Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 1111/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1, art.5 ust.1 i 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak, Sławomir Antoniuk (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 maja 2016 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Krajową Radę Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa do rozpatrzenia wniosku skarżącego M. P. z dnia [...] sierpnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala wniosek o wymierzenie grzywny; 4. zasądza od Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz skarżącego M. P. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M. P. wniósł skargę na bezczynność Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej jako Krajowa Rada PIIB) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] sierpnia 2015 r. Skarżący zarzucił Krajowej Radzie PIIB naruszenie: 1) art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem, 2) art. 5 ust. 1 i 2 tej ustawy, poprzez bezpodstawne uchylenie się podmiotu zobowiązanego od udzielenia żądanej informacji publicznej, 3) art. 16 ust. 1 i ust. 2 powołanej ustawy, poprzez niewydanie przez Krajową Radę decyzji administracyjnej, co uniemożliwiło złożenie odwołania oraz ponowną kontrolę instancyjną odnośnie prawidłowości działań Krajowej Rady PIIB, która jest przewidziana normalnym tokiem postępowania administracyjnego w sytuacji gdy organ stwierdził, iż żądana przez skarżącego informacja nie może być wydana. Z powyższych względów skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie Krajowej Rady PIIB do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, 2) zobowiązanie skarżonego podmiotu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, 3) wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., 4) zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż w dniu [...] sierpnia 2015 r. złożył Krajowej Radzie PIIB podanie zawierające wniosek o udostępnienie "arkuszy z przeprowadzonych testów umiejętności w roku 2010, 2011, 2012, 2013, 2014 i 2015, o których mowa w ustawie z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 63, poz. 394) dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej, inżynieryjnej tj. mostowej, drogowej, kolejowej i hydrotechnicznej, instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń — cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych wraz z kluczami odpowiedzi."

W dniu [...] września 2015 z Biura PIIB Komisji Kwalifikacyjnej skarżący otrzymał odpowiedź e-mailową o sygnaturze [...], w której wskazano, iż testy umiejętności "stanowią akta osobowe udostępniane ze względu na ochronę danych osobowych tylko wnioskodawcy i innym organom będącym stroną w postępowaniu. Mając powyższe na uwadze Polska Izba Inżynierów Budownictwa nie ma możliwości przekazania Panu przeprowadzonych testów umiejętności".

W dniu 7 października 2015 skarżący ponowił swój wniosek o udostępnienie przedmiotowych arkuszy z przeprowadzonych testów umiejętności, po uprzednim przeprowadzeniu procesu anonimizacji.

W odpowiedzi na to pismo skarżący otrzymał e-maila z dnia [...] października 2015 r., iż: "Odpowiedź na pytanie dotyczące arkuszy z przeprowadzonych testów umiejętność została już udzielona przez Krajową Komisję Kwalifikacyjną PIIB e-mailem w dniu [...] września 2015 r. sygn. [...]".

Zdaniem skarżącego, organ niesłusznie nie udzielił dostępu do ww. testów stanowiących element akt postępowania w sprawie indywidualnej, które podlegają udostępnieniu na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Także ochrona danych osobowych nie zwalnia organu z udostępniania informacji publicznej, skoro winien on wyłącznie ograniczyć dostęp do informacji umożliwiających identyfikację osób fizycznych. Do dnia złożenia skargi (26 października 2015 r.) organ administracji publicznej nie udostępnił żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej, tym samym pozostaje w bezczynności, zaś wnioski zawarte w skardze są zasadne.

W odpowiedzi na skargę Krajowa Rada PIIB wniosła o odrzucenie skargi na bezczynność, ewentualnie z ostrożności procesowej o jej oddalenie.

W uzasadnieniu pisma procesowego Krajowa Rada PIIB wskazała, iż skarga nie została podpisana i powinna podlegać odrzuceniu w razie nieuzupełnienia tego braku formalnego. Ponadto przed wniesieniem skargi należało wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie, na podstawie art. 52 § 3 p.p.s.a. Skarżący tego obowiązku nie dopełnił, a zatem jego starga jest niedopuszczalna.

Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi Krajowa Rada PIIB podniosła, iż skarżący otrzymał żądane i możliwe do przekazania informacje pismami Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej PIIB z dnia [...] września 2015 r. oraz [...] października 2015 r. Skarżący otrzymał informację o informacjach publicznych niemożliwych do przekazania z powodu ich nieposiadania przez organ (testy egzaminacyjne i pytania ustne na uprawnienia budowlane) co uniemożliwia ich udostępnienie, oraz o informacjach nie stanowiących informacji publicznej (aktach administracyjnych w sprawach indywidualnych - testów umiejętności w postępowaniu o uznanie kwalifikacji zawodowych inżyniera budownictwa).

Niezasadny jest więc zarzut nieudzielenia informacji publicznej lub niewydania decyzji o odmowie udzielnie informacji publicznej. Skarżący uzyskał informacje publiczne o jakie się zwracał, zaś nie otrzymał informacji nie posiadanych przez organ oraz nie będących informacjami publicznymi. Skarżący otrzymał ponadto informację, że pytania egzaminacyjne na uprawnienia budowlane są dostępne na stronie internetowej PIIB. Zatem organ nie pozostaje w bezczynności.

Krajowa Komisja PIIB nie podzieliła stanowiska skarżącego jakoby jej obowiązkiem miało być udostępnienie kopii testów umiejętności po anonimizacji danych osobowych osób. Testy te są bowiem dowodami w postępowaniu administracyjnym na okoliczność postępowania egzaminacyjnego i nie podlegają ujawnianiu osobom trzecim. Dotychczas testy takie przygotowano tylko dla trzech osób w skali całego kraju i całego okresu obowiązywania przepisów na podstawie których jest prowadzone postępowanie w sprawie uznania kwalifikacji zawodowych inżynierów budownictwa. Każdy z testów dotyczył innej specjalności. W takiej sytuacji anonimizacja danych osobowych nie uniemożliwia powiązania testu z osobą go wypełniającą zwłaszcza, że rejestry osób którym uznano kwalifikacje zawodowe są jawne, a testy dotyczyły osób o różnych specjalnościach budowlanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na wstępie należy wskazać, iż skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a., ponieważ - zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie u.d.i.p., w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Kontrola Sądu, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organ. W przypadku takich skarg, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058), będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

Artykuł 4 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy, stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne w szczególności organy władzy publicznej i organy samorządów zawodowych.

W świetle art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządzie zawodowym architektów oraz inżynierów budownictwa (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1946 ze zm.), samorząd zawodowy inżynierów budownictwa tworzą członkowie zrzeszeni w izbie inżynierów budownictwa. Izba inżynierów budownictwa ma osobowość prawną (art. 7 ust. 1 powołanej ustawy), zaś jednostkami organizacyjnymi tego samorządu zawodowego jest Krajowa Izba Inżynierów Budownictwa oraz okręgowe izby inżynierów budownictwa (art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy). Krajowa Rada Izby jest organem Krajowej Izby kierującym działalnością samorządu zawodowego między Krajowymi Zjazdami, a w szczególności reprezentuje członków izby oraz wydaje, po przeprowadzeniu postępowania weryfikacyjnego, decyzje w sprawie uprawnień budowlanych (art. 28 ust. 1 pkt 2, art. 33 pkt 3 i 9 ww. ustawy.

W świetle powyższego Krajowa Rada PIIB jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jej posiadaniu.

Wskazać należy, iż skarżący zawnioskował o udostępnienie arkuszy z przeprowadzonych testów umiejętności w roku 2010 – 2015, o których mowa w ustawie z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej, inżynieryjnej tj. mostowej, drogowej, kolejowej i hydrotechnicznej, instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń — cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych wraz z kluczami odpowiedzi, zaś Krajowa Rada PIIB odmówiła przedmiotowi żądania waloru informacji publicznej. Zatem w rozpoznawanej sprawie spór dotyczy tego, czy żądana przez skarżącego informacja stanowi w istocie informację publiczną.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Natomiast w przepisie art. 6 ust. 1 u.d.i.p., ustawodawca dokonał przykładowego wyliczenia informacji będących informacjami publicznymi. Zaznaczyć należy, iż w orzecznictwie powszechnie akceptowany jest pogląd, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, publikowany http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Ocena konkretnego dokumentu procesowego pod kątem spełniania przezeń wymogów informacji publicznej powinna być dokonywana w świetle procedury w trakcie której dokument został wytworzony.

W świetle 33a ust. 1 i 3 ustawy o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa, właściwa Krajowa Rada Izby wszczyna postępowanie w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych architekta lub inżyniera budownictwa na wniosek obywatela państwa członkowskiego. Postępowanie w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych architekta lub inżyniera budownictwa kończy się wydaniem decyzji, nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia przez wnioskodawcę wszystkich niezbędnych dokumentów, z zastrzeżeniem art. 33d.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 63, poz. 394 ze zm.), do postępowania w sprawie uznania kwalifikacji do wykonywania zawodu regulowanego albo działalności w Rzeczypospolitej Polskiej (...), stosuje się, z zastrzeżeniem przepisów ustawy, przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.). W świetle art. 7 ust. 3 zd. pierwsze powołanej ustawy, postępowanie w sprawie uznania kwalifikacji powinno się zakończyć wydaniem decyzji nie później niż w terminie trzech miesięcy od dnia przedłożenia przez wnioskodawcę wszystkich niezbędnych dokumentów. Na podstawie art. 13 ust. 1 tej ustawy, właściwy organ może uzależnić decyzję o uznaniu kwalifikacji od odbycia przez wnioskodawcę stażu adaptacyjnego albo przystąpienia do testu umiejętności, z zastrzeżeniem art. 16, w przypadku określonym w pkt 1-3. Zaś w świetle art. 2 ust. 1 pkt 21 ww. ustawy, przez test umiejętności należy rozumieć czynności mające na celu sprawdzenie, z uwzględnieniem wymagań zawodu regulowanego, zakresu i poziomu wiedzy zawodowej wnioskodawcy niezbędnej do wykonywania tego zawodu.

Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż testy umiejętności, o których mowa powyżej, stanową istotny element postępowania administracyjnego, kończącego się wydaniem decyzji administracyjnej. Zatem arkusze z przeprowadzonych testów umiejętności wraz z kluczem odpowiedzi, wytworzone na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawy zakończonej wydaniem decyzji administracyjnej, stanowią informację publiczną. Niewątpliwie jako materiały niezbędne dla wydania władczego rozstrzygnięcia przyznającego stronie uprawnienie publicznoprawne – prawo wykonywania zawodu regulowanego, mają odniesienie do sfery faktów i danych, a także niosą komunikaty w sprawach publicznych. Za takim rozumowaniem przemawia fakt, że przedmiotowe dokumenty stanowią integralną całość postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji administracyjnej, na której treść (rozstrzygnięcie) mają istotny, jeśli nie decydujący wpływ. Przedmiot żądania w niniejszej sprawie jeśli nie jest dokumentem urzędowych (z uwagi na ustawową definicję z art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej), to jest na pewno materiałem urzędowym. Doktryna i orzecznictwo przyjmuje zgodnie, iż materiałem urzędowym jest co do zasady wszystko, co – nie będąc dokumentem – jest urzędowe. Materiał urzędowy stanowi to, co pochodzi od urzędu lub innej instytucji państwowej bądź dotyczy sprawy urzędowej lub powstało w rezultacie stosowana procedury urzędowej (zob. M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej ..., s. 214, wyrok SN z dnia 26 września 2001r., sygn. akt IV CKN 458/00).

Wskazać należy, iż w orzecznictwie przyjmuje się, iż materiał służący weryfikacji wiedzy i umiejętności w postępowaniu administracyjnym stanowi informację publiczną. Przykładowo w wyroku z dnia 27 maja 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 46/04 WSA w Warszawie stwierdził, iż testy, kwestionariusze i zadania symulacyjne, wchodzące w skład materiałów służących do przeprowadzenia konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej stanowią informację publiczną. O ile czyste formularze testów psychologicznych, jak również klucze odpowiedzi do nich, służące przeprowadzeniu bliżej nieokreślonych postępowań konkursowych (...) będą miały niewątpliwie charakter abstrakcyjny, o tyle użyte w konkretnym postępowaniu konkursowym w odniesieniu do oznaczonego, wakującego stanowiska i ocenione przez zespół konkursowy testy psychologiczne oraz wszystko, co jest z nim związane (tzn. istnieje realnie choćby w formie pisemnego dokumentu) i służy prawidłowemu zweryfikowaniu predyspozycji osób biorących udział w konkursach (...) stanowi, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy, informację o sprawach publicznych, a stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i pkt 3 lit. d i e, będąc rodzajem informacji dotyczącej organizacji, trybu działania, sposobu prowadzenia i załatwiania spraw, podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonej. Powyższy pogląd nie traci na aktualności, w kontekście analizowanego przypadku.

