Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 444/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-10-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie z art. 260 § 1 PPSA
Powołane przepisy: article: art.167a par.2-3, art. 199, art. 243 par.1, art. 245 par. 2 i 3, art. 246 par.1 pkt 1 i 2, art. 260 par. 1- 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 21 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. P. od postanowienia Starszego Referendarza Sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie z dnia 28 września 2016r., sygn. akt I SA/Ol 444/16 w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie: podatku od nieruchomości za rok 2010 postanawia : utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie WSA/post.1 – sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

R. P. (dalej powoływany m.in. jako skarżący, wnioskodawca), reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie: podatku od nieruchomości za rok 2010.

We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Ze złożonego formularza PPF o stanie rodzinnym, majątku

i dochodach wynikało, iż wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe

z pełnoletnimi dziećmi, które uczą się i pozostają na jego utrzymaniu. Z prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej skarżący osiąga dochód w wysokości 4.900 zł miesięcznie. Wnioskodawca jest współwłaścicielem mieszkania o powierzchni 68 m2, innego majątku nie posiada. Wskazał, iż z żoną pozostaje w rozdzielności majątkowej, a także że toczy się sprawa o rozwód. Podniósł, iż łączna suma jego zobowiązań

z tytułu zaległości wobec Urzędu Miasta, Urzędu Skarbowego, A. S.A. oraz wobec banków wynosi 813.753,00 zł.

Do złożonego wniosku załączono kopię podsumowania księgi przychodów

i rozchodów za okres 01.03.2016r. – 31.05.2016r., za okres 01.11.2015r. – 31.12.2015r., pismo dotyczące zobowiązań PHU A., wyciąg z rachunku bankowego.

Pismem z dnia 2 września 2016 r. skarżący na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej cyt. jako "p.p.s.a."), wezwany został do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie dodatkowych oświadczeń

i przedłożenie dokumentów źródłowych w zakresie okoliczności dotyczących jego sytuacji majątkowej i życiowej, które mogą mieć wpływ na ocenę zasadności wniosku

o przyznanie prawa pomocy.

W odpowiedzi na wezwanie, skarżący wyjaśnił, że jego miesięczne wydatki

w zakresie utrzymania własnego, rat kredytów, stałej obsługi prawnej, księgowej, opłat za energię elektryczną wynoszą od 12.512,64 zł do 14.512,64 zł. Ponadto skarżący

w okresie od 01.06.2016r. do 31.08.2016r. uiścił tytułem podatku VAT, ubezpieczeń pojazdów, opłaty za wywóz nieczystości, składek ZUS, zaliczek na podatek dochodowy, spłaty w postępowaniu egzekucyjnym kwotę w łącznej wysokości 38.937,62 zł. Wyjaśnił, iż nie korzysta z niczyjej pomocy finansowej. Żona skarżącego zatrudniona jest w Niemczech na podstawie umowy o pracę, jednakże wnioskodawca nie zna wysokości jej zarobków, nie posiada też wiedzy na temat innych jej dochodów, nie zna numerów jej rachunków bankowych. Małżonkowie żyją w nieformalnej separacji, a żona złożyła pozew o rozwód. W skład majątku wnioskodawcy wchodzą: udział ½ w prawie własności lokalu mieszkalnego szacunkowa wartość 200.000 zł, udział ½ w prawie własności działki nr "[...]’ o powierzchni 6.161 m2 zabudowanej budynkiem

o powierzchni użytkowej 3.048,80 m2 (szacunkowa wartość gruntu 850.000,00 zł). Ponadto skarżący posiada samochód ciężarowy Mercedes ML 400 rok prod. 2002, samochód osobowy Hyundai i30 1,4 rok produkcji 2012, samochód ciężarowy Renault Master rok prod. 1998. Wskazał, że nie posiada przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł, zasobów pieniężnych, oszczędności, papierów wartościowych. Środki pozyskane z działalności gospodarczej w całości przeznacza na bieżącą działalność firmy, spłacanie zobowiązań oraz zaspokajanie potrzeb życiowych. W okresie od 1 stycznia 2014r. nie nabywał żadnych składników majątkowych, jedynie w lipcu 2014r dokonał przekształcenia użytkowania wieczystego działki nr "[...]"

