Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2269/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Sędziowie Sędzia del. SO Aleksandra Westra Sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 3 grudnia 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. Z. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] marca 2018 r. nr [...]; 2) zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz P. Z. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] 2018 r. nr [...] (dalej "zaskarżonym postanowieniem") Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej "GDOŚ"), po rozpatrzeniu zażalenia P. Z. (dalej "Skarżącego") na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. (dalej "RDOŚ") z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...], odmawiające wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji RDOŚ z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. budowa obsługi komunikacyjnej terenów sąsiadujących [...] oraz projektowaną trasą ekspresową [...] — budowa ulicy [...] – utrzymał postanowienie RDOŚ w mocy.

II. Stan sprawy poprzedzający wydanie przez GDOŚ zaskarżonego obecnie postanowienia dnia [...] 2018 r. przedstawia się następująco:

1. Wnioskiem z dnia 15 marca 2017 r. Skarżący zwrócił się do RDOŚ o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. budowa obsługi komunikacyjnej terenów sąsiadujących z [...] oraz projektowaną trasą ekspresową [...] — budowa ulicy [...] (dalej "decyzja środowiskowa").

Skarżący podniósł, że wyjaśnienia wymaga zakres przedsięwzięcia, dla którego wydano w/w decyzję środowiskową, co jest konieczne dla ustalenia, czy nie został on następnie bezpodstawnie rozszerzony w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (dalej odpowiednio: "Wojewoda", "decyzja zrid"). Skarżący wskazał w tym kontekście, co następuje: (-) z charakterystyki stanowiącej załącznik do decyzji środowiskowej wynika, że planowana droga połączy ul. [...] z ul. [...] i będzie miała długość ok. 1,315 km, (-) decyzja zrid przewiduje natomiast również budowę skrzyżowania na drodze krajowej nr [...] tak, iż łączna długość planowanego przedsięwzięcia wyniosłaby 1,417 km.

Skarżący zażądał w tej sytuacji wyjaśnienia treści decyzji środowiskowej pod tym kątem, czy obejmuje ona również budowę skrzyżowania na drodze krajowej nr [...] (dalej "skrzyżowania").

2. Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...], RDOŚ wyjaśnił wątpliwości co do treści decyzji środowiskowej, stwierdzając iż należy ją rozumieć zgodnie z literalną wykładnią elementów zawartych w jej osnowie. Postanowieniem z dnia [...] października 2017 r., znak: [...], wydanym na skutek rozpatrzenia zażalenia Skarżącego, GDOŚ uchylił w całości postanowienie RDOŚ i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. GDOŚ stwierdził, iż: (-) w postanowieniu RDOŚ wystąpiła zasadnicza niespójność pomiędzy rozstrzygnięciem a uzasadnieniem, (-) w sytuacji, w której w ocenie RDOŚ ustalenie kwestii podniesionej przez Skarżącego jest możliwe już w oparciu o literalną wykładnię zapisów decyzji środowiskowej ("wykładnia językowa" - polega na wyjaśnieniu sensu przepisów prawnych lub zwrotów, ustaleniu właściwego ich rozumienia, przypisaniu im odpowiedniego znaczenia na podstawie reguł języka oraz reguł poprawnego myślenia, logiki), co jest równoznaczne z brakiem konieczności jej dodatkowego wyjaśnienia przez organ – nie było podstaw do wydawania orzeczenia o wyjaśnieniu wątpliwości Skarżącego.

3. Kolejnym postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. RDOŚ odmówił wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji środowiskowej, stwierdzając iż "decyzję należy rozumieć zgodnie z wykładnią literalną elementów zawartych w jej osnowie".

4. Skarżący wniósł do GDOŚ zażalenie na postanowienie RDOŚ, podtrzymując stanowisko w sprawie.

III. Jak już wskazano, zaskarżonym postanowieniem GDOŚ, po rozpatrzeniu zażalenia od postanowienia RDOŚ, utrzymał to postanowienie w mocy, wskazując w uzasadnieniu, co następuje:

1. W myśl art. 113 § 2 k.p.a. organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Zgodnie z ugruntowanym w doktrynie i judykaturze stanowiskiem, w postępowaniu o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji niedopuszczalne jest dokonywanie nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, a postępowanie to nie może prowadzić do merytorycznych zmian rozstrzygnięcia.

Jedynym materiałem dowodowym, który może być brany pod uwagę przy wydawaniu postanowienia w trybie art. 113 § 2 k.p.a., jest treść rozstrzygnięcia podlegającego wyjaśnieniu oraz jego uzasadnienie. Omawiana instytucja ma służyć wyjaśnianiu wątpliwości co do treści konkretnej decyzji, a więc siłą rzeczy musi odnosić się wyłącznie do tego, co zostało w niej zamieszczone, a nie jest jednoznaczne bądź jest dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy.

