Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 126/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2167
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 3 par. 1 i 2 pkt 1, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, ust. 6, lp. 6.3.16 zał. nr 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 189a par. 2 pkt 1-3, art. 189e, art. 189f, art. 75 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. Ł. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), art. 4 pkt 22, art. 7a, art. 14 ust. 1, art. 92a, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140), lp. 6.3.16, Ip. 6.3.17, lp. 6.3.11, lp. 5.7.1 oraz lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 ust. 5 lit. a, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej "rozporządzenie 561/2006" (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 32, art. 33, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 60, str. 1), art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz z kart kierowców (Dz. Urz. UE.L z dnia 2 lipca 2010 r.), art. 5 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1481), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2019 r. nr [...] o nałożeniu na A. Ł. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: Firma Transportowa [...], kary pieniężnej w wysokości [...],00 (słownie: [...]) złotych.

Z uzasadnienia ww. decyzji wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Na podstawie upoważnienia nr [...] z dnia [...] września 2019 r. przeprowadzono kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy A. Ł. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...]

Do kontroli strona okazała licencję nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, wydaną w dniu [...] lutego 2004 r., ważną od [...] maja 2004 r. do [...] lipca 2052 r.

Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przez stronę obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, dalej: "u.t.d.".

Kontrolą objęto okres od dnia [...] września 2018 r. do dnia [...] września 2019 r.

Zakres kontroli czasu pracy objął od [...] kwietnia 2019 r. do [...] maja 2019 r.

Zgodnie z okazanymi dokumentami, w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli przedsiębiorca zatrudniał 2 kierowców.

Ustalenia kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] września 2019 r.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...],00 (słownie: [...]) złotych.

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło:

- nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy;

- naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę;

- niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień;

- skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: - o czas do 1 godziny; - o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin;

- niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę.

Strona, reprezentowana przez pełnomocnika, pismem z dnia 5 listopada 2019 r. odwołała się od przedmiotowej decyzji, zarzucając jej naruszenie:

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego;

- art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy;

- art. 6 k.p.a. w związku z art. 38 ust. 1 rozporządzenia P65/2014 poprzez wykorzystanie do celów kontroli czasu pracy kierowców systemu poboru opłat.

W uzasadnieniu odwołania, odnośnie naruszenia lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do utd, strona podniosła, iż System Poboru Opłat służy wyłącznie celom nadzoru nad płatnościami korzystających z dróg płatnych, a nie służy nadzorowi nad kontrolą czasu pracy i rejestracją aktywności. Strona wyjaśniła w toku postępowania, że pojazd o nr rej. [...] nie jest wykorzystywany do wykonywania przewozów drogowych z uwagi na awarię. Urządzenie viaBox zostało wymontowane z ww. pojazdu i przeniesione do samochodu osobowego strony w celu zdania do operatora dróg płatnych. Strona nie była świadoma, iż nadal komunikuje się ono z bramami poboru opłat. Zdaniem strony, stanowisko strony mogło zostać zweryfikowane przez inspektora transportu drogowego, poprzez dokonanie kontroli stanu drogomierza ww. pojazdu. W ocenie strony, kontrola dokumentów przewozowych, faktur paliwowych również dowiodłaby prawdziwości przedstawianej przez stronę tezy. Skarżący przywołał art. 81 k.p.a. podnosząc, iż organ nie informował strony o dokonaniu kontroli przejazdów zarejestrowanych przy użyciu Systemu Poboru Opłat, zatem zdaniem strony nie została ona dostatecznie poinformowana o fakcie przeprowadzenia dowodu z rejestru opłat drogowych. Strona wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji oraz ponowne przeanalizowanie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Organ II instancji, rozpoznając złożone przez stronę odwołanie, przytoczył treść przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw, art. 92a ust. 1, ust. 5 i ust. 7, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 i art. 4 pkt 22 u.t.d. oraz art. 189a § 2 k.p.a. i wskazał, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 kpa.

Wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto, wskazał, iż zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez u.t.d. w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.

Odnośnie naruszenia polegającego na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, tj. Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d., organ II instancji przytoczył treść przepisów art. 10 ust. 5 lit. a tiret pierwsze i drugie rozporządzenia (WE) nr 561/2006, art. 32 ust. 1-3 i art. 34 ust. 1-5 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r., w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz wskazał, że konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.3.16 załącznika do u.t.d., która nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, sankcjonuje kara pieniężną w wysokości 500,00 (słownie: pięćset) złotych.

Organ odwoławczy po ponownej analizie materiału dowodowego sprawy stwierdził, że w pełni podziela stanowisko organu kontrolnego.

1. Poza wszelką wątpliwością ustalono na podstawie ewidencji czasu pracy, zestawienia zaświadczeń o działalności oraz danych cyfrowych z karty kierowcy i z pojazdów będących w dyspozycji przedsiębiorcy, że podczas kontroli w siedzibie podmiotu nie udostępniono wykresówek przedsiębiorcy - kierowcy A. Ł. za dni:

• [...].04.2019 r.;

• [...].04.2019 r.;

• [...].04.2019 r.;

• [...].04.2019 r.;

• [...].04.2019 r.;

• [...].04.2019 r.;

• [...].05.2019 r.

- łącznie 22 dni.

Kara pieniężna wynosi [...]

2. Poza wszelką wątpliwością ustalono na podstawie danych uzyskanych z Biura Krajowego Systemu Poboru Opłat z dnia [...] września 2019 r. oraz okazanych przez stronę dokumentów, że podczas kontroli w siedzibie podmiotu nie udostępniono danych z urządzenia rejestrującego pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] za dni:

• [...].04.2019 r.;

• [...].04.2019 r.;

• [...].05.2019 r.;

• [...].05.2019 r.;

• [...].05.2019 r.

- łącznie 5 dni.

Kara pieniężna wynosi [...]

Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości [...] (słownie: [...]) złotych została nałożona, zdaniem organu II instancji, słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Odnosząc się do zarzutów strony organ odwoławczy wskazał, iż w myśl art. 75 § 1 k.p.a. zdanie pierwsze jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dane uzyskane z Biura Krajowego Systemu Poboru Opłat systemu viaTOLL stanowią pełnoprawny dowód w sprawie w zakresie m.in. stwierdzenia przypadków naruszenia lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy wskazał również, iż na podstawie uzyskanych danych organ nie stwierdził naruszeń czasu pracy kierowców, zaś naruszenie zasad i warunków wyposażenia pojazdu w tachograf.

Organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu I instancji odnośnie wyjaśnień strony, iż w dniach [...] kwietnia 2019 r., [...] kwietnia 2019 r., [...] maja 2019 r., [...] maja 2019 r. oraz [...] maja 2019 r. zarejestrowane zostały przejazdy samochodem osobowym strony, którym przewożone było urządzenie viaBOX. Jak słusznie zostało skarżącemu wskazane, w ww. dniach nie zostały odnotowane w elektronicznym Systemie Poboru Opłat nieprawidłowości podczas wykonywania przedmiotowych przejazdów. Zaskarżoną decyzją stwierdzono przypadki naruszenia lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. w zakresie przejazdów pojazdu o nr rej. [...] pod bramownicami Systemu Poboru Opłat w dniach objętych kontrolą czasu pracy, tj. [...].04-[...].05.2019 r., jednakże z analizy znajdującego się w aktach sprawy wydruku danych viaTOLL (karta nr 83) wynika, iż przejazdy ww. pojazdem były rejestrowane również w innych dniach objętych kontrolą przedsiębiorstwa, tj. w okresie [...].09.2018 r. - [...].09.2019 r. Wątpliwość organu odwoławczego budzi fakt, biorąc pod uwagę długi okres oraz ilość rejestracji na bramownicach Systemu Poboru Opłat, iż przedsiębiorca nie był świadomy chociażby zmniejszającego się stanu konta przedpłaconego. Organ odwoławczy zauważył również, iż skarżący podnosi, że kontrola innej dokumentacji dowiodłaby prawdziwości przedstawianej przez stronę tezy, jednakże skarżący wraz z odwołaniem nie przedstawił żadnych innych dowodów na poparcie swojego stanowiska.

Niezasadny jest również, zdaniem organu II instancji, zarzut strony, iż organ nie informował strony o dokonaniu kontroli przejazdów zarejestrowanych przy użyciu Systemu Poboru Opłat, zatem strona nie została skutecznie poinformowana o fakcie przeprowadzenia dowodu z rejestru opłat drogowych. W aktach sprawy znajduje się wezwanie organu z dnia [...] września 2019 r. o wskazanie danych kierowcy, który w dniach: [...] kwietnia 2019 r., [...] kwietnia 2019 r., [...] maja 2019 r., [...] maja 2019 r., [...] maja 2019 r. wykonywał przewóz drogowy pojazdem o nr rej. [...] oraz o okazanie wykresówek ww. kierowcy za te dni, w którym to wezwaniu organ kontrolny wskazał, iż sporządzone zostało w oparciu o informację uzyskaną z systemu viaTOLL. Wezwanie zostało dostarczone na adres e-mailowy pełnomocnika strony, w dniu [...] września 2019 r. W odpowiedzi na ww. wezwanie pełnomocnik strony w dniu 19 września 2019 r. złożył wyjaśnienia, do których organ I instancji w pełni odniósł się w uzasadnieniu faktycznym skarżonej decyzji.

Odnośnie naruszenia polegającego na naruszeniu obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę, tj. Ip. 6.3.17 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy ponownie przytoczył treść art. 10 ust. 5 lit. a) tiret pierwsze i drugie cytowanego rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych, zgodnie z którym, rozporządzenie ustanawia maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy do celów art. 10 ust. 5 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Do celów niniejszego rozporządzenia "odpowiednie dane" oznaczają wszelkie dane zarejestrowane przez tachograf cyfrowy oprócz szczegółowych danych dotyczących prędkości.

Maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza:

a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej;

b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy.

Konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.3.17 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, która naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę sankcjonuje kara pieniężną w wysokości 500 złotych.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2015r., sygn. akt II GSK 2396/14 "Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku".

Przedsiębiorca okazał do kontroli dane cyfrowe z karty kierowcy M. K. w postaci jednego pliku wczytanego w dniu [...] sierpnia 2019 r. Pomiędzy datą [...] kwietnia 2019 r., tj. pierwszy dzień okresu kontroli czasu pracy, a [...] maja 2019 r., tj. ostatni dzień okresu kontroli czasu pracy, minęło 58 dni zarejestrowanej aktywności kierowcy, co potwierdzają znajdujące się na płycie CD dane cyfrowe oraz zaświadczenie o działalności, karta nr 59. Organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji stwierdził 41 dni zarejestrowanej działalności, bowiem uznał za dni zarejestrowanej działalności wyłącznie dni, w których kierowca prowadził pojazd. Organ odwoławczy jednakże policzył wszystkie dni zawierające dane o okresach rejestrowanej działalności kierowcy, przyjmując, iż dniami niezarejestrowanej działalności są te, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Kara pieniężna wynosi [...] zł.

Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości [...] (słownie: [...]) złotych została, zdaniem organu II instancji, nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Strona nie kwestionuje powyższego naruszenia.

Odnośnie naruszenia polegającego na niepoprawnym operowaniu przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień; tj. lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ II instancji przywołał treść art. 34 ust. 1 -7 cytowanego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym (...) i wskazał, że konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., która niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 100 złotych - za każdy dzień.

