Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 317/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1 i 1a
journal: Dz.U. 2015 poz 1774
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: WSA Dorota Jadwiszczok WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 października 2016 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Wojewody z dnia 7 kwietnia 2016r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

P. Z. wniósł skargę na decyzję Wojewody z dnia 7 kwietnia 2016 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej z dnia 13 stycznia 2015 r., nr [...] o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w G., oznaczonej jako działka nr [..], obręb ewidencyjny nr [..], zapisanej w księdze wieczystej nr [..], będącej własnością P. Z., w związku z realizacją inwestycji celu publicznego, o której mowa w decyzji Prezydenta Miasta wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej z dnia 12 stycznia 2015 r., nr [..] i nadaniu przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Zaskarżoną decyzję podjęto na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 124 ust. 1a w związku z art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.), zwanej dalej u.g.n. W uzasadnieniu wojewoda przedstawił stan faktyczny sprawy wywołanej wnioskiem inwestora A. z dnia 15 kwietnia 2014 r. o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej działkę nr [..], położonej w G., obręb [..], zapisanej w księdze wieczystej nr [..], poprzez udzielenie zgody na rozbiórkę (demontaż) istniejącego słupa dwutorowego, postawienie nowego słupa rurowego jednotorowego linii 110 kV, przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej i korzystania z tych przewodów oraz urządzeń w postaci linii napowietrznej 110 kV [..] wraz z przewodem OPGW, a także o wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie tej nieruchomości i nadanie mu rygoru natychmiastowej wykonalności. W dniu 12 stycznia 2015 r. Prezydent Miasta, wykonujący zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, wydał decyzję nr [..], w której orzekł m.in. o ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości, poprzez udzielenie A. zezwolenia na założenie słupa w takim zakresie, że w miejsce istniejącego słupa nr 18 postawiony zostanie nowy slup rurowy nr 3 serii Src typu M2+2,5 i przeprowadzenie przez ww. nieruchomość przewodów i urządzeń elektrycznych służących do przesyłania energii elektrycznej oraz podziemnych, naziemnych i nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń w postaci jednotorowej linii napowietrznej 110 kV [..], obejmującej odcinek linii o długości ok. 73 m zajmując powierzchnię równą 410 m - zgodnie z projektem wskazanym w załączniku, stanowiącym integralną część decyzji. Następnie, decyzją z dnia 13 stycznia 2015 r., nr [..], Prezydent Miasta orzekł o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości gruntowej, nadając temu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od decyzji z dnia 13 stycznia 2015 r. złożył P. Z., zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie: art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu decyzji dowodów na których oparł się organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję; art. 124 ust. 1a i ust. 2 w związku z art. 124 ust. 1 i art. 6 pkt 2 u.g.n. w związku z art. 104 i 107-108 k.p.a. poprzez brak podstaw do wydania zaskarżonej decyzji i nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Jak wyjaśnił wojewoda przywołując treść art. 124 ust. 1a u.g.n., przedmiotowa sprawa dotyczy kwestii zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w trybie w tym przepisie przewidzianym. Zdaniem organu w niniejszym przypadku zaistniała przesłanka uprzedniego wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. – taką decyzję wydał Prezydent Miasta w dniu 12 stycznia 2015 r., nr [..]). To rozstrzygnięcie zostało wprawdzie uchylone przez Wojewodę decyzją z dnia 6 kwietnia 2016 r., lecz zastąpiono je, orzekając w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. rozstrzygnięciem tożsamym, co do istoty, o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Według organu do ustalenia pozostała kwestia, czy w opisanym stanie faktycznym spełniona została druga z przesłanek warunkujących wydanie przedmiotowej decyzji, której ustawa nakazuje nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, tj. czy zaistniał którykolwiek z przypadków wskazanych w art. 108 k.p.a., albo czy zachodzi w niniejszym przypadku ważny interes gospodarczy. Organ powołał się na treść wniosku inwestora uzasadniającego konieczność wymiany urządzeń również ze względu na interes społeczny oraz wyjątkowo ważny interes strony. Powołał się inwestor na fakt, że projektowana linia elektroenergetyczna jest niezbędnym elementem dla prawidłowego działania systemu elektroenergetycznego, a jego realizacja zapewni wzrost bezpieczeństwa energetycznego całej aglomeracji poprzez zapewnienie ciągłości dostaw nośników energii i przyniesie bezpośrednie korzyści dla środowiska naturalnego. Nadto uniemożliwienie przebudowy bardzo starej linii 110 kV blokuje możliwość rozbudowy sieci będącej ustawowym obowiązkiem wnioskodawcy. Bez rozbudowy sieci inwestor nie jest w stanie zapewnić dostaw energii na wymaganym poziomie.

