Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 746/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b. art. 134 par. 1, art. 152, art. 210 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 24 par. 1 pkt 5, art. 27 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie NSA Ryszard Bryk /spr./ NSA Małgorzata Wolska Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 2 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi H.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy terenu uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

II SA/Rz 746/09

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu wniosku H. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] stycznia 2008r. Nr [...], która odmawiała stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2005r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy, utrzymało w mocy skarżoną decyzję. W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856).

W uzasadnieniu organ drugiej instancji podniósł, że postępowanie niniejsze zainicjował wniosek H. K. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2005r., złożony w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., i wskazujący na naruszenie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rozstrzygnięcie to ustalało dla Z. i J. R. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku o funkcji usługowej, handlowej i mieszkalnej na działce nr ewid. 2480, położonej w N.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji z [...] listopada 2005r.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła H. K., domagając się uchylenia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2005r., która to decyzja rażąco narusza jej interes, ograniczając możliwość zabudowy w przyszłości należącej do niej działki. Umożliwia bowiem wybudowanie na działce nr 2480 obiektu o długości 30m, szerokości ok. 14m i wysokości ok. 12m. oraz usytuowanie go wzdłuż zachodniej granicy działki, co spowoduje zacienienie na długości 30m jej nieruchomości. Wspomniana decyzja umożliwia także przekroczenie gabarytów i intensywności zabudowy, naruszając formę architektoniczną. Nie spełnia ona warunku dobrego sąsiedztwa, wprowadzając swymi ustaleniami chaos przestrzenny, skoro sąsiedztwo planowanej inwestycji stanowią przede wszystkim budynki mieszkalne jednorodzinne. Podkreśliła, iż jej nieruchomość jest jedyną pozwalającą na ustalenie cech sąsiedniej zabudowy. Kwestionowana decyzja jest zaś sprzeczna z charakterystyką przestrzenną jej działki. Nadto, w świetle sporządzonej analizy urbanistycznej, punkt odniesienia do ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy stanowiły działki położone w znacznej odległości bądź obiekty i działki znajdujące się w zwartej zabudowie w ścisłym centrum miasta. Obszar analizowany obejmuje więc tereny, które nie są związane przestrzenie ani funkcjonalnie.

Składająca wniosek zakwestionowała ustalenie organu dotyczące wielkości powierzchni zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jak też pozostawienie inwestorowi absolutnej dowolności w zakresie szerokości elewacji frontowej. Zwróciła uwagę na konieczność dokonania analizy zacienienia jej działki w wyniku realizacji inwestycji. Zarzuciła także, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy nie określa ilości kondygnacji budynku, a jedynie wysokość bezwzględną (mierzoną do attyki lub okapu dachu), co oznacza, iż możliwym będzie powstanie zabudowy o wysokości do 3 kondygnacji nadziemnych z dodatkowym poddaszem, podczas gdy na sąsiednich działkach znajdują się budynki 2-kondygnacyjne.

Przystępując do analizy okoliczności sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż związane jest zaleceniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 stycznia 2009r., sygn. akt II SA/Rz 456/08, który uchylił poprzednio zapadłą w sprawie decyzję Kolegium z dnia [...] kwietnia 2008r. Nr [...] utrzymującą w mocy własną decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2005r.

Organ odwoławczy zwrócił na wstępie uwagę na wyjątkowy charakter instytucji stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 k.p.a. Następnie omówił pojęcie rażącego naruszenia prawa wskazane w § 1 pkt 2 powyższego przepisu, który powołano we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z 14 listopada 2005r. Wskazał, iż z naruszeniem takim mamy do czynienia w sytuacji, gdy decyzja została wydana wbrew nakazom lub zakazom ustanowionym w przepisie, a także, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub obowiązki lub też odmówiono ich. Zwróciło jednocześnie uwagę na konieczność zbadania sprawy pod kątem zaistnienia którejkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Przechodząc do realiów niniejszej sprawy Kolegium stwierdziło, iż analizowana decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2005r. nie jest dotknięta jakąkolwiek z wad przewidzianych we wskazanym art. 156 § 1 k.p.a., przez co należy stwierdzić, że decyzja Kolegium z dnia [...] stycznia 2008r. odpowiada prawu.

W dalszej części uzasadnienia SKO odniosło się szczegółowo do zarzutów zawartych we wniosku H. K.