Z powyższego wynika, iż RDOŚ posiadał uprawnienie wyłącznie do wyjaśnienia zapisów decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie wydanych na jej podstawie aktów administracyjnych o charakterze następczym, w tym decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, do której odnosi się wnoszący zażalenie.

Należy mieć również na uwadze, iż wyjaśnienie treści decyzji nie jest tożsame z oceną prawidłowości tego orzeczenia. Instytucja "wyjaśnienia" ma służyć jednoznacznemu określeniu woli organu wyrażanej w decyzji. Jeśli wola ta w sposób jednoznaczny z rozstrzygnięcia wynika, wyjaśnienie jej treści jest zbędne. Innymi słowy obowiązek udzielenia wyjaśnień powstaje jedynie wówczas, jeśli wątpliwości obiektywnie istnieją.

2. Z uzasadnienia kwestionowanego rozstrzygnięcia wynika, że RDOŚ nie uznał postulatów Skarżącego za zagadnienia szczególnie zawiłe i niejednoznaczne, a tym samym wymagające wyjaśnień. Organ pierwszej instancji słusznie zauważył, iż nie jest on odpowiedzialny za ustalenia poczynione przez inne organy na kolejnych, po decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, etapach procesu inwestycyjnego.

Mając na względzie powyższe oraz zebrany w analizowanej sprawie materiał dowodowy, organ drugiej instancji uznał zasadność stanowiska wyrażonego w kwestionowanym postanowieniu z dnia [...] marca 2018 r. Aspekt dotyczący odmiennego, zdaniem Skarżącego, zakresu rzeczowego oraz skali przedsięwzięcia, dla którego wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] stycznia 2009 r. w stosunku do decyzji Wojewody [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, wykracza poza ramy art. 113 § 2 k.p.a.. Przy wyjaśnianiu treści decyzji musi być uwzględniony stan faktyczny i prawny sprawy z dnia jej wydania, a wyjaśniane kwestie nie mogą należeć m.in. do kategorii roszczeń strony kwalifikujących się do osobnej sprawy administracyjnej. Przywołana przez wnoszącego zażalenie decyzja Wojewody o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej nie mogła stanowić dowodu w sprawie wyjaśnienia zapisów decyzji środowiskowej, gdyż w momencie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie funkcjonowała ona w obrocie prawnym. W świetle powyższej argumentacji, w ocenie GDOŚ, kwestionowane postanowienie nie narusza dyspozycji art. 113 § 2 Kpa i w konsekwencji nie wymaga wyeliminowania z obrotu prawnego.

IV. Pismem z dnia 27 lipca 2018 r., wniesionym do GDOŚ za pośrednictwem platformy e–PUAP, Skarżący wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie GDOŚ z dnia [...] 2018 r., zarzucając mu naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia sprawy i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż wątpliwości, co do treści decyzji nie wymagają wyjaśnienia.

Uzasadniając w/w zarzuty Skarżący wskazał w szczególności, co następuje:

Wbrew ocenie organów zakres inwestycji będącej przedmiotem decyzji środowiskowej RDOŚ budzi zasadnicze wątpliwości, które wymagają wyjaśnienia w trybie art.113 § 2 k.p.a. Wątpliwości, o których mowa powyżej, sprowadzają się do kwestii, czy zakres przedsięwzięcia zaaprobowanego w decyzji środowiskowej RDOŚ z 2009 r. obejmował budowę skrzyżowania na drodze krajowej nr [...], czy też nie obejmował. Podkreślenia w tym kontekście wymagają m.in. następujące okoliczności:

(-) Ani w sentencji ani w załączniku do decyzji o środowiskowej uwarunkowaniach (charakterystyka przedsięwzięcia) nie ma w ogóle mowy o budowie skrzyżowania na drodze krajowej czy też o przebudowie ul. [...] (droga krajowa). W oparciu o tę decyzję Wojewoda wydał jednak decyzję zrid na budowę skrzyżowania na drodze krajowej z ul. [...] w rejonie miejscowości M. Decyzja znrid swoim zakresem obejmowała m.in. budowę skrzyżowania na drodze krajowej, budowę drogi powiatowej ul.[...] oraz budowę [...];

(-) Precyzyjne zdefiniowanie zakresu inwestycji dopuszczonej przez RDOŚ ma kluczowe znaczenie gdyż nowo wybudowane skrzyżowanie jest źródłem ponadnormatywnego hałasu, który negatywnie oddziałuje na posesję Skarżącego, co zostało stwierdzone w trakcie pomiarów wykonanych przez akredytowane laboratorium;

(-) W załączonym do skargi piśmie z dnia 8 czerwca 2017 r. znak [...] zajął stanowisko, iż decyzja środowiskowa obejmuje także skrzyżowanie: "Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach obejmuje skrzyżowanie przedmiotowej ul. [...] z drogą krajową nr [...], ale w zakresie, w jakim nakłada warunek wykonania analizy porealizacyjnej nie zawiera wskazań, co do lokalizacji punktów pomiarowych, co skutkuje tym, że analiza porealizacyjna opierająca się o punkty pomiarowe PDH1, PDH2 i PDH3 spełnia wymóg decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.";

(-) Identyczne stanowisko prezentuje także RDOŚ (patrz - załącznik: pismo z dnia 23 kwietnia 2015 r. znak: [...], [...], [...]) stwierdzając, że realizacja inwestycji, o której mowa w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obejmowała budowę skrzyżowania: "Realizacja inwestycji, o której mowa w ww. decyzji, zakładała włączenie nowego ciągu komunikacyjnego do istniejącego układu dróg w sposób przewidziany na to przepisami szczególnymi wynikającymi z uwarunkowań określonych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430, ze zm.), w tym m.in. obejmowała budowę skrzyżowania ul. [...] z ul. [...]. (...)".

(-) Logika znaczenia słów zawartych w sentencji decyzji RDOŚ oraz charakterystyce przedsięwzięcia sugeruje, że rozstrzygnięcie to dotyczy tylko budowy ulicy [...] i swoim zakresem nie obejmuje budowy skrzyżowania na drodze krajowej.

W konkluzji Skarżący wskazał, iż w świetle powyższych okoliczności rozstrzygnięcie zawarte w decyzji środowiskowej należy uznać za niejednoznaczne, a niejednoznaczność tę można skutecznie wyeliminować poprzez jednoznaczne wyjaśnienie przez organy, czy w/w decyzja RDOŚ obejmuje, czy też nie obejmuje bodowy skrzyżowania na drodze krajowej nr [...].

V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 14 sierpnia 2018 r., GDOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VI. Sąd rozpoznał skargę na postanowienie GDOŚ z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t.j. Dz.U. z 2016 r., poz.1066 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2017 poz.1369 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").

W myśl art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei w myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie GDOŚ oraz utrzymane nim w mocy postanowienie RDOŚ zostały podjęte z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. z naruszeniem art.7, 77 § 1 i 80 w związku z art.113 § 2 k.p.a. Stwierdzenie wystąpienia tego rodzaju naruszenia obligowało Sąd do wyeliminowania obu postanowień z obrotu prawnego.

VII. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia GDOŚ prowadzi do następujących wniosków:

1. W myśl art. 113 § 2 k.p.a. organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, przeprowadzonego na wniosek Skarżącego na podstawie art.113 § 2 k.p.a., było w tej sytuacji:

1) ustalenie przez organy, czy literalna treść decyzji środowiskowej daje dostatecznie jasną i jednoznaczną odpowiedź na pytanie, czy zaaprobowane tą decyzją przedsięwzięcie obejmuje także budowę skrzyżowania drogi [...] z drogą krajową nr [...] (tj. ulicą [...]), co winno skutkować odmową wyjaśnienia treści decyzji, czy też takiej odpowiedzi nie daje,

2) w razie ustalenia, że treść decyzji nie daje dostatecznej jasności we w/w zakresie (chodzi tu o sytuację, w której literalny zapis decyzji mógłby być zasadnie wykładany dwojako, tj. zarówno w ten sposób, iż decyzja środowiskowa przewiduje budowę skrzyżowania, jak i w tego, że takiego elementu nie ujmuje) – wyjaśnienie przez organy, czy budowa w/w skrzyżowania została objęta przedmiotem decyzji środowiskowej, czy też nie (niezależnie od tego, czy w/w objęcie, czy też nieobjęcie było w dacie wydawania decyzji środowiskowej prawnie dopuszczalne, czy też nie).

2. Sąd stwierdza, iż organy w istocie uchyliły się od pierwszego ze w/w obowiązków, tj. nie przeprowadziły szczegółowej analizy literalnego zapisu decyzji pod kątem tego, czy jednoznacznie rozstrzyga on podniesioną przez Skarżącego kwestię, czy też nie, stwierdzając w to miejsce w sposób ogólny, iż "decyzję należy rozumieć zgodnie z wykładnią literalną elementów zawartych w jej osnowie". Wprawdzie ze w/w sformułowania można wydedukować, iż w ocenie organów literalna treść decyzji środowiskowej wystarcza do jednoznacznego rozstrzygnięcia wątpliwości Skarżącego, niemniej z racji całkowitego zaniechania przez organy analizy zapisów decyzji wniosek ten należy uznać za całkowicie gołosłowny. Jednocześnie, co najistotniejsze, żaden z organów nie ujawnił, jak konkretnie odczytuje zapisy decyzji w kontekście zgłoszonego przez Skarżącego problemu. Sytuacji takiej zaaprobować nie można. O ile bowiem organ prowadzący postępowanie w przedmiocie, o którym mowa w art.113 § 2 k.p.a., dojdzie do wniosku, iż dana decyzja administracyjna jasno i dostatecznie precyzuje wskazane w niej prawa i obowiązki administracyjne strony, tak iż nie zachodzi potrzeba wyjaśniania zgłaszanych przez stronę wątpliwości, to musi taką oczywistość decyzji wykazać w oparciu o analizę jej stosownych zapisów.

Nie można zatem stać na stanowisku, iż: (-) organowi prowadzącemu postępowanie, o którym mowa w art.113 § 2 k.p.a., który nie stwierdzi potrzeby wyjaśniania treści danej decyzji, nie wolno wypowiadać się co do konkretnego rozumienia tej treści (którą organ uznaje za jasną) albowiem miałoby to być równoznaczne z wkroczeniem w zakres orzekania tej decyzji, (-) jakakolwiek wypowiedź organu co do rozumienia decyzji stawałaby się dopuszczalna dopiero w sytuacji, w której organ stwierdzi konieczność wyjaśnienia decyzji. Stanowisko to nie może się ostać już w kontekście zasady wyrażonej w art.8 k.p.a., tj. zasady działania przez organy administracji w sposób budzący zaufanie stron postępowania.

W świetle powyższego ponownie stwierdzić należy, iż enigmatyczne i niepoparte szczegółowym uzasadnieniem stanowisko organów, z którego wynika, iż uznają one decyzję środowiskową za dostatecznie jasną w kontekście wątpliwości podnoszonych przez Skarżącego, nie daje się w żaden sposób zweryfikować pod kątem jego prawidłowości.

3. Prawidłowe rozważania organów winny uwzględnić następujące wnioski, wynikające z analizy treści decyzji środowiskowej:

W pkt I decyzji środowiskowej, zatytułowanym "Rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia" (str.1) wskazano, że: "Przedmiotowe przedsięwzięcie polega na budowie obsługi komunikacyjnej terenów sąsiadujących z [...] oraz z projektowaną trasą ekspresową [...] - budowa ul. [...] wg wariantu WM. Zlokalizowane jest w województwie [...], powiecie [...] na terenie W. oraz gminy O. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do niniejszej decyzji.".

W załączniku do decyzji, zatytułowanym "Charakterystyka przedsięwzięcia p.n. Budowa [...] oraz z projektowaną trasą ekspresową [...] - budowa ul. [...]" (str. przedostatnia i ostatnia decyzji) zawarto następującą treść:

"II. Opis i lokalizacja planowanego przedsięwzięcia:

Analizowanym przedsięwzięciem jest budowa drogi łączącej ul. [...] z ul. [...] w W. Planowana droga będzie drogą powiatową klasy technicznej G. Długość analizowanej drogi wynosi ok. 1,315 km. Planowana droga położona jest w granicach administracyjnych W. (57,4% długości trasy) oraz w gminie O. (42,6% długości trasy). W rejonie ul. [...] położone są 3 linie elektroenergetyczne: 1 o napięciu znamionowym 110 kV i 2 linie o napięciu znamionowym 220 kV, które będą przebudowane w związku z budową drogi. Zgodnie ze "Studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego W." przyjętym uchwałą Nr [...] Rady W. z dnia [...] października 2006 roku, w rejonie ul. [...] planuje się trasę [...] i ul. [...]. Obydwie - zgodnie ze studium - mają być drogami lokalnymi. Nie zapadły decyzje dotyczące kategorii funkcji planowanej drogi (krajowa/powiatowa/gminna).