Jak wyjaśnił wojewoda budowa linii energetycznej jest realizacją celu publicznego na podstawie art. 6 pkt 2 u.g.n. stanowiącego, że celami publicznymi są m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. O publicznym charakterze inwestycji decyduje fakt, że można zaliczyć ją do działań o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), stanowiące realizację celów, o których mowa w ustawie o gospodarce nieruchomościami (art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.). Wskazał wojewoda, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne obejmuje wymianę starej, mocno wyeksploatowanej linii energetycznej, stwarzającej niebezpieczeństwo występowania niespodziewanych wyłączeń linii i długotrwałych przerw w dostawie energii, co może wywołać poważne skutki dla ludności i gospodarki regionu. Jak twierdzi wojewoda powołując się na poglądy judykatury, realizacja celu publicznego, w szczególności związana z zapewnieniem i utrzymaniem odpowiedniej ilości dostaw energii oraz zwiększeniem bezpieczeństwa energetycznego całej aglomeracji wskazuje na istnienie zarówno interesu społecznego jak i ważnego interesu gospodarczego. Natomiast wojewoda nie podzielił stanowiska organu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie zachodzi także wyjątkowo ważny interes strony. Niemniej według organu odwoławczego zaistniały przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n., a zatem zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Przywołał wojewoda na poparcie swego stanowiska uzasadnienie do projektu ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 206, poz. 1590), która w art. 1 pkt. 7 dodała do art. 124 u.g.n. ustęp 1a, z którego wynika między innymi, że ze względu na doniosłość inwestycji celu publicznego zaproponowano, aby w przypadku wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości decyzji tej obligatoryjnie był nadawany przez starostę rygor natychmiastowej wykonalności. Przywołał tez organ stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 236/15, wskazujące na zasadność uznania przez organy, że cel w postaci stworzenia warunków dla zapewnienia i utrzymania odpowiedniej ilości dostaw energii oraz zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego całej aglomeracji wskazywał na istnienie zarówno interesu społecznego, jak i ważnego interesu gospodarczego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania wojewoda nie dopatrzył się naruszenia wymienionych w nim przepisów postępowania. W kwestii niewskazania dowodów, na jakich oparto rozstrzygnięcie stwierdzono, że z uwagi na specyfikę materii, udowodnienie zaistnienia okoliczności uzasadniającej wystąpienie "interesu społecznego" lub "ważnego interesu gospodarczego" często nie będzie wymagało pozyskiwania dodatkowego materiału dowodowego, są to bowiem kwestie wynikające z oceny ustalonego stanu faktycznego. Jak wyjaśnił organ odwoławczy może być tak, że jedynym dowodem będą wyjaśnienia właściciela danej infrastruktury, który jest jej dysponentem i jednocześnie podmiotem zobowiązanym do dbałości o jej stan, na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm.) oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 209). Podmiot specjalizujący się w przesyłaniu i dostawach energii posiada wiedzę fachową pozwalającą na dokonanie oceny zagrożenia awarią, związanego ze stanem istniejącej linii energetycznej. W kwestii pytań zawartych w odwołaniu wojewoda ocenił, że powinny być skierowane do inwestora, niemniej odpowiedzi na te pytania wynikają z wniosku o wydanie przedmiotowego zezwolenia.

