Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 843/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1, ust. 4, ust. 6, ust. 12 pkt 1 i pkt 2
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ NSA Maria Piórkowska Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. W. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej w skrócie: SKO) z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] o wymierzeniu w/w kary pieniężnej w kwocie 39. 440, 00 zł za zajęcie z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu zarządcy dróg, pasów drogowych dróg powiatowych: ul. G., K. i M. w R., w celu prowadzenia robót (umieszczenia rusztowania na chodniku w związku z pracami budowlanymi dotyczącymi budynku przy ul. G. [...]), na terenie części działek nr ewid. 801, 970, 975 w obr. [...] w okresie od 9 kwietnia do 12 maja 2011 r. (34 dni).

Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 104 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej jako k.p.a.) oraz art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm. - dalej jako u.d.p.).

Z akt administracyjnych oraz decyzji wynika, że M. W. w dniu 11 marca 2011 r. złożył do Miejskiego Zarządu Dróg wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ulic G., K. i M. w R. w okresie od 21 marca do 8 kwietnia 2011 r. co do powierzchni 58 m², w celu wykonania robót (ustawienie rusztowania dla potrzeb remontu elewacji budynku przy ul. G. [...]).

Prezydent Miasta [...] ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] zezwolił M. W. na zajęcie pasa drogowego ulic G., K. oraz M. w R. w celu ustawienia rusztowania od dnia 21 marca 2011 r. do dnia 8 kwietnia 2011 r. (19 dni) o powierzchni 58 m² - chodnik.

W dniach 13 i 15 kwietnia 2011 r. w trakcie kontroli dróg na terenie R., przeprowadzonych przez pracowników Miejskiego Zarządu Dróg (dalej jako MZD), stwierdzono, że w pasie drogowym w/w ulic w dalszym ciągu stoi rusztowanie na długości 58 m i szerokości 1 m. Ustalono, że jest to rusztowanie ustawione przez M. W. Z uwagi na powyższe Prezydent Miasta [...] zawiadomieniem z dnia 18 kwietnia 2011 r. poinformował M. W. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego i zamiarze przeprowadzenia dowodu z oględzin. Kolejne kontrole przeprowadzane w dniach 20, 27 i 28 kwietnia 2011 r. potwierdziły, że w dalszym ciągu w/w pas drogowy był zajęty, a powierzchnia zajęcia nie uległa zmianie. W dniu 5 maja 2011 r. odbyły się oględziny miejsca prowadzenia robót w obecności strony. M. W. stwierdził, że zajęcie pasów drogowych było spowodowane faktem wydłużenia się prac, na skutek pojawienia się nieplanowych prac remontowych. Wskazał, że nie zna terminu zakończenia remontu, a gdy będzie wiedział wówczas opłaci koszty wynikające z zajęcia pasów drogowych. Następnie w dniu 6 maja 2011 r. wpłynął do MZD wniosek strony o wydanie zezwolenia na zajęcie pasów drogowych poprzez prowadzenie robót tj. umieszczenie rusztowania o pow. 58 m² w okresie od 9 kwietnia do 20 maja 2011 r. Kolejna kontrola przeprowadzana w dniach 6 i 10 maja 2011 r. potwierdziła, że w dalszym ciągu w tym samym miejscu stały te same rusztowania.

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w pkt. 1. umorzył postępowanie w sprawie zezwolenia na zajęcie pasów drogowych w okresie od 9 kwietnia do 12 maja 2011 r., w pkt 2. zezwolił na zajęcie pasów dróg powiatowych ul. G., K. i M. w R., w celu prowadzenia robót (umieszczenie rusztowania na chodniku w związku z pracami budowlanymi dotyczącymi budynku przy ul. G. [...]), na terenie części działek nr 801, 970, 975, w obr. [...] od 13 maja 2011 r. do 20 maja 2011 r.

Pismem z dnia 18 maja 2011 r. organ powiadomił M. W. o możliwości złożenia wyjaśnień i wniosków w sprawie oraz o możliwości zapoznania się z aktami wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji.

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., opisaną na wstępie - wymierzył M. W. karę pieniężną w kwocie 39. 440, 00 zł za zajęcie z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu zarządcy dróg, pasów drogowych dróg powiatowych: ul. G., K. i M. w R., w celu prowadzenia robót (umieszczenia rusztowania na chodniku w związku z pracami budowlanymi dotyczącymi budynku przy ul. G. [...]), na terenie części działek nr ewid. 801, 970, 975 w obr. [...]w okresie od 9 kwietnia do 12 maja 2011 r. (34 dni).

W uzasadnieniu wskazano, że pasy drogowe ul. G., K. i M. w R., były zajęte w dniach od 9 kwietnia do 12 maja 2011 r., z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy dróg przez M. W. Organ wyjaśnił, że każdy przypadek zajęcia pasa drogowego w celu prowadzenia robót, zlokalizowania w nim urządzenia lub obiektu niezwiązanego z funkcjonowaniem drogi publicznej, bez uprzedniego uzyskania wymaganego prawem zezwolenia lub wprawdzie na podstawie takiego zezwolenia, ale z naruszeniem określonych w nim warunków, stanowi podstawę do pobrania przez zarządcę drogi publicznej opłaty z tego tytułu. Naprowadził, że zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z art. 40 ust. 4-6 w/w ustawy. Podstawą obliczeń, w przypadku prowadzenia robót jest zajęta powierzchnia pasa drogowego. Organ podniósł, że uchwałą z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...] zmienioną uchwałą z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] Rada Miasta [...] ustaliła wysokość stawek opłat między innymi za zajęcie pasa drogowego. Opłatę tę stanowi iloczyn stawki opłat za 1 m² powierzchni zajętego pasa drogowego (w tym wypadku chodnika) i liczby dni zajęcia pasa drogowego, dla dróg powiatowych stawka opłaty za 1 m² powierzchni wynosi 2 złote.

W odwołaniu od tej decyzji M. W. wniósł o jej uchylenie i wskazał, że w niniejszej sprawie nie można uznać, aby zajęcie pasa drogowego nastąpiło "samowolnie" ze świadomością naruszenia przepisów prawa. Podniósł, że o zezwolenie do zajęcia pasa drogowego ubiegał się zarówno przed, w trakcie jak i po upływie okresu, za który wymierzono karę pieniężną. Nadto odwołujący się zakwestionował wysokość wymierzonej kary pieniężnej, wskazując, że należało wziąć pod uwagę stawkę w wysokości 0,25 zł za 1 m², tj. stawkę pobieraną za umieszczenie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub ruchu drogowego, a nie jak przyjął organ stawkę 2 zł za 1 m².

SKO decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., opisaną na wstępie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przychylił się do stanowiska organu I instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy strona zajęła z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu zarządcy dróg wyżej opisany pas drogowy dróg powiatowych w okresie od 9 kwietnia do 12 maja 2011 r. (34 dni), a zajęto 58 m² chodnika. Podniósł, że ustalenia te znajdują odzwierciedlenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Kolegium uznało, że w zaistniałym stanie faktycznym organ I instancji był uprawniony do wydania zaskarżonej decyzji. Oceniło nadto, że wymierzona stronie kara pieniężna została obliczona właściwie, a wszystkie czynniki składające się na nią, tj. ilość dni zajęcia pasa drogowego, powierzchnia samowolnego zajęcia i stawka za zajęcie pasa drogowego – zostały przyjęte przez organ I instancji prawidłowo. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazując na ugruntowane orzecznictwo sądowe w tym zakresie, podniosło, że w przypadku stwierdzenia zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia organ nie może badać przyczyn takiego stanu rzeczy, oceniać stopnia winy strony przy takim zajęciu lub też miarkować wysokość kary pieniężnej. Wyjaśniło, że w postępowaniu w sprawie o nałożenie kary pieniężnej należy jedynie ustalić czy nastąpiło bezprawne tj. bez wymaganej zgody, zajęcie pasa drogowego i nie ma już innych przesłanek, które strona mogłaby podnieść w swojej obronie i które organ byłby zobowiązany ustalić. Brak jest zatem podstaw do wyprowadzenia wniosków co do zależności dopuszczalności nałożenia kary pieniężnej od przesłanek winy (kwalifikowanej) podmiotu zajmującego pas drogowy i wyraźnego braku akceptacji zajmowania pasa przez zarządcę drogi. Odnosząc się do zagadnienia wysokości stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego Kolegium uznało, że Prezydent przyjął tę stawkę na właściwym poziomie, gdyż stawka 2 zł/m²/dzień dotyczy zajęcia chodnika drogi powiatowej w celu prowadzenia robót w pasie drogowym, a z takim właśnie stanem mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Sugerowana zaś przez odwołującego się stawka 0,25 zł/m²/dzień ustalana jest za umieszczenie w pasie drogowym obiektów budowlanych, a do tej kategorii nie można zaliczyć rusztowania.

W skardze na tę decyzję M. W. wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji:

1) naruszenie art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do nałożenia określonej w tym przepisie kary pieniężnej,

2) naruszenie przepisu art. 7 i 8 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie,

3) naruszenie pkt 1 i 3 uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 2005 r., nr [...], poprzez błędne zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że wysokość wymierzonej stronie kary pieniężnej obliczona została prawidłowo.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ nakładając przedmiotową karę za każdym razem zobowiązany jest badać psychiczny stosunek sprawcy do swojego zachowania. Podniósł podobnie jak w odwołaniu, że w niniejszej sprawie nie można mówić o występującym po jego stronie zawinionym, bezprawnym działaniu, mającym na celu lekceważenie przepisów. Ubiegał się bowiem o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego za okres, za który wymierzono karę. Zezwolenie takie uzyskiwał zarówno przed jak i po tym okresie, a ustalone opłaty z tych tytułów na bieżąco regulował. Skarżący podniósł, że kara pieniężna jako dziesięciokrotność ustalonych za zajęcie pasa stawek, jest niewspółmiernie wysoka. Powtórzył, jak wcześniej, że do nałożenia kary pieniężnej, przy jej obliczaniu winna zostać stawka w wysokości 0,25zł/m², nie zaś przyjęta przez organy stawka w wysokości 2 zł/m².

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji został rozpoznany postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej jako WSA) w Rzeszowie z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 843/11 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W wyniku zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt II GZ 518/11 oddalił zażalenie na w/w postanowienie WSA w Rzeszowie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności

z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki

w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna.

W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p., zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa powyżej dotyczy umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p.). Stosownie do art. 40 ust. 6 u.d.p. opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego. Natomiast po myśli art. 40 ust. 12 pkt 1 i 2 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi - zarządca wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Stawki opłat zostały określone w powołanej w decyzji uchwale Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...] zmienioną uchwałą z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego (jak ustalono w toku postępowania – ogłoszonych w Dz. Urz. Województwa [...] nr 52, poz. [...] i z 2005 r. nr 44, poz. [...]).

Przedstawiony na wstępie stan faktyczny w sprawie jest bezsporny. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] zezwolił M. W. na zajęcie pasa drogowego ulic G., K. oraz M. w R. w okresie od 21 marca 2011 r. do dnia 8 kwietnia 2011 r. (19 dni). Celem zajęcia było ustawienie rusztowania na chodniku o powierzchni 58 m², dla wykonania robót budowlanych dotyczących budynku przy ulicy G. [...] w R. W dniu 6 maja 2011 r. M. W. złożył kolejny wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie wskazanych pasów drogowych w okresie od 9 kwietnia do 20 maja 2011 r. (zauważyć przy tym jedynie na marginesie wypada, że wniosek ten nie został podpisany przez stronę, a mimo to bez uzupełnienia tego braku organ wydał decyzję). Powyższe nie zmienia faktu, że w dniach od 9 kwietnia do 12 maja 2011 r. (tj. 34 dni) M. W. zajmował wyżej opisane pasy drogowe z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w w/w zezwoleniu zarządcy dróg. Takie ustalenia skutkowały wydaniem przez Prezydenta Miasta [...] decyzji o wymierzeniu M. W. - stosownie do art. 40 ust. 12 u.d.p. kary pieniężnej w wysokości 39 440, 00 złotych, stanowiącej 10-krotność opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6.