Wobec powyższego niezasadne jest twierdzenie Krajowej Rady PIIB wskazujące na brak przymiotu informacji publicznej w informacji żądanej przez skarżącego. Skoro tak, to wskazany organ w sprawie zainicjowanej wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2015 r. pozostaje w bezczynności. Zarówno w orzecznictwie jak i literaturze prawniczej uważa się, że stan ten ma miejsce wówczas, gdy w określonym prawem terminie właściwy organ nie podjął w sprawie żadnych czynności, albo wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył postępowania stosownym aktem administracyjnym lub nie podjął wymaganej czynności (por. wyrok NSA z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1904/09 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W kontekście ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność ma miejsce wówczas, gdy w prawie określonym terminie podmiot zobowiązany do udzielenia informacji nie udzielił jej, nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia, nie wyjaśnił przyczyn braku możliwości udostępnienia, nie poinformował pisemnie wnioskodawcy, że jej nie posiada. Akta sprawy nie potwierdzają, aby organ załatwił wniosek skarżącego w jakiejkolwiek z powyższych form, nie ma zatem powodów dla których zarzut bezczynności miałby okazać się pozbawiony podstaw. Wprawdzie Krajowa Rada PIIB poinformowała skarżącego w przewidzianym prawem terminie, iż żądana przez niego informacja nie ma waloru informacji publicznej, lecz w świetle powyższych wywodów, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie można tej czynności uznać za prawidłowy sposób załatwienia wniosku.

Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w odpowiedzi na skargę, iż we wskazanym we wniosku skarżącego okresie przeprowadzono 3 postępowania dotyczące potwierdzenia kwalifikacji zawodowych inżynierów budownictwa w różnych specjalnościach i wobec tego anonimizacja danych osobowych nie zapobiegnie powiązaniu osoby prywatnej w wypełnionym przez nią testem, co doprowadzi do naruszenia prawa do prywatności, stwierdzić należy, iż sam fakt uznania wnioskowanej przez skarżącego informacji za publiczną nie przesądza jeszcze o obowiązku jej udostępnienia. Można bowiem odmówić informacji z uwagi na ochronę prywatności bądź prawnie chronione tajemnice. Wymaga to jednak podania przyczyny i podstawy odmowy żądania w decyzji administracyjnej (parz wyrok NSA z dnia 9 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 517/06).

W przekonaniu Sądu, bezczynność Karowej Rady PIIB choć wystąpiła, to jednak nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W przypadku kwalifikowanej bezczynności chodzi o naruszenie bezsporne i ewidentne, którego waga jest znacznie większa, niż samo tylko naruszenie terminu do załatwienia wniosku i którego nie można usprawiedliwić okolicznościami sprawy. W analizowanej sprawie, organ był przekonany o wystarczającym załatwieniu wniosku, gdyż przedstawił swoje stanowisko w sprawie przyjmując, iż żądanie skarżącego nie dotyczy informacji publicznej. Błędne rozumienie i zastosowanie przez organ przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie przemawia za kwalifikowaną postacią bezczynności. Wniosek strony nie został pozostawiony bez rozpoznania, lecz rozpatrzono go w sposób nieprawidłowy, co nie pozwala przypisać organowi lekceważenia strony, czy też świadomego działania ukierunkowanego na nieudzielenie informacji publicznych. Z tego też względu Sąd postanowił nie uwzględnić wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny.

Co zaś się tyczy zawartego w skardze wniosku o zobowiązanie Krajowej Rady PIIB do dyscyplinarnego ukarania osoby winnej bezczynności stwierdzić należy, iż wniosek ten pozbawiony jest podstaw prawnych. Sąd administracyjny nie posiada kompetencji do nakazywania organom wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i ukarania pracowników tych organów.

Krajowa Rada PIIB będzie zatem obowiązana ponownie rozpatrzyć wniosek skarżącego z dnia [...] sierpnia 2015 r. biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sądu.

Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., jak w pkt 1 i 2 wyroku. Rozstrzygniecie z pkt 3 wyroku Sąd wydał na podstawie art. 151 p.p.s.a., zaś w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania orzekł w pkt 4 wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ww. ustawy.