Organ wywiódł, iż z wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 zasady dobrego sąsiedztwa nie wynika, iż nowa zabudowa musi być odtworzeniem istniejącej zabudowy sąsiedniej, ale to, by na jej podstawie możliwe było określenie cech nowej zabudowy, która ma być kontynuacją. Przez to ostatnie sformułowanie należy rozumieć zachowanie charakteru zabudowy. Kontynuacja funkcji, o jakiej mowa we wskazanym wyżej przepisie oznacza zatem, iż nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym użytkowania obiektów. Nowa zabudowa jest zatem dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Kwestii kontynuacji funkcji zabudowy nie wolno interpretować zawężająco a zatem np. jako możliwości powstania budynków tylko tego samego rodzaju, co istniejące. Celem ustawodawcy jest bowiem zachowanie ładu przestrzennego, nie zaś zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego.

W ocenie organu, zasada dobrego sąsiedztwa została w niniejszej sprawie spełniona, bowiem zabudowa działek położonych na obszarze analizowanym pozwala na określenie wymagań nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Obszar analizowany określono prawidłowo, bo w zgodzie z zasadami wskazanymi w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej rozporządzeniem.

Organ szczegółowo wskazał następnie budynki, które uwzględniono w zakresie spełnienia wymogu kontynuacji funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a mające funkcje: usługowo-handlowe, mieszkalno-usługowe, handlowe, mieszkalne. Stwierdził także, iż w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji istnieje zabudowa o funkcji mieszkalnej i usługowo-handlowej.

Odnośnie linii zabudowy SKO podniosło, że budynki istniejące przy ul. W. zlokalizowane są w różnych (od 3m do 25m) odległościach od zewnętrznej krawędzi jezdni i nie tworzą jednoznacznie zdefiniowanej, czytelnej linii zabudowy. Zabudowa istniejąca z kolei przy ul. L. i ul. K. również nie daje podstaw do jednoznacznego ustalenia linii zabudowy. Wnioskodawca na etapie koncepcji nie określił usytuowania planowanego obiektu. Z powyższych przyczyn ustalono nieprzekraczalne linie zabudowy w odległościach wynikających z przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych - w odległości 10m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej i 6m od zewnętrznych krawędzi jezdni dróg gminnych. Obowiązującą linię nowej zabudowy określono w oparciu o § 4 ust. 4 rozporządzenia, przyjmując za podstawę wartość średnią w stosunku do linii zabudowy na najbliżej położonych działkach zabudowanych, położonych po obu stronach działki objętej wnioskiem. Z kolei wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy określony został na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia, z uwagi na fakt, iż w granicach obszaru analizowanego znajdują się działki objęte obowiązującym planem miejscowym, który dopuszcza w przypadku budowy budynku mieszkalnego zabudowę działki nawet do 50% jej całkowitej powierzchni. Dlatego też uznano za zasadne ustalenie tego wskaźnika dla nowej zabudowy do 50%. Organ zwrócił uwagę, iż w obszarze analizowanym powierzchnia zabudowy jest zróżnicowana i wynosi od 11% do 50% powierzchni działek. Nieruchomości zabudowane budynkami o funkcji usługowej i handlowej charakteryzują się większym udziałem powierzchni zabudowy do powierzchni działek. Określenie obowiązującej powierzchni zabudowy jako średniej tego parametru dla działek istniejących w obszarze analizowanym nie stanowiłoby, w ocenie organu, przesłanki obiektywnej - przy uwzględnieniu funkcji wnioskowanego obiektu oraz faktu, iż istnieje tam zabudowa mieszkaniowa, z której charakteru wynika mniejszy wskaźnik powierzchni zabudowy.

W odniesieniu do zarzutu nieprawidłowego ustalenia szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi frontowej i parametrów geometrii dachu Kolegium podniosło, że właściwie zastosowano w tym względzie przepisy § 6 - § 8 rozporządzenia. Fakt nieokreślenia długości planowanych budynków nie świadczy, zdaniem SKO, o wadliwości decyzji, bowiem z żadnego przepisu prawa nie wynika konieczność określenia takiego wymagania dla nowej zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż prawidłowym, było ustalenie maksymalnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do 9m. Motywując stanowisko w tym zakresie zwróciło uwagę, iż w kwartale zabudowy zawartym pomiędzy ul. K., ul. L. i ul. W. istnieją oprócz starszych, parterowych budynków mieszkalnych budynki mieszkalne o dwóch kondygnacjach nadziemnych, których górne krawędzie elewacji frontowych posiadają wysokość ok. 6 - 7,5m (na działkach nr 2482/2, 2483/2, 2482/1). Budynki usługowe, handlowe i mieszkalne posiadają elewacje frontowe o wysokościach górnych krawędzi ok. 8,5m (budynek położony na działce nr ewid. 3597/1, naprzeciw terenu inwestycji, sąsiadujący z niską zabudową mieszkaniową jednorodzinną) oraz ok. 9m (budynek handlowo-usługowy istniejący na działce nr ewid. 3598). Na terenie tym istnieją również budynki mieszkalne, handlowe i usługowe o wysokościach górnych krawędzi elewacji frontowych nie przekraczających 3m.

Organ podkreślił, że nie ustalono szerokości elewacji frontowej dla projektowanego budynku. Podyktowane zostało to faktem, iż w obszarze analizowanym istnieją budynki o szerokościach elewacji frontowych od ok. 8m (budynki mieszkalne jednorodzinne) do ok. 32m (budynek mieszkalny wielorodzinny). Budynki usługowe i handlowe to obiekty o szerokościach elewacji frontowych wynoszących do ok. 27m (budynek na działce nr 2338/4). Nadto szerokość frontu terenu inwestycji jest mniejsza niż szerokość elewacji frontowych budynków istniejących w analizowanym terenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło także, iż zasadnie ustalono, że projektowany budynek powinien być przykryty dachem o kątach nachylenia połaci mieszczących się w przedziale od ok. 30st. do 45st. W analizowanym obszarze budynki przykryte są bowiem dachami płaskimi i spadzistymi o kątach nachylenia połaci nie przekraczających 45st. Prawidłowo również przyjęto, iż wysokość głównej kalenicy dachu projektowanego budynku mierzona od poziomu terenu nie może wynosić więcej niż 12m. Wysokość istniejących już budynków mieszkalnych, usługowych i handlowych, mierzona od poziomu terenu do głównych kalenic dachów wynosi od 6,5 do 12m. Biorąc zaś pod uwagę położenie inwestycji u zbiegu trzech dróg, nie określono obowiązującego kierunku głównej kalenicy dachu dla projektowanego budynku. Budynki istniejące w analizowanym terenie przykryte są bowiem dachami o głównych kalenicach w układzie zarówno równoległym, jak i prostopadłym do frontów działek - brak jest więc czytelnej zasady kształtowania tego parametru zabudowy.

Konkludując Kolegium podkreśliło, iż prawidłowo wykazane zostało w postępowaniu łączne spełnienie wszystkich wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Planowana inwestycja, ze względu na swój zakres i charakter, jest uzupełnieniem istniejącej zabudowy i nie będzie kolidowała z funkcją i zagospodarowaniem wnioskowanego i przyległego terenu. Posiada przy tym dostęp do drogi publicznej oraz istnieje możliwość zapewnienia dla tej inwestycji infrastruktury technicznej.

Organ podkreślił, że argumentacja wnioskodawczyni odnośnie ograniczenia możliwości zabudowy oraz spowodowania zacienienia jej działki jest przedwczesna. Kwestie te bowiem rozstrzygane są na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła H. K., wnosząc o jej uchylenie i stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2005r. W jej ocenie, to ostatnie rozstrzygnięcie wydane zostało z naruszeniem art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ustalenie warunków zabudowy działki nr 2480 sprzecznie z wymaganiami dotyczącymi kontynuacji funkcji, gabarytów i formy architektonicznej, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Stoi ono w sprzeczności także z regulacjami rozporządzenia w zakresie wyznaczenia parametrów zabudowy wskazanej działki. Nadto zarzuciła oparcie się na nierzetelnie przeprowadzonej analizie urbanistycznej.

Podniosła, że wprowadzenie funkcji handlowo-usługowej w planowanym budynku o dużej powierzchni zabudowy nie znajduje uzasadnienia wobec istniejącej na tym terenie jednorodnej funkcji mieszkaniowej z elementami funkcji usługowej i handlowej, zlokalizowanej w budynkach mieszkalnych. Zarzuciła, iż SKO nie przeprowadziło żadnego postępowania dowodowego w sprawie rzeczywistego zagospodarowania działek wybranych celem określenia warunków zabudowy działki nr 2480, na które zwracała uwagę w piśmie z dnia 6 czerwca 2009r., a do którego zarzutów organ się nie ustosunkował. Pominął także złożony przez nią wniosek o sporządzenie przez biegłego opinii w zakresie poprawności wykonanej analizy urbanistycznej, jak też o przeprowadzenie wizji lokalnej terenu oraz dokonanie analizy zacienienia jej działki. Zakwestionowała przyjęcie przez SKO, że położenie działki nr 2480 w pobliżu nieruchomości objętych miejscowym planem uzasadnia wyznaczenie wskaźnika zabudowy tej działki w wysokości dopuszczalnej dla budynków mieszkalnych lokalizowanych na terenach objętych takim planem. Podkreśliła, że szerokość elewacji z wykorzystaniem całego dostępnego do zabudowy frontu działki nie występuje na działkach w analizowanym terenie. Skoro zatem celem art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest dopuszczenie do tworzenia nowej zabudowy wyłącznie jako uzupełnienie już istniejących układów urbanistycznych, niemożliwe jest więc ustalenie warunków zabudowy działki nr 2480 z pominięciem analizy sytuacji urbanistycznej na działkach najbliżej położonych. Wskazała, że wymieniony przez organ budynek mieszkalny wielorodzinny o szerokości 32 m ma długość ok. 26 m i nie zacienia działek sąsiednich.

