Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 637/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1,  art. 19  ust. 1, ust. 2, art. 27 ust. 4 art. 32 ust. 1, art. 2, art. 4
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędzia WSA Dagmara Dominik (sprawozdawca), Protokolant Agnieszka Wróblewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 października 2009 r. przy udziale sprawy ze skargi H. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2003r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...], w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń 2003r. w wysokości [...] zł; marzec 2003r. w wysokości [...] zł; kwiecień 2003r. w wysokości [...] zł; maj 2003r. w wysokości [...] zł; czerwiec 2003r. w wysokości [...] zł; lipiec 2003r. w wysokości [...] zł; sierpień 2003r. w wysokości [...]zł; wrzesień 2003r. w wysokości [...] zł; październik 2003r. w wysokości [...] zł; listopad 2003r. w wysokości [...] zł; grudzień 2003r. w wysokości [...] zł. oraz określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w lutym 2003r. w wysokości [...] zł.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej we W. uchylił decyzją z dnia [...]r. Nr [...], decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...]r. N [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe w 2003r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Organ kontroli skarbowej w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania kontrolnego stwierdził, iż w miesiącach luty, marzec, kwiecień od lipca do grudnia 2003r. podatniczka wystawiła 9 faktur VAT na rzecz A z siedzibą we W. na łączną kwotę netto [...] zł, VAT [...] zł dokumentujących czynności (usługi transportowe), które w rzeczywistości nie miały miejsca, a jedynym celem wystawienia tych faktur było zmniejszenie obciążeń podatkowych ciążących na ich odbiorcy, tj. A, opodatkowanym w 2003r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych, podczas, gdy dochody podatniczki były opodatkowane zryczałtowaną stawką 8,5%.

Stwierdzono także, że podatniczka nie okazała żadnych dokumentów potwierdzających świadczenie usług, jak również podatniczka oraz jej mąż oraz A nie przedstawili żadnych szczegółowych okoliczności w tym zakresie, składając lakoniczne i mało konkretne zeznania i wyjaśnienia, które okazały się sprzeczne w konfrontacji z innymi dowodami, jak również sprzeczne same ze sobą. Celem ustalenia stanu faktycznego sprawy przeprowadzono szereg dodatkowych czynności w tym m.in. przesłuchano świadków: S. P. (w dniu [...].09.2004r.); D. R.; (w dniu [...].09.2004r.; [...].02.2005r.) M. R. ([...].10.2004r.; [...].10.2004r.; [...].02.2005r.); A. C. (w dniach: [...].09.2004r.; [...].11.2005r.; [...].05.2006r.); I. P. ([...].06.2006r.); S. B. ([...].06.2006r.). Dodatkowo w dniach [...].06.2006r.; [...].07.2006r.; [...].09.2006r. przesłuchano I. P.; S. B., M. B., M. R.. Wezwano stronę kilkakrotnie do przedłożenia stosownych wyjaśnień. Skorzystano również z wyjaśnień Prezesa Zarządu B; jak też Dyrektora ds. technicznych C S.A. i Dyrektora Finansowo Administracyjnego D sp z o.o., przeprowadzono także kontrolę w firmie A. C.. W dniu [...].05.2008r. przesłuchano Z. L. i J. B.. Szczegółowe ustalenia w powyższym zakresie zamieszczono na s. 4- 180 decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe organ kontroli skarbowej stwierdził, że ewidencjonując powyższe faktury VAT, zgodnie z zasadą określoną w art. 6 ust. 8b pkt 2 lit. a ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm. zwanej dalej "ustawą o ptu") w rejestrach sprzedaży VAT i deklarując kwoty podatku wyszczególnione na fakturach strona skarżąca naruszyła art. 15 ust. 1 ustawy o ptu, zgodnie z którym podstawa opodatkowania jest obrót tzn. kwota należna z tytułu sprzedaży lub świadczenia usług, pomniejszona o kwotę należnego podatku od towarów i usług. Ponieważ przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie wykazało, że czynności nie zostały w rzeczywistości wykonane, zatem nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług

W kontekście stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie wystawionych przez podatniczkę faktur VAT na rzecz firmy A. C., dokumentujących świadczenie usług, które nie zostały przez firmę podatniczki wykonane organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, ze bezzasadnie obniżyła ona podatek należny o podatek naliczony wynikający z wymienionych w decyzji faktur VAT dokumentujących czynności, które nie zostały dokonane tj. zakup oleju napędowego od spółki z o.o. E, co stosownie do przepisu § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.) oraz art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o ptu powoduje, że stronie skarżącej nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający za poszczególne miesiące 2003r. Szczegółowe uzasadnienie zawarto na s. 181-183 decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. Ponadto stwierdzono bezzasadne obniżenie przez stronę skarżącą podatku należnego o podatek naliczony wynikający z dokumentujących zakup benzyny bezołowiowej Pb-95, wystawionych przez R. B., właściciela Stacji Paliw w Z. zużytej do napędu samochodu ciężarowego Star 28, podczas, gdy zarówno silnik tego samochodu nie był przystosowany do spalania tego rodzaju paliwa, jak i niewykorzystywania przez podatniczkę tego samochodu w prowadzonej działalności gospodarczej, stwierdzając przy tym naruszenie art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o ptu (szczegółowo opisane na s. 183-191 decyzji organu podatkowego pierwszej instancji). W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami uznano, że podatniczka naruszyła art. 27 ust. 4 ustawy o ptu, jak też stwierdzono nierzetelność ksiąg na podstawie art. 193 § 4 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. zwana dalej "O.p.") tj. ewidencji zakupów VAT za miesiące od stycznia do grudnia 2003r. w zakresie w jakim dokonano odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących zakup paliwa silnikowych wystawionych w 2003r. przez E sp. z o.o. w Z. oraz Stację Paliw R. B. z siedzibą w Z. w części zakupionej benzyny bezołowiowej Pb-95 przeznaczonej przez skarżącą do celów nie związanych z prowadzoną w 2003r. działalnością gospodarczą; jak też ewidencji sprzedaży VAT za marzec, kwiecień, maj, sierpień, wrzesień, październik, listopad oraz grudzień 2003r. w zakresie wykazanych do opodatkowania podatkiem od towarów i usług, wartości usług wynikających z wystawionych w 2003r. przez stronę skarżącą faktur VAT, których odbiorcą było A.

W konsekwencji organ podatkowy pierwszej instancji – na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy o ptu (art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy o ptu po dniu 31.08.2003r. oraz art. 21 ust. 1 ustawy o ptu określił zobowiązanie podatkowe za miesiące styczeń i od marca do grudnia 2003r. i określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za luty 2003r.

Na skutek wniesionego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej we W. OZ w L. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i podtrzymał stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji. Zauważono, że organy podatkowe i organy kontroli skarbowej uprawnione są do badania i oceny faktur VAT, w szczególności pod kątem rzeczywistości przebiegu operacji gospodarczych udokumentowanych tymi dowodami. Ocena ta winna być dokonana w oparciu o wszelkie dowody mogące się przyczynić do wyjaśnienia sprawy – stosownie do treści art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Jednakże podatnik nie jest zwolniony z obowiązku współdziałania z organem w tym zakresie. Organ odwoławczy podkreślił, że w trakcie prowadzonej kontroli w firmie strony skarżącej kilkakrotnie wzywano ją do przedłożenia dokumentacji (kart, raportów lub innych materiałów) dotyczącej rozliczeń pracy sprzętu, kalkulacji (wyceny) świadczonych przez stronę skarżącą w 2003r. usług na rzecz poszczególnych odbiorców usług, jednakże takich dokumentów strona nie przedstawiła. Strona skarżąca nie udzieliła też odpowiedzi na kierowane wielokrotnie do niej wezwania celu złożenia stosownych wyjaśnień w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Stąd też organ podatkowy podjął szereg czynności dowodowych celem ustalenia stanu faktycznego. Zdaniem organu odwoławczego organ podatkowy pierwszej instancji udowodnił, że operacje gospodarcze na rzecz A, C, dokonywane przez stronę skarżącą nie zostały rzeczywiście dokonane. Także organ odwoławczy potwierdził stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji w zakresie zakwestionowania odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez E i R. B..

