Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 1454/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk Sędziowie NSA Małgorzata Wolska AWSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania zamurowania otworu okiennego w ścianie budynku mieszkalnego skargę oddala


UZASADNIENIE

SA/Rz 1454/03 U z a s a d n i e n i e

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją [...] z dnia [...] lipca 2003 roku odmówił nakazania zamurowania otworu okiennego znajdującego się w ścianie budynku mieszkalnego położonego na działce 188/3 w T. nr [...] będącego własnością H. i G. C. od strony działki nr 184 J. R. zam. T. nr [...].

Podstawę prawną decyzji stanowi : art. 104 k.p.a. , art. 51 ust.1 pkt 2, ust.4 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.

Uzasadnienie decyzji i akta sprawy wskazują, że w dniu 11.12.2001 r. J. R. złożył w Inspektoracie wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie nielegalnie, jego zdaniem, wstawionego okna w budynku mieszkalnym zamieszkałym przez H. i G. C. Oględziny wykazały, że budynek wybudowany na działce nr 188/3 znajduje się w odległości 4,20 m od granicy działki nr 184 stanowiącej własność J. R. i 17 m od jego murowano-drewnianej stodoły. J. R. zarzucił, że G. C. zagląda przez okno na jego działkę , co jest powodem żądania zamurowania okna. Ustalono w postępowaniu, że przedmiotowy budynek mieszkalny został wybudowany w latach 1968 – 1970, a stodoła J. R. około 1979 roku. Świadkowie zeznali ,że kwestionowany przez J. R. otwór okienny istnieje od czasu powstania budynku. Dokumenty związane z budową budynku nie zachowały się.

Należy dodać, że wymieniona decyzja jest drugą wydaną w sprawie. Pierwsza – z dnia [...] stycznia 2003 roku została uchylona przez WINB decyzją z dnia [...].03.2003 r. , bowiem organ ten uznał że organ I instancji nie ocenił prawidłowo materiału dowodowego. Nie wyjaśniono też dlaczego przyjęto, że budynek wybudowano na podstawie pozwolenia na budowę.

Organ rozpoznając sprawę ponownie przeprowadził dowód ze skryptu dłużnego /k.25/ , na okoliczność uzyskania przez E. S. długoterminowej pożyczki w wysokości 50.000 zł na budowę domu mieszkalnego. Odbyła się też , w dniu 25 kwietnia 2003 roku, rozprawa administracyjna, podczas której w obecności stron przesłuchano świadków na okoliczność legalności budowy przedmiotowego domu. J. R. zarzucił, że dom wybudowano bez pozwolenia budowlanego, jednak, mimo interwencji jego matki , budowa nie była wstrzymana. Świadek E. F. zeznał, że budował ten dom, był obecny przy jego wytyczaniu na gruncie, na podstawie zatwierdzonej dokumentacji. Oświadczył, że widział dokumentację, a także, że na jego interwencję zwiększono odległość budynku od granicy – ponad 4 m./ w dokumentacji były 4 m /. Przesłuchana H. C. zeznała,że w czasie budowy budynku miała 12 lat, lecz według jej wiedzy ,budynek był realizowany na podstawie dokumentacji. Przedmiotowe okno było w budynku od początku, jest jedynym oknem w pokoju. G. C. zeznał, że sprawę budowy domu zna od teściowej, natomiast przypuszcza, że dokumenty budowlane zaginęły w czasie, gdy z teściową mieszkał B. B., który domagał się zapisu całości domu na swoją rzecz, co się nie stało.

W odwołaniu od tej decyzji J. R. zarzucił, że decyzja jest dla niego krzywdząca oraz podniósł, że w okresie budowy przedmiotowego budynku właścicielem działki nie był G. C. Nie zgodził się też ze stanowiskiem Inspektora Budowlanego, który nie wziął pod uwagę wyjaśnień odwołującego, że podczas budowy przedmiotowego domu , na posesji odwołującego stał drewniany dom, pokryty słomą i nie można było zastosować Par.20 ust.2 rozporządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 11 czerwca 1966 r. i zaliczyć budynek do III,IV i V kategorii bezpieczeństwa pożarowego.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją [...] z dnia [...] sierpnia 2003 roku utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Podstawę prawną decyzji stanowi art. 138 par.1 pkt 1 k.p.a.

Organ stwierdził w uzasadnieniu ,że istnienie przedmiotowego otworu okiennego nie narusza obowiązującego w dniu budowy Rozporządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 11 czerwca 1966 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego. W rozpatrywanej sprawie odległość budynku od granicy winna wynosić 4 m , a wynosi 4,20 m . Organ wskazał też, że sprawa rozpatrywana była też pod kątem sprawdzenia legalności istnienia spornego okna. W związku z tym, że nie stwierdzono naruszenia obowiązujących w czasie budowy przepisów techniczno - budowlanych, uznano, że organ I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 51 ustawy Prawo budowlane, odmawiając wydania nakazu zamurowania otworu okiennego .