Podkreśliła, iż nieprawidłowe jest przyjęcie do analizy urbanistycznej działek położonych przy ul. P., ponieważ nie są one dostępne z tej samej drogi publicznej, co działka nr 2480.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uczestnicy nie zajęli stanowiska w sprawie zasadności skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd skargę uwzględnił, bowiem zaistniała przesłanka stanowiąca podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, którą Sąd uwzględnił z urzędu.

Na wstępie należy nawiązać do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm./, z którego wynika, że wojewódzki sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a., wynika że sąd I instancji jest związany granicami sprawy, lecz nie jest związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, to zaś oznacza, że z urzędu bierze pod uwagę naruszenia prawa o jakich nie wspomniano w skardze. Kierując się powołanym przepisem i wychodząc poza granice skargi Sąd zauważył, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 zd. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego /dalej: k.p.a./.

Art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie: w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji.

Natomiast według art. 27 § 1 zd. 1 k.p.a., członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1 k.p.a.

Poruszona kwestia ongiś dyskusyjna, została obecnie jednoznacznie zaaprobowana w judykaturze i stanowisko takie zajął również Trybunał Konstytucyjny.

Otóż w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22.02.2007 r. sygn. akt II GPS 2/06 przyjęto, że art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 zdanie pierwsze k.p.a., ma zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 15.12.2008 r., sygn. akt P 57/07 orzekł, że art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza członka samorządowego kolegium odwoławczego z postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdy członek ten brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 78 Konstytucji RP.

W związku z takim orzeczeniem, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku Składu 7 Sędziów z dnia 10.03.2009 r., sygn. akt II OPS 2/09 /ONSAiWSA nr 4/2009, poz. 60/ orzekł, że członek samorządowego kolegium odwoławczego, który brał udział w wydaniu decyzji zaskarżonej wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy, podlega wyłączeniu w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 oraz art. 2 i 78 Konstytucji RP.

W wydaniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].01.2008 r., Nr [...] brała udział jako przewodnicząca składu orzekającego D. W. /k. 16-17 akt adm. II instancji – karty oznaczono ołówkiem/.

Od tej decyzji H. K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy /k. 18 akt adm. II instancji/.

Po rozpoznaniu tego wniosku, wskazane Kolegium decyzją z dnia [...].04.2008 r., nr [...] – utrzymało decyzję z dnia [...].01.2008 r.

Na skutek skargi H. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 8.01.2009 r. uchylił decyzję Kolegium z dnia [...].04.2008 r., Nr [...].

Tym samym pozostała w obrocie prawnym decyzja Kolegium /wydana w pierwszej instancji/ z dnia [...].01.2008 r., Nr [...].

Kolegium po ponownym rozpatrzeniu wniosku o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a. od ostatnio wymienionej decyzji, decyzją z dnia [...].06.2009 r., Nr [...] – utrzymało w mocy decyzję z dnia [...].01.2008 r. Przewodniczącą składu orzekającego wydającego decyzję z dnia [...].06.2009 r. /drugoinstancyjna/ była D. W. /k. 36-37 akt adm. II instancji/.

Oznacza to, iż D. W. brała udział w wydawaniu decyzji w pierwszej i drugiej instancji.

Tym samym zaskarżona decyzja z dnia [...].06.2009 r. dotknięta jest wadą procesową określoną w art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a.

Takie uchybienie stanowi podstawę wznowieniową, wskazaną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., Sąd uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Z tego względu Sąd na podstawie powołanego przepisu oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Uchylenie ostatecznej decyzji z powodu wady będącej podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego następuje niezależnie od tego, czy takie naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie stosował art. 152 p.p.s.a., gdyż zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy nie nadaje się do wykonania. Sąd nie orzekał o kosztach postępowania sądowego, bowiem skarżąca pouczona o treści art. 210 § 1 p.p.s.a. /w zawiadomieniu z dnia 30.10.2009 r., k. 50 akt sądowych/, nie zgłosiła żądania przyznania należnych kosztów, zatem po myśli w/w przepisu utraciła uprawnienie do żądania zwrotu takich kosztów.

Przy ponownym rozpatrywaniu wniosku H. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrzy sprawę z wyłączeniem członków, którzy brali udział w wydaniu decyzji z dnia [...].01.2008 r., nr [...].