W ocenie Sądu takie stanowisko organu jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Z art. 40 ust. 12 w zw. z ust. 4 u.d.p. bezspornie wynika, że zgoda na zajęcie pasa drogowego ma charakter czasowy. Oznacza to, iż z upływem ostatniego dnia zezwolenia podmiot, który na jego podstawie zajmuje pas drogowy, jest zobowiązany do przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu, pod rygorem nałożenia kary w trybie art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p. – za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu. Możliwość kontynuowania zajęcia pasa drogowego po okresie, na który udzielona została uprzednio zgoda, uzależniona jest zatem od wydania zezwolenia na następny okres. Skoro zezwolenie na zajęcie pasa drogowego wydawane jest w oparciu o ustawę o drogach publicznych, na wskazany w decyzji okres, to termin określony w zezwoleniu ma charakter materialny, co oznacza, że upływ tego terminu wywołuje skutek prawny polegający na wygaśnięciu praw i obowiązków o charakterze materialnym, w tym przypadku - na wygaśnięciu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Z upływem ostatniego dnia wskazanego w decyzji terminu podmiot, który zajmuje pas drogowy, obowiązany jest zatem do przywrócenia stanu poprzedniego. Dodać przy tym należy, że dzień złożenia przez stronę wniosku w organie nie skutkuje uzyskaniem z tą chwilą zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ani nie legalizuje zajęcia. Takie uprawnienie strona może uzyskać po pozytywnym rozpatrzeniu przez zarządcę drogi złożonego wniosku i wydaniu stosownej decyzji administracyjnej określającej okres, od którego zezwolenie obowiązuje.

Skoro, skarżący wystąpił z wnioskiem o zajęcie pasa drogowego na kolejny okres przypadający od 9 kwietnia do 20 maja 2011 r. - dopiero w dniu 6 maja 2011 r. (w sytuacji, gdy poprzednie zezwolenie udzielone było do dnia 8 kwietnia 2011 r.), to zarządca drogi był zobligowany do nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót budowlanych w okresie od 9 kwietnia do 12 maja 2011 r. z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu. Strona mogła złożyć stosowny wniosek przed upływem terminu określonego w poprzednim zezwoleniu. Fakt prowadzenia dodatkowych prac remontowych, których konieczność zaistniała w trakcie legalnego zajęcia pasa drogowego nie może przesądzać o odstąpieniu organu od nałożenia kary. Ze sformułowania przepisu art. 40 ust.12 pkt 2 u.d.p. wynika, że ustawodawca nie przewiduje możliwości uznaniowego rozstrzygania w zakresie wymierzania kary pieniężnej, czy też różnicowania sytuacji w zależności od przyczyn oraz liczby dni zaistniałego przekroczenia terminu. W aktualnym stanie prawnym niezasadny jest zatem pogląd skarżącego, że organ wydając decyzję o nałożeniu kary za zajęcie pasa drogowego winien kierować się stopniem winy strony przy takim zajęciu lub ewentualnie miarkować wysokość kary pieniężnej. Należy wskazać, że odpowiedzialność administracyjna za nieuprawnione zajęcie pasa drogowego ma charakter obiektywny i jest niezależna od winy sprawcy, albowiem ustawową przesłankę nałożenia kary pieniężnej stanowi faktyczne zajęcie pasa drogowego. Powód zajęcia jest przy tym obojętny. Natomiast okolicznościami uwalniającymi od tej odpowiedzialności są: dysponowanie przez sprawcę stosownym zezwoleniem zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego lub wykazanie, że zajęcie pasa drogowego w konkretnym przypadku nie wymagało takiego zezwolenia. Sąd nie podzielił zatem poglądu skarżącego, że w ustalonym stanie faktycznym istniała konieczność badania stopnia zawinienia strony przy dokonywaniu zajęcia pasa drogowego z przekroczeniem terminu. Rację ma organ odwoławczy, iż powyższe okoliczności nie mogły zostać uwzględnione przez zarządcę drogi przy wydawaniu decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, albowiem nałożenie kary nie jest uzależnione od uprzedniego wykazania zawinienia w nieterminowym złożeniu wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, i czy przy przekroczeniu termiu, na który uzyskano zezwolenie. Powoływane przez stronę orzecznictwo powstało na gruncie innego stanu prawnego, który wyczerpująco przedstawił organ II instancji w swojej decyzji.

