Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 278/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-07-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia12 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w stosunku do E. M.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 2 lutego 2018 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] po rozpoznaniu odwołania E. M., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia 30 października 2017 r. nr [...], którą organ I instancji zmienił od dnia 1 października 2017 r. decyzję [...] z dnia 17 sierpnia 2017 r. ustalającą odpłatność za pobyt M. B. w Domu Pomocy Społecznej w L. w ten sposób, że zwolnił M. B. (syna) z ponoszenia tej odpłatności oraz ustalił odpłatność E. M. (córki) w miesięcznej wysokości 1092, 30 zł i zobowiązał ją do ponoszenia tej odpłatności począwszy od 1 października 2017 r.

E. M. wniosła skargę na opisaną powyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 23 kwietnia 2018 r. na wniosek skarżącej przyznane zostało jej prawo pomocy przez ustanowienie adwokata z urzędu.

W skierowanym do tut. Sądu piśmie procesowym z dnia 16 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji - w części dotyczącej E. M. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w przedmiotowej sprawie skarżąca już od początku postępowania przez organem I instancji podawała okoliczności, które świadczą o zasadności udzielenia jej ochrony tymczasowej, wskazując na swoją bardzo trudną sytuację finansową i rodzinną. Pomimo bowiem, że w realiach obowiązujących w Polsce dochody jej rodziny muszą być uznane za wysokie, to jednak skarżąca żyje na stałe w Niemczech, gdzie kwota, którą dysponuje jest kwotą niską i starczającą jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Kwota świadczenia, którą zobowiązana jest zaś zapłacić jest dla niej kwotą znaczną, stanowi duże obciążenie budżetu rodziny skarżącej, a konieczność zaciągnięcia kredytu na te cel mogłoby spowodować dla skarżącej trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca, wbrew wyliczeniom jakie zostały poczynione w przedmiotowej sprawie, nie ma środków na uregulowanie zobowiązania, wynikającego z zaskarżonej decyzji. Tylko poszukiwanie zewnętrznego, dodatkowego finansowania może jej to uniemożliwić. Ta jednak droga pociąga za sobą konieczność spłaty należności ubocznych (odsetek, prowizji), co powoduje, że nawet jeżeli dojdzie do zwrotu spełnionego przez nią świadczenia, nie będzie to obejmowało tych należności ubocznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) daje sądowi administracyjnemu możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Oceniając złożony wniosek Sąd uznał, że w niniejszym przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować skutki, o których mowa w powołanym wyżej przepisie.

Skarżąca wskazała na swoją trudną sytuację finansową. Z przedłożonych przez E. M. dokumentów wynika, że skarżąca zamieszkuje w Niemczech, sama wychowuje dwoje małoletnich dzieci (w wieku 13 i 16 lat), utrzymuje się wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.100 euro miesięcznie oraz przyznanego zasiłku rodzinnego na dzieci w łącznej kwocie 384 euro. Skarżąca na bieżące wydatki i zobowiązania, do których zaliczyła opłaty za czynsz najmu mieszkania (450 euro miesięcznie), ubezpieczenia (329,24 euro płatne co kwartał), opłatę za kurs języka niemieckiego (155 euro miesięcznie), leczenie córki, której wada wzroku wymaga wymiany szkieł korekcyjnych (około 100 euro na pół roku) oraz spłatę pożyczki bankowej zaciągniętej na kwotę 5.000 euro (100 euro), przeznacza kwotę około 832 euro miesięcznie. Ponosi także koszty dojazdu na kurs językowy, koszty wycieczek szkolnych dla dzieci (1.050 euro), a także wydatkowała kwotę 600 euro na zakup aparatu ortodontycznego dla córki wraz z kosztami leczenia stomatologicznego. Skarżąca nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności. Z powyższego wynika, że do dyspozycji skarżącej pozostaje kwota około 652 euro miesięcznie, którą bez wątpienia przeznacza na pozostałe niezbędne potrzeby swoje i dzieci takie jak wyżywienie, zakup odzieży, obuwia, środków czystości. Na chwilę obecną wykonanie zaskarżonej decyzji obciążyłoby natomiast skarżącą kwotą 10 923 zł (10 x miesięcznej opłaty za pobyt matki w DPS w wysokości 1092, 30 zł)

W ocenie Sądu zwrot świadczenia w takiej wysokości doprowadziłby do istotnego uszczerbku w majątku skarżącej oraz w bieżącym utrzymaniu jej rodziny. Skarżąca nie posiada żadnych oszczędności, z których mogłaby uiścić należność. Istotne jest przy tym, że skarżąca samotnie wychowuje dwójkę małoletnich dzieci, zwrot świadczenia uderzyłby zatem w potrzeby dzieci na poziomie zaspokojenia ich podstawowych potrzeb i zapewniania właściwej edukacji oraz regularnej i koniecznej opieki zdrowotnej.

Biorąc pod uwagę sytuację materialną skarżącej – osiągane przychody i wydatki, Sąd uznał, że w niniejszej sprawie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. zostały spełnione.

Odnosząc się natomiast do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy P. z dnia 30 października 2017 r. nr [...] w stosunku do E. M. wyjaśnić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych odnośnie do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji wskazuje się, że na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. możliwe jest wstrzymanie wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, a zatem również decyzji organu I instancji. Warunkiem wstrzymania aktu organu I instancji jest jednak okoliczność, aby akt ten wywoływał określone skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje zaś decyzja nieostateczna, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności lub która nie podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Stąd też niniejszym postanowieniem można było objąć wyłącznie decyzję zaskarżoną, wydaną przez organ odwoławczy (por.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 175/09 oraz z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 689/17, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Stąd też

Wobec powyższego Sąd, działając na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w stosunku do skarżącej.