Wyrok NSA, sygn. akt III SA 2576/00
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2001-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 56
journal: Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 26 lutego 1991 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Teza: Przepis art. 56 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./ stanowi zamknięty katalog przesłanek zobowiązujących organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego.

TEZY

Przepis art. 56 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./ stanowi zamknięty katalog przesłanek zobowiązujących organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Andrzeja Tadeusza W. na postanowienie Izby Skarbowej w W. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Izba Skarbowa w W. postanowieniem z dnia 11.08.2000 r. utrzymała w mocy postanowienie Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. z dnia 30.06.2000 r. w sprawie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko Andrzejowi Tadeuszowi W.

Izba Skarbowa przytoczyła następujące stanowisko co do stanu faktycznego sprawy.

Pierwszy Urząd Skarbowy w R. prowadził postępowanie egzekucyjne w administracji na podstawie prawomocnych decyzji o ustaleniu odpowiedzialności skarżącego za zobowiązanie podatkowe Sp. z o.o. "A.T.W". z siedzibą w P. M. pozostającej obecnie w upadłości. W dniu 1.06.2000 r. zobowiązany złożył wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, którego uzasadnieniem była decyzja Ministra Finansów z dnia 15.05.2000 r. uchylająca decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 25.01.2000 r. umarzającą postępowanie w sprawach objętych wnioskami:

- z dnia 12.07.1999 r. w sprawie zmiany ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w R. z dnia 20.02.1996 r. określającej Spółce z o.o. "A.T.W." zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 1994 r.,

- z dnia 29.10.1999 r. w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1994 r. Sp. z o.o. "A.T.W."

- z dnia 13.12.1999 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej w R. z dnia 20.02.1996 r.

W dniu 30.06.2000 r. Pierwszy Urząd Skarbowy w R. odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na to, że w obecnym stanie sprawy nie wystąpiła żadna z przesłanek przewidzianych w art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowiących jedyną podstawę zawieszenia egzekucji.

Na to postanowienie, zobowiązany W. złożył zażalenie zarzucając:

- nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia,

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na niesłusznym stwierdzeniu, że brak jest podstaw do zawieszenia egzekucji administracyjnej, mimo wydania przez Ministra Finansów, w dniu 15.05.2000 r., decyzji.

Izba Skarbowa odnosząc się do zarzutów zażalenia stwierdziła co następuje.

W dniu 15.5.2000 r. Minister Finansów decyzją w związku z koniecznością wydania przez Izbę Skarbową w W. nowych decyzji w oparciu o właściwe podstawy prawne, uchylił w całości jej decyzję z dnia 25.01.2000 r. umarzającą postępowanie w sprawach objętych trzema różnymi wnioskami zobowiązanego i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

W wyniku powyższego, w dniu 7.07.2000 r. Izba Skarbowa w W. decyzjami:

- z wniosku Andrzeja Tadeusza W., odpowiedzialnego za zobowiązania podatkowe Sp. z o.o. "A.T.W." z dnia 29.10.1999 r. w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1994 r. ww. Spółce - odmówiła wznowienia postępowania, ponieważ żądanie pochodziło od osoby nie będącej stroną,

- z wniosku zobowiązanego z dnia 12.07.1999 r. w sprawie zmiany decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w R. z dnia 20.02.1996 r. określającej Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym za 1994 r. - odmówiła wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, ponieważ żądanie zostało wniesione po upływie roku od jej doręczenia.

Ponadto, w dniu 15.07.2000 r., decyzją Minister Finansów po rozpatrzeniu wniosku zobowiązanego z dnia 13.12.1999 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej w R. z dnia 20.02.1996 r. - odmówił wszczęcia postępowania w sprawie nieważności ww. decyzji, gdyż żądanie wniósł podmiot nie będący stroną.

Izba skonstatowała, iż w takim stanie rzeczy i wobec braku jakichkolwiek nowych istotnych w sprawie okoliczności oraz braku przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania egzekucyjnego wymienionych w art. 56 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji utrzymała w mocy postanowienie.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Andrzej Tadeusz W. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając następujące naruszenia prawa i jego interesu prawnego:

- nie wyjaśnienie w zaskarżonym orzeczeniu wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia /art. 207 Ordynacji podatkowej/,

- nie uwzględnienie całości istotnego dla rozstrzygnięcia materiału dowodowego sprawy,

- zastosowanie przepisów art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym z pominięciem art. 97 Kpa w zw. z art. 18 ustawy egzekucyjnej.

W uzasadnieniu skargi zobowiązany wywodził, iż wskutek swej nieświadomości dopuścił do uprawomocnienia dwóch decyzji o odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki "A.T.W.", a które to decyzje wydano z licznymi uchybieniami zwłaszcza, ze same podatki, których, dotyczą jego odpowiednie kwestie są nienależne.

Obecnie prowadzona egzekucja z osobistego majątku jest bardzo dolegliwa i to w sytuacji, kiedy nie wyjaśniono jeszcze innych "kwestii sprzecznych z zasadami współżycia społecznego".

Skoro zostały złożone wnioski dowodowe zmierzające do rzetelnego i kompletnego wyjaśnienia sprawy, to zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, albowiem zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej oraz Kpa organ załatwiający sprawę powinien wyczerpująco zbadać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Tymczasem w postępowaniu egzekucyjnym nigdy tego nie uczyniono, pomijając wnioski dowodowe i unikając wprost kompleksowego, merytorycznego zbadania sprawy.

Organy egzekucyjne celowo zatem twierdzą, iż art. 97 Kpa nie ma zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym.

Skarżący dodał, że w jego sprawie pojawiła się nowa okoliczność, ponieważ Minister Finansów decyzją z dnia 7.08.2000 r. uchylił decyzję w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie określenia odpowiedzialności podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Izba Skarbowa zauważyła ponadto, iż Minister Finansów przytoczoną w skardze decyzją uchylił wprawdzie decyzję Izby z dnia 7.10.1999 r. w sprawie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Izby Skarbowej w R. z dnia 27.02.1998 r. w przedmiocie odpowiedzialności Andrzeja Tadeusza W. za zobowiązania Spółki "A.T.W"., ale Izba Skarbowa wydała w ponownym postępowaniu decyzję z dnia 30.10.2000 r. odmawiając ponownie uchylenie decyzji merytorycznej co do spornej odpowiedzialności. Ta decyzja jest więc ciągle decyzją ostateczną i stanowi podstawę do prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie zauważyć wypada, iż Andrzej Tadeusz W. już w jednym z etapów postępowania egzekucyjnego domagał się zawieszenia tego postępowania co znalazło swe odbicie w postanowieniu Izby Skarbowej w W. z dnia 3.12.1999 r. oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2000 r. III SA 47/00 oddalającym skargę na to postanowienie.

Skład sądu rozpoznającego sprawę niniejszą podtrzymuje stanowisko zawarte w tymże wyroku, iż przepis art. 56 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./ stanowi zamknięty katalog przesłanek zobowiązujących organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Tak więc w rozpatrywanej sprawie kontroli sądowej podlegała kwestia, czy Izba Skarbowa wydała zaskarżone postanowienie wedle reguł wymienionych w art. 56 ustawy egzekucyjnej.

Skarżący pozostaje w błędzie gdy twierdzi, iż wszczęcie postępowań związanych z uruchomieniem nadzwyczajnych środków wzruszenia decyzji podatkowej daje podstawę do przerwania postępowania egzekucyjnego.

Podkreślenia przy tym wymaga, iż organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym /art. 29 ustawy egzekucyjnej/.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA skargę jako niezasadną oddalił.