Ponowna analiza danych cyfrowych z karty kierowcy - przedsiębiorcy A. Ł. wykazała, iż w od godz. [...] w dniu [...] kwietnia 2019 r. do godz. [...] w dniu [...] kwietnia 2019 r. błędnie zadeklarował aktywność selektorem tachografu, rejestrując pod symbolem "inna praca" faktycznie odbieraną przerwę lub odpoczynek. Kara pieniężna wynosi [...] zł.

Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości [...] (słownie: [...]) złotych została, zdaniem organu II instancji, nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Strona nie kwestionuje powyższego naruszenia.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej, tj. lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy przytoczył treść art. 4 lit. f oraz art. 8 ust. 1-5 i 8 cytowanego rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i wskazał, że konsekwencją rozwiązań zawartych w powyższych przepisach jest treść lp. 5.7.1 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku - czas do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 150 złotych.

Ponowna analiza danych cyfrowych z karty kierowcy J. G., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia, wykazała, iż w dniu [...] kwietnia 2019 r. o godz. 02:15 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 30 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 17:45 dnia [...] kwietnia 2018 r. do godz. 02:15 dnia [...] kwietnia 2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 30 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości [...] (słownie: [...] złotych została, zdaniem organu II instancji, nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Strona nie kwestionuje powyższego naruszenia.

Odnośnie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę, tj. Ip. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy przytoczył treść przepisów art. 14 ust. 1 oraz art. 7a ust. 1-7 u.t.d. oraz stwierdził, że konsekwencją powyższego jest treść lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., która karą pieniężną w wysokości 800 złotych, sankcjonuje niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że ponowna analiza zgromadzonego materiału dowodowego w postaci: licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy; wykazu pojazdów będących w prawnym użytkowaniu przedsiębiorcy wraz z dowodami rejestracyjnymi; wykazu pojazdów zgłoszonych do licencji nr [...] otrzymanego z Biura ds. Transportu Międzynarodowego; kopii protokołu odbioru pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] oraz danych cyfrowych urządzenia rejestrującego zainstalowanego w ww. pojeździe o nr rej. [...] wykazała, iż przedsiębiorca nie dokonał zmiany danych tj. nabycia pojazdu o nr rej. [...] w wymaganym terminie. Z analizy danych cyfrowych pojazdu wynika, iż wykonywane były ww. pojazdem przewozy drogowe w okresie kontroli czasu pracy, tj. [...].04.-[...].05.2019 r., tymczasem przedsiębiorca złożył wniosek ze zgłoszeniem ww. pojazdu do licencji nr [...] w dniu [...] sierpnia 2019 r. Kara pieniężna wynosi [...] zł.

Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości [...] złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Strona nie kwestionuje powyższego naruszenia.

Organ odwoławczy nie znalazł również podstaw do zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Podkreślił, iż strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Organ odwoławczy wskazał, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych: z rozporządzenia nr 165/2014 oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Skarżący w toku postępowania oraz wraz z odwołaniem nie przedstawił żadnych dowodów oraz okoliczności mogących zwolnić stronę z odpowiedzialności na podstawie art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy wynikających z ww. aktów prawnych należy bieżący nadzór nad pracą zatrudnionych kierowców oraz pojazdami będącymi własnością przedsiębiorstwa. Podmiot wykonujący transport ma bowiem zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, a nie jedynie stworzyć warunki do przestrzegania przez kierowców czasu pracy kierowcy. Samo przeszkolenie kierowców, czy zapoznanie ich z regulaminem jest niewystarczające, jeżeli przedsiębiorca tylko pozornie egzekwuje przestrzeganie ustalonych zasad. Ponadto, przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Powyższe powinno więc uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowcę, jak również czynności przewidziane w trakcie załadunku i rozładunku pojazdu. Mając na uwadze powyższe do okoliczności, które nie będą podlegać wyłączeniu odpowiedzialności przedsiębiorcy na podstawie art. 92b u.t.d. nie można zaliczyć sytuacji, w której przedsiębiorca nie może nadzorować kierowcy, ponieważ prowadzi on pojazd samodzielnie. Wskazana sytuacja jest bowiem typowa w stosunkach pomiędzy podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu transportu drogowego, a zatrudnionym kierowcą, a jej wyłączenie godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ustawy o transporcie drogowym, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać.

