Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 946/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2006-2008 po wznowieniu postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. ze zm.),Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania A.S., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Z. nr [...] z [...] w sprawie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji ustalających wysokość podatku od nieruchomości za lata 2006-2008 i ustalenia nowej wysokości tego podatku w tych latach.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż Burmistrz Z. postanowieniem z [...] wznowił postępowanie w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2006, 2007 i 2008. Przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami wymiarowymi dostarczyły wyniki kontroli podatkowej przeprowadzonej od 6 do 13 października 2009r. Kontrola wykazała, że w okresie objętym wznowieniem istniały rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym a stanem deklarowanym przez podatników, w szczególności wykazywali oni inne wielkości powierzchni poszczególnych nieruchomości niż rzeczywiste oraz przez co wymierzano im podatek od nieruchomości w nieprawidłowej wysokości, pozostającej w sprzeczności ze stanem faktycznym. Organ podatkowy uchylił decyzje z lat 2006, 2007 oraz 2008 i ustalił podatek od nieruchomości należny od państwa S.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, A.S. pismem z 30 listopada 2009 r. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., w którym zakwestionował zakwalifikowanie przez organ podatkowy obiektu budowlanego zakupionego od "R" SA we wrześniu 2005r. do kategorii budynków. Zdaniem A.S. obiekt ów jest budowlą, ponieważ w dokumentacji budowlanej sklasyfikowany jest jako kontener, na dowód czego przedłożył projekt techniczny obiektu sporządzony w czerwcu 1983r. przez M. w K. Podniósł także, że decyzja skierowana jest do jego żony, która nie ma niczego wspólnego z jego działalnością.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., uzasadniając swoje stanowisko podjęte w sprawie wskazało, że analiza materiału dowodowego i przepisów mających zastosowanie w sprawie wykazuje, że ustalenia organu podatkowego w kwestii zakwalifikowania obiektu budowlanego zakupionego od R. w 2005r. jako "budynek magazynowo-biurowy parterowy, częściowo podpiwniczony o konstrukcji stalowej typu kontenerowego na stałym fundamencie do podatkowej kategorii "budynek" jest prawidłowe. Tym samym chybione jest twierdzenie Strony, że jest to kontener, który winien być zakwalifikowany jako budowla. Na to, że obiekt ów jest budynkiem wskazuje wiele elementów.

Organ odwoławczy przytaczając treść przepisów art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. Nr 121, z 2006 r., poz. 844 ze zm.) zwana dalej u.o.p.l., oraz art.3 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. Nr 156, z 2006 r., poz. 1118 ze zm.) wskazał, że aby dany obiekt zakwalifikować do kategorii budynku, musi on spełniać następujące przesłanki:

posiadać instalacje i urządzenia,

być trwale związany z gruntem,

być wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych,

posiadać fundament,

posiadać dach.

Ponieważ skarżący podnosił, że sporny obiekt jest budowlą, organ odwoławczy przytoczył również definicję tego obiektu zawartą w ustawie o podatkach i opłatach w art. 1a ust.1a pkt 2 oraz definicję budowli rozwiniętą w ustawie Prawo budowlane.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., aby zakwalifikować obiekt do kategorii budowli muszą być spełnione następujące przesłanki:

obiekt stanowi całość techniczno-użytkową z instalacjami i urządzeniami,

nie jest budynkiem,

nie jest obiektem małej architektury.

Organ odwoławczy wskazał przy tym, iż jest to definicja negatywna w odniesieniu do definicji budynku: każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury jest budowlą. Zatem sporny obiekt tylko wówczas będzie można uznać za budowlę, jeśli nie spełni on przesłanek właściwych budynkowi.