W skardze do NSA J. R. wniósł o uchylenie decyzji obu instancji Kwestionuje on odległość pomiędzy przedmiotowym budynkiem a granicą działek, która jego zdaniem wynosi 3,95 m., co jest niezgodne z przepisami.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że odmowa wydania nakazu zamurowania otworów okiennych od strony działki skarżącego wynika z faktu stwierdzenia braku naruszenia przepisów techniczno budowlanych obowiązujących w czasie budowy budynku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści przepisu art. 97 par.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 poz.1271/ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi J. R., gdyż skarga wniesiona do NSA Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie nie została rozpoznana do dnia 1 stycznia 2004 roku. Rozpoznając skargę Sąd stosownie do treści art. 134 par.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270) zwana dalej P.p.s.a. nie jest związany zarzutami skargi, jej podstawą prawną, ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi.

Przedmiotem oceny w rozpatrywanej sprawie jest legalność decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca decyzję organu I instancji odmawiającą wydania nakazu zamurowania otworu okiennego w budynku mieszkalnym stanowiącym własność H. i G. C.

Ponowne postępowanie dowodowe miało na celu ustalenie daty budowy budynku, w którym znajduje się przedmiotowy otwór okienny , a także ustalenie , czy inwestor zrealizował budynek na podstawie pozwolenia na budowę. Ustalone zostało, że budynek został wybudowany w latach 1968 -1970, a przedmiotowe okno istniało od początku. Natomiast, wobec faktu, że nie zachowała się dokumentacja techniczna i projekt budynku, na okoliczność legalności budowy organ przeprowadził dowód z przesłuchania świadków. Na ich podstawie ,organ I instancji ustalił, że budynek powstał zgodnie z pozwoleniem na budowę. W szczególności świadek E. F., uprzedzony o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania zeznał, że budował przedmiotowy dom, a zgodnie z jego sugestią, odległość budynku od granicy nieruchomości skarżącego została przesunięta ponad 4 m. Jako pośredni dowód legalności budowy organ uznał skrypt dłużny z dnia 18 września 1968 roku na pożyczkę długoterminową w wysokości 50 .000 zł przeznaczoną na budowę domu. Według wyjaśnień właścicieli przedmiotowego budynku, warunkiem uzyskania pożyczki było okazanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o przepis art. 51 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 roku. Przepis ten nawiązuje do art. 50 , który stanowi, że właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi, mienia bądź środowiska, lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Zgodnie z przepisem art. 50 ust.1 pkt 2 właściwy organ wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Organy orzekające w sprawie odmówiły wydania nakazu zamurowania otworów okiennych od strony działki skarżącego, wobec stwierdzenia braku naruszenia przepisów prawa budowlanego w czasie budowy budynku mieszkalnego, w którym przedmiotowy otwór okienny jest umieszczony.

Należy w tym miejscu wskazać, że data budowy – lata 1968 – 1970 decyduje o zastosowaniu przepisów ustawy Prawo budowlane z 31 stycznia 1961 roku (Dz. U. z 13.lutego 1961) i wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych. Są nimi : Rozporządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 11 czerwca 1966 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego i wydane w wykonaniu par. 1 tego rozporządzenia – Zarządzenie nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 30 czerwca 1966 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego. Budynek, w którym umieszczone jest przedmiotowe okno znajduje się z odległości przekraczającej 4 m / 4,20/od granicy działek, co jest zgodne z warunkami technicznymi obowiązującymi w okresie realizowania budowy. Wprawdzie skarżący zarzucił, że w okresie realizacji przedmiotowego budynku, na jego działce znajdował się budynek kryty strzechą, co zobowiązywało do zachowania większej odległości pomiędzy budynkami, jednak w chwili obecnej budynek ten nie istnieje, a odległości pomiędzy istniejącymi budynkami są zgodne z przepisami.

Zarzut skarżącego, że ustalenie, że H. i G. C. byli właścicielami budynku jest błędne, nie ma w sprawie żadnego znaczenia, niemniej ,z akt wynika, że H. C. jest następczynią prawną inwestorów.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skoro przedmiotowy budynek , a w szczególności okno usytuowane od strony działki skarżącego , nie narusza przepisów prawa budowlanego, organy słusznie odmówiły nakazania zamurowania okna.

Wskazując na powyższe, Sąd oddalił skargę na p[odstawie przepisu art. 151 P.p.s.a.