Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1141/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61par. 3 i par 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 29 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej p o s t a n a w i a: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 1 marca 2013 r. G. M. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca"), reprezentowany przez adwokata - działając za pośrednictwem organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

W petitum skargi strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący wskazał, że sporna decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego stanowi jedną z 23 wydanych decyzji administracyjnych, którymi organ ten nałożył na stronę skarżącą kary pieniężne w wysokości po 3.000 złotych każda. Skarżący wskazał, że jest zobowiązany do zapłaty łącznie 69.000 złotych z tytułu kar administracyjnych nałożonych przez organ Inspekcji Transportu Drogowego. Skarżący stwierdził, że w obliczu trudnej sytuacji majątkowej, zachodzą okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania spornej decyzji. We wniosku strona skarżąca wskazała, że utrzymuje się z wykonywania zawodu kierowcy, świadcząc pracę na rzecz przedsiębiorcy. Zdaniem skarżącego, wyegzekwowanie z jego wynagrodzenia tak dużej kwoty jest obiektywnie niemożliwe, a w przypadku próby ściągnięcia żądanej kwoty - spowoduje jego faktyczne bankructwo.

Postanowieniem Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2013 r. skarżący został zwolniony od kosztów sądowych (k. 58-60 akt sądowych). Postanowienie stało się prawomocne.

Jak wynika z akt sprawy, w tym dokumentów zgromadzonych w związku z rozpoznawaniem wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy (mogących stanowić uzupełnienie uzasadnienia o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji), skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, jego miesięczny dochód brutto wynosi 1.025 złotych, w tym 425 złotych z tytułu zawartej umowy o pracę na ½ etatu oraz 600 złotych tytułem prac dorywczych (vide: formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy). W piśmie z dnia 17 czerwca 2013 r. skarżący wskazał, że uiszcza alimenty na córkę w kwocie 300 złotych miesięcznie oraz partycypuje w opłatach za mieszkanie należące do jego rodziców, w którym zamieszkuje skarżący (300 złotych miesięcznie).

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, ustosunkowując się do wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - stwierdził, że - w jego ocenie - brak jest podstaw do zastosowania przedmiotowego środka ochrony tymczasowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy - zdaniem Sądu - wskazać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności.

Niewątpliwie trzeba wyraźnie zaznaczyć, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od generalnej zasady wyrażonej w przepisie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

W świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w ww. przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony.

W wyniku analiza danych zawartych w aktach niniejszej sprawy Sąd uznał, że obciążenie miesięcznego budżetu skarżącego jakąkolwiek dodatkową kwotą z tytułu prowadzonej egzekucji może pozbawić skarżącego niezbędnych środków do życia.

W tej sytuacji, w ocenie Sądu, strona skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji organu przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny mogłoby spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, co daje podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony, o której mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.