Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 494/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 29 w zw. z art. 22 ust. 7, art. 48, art. 56 ust. 1, ust. 2 lit. h, art. 77 ust. 1, art. 85, art. 101, art. 102, art. 104, art. 105 i art. 108
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 listopada 2021 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 12 marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cła antydumpingowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 11 marca 2019 r. (nr [...]) skierowaną do "A" S.A. z siedzibą w [...] (zwanej dalej: "spółką", "stroną" lub "skarżącą") Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...], działając na podstawie art. 29 w zw. z art. 22 ust. 7, art. 48, art. 56 ust. 1, ust. 2 lit. h, art. 77 ust. 1, art. 85, art. 101, art. 102, art. 104, art. 105 i art. 108 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. U. L 269 z 10.10.2013 – dalej w skrócie "UKC"), Reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej do rozporządzenia Komisji (WE) 2015/1754 z dnia 6 października 2015 r. zmieniającego załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE serii L Nr 285 z dnia 6 października 2015 r.) , art. 2rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/865 z dnia 31 maja 2016 r. w sprawie wszczęcia dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2384 na przewóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej republiki Ludowej, i poddające ten przewóz rejestracji (Dz.U. L. 144z 1 czerwca 2016 r., str. 35-41), art. 1 i art. 5 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 z dnia 16 lutego 2017 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 925/2009 wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej (Dz. U. L 40 s. 50 z 2017 r.) - określił w stosunku do towaru ujętego w poz. 2 zgłoszenia celnego SAD z dnia 29 grudnia 2016 r. nr [...] stawkę ostatecznego cła antydumpingowego Typ A30 w wysokości 30% z kodem dodatkowym A999 oraz orzekł o zaksięgowaniu wymaganej kwoty ostatecznego cła antydumpingowego (A30) w wysokości 93.560 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 29 grudnia 2016 r. agencja celna "B" Sp. z o.o., działając jako przedstawiciel bezpośredni "A" S.A. z siedzibą w [...], w ramach procedury uproszczonej, złożyła zgłoszenie celne uzupełniające, które zostało zarejestrowane pod nr [...]. Przedmiotem zgłoszenia była folia, której wartość celną przyjęto na podstawie przedłożonej faktury z dnia 15 listopada 2016 r. o wartości 182.152,93 USD. Przesyłka została przywieziona z Chin, a do wyliczeń kwoty długu celnego zastosowano stawkę celną erga omnes w wysokości 7,5 %.

W dniu 16 lutego 2017 r. ukazało się rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/271 rozszerzające ostateczne cła antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem Rady WE nr 925/2009, wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej.

W związku z kontrolą zgłoszeń celnych Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] wezwał stronę do dostarczenia dokumentów wymienianych w polu 44 zgłoszenia oraz wyjaśnień i dokumentów dotyczących importowanego towaru, które w sposób wyczerpujący scharakteryzują towar pod względem przeznaczenia towaru oraz jego cech charakterystycznych.

W odpowiedzi strona pismem z dnia 24 maja 2018 r. nadesłała żądane dokumenty i wyjaśniła, że będąca przedmiotem importu folia aluminiowa jest przeznaczona do własnej produkcji, stanowiąc bazę i część składową różnego rodzaju opakowań dla branż spożywczych, farmaceutycznych lub chemicznych. W związku z tym, że importowana folia była przeznaczona do produkcji własnej telefonicznie, a następnie w dniu 28 czerwca 2018 r. drogą elektroniczną, dopytano stronę o pozwolenie na stosowanie procedury końcowego przeznaczenia.

Pismem z dnia 2 lipca 2018 r. strona wystąpiła o odstąpienie od wymierzenia kwoty cła antydumpingowego z uwagi na fakt, że sprowadzona folia była przeznaczona do innego użytku niż domowy. Podkreśliła, że od dnia 26 września 2017 r. spółka posiadała pozwolenie na korzystanie z procedury END-USE dla sprowadzonej folii. Dla zgłoszeń celnych w okresie od wejścia w życie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 do chwili uzyskania ww. pozwolenia, spółka uzyskała zgodę na stosowanie procedury END-USE.

Powiadomieniem z dnia 1 sierpnia 2018 r. strona została poinformowana o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie kontroli zgłoszenia celnego w celu określenia należnej kwoty cła antydumpingowego.

W wyniku analizy zgromadzonego materiału ustalono, że w dniu przyjęcia przesyłki do wnioskowanej procedury celnej zgłoszenie podlegało rejestracji, na podstawie art. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/865 z dnia 31 maja 2016 r. wszczynającego dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) 2015/2384 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej z Chińskiej Republiki Ludowej, i poddające ten przywóz rejestracji. Wskazano także, że klasyfikację zgłoszonych do odprawy towarów w dniu przyjęcia przedmiotowego zgłoszenia celnego dokonano w oparciu o treść Reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej - Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2015/1754 z dnia 6 października 2015 r.

Mając na uwadze treść art. 1 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 cło rozszerzone na mocy ust. 1 niniejszego artykułu jest pobierane od przywozu produktu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, zarejestrowanego zgodnie z art. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/865 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036, z wyjątkiem produktów produkowanych przez przedsiębiorstwa wymienione w ust. 2 niniejszego artykułu oraz zwalniając takie produkty, w odniesieniu do których można wykazać, że zostały one przeznaczone do zastosowań innych niż folia aluminiowa do użytku domowego, zgodnie z ust. 4. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 produkt opisany w ust. 1 jest zwolniony z ostatecznego cła antydumpingowego, jeśli jest on przywożony z innym przeznaczeniem niż do zastosowań jako folia aluminiowa do użytku domowego. Zwolnienie podlega warunkom ustanowionym w odpowiednich unijnych przepisach celnych dotyczących procedury końcowego przeznaczenia, w szczególności w art. 254 UKC.

Dla towarów klasyfikowanych w 2016 r. do pozycji 7607 11 19 40 taryfy celnej, pochodzących z Chin, należy pobrać cło antydumpingowe ostateczne w wysokości 30 % od wartości zgłoszonego towaru (firma od której strona zakupiła zgłoszony do odprawy towar nie jest w wykazie przedsiębiorstw wymienionych w art. 1 ust. 2 ww. rozporządzenia Komisji (UE), jak również nie może być zwolniona z ostatecznego cła antydumpingowego z uwagi na fakt, iż strona nie posiadała pozwolenia na dopuszczenie sprowadzonej folii do obrotu w ramach procedury końcowego przeznaczenia).

W zgłoszeniu celnym towar zakwalifikowano do kodu Taric 7607 11 19 40. Natomiast folia do zastosowań innych niż folia do użytku domowego klasyfikowana jest do pozycji 7607 11 19 60. Jednakże przedmiotowa pozycja taryfy celnej podlega warunkom określonym w odpowiednich postanowieniach Wspólnoty (posiadaniem zgodnie z art. 254 UKC pozwolenia na końcowe przeznaczenie, którego w momencie dokonania przedmiotowej odprawy strona nie posiadała).

Organ podkreślił, że przedsiębiorca, który zamierza sprowadzić towar na obszar celny Wspólnoty winien śledzić zmiany przepisów. W elektronicznej taryfie celnej Taric (lub w przeglądarce ISZTAR) można znaleźć nie tylko informację na temat stawek celnych, w tym też cła antydumpingowego, ale także aktów prawnych na mocy których dochodzi do naliczenia takiego cła. Tak też było w niniejszym przypadku. Przy kodzie Taric 7607 11 19 40 znajduje się informacja, zgodnie z którą klasyfikowana do tego kodu folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm oraz nie większej niż 0,018 mm objęta była rejestracją antydumpingu w okresie od 2 czerwca 2016 r. do dnia 17 lutego 2017 r., czyli w okresie dokonania wymienionego zgłoszenia celnego.

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 2017/271 zostało wydane po zakończeniu badania rynku eksportu folii wysyłanej z Chin. Podstawą wszczęcia takiego dochodzenia było rozporządzenie Komisji (UE) nr 2016/865, które zamiast nałożenia tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz ww. towaru wprowadziło rejestrację przywozu do UE przedmiotowej folii aluminiowej pochodzącej z Chin, co stanowiło mniejszą dokuczliwość dla importera a posiadało takie same skutki prawne. Polityka antydumpingowa i służące jej realizacji regulacje prawne opierają się na fundamentalnych, obowiązujących od lat i znanych importerom założeniach, obejmujących także stosowanie środków antydumpingowych z mocą wsteczną, nie sięgającą jednak dalej niż wejście w życie rozporządzenia wszczynającego dochodzenie.

Odnosząc się do stanowiska strony organ wskazał, że dostarczone przez stronę Pozwolenie nr [...] zostało wydane w dniu 26 września 2017 r. i obowiązuje dopiero od tej daty do dnia 20 marca 2021 r. Natomiast decyzją z dnia 22 lutego 2019 r. (nr [...]) Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] odmówił zmiany ww. pozwolenia w części dotyczącej okresu jego stosowania z mocą wsteczną od dnia 2 czerwca 2016 r.

W ocenie organu, ponieważ przedmiotowa odprawa według dokumentu SAD z dnia 29 grudnia 2016 r. nr [...] nie została dokonana w ramach procedury gospodarczej końcowego przeznaczenia, to nie może podlegać zwolnieniu z cła antydumpingowego na podstawie art. 1 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2017/271. W tym zakresie wskazano, że interpretacja strony, iż "podmiot, który chce uzyskać zwolnienie z cła, na podstawie art. 1 ust. 4 rozporządzenia Komisji nie ma obowiązku stosowania procedury końcowego przeznaczenia w odniesieniu do poszczególnych dostaw, ale winien spełniać warunki takie same jakie zobowiązany byłby spełnić, gdyby się o zezwolenie na stosowanie tej procedury ubiegał, czyli że wystarczy, że oświadczy o przeznaczeniu sprowadzanej folii", wydaje się błędna. W zdaniu drugim komentowanego przepisu wyraźnie bowiem wskazano, że zwolnienie podlega warunkom ustanowionym w odpowiednich unijnych przepisach celnych dotyczących procedury końcowego przeznaczenia, w szczególności w art. 254 UKC. Procedura końcowego przeznaczenia wymagająca zezwolenia organów celnych nakłada na przedsiębiorcę obowiązek złożenia wniosku oraz obowiązek prowadzenia ewidencji i rozliczenia się przywiezionych towarów w ramach procedury, która winna odbywać się pod nadzorem celnym.

Organ podkreślił, że w dniu przyjęcia przedmiotowego zgłoszenia celnego do taryfy celnej istniał kod 7607 11 19 60 dla zastosowania procedury końcowego przeznaczenia przy przywozie folii aluminiowej, jednakże strona nie skorzystała z możliwości zgłoszenia towaru do tego kodu.

Spółka odwołała się od decyzji organu I instancji zarzucając jej naruszenie art. 1 ust. 5 w zw. z art. 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 z dnia 16 lutego 2017 r. przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż w celu uzyskania zwolnienia z ostatecznego cła antydumpingowego w stosunku do towarów przewożonych w okresie od 2 czerwca 2016 r. do 16 lutego 2017 r. niezbędne było stosowanie procedury końcowego przeznaczenia, a także naruszenia art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa (zwanej w skrócie "o.p.") w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawa celnego (zwanej w skrócie "p.c."), poprzez pominięcie w procesie wydawania decyzji istotnych elementów sprawy, w szczególności pominięcie dowodów przedstawionych przez stronę a wskazujących na przeznaczenie importowanych towarów do użytku innego niż użytek domowy, a w konsekwencji nie oparcie decyzji na całokształcie zebranego materiału dowodowego.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] decyzją z dnia 12 marca 2020 r. (nr [...]) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 172 UKC datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organy celne.

W związku z dokonaną w dniu zgłoszenia celnego rejestracją oraz wejściem w życie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 rozszerzającego ostateczne cła antydumpingowe, organ celny I instancji, w zaskarżonej decyzji prawidłowo określił kwotę ostatecznego cła antydumpingowego.

Mając na uwadze podnoszony przez skarżącą zarzut naruszenia art. 1 ust. 5 w zw. z art. 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 organ odwoławczy uznał go w całości za niezasadny, wskazując, że - jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - spółka nie spełniła żadnego z warunków wymienionych w art. 1 ust. 4 i ust. 5 cyt. rozporządzenia, wobec czego objęty zgłoszeniem celnym towar nie podlega zwolnieniu z cła antydumpingowego.

Podkreślono, że skarżąca przedstawiając uzyskane certyfikaty ISO i BRC celem udokumentowania przeznaczenia foli aluminiowej do innego celu, niż użytku domowego zdaje się nie zauważać, że jest to tylko jeden z warunków do uzyskania zwolnienia, o którym mowa w art. 1 ust. 4 ww. rozporządzenia. Drugim warunkiem wymaganym do zwolnienia z ostatecznego cła jest bowiem właśnie skorzystanie z procedury końcowego przeznaczenia zgodnie z art. 254 UKC. W ramach procedury końcowego przeznaczenia towary mogą zostać dopuszczone do obrotu bez cła lub z zastosowaniem obniżonej stawki celnej ze względu na ich szczególne przeznaczenie.

Procedura końcowego przeznaczenia należy do procedur specjalnych i korzystanie z niej wymaga uzyskania pozwolenia, o którym mowa w art. 211 UKC. Pozwolenie wydane przez organy celne jest wymagane w następujących przypadkach: stosowania procedury uszlachetniania czynnego, uszlachetniania biernego, odprawy czasowej lub końcowego przeznaczenia. W dacie zgłoszenia celnego strona nie dysponowała pozwoleniem, o którym mowa powyżej. Natomiast nadesłane przez stronę w toku postępowania pozwolenie na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia dla sprowadzanej folii aluminiowej do innych zastosowań (kod 7607 11 19 60), zostało wydane dopiero w dniu 26 września 2017 r. Strona nie przedłożyła także pozwolenia udzielonego z mocą wsteczną, które może być wydane w oparciu o art. 211 ust. 1 lit. a UKC.

Zdaniem organu w sprawie nie zostały też spełnione warunki zwolnienia przewidzianego w art. 1 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271. Zgłoszony do odprawy towar strona zakupiła bowiem od firmy, która nie figuruje w wykazie przedsiębiorstw wymienionych w art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2017/271, w związku czym nie może skorzystać ze zwolnienia z cła antydumpingowego, o którym mowa w art. 1 ust. 5 cyt. rozporządzenia. Ponadto towar nie został zgłoszony do procedury końcowego przeznaczenia z uwagi na brak pozwolenia na korzystanie z tej procedury specjalnej.

Mając na uwadze dokonaną analizę warunków i wymogów jakie należy spełnić w celu zwolnienia spornego towaru z naliczonego w zaskarżonej decyzji cła antydumpingowego, organ nie zgodził się ze stanowiskiem strony iż "na potrzeby zwolnienia wymagane jest jedynie udowodnienie, do jakich celów folia faktycznie była stosowana". Organ podkreślił przy tym, że w dniu zgłoszenia towaru do odprawy celnej strona nie zadeklarowała kodu 7607 11 19 60 przewidzianego dla folii do innych zastosowań niż jako folia do użytku domowego, natomiast dokonała klasyfikacji tego towaru do kodu 7607 11 19 40, tj. folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm, ale nie większej niż 0,018 mm, w rolkach o szerokości przekraczającej 650 mm, nawet wyżarzonej. Gdyby natomiast sporny towar został zgłoszony jako folia dla innych zastosowań (kod 7607 11 19 60) wówczas nie podlegałby rejestracji a w konsekwencji ostatecznemu cłu antydumpingowemu.

Wobec powyższego dla towarów klasyfikowanych w 2016 r. do pozycji 7607 11 19 40 Taryfy celnej, pochodzących z Chin, należało pobrać ostateczne cło antydumpingowe (A30) w wysokości 30 % od wartości zgłoszonego towaru.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 p.c. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wyjaśnił, że organy podatkowe nie kwestionują przedłożonych przez stronę dowodów w postaci: certyfikatów ISO, BRC, opisu poszczególnych procesów technologicznych wskazujących na wykorzystanie folii aluminiowej wyłącznie do produkcji opakowań giętych, jednak sam fakt udokumentowania przeznaczenia folii wobec niespełnienia kolejnego warunku tj. posiadania pozwolenia na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia, jest niewystarczający do zwolnienia z ostatecznego cła antydumpingowego.

Zdaniem organu zwolnienie przedmiotowego towaru z ostatecznego cła antydumpingowego wyłącznie z uwagi na przeznaczenie folii do innych zastosowań niż użytku domowego stawiałoby stronę w uprzywilejowanej sytuacji w stosunku do innych importerów, którzy w tym samym czasie dokonali importu przedmiotowego towaru i spełnili wszystkie wyżej opisane warunki. Mając na uwadze przekazaną korespondencję z przedstawicielem polskiego Ministerstwa Rozwoju, jak również z przedstawicielem Komisji Europejskiej organy nie zakwestionowały także działania strony w dobrej wierze. Powyższe działania w ocenie organu jednak nie zwalniają strony z obowiązku uiszczenia cła antydumpingowego, o którym strona już miała wiedzę w dniu zgłoszenia przedmiotowego towaru do procedury dopuszczenia do obrotu. Organ uznał za niezasadne podnoszone przez stronę twierdzenia odnośnie braku informacji co do stosowanych kodów Taric oraz możliwości objęcia spornego towaru cłem antydumpingowym w związku z rejestracją w dniu odprawy.

Organ odwoławczy wskazał, że Komisja Europejska informację o wszczęciu dochodzenia, które może zakończyć się nałożeniem cła antydumpingowego, podaje do publicznej wiadomości. Takim zawiadomieniem było rozporządzenie Komisji (UE) nr 2016/865 z dnia 31 maja 2016 r. (opublikowane w Dz. Urz. UE L 144/35 z 1.06.2016 r.) wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2015/2384 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej z Chińskiej Republiki Ludowej i poddające ten przywóz rejestracji. Odprawy spornego towaru dokonano po publikacji ww. rozporządzenia. Ponadto Informacja o rejestracji przywozu towarów na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/865 została w dniu 1 czerwca 2016 r. (wejście w życie rozporządzenia) zamieszczona w internetowej przeglądarce taryfowej ISZTAR (System Zintegrowanej Taryfy Celnej), na bieżąco aktualizowanej danymi pochodzącymi z systemu TARIC (Zintegrowana Taryfa Celna Unii Europejskiej). System ISZTAR jest zaś ogólnie dostępny na stronie internetowej Ministerstwa Finansów.

Organ odwoławczy wskazał, że złożony w odwołaniu wniosek o zwrot lub umorzenie należności celnych w trybie art. 120 UKC nie może zostać uwzględniony, bowiem zwrot lub umorzenie należności celnych nie były przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia organu I instancji. Organ stwierdził, że nie może zmieniać rodzaju sprawy, w postępowaniu odwoławczym może być bowiem rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie sprawa tożsama pod względem przedmiotowym i podmiotowym, organ nie może także rozszerzać zakresu sprawy.

"A" S.A. z siedzibą w [...] zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie, jak również o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, umorzenie postępowania w sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Podniesione w skardze zarzuty objęły:

1) zarzut naruszenia art. 1 ust. 5 w zw. z art. 1. ust. 4 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż w celu uzyskania zwolnienia z ostatecznego cła antydumpingowego w stosunku do towarów przywożonych w okresie od 2 czerwca 2016 r. do 16 lutego 2017 r. niezbędne było stosowanie procedury końcowego przeznaczenia;

2) zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 oraz art. 124 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 p.c. poprzez nie zawarcie w treści decyzji uzasadnienia prawnego jej wydania oraz niewyjaśnienie przesłanek zastosowania przyjętej przez organ wykładni;

3) zarzut naruszenia art. 187 § 1 i art. 191 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 p.c. poprzez błędną ocenę w procesie wydawania decyzji istotnych elementów sprawy, w szczególności błędną ocenę twierdzeń przedstawionych przez stronę, a wskazujących, iż jest możliwe udowodnienie przez skarżącą, że importowana przez nią folia stosowana była wyłączenie do dalszego przetwarzania (do użytku innego niż domowy), oraz na niezależny charakter okoliczności, które doprowadziły do objęcia skarżącej cłem antydumpingowym.

W uzasadnieniu skargi wskazano na wstępie, że wbrew stanowisku organu z art. 1 ust. 4 Rozporządzenia 2017/271 nie wynika, aby wolą prawodawcy było umożliwienie uzyskania zwolnienia z ostatecznego cła wyłącznie podmiotom, które stosowały procedurę końcowego przeznaczenia. Przepis ten przede wszystkim stanowi bowiem, że towar jest zwolniony z ostatecznego cła antydumpingowego, jeżeli jest on przywożony z innym przeznaczeniem niż do zastosowań jako folia aluminiowa do użytku domowego. Skarżąca podkreśliła, że choć formalnie nie stosowała procedury końcowego przeznaczenia, to jest w stanie przedstawić całą ewidencję i rozliczenie z przywiezionych towarów objętych rejestracją analogiczne do tych, które zobowiązana byłaby przedstawić, gdyby tę procedurę stosowała. Skarżąca wskazała, że jako podmiot produkujący opakowania m.in. dla branży spożywczej, ma obowiązek spełniać wysokie wymagania w zakresie kontroli jakości prowadzonej przez siebie produkcji. W ramach prowadzonej ewidencji skarżąca zapewnia pełną identyfikowalność wykorzystywanych przez siebie towarów na każdym etapie produkcji. Spółka dysponuje certyfikatami: ISO 9001:2015, ISO 14001:2015, ISO 22000:2005, BS OHSAS 18001:2007, BRC Global Standard for Packaging and Packaging Material oraz certyfikatem koszerności, w związku z czym możliwa jest identyfikacja całej folii aluminiowej zaimportowanej przez skarżącą oraz weryfikacja nadanego jej przeznaczenia. Wskazane certyfikaty potwierdzają, że skarżąca jest producentem opakowań giętkich, dla którego folia aluminiowa stanowi tylko i wyłącznie jeden z surowców niezbędnych do produkcji opakowania, a ich przydatności dla stwierdzenia przeznaczenia towaru nie kwestionuje także sam organ.

Prawidłowość wykładni stosowanej przez skarżącą potwierdza w jej ocenie treść art. 1 ust. 5 Rozporządzenia 2017/271, na podstawie którego cło rozszerzone na mocy ust. 1 art. 1 jest pobierane od przywozu produktów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, zarejestrowanego zgodnie z art. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/865 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2016/1036, z wyjątkiem produktów produkowanych przez przedsiębiorstwa wymienione w ust. 2 niniejszego artykułu oraz zwalniając takie produkty, w odniesieniu do których można wykazać, że zostały one przeznaczone do zastosowań innych niż folia aluminiowa do użytku domowego, zgodnie z ust. 4. W ocenie strony art. 1 ust. 5 Rozporządzenia 2017/271 statuuje bowiem przesłanki uzyskania zwolnienia jeszcze bardziej liberalnie niż ust. 4 tego przepisu, bowiem wymaga on jedynie, aby można było wykazać, iż importowane produkty zostały przeznaczone do zastosowań innych niż folia do użytku domowego. Ponadto w ustępie 1 art. 1 Rozporządzenia 2017/271 wskazano, iż ostateczne cło antydumpingowe zostaje rozszerzone na przywóz do Unii wymienionych to towarów (wskazano rodzaje folii). Skarżąca zwróciła uwagę, że wymieniając te rodzaje towarów folii, na które zostaje rozszerzone cło, unijny prawodawca posłużył się również kodami TARIC. W tirecie drugim mowa o folii aluminiowej, której odpowiada kod TARIC 7607 11 19. Następnie w ust. 4 wskazuje się, iż produkt opisany w ust. 1 jest zwolniony z ostatecznego cła antydumpingowego, jeśli jest on przywożony z innym przeznaczeniem niż do zastosowań jako folia aluminiowa do użytku domowego. Prawodawca wyraźnie zatem w ocenie strony wskazuje, że zwolnienie dotyczy produktu opisanego w ust. 1, w którym wymieniono towary oznaczone kodami TARIC 7607 11 19 30, 7607 11 19 40, 7607 11 19 50, 7607 11 19, 7607 11 19 80. Zatem sama konstrukcja przepisu wskazuje, że przyporządkowanie przedmiotowego towaru do kodu 7607 11 19 40 w żadnym wypadku nie wyklucza zwolnienia z nakładanego tym Rozporządzeniem cła ze względu na zastosowanie towaru do innego użytku niż domowy. Co w ocenie strony istotne dla kodu 7607 11 19 40 brak było w ogóle możliwości stosowania procedury końcowego przeznaczenia. Gdyby zatem przyjąć, że w przedmiotowej sprawie zwolnieniu od ostatecznego cła podlegałby tylko taki towar, co do którego procedurę stosowano, umieszczenie w ust. 1 tego przepisu kodu 7607 11 19 40 byłoby irracjonalne, bowiem z uwagi na brak takiego obowiązku, do tego kodu nikt procedury nie stosował.

Skarżąca wskazała następnie, że przedstawione przez nią stanowisko znajduje również uzasadnienie w całokształcie stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy. Należy przypomnieć, iż w dniu 31 maja 2016 r. wydano rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/865 z dnia 31 maja 2016 r. w sprawie wszczęcia dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2384 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej z Chińskiej Republiki Ludowej, i poddające ten przywóz rejestracji. W Rozporządzeniu 2016/865 brak było jednak jakichkolwiek wskazań, bądź przesłanek, które pozwalałyby racjonalnie stwierdzić, iż może istnieć potrzeba dokonywania procedury końcowego przeznaczenia w odniesieniu do dostaw rejestrowanych na podstawie Rozporządzenia.

Komisja prowadziła postępowanie, którego wyniki przedstawiła w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2017/271 z dnia 16 lutego 2017 r. rozszerzającym ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 925/2009 wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej. Rozporządzenie weszło w życie 17 lutego 2018 r. Co istotne w ocenie skarżącej, już w pierwotnym dochodzeniu Komisja ustaliła, że folia aluminiowa do dalszego przetwarzania ("ACF") - a więc taka jaką importuje skarżąca - nie jest produktem objętym postępowaniem. W grudniu 2014 r. Komisja wszczęła dochodzenie antydumpingowe w sprawie ACF. Wniosek został wycofany przez wnioskodawcę, a środki dotyczące ACF nie zostały wprowadzone. Z wyżej wymienionych powodów Komisja uznała za stosowne wyłączenie ACF z zakresu niniejszego dochodzenia. Jak wynika z dalszych motywów rozporządzenia, Komisja starała się znaleźć sposób, który umożliwiałby rozróżnienie czy dana folia ma być stosowana do użytku domowego, czy przetwarzana dalej. Rozróżnienie to miałoby na celu precyzyjne określenie już w rozporządzeniu jaki typ folii podlega ocleniu, a jaki nie. Komisja badała m.in. jakie stopy aluminium używane są do produkcji folii, jaki jest poziom jej zwilżalności i porowatość. Jednakże, zdaniem wnioskodawcy, jedynym sposobem rozróżnienia folii ACF od pozostałej było jej końcowe przeznaczenie. Analizując twierdzenia wnioskodawcy, Komisja uznała ostatecznie, iż ze względu na podobne cechy, nie można wykluczyć, że ACF spełniająca wymagania techniczne określone w rozporządzeniu Komisji (UE) 2017/271 takie jak rodzaj stopu, porowatość i poziom zwilżalności, jest w rzeczywistości wykorzystywana do zastosowań w gospodarstwie domowym. W związku z tym Komisja stwierdziła, że ze względu na szczególne okoliczności sprawy najbardziej odpowiednim sposobem rozróżnienia tych dwóch produktów do celów rozszerzenia pierwotnego środka jest ustalenie ich końcowego przeznaczenia. W motywie 91 po raz pierwszy wskazano, iż produkt powinien zostać zwolniony z rozszerzonego cła antydumpingowego, jeśli jest on przywożony z innym przeznaczeniem niż zastosowań jako folia aluminiowa do użytku domowego. Takie zwolnienie powinno podlegać warunkom ustanowionym w odpowiednich unijnych przepisach celnych dotyczących końcowego przeznaczenia, w szczególności w art. 254 UKC. Takie uregulowanie uwarunkowane jest - jak już była mowa powyżej - faktem, iż nawet ustalenie pewnych parametrów, którym powinna odpowiadać folia służąca do dalszego przetwarzania nie wyłączy możliwości stosowania jej do użytku domowego. Z tego względu ponownego podkreślenia wymaga, iż na potrzeby zwolnienia wymagane jest jedynie udowodnienie do jakich celów folia faktycznie była stosowana.

Strona zaznaczyła, że wskazana kwestia dotycząca tego czy procedura końcowego przeznaczenia jest warunkiem koniecznym stosowania zwolnienia ma charakter kluczowy, zaś organ w istocie nie przestawił żadnych argumentów, z jakich względów uznaje przedstawione stanowisko strony za wadliwe, ani też sam nie dokonał w istocie wykładni art. 1 ust. 4 i 5 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271, odnosząc się jedynie do treści ww. przepisu, z którego, w ocenie skarżącej, wykładnia prezentowana przez organ nie wynika. Z powodu wskazanych braków w ocenie strony organ dopuścił się istotnego naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 oraz art. 124 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 p.c. poprzez nie zawarcie w treści decyzji uzasadnienia prawnego jej wydania oraz niewyjaśnienie przesłanek zastosowania przyjętej przez organ wykładni. Dla strony skarżącej jest bowiem całkowicie niejasne z jakich względów organ uważa przyjęte w sprawie stanowisko za poprawne.

Skarżąca wskazała dalej, że określenie w stosunku do niej cła antydumpingowego, które w odniesieniu do importowanego przez nią towaru jest nienależne, co wprost wynika z rozporządzenia 2017/271 (motyw 28), a następnie retroaktywne uzależnianie zwolnienia od ww. cła od stosowania procedury, która w okresie, o którym mowa nie była obowiązkowa, stanowi działanie naruszające zasady ochrony interesów przedsiębiorcy będących w toku wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. Z przepisu art. 2 Konstytucji wynika zasada lojalności państwa wobec obywatela. Z zasady tej Trybunał Konstytucyjny wyprowadził dalsze szczegółowe reguły, odnoszące się m.in. do sytuacji następowania po sobie zmian obowiązującego prawa. Wśród nich znajduje się reguła, która nakłada na ustawodawcę obowiązek ochrony praw nabytych i ochrony interesów będących w toku (zob. wyrok TK z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. K 27/09, OTK ZU nr 9/A/2010, poz. 109). Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lutego 2015 r. (sygn. akt P 10/11) skarżąca wskazała na cele oraz sposób stosowania wskazanej zasady. Zasada ochrony interesów w toku zapewnia ochronę jednostki w sytuacjach, w których rozpoczęła ona określone przedsięwzięcia na gruncie dotychczasowych przepisów. Chociaż zasada ta nie ma charakteru bezwzględnego, na ustawodawcy ciąży szczególny obowiązek ochrony interesów w toku w sytuacji wystąpienia następujących przesłanek: 1) przepisy prawa wyznaczają pewien horyzont czasowy dla realizowania określonych przedsięwzięć; 2) dane przedsięwzięcie ma charakter rozłożony w czasie; 3) jednostka faktycznie rozpoczęła realizację danego przedsięwzięcia w okresie obowiązywania danej regulacji (sygn. akt K 45/01). Obowiązkiem ustawodawcy ze względu na ochronę interesów w toku jest ustanowienie przepisów, które umożliwią dokończenie przedsięwzięć rozpoczętych stosownie do przepisów obowiązujących w chwili ich rozpoczynania albo stworzą inną możliwość dostosowania się do zmienionej regulacji prawnej (wyrok TK z dnia 5 stycznia 1999 r., sygn. akt K 27/98). W ocenie strony skarżącej nie może zatem budzić wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie analiza ram czasowych wydawania poszczególnych aktów prawnych, przy przyjęciu wykładni prezentowanej przez organ nie zapewnia realizacji ww. zasady.

