Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 43/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-02-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

I SA/Lu 43/13 POSTANOWIENIE Dnia 28 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2010 r. w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

I SA/Lu 43/13

UZASADNIENIE

W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu znacznego spowolnienia gospodarczego, trudności skarżącego z utrzymaniem płynności finansowej. W takiej sytuacji skarżący oceniał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może mu wyrządzić znaczne szkody.

Na etapie postępowania sądowego art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.12.270 – ustawa p.p.s.a.) pozwala wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji wyłącznie w sytuacji, w której zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te zobowiązany jest wykazać wnioskodawca i podać konkretne okoliczności świadczące o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji niesie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy tylko przywołanie treści przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.

Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie pozwala zastosować tej instytucji. Przedstawiona przez skarżącego argumentacja nie pozwala przyjąć, by zmiana rozliczenia podatku od towarów i usług, wynikająca z zaskarżonej decyzji, wiązać się miała z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji życiowej, majątkowej podatnika.

Twierdzenia podatnika o trudnościach z utrzymaniem płynności finansowej i to w warunkach opisanych w przesłankach wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie zostały w żaden sposób poparte wykazaniem konkretnych okoliczności, dotyczących sytuacji życiowej, majątkowej podatnika, dotyczących warunków i skali prowadzonej działalności.

Dla dopełnienia oceny prawnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej, należy powtórzyć za stanowiskiem prawnym w sprawie II FSK 2563/11, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2005, s. 168). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń, okoliczności, świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. I GZ 316/10). Należy bowiem zwrócić uwagę, że zgodnie z poglądem zarówno doktryny (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 188), jak również orzecznictwa (por. postanowienie I FSK 1693/10) nie jest wystarczający sam wywód skarżącego odnośnie jego przypuszczeń i obaw. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wykazać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej.

Z tych względów, wobec niewykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.