Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 778/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 3,  art. 14h,  art. 169 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej (spr.), Sędziowie WSA Wojciech Organiściak, Bożena Pindel, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. A1 S.K.A. we W. na interpretację Prezydenta Miasta D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla interpretację w zaskarżonej części, 2) zasądza od Prezydenta Miasta D. na rzecz strony skarżącej kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą we W. wniosła skargę na interpretację indywidualną [...] w zakresie podatku od nieruchomości, wydaną w dniu[...]przez Prezydenta Miasta D.

Do wydania zaskarżonej w części interpretacji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

2.1. Prezydent Miasta D., działając na podstawie art. 14j § 1 i § 3 w związku z art. 14b, art. 14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.), w związku z art. 1a punkty 1 i 2, art. 2 ust.1, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: "ustawa podatkowa" lub "u.o.p.l."), na wniosek spółki A we W. z dnia 9 listopada 2012 r. (data wpływu do organu – 21 listopada 2012 r.) wydał interpretację indywidualną, w której stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy, przedstawione we wniosku, w części dotyczącej:

a) zakwalifikowania myjni do budowli – jest prawidłowe;

b) opodatkowania podatkiem od nieruchomości części budowlanej myjni, bez wyposażenia techniczno-technologicznego – jest nieprawidłowe;

a także określającej:

c) kto będzie podatnikiem podatku od nieruchomości od obiektu myjni – jest prawidłowe.

2.2. W uzasadnieniu organ interpretacyjny w pierwszej kolejności przedstawił stan faktyczny opisany we wniosku, w którym wnioskodawca wskazał, że jest właścicielem myjni bezdotykowej, znajdującej się przy ul. [...] w D., na terenie dzierżawionym od B sp. z o.o. w K.. Obiekt myjni samochodowej, jak wskazano we wniosku o udzielenie interpretacji, posiada podpory, dach, ściany boczne i nie jest trwale związany z gruntem. Zgodnie z postanowieniami umowy dzierżawy, po zakończeniu okresu dzierżawy Spółka zobowiązana jest do demontażu dokonanych naniesień (myjni samochodowych) i przywrócenia terenu do stanu pierwotnego. Nakłady na myjnię zostały rozliczone na dwie odrębne pozycje środków trwałych:

a) budowlę, stanowiącą konstrukcję myjni zaliczoną według KŚT do rodzaju 103,

b) technikę myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące w postaci technologii myjni, zaliczone według KŚT do rodzaju 449, 445.

Urządzenia myjni – jak wskazała Spółka – zapewniają dodatkową funkcjonalność zdatnego do użycia obiektu budowlanego.

Na tym tle sformułowano następujące pytania:

1) Czy zakwalifikowanie myjni do budowli jest prawidłowe?

2) Czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegać część budowlana myjni, bez wyposażenia technicznego ?

3) Kto będzie podatnikiem podatku od nieruchomości?

2.3. Uzasadniając stanowisko odnoszące się do pierwszego z zadanych pytań, wnioskodawca stwierdził, że myjnie należy zakwalifikować do budowli. Wskazał mianowicie, że zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), pod pojęciem budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury oraz części budowlane urządzeń technicznych, które z budowlą stanowią całość techniczno - użytkową. Budynek w rozumieniu art. 3 ust. 2 Prawa budowlanego musi posiadać fundamenty, dach i musi być trwale związany z gruntem a także posiadać przegrody budowlane w postaci pionowych ścian, wydzielające go z przestrzeni. W ocenie wnioskodawcy, należąca do niego "myjnia samochodowa (...) nie posiada cech budynku w rozumieniu Prawa budowlanego i dlatego zdaniem Spółki należy ją uznać za budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych".

Organ interpretacyjny uznał, że w tym zakresie stanowisko wnioskodawcy jest trafne i znajduje oparcie w przepisach prawa. Na poparcie wyrażonego poglądu przytoczył regulacje prawne przedmiotu, podnosząc, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.o.p.l., pod pojęciem budynek należy rozumieć obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. stanowi, że budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Organ interpretacyjny wskazał następnie, że samoobsługowa myjnia samochodowa wybudowana przez podatnika, jest obiektem budowlanym, co potwierdza również wydana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. decyzja o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie tego obiektu.