Skarżąca podniosła dodatkowo, że fakt nałożenia na nią ostatecznego cła antydumpingowego godzi również w zasadę równego traktowania i konkurencyjności, będącymi naczelnymi zasadami Unii Europejskiej. Zasady dotyczące konkurencyjności wynikają z podstawowych aktów prawnych obowiązujących w Unii Europejskiej, w szczególności zostały określone w art. 101-105 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. System niezakłóconej konkurencji określony w Traktacie może zostać zagwarantowany tylko wówczas, gdy chroniona jest równość szans pomiędzy różnymi uczestnikami obrotu gospodarczego. Tymczasem, odnosząc się do przedmiotowej sprawy, gdyby jeden przedsiębiorca produkujący opakowania giętkie z wykorzystaniem folii aluminiowej, zgłosił ten sam towar pod kodem TARIC 7607 11 19 60 a drugi pod kodem TARIC 7607 11 19 40, to pierwszy - na skutek obowiązkowego stosowania procedury końcowego przeznaczenia - uzyskałby zwolnienie od ostatecznego cła antydumpingowego, a drugi - wobec przyjęcia przez organ prezentowanej wykładni przepisu art. 1 ust. 5 Rozporządzenia 2017/271 - nie uzyska takiego zwolnienia, bowiem procedury nie stosował. W efekcie, jeden z przedsiębiorców zapłaci znacznie niższe cło za import tego samego towaru. Należy uznać, iż takie działanie narusza ww. zasady równego traktowania i konkurencyjności. Nałożenie cła antydumpingowego na folię aluminiową, która zarówno w chwili zawierania, jak i realizacji kontraktów handlowych (zarówno po stronie zakupu, jak i sprzedaży) nie była nim objęta, i co wymaga podkreślenia nie jest nadal nim objęta przy zastosowaniu, wg opinii organu, wyłącznie kodu TARIC 7607 11 19 60, jest dla skarżącej bardzo krzywdzące i niewątpliwie narusza zasadę równego traktowania i konkurencyjności. Strona podkreśliła w szczególności, że nie można zgodzić się z zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowiskiem organu, jakoby zwolnienie przedmiotowego towaru z ostatecznego cła antydumpingowego wyłącznie z uwagi na przeznaczenie folii do innych zastosowań niż użytku domowego stawiałoby stronę w uprzywilejowanej sytuacji w stosunku do innych importerów, którzy w tym samym czasie dokonali importu przedmiotowego towaru i spełnili wyżej opisane warunki. W rzeczywistości bowiem zwolnienie skarżącej z obowiązku zapłaty cła rozszerzonego w żaden sposób nie powoduje, iż jest ona w sytuacji korzystniejszej, niż importerzy, którzy stosowali procedurę końcowego przeznaczenia. Podkreślenia wymaga fakt, że stosowanie procedury nie wiąże się z jakimkolwiek wzrostem kosztów importu, poza obowiązkowym składaniem stosownego zabezpieczenia. Zabezpieczenie zaś z samej swej istoty ma charakter zwrotny, a może zostać pobrane jedynie wówczas, gdy podmiot je składający w jakiś sposób uchybi swoim obowiązkom. Dodatkowo, skarżąca podkreśliła, że na chwilę obecną i tak stosuje procedurę końcowego przeznaczenia, a więc zobowiązana była dokonać wszelkich formalności w celu uzyskania zgody na jej stosowanie, a także ww. zabezpieczenie złożyć. Na chwilę obecną w tym zakresie, skarżąca znajduje się dokładnie w takiej samej sytuacji, jak importerzy, którzy procedurę stosowali. Z kolei różnica w sytuacji skarżącej i tych podmiotów polega na tym, iż skarżąca zobowiązana była zapłacić wysokie cło rozszerzone, pomimo iż zaimportowaną folię wykorzystała w ten sam sposób.

Odnosząc się do zarzutu organu, iż skarżąca dokonywała rejestracji towaru pod niewłaściwym kodem TARIC (7607 11 19 40 zamiast 76 11 19 60) potwierdzić można, że zgłoszenie w istocie zawierało wskazany powyżej kod. Należy jednak wskazać, iż działanie takie nie miało na celu obejścia prawa, ani też nie wywołało w efekcie jakiejkolwiek szkody po stronie budżetu państwa. Co szczególnie istotne, za mylące uznać należy opisy obydwu wcześniej przytoczonych kodów TARIC. O ile bowiem opis TARIC: 7607 11 19 60 (do zastosowań innych niż jako folia aluminiowa do użytku domowego (...) - o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej niż 0,018 mm, w rolkach o szerokości przekraczającej 650 mm, nawet wyżarzona, (...)), w sposób jednoznaczny przesądza o przeznaczeniu folii, o tyle już w opisie TARIC 7607 1119 40 (o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej niż 0,018 mm, w rolkach o szerokości przekraczającej 650 mm, nawet wyżarzona), brak jest jakiegokolwiek odniesienia do przeznaczenia folii, i tym samym - zdaniem strony - opis nie wyklucza możliwości użycia kodu do zastosowań innych niż jako folia do użytku domowego.

W końcowej części skargi strona skarżąca motywując wniosek o umorzenie i zwrot uiszczonej należności w oparciu o art. 120 UKC, wskazała, że w przedmiotowej sprawie została spełniana przesłanka "szczególnych okoliczności" ponieważ po stronie spółki nie można stwierdzić ani oszustwa, ani zaniedbania. Spółka zarówno bowiem przed wprowadzaniem rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/865 z dnia 31 maja 2016 r., jak również w trakcie trwania dochodzenia po jego zakończeniu i po wejściu w życie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 z dnia 16 lutego 2017 nie importowała folii aluminiowej pochodzącej z Chin do zastosowań do użytku domowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Postanowieniem z dnia 31 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w związku z pytaniem prejudycjalnym skierowanym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-708/19, odnoszącym się do stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2017/271, zawiesił postępowanie do czasu wydania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzeczenia w sprawie C–708/19.

Postanowieniem z dnia 28 września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podjął zawieszone postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137; dalej powołanej w skrócie jako "p.u.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że niniejsza skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Badając legalność zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z uwzględnieniem powyższych kryteriów Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony przez organ w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, można przejść do skontrolowania subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez ten organ przepisy prawa materialnego.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą w powyższym zakresie, należy podkreślić, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.) może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego, a tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd (por. uchwałę NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66).

Zgodnie z treścią art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (dalej powoływanej w skrócie jako "p.c."), do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9, 10, 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, a do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169 § 1 i 1a, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220, art. 221, art. 222, art. 223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a tej ustawy.

Pod użytym w art. 73 ust. 1 p.c. pojęciem "odpowiedniości" należy rozumieć stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej z niezbędną modyfikacją wynikającą z przepisów prawa celnego, a w wielu przypadkach zaniechanie stosowania przepisów Ordynacji podatkowej (dalej powoływanej w skrócie jako "o.p.").

Zatem w postępowaniu w sprawach celnych nie mają zastosowania przepisy dotyczące ogólnych zasad postępowania, zawarte w rozdziale 1 działu IV o.p., czyli także przywołany przez skarżącą spółkę przepis art. 124 o.p. Niemniej jednak, zauważyć należy, że w preambule rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE. L 269/1 z dnia 10 października 2013 r.) zawarto odniesienia do takich zasad ogólnych, jak zasada legalizmu, zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu, czy zaufania do organów celnych.

