Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 61/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Makowska -Hrycyk, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, Protokolant Starszy specjalista Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2020 r. w Wydziale I sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2012 r. do stycznia 2014 r. odrzuca skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. decyzją z [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z [...] nr [...] w przedmiocie rozliczenia A. W.(1) (Skarżąca) podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2012 r. do stycznia 2014 r. Pismem z 31 grudnia 2018 r. Skarżąca wywiodła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. złożoną za pośrednictwem tego organu (data wpływu: 04.01.2019 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (data wpływu: 31.01.2019 r.). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak podpisu pod skargą, a w przypadku uzupełnienia tego braku o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do brzmienia art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z przytoczonej regulacji wynika zatem warunek skutecznego wniesienia skargi do Sądu w postaci uprzedniego otrzymania przez stronę (doręczenia stronie) rozstrzygnięcia w sprawie. Dopiero po ziszczeniu się tego warunku strona może wnieść skargę w ww. terminie, zgodnie z trybem przewidzianym w art. 54 § 1 p.p.s.a., tzn. za pośrednictwem organu, którego działanie bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.

Z przeprowadzonej analizy akt administracyjnych zdaniem Sądu wynika, że w rozpatrywanej sprawie ww. warunek doręczenia stronie – A. W.(1) aktu podlegającego zaskarżeniu nie został spełniony, gdyż decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z [...] nie została Skarżącej doręczona. Została ona wysłana do A. W.(2) na skrytkę pocztową [...] , [...] Ś., która to osoba niewątpliwie nie była stroną postępowania, którego dotyczy decyzja Dyrektora izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] Z akt wynika, że A. W.(2) był traktowany jak pełnomocnik Skarżącej w postepowaniu w drugiej instancji, w oparciu o złożone 15 marca 2018 r. pełnomocnictwo szczególne PS-1. W części E druku pełnomocnictwa jego zakres został jednakże zawężony do enumeratywnie wymienionych czynności:

– wnoszenie pism,

– przeglądanie akt sprawy wraz ze sporządzeniem fotokopii lub zawnioskowaniem o sporządzenie kserokopii, w tym poświadczonych za zgodność z oryginałem

w sprawie przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej we W. z odwołania z dnia 13.12.2017 r. Tym samym A. W.(2) został umocowany przez Skarżącą wyłącznie do ww. czynności, które nie obejmowały kwestii kierowania (adresowania i doręczania) pism Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. Zdaniem Sądu po otrzymaniu wymienionego pełnomocnictwa korespondencja organu nadal winna być kierowana bezpośrednio do Skarżącej na właściwy jej adres. Jako niewywołujący skutków prawnych uznać przy tym należy zawarty w piśmie z 12 marca 2018 r. wniosek A.W.(2) o przesyłanie wszelkiej korespondencji w sprawie na adres A. W., skr. poczt. [...], [...] Ś., z uwagi na przekroczenie zakresu umocowania, a stosownie do art. 95 § 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 459 ze zm.) tylko czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego. W przypadku pisma z 12 marca 2018 r. jako przekraczającą zakres umocowania wynikającego z treści pełnomocnictwa szczególnego, Sąd uznaje nie okoliczność wniesienia pisma lecz jego treść zgodnie, z którą A. W.(2) dokonuje zmiany osoby, której ma być doręczana korespondencja w związku z toczącym się postępowaniem przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej we W. jak i adresu pod którym ma być ta korespondencja doręczana.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że jedną z cech aktu administracyjnego jest jego zewnętrzny charakter, co oznacza, że musi on być doręczony lub zakomunikowany stronie. Stosownie do brzmienia art. 212 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Od momentu wydania decyzji do chwili jej doręczenia akt ten nie wywołuje żadnych skutków prawnych. W doktrynie i orzecznictwie aprobowany jest pogląd, że decyzje niedoręczone to decyzje nieistniejące (nieakty), które nie korzystają z przymiotu domniemania prawidłowości i nie wchodzą do obrotu prawnego. Nie ma w tym zakresie znaczenia prawnego okoliczność, że strona uzyskała informację o treści decyzji, jeżeli nie nastąpiło to drogą oficjalnego doręczenia. Skład orzekający podziela ww. stanowisko i utożsamia się z poglądem zawartym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 maja 2014 r. o sygn. akt I FSK 801/13 zgodnie z którym:

"W dacie doręczenia decyzji stronie - wchodzi ona do obrotu prawnego, jako akt administracyjny załatwiający konkretną sprawę indywidualnego podmiotu. Od daty doręczenia jakakolwiek zmiana decyzji pod względem treści lub formy może nastąpić tylko na zasadach i w trybie przewidzianym przepisami postępowania podatkowego. Doręczenie powoduje utrwalenie treści i formy załatwienia sprawy, organ podatkowy nie może wycofać się z zajętego w decyzji stanowiska co do załatwienia sprawy czynnościami pozaprocesowymi, lecz może to nastąpić tylko w ramach przepisów procesowych (wyrok NSA z dnia 19 października 2005 r., sygn. akt I FSK 132/05, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z faktu, że doręczenie decyzji warunkuje jej wejście do obrotu prawnego, wynikają dalsze konsekwencje. Z tą bowiem chwilą nawiązuje się pomiędzy organem a stroną stosunek materialnoprawny, tym samym korzystanie przez nią z uprawnień przyznanych jej w decyzji, jak i realizacja wynikających z niej obowiązków, może nastąpić najwcześniej od dnia doręczenia decyzji. Od tego też momentu mogą też rozpoczynać bieg różne terminy, zarówno materialne np. termin zapłaty podatku, jak i procesowe np. terminy do wniesienia przez stronę środków zaskarżenia. Niewątpliwie brak skutecznego doręczenia decyzji powoduje, że powołane wyżej skutki prawne nie powstają. Przede wszystkim w obrocie prawnym nie ma aktu, którym związany byłby organ podatkowy i który mógłby zostać zaskarżony przez stronę (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 556/06, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl)."

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Biorąc pod uwagę, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W., nie weszła do obiegu prawnego jako niedoręczona Skarżącej (nie adresowana do Skarżącej na Jej adres i nie odebrana przez Skarżącą), to uznać należy, że decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych, a skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze na Dyrektorze Izby Administracji Skarbowej we W. spoczywa obowiązek prawidłowego doręczenia decyzji A. W.(1), albowiem dopiero prawidłowe doręczenie decyzji otworzy bieg terminu do wniesienia skargi i umożliwi Skarżącej skorzystanie z tego prawa.

W opisanym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.