Zgadzając się zatem z wywodem wnioskodawcy, że myjnia nie jest budynkiem, organ interpretacyjny podzielił stanowisko Spółki w zakresie zakwalifikowania myjni jako budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

2.4. W stosunku do drugiego zagadnienia Spółka uznała, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała jedynie część budowlana myjni, gdyż zgodnie z art. 1a ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 ust. 3 i ust. 9 Prawa budowlanego, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega budowla, czyli w tym przypadku części budowlane myjni, natomiast pozostałe elementy stanowią – jak określił wnioskodawca – jedynie "wyposażenie techniczno–technologiczne" i nie mieszczą się w definicji budowli ani urządzenia budowlanego. W związku z tym, w ocenie wnioskodawcy, brak jest podstaw do opodatkowania wyposażenia technicznego myjni podatkiem od nieruchomości.

Organ interpretacyjny uznał takie stanowisko za nieprawidłowe. Wskazał, że budowla składać się może z powiązanych ze sobą w związku funkcjonalnym różnych elementów – budowlanych i niebudowlanych, stanowiących całość techniczno–użytkową. W ustawie podatkowej ustawodawca przyjął bowiem szersze rozumienie terminu "budowla" niż w prawie budowlanym, ponieważ obejmuje ono także urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, które umożliwiają jego prawidłowe funkcjonowanie, a art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego należy interpretować łącznie z art. 3 pkt 1 lit. b tej ustawy, w którym stwierdza się jednoznacznie, że budowla stanowi całość techniczno–użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Organ stwierdził, iż wszystkie elementy składają się na budowlę jako całość, w tym również elementy, które umożliwiają jej gospodarcze wykorzystywanie. Powołując się na definicję, zawartą w Prawie budowlanym, a także na dowód w postaci decyzji organu nadzoru budowlanego w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego o nazwie "samoobsługowa myjnia samochodowa, organ interpretacyjny stwierdził, że budowla stanowi całość techniczno–użytkową i w związku z tym nie można jej dzielić na dwie kategorie uznając za budowlę jedynie tę część, która ma charakter "budowlany", bez "wyposażenia techniczno–technologicznego". Wynika to z faktu, iż do działalności gospodarczej Spółka wykorzystuje myjnię (nie tylko wiatę) a wyposażenie techniczne zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W konsekwencji organ uznał, że całość techniczno-użytkowa bezdotykowej myjni samochodowej stanowi budowlę będącą wolnostojącym urządzeniem technicznym w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.o.l. Na poparcie swego poglądu organ powołał wyrok NSA z dnia 23 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 48/10.

2.5. Nawiązując do treści trzeciego z pytań wnioskodawca uznał, że jest podatnikiem podatku od nieruchomości, jako właściciel myjni.

Organ interpretacyjny uznał powyższe stanowisko za prawidłowe, mając na względzie treść art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej oraz art. 47 § 3 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, dalej: K.c.), w zw. z art. 48 K.c., który stanowi, że z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale związane z gruntem.

3. Pismem z dnia 8 marca 2013 r. Spółka wniosła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W tych ramach podtrzymała argumentację zawartą we wniosku o wydanie interpretacji. Ponadto stwierdziła, że konstrukcja myjni wraz z wyposażeniem techniczno–technologicznym składa się na całość użytkową, ale nie występuje między nimi powiązanie techniczne. Zaznaczyła, że odrębność pod względem technicznym zachodzi wówczas, gdy istnieje brak trwałego połączenia części budowlanej z częścią niebudowlaną, to znaczy są zastosowane rozbieralne typy połączeń i tym samym możliwość wymiany urządzeń w obiekcie budowlanym. W myjni bezdotykowej istnieje możliwość wymiany urządzeń technicznych i przeniesienia w inne miejsce. Wyposażenie techniczno–technologiczne myjni nie stanowi całości techniczno–użytkowej, bowiem zostało posadowione (przymocowane) jedynie dla przemijającego użytkowania i w związku z tym nie stanowi części budowli.