Zdaniem Sądu organy do tych zasad się zastosowały. Organy podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zgromadziły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia końcowego rozstrzygnięcia w sprawie, realizując tym samym zasadę kompletności materiału dowodowego określoną w art. 187 § 1 o.p. W niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący rozpatrzono cały materiał dowodowy oraz dopuszczono jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Zauważyć przy tym należy, że organy nie kwestionowały udokumentowania przez stronę skarżącą, iż przedmiotowa folia przeznaczona jest do użytku innego niż domowy. Jednocześnie organy dokonały ustaleń w granicach zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 o.p. na podstawie oceny całokształtu materiału dowodowego, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. W uzasadnieniach decyzji organy w sposób właściwy przedstawiły przesłanki, którymi kierowały się dokonując określenia ostatecznego cła antydumpingowego, przywołując ustalony w sprawie stan faktyczny oraz znajdujące doń zastosowanie, a stanowiące podstawę zapadłych rozstrzygnięć, przepisy prawa materialnego. Organ odwoławczy nadto odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. Zapewniono przy tym czynny udział strony w postępowaniu, które prowadzone było z poszanowaniem przepisów prawa i w sposób budzący zaufanie do organów.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu, chybione są podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 p.c.

Wobec uznania za bezzasadne zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia przepisów postępowania, należało zaaprobować stan faktyczny ustalony przez orzekający w sprawie organ (a przedstawiony w części historycznej niniejszego uzasadnienia – przyjęty przez Sąd za podstawę wyrokowania), a w tak ustalonym stanie faktycznym nie można skutecznie zarzucić, że organ ten naruszył przepisy prawa materialnego.

Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest zasadność określenia skarżącej wysokości ostatecznego cła antydumpingowego z tytułu sprowadzenia z Chińskiej Republiki Ludowej towaru w postaci folii aluminiowej, objętego zgłoszeniem celnym z dnia 29 grudnia 2016 r., zaklasyfikowanego do kodu 7607 11 19 40.

Organy stanęły na stanowisku, że z uwagi na nieskorzystanie przez stronę skarżącą z procedury końcowego przeznaczenia, nie spełniono przesłanek pozwalających na zwolnienie przedmiotowego towaru z ostatecznego cła antydumpingowego na podstawie art. 1 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2017/271 z dnia 16 lutego 2017 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 925/2009 wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej (Dz. Urz. UE. L. 2017.40.51 z dnia 17 lutego 2017 r. - dalej zwanego "Rozporządzeniem wykonawczym nr 2017/271").

Natomiast zdaniem strony skarżącej brak formalnego skorzystania z procedury końcowego przeznaczenia nie niweczy możliwości skorzystania przez skarżącą ze zwolnienia ww. towaru z ostatecznego cła antydumpingowego, w sytuacji gdy faktycznie spełniła wymogi zastosowania tejże procedury (tzn. jest w stanie przedstawić ewidencję i rozliczenie z przywiezionych towarów, zapewnia pełną identyfikowalność wykorzystywanych towarów na każdym etapie produkcji, możliwa jest weryfikacja nadanego zaimportowanej folii aluminiowej przeznaczenia, którym nie był użytek domowy).

W tak zarysowanym sporze, rozpatrujący niniejszą sprawę Sąd rację przyznał organom.

Bezsporne w sprawie jest, że skarżąca zaklasyfikowała przedmiotowy towar do kodu TARIC 7607 11 19 40. Klasyfikowana do tego kodu folia aluminiowa podlegała rejestracji w okresie od 2 czerwca 2016 r. do dnia 17 lutego 2017 r. na podstawie art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/865 z dnia 31 maja 2016 r. wszczynającego dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2015/2384 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i poddające ten przywóz rejestracji (Dz. Urz. UE L 144 z dnia 1 czerwca 2016 r. str. 35-41). A zatem przywieziony przez skarżącą przedmiotowy towar klasyfikowany do ww. kodów TARIC, objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym, podlegał rejestracji.

Z uwagi na obchodzenie ceł antydumpingowych nałożonych na przywóz folii aluminiowej, klasyfikowanej do innego kodu TARIC aniżeli powyższe, w dniu 16 lutego 2017 r. Komisja (UE) wydała Rozporządzenie wykonawcze nr 2017/271, które rozszerzyło uprzednio nałożone ostateczne cła antydumpingowe, obejmując w art. 1 ust. 1 cłem antydumpingowym w wysokości 30 % przywóz do Unii folii aluminiowej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej objętej obecnie kodami TARIC m.in. o numerze 7607 11 19 40.

Mając na uwadze wskazany przez skarżącą w zgłoszeniu celnym kod TARIC nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa folia należała do grupy towarów objętych ostatecznym cłem antydumpingowym na podstawie ww. rozporządzenia.

Natomiast istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia, czy skarżąca spełniła warunki pozwalające na objęcie sprowadzonego przez nią towaru zwolnieniem z ostatecznego cła antydumpingowego na podstawie art. 1 ust. 5 w zw. z ust. 4 Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271.

Zgodnie z treścią art. 1 ust. 4 Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271, produkt opisany w ust. 1 jest zwolniony z ostatecznego cła antydumpingowego, jeśli jest on przywożony z innym przeznaczeniem niż do zastosowań jako folia aluminiowa do użytku domowego. Zwolnienie podlega warunkom ustanowionym w odpowiednich unijnych przepisach celnych dotyczących procedury końcowego przeznaczenia, w szczególności w art. 254 UKC.

Stosownie do treści art. 1 ust. 5 ww. Rozporządzenia, cło rozszerzone na mocy ust. 1 jest pobierane od przywozu produktów pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, zarejestrowanego zgodnie z art. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/865 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2016/1036, z wyjątkiem produktów produkowanych przez przedsiębiorstwa wymienione w ust. 2 oraz zwalniając takie produkty, w odniesieniu do których można wykazać, że zostały one przeznaczone do zastosowań innych niż folia aluminiowa do użytku domowego, zgodnie z ust. 4.

Przywołany powyżej ust. 2 tego artykułu wymienia zaś przedsiębiorstwa produkujące wskazane w ust. 1 rodzaje folii aluminiowej, do których nie ma zastosowanie rozszerzenie ostatecznego cła antydumpingowego: Jiangsu Zhongji Lamination Materials Co. Ltd., Luoyang Wanji Aluminium Processing Co. Ltd, Xiamen Xiashun Aluminium Foil Co. Ltd. oraz Yantai Donghai Aluminum Foil Co. Ltd.

Dokonując wykładni przywołanych przepisów w pierwszej kolejności wskazać należy, że formułują one dwie przesłanki (okoliczności) pozwalające na zwolnienie zarejestrowanego przywozu towarów z Chińskiej Republiki Ludowej z ostatecznego cła antydumpingowego. Pierwszą okolicznością jest fakt wyprodukowania towaru przez wskazane w przepisie przedsiębiorstwa. Jest to przesłanka samodzielna i w przypadku jej ziszczenia się - wystarczająca do zwolnienia przywiezionego towaru z ostatecznego cła antydumpingowego. Przywieziony przez skarżącą towar nie został wyprodukowany przez żadne z ww. przedsiębiorstw, a zatem powyższa przesłanka zwolnienia z nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Okoliczność ta jest w sprawie bezsporna.

Natomiast odnosząc się do drugiej z przesłanek zwolnienia przedmiotowego towaru z ostatecznego cła antydumpingowego, Sąd zauważa, że zrekonstruowanie całości normy prawnej pozwalającej na określenie szczegółowych warunków tegoż zwolnienia, wymaga odczytania jej z treści art. 1 ust. 5 w powiązaniu z treścią ust. 4, do którego ten pierwszy wprost odsyła poprzez sformułowanie "zgodnie z ust. 4".

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że aby ziściła się druga przesłanka zwolnienia towaru z ostatecznego cła antydumpingowego, należy spełnić dwa warunki:

- po pierwsze należy wykazać, że folia aluminiowa została przywieziona z przeznaczeniem innym aniżeli do zastosowania jako folia aluminiowa do użytku domowego (ten warunek został sformułowany niejako dwukrotnie, w zbliżonej treści zarówno w ust. 4, jak i w ust. 5 artykułu 1 Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271);

- po drugie należy spełnić warunki ustanowione w odpowiednich unijnych przepisach celnych dotyczących procedury końcowego przeznaczenia, w szczególności art. 254 UKC (ten warunek został sformułowany w ust. 4, do którego wprost odsyła in fine ust. 5 artykułu 1 Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271).