w prawo własności i z tego tytułu zobowiązany jest do uiszczenia kwoty 407.422 zł rozłożonej na dziesięć rat płatnych co roku w wysokości 40.700 zł każda. Skarżący wraz z żoną w 2014 r. dokonał zbycia działki nr "[...]" za kwotę 20.000 zł, a w 2015r. zbycia działki nr "[....]" za kwotę 30.000 zł. Odnośnie nieruchomości w której prowadzona jest działalność gospodarcza skarżący wyjaśnił, że nie ujął jej w formularzu wniosku PPF z powodu pośpiesznego wypełniania formularzy w sześciu sprawach. Nieruchomość ma powierzchnię 6.161 m2 i zabudowana jest budynkiem o powierzchni użytkowej 3.048,80 m2. We wnętrzu znajdują się lokale użytkowe, które skarżący wynajmuje. Budynek nie jest ujęty w ewidencji środków trwałych. Ponadto wyjaśniono, iż skarżący nie posiada polis ubezpieczeniowych na życie. Pełnomocnik skarżącego

w ramach umowy o obsługę prawną otrzymuje ryczałtowe wynagrodzenie w kwocie 2.460 zł miesięcznie.

Do złożonych oświadczeń załączono kopie dokumentów źródłowych potwierdzających wysokość i rodzaj kosztów i zobowiązań skarżącego w zakresie: własnego utrzymania, utrzymania mieszkania, nieruchomości, w której prowadzona jest działalność gospodarcza, obsługi prawnej, obsługi księgowej, spłat rat kredytów, spłat do US, ZUS. Ponadto przedłożono kopie: zawiadomienia o wszczęciu egzekucji z dnia 21.06.2016r. na kwotę główną należności 32.965,36 zł, wykazu spraw objętych postępowaniem egzekucyjnym, elektronicznego zestawienia operacji za okres od 01.06.2016r. do 09.09.2016r., upomnienia do zapłaty kwoty 62.943,58n zł tytułem przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności, aktu notarialnego z dnia 29.10.2014r., aktu notarialnego z dnia 28.08.2015r., PIT-36L za 2015r., PIT/B za 2015r. podsumowania księgi przychodów i rozchodów za okres 01.06.2016r.-31.08.2016r., VAT-7K za drugi kwartał 2016r.

Postanowieniem z dnia 28 września 2016 r., Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie odmówił skarżącemu zwolnienia od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu postanowienia referendarz sądowy wskazał m.in., że skarżący prowadzi działalność gospodarczą, z której uzyskuje dochody pozwalające na regulowanie jego zobowiązań i kosztów utrzymania. Ponadto zauważono, że skarżący ponosi wysokie koszty utrzymania kształtujące się w granicach od 12.512,64 zł do 14.512,64 zł miesięcznie. Dodatkowo poza stałymi miesięcznymi wydatkami skarżący

w okresie od 01.06.2016r. do 31.08.2016r. uiścił tytułem podatku VAT, ubezpieczeń za samochody, składek ZUS, zaliczek na podatek dochodowy, postępowania egzekucyjnego kwotę 38.937,62 zł. Ponoszenie wskazanych w oświadczeniu kosztów, referendarz ocenił jako możliwość opłacania swoich zobowiązań.

Odnosząc się do posiadanych przez wnioskodawcę zobowiązań (łącznie 813.753,00 zł) referendarz podniósł, iż ich wysokość i rodzaj jest efektem podjętych przez skarżącego decyzji dotyczących m.in. zaciągnięcia kredytów, zakupu oraz posiadania nieruchomości, prowadzenia działalności gospodarczej. Wskazano również , iż zobowiązania skarżącego są na bieżąco regulowane.

Referendarz sądowy zwrócił również uwagę na znaczny majątek skarżącego, który wyklucza możliwość uzyskania zwolnienia od kosztów sądowych. Rozpoznając wniosek skarżącego uwzględnił także ilość spraw zawisłych przed Sądem (6) oraz łączną wysokość wpisów sądowych w tych sprawach (9.049 zł). Nie kwestionując konieczności regulowania przez wnioskodawcę wysokich zobowiązań o charakterze prywatno jak i publicznoprawnym, wskazał, iż skarżący nie spełnia warunków do przyznania mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem skarżący wniósł sprzeciw,

w którym wskazał m.in., że z uwagi na rozmiar ciążących na nim zobowiązań oraz ponoszonych przez niego miesięcznych wydatków zasadne jest udzielenie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym lub co najmniej zwolnienia go w części od kosztów sądowych. Wskazał, że niewielki zysk osiągany z działalności gospodarczej (6.816,41 zł – w drugim kwartale br.) nie może dostarczyć środków na poniesienie kosztów sądowych. Dodał, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza w konkretnych okresach przynosi dochód, jednak jest on pochłaniany przez zaległe i bieżące zobowiązania, których znaczną wysokość wnioskodawca udokumentował. Reasumując stwierdził, iż oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy zamyka mu drogę do obrony jego interesów na drodze sądowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, m. in. od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. W takiej sytuacji, tj. rozpatrując sprzeciw od takowego postanowienia sąd - jak stanowi art. 260 § 1 p.p.s.a. - wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od rzeczonego postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2 w/w przepisu). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3 tegoż przepisu). Wobec powyższego art. 260 § 2 p.p.s.a. stanowi wyjątek od zasady określonej w art. 167a § 2-3 p.p.s.a., że sąd rozpoznający sprzeciw działa jako sąd pierwszej instancji. W komentowanej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny działa jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy

o zażaleniu.

Zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. W myśl art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a., sąd przyznaje prawo pomocy w zakresie całkowitym, w przypadku gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast stosownie do pkt 2 §1 art. 246 ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest

w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zaznaczyć jednocześnie należy, iż prawo pomocy

w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego,

a w zakresie częściowym obejmuje tylko zwolnienie od opłat sądowych w całości lub

w części, albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art.245 § 2 i 3 p.p.s.a.).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że celem instytucji prawa pomocy jest zagwarantowanie prawa do sądu osobom najuboższym, znajdującym się w wyjątkowo złej sytuacji materialnej, które całkowicie nie są w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów dochodzenia swych praw przed sądem (postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt II FZ 201/14, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach,

w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Burzy bowiem konstytucyjny obowiązek wynikający z art. 84 Konstytucji RP świadczenia ciężarów i świadczeń publicznych, do których zalicza się daniny publiczne w postaci kosztów sądowych na zasadzie równości i powszechności. Koszty procesu przerzucane są bowiem na innych i z tego tytułu instytucja prawa pomocy winna być traktowana jako wyjątek od ogólnej zasady ustanowionej w art. 199 p.p.s.a. (por: postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2013r., sygn. akt I FZ 385/13, publ. CBOSA)

Brzmienie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że przesłanką przyznania pomocy prawnej jest wykazanie braku środków pieniężnych na sfinansowanie kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla strony i jej rodziny. Według przywołanej regulacji to na stronie spoczywa ciężar dowodu, a użyte określenie: "gdy wykaże" oznacza, że jej obowiązkiem jest przekonanie Sądu, iż znajduje się w sytuacji opisanej w dyspozycji przywołanego przepisu.

W ocenie Sądu, strona nie wykazała zaistnienia przesłanki określonej w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego wynika, że zbadał on szczegółowo sytuację materialną strony i dokonał porównania wysokości kosztów sądowych w sześciu sprawach o sygn. I SA/Ol 444/16 – I SA/Ol 449/16 z jej możliwościami finansowymi. Zdaniem Sądu, referendarz sądowy słusznie uznał, że przedstawione w sprawie okoliczności uzasadniają twierdzenie o rentowności prowadzonego przez stronę przedsiębiorstwa i nie wskazują na konieczność zakwalifikowania jej do osób wymagających pomocy w zakresie ponoszenia kosztów sądowych. Z zestawienia przedstawionego we wniosku oraz złożonej do akt sprawy dokumentacji wynika bowiem, że za 2015r. skarżący osiągnął przychód z działalności gospodarczej w wysokości 431.318,78 zł, koszty prowadzonej działalności gospodarczej wyniosły 365.724,31 zł natomiast uzyskany przez skarżącego dochód za rok 2015 wyniósł 65.594,47 zł. W bieżącym roku tj. w okresie od 1 marca 2016 do 31 maja 2016r. poniósł stratę w wysokości 18.528,58 zł, natomiast od 1 czerwca 2016r. do 31 sierpnia 2016r., tj. za trzy miesiące przychód skarżącego wyniósł 87.588,17 zł, koszty uzyskania przychodu 80.771,76 zł, natomiast dochód wyniósł 6.816,41 zł.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że o potencjale do gromadzenia środków finansowych osób prowadzących działalność gospodarczą, a tym samym o dostępności środków finansowych pozwalających na pokrycie kosztów sądowych, decydują przede wszystkim uzyskiwane przychody z tytułu świadczonych usług bądź sprzedawanych towarów, a nie dochody (bądź strata) będące wynikiem różnicy pomiędzy przychodami, a kosztami działalności, która z kolei jest skutkiem decyzji gospodarczych podejmowanych przez prowadzącego działalność gospodarczą (por. postanowienie NSA z dnia 17 października 2011r., sygn. akt II FZ 542/11). Fakt ponoszenia kosztów działalności gospodarczej jest związany z istotą aktywności gospodarczej nastawionej na zysk, nie ma zatem podstaw do przerzucania konieczności ponoszenia kosztów sądowych na Skarb Państwa tylko z tego powodu, że koszty działalności są wysokie, generowane aktualną postawą przedsiębiorcy.