Potrzeba realizacji przedsięwzięcia wynika z planowanej budowy drogi ekspresowej [...] na odcinku [...] – [...]. W ramach przedsięwzięcia planuje się budowę drogi łączącej ulicę [...] z ulicą [...] w W.. Budowa ma na celu zapewnienie połączenia terenów [...] z terenami M., przejazdu [...] w ciągu ulicy oraz włączenie do ul. [...]. Budowa drogi jest elementem zamierzenia inwestycyjnego pn. "Obsługa komunikacyjna terenów [...] oraz z projektowaną trasą ekspresową [...]".

III. Charakterystyka przedsięwzięcia:

Przedmiotem inwestycji jest budowa drogi łączącej ul. [...] z ul. [...] w W. Długość analizowanej drogi wynosi ok. 1,315 km. W związku z budową drogi zajdzie potrzeba przebudowy linii elektroenergetycznych: 110 kV na odcinku o długości ok.100 m. (...)."

Dalej wskazano: (-) miejsce położenia ul. [...], (-) wymagania co do klasy technicznej, (-) parametry techniczne drogi, (-) parametry techniczne dróg dojazdowych, (-) prognozę ruchu, (-) obiekty inżynierskie (tj wiadukt nad linią kolejową), (-) kolizje z napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi i siecią ciepłowniczą.

Nie ulega wątpliwości, że przywołane wyżej zapisy decyzji środowiskowej, czytane literalnie, nie zawierają bezpośredniej wzmianki o budowie skrzyżowania łączącego ul. [...] z ulicą [...], aczkolwiek sam ten fakt nie upoważnia jeszcze do sformułowania ostatecznej konkluzji, iż skrzyżowanie to pozostawało poza zakresem decyzji. To na organach ciąży bowiem obowiązek ustalenia, czy pomimo braku w/w wzmianki budowa przedmiotowego skrzyżowania wynika z innych zapisów badanej decyzji, czy też nie. W szczególności organy winny przedstawić swoje stanowisko w tej kwestii, czy w sytuacji, w której charakterystyka przedsięwzięcia wskazuje, iż "Budowa ma na celu zapewnienie połączenia terenów [...] z terenami M., przejazdu [...] w ciągu ulicy oraz włączenie do ul. [...].", to czy przez sformułowanie "włączenie do ul. [...]" należy rozumieć "budowę skrzyżowania łączącego ul. [...] z ulicą [...]", czy też taka wykładnia byłaby zbyt daleko idąca.

4. Wyraźnego zaznaczenia wymaga (co bezspornie trafnie podniosły organy), że: (-) tryb uregulowany w art.113 § 2 k.p.a. nie może skutkować wprowadzeniem do decyzji jakichkolwiek zmian, jak też nie jest środkiem kontroli jej legalności, (-) w/w tryb nie może służyć do uzgadniania decyzji środowiskowej z późniejszą decyzją zrid, (-) z formalnego punktu widzenia na wynik postępowania w niniejszej sprawie nie ma wpływu treść korespondencji pomiędzy organami obu instancji a Skarżącym (powołana w skardze), sugerująca że według oceny organów przedmiotowa decyzja środowiskowa obejmuje swoim zakresem także budowę skrzyżowania.

O ile wszystkim tym okolicznościom zaprzeczyć nie można, o tyle w żadnym zakresie nie ograniczają one uprawnienia Skarżącego do: (-) zgłoszenia organom wątpliwości co do treści decyzji środowiskowej, (-) żądania od organów zajęcia jednoznacznego stanowiska co do tego, czy decyzja środowiskowa obejmuje swoim zakresem budowę skrzyżowania, czy też nie (albo poprzez wykazanie, iż konkretna i jednoznaczna odpowiedź na to pytanie wynika wprost z zapisów decyzji albo poprzez wyjaśnienie treści decyzji). Powołanie w tym kontekście przez Skarżącego korespondencji z organami, sugerującej iż traktują one skrzyżowanie jako składnik przedmiotu decyzji środowiskowej (pismo GDOŚ z 8 czerwca 2017 r., pismo RDOŚ z dnia 23 kwietnia 2015 r.) należy przy tym postrzegać jako okoliczność zdecydowanie wspierającą zasadność inicjatywy Skarżącego oraz dodatkowo przemawiającą za sformułowaniem przez organy jasnego stanowiska w sprawie w sytuacji, w której – jak już wspomniano – wstępna analiza treści decyzji prowadzi do wniosku, iż nie operuje ona pojęciem "skrzyżowanie ul. [...] z drogą krajową nr [...] (ulicą [...])".

5. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku RDOŚ ponownie rozpatrzy wniosek Skarżącego o wyjaśnienie treści decyzji środowiskowej z uwzględnieniem ocen i zaleceń sformułowanych powyżej.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.135, art.145 § 1 pkt 1 lit.c i art.200 p.p.s.a.