Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 928/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 9, art. 68 § 2, art. 77 § 1, art. 80,  art. 107 § 1,  art. 138 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 84 ust. 3 pkt 2, art. 83 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska (spr.) Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 16 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 510/10 w sprawie ze skargi J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] marca 2010 r., Starosta [...] działając w oparciu o treść art. 104 k.p.a. oraz art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) cofnął [...] uprawnienie diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. W uzasadnieniu podniósł, że zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż [...] wydał zaświadczenie w którym potwierdził przeprowadzenie badania technicznego samochodu Fiat Seicento nr rej. [...] mimo, że badania takiego nie przeprowadził. Dokonał także wpisu montażu instalacji gazowej w dowodzie rejestracyjnym pojazdu Renault 19 nr rej. [...] niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Spełnione zatem zostały przesłanki do cofnięcia mu uprawnienia diagnosty.

Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w sprawie bezspornym jest, że w dniu 6 listopada 2003 roku [...] posiadając uprawnienie diagnosty dokonał niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa adnotacji w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marki Renault 19 o montażu instalacji gazowej. W dniu 27 czerwca 2008 roku wydał natomiast zaświadczenie o przeprowadzeniu pozytywnego badania technicznego pojazdu marki Fiat Seicento, którego faktycznie nie przeprowadził, dopuszczając się tym samym czynu, o którym mowa w art. 84 ust. 3 pkt. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Fakt poświadczenia nieprawdy w zaświadczeniu został potwierdzony prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia 29 grudnia 2009 roku, sygn. akt IIK 571/09, co z kolei obligowało organ administracji do cofnięcia uprawnienia diagnosty.

Oddalając skargę [...] Sąd I instancji wskazał, że skarżącemu cofnięto uprawnienie diagnosty z dwóch powodów: po pierwsze z uwagi na to, iż w dniu 6 listopada 2003 r. dokonał w dowodzie rejestracyjnym pojazdu Renault 19 wpisu adnotacji o montażu instalacji gazowej oraz po drugie, iż w dniu 27 czerwca 2008 r. wydał zaświadczenie o przeprowadzeniu pozytywnego badania technicznego pojazdu Fiat Seicento mimo, że badania tego nie przeprowadził.

Sąd I instancji podniósł, że jeżeli chodzi o wydanie zaświadczenia o przeprowadzeniu badania technicznego, mimo że tego badania skarżący nie przeprowadził, to postępowanie dowodowe wykazało, iż [...] faktycznie dokonał poprawki w zaświadczeniu o przeprowadzonym badania technicznym Fiata Seicento co do masy pojazdu. Następnie przyłożył pod zaświadczeniem imienną pieczątkę diagnosty [...] i podpisał się za niego. W ocenie WSA w Łodzi jedyną osobą uprawnioną do podpisania się pod zaświadczeniem o przeprowadzeniu badania technicznego pojazdu jest diagnosta dokonujący badania. Podpis ten winien znajdować się wraz z pieczątką identyfikacyjną lub imienną tego diagnosty. Wynika to wprost z treści § 18 ust. 1 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. nr 227 poz. 2250 ze. zm.). Sposób zaś prostowania omyłki w zaświadczeniu reguluje przepis § 18 ust. 2 wymienionego rozporządzenia. Z przepisu tego wynika, iż sprostowania może dokonać jedynie uprawniony diagnosta (tzn. ten, który wystawił zaświadczenie) poprzez skreślenie pomyłkowego wpisu i wpisaniu prawidłowej informacji z opatrzeniem datą, podpisem diagnosty i pieczątką imienną. Sprostowania można też dokonać przez wystawienie nowego zaświadczenia z odpowiednim wyjaśnieniem. Skarżący swoim zachowaniem naruszył przepis § 18 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia. Dokonał bowiem poprawki w zaświadczeniu co do masy pojazdu przez wystawienie nowego zaświadczenia z komputera z poprawioną informacją mimo, że nie przeprowadził badania technicznego pojazdu Fiat Seicento. Przyłożył także imienną pieczątkę [...] i następnie sfałszował jego podpis pod zaświadczeniem. W istocie wystawił więc nowe zaświadczenie mimo, że nie przeprowadził badania technicznego tego pojazdu a zatem nie był uprawniony do wystawienia zaświadczenia. Nie był także uprawniony do dokonywania jakichkolwiek poprawek w zaświadczeniu. Dowodzi to, iż spełniona została przesłanka określona w punkcie 2 artykułu 83 ust. 3 ustawy z 20 czerwca 1997 r. uzasadniająca cofnięcie uprawnienia diagnosty a mianowicie taka, iż [...] wydał zaświadczenie o przeprowadzeniu badania technicznego Fiata Seicento niezgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami. Istniała więc uzasadniona przyczyna do cofnięcia mu uprawnienia diagnosty.

Sąd wskazał, że wymienione okoliczności wynikają z protokołu kontroli Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów w D. przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2010 r. W protokole tym [...] przyznał się bowiem do dokonania poprawki w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu Fiat Seicento mimo, że badania tego nie przeprowadził. Przyznał się także do sfałszowania podpisu [...] w wydanym zaświadczeniu. Wymienione uchybienia skarżącego zostały zatem stwierdzone w wyniku kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt.1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Przepis art. 84 ust. 3 wymienionej ustawy stanowi, iż tylko uchybienia stwierdzone w czasie kontroli mogą być podstawą do cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych i taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Ustalenia kontroli z dnia 5 lutego 2010 r. stwierdziły bowiem, iż [...] wystawił zaświadczenie o przeprowadzeniu badania technicznego Fiata Seicento niezgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami.

Sąd nie podzielił poglądu strony skarżącej, iż organy administracji wydały swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na podstawie prawomocnego wyroku skazującego z dnia 29 grudnia 2009 r. Podkreślić należy, iż wyrokiem w sprawie II K 571/09 Sąd Rejonowy w O. skazał [...] ze przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. w związku z art. 12 k.k. oraz z art. 271 § 1 kk. Został on skazany m.in. za sfałszowanie podpisu [...] oraz za wystawienie zaświadczenia o przeprowadzeniu badania technicznego Fiata Seicento mimo, że badania takiego nie przeprowadził. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej wyrok ten nie był wyłączną podstawą cofnięcia [...] uprawnień diagnosty. Wyrok ten potwierdza jedynie te okoliczności, które stwierdzono w czasie kontroli w dniu 5 lutego 2010 r. Skarżący sam się zresztą przyznał do dokonania poprawki w zaświadczeniu oraz sfałszowaniu podpisu [...].

Odnosząc się do drugiej przyczyny cofnięcia skarżącemu uprawnienia diagnosty a mianowicie dokonanie wpisu montażu instalacji gazowej w dowodzie rejestracyjnym pojazdu Renault 19, Sąd wskazał, że w sprawie okolicznością niesporną jest fakt, iż [...] dokonał wpisu montażu instalacji gazowej w dowodzie rejestracyjnym samochodu Renault 19. W czasie kontroli w dniu 5 lutego 2010 r. o której mowa w art. 83b ust. 2 ustawy z 20 czerwca 1997 r., nie ustalono jednak którego dnia dokonano wpisu. Protokół kontroli w tej kwestii jest bardzo lakoniczny. Wynika z niego, iż skarżący przyznał się do dokonania wpisu lecz nie miał świadomości, że jest to niezgodne z obowiązującymi przepisami. W protokole jednak nie ustalono kiedy dokonano wpisu a ma to zasadnicze znaczenie w sprawie. Istotne jest bowiem, czy wpis dokonano przed czy po 17 października 2003 r. czyli przed, czy po zmianie przepisów dotyczących wpisu montażu instalacji gazowej do dowodu rejestracyjnego pojazdu. Skoro okoliczność ta nie została ustalona w czasie kontroli to dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego Renault 19 nie można uznać za przyczynę uzasadniającą cofnięcie skarżącemu uprawnień diagnosty.

W ocenie WSA, jedynie uchybienia stwierdzone w czasie kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 ustawy z 20 czerwca 1997 r., mogą stanowić postawę cofnięcia diagnoście uprawnienia. Taką przyczyną nie mogą być natomiast uchybienia ujawnione poza kontrolą. W sytuacji gdy w czasie kontroli w dniu 5 lutego 2010 r. nie zostało ustalone którego dnia skarżący dokonał wpisu montażu instalacji gazowej do dowodu rejestracyjnego to dokonanie takiego wpisu nie uzasadniało cofnięcia uprawnień diagnosty.

Sąd podniósł także, że w czasie przesłuchania w dniu 8 stycznia 2010 r. skarżący dokładnie opisał okoliczności dokonania tego wpisu. Z zeznań tych wynika, iż w dniu 6 listopada 2003 r. podczas przeprowadzenia badania technicznego pojazdu Renault 19, zauważył brak adnotacji o gazie w dowodzie rejestracyjnym. W związku z czym dokonał wpisu o montażu instalacji gazowej. Z zeznań tych wynika zatem, iż wpisu dokonał on 6 listopada 2003 r. lub później. Zeznania te nie mogą jednak stanowić podstawy ustalenia daty dokonania tego wpisu gdyż okoliczność ta musi wynikać z przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2. Przepis art. 84 ust.3 ustawy z 20 czerwca 1997 r. musi być bowiem interpretowany ściśle zaś z przepisu tego wynika, iż jedynie uchybienia stwierdzone w wyniku kontroli uzasadniają cofnięcie uprawnień diagnoście. Zeznania [...] złożone w dniu 8 stycznia 2010 r. nie mogą zastępować braków ustaleń w tym zakresie w protokole kontroli z 5 lutego 2010 r. W przekonaniu sądu skoro w czasie kontroli nie zostało ustalone którego dnia skarżący dokonał adnotacji o montażu instalacji gazowej do dowodu rejestracyjnego to fakt dokonania takiej adnotacji nie może stanowić podstawy do cofnięcia uprawnień diagnosty.

W konkluzji Sąd I instancji wskazał, że skarga [...] nie jest zasadna. Kontrola, o której mowa w art. 83b ust. 2 ustawy z 20 czerwca 1997 r. wykazała, iż skarżący dokonał poprawki w zaświadczeniu o przeprowadzeniu badania technicznego Fiata Seicento mimo, że nie dokonał badania tego pojazdu oraz sfałszował podpis [...] na tym zaświadczeniu. Wydał zatem zaświadczenie niezgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami. W świetle art. 84 ust. 3 pkt. 2 ustawy z 20 czerwca 1997 r. uzasadniało to cofnięcie uprawnień diagnosty.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2005 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej jako: p.u.s.a.) przez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która nie przystaje do stanu sprawy i zebranego materiału dowodowego, jak również dokonano rozstrzygnięcia z punktu widzenia słuszności, nie zaś legalności wydania kontrolowanej decyzji.

b) art. 84 ust. 3 pkt. 2 ustawy. - Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzą podstawy do cofnięcia skarżącemu uprawnień do wykonywania badań technicznych w sytuacji, gdy kontrola przeprowadzona w myśl art. 83 ust. 2 pkt. 1 wymienionej ustawy, nie wykazała by [...] dopuścił się badania technicznego niezgodnie z przepisami prawa, zaś w świetle powołanego! przepisu i utrwalonych poglądów judykatury i doktryny, tylko uchybienia stwierdzone w toku kontroli mogą być podstawą do cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów.

II. naruszenie przepisów postępowania:

a) art. 145 § 1 pkt. 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej jako: p.p.s.a.), w zw. z art. 7, 8, 9, 10, 68 § 2, 77 § 1, 80 i 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. wobec -utrzymania w mocy decyzji organu I instancji wydanej z naruszeniem przepisów art. 7, 8, 9, 68 § 2, 77 § 1, i 80, 107 § 1 k.p.a.-polegającym na dowolnym uznaniu, że protokół z kontroli Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów w D. z dnia 5 lutego 2010 r. dowodzi, że [...] wydał zaświadczenie o przeprowadzeniu badania technicznego Fiata Seicento niezgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami, podczas gdy protokół ten, został sporządzony z naruszeniem przepisu art. 68 § 2 k.p.a. nie zawierając chociażby podpisu [...], a więc nie powinien stanowić dowodu w sprawie, zwłaszcza, że nie zostały przeprowadzone w tym zakresie żadne inne dowody, jak i polegającym na braku rzetelnego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych i mogących wyniknąć stąd dla strony konsekwencjach. Naruszenie to natomiast miało bardzo istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, albowiem uwzględnienie powyższych uchybień, niewątpliwie skutkowałoby uwzględnieniem skargi [...] i uchyleniem zaskarżonej decyzji.

b) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 9, 68 § 2, 77 § 1, 80 i art. 107 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty O. z dnia [...] marca 2010 r. o cofnięciu uprawnień diagnoście, zostały wydane z naruszeniem przepisu prawa materialnego tj. art. 84 ust. 3 pkt. 2 ustawy prawo o ruchu drogowym polegającym na cofnięcie skarżącemu uprawnień do dokonywania badań technicznych pojazdów w sytuacji, gdy kontrola o której mowa w art. art. 83 ust. 2 pkt. 1 wymienionej ustawy, nie wykazała by diagnosta dopuścił się badania technicznego niezgodnie z przepisami prawa, oraz naruszeniem przepisów art. 7, 8, 9, 68 § 2, 77 § 1, 80 i art. 107 § 1 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, skoro dowód będący podstawą kwestionowanego orzeczenia w postaci protokołu kontroli, został sporządzony z pogwałceniem przepisów prawa, co pozbawia go mocy dowodowej, co z kolei powoduje, że materiał dowodowy zgromadzony z naruszeniem przepisów prawa, nie stwarzał podstaw do wydania kwestionowanych przez skarżącego decyzji.

c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi do zarzutów zawartych w skardze dotyczących zebrania materiału dowodowego z naruszeniem przepisów postępowania i oparcia się na protokole kontroli sporządzonym z naruszeniem przepisów art. 68 § 2 k.p.a.

d) art. 134 § 1 p.p.s.a. - poprzez brak odniesienia się do zarzutów zawartych w skardze i tym samym dokonanie niepełnej oceny legalności wydanych decyzji.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił wyczerpująca argumentacje do wszystkich przedstawionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Rozpoznając zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej w pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutu naruszenia prawa ustrojowego tj. art. 1 p.u.s.a. (autor skargi kasacyjnej miał zapewne na myśli art. 1 §1 i § 2 p.u.s.a.). Należy przede wszystkim podnieść, że naruszenie tego przepisu może nastąpić wówczas, gdy Sąd dokonuje kontroli zaskarżonego orzeczenia na podstawie innego kryterium niż zgodność z prawem, chyba że w danej sprawie ustawa stanowi inaczej. W niniejszej sprawie WSA w Łodzi dokonał kontroli zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, a ocena tej kontroli - nie podzielona przez skarżącego - nie może stanowić o zasadności zarzutu.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy w świetle art. 84 ust. 3 ustawy -. Prawo o ruchu drogowym niezbędnym warunkiem wydania przez starostę decyzji o cofnięciu uprawnienia diagnoście do wykonywania badań technicznych jest stwierdzenie uchybień, o których mowa w pkt 1 i 2 (art. 84 ust. 3 ustawy) tego przepisu, wyłącznie w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych przewidzianych w art. 83b ust. 2 pkt 1.

Zdaniem skarżącego, podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 5 lutego 2010 r. w Stacji Kontroli Pojazdów [...] nie stwierdzono naruszeń, o których mowa w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy p.r.d., a więc brak było podstaw do cofnięcia uprawnień diagnosty.

Przede wszystkim należy podzielić pogląd Sądu I instancji, iż celem przepisu art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Diagnosta bowiem decyduje o dopuszczeniu pojazdu do ruchu drogowego, a więc dopuszczenie do ruchu pojazdu o niesprawdzonym przez niego stanie technicznym może być zagrożeniem bezpieczeństwa na drogach. Wymagana jest więc od diagnosty szczególna staranność w wykonywaniu swoich obowiązków i przestrzeganiu przepisów prawa.

Z przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 wynika, iż starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1 (wcześniej do 21 sierpnia 2004 r., art. 83 ust. 6), stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

Sąd I instancji przyjął, iż kontrola przeprowadzona u przedsiębiorcy w dniu 5 lutego 2010 r. ujawniła fakt, iż skarżący dopuścił się naruszeń przepisów prawa, za które został skazany prawomocnym wyrokiem karnym i wyraził pogląd, że niezbędnym warunkiem podjęcia decyzji o cofnięciu diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych jest stwierdzenie określonych uchybień w wyniku kontroli, o której mowa w art. 83b ust.2. W sytuacji jeżeli przeprowadzona kontrola nie wykaże by diagnosta dopuścił się przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z przepisami prawa pozbawienie go uprawnienia do wykonywania badania technicznego jest wyłączone. Decydujące są zatem ustalenia wyniku kontroli. Nie można natomiast cofnąć diagnoście uprawnienia do przeprowadzenia badań technicznych wyłącznie na podstawie prawomocnego wyroku karnego stwierdzającego popełnienie przestępstwa przez diagnostę.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu Sądu Wojewódzkiego, iż niezbędnym warunkiem podjęcia decyzji o cofnięciu diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych jest stwierdzenie określonych uchybień w wyniku kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2, pogląd ten jest wadliwy, co potwierdziła uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r. sygn. akt II GPS 2/11 prezentująca pogląd, że sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.) nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż brak jest normatywnych przesłanek do przyjęcia, że kontrola przeprowadzona w oparciu o art. 83b ust. 2 pkt 1 (uprzednio art. 83 ust. 6) - Prawo o ruchu drogowym jest elementem nadzoru nad uprawnionymi diagnostami. Jest to kontrola działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorcę. Natomiast uprawnienia nadzorcze starosty w stosunku do diagnostów określa art. 84 ust. 2 i 3 p.r.d., a elementami tego nadzoru są: nadanie uprawnień do wykonywania badań technicznych i cofnięcie nadanych uprawnień przy zaistnieniu ustawowych przesłanek.

Podkreślić należy, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 29 grudnia 2009 r. sygn. akt II K 571/09 skarżący [...] został uznany winnym tego, że będąc diagnostą uprawnionym do przeprowadzania przeglądów technicznych pojazdów i z tego tytułu osobą uprawnioną do wystawiania zaświadczeń o przeprowadzonym badaniu technicznym – poświadczył nieprawdę, wystawiając dokument w postaci zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 27 czerwca 2008 r., w którym potwierdził przeprowadzenie badania technicznego samochodu osobowego marki Fiat Seicento o numerach rejestracyjnych [...], podczas gdy w rzeczywistości takiego badania technicznego pojazdu nie przeprowadził.

Ma rację skarżący, że kontrola przeprowadzona w dniu 5 lutego 2010 r. nie stwierdziła uchybień o których mowa w art. 84 ust. 3, nie ma to jednak znaczenia w stanie faktycznym niniejszej sprawy.

W świetle stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawionego w wyżej powołanej uchwale, podzielonego przez skład orzekający w niniejszej sprawie, organy zasadnie przyjęły, iż spełniona została przesłanka z art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy p.r.d., co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji, a Sąd I instancji kontrolując legalność zaskarżonej decyzji prawidłowo przyjął, iż nie narusza ona przepisów prawa.

Zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w pkt II lit. a i b petitum skargi kasacyjnej, są w świetle powyższego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadne.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na nieodniesieniu się do argumentów skarżącego, co do wadliwości protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu 5 lutego 2010 r., stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie.

W myśl art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy np. uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia

Należy przyznać rację skarżącemu, że Sąd I instancji nie odniósł się do argumentacji skarżącego dotyczącej wadliwości protokołu kontroli – jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Tym bardziej, że w tezie powołanej wcześniej uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r. sygn. akt II GPS 2/11 stwierdzono, że sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie.

W ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów zawartych w skardze i tym samym dokonanie niepełnej oceny legalności wydanych decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny po wnikliwej analizie tego zarzutu uznał go za niezasadny.

Oceniając pod tym kątem zaskarżony wyrok Sądu I instancji należy stwierdzić, iż wbrew stanowisku strony skarżącej Sąd ten nie naruszył wskazanego art. 134 § 1 p.p.s.a., ponieważ dokonał oceny zaskarżonej decyzji SKO w [...] biorąc pod uwagę jej zgodność z prawem, zbadał w pełnym zakresie treść zaskarżonego aktu i wszystkie czynności postępowania poprzedzające jego wydanie, nie poprzestając jedynie na zarzutach i wnioskach zawartych w skardze. Fakt, iż Sąd pierwszej instancji – wbrew stanowisku strony skarżącej - podzielił ocenę SKO, co do naruszeń dokonanych przez skarżącego, nie może być skutecznie podnoszony jako zarzut naruszenia wskazanego art. 134 § 1 p.p.s.a.

Reasumując powyższe, mimo błędnego w części uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżony wyrok odpowiada prawu i zgodnie z art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.