Jednocześnie w niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec czego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów oraz okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania art. 92c u.t.d. Organ odwoławczy zważył, że nawet gdyby do naruszenia doszło wyłącznie z winy kierowcy, okoliczność ta nie stanowiłaby podstawy do zastosowania art. 92c u.t.d., co zostało potwierdzone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. II GSK 976/09. Podkreślił, iż to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c u.t.d., gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu.

Organ odwoławczy stwierdził także, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 6 k.p.a. Przyjęta w tym przepisie zasada praworządności jest powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP. Oznacza to, że w państwie praworządnym wszelka działalność władcza wymaga podstaw prawnych, tzn. legitymacji w prawnie nadanym upoważnieniu do działania. Tym samym, podniesiony przez stronę zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. jest bezzasadny, ponieważ postępowanie, w wyniku którego wydano zaskarżoną decyzję, było prowadzone na podstawie i w granicach prawa.

Organ odwoławczy podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie, organ I instancji nie naruszył przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a ponadto wypełnił on obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem.

Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja organu I instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.

W opinii organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.

Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. A. Ł. wniósł skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie:

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego, co miało znaczący wpływ na wadliwość rozstrzygnięcia,

- art. 50, art. 55 ust. 1 pkt 1-6 u.t.d. w związku z art. 130 ustawy o drogach publicznych w związku z wykorzystaniem danych pochodzących z systemu poboru opłat drogowych do weryfikacji czasu pracy kierowców w sposób nieuregulowany w przepisach prawa,

- art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy,

- art. 8 k.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia decyzji w sposób niebudzący zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c P.p.s.a.).

Rozpatrując sprawę w powołanych wyżej granicach należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna, dlatego nie mogła odnieść zamierzonego skutku, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza, co odnosi się również do rozstrzygnięcia organu I instancji.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja organu II instancji utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu nieprzestrzegania przez stronę skarżącą obowiązków i warunków przewozu drogowego wynikających z aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 u.t.d.

Na wstępie wskazać trzeba, że za podstawę wyroku Sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu, albowiem nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy art.189a § 2 pkt.1-3, art.189e i art.189f K.p.a. Zgodnie z treścią art.189a § 2 K.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:

1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,

2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,

3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,

4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,

5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,

6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej

- przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.

Podkreślić należy, że kary pieniężne dla przewoźników nakładane są na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Ustawa ta przewiduje sztywną wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów transportu drogowego i nie ma możliwości ich miarkowania. W przepisie art. 92b i 92c u.t.d. przewiduje się także możliwość odstąpienia od nałożenia kary. Z uwagi na to, że kwestie te zostały uregulowane w odrębnych przepisach (tzn. w ustawie o transporcie drogowym), to ze względu na treść art.189a § 2 K.p.a., nie mają tutaj zastosowania przepisy działu IV A Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z treścią art. 92a ust.1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do ust. 6 art. 92a u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy stanowiącej akt komplementarny w stosunku do powołanych szeroko w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego przepisów prawa unijnego.

Taryfikacyjny charakter kar sprawia, że ich zastosowanie wymaga ustalenia każdego przypadku naruszenia prawa. Zgodnie z generalnymi zasadami ustalenie to następuje na podstawie dokumentów, z których większość pochodzi z urządzeń specjalnie dedykowanych do rejestracji czasu prowadzenia pojazdów oraz czasu pracy kierowców. Taki formalizm uzasadniony jest po pierwsze względami bezpieczeństwa, którym dedykowane są regulacje ochronne, po drugie obiektywizacją, którą zapewniają specjalistyczne urządzenia oraz oprogramowanie.