W ocenie organu, kluczowe znaczenie ma w tej kwestii projekt techniczny obiektu, sposób jego użytkowania, materiał fotograficzny i ustalenia pokontrolne. W projekcie technicznym obiekt nazywany jest konsekwentnie budynkiem parterowym, wzniesionym z elementów typowych kontenerowych. Z opisu procesu budowlanego zawartego we wszystkich dokumentach projektowych wynika, że konstrukcja budynku oparta jest na kilkunastu gotowych obiektach zwanych kontenerami, ale nie oznacza, że cały budynek należy uznać za kontener.

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Kolegium wyjaśniło czym jest kontener. Dla celów budowlanych nazwy kontener używa się w przymiotniku na oznaczenie gotowych elementów konstrukcyjnych (typu kontenerowego). Budownictwo z zastosowaniem takich gotowych elementów nazywane jest budownictwem modułowym. Spełniając wszystkie funkcje sztuki budowlanej (woda, kanalizacja, prąd), technologia modułowa umożliwia konstruowanie obiektów o dowolnej powierzchni, kształcie i przeznaczeniu. Moduły można budować w każdej porze roku, w dowolnych i różnych warunkach terenu. Budynki wykonane w technologii modularnej znajdują zastosowanie jako pomieszczenia szkół, szpitali, hoteli, pomieszczeń biurowych, zabudowy przejść granicznych, pawilonów handlowo-usługowych, stacji benzynowych, myjni samochodowych oraz obiektów specjalnego przeznaczenia.

W ocenie organu odwoławczego, budynek posiadany przez Stronę jest właśnie takim typowym budynkiem modułowym. Posiada wszystkie definicyjne cechy budynku: jest wydzielony z przestrzeni przegrodami, posiada fundament (na ławie betonowej 30 x 40 cm słupki z cegły ceramicznej pełnej na zaprawie cementowo-wapiennej wypełnione ścianką fundamentową), posiada dach (dwuspadowy, kryty blachą fałdową powlekaną), posiada instalację elektryczną, wodno-kanalizacyjną, wentylacyjną i własną wewnętrzną instalację grzewczą z kotłownią i kominem, nadto posiada piwnicę. Wymienione cechy jednoznacznie każą uznać sporny obiekt za budynek. Skoro jest to budynek, siłą rzeczy nie może być budowlą. Budowlą będzie pojedynczy typowy kontener spełniający funkcję tymczasowego obiektu budowlanego stawiany najczęściej na placach budów w celach przejściowej obsługi z przeznaczeniem na biuro, szatnie, sanitariat, magazyn, garaż, itp.

Odnosząc się do zarzutu odwołania co do objęcia postępowaniem i decyzją żony odwołującego się, M.S., Kolegium wyjaśniło skarżącemu, że podatek od nieruchomości nie wiąże się z działalnością gospodarczą skarżącego. Podatek od nieruchomości należny jest od właścicieli za majątek posiadany w nieruchomościach bez względu na to, w jaki sposób właściciele wykorzystują ten majątek. Prowadzenie działalności gospodarczej przez któregoś z właścicieli wpływa jedynie na wysokość stawki podatkowej. Podatnikiem jest każdy właściciel nieruchomości.

Kolegium wskazało, iż w rozpatrywanej sprawie właścicielami opodatkowanych zaskarżoną decyzją nieruchomości jest A.S. i M.S. M.S. jest takim samym podatnikiem podatku od nieruchomości, jak A.S. i odpowiada za zapłatę tego podatku na równych zasadach z A.S. Wszystkie decyzje dotyczące podatku od nieruchomości muszą być obligatoryjnie adresowane do wszystkich podatników.

Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że organ podatkowy miał podstawy do wznowienia postępowania i uczynił to w sposób zgodny z przepisami. Zaskarżona decyzja ma oparcie w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i w stosownych przepisach prawa. Ustalona w niej wysokość podatku od nieruchomości jest należna a decyzja została skierowana do prawidłowo ustalonych podatników.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją, A.S. wniósł na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Z. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1.naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 1a ust. 1 pkt 1 u.o.p.l.,

2.naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 3 ust. 2 ustawy Prawo budowlane

3.naruszenie przepisów art. 7, art. 10, art. 15 i art. 77 ustawy - kodeks postępowania

administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi, skarżący wskazał, iż nie zgadza się przede wszystkim z zakwalifikowaniem przez Burmistrza obiektu budowlanego zakupionego od R. S.A. do kategorii budynków, co wpłynęło negatywnie na wysokość podatku od nieruchomości. Zdaniem skarżącego, jednym z kryteriów ustawowych pozwalających zakwalifikować dany obiekt budowlany do budynku, jest "trwałe związanie z gruntem". Według skarżącego ma to kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, natomiast oba organy w ogóle się do tego nie odniosły.

Następnie skarżący dokonał interpretacji rozumienia tego wyrażenia na gruncie prawa cywilnego, wskazując że za trwale z gruntem związany budynek można uznać tylko taki, który spełnia dwa warunki:

1) nie można go od gruntu oderwać bez jego uszkodzenia,

2) nie jest to obiekt wzniesiony do tzw. przemijającego użytku.

Sporna nieruchomość nie kwalifikuje się zatem zdaniem skarżącego do pojęcia "budynek" bowiem nie spełnia przesłanki trwałego związania z gruntem. Skarżący wskazał przy tym na wyrok I SA/Bd 26/06.

W dalszej części skargi skarżący wskazał co należy rozumieć pod pojęciem tymczasowy obiekt budowlany, do którego zalicza obiekty kontenerowe. Nadto, podniósł, że organy powinny odnieść się do faktu zakwestionowania protokołu z kontroli przez skarżącego.

W ocenie A.S., kontener jest budowlą a nie budynkiem. Nawet jeśli składa się z kilkunastu złączonych kontenerów i jest wsparty na fundamencie, to jeśli nie spełnia wszystkich ustawowych definicji budynku, to nie można go zaliczyć do desygnatów tego pojęcia. Zalicza się natomiast zgodnie z prawem budowlanym do tzw: " tymczasowych obiektów budowlanych".

Nadto skarżący wskazał, że nie wzięto pod uwagę faktu, iż w przedmiotowym obiekcie nie można prowadzić działalności gospodarczej w zakresie jakim chciałby to robić skarżący, gdyż jego wysokość nie pozwala na pracę w pełnym wymiarze czasu.

Skarżący stanowczo zaprzecza, jakoby sporna nieruchomość posiadała przegrody budowlane i była wsparta na betonowych filarach. Według skarżącego jego obiekt należy do kategorii kontenerów.

Końcowo skarżący podniósł naruszenie przez organ art.7,10,15 i 77 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem uznanie kontenera do kategorii budynków, wpływa na treść decyzji obu organów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji, natomiast względy poza prawne, a wiec takie, których nie przewidują przepisy prawa mające zastosowanie w konkretnej sprawie, w toku tej kontroli nie są brane pod uwagę.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).

Rozpoznając sprawę pod kątem kryterium legalności Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Z. z dnia [...]. Z kolei decyzja organu pierwszej instancji została wydana w wyniku wznowienia postępowania i uchylała decyzje ostateczne Burmistrza Miasta i Gminy Z. ustalające podatek od nieruchomości za lata 2006-2008 oraz ustalała nowy wymiar podatku od nieruchomości za wskazany okres.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w drodze wyjątku od sformułowanej w art. 128 zasady trwałości decyzji administracyjnej, dopuszcza możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji podatkowych. Chodzi tutaj o zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania (art. 240-246), a także o stwierdzenie nieważności (art. 247-252) wskutek wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji ostatecznej. W drodze wyjątku może także dojść do uchylenia lub zmiany decyzji prawidłowych lub dotkniętych wadami niekwalifikowanymi (art. 253-256).

Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 Ordynacji podatkowej.

Należy również podkreślić, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 1998 r. sygn. akt II SA 1241/98, LEX nr 41894).

