Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 74/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 176, art. 183 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Czesława Socha Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "A." Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 sierpnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1112/10 w sprawie ze skargi "A." Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 sierpnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1112/10, wydanym w sprawie ze skargi "A." Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej, oddalono skargę.

Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., nakładającą na "A." Sp. z o.o. w W., zwaną dalej "skarżącą", karę pieniężną w kwocie 24.200 zł za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego (drogi krajowej) ul. P. w rejonie ul. Ł. w okresie od dnia [...] czerwca 2007 r. do dnia [...] lutego 2009 r. poprzez pozostawienie tam fragmentu nośnika fundamentu pod reklamę, która miała być usunięta do dnia [...] czerwca 2007 r., a to w związku z upływem okresu na zajęcie pasa drogowego przez reklamę skarżącej.

W świetle materiału dowodowego sprawy w dniu [...] listopada 2008 r. pracownik zarządcy drogi stwierdził istnienie fragmentu fundamentu reklamy w pasie ul. P. w rejonie ul. Ł., w miejscu, gdzie poprzednio stała reklama skarżącej. Na tę okoliczność zrobiono dwie fotografie. Pismem z [...] stycznia 2009 r. zarządca drogi wezwał skarżącą do udziału w wizji lokalnej wyznaczonej na dzień [...] lutego 2009 r., na którą nie stawił się przedstawiciel skarżącej mimo prawidłowego zawiadomienia. Według ustaleń zawartych w sporządzonym na powyższą okoliczność protokole, w pasie drogowym, o którym mowa, stwierdzono dalsze istnienie fundamentu pod reklamę skarżącej o powierzchni 1,00 m2.

W trakcie postępowania administracyjnego w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia skarżąca zaprzeczyła, aby ujawnione fragmenty fundamentu pod reklamę stanowiły pozostałość reklamy skarżącej. Jak podniosła, usunięcie reklamy zleciła R. S. (L.), uiszczając należność za te roboty, stosownie do faktury nr [...] z [...] lipca 2007 r.

Zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, nie podzielili stanowiska skarżącej, według której w całości usunęła reklamę wraz z fundamentem, a to w następstwie zlecenia tych czynności R.S.

Według organu odwoławczego dokumentacje fotograficzne reklamy sporządzone jeszcze na etapie decyzji zezwalającej skarżącej na umieszczenie reklamy, jak i fotografie pozostałości reklamy, wprawdzie nie mające waloru bezwzględnej precyzyjności, pozwalają jednak na ustalenie, iż ujawnione fragmenty fundamentu stanowią pozostałość reklamy skarżącej. Fotografie te dają dobry wizerunek umiejscowienia reklamy i pozostałych po niej fragmentach fundamentu bezpośrednio przed ostatnią latarnią przed skrzyżowaniem ul. P. z ul. Ł. Powiązanie tych obrazów ze szkicami sytuacyjnymi pozwala ustalić, że w omawianym miejscu nie znajdował się żaden inny obiekt umieszczony na fundamencie, którego pozostałość mogłaby być ujęta na fotografiach dokonywanych przez inspektorów ZDM na etapie postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Ponadto, jak wskazał organ odwoławczy, brak dokumentacji geodezyjnej dotyczącej usytuowania reklamy nie obciążał organu, albowiem w świetle decyzji zezwalającej skarżącej na umieszczenie reklamy w pasie drogowym sporządzenie stosownej dokumentacji geodezyjnej było obowiązkiem skarżącej, z czego się nie wywiązała.

Z powyższych względów, w ocenie organu odwoławczego, Prezydent [...] prawidłowo ustalił stan faktyczny i właściwie zastosował przepisy art. 40 ust. 3, 4 i 12 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), nakładając na skarżącą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego.

Rozpoznając skargę skarżącej od wspomnianej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., jak to wskazano na wstępie, skargę tę oddalił.

W ocenie Sądu pierwszej instancji organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Przedstawione przez skarżącą dowody w postaci faktury nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. za wykonanie usługi demontażu reklam oraz zeznania świadka M. H. trafnie zostały uznane przez organ za niewystarczające do uznania, że sporna reklama została zlikwidowana w całości, a więc także w zakresie fundamentu, na których była posadowiona tablica reklamowa. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji wspomnianą fakturę wystawiono za usługę demontażu reklam, bez wskazania, czy został usunięty również fundament reklamy. Brak jest też w sprawie protokołu odbioru wykonanych prac demontażowych, zaś świadek M. H. nie była osobiście obecna przy demontażu reklamy. Dlatego, w ocenie Sądu pierwszej instancji, dowody przedstawione przez skarżącą nie mogą w sposób skuteczny podważyć dowodów zgromadzonych przez organ na okoliczność pozostawienia w pasie drogowym pozostałości fundamentu po reklamie. Sąd pierwszej instancji podzielił też argumentację organu odwoławczego, który z powiązania zdjęć reklamy i pozostałości fundamentu ze szkicami sytuacyjnymi wywiódł, iż w omawianej części pasa drogowego ul. P. w rejonie ul. Ł. nie znajdował się inny obiekt.

Sąd pierwszej instancji nie uznał zasadności zarzutu skarżącej, według której jedynym wiarygodnym dowodem byłby urzędowy dokument geodezyjny. Dowody, jakie zebrał organ, a w szczególności omawiane już zdjęcia, są wiarygodne na okoliczność zajęcia przez skarżącą pasa drogowego poprzez nieusunięcie fundamentu reklamy.

Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), to jest:

• naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ administracyjny art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

• naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo iż kontrolowana decyzja dotknięta jest wadą nieważności określoną w art. 156 k.p.a.

Uzasadnienie skargi kasacyjnej ukierunkowane jest na wykazanie niskiego waloru dowodowego dowodów zgromadzonych w sprawie przez organ na potrzeby ustalenia faktu zajęcia przez skarżącą pasa drogowego, przez pozostawienie w nim fundamentu pod reklamę, co zaakceptował Sąd pierwszej instancji, z naruszeniem wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.

Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem prawnym dla wzruszenia rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Musi ona spełniać wszystkie ustawowe wymogi, a w szczególności formalnoprawne przewidziane w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a. W myśl przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065, a także J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 2, 382). Naczelny Sąd Administracyjny, jako związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), nie ma kompetencji dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony. Stanowi to bowiem powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Powyższy mankament skargi kasacyjnej odnosi się do ogólnie wskazanego, zarówno w petitum skargi kasacyjnej, jak i uzasadnieniu, art. 156 k.p.a., bez wykazania, który z siedmiu przepisów paragrafu pierwszego tego artykułu miał w sprawie zastosowanie na potrzeby zarzutu stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Z tych względów zarzut naruszenia art. 156 k.p.a. został w skardze kasacyjnej nieskutecznie postawiony.

Istota sprawy sprowadza się do ustalenia faktycznego, które ma znaczenie prawne, a mianowicie, czy po upływie terminu wyznaczonego skarżącej na zajęcie pasa drogowego na potrzeby umieszczenia reklamy ([...] czerwca 2007 r.) usunęła ona reklamę wraz z fundamentem.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie wykazała, aby ustalając istotny dla wyniku sprawy fakt pozostawienia przez nią w pasie drogowym pozostałości fundamentu po reklamie organ, a w ślad za nim Sąd pierwszej instancji, naruszyli wskazane w skardze kasacyjnej przepisy postępowania. Wbrew stanowisku skarżącej, która ograniczyła się jedynie do polemiki z oceną wiarygodności zebranych przez organ dowodów w sprawie, a w szczególności protokołu oględzin pasa drogowego z dnia [...] lutego 2009 r. oraz dokumentacji fotograficznej, wspomniane dowody w dobrym stopniu wskazują na fakt pozostawienia przez skarżącą w pasie drogowym elementów fundamentu. Ponadto, trudno dopatrzyć się błędu w rozumowaniu organu odwoławczego, zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji, gdzie na podstawie analizy dokumentacji fotograficznej i szkiców sytuacyjnych, wykluczono istnienie w pasie drogowym innych obiektów, niż pozostałość po reklamie posadowionej przez skarżącą, który to fakt obrazowały zdjęcia.

Należy mieć też na uwadze niedostateczne współdziałanie skarżącej z organem na potrzeby ustalenia stanu faktycznego sprawy, gdyż to na skarżącej w pierwszej kolejności ciążyła powinność wywiązania się z obowiązku doprowadzenia pasa drogowego do pierwotnego stanu po zdemontowaniu reklamy, co powinna wykazać. W szczególności, o czym była już mowa, skarżąca odmówiła wzięcia udziału w wizji lokalnej pasa drogowego w dniu [...] lutego 2009 r. Uczestnictwo skarżącej w wizji lokalnej zapewne pozwoliłoby w sposób niebudzący wątpliwości ustalić stan faktyczny sprawy.

Natomiast dowody, które skarżąca przedstawiła na okoliczność doprowadzenia pasa drogowego do pierwotnego stanu, a w szczególności wspomniana faktura nr [...] z [...] lipca 2007 r., mają niewielką moc dowodową w omawianej kwestii i trafnie zostały zakwestionowane przez organ, co zaakceptował Sąd pierwszej instancji. W szczególności, o czym była już mowa, omawiana faktura nie precyzuje zakresu wykonanej usługi dotyczącej demontażu reklamy, a w szczególności nic się w niej nie mówi o usunięciu fundamentu pod reklamę. Jeszcze mniejszy walor dowodowy mają zeznania świadka M. H., która nie była osobiście obecna przy demontażu reklamy.

Za oczywiście niezasadne należy również uznać zarzuty skargi kasacyjnej upatrujące po stronie organu dopuszczenie się uchybienia w następstwie braku sporządzenia dokumentacji geodezyjnej na okoliczność usytuowania fundamentu reklamy, skoro takiej dokumentacji nie można by w sposób racjonalny wykorzystać w sprawie, a to z uwagi na brak możliwości jej porównania z dokumentacją dotyczącą usytuowania reklamy. Takiej zaś dokumentacji skarżąca nie zabezpieczyła, pomimo ciążącego na niej obowiązku. Ponadto nie ma przepisu prawa, który w omawianej sytuacji obligowałby organ do sporządzenia dokumentacji geodezyjnej na okoliczność usytuowania fundamentu reklamy.

Z powyższych względów skarga kasacyjna, jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).