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W skardze zarzucono:

- naruszenie prawa materialnego, jak i zasad postępowania proceduralnego, w szczególności naruszenie przepisów art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 188 i art. 199 O.p. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, jak też dokonanie błędnej oceny zebranego w postępowaniu podatkowym materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego zastosowania przepisów art. 15 ust. 1, art. 19 ust. 1 i 2 oraz art. 27 ust. 4 ustawy o ptu;

- naruszenie przepisu art. 19 ust. 1 ustawy o ptu poprzez odmowę prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących zakup oleju napędowego ze stacji Paliw w Z. oraz etyliny do samochodu marki Star 28;

- naruszenie przepisu art. 210 § 1 pkt 4 i 6 O.p. poprzez brak powołania podstawy prawnej przy zakwestionowaniu podatnikowi podatku należnego wynikającego z faktur dokumentujących sprzedaż przez niego usług na rzecz jednego z kontrahentów. W uzasadnieniu skargi zarzucono także nie uwzględnienie wniosków dowodowych strony skarżącej przez co odebrano stronie możliwości wykorzystania wszystkich środków dowodowych mogących w znaczący sposób przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego; naruszenie zasady prawdy obiektywnej i zasad swobodnej oceny dowodów poprzez danie wiary zeznaniom Z. L. i J. B. a odmawiając mocy dowodowej zeznaniom pracowników A. C., skarżącej, jej męża i A. C.; strona skarżąca zarzuca, że organy podatkowe żądały od niej przedstawienia szczegółowej dokumentacji do co wykonanej usługi mimo, ze na gruncie prawa podatkowego nie była zobligowana do prowadzenia szczegółowej dokumentacji; organ pomylił miejsca wykonania prac albowiem w okolicach W. było kilka urobisk bazaltu i 4 firmy zajmujące sie wydobyciem i eksploatacją złóż bazaltu. Prace te były wykonywane na F i G. a nie na terenie firmy B; w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego nie podjęto próby wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy dokumentami kasowymi, będącymi w posiadaniu skarżącej i jej kontrahenta – A, jak i wyciągach bankowych strony skarżącej. Nie jest rzeczą skarżącej dbałość o księgowość jej kontrahentów, ona zaś nie była zobowiązana do prowadzenia szczegółowej dokumentacji. Odnośnie zakwestionowania faktur od E stwierdzono, ze organ podatkowy nie przeprowadził nowych środków dowodowych opierając się na wcześniej dokonanych czynnościach, ponadto cała argumentacja przedstawiona przez organ kontroli skarbowej wskazuje jedynie na nieprawidłowości w dokumentowaniu przychodów w firmie E przerzucając negatywne skutki tych nieprawidłowości na firmę skarżącej. Organy podatkowe interpretowały wszelkie wątpliwości na niekorzyść skarżącej. Odnośnie zakwestionowanego podatku naliczonego z faktur VAT od R. B. strona skarżąca zakwestionowała powoływanie się na ulotki wskazujące na nieprzystosowanie samochodu do etyliny 95 jako dowodu wskazującego na nie używanie tego paliwa.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Jest poza sporem, że stosownie do treści art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Powołany wyżej przepis wyraża zasadę prawdy obiektywnej, będącej bez wątpienia naczelną zasadą postępowania podatkowego. Trzeba zaś pamiętać, że zasady ogólne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym, jak podkreślono w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, art. 122 O.p. jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą. Zasada ta znajduje rozwinięcie w art. 187 O.p., nakazującej organowi podatkowemu zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie materiału dowodowego. Materiał dowodowy jest zupełny, jeśli zebrano i rozpatrzono wszystkie dowody, przeprowadzono wnioski dowodowe, a udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczną całość. Organy podatkowe, gromadząc i oceniając dowody w sprawie, przeprowadzić muszą określone rozumowanie oraz wyciągnąć swobodne wnioski dotyczące stanu faktycznego sprawy. Pozwala na to zasada swobodnej oceny dowodów przewidziana w art. 191 O.p. stanowiąca, iż organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ dokonując ustaleń faktycznych na podstawie gromadzonych w toku postępowania informacji wyrabia sobie pogląd na stan faktyczny sprawy i może w związku z tym, wyciągać swobodnie wnioski i swobodnie decydować, jakie normy zastosuje, uwzględniając przyjęte przez siebie ustalenia faktyczne. W ten sposób swobodna ocena dowodów staje się sposobem osiągnięcia prawdy materialnej (por. A. Hanusz Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Zakamycze 2004). By w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien m.in. kierować się przy ich ocenie prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktować zebrane dowody jako zjawiska obiektywne, oceniać dowody wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości toczącej się sprawy, dążyć do wszechstronności oceny (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA/Po 1342/99, Legalis).

Podkreślenia jednak wymaga, iż nałożenie na organy podatkowe powyższych obowiązków nie zwalnia strony postępowania podatkowego od współudziału w ich realizacji. Na podatniku ciąży obowiązek wykazania istnienia faktów, które uzasadniałyby jego twierdzenia, kwestionujące ustalenia organów podatkowych. Jeśli tego nie uczyni, musi ponieść negatywne następstwa swojej bierności (por. wyrok NSA z dnia 28 października 1996 r., sygn. akt I SA/Ka 836/95). Obowiązujące przepisy proceduralne nie nakładają na organy obowiązku nieograniczonego poszukiwania dowodów potwierdzających rację podatnika. Podatnik chcąc wywieść pozytywny dla siebie skutek powinien współpracować w tym zakresie z organem podatkowym. Jego współpraca nie powinna jednak ograniczać się do niczym nie popartych stwierdzeń, a do przedstawienia dokumentów potwierdzających konkretne fakty.

W przedmiotowej sprawie strona skarżąca zmierza w istocie do wykazania, że przyjęty za podstawę decyzji stan faktyczny nie został należycie wyjaśniony, co doprowadzić miało do naruszenia w pierwszej kolejności przepisów art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji do błędnego zastosowania art. 15 ust. 1, art. 19 ust. 1 i 2 oraz art. 27 ust. 4 ustawy o ptu.

Zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie.

I tak w odniesieniu do faktur wystawionych przez stronę skarżącą na rzecz A Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe ww. przepisów prawa procesowego, jak i materialnego. Materiał zgromadzony w sprawie potwierdza zasadność stanowiska organów podatkowych, iż zdarzenia gospodarcze w postaci usług transportowych nie miały miejsca. Wypada podkreślić w pierwszej kolejności, iż strona skarżąca nie okazała żadnych dokumentów potwierdzających świadczenie usług, twierdząc, że nie była zobowiązana do ich prowadzenia.

Należy przypomnieć, że faktura VAT musi być poprawna nie tylko z formalnego punktu widzenia, ale także musi odzwierciedlać rzeczywistą transakcję gospodarczą, bowiem opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega czynność określona w art. 2 ustawy o ptu, którą faktura ta dokumentuje, a nie sam dokument - faktura. Ponadto strona skarżąca na mocy art. 3 pkt 4 O.p. w związku z art. 27 ust. 4 ustawy o ptu zobowiązana jest również do prowadzenia ewidencji sprzedaży i zakupów VAT w sposób rzetelny. Zgodnie z art. 193 § 2 O.p. księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. Zweryfikowanie wspomnianych faktur i odpowiadających im zapisów w ewidencji VAT odbywa się w oparciu o wszelkie dowody i okoliczności danej sprawy.

W przedmiotowej sprawie organy podatkowe stwierdziły brak stosownych dokumentów przez stronę skarżącą wyjaśniających przebieg spornych zdarzeń gospodarczych takich jak np. ilości przejechanych, rodzaju użytego sprzętu do ich świadczenia, karty drogowe, inne ewidencje, kalkulacje wartości poszczególnych usług.

Również bierna postawa skarżącej nie przyczyniała się do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Nieliczne wyjaśnienia strony skarżącej, w tym przesłuchanie z dnia [...].02.2008r. (albowiem liczne wezwania organów podatkowych skarżąca pozostawiła bez odpowiedzi) wykazały, że faktycznym prowadzeniem działalności gospodarczej zajmował się mąż strony skarżącej. Skarżąca zeznała, że nigdy nie była na budowach, na których A. C. wykorzystywał sprzęt jej firmy i nie wie kto obsługiwał wspomniany sprzęt oprócz pracowników i męża. Ponadto strona skarżąca pomimo zobowiązania się nie przedstawiła imion i nazwisk osób zatrudnionych w firmie A. C., którzy byli operatorami bądź kierowcami jej sprzętu. Dodatkowo zeznała, że rozliczenie się z firmą A. C. najczęściej odbywało się w formie gotówkowej do rąk męża, lecz zdarzało się regulowanie zobowiązań za pośrednictwem banku. Wskazała, że jej mąż przynosił do domu pieniądze w kwotach [...] zł do [...] zł lecz nie widziała ich pokwitowań. Natomiast pokwitowania dla firmy A. C. były wystawiane odręcznie – dokumenty Kp i Kw. Jednakże okazane skarżącej dokumenty wystawione na jej firmę a zabezpieczone u firmy A. C. nie były jej znane.

W związku z powyższym przesłuchano w charakterze świadka M. R. w dniu [...].10.2004r., w dniu [...].02.2005r., [...].09.2006r., [...].02.2008r. który jako osoba zajmująca się ww. działalnością nie potrafił podać szczegółowych okoliczności świadczenia przez firmę strony skarżącej usług transportowych, jak też nie przedstawił żadnych okoliczności umożliwiających zweryfikowanie dokonanej wyceny usług transportowych. Świadek nie posiadał dokładnej wiedzy, gdzie woził paliwo do ciężkiego sprzętu transportowo – budowlanego wykorzystywanego przez firmę A. C. Pamiętał, że woził na teren kopalni G. Nie pamiętał zaś operatorów. Przyznał się do faktu nie prowadzenia ewidencji pracy sprzętu skarżącej, który był wykorzystywany przez firmę A. C., a wyłącznie opierał się na informacjach posiadanych od A. C.. Kartki sporządzane przez A. C. na których ewidencjonowany był faktyczny czas pracy sprzętu skarżącej były mu przekazywane i na ich podstawie wystawiał faktury. Nie wie co się z nimi stało. Świadek zaprzeczył znajomości dokumentów kasowych, zabezpieczonych u A. C. lecz nie wykluczył, że mógł otrzymać kwoty wynikające z tych dokumentów.

Organ podatkowy przesłuchał również świadków, a mianowicie S. P. (kierowca obsługujący samochody ciężarowe marki Kamaz), D. R. (kierowca obsługujący samochody ciężarowe marki Kamaz i operator ładowarki), którzy nie przyczynili się do wyjaśnienia okoliczności sprawy. Również zeznania kolejnych świadków I. P., S.B., M.B. pracowników A na okoliczność wykonywania przez stronę skarżącą usług transportowych na rzecz firmy A. C. nie pozwalają w sposób jednoznaczny ustalić przebiegu współpracy z firmą skarżącej. Wspomniani świadkowie potrafili opisać jedynie określone elementy własnego zatrudnienia oraz prawdopodobieństwo zaistnienia faktów związanych z firmą skarżącej.

Przebiegu współpracy nie wyjaśnił również A. C.. W pismach z dnia [...].11.2007r. i [...].04.2008r. ograniczał się jedynie do ogólnych warunków współpracy, nie przedstawiał kalkulacji świadczonych przez skarżącą usług.

Dodatkowo, jako, że z ogólnych twierdzeń męża strony skarżącej wynikało, że terenem działalności był teren kopalni w okolicach W. to dokonano kontroli usług świadczonych przez A w zakresie załadunku i transportu kamienia (urobku) na kopalniach F i G na rzecz H S.A. w O., jak też na terenie B SA w W.

W przypadku usług świadczonych na rzecz H S.A. w wyniku analizy dokumentów WZ, jak też dowodów z przesłuchań świadków Z. L. i J. B. stwierdzono, że A wykorzystywało tylko posiadany przez siebie park maszynowy, które obsługiwały osoby zatrudnione przez firmę A. C.. Na teren kopalni nie było przywożone przez firmę skarżącej paliwo dla pracującego tam sprzętu. Podobna sytuacja miała miejsce w przypadku świadczenia usług na rzecz B S.A. Okoliczność , że żaden z należących do skarżącej samochodów ciężarowych nie pracował na terenie kopalni bazaltu w W. została również potwierdzona przez firmę B S.A. w piśmie z dnia [...].06.2006r.

Zbadano także wszelkie dokumenty źródłowe A pod kątem wykorzystania sprzętu będącej własnością strony skarżącej w związku z dokonywanymi przez tę firmę zakupami towarów sypkich i stwierdzono, że w większości przypadków ww. towary były przewożone przez ten podmiot z wykorzystaniem własnego parku maszynowego obsługiwanego przez swych pracowników. Stwierdzono, że w sporadycznych przypadkach korzystano z podmiotów zewnętrznych lecz nie był to sprzęt skarżącej.

Powyższe fakty nie pozwalają z sposób jednoznaczny ustalić przebiegu zdarzeń gospodarczych. To takiego stanu rzeczy przyczynił się niewątpliwie brak dokumentów, lakoniczne wyjaśnienia skarżącej, jej męża oraz A. C., sprzeczne z innymi dowodami, niekompletne wyjaśnienia świadków, rozbieżności w rozliczeniach między firmą skarżącą a A. Ponadto nie można zapominać, że ocena materiału dowodowego odbywa się również w oparciu o doświadczenie życiowe, na podstawie którego trudno jest dać wiarę twierdzeniom strony i jej męża, czy A. C. co do braku wiedzy na temat zdarzeń gospodarczych opiewających na łączną kwotę [...] zł. Także argument podnoszony przez organy podatkowe, że firma A. C. dysponowała wielokrotnie większym parkiem maszynowym i zatrudniała na przestrzeni 2003r. wielokrotnie więcej pracowników niż firma skarżącej, co wobec braku jakichkolwiek dokumentów w zakresie rozliczenia czasu pracy pracowników, może rodzić uzasadnione wątpliwości w zakresie faktycznego wykonania usług przez stronę skarżącą. Powołane przez stronę skarżącą pismo B S.A. z dnia [...].12.2004r. odzwierciedlające niepokój co do stanu parku maszynowego firmy A. jest bez znaczenia dla sprawy z tego względu, że dotyczy innego roku podatkowego, a poza tym wskazuje na konieczność zabezpieczenia środków transportowych na planowany rok 2005. W trakcie prowadzonego postępowania w 2003r. poddano analizie świadczenie usług w zakresie załadunku i wywozu urobku na terenie kopalni należącej do tej firmy i ustalono, że całość wykonanych robót załadunkowo-transportowych na rzecz B S.A. firma A wykonała własnymi siłami (dowód zestawienie robót w okresie 1.01.2003r-31.12.2003r. przez A).

Jednocześnie należy stwierdzić, że jako podstawę prawną zakwestionowania podatku należnego organy podatkowe wskazały na treść art. 15 ust.1, 32 ust. 1 i art. 27 ust. 4 ustawy o ptu, z których treści wynika, że zarówno faktura, jak i ewidencja czy obrót dotyczy sprzedaży. Jakkolwiek brakuje wskazania na treść art. 2 ust. 1, w zw. z art. 2 ust. 4 i art. 4 pkt 2 ustawy o ptu to nie jest to naruszenie, które ma wpływ istotny na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie art. 210 O.p. mogłoby być podstawa uchylenia decyzji na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c) p.s.a. Stanowisko organów podatkowych zostało wyraźnie przedstawione w treści uzasadnienia.

Ponadto Sąd podziela stanowisko organów podatkowych w przedmiocie zakwestionowania podatku naliczonego z zakupów oleju napędowego w ilości [...]l. na wartość netto [...] zł w oparciu o treść przepisu § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia MF oraz art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o ptu.

Stosownie do treści powołanego przepisu art. 19 ust. 1 ustawy o ptu podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług, z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 15 ust. 2, a w przypadku importu - suma kwot podatku wynikająca z dokumentu celnego, z uwzględnieniem kwot wynikających z decyzji, o których mowa w art. 11b (art. 19 ust. 2 ustawy o ptu). § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia MF w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane - faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Powyższe wynikało ze sprzeczności składanych na tę samą okoliczność (tj. dokonywania tankowań na stacji paliw), zeznań przez pracowników firmy E z zeznaniami złożonymi przez zatrudnionych w firmie skarżącej pracowników oraz M. R.- męża skarżącej czy też zeznania losowo wybranych świadków (mieszkańców Z.). Należy zwłaszcza wskazać na sprzeczne zeznania M. R., który w dniu [...].10.2004r. stwierdził, że nie rozliczał w 2003r. pracowników z ilości zatankowanego i zużytego paliwa, natomiast w dniu [...].02.2005r. po złożonych w tym zakresie zeznaniach pracowników stacji stwierdził, ze pracownicy po zatankowaniu paliw silnikowych na stacjach , przekazali jemu i małżonce dokumenty WZ, świadczące, o pobraniu ze stacji paliw odpowiedniej ilości i rodzaju paliwa. Jednakże dokumentów takich strona skarżąca nie przedstawiła. Ponadto z oświadczenia J.C. (głównej księgowej spółki E) wynika, że faktury VAT były wystawiane na podstawie dowodów WZ, ale okazanie ich kopii nie było możliwe , bo spółka ich nie przechowywała. Jednocześnie wyżej wymieniona wskazała, że na wyraźne żądanie firmy skarżącej, na fakturach sprzedaży nie zamieszczano numerów rejestracyjnych pojazdów, do których tankowano olej napędowy. Stąd też zakwestionowanie rzetelności faktur VAT wystawionych przez E nie wynika tylko z nieprawidłowości ustalonych w ww. firmie w zakresie ewidencjonowania obrotu za pomocą kas rejestracyjnych lecz również braku możliwości stwierdzenia rzeczywistego zakupu wspomnianego oleju napędowego i powiązania wspomnianego wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Do czego przyczyniła się również sama strona skarżąca wobec braku stosownej dokumentacji prowadzonej działalności gospodarczej.