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Użyte w cyt. przepisie sformułowanie "wyjdą na jaw" oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, a więc chwila udostępnienia ich organowi. Z kolei łącznik "lub" wskazuje na to, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania. W piśmiennictwie podkreśla się, że błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, ale błędne ustalenie stanu faktycznego tę podstawę stanowi (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, UNIMEX, Wrocław 2006, str. 873).

Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 1985 r. podniósł, że nowymi faktami lub dowodami będą te z nich, które nie zostały uwzględnione przez organ podatkowy jako element faktyczny rozstrzygnięcia (sygn. akt I SA/Gd 198/85, ONSA 1985/1/35).

Przepisy art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wymagają zatem kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Z kolei przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego.

Przenosząc powyższe uwagi teoretyczne na grunt rozpoznawanej sprawy tutejszy Sąd stwierdza, że powyższe przesłanki zostały spełnione.

Przeprowadzona kontrola podatkowa i wizja lokalna, dotycząca nieruchomości położonych w Z. wykazała, że w okresie objętym wznowieniem istniały rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym a stanem deklarowanym przez podatnika, w szczególności wykazywano inne wielkości powierzchni poszczególnych nieruchomości niż rzeczywiste, przedmiotowa nieruchomość Z. była budynkiem a nie obiektem budowlanym, współwłaścicielem nieruchomości była współmałżonka Skarżącego, przez co wymierzano podatek od nieruchomości w nieprawidłowej wysokości, pozostającej w sprzeczności ze stanem faktycznym. Wyszły zatem na jaw nowe okoliczności dotyczące wielkości powierzchni poszczególnych nieruchomości. Nie może również budzić wątpliwości, że powyższe informacje były okolicznościami istotnymi dla sprawy, gdyż wiedza o nich miała istotny wpływ na kształt decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za poszczególne lata ( 2006-2008).

W świetle powyższych okoliczności należy uznać, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej uzasadniające wznowienie postępowania w sprawie.

Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. oraz art.3 ust.2 Prawo budowlane, polegającego na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu w sprawie.

Z ustaleń w zakresie okoliczności stanu faktycznego sprawy wynika, iż budynek posadowiony na działce nr [...], gdzie skarżący prowadzi działalność gospodarczą o łącznej powierzchni użytkowej 122,21 m2, będący przedmiotem opodatkowania jest wydzielony z przestrzeni przegrodami, posiada fundament (na ławie betonowej 30 x 40 cm słupki z cegły ceramicznej pełnej na zaprawie cementowo-wapiennej wypełnione ścianką fundamentową), posiada dach (dwuspadowy, kryty blachą fałdową powlekaną), posiada instalację elektryczną, wodno-kanalizacyjną, wentylacyjną i własną wewnętrzną instalację grzewczą z kotłownią i kominem nadto posiada funkcję częściowego podpiwniczenia.

W tak ustalonym stanie faktycznym spór między stronami sprowadza się do oceny czy tak posadowiony budynek ma charakter trwałego czy nietrwałego związania z gruntem. Zgodnie z art.1a ust 1 pkt 1 u.p.o.l. budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Powołana definicja odwołuje się do pojęcia obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit a cyt. ustawy przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi.

Budynek w rozumieniu definicji z art. 1a ust. 1 pkt. 1 u.p.o.l. musi zawierać fundamenty. Przyjąć przy tym należy, że każdy rodzaj tych fundamentów pod budynkiem dopuszczony przez prawo budowlane należy uznać za mieszczący się w przytoczonej definicji.

Definicja ustawowa nie wyjaśnia jednak co należy rozumieć przez "trwały związek z gruntem". Zasadnym wydaje się więc odwołanie do pojmowania trwałego związku budynku z gruntem funkcjonującym w systemie prawa a konkretnie w prawie cywilnym. Budynek trwale związany z gruntem jest najczęściej jego częścią składową w rozumieniu art. 48 k.c. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego (art. 47 § 2 k.c.). Nie jest zatem częścią składową budynek połączony z gruntem tylko dla przemijającego użytku (por. L. Etel, S. Presnarowicz: "Podatki i opłaty samorządowe", Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003). Z przytoczonych powyżej regulacji wynika, że za trwale związany z gruntem budynek można uznać tylko taki, który spełnia dwa warunki: nie można go od gruntu oderwać bez jego uszkodzenia, nie jest obiektem wzniesionym do tzw. przemijającego użytku (S. Rudnicki "Komentarz do kodeksu cywilnego, Warszawa 1996r. s.19).

W ocenie Sądu, mając na uwadze ustalony stan faktyczny oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy (dokumentacja fotograficzna, projekt techniczny obiektu, ustalenia pokontrolne, notatka służbowa z przeprowadzonej wizji lokalnej), zasadna jest ocena dokonana przez organy podatkowe, iż przedmiotowy budynek w dacie obowiązku podatkowego tj. w 2006 do 2008 jest budynkiem modułowym. Mając na uwadze poczynione ustalenia, nie można jak czyni to Skarżący poprzestać na projekcie technicznym z 1983 r., ale należy uwzględnić stan obecny z daty obowiązku podatkowego. Ze zgromadzonego materiału bezspornie wynika, zdaniem Sądu, że przedmiotowa nieruchomość w Z. ma wszystkie niezbędne cechy budynku.

Ponadto odnosząc się do zarzutu skierowania decyzji również do małżonki Skarżącego i to w sytuacji gdy nieruchomość jest wykorzystywana do prowadzonej działalności przez Skarżącego, to wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub współposiadanie dwóch lub więcej podmiotów, obowiązek podatkowy od tej nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub współposiadaczach. Mówiąc o solidarnym obowiązku podatkowym, musimy odnieść tę instytucję do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe (art. 91 Ordynacji podatkowej). Oznacza to, że w przypadku małżonków (poczynając od zmiany stanu prawnego od 1 stycznia 2003 r.) podatnikami są osoby fizyczne - oboje małżonkowie będący współwłaścicielami, co rodzi konieczność skierowania decyzji do ich obojga – co też w niniejszej sprawie organ uczynił.

Nieruchomości co do których toczy się przedmiotowe postępowanie jak wynika to z aktu notarialnego z dnia 5 września 2005 r. o numerze [...] zostały nabyte na zasadzie współwłasności przez małżonków A. i M. S. Fakt wykorzystywania nieruchomości przez jednego ze współmałżonków, nie zmienia tytułu własności – dalej przysługuje ona współwłaścicielom tj. tak jak w niniejszej sprawie małżonkom. Wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej wpływa zaś na wysokość stawki podatku dla całej nieruchomości.

Za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia wskazanych w treści skargi przepisów k.p.a. których organy podatkowe w niniejszej sprawie nie stosowały.

Zdaniem składu orzekającego, organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski.

Za całkowicie chybiony należy uznać zarzut Skarżącego dotyczący niedopełnienia przez organ obowiązku umożliwienia stronie wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. Z akt sprawy wynika, że organ zgodnie z przepisem art.200 Ordynacji podatkowej, wystosował do skarżącego postanowienie z dnia [...] w którym wyznaczył siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Skarżący potwierdził otrzymane postanowienie w dniu 16 listopada 2009 r.

Nie może być brana również pod uwagę na tym etapie postępowania trudna sytuacja osobista i finansowa Skarżącego, jak bowiem wskazano kontroli Sądu podlega decyzja określająca zobowiązanie w podatku od nieruchomości za lata 2006 do 2008. Okoliczności zaś podnoszone przez pełnomocnika Skarżącego mogą wpływać na skuteczność egzekwowania czy zapłaty podatku a zatem mogą być brane pod uwagę w ramach innego niż poddane kontroli Sądu postępowanie organu.

Mając powyższe na uwadze, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego a stanowisko Skarżącego jest w istocie odmienną oceną zgromadzonego w sprawie materiału, zarzuty skargi należy uznać za niezasadne, a skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić.