Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 8/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 art. 227
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 58 par. 1 pkt 6 art. 52 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA: Wojciech Jarzembski Sędzia WSA: Małgorzata Włodarska Asesor WSA: Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant: Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi Romany K. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie świadczenia rodzinnego postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

II SAB Bd 8/ 06

Uzasadnienie

Skarżąca Romana K., działająca przez pełnomocnika złożyła skargę do tut. Sądu na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie świadczeń rodzinnych.

W skardze wniosła o zobowiązanie Prezydenta Miasta B. do wydania decyzji przyznającej jej prawo do świadczeń rodzinnych od czerwca 2004r. tj. od daty złożenia wniosku. W uzasadnieniu skargi, pełnomocnik przywołał stan faktyczny sprawy i wskazał, iż Romana K., w dniu [...] 2004r. złożyła wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych, będąc w trakcie procesu rozwodowego. Wówczas wezwano ją do uzupełnienia wniosku, poprzez złożenie zaświadczenia o dochodach uzyskanych w roku 2002 przez jej ówczesnego męża Jerzego F., z właściwego mu miejscowo, organu podatkowego.

W odpowiedzi skarżąca oświadczyła, że nie ma kontaktu z mężem, przebywającym w innym mieście. Dlatego dopiero w wyniku wystąpienia Prezydenta Miasta Bydgoszczy skierowanego do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O., uzyskano informację, z której wynikało, że Jerzy F. od 1995r. figuruje w rejestrze ale nie składa żadnych deklaracji podatkowych i nie zgłasza się na wezwania urzędu. W związku z tym organ podatkowy pismem z dnia [...] 2004r. nr [...] odmówił wystawienia żądanego zaświadczenia o dochodach męża skarżącej, argumentując odmowę brakiem w posiadanych rejestrach jakichkolwiek informacji na ten temat. Z tej przyczyny Prezydent Miasta B., pismem z dnia [...] 2004 r. poinformował skarżącą o pozostawieniu jej wniosku o przyznanie świadczeń bez rozpoznania, wskazując na niemożność uzyskania żądanej informacji. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, iż aby można było rozpoznać wniosek o świadczenia rodzinne należy poznać i ocenić sytuację materialną całej rodziny. Obowiązek ten został nałożony ustawowo i dotyczy każdego członka rodziny, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Organ wskazał, iż Jerzy F. w dacie składania wniosku pozostawał nadal mężem skarżącej a więc był członkiem rodziny. Organ stwierdził, że brak zaświadczenia o uzyskiwanych dochodach członka rodziny, podlegającego opodatkowaniem podatkiem dochodowym skutkuje niemożnością ustalenia dochodu całej rodziny i dlatego uznano, że wniosek skarżącej o świadczenia rodzinne, należy pozostawić bez rozpoznania.

Skarżąca dopiero po upływie roku od uzyskania powyższej informacji tj. w dniu [...] 2005r. wezwała Prezydenta Miasta B. do usunięcia naruszenia prawa, wskazując, iż obecna jej sytuacja - rozwód i brak możliwości wyegzekwowania alimentów od byłego męża potwierdza jej rozumowanie, iż w chwili składania wniosku dochody męża były "zerowe" i organ tak powinien przyjąć, uwzględniając wyłącznie jej dochody i w rezultacie przyznać jej żądane świadczenia. Brak reakcji organu, zdaniem skarżącej jest naruszeniem prawa materialnego i procedury, gdyż organ zgodnie z art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. ) zwanym dalej kp.a. w celu wyjaśnienia sprawy zobligowany był podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i do jej załatwienia.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie lub ewentualnie oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko pełnomocnik organu wskazał, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo, gdyż w przedmiotowej sprawie, pozostawiając wniosek skarżącej bez rozpoznania dokonano jedynie wstępnej czynności materialno - technicznej, przed rozpoznaniem wniosku o przyznanie świadczeń. Organ podniósł, że z jego strony nie było bezczynności, gdyż to on podejmował działania zmierzające do uzyskania informacji o dochodach męża skarżącej. Dopiero odmowa wydania zaświadczenia o dochodach ze strony urzędu skarbowego ( z uwagi na brak danych) poskutkowała pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.

Organ wnosząc o odrzucenie skargi wskazał na jej niedopuszczalność z uwagi na niewykorzystanie przez skarżącą, przysługujących jej środków zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne zgodnie z treścią ario 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z treścią § 2 tego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zatem do Sądu należy ocena czy wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest zgodne z obowiązującymi w tym zakresie, przepisami prawa.

Zgodnie z treścią przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)

skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. W wypadku skargi na bezczynność organu, środkiem tym jest zgodnie z brzmieniem art. 37 kp.a. zażalenie złożone do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie.

Pisma skarżącej z dnia [...] 2004r., które skierowane było do Sekretarza Rady Miasta Pana Jana S., wbrew twierdzeniom strony, nie można uznać za zażalenie, o którym jest mowa w cyt. powyżej przepisie art. 37 kp.a. zarówno ze względu na adresata jak i na treść pisma. Dlatego organ potraktował je jako skargę na nienależyte wykonywanie zadań urzędu w rozumieniu art. 227 kp.a. i w związku z tym udzielił na nie odpowiedzi w wyżej wskazanym trybie, wyjaśniając stan faktyczny i prawny sprawy. Organem wyższego stopnia w niniejszej sprawie było Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

W tej sytuacji Sąd uznał, że skarżąca nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 kp.a. i w związku z tym na mocy art.58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną odrzucił.