Z przedstawionych dokumentów wynika, że prowadzenie działalności gospodarczej przez skarżącego dostarcza i może dostarczyć środków umożliwiających poniesienie również kosztów sądowych. O powyższym zdaniem, Sądu, świadczy również fakt ponoszenia wysokich kosztów utrzymania (około 15.000 zł miesięcznie) oraz poniesienie pozostałych kosztów związanych ze spłatą zobowiązań skarżącego

w okresie czerwiec-sierpień 2016r. w kwocie 38.937,62 zł. W tych opisanych wyżej okolicznościach prawidłowe jest stanowisko referendarza sądowego, że możliwość ponoszenia wskazanych w oświadczeniu kosztów i zobowiązań, a także ich wysokość

i rodzaj świadczy o tym, że skarżący posiada środki na opłacenie swoich zobowiązań. W tej sytuacji nie ma podstaw, aby były one traktowane priorytetowo przed kosztami należnymi Skarbowi Państwa. Koszty sądowe nie mogą być bowiem stawiane na ostatnim miejscu, za wszystkimi innymi wydatkami i obciążeniami gospodarstwa domowego, czy przedsiębiorstwa skarżącego.

Jak trafnie wskazał referendarz sądowy - nie podważając przy tym faktu, że skarżący posiada liczne zobowiązania, w tym zaległości publicznoprawne - kwestia spłacania zaciągniętych kredytów czy pożyczek oraz wysokości powstałych zobowiązań (łącznie 813.753,00 zł) jest indywidualną sprawą podatnika i fakt ten nie może skutkować przeniesieniem na Skarb Państwa ciężaru ponoszenia kosztów powstałych

z tytułu prowadzonego postępowania sądowego. Okoliczność tak znacznych zobowiązań skarżącego jest wynikiem podjętych przez niego decyzji. Skarżący posiada dwa kredyty w banku B. (pozostało do spłaty 113.856 zł) oraz w C. (96.562 zł). Konieczność regulowania rat z tytułu zaciągniętych kredytów nie należy do nieprzewidywalnych następstw ich zaciągnięcia i skarżący miał świadomość ponoszenia z tego tytułu wydatków (miesięczne raty w wysokości 5.675 zł).

Z przedłożonej przez skarżącego dokumentacji nie wynika, aby umowy kredytowe zostały wypowiedziane jak również, aby skarżący zalegał z płatnościami. Raty kredytów są na bieżąco regulowane (spłaty w dniach 10.06.2016r, 13.06.2016r., 08.07.2016r., 10 i 11.08.2016r.). Wysokość spłacanych rat kredytu wskazuje na zdolności finansowe jakie posiada wnioskodawca, a tym samym w sposób obiektywny pokazuje jego stan majątkowy. W orzecznictwie wielokrotnie wyjaśniano, że obciążenia finansowe powstałe poprzez zaciągnięcie zobowiązań kredytowych są indywidualną decyzją strony

i konieczność ponoszenia kosztów powstałych z tego tytułu nie może skutkować automatycznie przerzuceniem na Skarb Państwa ciężaru ponoszenia kosztów postępowań sądowych zainicjowanych przez strony, z wyjątkiem sytuacji związanych

z zagrożeniem bytu skarżącego i jego rodziny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 sierpnia 2016 r., sygn. akt I FZ 190/16, publ. CBOSA).

Wysokość zaległości podatkowych (447.108,60 zł) wynika natomiast

z nieregulowania zobowiązania za lata 2010-2015. Zgodzić należy się ze stanowiskiem referendarza sądowego, że zobowiązania podatkowe nie mają charakteru wyjątkowego czy nieprzewidywalnego dla przedsiębiorcy i są następstwem wyżej wskazanych okoliczności. Podobnie zaległości wobec A. S.A. oraz z tytułu podatku VAT również należą do normalnych kosztów prowadzonej działalności gospodarczej,

z którymi osoba prowadząca działalność gospodarczą winna się liczyć.

Odnosząc się do konieczności regulowania corocznych rat w wysokości 40.700 zł (łącznie do uiszczenia kwota 407.422,00 zł) w związku z przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przy ul. "[...]", Sąd stwierdza, że powyższa okoliczność świadczy, wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, o jego ponadprzeciętnych możliwościach finansowych.

Dodatkowo w złożonym oświadczeniu skarżący wykazał, że posiada majątek.

W przedmiotowej sprawie wykazał bowiem nieruchomość w postaci mieszkania

o powierzchni 68 m2 oraz nieruchomość przy ul "[...]" o powierzchni 6.161 m2 (o wartości szacunkowej samego gruntu 850.000,00 zł) zabudowanej budynkiem

o powierzchni 3.048,80 m2, a także dwa samochody ciężarowe i jeden samochód osobowy. W orzecznictwie zaś sądów administracyjnych przyjmuje się, że posiadanie majątku, wyklucza możliwość uzyskania zwolnienia od kosztów sądowych. Stan majątkowy to nie tylko zasób gotówki znajdujący się w posiadaniu strony, lecz również środki finansowe ulokowane w majątku ruchomym i nieruchomym. Przedstawione przez skarżącego dokumenty wskazują, że dysponuje on znacznej wartości majątkiem ruchomym oraz nieruchomym, co czyni niewiarygodnym jego oświadczenie o trudnej sytuacji materialnej i braku środków finansowych, z których mogłoby zostać pokryte koszty procesu.

Należy również podkreślić, że przedsiębiorca w ramach ryzyka prowadzenia działalności powinien liczyć się z możliwością albo koniecznością dochodzenia lub obrony swoich praw na drodze sądowej. Tym samym w przypadku wystąpienia na drogę sądową powinien się liczyć z koniecznością poniesienia kosztów sądowych

i przeznaczenia, z bieżącej działalności lub zgromadzonych zasobów pieniężnych, kwot niezbędnych do skutecznego wszczęcia procesu. Koszty związane z postępowaniem przed sądem należy traktować na równi z innymi kosztami prowadzonej działalności, takimi jak należności publicznoprawne, pieniężne zobowiązania umowne, czy wynagrodzenia pracownicze (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

z 6 lutego 2013 r., II GZ 42/13, CBOSA).

Zdaniem Sądu, referendarz sądowy w sposób prawidłowy zbadał sytuację finansową wnioskodawcy pod kątem zdolności poniesienia przez niego kosztów sądowych przyjmując, że osoba posiadająca znaczny majątek, regulująca swoje zobowiązania, ponosząca wysokie miesięczne koszty utrzymania, prowadząca działalność gospodarczą przynoszącą dochody, nie może być utożsamiana z osobami ubogimi, do których adresowane jest prawo pomocy. W oparciu o powyższe informacje, należy stwierdzić, że skarżący nie spełnia warunków do przyznania mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Oceny tej skarżący nie podważył w złożonym sprzeciwie, który stanowi jedynie gołosłowną polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem referendarza sądowego.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że nie było podstaw faktycznych i prawnych do przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym przez niego zakresie, wobec czego zaskarżone sprzeciwem postanowienie referendarza sądowego utrzymał w mocy.

Sąd oceniając sytuację skarżącego wziął również pod uwagę konieczności poniesienia kosztów sądowych w pozostałych sprawach.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 260 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.