Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 4916/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Mirella Łent, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 392/21 w sprawie ze skargi B. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 11 grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 16.06.2021 r. o sygn. III SA/Wa 392/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. M. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 11.12.2020 r., nr [...], wydane w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

2. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Warszawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego), który zaskarżył ten wyrok w całości. Sformułował również wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonego postanowienia a także postanowienia go poprzedzającego oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) polegające na niedopełnieniu przez organ obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także obowiązku podjęcia, wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, co w konsekwencji skutkowało błędami w ustaleniach faktycznych, polegającymi na uznaniu, że nie istnieją uzasadnione przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie wyłączenia spod egzekucji nieruchomości;

b) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2.04.1997 r. (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm., dalej: Konstytucja RP) polegające na prowadzeniu przez organ postępowania w sposób rażąco naruszający podstawowe zasady procedury administracyjnej, a zwłaszcza przez niezapewnienie skarżącemu dostatecznej możliwości udziału w postępowaniu oraz w wydaniu zaskarżonej decyzji, a nadto nierówne traktowanie skarżącego;

c) art. 61a § 1 k.p.a. polegające na jego błędnym zastosowaniu i uznaniu, że skarżący nie jest podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o wyłączenie spod egzekucji;

d) art. 80 k.p.a. i art. 233 § 1 k.p.a. polegające na wyprowadzeniu wniosków niebędących konkluzją wynikającą z materiału dowodowego przez uznanie, że nie istnieją uzasadnione przesłanki do złożenia wniosku o wyłączenie spod egzekucji;

e) art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku właściwego umotywowania zaskarżonej decyzji oraz sporządzeniu uzasadnienia, które nie zawiera należytej oceny materiału dowodowego przedstawionego przez skarżącego.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono wyrokowi naruszeniu prawa materialnego, tj.:

a) art. 27f § 1 ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm., dalej: u.p.e.a.) przez jego niezastosowanie;

b) art. 38 § 1 u.p.e.a. przez jego niezastosowanie.

2.2. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

3.1. Jako pozbawione podstaw należy uznać wszystkie zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Nawiązując do tych zarzutów kasacyjnych należy stwierdzić, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 233 § 1 k.p.a., art. 107 § 3, a także art. 8 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zostały sformułowane w zbyt dużym stopniu ogólności. Ponadto, wbrew wymogowi z art. 176 p.p.s.a., w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący nie wskazał jakiegokolwiek konkretnego uzasadnienia naruszenia ww. przepisów postępowania przez WSA w Warszawie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej składa się prawie wyłącznie z relacji z przebiegu postępowania egzekucyjnego (4 strony z 5). Zarówno w części wstępnej skargi kasacyjnej, jak i w uzasadnieniu, skarżący ponadto nie wykazał, w jaki sposób ewentualne naruszenie każdego z wymienionych przepisów postępowania, przy odmiennej ocenie - doprowadziłyby do innego rozstrzygnięcia sprawy przez WSA w Warszawie. Tym samym nie uprawdopodobnił, że podnoszone okoliczności mogły mieć potencjalnie istotny wpływ na wynik postępowania przed Sądem pierwszej instancji, co jest wymogiem art. 174 pkt 2 p.p.s.a. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To zaś nakłada na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek wykazania istnienia związku przyczynowego pomiędzy zarzucanym uchybieniem przepisom postępowania, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego.

Nadmienić przy tym wypada, że WSA w Warszawie nie mógł naruszyć samodzielnie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a jedynie mógł wadliwie ocenić ich naruszenie przez organ administracji publicznej przy nieodpowiednim zastosowaniu, a w wyniku kontroli działalności administracji publicznej mógł naruszyć przepisy postępowania sądowoadministracyjnego. Wadliwy jest w związku z tym także brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego z naruszeniem przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również brak ich odniesienia do postępowania przed Sądem pierwszej instancji w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Powołanie przepisów postępowania administracyjnego w oderwaniu od będących podstawą zaskarżonego wyroku przepisów postępowania sądowego, nie może być uznane za spełniające przesłanki podstaw kasacyjnych, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym, stosownie do art. 173 § 1 p.p.s.a., jest orzeczenie sądu.

Dla porządku należy przypomnieć, że obowiązek związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podniesionymi w jej ramach zarzutami oznacza skorelowany z tym obowiązek po stronie wnoszącego skargę kasacyjną precyzyjnego wskazywania regulacji prawnych, których naruszenia doszukuje się w działaniu sądu pierwszej instancji. Zarówno art. 183 § 1, jak i z art. 174 oraz art. 176 p.p.s.a. stanowi, że do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które jej zdaniem zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone czy ocenione. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom postępowania wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

3.2. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżący zarzucił wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez niezastosowanie art. 27f § 1 oraz art. 38 § 1 u.p.e.a. Konstruując w ten sposób zarzuty, wbrew wymogowi z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżący nie podał o jakie niewłaściwe zastosowanie chodzi i jakie przepisy powinny w ich miejsce być zastosowane. Ponadto, wbrew wymogowi z art. 176 p.p.s.a., w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący nie wskazał jakiegokolwiek konkretnego uzasadnienia naruszenia art. 38 § 1 u.p.e.a., co uniemożliwia jego kontrolę kasacyjną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można za uzasadnienie zarzutu uznać cytatu z postanowienia organu, w którym wymieniono art. 38 § 1 u.p.e.a. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 27f § 1 u.p.e.a. przez jego niezastosowanie, to poza takim jego ogólnym sformułowaniem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (s. 5) skarżący podał, że posiada status osoby zobowiązanej, jednakże powyższa nieruchomość stanowi majątek wspólny skarżącego wraz ze swoją małżonką. Osoba będąca w związku małżeńskim z podatnikiem zobowiązanym wobec Urzędu Skarbowego sama z racji małżeństwa odpowiedzialności nie ponosi, zatem nie można uznać, że jest osobą zobowiązaną. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wprawdzie art. 27f § 1 u.p.e.a. przewiduje, iż w sprawie odpowiedzialności majątkiem wspólnym małżonkowi zobowiązanego przysługuje prawo sprzeciwu, którego podstawą jest ograniczenie, zniesienie, wyłączenie lub ustanie odpowiedzialności całością albo częścią majątku wspólnego. W sprzeciwie określa się istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Należy podzielić jednak stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, który wyjaśnił, że art. 27f § 1 u.p.e.a nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie zarówno ze względu na jego treść w kontekście wniosku z 9.06.2020 r. wniesionego przez zobowiązanego, jak i wejście w życie art. 27f § 1 u.p.e.a. dopiero 30.07.2020 r.

3.3. W konsekwencji wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej uznać należy za niezasadne, ponieważ zostały skonstruowane wadliwie w sposób uniemożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ich merytoryczne rozpatrzenie. Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ skarżący, który ją wniósł, zrzekł się rozprawy, a Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów (art. 182 § 3 p.p.s.a.).

sędzia Mirella Łent sędzia Sławomir Presnarowicz sędzia Stanisław Bogucki