W ocenie Sądu organ w sposób prawidłowy ustalił też wysokość kary pieniężnej za okres od dnia 9 kwietnia 2011 r. do dnia 12 maja 2011 r. Podstawą tego ustalenia stanowił art. 40 ust. 4 u.d.p. – który dotyczy przypadków nałożenia kary za brak zezwolenia w przypadku prowadzenia robót budowlanych w pasie drogowym. Organ trafnie zauważył, że na zasadzie art. 40 ust. 8 u.d.p. Rada Miasta [...] (jako organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego) w drodze uchwały z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...], zmienionej uchwałą z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] ustaliła wysokość stawki opłaty m.in. za zajęcie pasa drogowego. Organ wziął pod uwagę iloczyn stawki opłaty za 1m² powierzchni zajętego pasa drogowego i liczby dni zajęcia pasa drogowego. Ponieważ w niniejszej sprawie zajęto chodnik drogi powiatowej w celu prowadzenia robót budowlanych, zatem organ właściwie wziął pod uwagę, że w sprawie stawka opłaty za 1 m² powierzchni wynosi 2 złote, gdyż tak stanowi ust. 1 pkt 2 lit d załącznika do uchwały z dnia [...] kwietnia 2004 r. W ten sposób naliczył:

- ilość dni zajęcia pasa drogowego – 34 dni,

- powierzchnie zajętego chodnika – 58 m².

W tym stanie rzeczy kara wyniosła: 58 m² x 34 dni x 2,00 zł x 10 = 39 440, 00 zł.

Przechodząc do zarzutu skarżącego, że rusztowanie postawione w niniejszej sprawie w celu wykonania robót budowlanych stanowi obiekt budowlany, stwierdzić należy, że także ten zarzut nie jest w ocenie Sądu zasadny. Wskazać trzeba, że stosownie do § 1 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz. U. z 2003 Nr 47, poz. 401 ze zm.), przez "rusztowanie robocze" - rozumie się konstrukcję budowlaną, tymczasową, z której mogą być wykonywane prace na wysokości, służącą do utrzymywania osób, materiałów i sprzętu. Z definicji zawartej w powyższym rozporządzeniu wynika, że rusztowanie robocze jest tymczasową ochronną konstrukcją budowlaną, służącą do zabezpieczenia przed upadkiem z wysokości, a nadto z konstrukcji takiej mogą być wykonywane prace na wysokości. Definicję tę Sąd przytacza jedynie posiłkowo, gdyż jest rzeczą oczywistą, że takie tymczasowe konstrukcje, które ułatwiają wykonanie robót budowlanych, nie są obiektem budowlanym. Na gruncie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z póź. Zm.) obiekt budowlany to: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami lub obiekt architektury (art. 3 pkt 1 a – c). Rusztowania używane dla potrzeb wykonania robót budowlanych (taka była ich funkcja na gruncie niniejszej sprawy) nie są żadnym z w/w obiektów. W związku z powyższym zarzut skarżącego, że rusztowanie można uznać za obiekt budowlany jawi się jako całkowicie bezzasadny. W tej sytuacji nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skarżącego, że wysokość stawki opłaty winna wynieść 0,25 zł/m², gdyż kwota ta zgodnie z ust. 3 pkt 3 w/w załącznika do uchwały pobierana jest za umieszczenie w pasie drogowym obiektów budowlanych – do których nie można zaliczyć rusztowania postawionego i wykorzystanego na potrzeby wykonania remontu elewacji budynku..

Mając na uwadze powyższe należy uznać, że zarządca drogi zasadnie nałożył na M. W. karę pieniężną za przekroczenie terminu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia.

W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu, zaskarżone decyzje nie naruszają prawa i skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.