Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 996/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku T. K. o wstrzymanie wykonania decyzji ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących z nieujawnionych źródeł za 2007 rok postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

VIII SA/Wa 996/11

UZASADNIENIE

W skardze złożonej do Sądu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r., skarżąca T. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego zawarła, m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Jako zasadniczą argumentację pełnomocnik wskazała, iż z uwagi na trudną sytuację finansową wniosek ten w pełni zasługuje na uwzględnienie. Bieżące dochody skarżącej wynoszą bowiem [...] zł netto. W przypadku egzekucji z tytułu wydanych decyzji skarżąca zostanie pozbawiona środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej: p.p.s.a.), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu

lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek

o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest

możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia

przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Ogólne stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie skutkuje uznaniem, że skarżąca nie wykazała przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania decyzji. Wskazać należy, że ewentualna możliwość wystąpienia szkody nie jest wystarczająca do zastosowania ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Sąd zwraca również uwagę, iż przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed tymi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z dnia 25 maja 2011 r., II FSK 1134/11, LEX nr 795341). Nadto za ugruntowany w orzecznictwie sądowym należy uznać pogląd, że aby jednak możliwe było wstrzymanie wykonania decyzji podatkowej podatnik musi wykazać, że w związku wykonaniem decyzji nastąpią kwalifikowane skutki w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analizując zatem wniosek skarżącej w tym aspekcie Sąd uznał, że niewystarczającym argumentem przemawiającym za przyznaniem ochrony tymczasowej jest wskazanie na fakt trudnej sytuacji majątkowej (skarżąca osiąga dochód w wysokości [...] zł brutto), lecz wykazanie, że sytuacja taka

w przypadku odmowy wstrzymania wykonania aktu spowoduje ziszczenie się warunków określonych w art. 61 p.p.s.a. Skarżąca natomiast na takie okoliczności nie wskazała, zatem wniosek należało uznać za nieuzasadniony.

Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu

lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. W realiach niniejszej sprawy brak jest wystarczających podstaw

do kontynuowania postępowania w niniejszej, incydentalnej sprawie.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.