Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1620/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 37 ust. 1 pkt 4, art. 40 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Dnia 15 września 2011 r. R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie wymeldowania skarżącego z lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się w budynku przy ul. [...] w W.

W piśmie procesowym z dnia 3 listopada 2011 r. Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że jest kierowcą taksówki, a orzeczenie wymeldowujące go z pobytu stałego przy ul. [...] nr [...] w W. wyrządziło mu znaczną szkodę i spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Brak stałego zameldowania pozbawił go dokumentów, a co za tym idzie źródła zarobku i utrzymania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Wniosek Skarżącego co prawda zawiera uzasadnienie, jednakże podniesione w nim argumenty nie pozwalają uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji naraża go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona w późniejszym czasie poprzez przywrócenie do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Stwierdzić należy, że celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji oraz doprowadzeniu do zgodności miejsca zamieszkania z miejscem zameldowania. Decyzja ta nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, w związku z czym nie może powodować negatywnych skutków. Potwierdza jedynie, że stałe miejsce pobytu osoby, niezależnie od przyczyn zmiany tego miejsca, jest inne niż dotychczas (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 584/08, ogólnodostępne w CBOSA na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ustalenie, że miejsce stałego pobytu osoby jest inne niż ujawnione w ewidencji rodzi konieczność wymiany dowodu osobistego (art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 tj. ze zm. – dalej zwana "ustawą"). Jednakże nie oznacza to, że w sytuacji braku zameldowania na pobyt stały pod innym adresem, strona nie uzyska nowego dokumentu tożsamości. W sytuacji bowiem braku zameldowania na pobyt stały oraz braku zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące, w dowodzie osobistym nie zamieszcza się danych o adresie (art. 37 ust.1 pkt 4 ustawy). Zatem konieczność wymiany posiadanego dowodu osobistego (jako skutek zaskarżonej decyzji), w sytuacji gdy istnieje możliwość uzyskania nowego (zawierającego aktualne dane osobowe) nie oznacza, że Skarżącego pozbawiono dokumentów (co podniósł w uzasadnieniu wniosku). Brak jest również podstaw do przyjęcia, że niewymiennie dowodu osobistego lub niedokonanie aktualizacji informacji o miejscu stałego pobytu w innych zbiorach danych (np. ewidencji działalności gospodarczej) pozbawia Skarżącego źródła zarobkowania.

Skoro przedstawione przez R. K. argumenty nie uprawdopodobniają, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę lub, że istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zatem brak jest podstaw aby uczynić zadość złożonemu przez stronę żądaniu wstrzymania decyzji.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.