W dalszej części wezwania do usunięcia naruszenia prawa Spółka przedstawiła elementy stanowiące wyposażenie myjni, w których wyliczeniu znalazły się m.in.: osprzęt elektryczny, systemy sterowania on – line (umożliwiające w szczególności monitorowanie pracy podzespołów myjni oraz skalowanie czasu mycia), układ podgrzewania wody (kocioł dwufunkcyjny z wymiennikami ciepłej wody oraz palniki), układ wysokiego ciśnienia – pompy pneumatyczne, system zmiękczania wody, rozmieniarka banknotów, wyposażenie (ramienia, pistolety i lance, dysze, szczotki, złączki obrotowe), odkurzacz, monitoring. Spółka stwierdziła, że nie stanowią one urządzeń budowlanych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej. Jednocześnie zaakcentowała, że stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyrokach sądów administracyjnych, przywołując m.in. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1101/08, z dnia 2 grudnia 2011 sygn. akt II FSK 1658/10 oraz wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w Rzeszowie z dnia 11 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Rz 340/10 i z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Rz 324/10, WSA w Szczecinie z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 629/09, WSA w Bydgoszczy z 16 marca 2010 r. sygn. akt i SA/Bd 86/10 i WSA w Białymstoku z dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 17/10 i inne.

Spółka zaznaczyła, że cała technika myjni znajduje się w kontenerze, którego funkcja polega na ułatwieniu korzystania z urządzeń myjących oraz odizolowaniu parku maszynowego od czynników atmosferycznych. Nie jest zatem konieczne zainstalowanie techniki myjni, aby obiekt budowlany mógł być wykorzystany zgodnie z przeznaczeniem. Zdaniem Spółki, to właśnie obiekt budowlany wraz z fundamentem służy urządzeniom technicznym a nie na odwrót, choć możliwe jest funkcjonowanie urządzeń technicznych bez tego obiektu (bez wiaty i fundamentu).

Spółka wskazała, że konstrukcja jej myjni, w zależności od modelu, obejmuje słupy nośne, nie związane trwale z gruntem, konstrukcję dachu, wykonaną z blachy trapezowej, ścianki działowe wykonane z banneru dwustronnego, attykę myjni z blachy aluminiowej oraz rynny do odpływu wody deszczowej. Dodała, że technika myjni kontenerowej oraz urządzenia techniczne towarzyszące nie mieszczą się w zakresie stosowania Prawa budowlanego. Montaż tych urządzeń nie wymagał pozwolenia na budowę i mogą one być w każdym czasie zdemontowane lub wymienione. Podkreśliła przy tym, że wymienienie przez ustawodawcę wśród budowli "części budowlanych urządzeń technicznych" wskazuje na zamiar objęcia opodatkowaniem tylko części budowanych a nie całości urządzenia technicznego, na co zwrócono uwagę w wyroku NSA z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt II FSK 202/08 i z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn.. akt II FSK 1184/08).

4. Organ interpretacyjny udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa pismem z dnia 6 maja 2013 r., w którym podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko

5.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka wniosła o uchylenie interpretacji w zakresie dotyczącym opodatkowania podatkiem od nieruchomości części budowlanych myjni bez wyposażenia technicznego, tj. w zakresie, w jakim organ uznał stanowisko Spółki, wyrażone we wniosku o interpretację, za nieprawidłowe (pytanie 2 wniosku).

5.2. Zaskarżonej interpretacji strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 ust. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, poprzez jego błędną wykładnię, tj. błędne uznanie, że podatkiem od nieruchomości należy objąć część budowlaną myjni wraz z wyposażeniem techniczno-technologicznym.