W skardze zarzucono naruszenie:

1/ art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy,

2/ art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania obywateli do organów administracji publicznej,

3/ art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji dowodów, na których oparł się organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję;

4/ art. 124 ust. 1a i ust. 2 w związku z art. 124 ust. 1 i art. 6 pkt 2 u.g.n. w związku z art. 104 i 107-108 k.p.a. poprzez brak podstaw do wydania zaskarżonej decyzji i nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Jak wynika z uzasadnienia skargi skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem, że ustalenie, czy w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzą okoliczności uzasadniające ochronę interesu społecznego czy też ważnego interesu gospodarczego nie będzie wymagało pozyskiwania dodatkowego materiału dowodowego, gdyż decyzja taka będzie oparta wyłącznie na oświadczeniu wnioskodawcy, co narusza przepisy art. 7, 8, 11, 77 § 1 i 80 k.p.a. Takie twierdzenie organu jest też sprzeczne z treścią art. 107 § 3 kpa. Skarżący twierdzi, że wskutek niezwrócenia się do właściciela sieci istniejącej na nieruchomości wnioskodawcy organ drugiej instancji nie podjął działań zmierzających do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Nie wiadomo, na jakiej podstawie organ ustalił, że: linia pochodzi z roku 1937, brak przebudowy linii 110 kV blokuje możliwość rozbudowy sieci, przez brak rozbudowy sieci A. nie jest w stanie zapewnić dostaw energii na wymaganym poziomie, stan techniczny linii 110 kV nie pozwala na dalszą eksploatację tej linii, przebudowa linii jest uzasadnienia ochroną życia i zdrowia ludzkiego, wystąpi strata jaką poniesie gospodarstwo narodowe w związku z brakiem nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Jak twierdzi skarżący decyzja o zajęciu jest wydawana w sytuacji, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Uzasadnieniem dla wydania tej decyzji jest także ważny interes gospodarczy. Powołując się na poglądy doktryny i orzecznictwa podnosi skarżący, że przesłanki wydania tej decyzji nie mogą być interpretowane rozszerzająco, lecz muszą być poddawane wykładni ścisłej, podobnie jak nie mogą być interpretowane rozszerzająco przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Oznacza to, że decyzja taka może być wydana tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla ochrony dóbr wymienionych w art. 108 k.p.a. lub ważnego interesu gospodarczego, a zagrożenie dla tych dóbr musi mieć realny charakter i nie może być tylko prawdopodobne. Zatem organ nadając rygor natychmiastowej wykonalności obowiązany jest szczegółowo powołać się na przesłanki wynikające z możliwości jego zastosowania wraz ze wskazanie dowodów, na podstawie, których organ uznał, te przesłanki za spełnione. Według skarżącego organ drugiej instancji nie sprostał przedmiotowym wymaganiom, gdyż w całości oparł się na niezweryfikowanych przez siebie twierdzeniach inwestora, które nie zostały poparte żadnymi dowodami.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., według którego sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody, który orzekając w trybie art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015, poz. 1774), zwanej dalej u.g.n., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 13 stycznia 2015 r. o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w G. stanowiącej działkę nr [..] o powierzchni 3.3599 ha, obręb ewidencyjny nr [..], będącej własnością P. Z., w związku z realizacją inwestycji celu publicznego polegającego na przebudowie istniejącej linii elektroenergetycznej 110kV relacji [..], objętej decyzją Wojewody z dnia 7 kwietnia 2016 r.

Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji sąd doszedł do wniosku, że wojewoda zgromadził pełny materiał dowodowy, ustalił stan faktyczny sprawy w następstwie jego wszechstronnej oceny oraz dokonał prawidłowej subsumpcji przepisów prawa materialnego. Należycie wywiązał się z obowiązków nałożonych przepisami rządzącymi gromadzeniem i oceną materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.), wobec czego sąd nie podziela zarzutów skargi.

Zgodnie z przepisem art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n., po wydaniu decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Przedmiot kontrolowanej sprawy wiąże się z inwestycją polegającą na przebudowie istniejącej linii elektroenergetycznej 110kV relacji [..], która stanowi źródło zasilania stacji elektroenergetycznej 110/15kV "[..]" i nowo zbudowanej stacji "[..]". Trasa projektowanego odcinka linii napowietrznej ma przebiegać po trasie linii istniejącej z nieznacznymi zmianami, które lokalizują ją w istniejącej strefie ochronnej (pasie technicznym) wyznaczonej przez Miejscowe Plany Zagospodarowania Przestrzennego tego rejonu miasta G. Inwestycja powyższa polegająca na przebudowie istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., który za cele publiczne bierze budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń;

Analiza materiału zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie potwierdza, że w sprawie realizacji inwestycji celu publicznego – przebudowy wyżej opisanej linii elektroenergetycznej zachowana została, prawem wymagana, swoista sekwencja decyzji administracyjnych:

