnioskować o wadliwości zaskarżonej decyzji, ponieważ w tej sprawie wystąpiła przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt ustawy o broni i amunicji do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń .

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji pełnomocnik fachowy reprezentujący skarżącego H. W., zaskarża w całości wyrok Sądu I instancji i wnosi o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania jak i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Natomiast w treści skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego na podstawie art. 174 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 - zwana dalej ppsa) podnosi następujące zarzuty kasacyjne.

Po pierwsze, rażące naruszenie prawa materialnego, czyli art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o broni i amunicji, przez niesłuszne uznanie, że H. W. może w przyszłości użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego;

Po drugie, rażące naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 75, 77, 78 oraz 80 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego przez komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie dla wykazania, że H. W. w przyszłości może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego i zaakceptowanie tego ustalenia przez komendanta Głównego Policji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Po trzecie, naruszenie art. 11 ppsa poprzez niesłuszne uznanie, iż ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] , sygn. akt [...], skazującego H. W. za popełnienie przestępstwa z art. 35 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (jednolity tekst Dz.U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002 ze zm.) są także wiążące w postępowaniu administracyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.), a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą zaskarżenie. Kwestionując orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona skarżąca zobowiązana jest wskazać w skardze kasacyjnej przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały naruszone przez Sąd I instancji. Podstawy skargi kasacyjnej określone w art. 174 p.p.s.a. dotyczyć mogą zarówno tych przepisów, które Sąd wskazał jako przepisy, które miały zastosowanie w toku rozpoznania sprawy, jak też tych przepisów, które powinny być stosowane w toku rozpoznania sprawy, choć nie zostały przez Sąd wskazane. Naruszenie przepisów postępowania może odnosić się zarówno do przepisów regulujących postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, jak i do przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej (wyrok siedmiu sędziów NSA z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05, ONSAiWSA 2006/2/39).

Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny tylko w odniesieniu do określonego ustalonego stanu faktycznego stanowiącego podstawę zastosowania prawa materialnego. Dlatego też, w przypadku braku skutecznego prawnie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny za wiarygodną musi uznać faktyczną podstawę rozstrzygnięcia przyjętą przez wojewódzki sąd administracyjny. W tej sprawie wbrew zarzutowi ze skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 75, 77 i 80 kpa przez zaniechanie przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w świetle dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit."c" ppsa. Sąd I instancji trafnie bowiem orzekł, że zebrany w tej sprawie materiał dowodowy został prawidłowo oceniony przez organy i był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenia faktyczne znajdujące się w tym materiale dowodowym potwierdzają, że właściwe organy dokonały prawidłowej oceny prawnej stanu faktycznego oraz zasadnie bez naruszenia przepisów prawa materialnego rozstrzygnęły, że zachodzą przesłanki do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską. Wynika z tego, że w aktach sprawy znajduje się prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w C. wydany w II wydziale karnym sygn. akt [...] skazujący H. W. (Sąd Okręgowy w K. uznając apelację H. W. za oczywiście bezzasadną, wyrokiem z dnia [...] sygn. [...] utrzymał powyższy wyrok w mocy). Dlatego też prawidłowo Sąd I instancji orzekł, że właściwe ograny Policji były zobowiązane do oceny stanu prawnego i faktycznego, w tej sprawie w świetle dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy o broni i amunicji. Takiej oceny w sprawie dokonano zasadnie uznając, że skazanie powołanym wyżej prawomocnym wyrokiem H. W. za czyn z art. 35 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt wywołuje uzasadnioną obawę, że może on użyć broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto, prawidłowo Sąd I instancji orzekł, że prawomocny wyrok Sądu wiąże nie tylko strony postępowania lecz zgodnie z dyspozycją art. 11 p.p.s.a. ustalenia prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego co do popełnienia przestępstwa wydanego w postępowaniu karnym, wiążą także wojewódzki sąd administracyjny. Natomiast właściwe organy Policji jak i Sąd I instancji nie mogą dokonywać samodzielnie ustaleń faktycznych co do okoliczności zdarzenia skutkującego prawomocnym skazaniem skarżącego jak i stopnia jego zawinienia.

Pozwoliło to stwierdzić, że prawidłowo także Sąd I instancji orzekł, że w tym stanie faktycznym właściwe organy zasadnie zastosowały dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 biorąc pod uwagę przepisy art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cyt. ustawy o broni i amunicji. Pierwszy powyższy przepis zawiera unormowanie, którego dyspozycja jednoznacznie stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń jeżeli osoba, która je uzyskała należy do zakresu podmiotowego osób regulowanych przepisem art. 15 ust. 1 pkt 2-6 powołanej wyżej ustawy. Oznacza to, że cofnięcie pozwolenia na broń – także oczywiście myśliwską – jest w tym stanie faktycznym obligatoryjne. Dotyczy to bowiem osób, co do których ustawodawca stanowi, że istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Z tych względów, co należy podkreślić przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest uzasadniona obawa co do użycia broni w takim celu, nie zaś faktyczne użycie broni w tym celu. Dlatego też, w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, materialnoprawną podstawę decyzji zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i ocenianej przez ten Sąd co do jej legalności, jest przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z nim, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Oznacza to, że w świetle dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy o broni i amunicji osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto, to właśnie ustawodawca nie zróżnicował skutku popełnienia i skazania za przestępstwo prawomocnym wyrokiem dla dopuszczalności dalszego posiadania broni od charakteru popełnionego przestępstwa. Należy zatem przyjąć, że prawomocny wyrok skazujący i to bez względu na określony w nim wymiar kary, jest niejako dowodem istnienia wobec skazanego obawy, że posiadacz broni palnej użyje tej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (zob. np. Wyrok NSA z dnia14 stycznia 2003 r. , sygn. akt III SA 1173/01 , niepublikowany). Ponadto prawidłowo Sąd I instancji orzekł, że decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie jest decyzją uznaniową lecz związaną co oznacza, iż organ przy spełnieniu określonych prawem przesłanek, ma obowiązek cofnąć uprzednio udzielone pozwolenie, nie mając możliwości ważenia interesu publicznego i interesu strony.

Oznacza to, że całkowicie chybione są zarzuty ze skargi kasacyjnej dotyczące rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o broni i amunicji jak i naruszenia art. 11 p.p.s.a.

Z tych względów, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.