Przywołana powyżej procedura końcowego przeznaczenia polega na tym, że towary dopuszczone do wolnego obrotu w Unii Europejskiej mogą być poddane uprzywilejowanemu traktowaniu taryfowemu lub całkowitemu albo częściowemu zwolnieniu z należności celnych na podstawie ich końcowego przeznaczenia. Procedura końcowego przeznaczenia należy do procedur specjalnych i skorzystanie z niej wymaga uzyskania odpowiedniego pozwolenia (stosownie do treści art. 211 ust. 1 lit. a UKC). Uzyskanie takiego pozwolenia jest wymogiem skorzystania z procedury końcowego przeznaczenia. Pozwolenie takie określa warunki, na których zezwolono na stosowanie tejże procedury.

W związku z powyższym treść zrekonstruowanej normy prawnej, pozwalającej na zwolnienie z ostatecznego cła antydumpingowego przedmiotowego towaru, którego przywóz został zarejestrowany, a który nie został wyprodukowany przez wskazane przepisami przedsiębiorstwa, stanowi, że zwolnienie takie może być przyznane w sytuacji wykazania, iż folia aluminiowa przywieziona została z innym przeznaczeniem aniżeli do zastosowania do użytku domowego, przy jednoczesnym spełnieniu warunków procedury końcowego przeznaczenia, w tym uzyskania stosownego pozwolenia.

Mając na uwadze tak odtworzoną normę prawną, Sąd stwierdza, że dostrzega niedoskonałość jej sformułowania, poprzez dwukrotne (w dwóch ustępach tegoż samego przepisu art. 1 ww. Rozporządzenia) powtórzenie warunku pierwszego przy jednoczesnej nieznacznej zmianie jego brzmienia oraz wskazanie warunku drugiego w dwóch ustępach, w tym w jednym poprzez przytoczenie treści warunku (ust. 4), a w drugim (ust. 5) poprzez zawarcie odesłania do poprzedniego ustępu. Niemniej jednak zauważyć należy, że zrekonstruowanie treści tejże normy prawnej przy użyciu li tylko wykładni językowej, nie nastręcza trudności, nie pozostawia wątpliwości oraz daje jednoznaczny rezultat.

Tym samym nie istniała potrzeba zastosowania w niniejszej sprawie wykładni celowościowej ani systemowej omawianych przepisów. Zasady wykładni przepisów prawa przyjmują pierwszeństwo wykładni językowej. Dopiero gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów, to dopuszczalne jest skorzystanie z pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych, w tym wykładni systemowej, celowościowej czy historycznej. Jednakże w wyniku zastosowania pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych nie jest możliwe przyjęcie takiego sposobu rozumienia interpretowanego przepisu, który byłby sprzeczny z jego rozumieniem wynikającym z wykładni językowej (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2019 r. sygn. akt II FSK 369/17).

Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że spełnienie przez skarżącą pierwszego warunku omawianego zwolnienia - wykazanie, że folia aluminiowa została przywieziona z przeznaczeniem innym aniżeli do zastosowania jako folia aluminiowa do użytku domowego – również było w niniejszej sprawie bezsporne. Strona przedłożyła dowody w postaci certyfikatów ISO, BS OHSAS, BRC, certyfikatu koszerności, opisów poszczególnych procesów technologicznych wskazujących na wykorzystanie folii aluminiowej wyłącznie do produkcji opakowań giętych. Organy w wydanych decyzjach nie kwestionowały faktu udokumentowania przez stronę skarżącą przeznaczenia folii do zastosowań innych niż użytek domowy.

Odnosząc się natomiast do drugiego warunku omawianego zwolnienia - spełnienia przez skarżącą warunków dotyczących procedury końcowego przeznaczenia, Sąd stwierdza, że organy prawidłowo oceniły, iż nie doszło do jego ziszczenia się. Wskazać bowiem należy, że w dacie zgłoszenia celnego, tj. w dniu 29 grudnia 2016 r., skarżąca nie dysponowała pozwoleniem na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia. Natomiast przedłożone przez skarżącą pozwolenie na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia dla sprowadzanej folii aluminiowej do innych zastosowań (zaklasyfikowanej do kodu TARIC 7607 11 19 60) zostało wydane dopiero w dniu 26 września 2017 r. i jest ważne od tego dnia do dnia 20 marca 2021 r., tym samym nie obejmuje rozpatrywanego w niniejszej sprawie zgłoszenia celnego.

Ponadto, mając na uwadze możliwość udzielenia przez organy celnego pozwolenia z mocą wsteczną, określonego w art. 211 ust. 2 UKC, wskazać należy, że na dzień wydania przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji (16 marca 2020 r.), skarżąca nie dysponowała również pozwoleniem na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia udzielonym z mocą wsteczną, odnoszącym się do przedmiotowego zgłoszenia celnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] bowiem decyzją z dnia 22 lutego 2019 r. (nr [...]) odmówił zmiany pozwolenia na stosowanie procedury końcowego przeznaczenia nr [...] z dnia 26 września 2017 r. we wnioskowanym zakresie, tj. w części dotyczącej okresu jego stosowania z mocą wsteczną od dnia 2 czerwca 2016 r. Następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] decyzją z dnia 3 września 2019 r. (nr [...]) stwierdził niedopuszczalność odwołania od ww. decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z uwagi na to, iż decyzja z dnia 22 lutego 2019 r. została skierowana i wysłana na adres spółki zamiast do pełnomocnika spółki, a zatem nie weszła do obrotu prawnego, zaś brak skutecznego doręczenia ww. decyzji z dnia 22 lutego 2019 r. sprawił, że w ogóle nie rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania, a zatem złożone w takich okolicznościach odwołanie należy uznać za niedopuszczalne. W konsekwencji – co Sądowi wiadomo z treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 stycznia 2021 r. (sygn. akt III SA/Gl 656/20) - w dniu 12 września 2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] wydał decyzję (nr [...]), w której ponownie odmówił wnioskowanej przez "A" S.A. z siedzibą w [...] zmiany pozwolenia z dnia 26 września 2017 r., natomiast Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji z dnia 12 września 2019 r., decyzją z dnia 24 sierpnia 2020 r. (nr [...]) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, skarżąca właściwie odczytuje ww. normy i mając pełną świadomość ich treści wystąpiła o pozwolenie na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia dla sprowadzanej folii aluminiowej do innych zastosowań (zaklasyfikowanej do kodu TARIC 7607 11 19 60) i je uzyskała, ale ze skutkiem dopiero od dnia wydania pozwolenia nr [...], tj. od dnia 26 września 2017 r. W konsekwencji więc, co zobrazowano powyżej, skarżąca z pełną świadomością wystąpiła także o pozwolenie na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia, które byłoby udzielone jej z mocą wsteczną, a więc obejmowałoby datę przedmiotowego zgłoszenia celnego. Jednakże - jak wskazano wyżej - wniosek ten został załatwiony odmownie.

Tym samym, zasadnie oceniły w niniejszej sprawie organy, że skarżąca nie dysponowała pozwoleniem na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia w odniesieniu do przedmiotowego zgłoszenia celnego z dnia 29 grudnia 2016 r.

Ponownie podkreślić należy, w kontekście podnoszonej przez skarżącą argumentacji, że dla ziszczenia się warunku zwolnienia z ostatecznego cła antydumpingowego nie wystarczy faktyczne wykazanie spełnienia przez skarżącą obowiązków, którymi byłaby objęta gdyby ubiegała się o skorzystanie z procedury końcowego przeznaczenia, lecz konieczne jest poddanie tejże procedurze przedmiotowego towaru objętego danym zgłoszeniem celnym. Procedura końcowego przeznaczenia wymaga zezwolenia organów celnych (udzielanego w stosownym pozwoleniu na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia), nakładając na przedsiębiorcę obowiązek złożenia wniosku oraz obowiązek prowadzenia ewidencji i rozliczania się z przywiezionych towarów w ramach tejże procedury, która winna odbywać się pod nadzorem celnym.

Na marginesie Sąd zauważa w tym miejscu, że z urzędu jest mu wiadomym, iż wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 stycznia 2021 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 656/20, uchylono ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 24 sierpnia 2020 r. (nr [...]) w przedmiocie wydania pozwolenia na stosowanie procedury końcowego przeznaczenia z mocą wsteczną oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Orzeczenie to jest nieprawomocne. Niemniej jednak okoliczność ta nie przesądza o ziszczeniu się materialnych przesłanek zwolnienia przedmiotowego towaru z ostatecznego cła antydumpingowego. Orzeczenie to jedynie wyeliminowało z obrotu decyzje, którymi odmówiono stronie przyznania jej pozwolenia na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia z mocą wsteczną. Nie oznacza to jednakże, że pozwolenie takie zostało stronie skarżącej przyznane; wręcz przeciwnie – sprawa powróciła na etap rozpatrywania wniosku skarżącej o zmianę pozwolenia na stosowanie procedury końcowego przeznaczenia poprzez przyznanie mu mocy wstecznej od dnia 2 czerwca 2016 r. Nie wpływa to zatem na prawidłowość poczynionej przez organ odwoławczy konstatacji, że na dzień wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, pozwolenie z mocą wsteczną nie zostało skarżącej udzielone. Jeżeli natomiast skarżąca uzyska pozwolenie na stosowanie procedury końcowego przeznaczenia z mocą wsteczną, będzie miała możliwość złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją i okoliczność ta będzie podlegała ocenie w tym postępowaniu.

Reasumując, przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej na podstawie zgłoszenia celnego z dnia 29 grudnia 2016 r. folii aluminiowej sklasyfikowanej do kodu 7607 11 19 40, podlegającego rejestracji, pomimo wykazania przeznaczenia towaru do innego zastosowania aniżeli użytek domowy, nie może podlegać zwolnieniu z ostatecznego cła antydumpingowego na podstawie art. 1 ust. 5 w zw. z ust. 4 Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271, z uwagi na brak dysponowania przez skarżącą pozwoleniem na skorzystanie z procedury końcowego przeznaczenia. Tym samym zasadnym było określenie ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 30% od wartości zgłoszonego towaru.

Wobec tego Sąd stwierdza, że organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę wydanych decyzji, a których naruszenie zarzuciła skarżąca. W świetle powyższego za pozbawiony uzasadnionych podstaw uznaje Sąd zarzut naruszenia przepisów art. 1 ust. 4 i 5 Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271.

Skoro zaś interpretacja ww. przepisów była prawidłowa, a organ nie kwestionował okoliczności wykazania przez skarżącą, że przedmiotowy towar był przeznaczony do zastosowania innego aniżeli do użytku domowego, to wbrew twierdzeniom skarżącej nie było potrzeby weryfikacji przez organ, czy zaimportowana folia była przeznaczona do dalszego przetwarzania, ani zobowiązania skarżącej do stworzenia bądź wypracowania innej dokumentacji, niezbędnej w celu uzyskania zwolnienia.

Stwierdzić przy tym należy, że - wbrew wywodom skargi - wobec niespełnienia przez skarżącą wprost określonych w przepisach prawa wspólnotowego wymogów formalnych objęcia zwolnieniem z ostatecznego cła antydumpingowego, w rozpatrywanej sprawie nie mogą mieć decydującego znaczenia poprzez wpływ na treść podjętego przez organy rozstrzygnięcia podniesione przez skarżącą zasady ochrony interesów w toku ani zasada równego traktowania i konkurencyjności.

Sąd wskazuje w tym miejscu, że mimo, iż nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na podstawie Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271, które weszło w życie w dniu 18 lutego 2017 r., w odniesieniu do towaru wskazanego w zgłoszeniu celnym (a zatem przed wejściem w życie ww. Rozporządzenia), stanowi przejaw działania prawa wstecz, to jednakże jest dopuszczalne w świetle prawa wspólnotowego, z uwagi na konieczność ochrony rynku wspólnotowego przed praktykami dumpingowymi. Zasada lex retro non agit w odniesieniu do przepisów prawa materialnego nie ma bezwzględnego charakteru. Pogląd taki jest również prezentowany w orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości (por. wyrok TS z dnia 26 kwietnia 2005 r. w sprawie C-376/02, ZOTSiS 2005/4B-/I-3445, PP 2005/6/51, ECR 2005/4B-/I-3445). Prawo unijne, z uwagi na chronione dobro (zapobieganie występowaniu nierównych warunków konkurencji na rynku wewnętrznym UE) oraz procedury obowiązujące przy badaniu działań dumpingowych, świadomie dopuszcza zatem możliwość nakładania ostatecznych ceł antydumpingowych z mocą wsteczną, pod warunkiem uprzedniego objęcia przywozu towaru rejestracją. Rejestracja sprowadzanych towarów prowadzona jest w celu nałożenia na nie w przyszłości ceł antydumpingowych, o ile dochodzenie potwierdzi stosowanie takich praktyk handlowych. Komisja Europejska informację dotyczącą wszczęcia dochodzenia, które może zakończyć się nałożeniem cła antydumpingowego, podaje do publicznej wiadomości. Towar będący przedmiotem zgłoszenia celnego należał do produktów, co do których rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2016/865 z dnia 31 maja 2016 r. w sprawie wszczęcia dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2384 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu nieznacznie zmienionych rodzajów folii aluminiowej z Chińskiej Republiki Ludowej i poddające ten przywóz rejestracji (Dz. Urz. UE. L 144/35 z dnia 1 czerwca 2016 r. ze zm.) przewidywało obowiązek rejestracji. W związku z powyższym towary sprowadzone w czasie trwania dochodzenia i przed wejściem w życie Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271, a zatem między 2 czerwca 2016 r. a 17 lutego 2017 r., zarejestrowane na podstawie rozporządzenia wykonawczego nr 2016/865, podlegają cłu antydumpingowemu.

Skarżąca na etapie postępowania odwoławczego wystąpiła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z wnioskiem o umorzenie i zwrot uiszczonej należności z tytułu rozszerzonego cła antydumpingowego w oparciu o art. 120 UKC. Organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazał na brak podstaw do rozpoznania tego wniosku w postępowaniu odwoławczym. Wniosek ten nie podlegał bowiem ocenie organu odwoławczego, jako dotyczący innej sprawy. Wniosek taki winien zostać przekazany do rozpatrzenia według właściwości Naczelnikowi [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...].

Konkludując poczynione rozważania, Sąd pragnie powtórzyć w tym miejscu, że dokonana przez organy wykładania przepisów prawa materialnego była prawidłowa, a przeprowadzone przez organy postępowanie nie uchybiało przepisom proceduralnym, zaś wszystkie podniesione w skardze zarzuty zostały przez Sąd rozpatrzone i uznane za niezasługujące na uwzględnienie.

Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącej o umorzenie i zwrot uiszczonej przez skarżącą należności z tytułu rozszerzonego cła antydumpingowego w oparciu o art. 120 UKC podniesionego w skardze, zaznaczenia wymaga, że zasadniczą rolą sądów administracyjnych – co wynika z zacytowanego na wstępie rozważań art. 1 p.u.s.a. - jest kontrola działalności administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem, w tym kontrola władczych działań organów administracji publicznej, natomiast w zakresie ustrojowej funkcji sądu administracyjnego nie mieści się niejako zastępowanie organów administracji publicznej w wydawaniu przez nie władczych rozstrzygnięć administracyjnych. Nie pozostaje zatem w kompetencjach orzeczniczych tut. Sądu możliwość orzekania zgodnie z wnioskiem spółki zawartym w skardze o umorzeniu i zwrocie uiszczonej należności z tytułu rozszerzonego cła antydumpingowego na podstawie art. 120 UKC. Przedmiotowy wniosek o zwrot lub umorzenie należności celnych w przypadku zastosowania zasady słuszności składa się do organów celnych, na co zresztą wyraźnie wskazuje art. 121 ust. 1 lit. a/ UKC, a zatem to organy celne są właściwe do rozpoznania takiego wniosku.

Mając powyższe na uwadze, Sąd po dokonaniu kontroli doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.