Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1374/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6165 Nasiennictwo i ochrona roślin uprawnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] d. o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na wprowadzenie do obrotu środka ochrony roślin postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz [...] d. o.o. z siedzibą w [...] kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

[...] z siedzibą w R. [...], reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na wprowadzenie do obrotu środka ochrony roślin.

Pismem z 19 czerwca 2020 r. pełnomocnik skarżącej cofnął przedmiotową skargę.

Sąd pismem z 24 sierpnia 2020 r. wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie dokumentu, z którego wynika prawo D. K. do reprezentowania skarżącego podmiotu wraz z tłumaczeniem na język polski, jeśli dokument ten jest sporządzony w innym języku.

Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 27 sierpnia 2020 r. (k. 90 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 28 § 1 i art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Podkreślenia wymaga, że niezachowanie wymogów formalnych może skutkować wezwaniem przez sąd strony skarżącej do uzupełnienia braków w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 27 sierpnia 2020 r. Tym samym siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych skargi upłynął z dniem 3 sierpnia 2020 r. Skarżąca w zakreślonych przez sąd terminie nie uzupełniła wskazanych wyżej braków formalnych skargi.

Odnosząc się natomiast do wniosku pełnomocnika skarżącej o cofnięcie skargi, należy zauważyć, że w myśl przepisu art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnie skargę. Wskazać jednakże należy, iż cofnięcie skargi nie jest możliwe, jeśli z braku innych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia skarga podlega odrzuceniu. Cofnięcie skargi może bowiem dotyczyć wyłącznie takiej skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Niedopuszczalne jest zatem umorzenie postępowania zainicjowanego skargą dotkniętą brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (zob. T. Woś i inni "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2016). Taka sytuacja niewątpliwie zaistniała w rozpoznawanej sprawie.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.