1) decyzją z dnia 12 stycznia 2015 r. Prezydent Miasta, wykonujący zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości, poprzez udzielenie A. zezwolenia na założenie słupa w takim zakresie, że w miejsce istniejącego słupa nr 18 postawiony zostanie nowy slup rurowy nr 3 serii Src typu M2+2,5 i przeprowadzenie przez tę nieruchomość przewodów i urządzeń elektrycznych służących do przesyłania energii elektrycznej oraz podziemnych, naziemnych i nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń w postaci jednotorowej linii napowietrznej 110 kV [..], obejmującej odcinek linii o długości ok. 73 m zajmując powierzchnię równą 410 m - zgodnie z projektem wskazanym w załączniku, stanowiącym integralną część decyzji.

2) decyzją z dnia 6 kwietnia 2016 r., nr [..], Wojewoda, w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia 12 stycznia 2016 r. i orzekł merytorycznie o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [..] poprzez udzielenie A., zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez ww. jednotorowej linii napowietrznej 110 kV [..] wraz z przewodem OPGW oraz jednym słupem rurowym nr 3 Src M2+2,5 serii SSE, posadowionego w miejsce istniejącego, demontowanego słupa nr 18 – zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 będącym integralną częścią decyzji.

W takim stanie faktycznym i prawnym ukształtowanym powyższymi decyzjami należało ocenić jedynie przesłanki wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z art. 124 ust. 1a u.g.n.

Z przepisu art. 124 ust. 1a u.g.n. wynikają następujące przesłanki warunkujące udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości:

1. wydanie decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości,

2. realizacja inwestycji celu publicznego,

3. zaistnienie przesłanek wskazanych w art. 108 k.p.a., tj.:

a. konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego,

b. konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami,

c. interes społeczny,

d. wyjątkowo ważny interes strony,

4. wystąpienie ważnego interesu gospodarczego.

Z ujawnionego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w niniejszej sprawie wydana została pozostająca w obrocie prawnym decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Pomimo tego, że decyzja merytoryczna Wojewody w tym zakresie wydana została już po wydaniu decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości nie ma to wpływu na prawidłowość tej ostatniej, albowiem decyzja wojewody w sposób tożsamy z decyzją Prezydenta rozstrzygała o ograniczeniu sposobu korzystania doprecyzowując wyłącznie kwestie techniczne. Ograniczenie to nastąpiło na wniosek inwestora A. w celu realizacji inwestycji polegającej na przebudowie jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kV. Niewątpliwym w sprawie jest charakter wskazanej inwestycji jako inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., który zalicza budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń do katalogu celów publicznych.

Opisany stan potwierdza spełnienie dwóch pierwszych warunków uzasadniających wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n.

W odniesieniu natomiast do pozostałych przesłanek w ocenie sądu, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że w stanie faktycznym sprawy wydanie zaskarżonych decyzji było uzasadnione interesem społecznym i ważnym interesem gospodarczym. Organy wskazały, że realizacja inwestycji polegającej na przebudowie linii elektroenergetycznej w części obejmującej działkę nr [..], ma istotny wymiar społeczny i gospodarczy dla regionu. Z argumentacji inwestora, którą również sąd uznał za kompletną i przekonującą, wynika, że w związku ze złym stanem technicznym istniejącej dwutorowej linii 110 kV [..] powstałej w 1937 r., planowana inwestycja projektowana jest w związku z potrzebą zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego znacznego rejonu miasta G. przez zapewnienie drugostronnego zasilania stacji elektroenergetycznych 110/15 kV "[..]" i "[..]". Inwestor wskazał też, że wniosek o wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości uzasadniony jest ze względu na interes społeczny oraz wyjątkowo ważny interes strony wyjaśniając, że projektowana linia elektroenergetyczna jest niezbędnym elementem dla prawidłowego działania systemu elektroenergetycznego. Jego realizacja zapewni wzrost bezpieczeństwa energetycznego całej aglomeracji poprzez zapewnienie ciągłości dostaw nośników energii i przyniesie bezpośrednie korzyści dla środowiska naturalnego. Brak przebudowy i rozbudowy sieci uniemożliwi inwestorowi A. zapewnienie dostaw energii na wymaganym poziomie, a tym samym realizację ich ustawowych obowiązków w tym zakresie. W ocenie sądu organy prawidłowo przyjęły za wyczerpujące wyjaśnienia inwestora, że planowana inwestycja poprzez wymianę starej linii energetycznej na nowe urządzenia przyczyni się do zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego poprzez zminimalizowanie wystąpienia niespodziewanych wyłączeń linii i długotrwałych przerw w dostawie energii. Natomiast jej niewybudowanie zwielokrotni ryzyko przerw w dostawie energii w razie wystąpienia awarii, a tym samym zwiększy zagrożenie wystąpienie szkód w zakładach pracy i u odbiorców indywidulanych.