Fundamentalną zasadą w transporcie jest jego bezpieczeństwo i przede wszystkim tej zasadzie mają służyć przepisy dotyczące kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku. Digitalizacja urządzeń rejestrujących wykorzystywanych w transporcie drogowym znacznie ogranicza możliwość stosowania niewłaściwych praktyk przez nieuczciwych przedsiębiorców i kierowców, mających na celu wprowadzenie w błąd służby kontrolne, co do faktycznego czasu pracy danego kierowcy. Systematyczne sczytywanie danych z tachografów i kart kierowców oraz właściwe ich przechowywanie to podstawowy obowiązek każdego podmiotu wykonującego przewozy drogowe, będącego właścicielem lub użytkownikiem pojazdu samochodowego objętego obowiązkiem instalacji i użytkowania tachografu cyfrowego.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy organy zgromadziły wszystkie dowody, które istniały lub zostały przez stronę mu przedstawione, w szczególności ewidencje czasu pracy kontrolowanych kierowców, zestawienia zaświadczeń o działalności oraz dane cyfrowe z kart kierowców i pojazdów będących w dyspozycji przedsiębiorcy, jak również dane uzyskane z Biura Krajowego Systemu Poboru Opłat z dnia [...] września 2019 r. Każdy przypadek naruszenia prawa został dokładnie określony i omówiony w uzasadnieniach obu decyzji ze wskazaniem dowodów, na podstawie których nastąpiło konkretne ustalenie (co do każdego z deliktów opisanych szczegółowo na stronach od 7 do 19 uzasadnienia decyzji organu odwoławczego).

Stan faktyczny został zrekonstruowany na podstawie danych pochodzących z urządzeń lub ewidencji albo dokumentów specjalnie wytwarzanych w celu dokumentowania czynności. To właśnie urządzenia rejestrujące na wykresówce lub karcie kierowcy wskazania w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, są urządzeniami, które zostały specjalnie wytworzone i przeznaczone do obiektywnego stwierdzania czasu pracy, jazdy, odpoczynku itd. Dlatego obalenie domniemań płynących z tych urządzeń i pochodzących z nich dokumentów wymaga nie tylko podniesienia zarzutów z wnioskami dowodowymi, ale i wykazania okoliczności egzoneracyjnych uzasadniających odstępstwo od zastosowania rygorów dowodowych zawartych w przepisach o rejestrowaniu i wczytywaniu danych.

W rozpatrywanej sprawie istotą sporu jest zgodność z prawem nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie opisane w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym pod pozycją l.p. 6.3.16, to jest nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego – za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy.

Organ odwoławczy na podstawie ewidencji czasu pracy, zestawienia zaświadczeń o działalności oraz danych cyfrowych z karty kierowcy i z pojazdów będących w dyspozycji przedsiębiorcy stwierdził, że podczas kontroli w siedzibie podmiotu nie udostępniono wykresówek przedsiębiorcy - kierowcy A. Ł. za łącznie 22 dni. W związku z tym nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w kwocie [...]zł. Z kolei, na podstawie danych uzyskanych z Biura Krajowego Systemu Poboru Opłat z dnia [...] września 2019 r. oraz okazanych przez stronę dokumentów organ II instancji stwierdził, że podczas kontroli w siedzibie podmiotu nie udostępniono danych z urządzenia rejestrującego pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] za łącznie 5 dni. Na tej podstawie nałożono na przedsiębiorcę karę pieniężną w kwocie [...]zł.

Zdaniem Sądu, kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie w wysokości [...] zł została nałożona, zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. zdanie pierwsze jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Tym samym, uznać należy za prawidłowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że dane uzyskane z Biura Krajowego Systemu Poboru Opłat systemu viaTOLL stanowią pełnoprawny dowód w sprawie w zakresie m.in. stwierdzenia przypadków naruszenia lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. Należy podkreślić, że organ odwoławczy na podstawie uzyskanych danych nie stwierdził naruszeń czasu pracy kierowców, a wyłącznie - naruszenie zasad i warunków wyposażenia pojazdu w tachograf.