Słusznie również - zdaniem Sądu - organy podatkowe zakwestionowały prawo strony skarżącej do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez R. B. dokumentujących zakup benzyny bezołowiowej Pb-95, dlatego, że art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT. Organy udowodniły, że wspomniana benzyna nie mogła być zużyta do napędu samochodu ciężarowego Star 28, podczas, gdy zarówno silnik tego samochodu nie był przystosowany do spalania tego rodzaju paliwa, jak i skarżąca nie wykorzystała wspomnianego samochodu w prowadzonej działalności gospodarczej. Bezzasadnym jest tym samym zarzut stawiany przez stronę skarżącą co do konieczności powoływania biegłego na ww. okoliczność.

Reasumując powyższe należy podzielić stanowisko organów podatkowych, że to skarżąca prowadząca działalność gospodarczą zobowiązana była do dochowania należytej staranności wyrażającej się również w takim prowadzeniu dokumentacji VAT aby umożliwić organom sprawdzenie rzeczywistego przebiegu przeprowadzonych transakcji gospodarczych. Usprawiedliwieniem co do braku takiej dokumentacji nie może być fakt wybrania zryczałtowanej formy opodatkowania, która dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych, nie zaś podatku od towarów i usług. W braku stosownej dokumentacji przy biernej postawie skarżącej, jak też lakoniczności jej stwierdzeń i osób najbardziej zaangażowanych we wspomniane transakcje gospodarcze, nie jest pozbawione racji twierdzenie organów, że gdyby faktycznie sporne transakcje miały miejsce strona skarżąca nie miałaby problemów z przedstawieniem stanu faktycznego w tym zakresie.

Wbrew zarzutowi strony skarżącej w przedmiotowej sprawie organy nie pominęły treści umowy z dnia [...] stycznia 2003r. tyle tylko wobec ogólnej jej treści oraz nie wskazania przez skarżącą żadnych innych dodatkowych dowodów, udzielenia wyjaśnień co do rodzaju robót, użytego sprzętu i wykonawców w ramach każdej z usług, których świadczenie udokumentowano spornymi fakturami VAT na rzecz A, uprawniało to organy do badania czy rzeczywiste transakcje miały miejsce w rzeczywistości czy nie. Tymczasem strona skarżąca wyraźnie nie współpracowała w trakcie postępowania podatkowego z organem podatkowym. Kwestionowanie przez stronę skarżącą ustaleń organów i wnioskowanie o kolejne przesłuchanie świadków już raz przesłuchanych czy żądanie wręcz ustalania rozbieżności między świadkami, w braku wskazywania przez nią konkretnych faktów i dokumentacji należy uznać za bezzasadne. Należy zgodzić się również że zestawienie zawierające informacje takie jak: nazwisko kierowcy, ilość kursów, suma ton przewiezionego surowca nie mogłoby być skutecznie podważone przez dowód z przesłuchania świadków D.P. i S.K. Stąd też zasadna była odmowa ich przesłuchania z uwagi na stwierdzenie ww. okoliczności wystarczająco innymi dowodami. Także trudno jest czynić organom podatkowym zarzutu nieprzesłuchania B. L. skoro w aktach sprawy za 2003r. nie pojawiło się jego nazwisko . Strona skarżąca czyniąc zarzut pominięcia przez organy podatkowe istotnej części usługi na rzecz A nie popiera go żadnym konkretnym dowodem.

Wobec niezasadności zarzutów naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa procesowego i materialnego skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.s.a.