Zgadzając się z taką argumentacją organy zasadnie uznały, że cel w postaci stworzenia warunków dla zapewnienia i utrzymania odpowiedniej ilości dostaw energii oraz zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego całej aglomeracji wskazywał na istnienie zarówno interesu społecznego, jak i ważnego interesu gospodarczego. Rozbudowa sieci przesyłowej w tym rejonie zapewni poprawę jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej, wzrost bezpieczeństwa jej dostawy oraz umożliwi realizację nowych inwestycji w zakresie budownictwa mieszkaniowego i polepszenie warunków rozwoju gospodarczego regionu.

Tym samym cel w postaci stworzenia warunków dla zapewnienia i utrzymania odpowiedniej ilości dostaw energii oraz zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego całej aglomeracji niewątpliwie wskazywał na istnienie zarówno interesu społecznego, jak i ważnego interesu gospodarczego. To zaś oznacza, że organy prawidłowo przyjęły spełnienie przesłanki interesu społecznego i ważnego interesu gospodarczego. Rozbudowa sieci przesyłowej w tym rejonie zapewni poprawę jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej, wzrost bezpieczeństwa jej dostawy oraz polepszenie warunków rozwoju gospodarczego. Niewątpliwie inwestycja ta służyć będzie ogólnie pojętemu interesowi publicznemu, a co za tym idzie niezbędne dla jej przeprowadzenia zezwolenie na zajęcie nieruchomości skarżącego podyktowane jest takim słusznym interesem społecznym.

Sformułowane w skardze zarzuty braku przesłanek do nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie są zasadne. Wprost z przepisu art. 124 ust. 1a u.g.n. wynika, że decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Ustawodawca konstruując przepis art. 124 ust. 1a u.g.n. przesądził o obligatoryjnym nadaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości rygoru natychmiastowej wykonalności. Nadanie tego rygoru nie jest zatem pozostawione uznaniu organu, ani uzależnione od jakichkolwiek dodatkowych przesłanek.

Sąd zgodził się również ze stanowiskiem wojewody, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła po stronie inwestora przesłanka wyjątkowo ważnego interesu strony. Interesu o takim bowiem charakterze nie można wywodzić wyłącznie z ustawowych obowiązków przedsiębiorcy energetycznego, który zobowiązany jest do zapewnienia dostaw energii elektrycznej w sposób ciągły i niezawodny oraz zapewnienia odbiorcom świadczenia tych usług. Nie ma to jednak wpływu na prawidłowość kontrolowanego rozstrzygnięcia, albowiem ziściły się pozostałe przesłanki decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w niniejszej.

W ocenie sądu zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wymogów określonych w dyspozycji powołanych przepisów ustawy, będących podstawą jej wydania. Oceniając jako prawidłowo ustalony stan faktyczny sąd uznał, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

Skarga stanowi w istocie polemikę zmierzającą do podważenia konieczności zapewnienia nieprzerwanych dostaw energii na wymaganym poziomie, a tym samym realizację ustawowego obowiązku A. Żądania zmierzające do dowodzenia przez inwestora ponad wszelką wątpliwość konieczności przeprowadzenia jednotorowej linii napowietrznej na nieruchomości skarżącego są zdaniem sądu chybione. Trafnie rozstrzygające sprawę organy przyjęły jako wystarczające informacje zawarte we wniosku inwestora, gdyż ustawowe obowiązki operatora sieci elektroenergetycznej, związane też z dystrybucją energii, wynikające z ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm.) pozwoliły na jednoznaczną ocenę konieczności doprowadzenia istniejącej linii do pożądanego stanu.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako bezzasadną oddalił. Sąd orzekł w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 p.p.s.a., uwzględniając wniosek Wojewody zgłoszony w odpowiedzi na skargę.