We wskazanych w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji dniach, jak wynika z akt sprawy, zarejestrowane zostały przejazdy pojazdem o nr rej. [...] do którego zostało przypisane urządzenie viaBOX, i jednocześnie nie odnotowano w tym czasie w elektronicznym Systemie Poboru Opłat jakichkolwiek nieprawidłowości podczas wykonywania przedmiotowych przejazdów. Z analizy znajdującego się w aktach sprawy wydruku danych viaTOLL (karta nr 83) wynika, iż przejazdy ww. pojazdem były rejestrowane również w innych dniach objętych kontrolą przedsiębiorstwa, tj. w okresie [...].09.2018 r. - [...].09.2019 r. W tej sytuacji organ odwoławczy zasadnie stwierdził naruszenie lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. Jednocześnie należy podkreślić, na co zwrócił również uwagę organ odwoławczy, że odmienne stanowisko strony skarżącej w tej kwestii nie zostało poparte jakimikolwiek dowodami.

Niezasadny jest również, zdaniem organu II instancji, zarzut strony, iż organ nie informował strony o dokonaniu kontroli przejazdów zarejestrowanych przy użyciu Systemu Poboru Opłat, zatem strona nie została skutecznie poinformowana o fakcie przeprowadzenia dowodu z rejestru opłat drogowych. W aktach sprawy znajduje się wezwanie organu z dnia [...] września 2019 r. o wskazanie danych kierowcy, który w wymienionych w nim dniach wykonywał przewóz drogowy pojazdem o nr rej. [...] oraz o okazanie wykresówek ww. kierowcy za te dni, w którym to wezwaniu organ kontrolny wskazał, iż sporządzone zostało w oparciu o informację uzyskaną z systemu viaTOLL. Wezwanie zostało dostarczone na adres e-mailowy pełnomocnika strony w dniu [...] września 2019 r. W odpowiedzi na ww. wezwanie pełnomocnik strony w dniu [...] września 2019 r. złożył wyjaśnienia, do których organ I instancji w pełni odniósł się w uzasadnieniu faktycznym skarżonej decyzji.

W ocenie Sądu, należy więc podzielić stanowisko organu odwoławczego, że wyjaśnienia skarżącego w tej sprawie nie zasługują na uwzględnienie. Przeprowadzone postępowanie dowodowe nie potwierdziło twierdzeń skarżącego, a jednoznacznie wykazało okoliczności, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji.

Bez wpływu na te ustalenia miałyby więc wnioskowane przez stronę skarżącą dokonanie kontroli stanu drogomierza w ww. pojeździe i porównanie go ze stanem drogomierza przy ostatniej okresowej kontroli technicznej ww. pojazdu, czy też kontroli innej dokumentacji, np. dokumentów przewozowych, faktur paliwowych.

Jeszcze raz podkreślić należy, że w każdym postępowaniu organ administracji publicznej zobowiązany jest do zgromadzenia dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia danej sprawy i poczynienia na tej podstawie niezbędnych ustaleń faktycznych. O tym, jakie ustalenia faktyczne są konieczne dla załatwienia sprawy, decydują prawidłowo wyłożone przepisy prawa materialnego, nie zaś subiektywne przekonanie strony. Żaden organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie wskazywanych środków dowodowych, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak więc tylko nieustalenie okoliczności mających takie znaczenie dla sprawy można uznawać za naruszenie reguł procedowania, które mogłyby mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych, a w konsekwencji na treść orzeczenia kończącego postępowanie w danej sprawie.

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Sąd doszedł zatem do wniosku, że w zaistniałym stanie faktycznym nie nastąpiło naruszenie powołanych w skardze przepisów prawa, a zatem wszystkie podniesione w skardze zarzuty, okazały się niezasadne.

Wobec zatem bezzasadności zarzutów zawartych w skardze oraz wobec niestwierdzenia uchybień, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd miał obowiązek uwzględnić z urzędu, skargę należało oddalić.

Z przytoczonych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.