Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 103/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenia
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 426/17 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi E. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 426/17, odrzucił skargę E. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] lutego 2017 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił E. W. umorzenia należności z tytułu składek. Decyzję ZUS z [...] lutego 2017 r. doręczono skarżącej 1 marca 2017 r. Decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Skargę na przedmiotowe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła do organu administracji, tj. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w dniu 6 kwietnia 2017 r.

Postanowieniem z 6 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 9 listopada 2017 r., sygn. akt II GZ 822/17 oddalił zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie.

Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę skarżącej wskazując, że decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] lutego 2017 r., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, została doręczona skarżącej 1 marca 2017 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał zatem 31 marca 2017 r. Skargę na przedmiotowe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła do organu administracji 6 kwietnia 2017 r. (prezentata organu na oryginale skargi), a zatem po upływie 30-dniowego terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd odrzucił skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

E. W. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu podniosła, że dołożyła wszelkiej staranności w kwestii prawidłowego złożenia skargi i nie przyczyniła się do uchybienia terminu do zaskarżenia decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę, ponieważ została ona wniesiona po terminie wynikającym z art. 53 § 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jeżeli zaś skarga została złożona po tym terminie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.

Wobec tego, że przepisy jasno i kategorycznie określają w jakim terminie wnosi się skargę do sądu i jakie są konsekwencje przekroczenia tego terminu, sąd nie ma w tym względzie żadnego pola do własnej oceny, czy wydania decyzji uznaniowej, gdyż związany jest stanowczym brzmieniem przepisów prawa (por. postanowienie NSA z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt II GZ 638/17).

Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] lutego 2017 r., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, została doręczona skarżącej 1 marca 2017 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał zatem 31 marca 2017 r. Zatem skarga złożona w dniu 6 kwietnia 2017 r. została złożona z naruszeniem terminu.

Odnosząc się zaś do argumentacji skarżącej zawartej w uzasadnieniu zażalenia należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może w niniejszym postępowaniu oceniać przyczyn uchybienia terminu i orzekać w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu. Powyższe kwestie, wychodzą poza zakres postępowania zażaleniowego, pozostają poza oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt II GZ 86/15) tym, bardziej że były już badane przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt II GZ 822/16 oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt. III SA/Łd 426/17 odmawiającego stronie przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku, ustanowionego dla skarżącej pełnomocnika z urzędu, o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej, gdyż o przyznaniu lub odmowie przyznania pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia, orzeka w drodze odrębnego postanowienia wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) albo sąd (art. 258 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a). W związku z powyższym o wynagrodzeniu pełnomocnika z tytułu udzielonej z urzędu pomocy prawnej rozstrzygnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi.