Wyrok NSA, sygn. akt IV SA 2/01
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2002-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Powołane przepisy: article: art. 56
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126
law: Obwieszczenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 10 listopada 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo budowlane.
Teza: Wykorzystanie dla celów budowlanych cudzej nieruchomości może rodzić tylko roszczenia właściciela do inwestora o charakterze cywilnoprawnym, które mogą być rozpoznane w postępowaniu przed sądami powszechnymi, nie mogą natomiast negatywnie przesądzać o dopuszczeniu budynku do użytkowania.

TEZY

Wykorzystanie dla celów budowlanych cudzej nieruchomości może rodzić tylko roszczenia właściciela do inwestora o charakterze cywilnoprawnym, które mogą być rozpoznane w postępowaniu przed sądami powszechnymi, nie mogą natomiast negatywnie przesądzać o dopuszczeniu budynku do użytkowania.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Fabryki Platerów "H." SA w W. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 21 listopada 2000 r. (...) w przedmiocie opinii dotyczącej dopuszczenia do użytkowania budynku biurowego - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 listopada 2000 r. (...) Wojewódzki Inspektor Sanitarny po rozpoznaniu zażalenia (...) Fabryki Platerów "H." SA w W. na postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia 22 września 2000 r. nie sprzeciwiającego się dopuszczeniu budynku biurowego ZUS do użytkowania - położonego przy ul. J.-K. 32/40 w W. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa i art. 144 Kpa utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż Powiatowy Inspektor Sanitarny po przeprowadzeniu oględzin budynku, zapoznaniu się z projektem budowlanym, protokółem z pomiarów instalacji wentylacji mechanicznej oraz oświadczeniem kierownika budowy nie sprzeciwił się dopuszczeniu do użytkowania przedmiotowego budynku.

Podany w zażaleniu zarzut, że organ I instancji pominął tytuł prawny ZUS do przyłączy wodno-kanalizacyjnych i c.o. jest niezasadny, albowiem organ "rozważał problem podłączenia budynku do miejskich sieci pod względem merytorycznym a nie prawnym."

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wniosła (...) Fabryka Platerów "H." SA w W. Zarzuciła ona naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania przez niezapewnienie skarżącemu udziału w postępowaniu administracyjnym. Pozbawienie skarżącego tego prawa spowodowało, iż organ I instancji całkowicie pominął fakt, iż przyłącza i sieć wodno-kanalizacyjna stanowią własność skarżącej Fabryki, a przedmiotowy budynek jest ich współwłasnością.

Organy orzekające w sprawie przeoczyły okoliczność, iż wynikiem robót budowlanych wykonanych przez inwestora jest odcięcie części działki i budynków będących w posiadaniu skarżącego od dostępu do tych sieci i pozbawienie skarżącego możliwości korzystania z energii cieplnej, co narusza przepisy prawa budowlanego.

Skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 Kpa przez niewyjaśnienie stanu faktycznego i w konkluzji skargi wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia jak i poprzedzającego postanowienia organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, podając dodatkowo, iż przedmiotem odbioru technicznego przeprowadzonego przez Inspekcję Sanitarną był budynek biurowy ZUS i konieczność zapewnienia w tym budynku odpowiednich warunków sanitarnych dla zatrudnionych tam pracowników. Powiatowy Inspektor Sanitarny nie badał tytułów prawnych inwestora i skarżącego do sieci wodno-kanalizacyjnej, stwierdził tylko, iż przedmiotowy budynek nie będzie pozbawiony doprowadzenia mediów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Decyzja zatwierdzająca projekt budowy i udzielająca pozwolenia na modernizację przedmiotowego budynku biurowego ZUS w W. nałożyła na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie /aczkolwiek zapis decyzji w tym zakresie został sformułowany dość nieprecyzyjnie/.

Słusznie zatem Powiatowy Inspektor Sanitarny, po zawiadomieniu poprzez inwestora o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, w trybie art. 56 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ wypowiedział się odnośnie wymogów higienicznych i zdrowotnych jakie spełnia przedmiotowy budynek będący zakładem pracy. Organ I instancji zgodnie ze swoimi kompetencjami wynikającymi z ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w toku podjętych w niniejszej sprawie czynności zbadał zatem czy budynek ten spełnia wymagania higieniczne i zdrowotne określone w obowiązujących przepisach, których nieuwzględnienie mogłoby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi i trafnie uznał, iż nie ma przesłanek do zgłoszenia sprzeciwu co do możliwości dopuszczenia obiektu do użytkowania. Podnoszone w skardze zarzuty dotyczące naruszenia prawa własności skarżącego nie mogły odnieść zamierzonego skutku, ponieważ kwestia własności nieruchomości ma istotne znaczenie przy decyzji o pozwoleniu na budowę, nie ma natomiast prawnego znaczenia przy dopuszczeniu obiektu do użytkowania, a więc wtedy gdy obiekt został już wzniesiony i do rozstrzygnięcia pozostaje jedynie kwestia możliwości jego użytkowania. Wykorzystanie dla celów budowlanych cudzej nieruchomości może rodzić tylko roszczenia właściciela do inwestora o charakterze cywilnoprawnym, które mogą być rozpoznane w postępowaniu przed sądami powszechnymi, nie mogą natomiast negatywnie przesądzać o dopuszczeniu budynku do użytkowania a tym bardziej być przedmiotem oceny organów inspekcji sanitarnej, które posiadają kompetencje wyznaczone ustawą z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej /t.j. Dz.U. 1998 nr 90 poz. 575 ze zm./. Podany przez skarżącą zarzut niebrania udziału przed organem I instancji, nie stanowi w ocenie Sądu podstawy do uchylenia kwestionowanych w skardze postanowień na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Skarżąca złożyła bowiem zażalenie i wobec tego brała udział w postępowaniu zakończonym ostatecznym postanowieniem.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w wyroku.