W oparciu o ten zarzut wniosła o uchylenia powyższej interpretacji z zaskarżonym zakresie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

5.3. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumenty zawarte tak we wniosku, jak i w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, akcentując, że konstrukcja myjni wraz z wyposażeniem technicznym stanowi całość użytkową, ale nie występuje miedzy nimi powiązanie techniczne. Sam fakt umiejscowienia urządzenia lub maszyny na fundamencie będącym budowlą w rozumieniu prawa budowlanego nie powoduje, że stanowią one całość techniczno-użytkową. W ocenie strony skarżącej konieczne jest bowiem wykazanie, czy maszyny i urządzenia techniczne tworzą z fundamentami całość techniczno-użytkową. Dopiero takie ustalenie pozwala na opodatkowanie podatkiem od nieruchomości budowli złożonej zarówno z elementów budowlanych, jak i niebudowlanych.

Jednocześnie podano, że w analizowanym stanie faktycznym części budowlane w postaci konstrukcji myjni pełnią jedynie rolę pomocniczą w stosunku do funkcji technicznych, jaką sprawuje myjnia kontenerowa. W każdym czasie wyposażenie techniczno-technologiczne może zostać zdemontowane i przeniesione w inne miejsce bez uszczerbku dla jego funkcjonowania. Użytkowanie obiektu myjni kontenerowej zgodnie z jego przeznaczeniem, nie jest uzależnione od zainstalowania w nim urządzeń myjących (techniki myjni kontenerowej). Świadczenie usług mycia pojazdów samochodowych możliwe jest bowiem w obiekcie budowlanym również bez tych dodatkowych urządzeń technicznych np. mycie ręczne. W uzasadnieniu skargi wskazano także w sposób szczegółowy, podobnie jak w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, na przedmioty wchodzące w skład wyposażenia technicznego myjni.

6. Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując tym samym argumentację, zawartą w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej części interpretacji podatkowej Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek głównie z innych przyczyn niż w niej podniesione.

W pierwszej kolejności należy zatem przypomnieć, że odnośnie pierwszego i trzeciego pytania zadanego we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji, organ podatkowy zgodził się ze stanowiskiem Spółki, która następnie zaskarżyła do Sądu interpretację w części, dotyczącej stanowiska organu odnośnie drugiego pytania. W takim też zakresie sprawa podlegała rozpoznaniu przez Sąd.

7.1. Spór między stronami sprowadza się więc do odmiennego zakwalifikowania urządzeń techniczno-technologicznych myjni przez Spółkę oraz organ interpretacyjny w kontekście ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w związku z Prawem budowlanym.

Na wstępie rozważań nad prawidłowością wydanej interpretacji – w badanym przez Sąd zakresie – przypomnieć należy generalne reguły odnoszące się do postępowania interpretacyjnego. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Podkreślić trzeba, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający taką interpretację może "poruszać się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). O ile w ramach zwykłego postępowania podatkowego, prowadzonego na podstawie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, rzeczywiście zaistniałych (zgodnie z art. 122 O.p.), o tyle zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 897/10, LEX nr 976050). Organ podatkowy, działając jako organ interpretacyjny obowiązany jest w pierwszej kolejności stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono określony stan faktyczny, i co się z tym wiąże, czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy (ocena prawna przedstawionego stanu faktycznego). Wynikający z art. 14b § 3 O.p. wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. Na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są uprawnione ani do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych, które nie zostały przedstawione w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1523/10, LEX nr 1123044).

Zgodnie z art. 14g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 tej ustawy pozostawia się bez rozpatrzenia. Należy mieć jednak na uwadze, że zgodnie z art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy m. in. art. 169 § 1 i § 2 O.p. W myśl art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Jeżeli zatem wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p., tj. nie zawiera wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, organ podatkowy winien w pierwszej kolejności wezwać wnioskodawcę na podstawie art. 169 § 1 O.p. do uzupełnienia powyższego braku.

7.2. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznanej sprawy Sąd stwierdził, że wniosek Spółki o wydanie pisemnej interpretacji podatkowej nie zawiera wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, umożliwiającego udzielenie odpowiedzi na pytania drugie, objęte tym wnioskiem. We wniosku tym Spółka – co wymaga szczególnego podkreślenia - w sposób bardzo ogólny opisała wyposażenie znajdujące się w myjni. Wskazała bowiem jedynie, że jest to technika myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące w postaci technologii myjni, zaliczone według KŚT do rodzaju 449, 445. Spółka użyła również we wniosku sformułowania "wyposażenie techniczno–technologiczne". Zauważyć należy, że w Klasyfikacji Środków Trwałych pod rodzajem 449 wymienione są "pozostałe maszyny i urządzenia do przetłaczania i sprężania cieczy i gazów", zaś pod rodzajem 445 wymienione zostały "dmuchawy i ssawy". Na podstawie podanego przez Spółkę opisu nie można zidentyfikować wyposażenia myjni. We wniosku nie wskazano też sposobu połączenia tych urządzeń z konstrukcją myjni oraz stopnia trwałości tego powiązania. Powyższe informacje zostały zamieszczone przez Spółkę dopiero w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, oraz następnie w skardze do Sądu. Należy zaznaczyć, że z oczywistych względów organ przy wydawaniu interpretacji nie może kierować się informacjami przedstawionymi dopiero na tym etapie postępowania. W ocenie Sądu dane te niezbędne są do udzielenia prawidłowej odpowiedzi na pytanie, czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała część budowlana myjni, bez wyposażenia techniczno–technologicznego.

7.3. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m. in. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Opodatkowaniu podlega więc budowla jako obiekt budowlany oraz urządzenie budowlane, zdefiniowane w przepisach Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Natomiast urządzeniami budowlanymi są urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego). W rozpatrywanej sprawie istotne jest, czy "wyposażenie techniczno–technologiczne" myjni stanowi całość techniczno–użytkową z konstrukcją myjni czy też jest to urządzenie techniczne związane z myjnią, zapewniające możliwość użytkowania myjni zgodnie z przeznaczeniem, podobne do przyłącza i urządzenia instalacyjnego. Informacje zamieszczone we wniosku o udzielenie interpretacji nie pozwalały na ustalenie takich cech tego wyposażenia. Istotny jest rodzaj urządzeń umieszczonych w myjni oraz sposób ich powiązania z samą konstrukcją myjni.

7.4. W konsekwencji należy uznać, że w zakresie pytania drugiego zawartego we wniosku organ udzielił interpretacji podatkowej na podstawie niepełnego stanu faktycznego, uniemożliwiającego ocenę stanowiska wnioskodawcy. Wydanie interpretacji było w związku z tym przedwczesne. Na podstawie art. 169 § 1 O.p. organ powinien był w pierwszej kolejności wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia stanu faktycznego w powyższym zakresie. Podjęcie takich działań przez organ będzie zatem konieczne przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, nie przesądzając jej ostatecznego wyniku.

Jednocześnie organ posłużył się, na poparcie swego stanowiska, dowodem uzyskanym prawdopodobnie we własnym zakresie, tj. treścią decyzji organu nadzoru budowlanego o pozwoleniu na użytkowanie myjni, będącej przedmiotem interpretacji. Abstrahując od znaczenia tej decyzji dla oceny charakteru obiektu budowlanego z punktu widzenia obowiązku podatkowego, zauważyć należy, że w toku postępowania interpretacyjnego organ nie może prowadzić żadnych ustaleń dowodowych, w tym własnych dowodów..

8. Wobec stwierdzenia, że interpretacja w zakresie dotyczącym opodatkowania podatkiem od nieruchomości części budowlanych myjni bez wyposażenia technicznego (pytanie drugie zawarte we wniosku o udzielenie interpretacji) została wydana z naruszeniem art. 169 § 1 w związku z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 14h tej ustawy, Sąd działając na zasadzie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uchylił zaskarżoną interpretację we wskazanej wyżej części.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 wymienionej ustawy, zaliczając do nich uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie doradcy podatkowego w kwocie 240 zł, ustalone na podstawie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., Nr 31, poz. 153). Do kosztów postępowania nie zaliczono opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł z uwagi na fakt, iż opłata ta uiszczona została na rachunek niewłaściwego organu podatkowego.