Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 124/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: par. 1a ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 371
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek  pandemii COVID-19

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Rupińska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 października 2022 r. sprawy ze skargi "R" na rozstrzygnięcie zawarte w akcie Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w G. z dnia 18 czerwca 2021 r. nr RO.056-3.253.1.TR.21 w przedmiocie przyznania dofinansowania uchyla zaskarżony akt.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 6 maja 2021 r. W.S. wykonujący działalność pod firmą W. (dalej: Przedsiębiorca) wystąpił do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Gdańsku o przyznanie świadczeń na podstawie art. 15 gga albo aktów wykonawczych wydanych na podstawie art. 15 ggb ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r., poz. 374 ze zm., dalej: ustawa o COVID).

Pismem z dnia 18 czerwca 2021 r. Wojewódzki Urząd Pracy w Gdańsku odmówił Przedsiębiorcy przyznania świadczenia na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników. Uzasadniając rozstrzygnięcie WUP wskazał, że z rejestru REGON udostępnionego przez Główny Urząd Statystyczny wynika, że na dzień 31 marca 2021 r. Przedsiębiorca nie prowadził działalności gospodarczej, której rodzaj przeważającej działalności został oznaczony jednym z kodów określonych w § 1 ust. 1a rozporządzenia. Ponadto WUP zauważył, że wypłata świadczenia może nastąpić po spełnieniu łącznie wszystkich przesłanek określonych w art. 15gga ustawy COVID-19 i § 1 rozporządzenia. Późniejsza modyfikacja dokonana przez Przedsiębiorcę w rejestrze REGON nie jest uwzględniania w wykazie PKD, albowiem oddaje on stan aktualny w dniu 31 marca 2021 r.

Powyższe stanowisko WUP podtrzymał w piśmie z dnia 22 lipca 2021 r.

Skargę na zapadłe rozstrzygnięcie wniósł Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców podnosząc zarzuty naruszenia:

1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) § 1a ust. 1, 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. poz. 371; dalej jako "rozporządzenie") w zw. z art. 15gga ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.; dalej jako: "ustawa COVID- 19), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dla przyznania W.S. ww. wsparcia konieczne jest prowadzenie przez niego przeważającej działalności według kodu PKD określonego w ww. przepisie, a uwzględnionego w rejestrze REGON na dzień 31 marca 2021 r., podczas gdy z przepisu tego wynika, iż ulgę należy przyznać, jeżeli przedsiębiorca na dzień 31 marca 2021 r. rzeczywiście prowadzi działalność gospodarczą oznaczona według PKD jako rodzaj przeważającej działalności z jednym ze wskazanych kodów;

2. przepisów postępowania administracyjnego. które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 7, art. 77 § 1 , art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej jako: "k.p.a.") poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego, a w szczególności pominięcie dowodów oraz argumentów przedsiębiorcy przemawiających za tym, że rzeczywiście wykonuje on działalność gospodarczą pod kodem PKD 96.01.Z, dowolną i wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji rozpoznanie sprawy wyłącznie na podstawie treści zawartych w rejestrze CEIDG oraz nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego mającego zweryfikować jaki przeważający rodzaj działalności według kodu PKD rzeczywiście wykonuje przedsiębiorca,

b) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie, przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności brak wskazania z jakiego względu przedsiębiorcy odmówiono przyznania świadczenia na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników;

Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty, Rzecznik wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości, ewentualnie o stwierdzenie bezskuteczności odmowy zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy i uznanie obowiązku zawarcia umowy, o której mowa w art. 15gga ust. 1 ustawy COVID-19 w zw. z § 1a ust. 1 rozporządzenia oraz wypłaty świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Urząd Pracy podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo podniósł, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku złożona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, bowiem przedmiot sprawy nie należy do właściwości sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do stanowisk stron co do charakteru zaskarżonej formy działania administracji. Rzecznik bowiem uważał, że odmowa zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i dlatego domagał się stwierdzenia jej bezskuteczności, natomiast WUP uważał, że odmowa nie mieści się w katalogu form poddanych sądowej kontroli (i dlatego domagał się odrzucenia skargi, a dopiero w razie nieuwzględnienia tego stanowiska - oddalenia skargi).

Sąd stwierdza, że zaskarżona odmowa zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy (pismo WUP z dnia 18 czerwca 2021 r.) podlega sądowej kontroli, bowiem - wbrew stanowisku organu - mieści się w katalogu form poddanych tej kontroli (art. 3 § 2 p.p.s.a.), nie jest jednak czynnością - jak twierdził Rzecznik - lecz innym niż decyzja lub postanowienie aktem w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Stanowisko takie zostało przyjęte w orzecznictwie NSA, który w postanowieniach uchylających postanowienia sądu I instancji o odrzuceniu skarg w tych sprawach (postanowienia z dnia 17 listopada 2021 r. I GSK 1414/21 i I GSK 1413/21, czy z dnia 19 listopada 2021 r. I GSK 1415/21, a także wcześniejsze postanowienie z dnia 18 czerwca 2021 r., I GSK 474/21 - CBOSA) podkreślił, że "w przepisie art. 15gga ust. 9 ustawy o COVID wskazano, że dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy, po stwierdzeniu kompletności wniosku i złożeniu przez przedsiębiorcę wszystkich oświadczeń, o których mowa w ust. 6 pkt 2-7, występuje niezwłocznie w formie elektronicznej do dysponenta Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o przyznanie limitu/zapotrzebowania na środki na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy. Oznacza to, że gdy organ ten zamierza "przyznać" świadczenie, musi zawrzeć umowę, ale najpierw musi podjąć rozstrzygnięcie, że to uczyni. Ustawodawca przemilczał, w jakiej formie ma nastąpić odmowa przyznania świadczenia". Zdaniem NSA, "nie jest to decyzja administracyjna. Z uwagi na to, że mamy tu do czynienia z dysponowaniem przez Dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, środkami z funduszu pracy, nie mamy tu typowej relacji cywilnoprawnej, ale administracyjnoprawną konstrukcję związaną z podejmowaniem aktu w oparciu o ustawowe upoważnienie do dysponowania środkami funduszu. Dopiero w dalszej kolejności, jeżeli Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy, dojdzie do wniosku (podejmie rozstrzygnięcie), że chce przekazać pewne środki beneficjentowi zawiera umowę. W tym działaniu (rozstrzygnięciu), poprzedzającym zawarcie umowy, należy również dopatrywać się władczości administracyjnoprawnej, a rozstrzyganie o tym, że dany podmiot nie spełnia przesłanek, aby zawrzeć z nim umowę, na podstawie, której otrzyma wsparcie, należy uznać za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.".

Przechodząc do meritum sprawy przypomnieć trzeba, że w myśl § 1a ust. 1 rozporządzenia przyznaje się świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, który na dzień 31 marca 2021 r. prowadził działalność gospodarczą, oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami: 47.41.Z, 47.42.Z, 47.43.Z, 47.51.Z, 47.52.Z, 47.53.Z, 47.54.Z, 47.59.Z, 47.64.Z, 47.65.Z, 47.71.Z, 47.72.Z, 47.75.Z, 47.77.Z, 49.39.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 77.29.Z, 77.39.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59. A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1662 oraz z 2021 r. poz. 36 i 97), lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.02.Z, 96.04.Z, 96.09.Z, którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z trzech miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy w następstwie wystąpienia COVID-19 co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego lub w lutym 2020 r., lub we wrześniu 2020 r. Przepis art. 15gga ustawy o COVID- 19 stosuje się, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału.

Dalej z § 1 ust. 2 ww. aktu wynika, że oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 31 marca 2021 r.

Podkreślenia wymaga, że Dyrektor WUP literalnie odczytując ww. przepis, posiłkując się informacją uzyskaną z GUS z rejestru REGON, przyjął, że skoro na dzień 31 marca 2021 r. Przedsiębiorca nie miał w rejestrze REGON jako przeważającej działalności ujawnionej działalności o kodzie PKD 96.01.Z, to dofinansowanie jemu nie przysługuje. Organ nie uwzględnił w żadnej mierze wyjaśnień Przedsiębiorcy co do faktycznie prowadzonej jako przeważającej działalności, jak i nie zbadał przedstawionych dowodów na tę okoliczność.

W ocenie Sądu organ dokonał błędnej wykładni ww. przepisu rozporządzenia w zakresie użytego w nim pojęcia "oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności jako rodzaj przeważającej działalności".

Sąd uznał, podobnie jak wskazuje się w judykaturze na tle analogicznych regulacji ustawy COVID-19 (art. 15zze4 ust. 3, art. 31zo ust. 10, art. 15gga ust. 2) i przepisów wykonawczych do tej ustawy (np. § 4 ust. 2, § 10 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 - Dz. U. poz. 152), że pojęcie "oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności jako rodzaj przeważającej działalności" należy odnosić do działalności rzeczywistej, faktycznie prowadzonej, a nie deklarowanej (por. nieprawomocny wyrok WSA w Gliwicach z 14 stycznia 2022 r., sygn. III SA/GL 990/21, dostępny j.w.; wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z 11 stycznia 2022 r., sygn. VII 959/21, Lex nr 3291421; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 13 października 2021 r., sygn. III AUa 282/21, Lex nr 3287922, wyroki NSA: z 4 lutego 2022 r., sygn. I GSK 1176/21; z 26 stycznia 2022 r., sygn. I GSK 1145/21, dostępne j.w.). Wykładnia językowa przepisu § 1a ust. 2 jest niewystarczająca do dokonania prawidłowej oceny spełnienia warunku w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według PKD, a tym samym i oceny wystąpienia w sprawie spornej pomiędzy stronami przesłanki do przyznania skarżącej spółce przedmiotowych świadczeń.

Wyjaśnienia wymaga, że rejestr podmiotów REGON prowadzony jest dla potrzeb statystyki publicznej, której celem jest zapewnienie rzetelnego, obiektywnego i systematycznego informowania społeczeństwa, organów państwa i administracji publicznej oraz podmiotów gospodarki narodowej o sytuacji ekonomicznej, demograficznej, społecznej oraz środowiska naturalnego (art. 3 ustawy z 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej - t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 443 z późn. zm., dalej: u.s.p.). Rejestr ten ma charakter formalny i opiera się na oświadczeniach podmiotów zobowiązanych do przekazywania danych, które nie podlegają merytorycznej weryfikacji. Nie tworzy on stanu prawnego, także w obszarze działalności gospodarczej. Wpis do rejestru należy traktować raczej w kategoriach domniemania prawnego, które ma na celu uproszczenie postępowania o udzielenie ulgi, ale o charakterze wzruszalnym, zatem takiego, które może być obalone dowodami przeciwnymi.

Rodzaj deklarowanej działalności jest także oświadczeniem wiedzy i ma charakter faktów. Może być kwestionowany, ponieważ stan stwierdzony takim oświadczeniem jako fakt podlega ocenie w kategoriach prawdy albo fałszu (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 7 stycznia 2013 r., sygn. II UK 142/12 i z 23 listopada 2016 r., sygn. II UK 402/15, publ.: https://legalis.pl).

W związku z powyższym należy przyjąć, że dofinansowanie, o którym mowa w art. § 1a ust. 1 rozporządzenia nie powinno trafiać do podmiotów, które nie prowadzą działalności określonej w tym przepisie jako przeważająca. Nie można jej przyznawać z pominięciem podmiotów, które pomimo braku zgłoszenia organowi statystyki publicznej jako przeważającego rodzaju działalności tej wymienionej w § 1a ust. 1 rozporządzenia, rzeczywiście taki rodzaj działalności w stanie na dzień 31 marca 2021 r. prowadziły. Takie formalne ograniczenie wynikające z wpisu w rejestrze podmiotów REGON nie spełniłoby konstytucyjnego wymogu proporcjonalności odnośnie celu, jaki zamierzano osiągnąć omawianą regulacją ulgową. Poprzestanie na formalnej treści wpisu w rejestrze podmiotów REGON (wg stanu na 31 marca 2021 r.) wykluczałoby przyznanie pomocy tym, do których została skierowana.

W ocenie Sądu jednoznacznym zamiarem ustawodawcy we wprowadzeniu ww. regulacji prawnych było przyznanie pomocy publicznej przedsiębiorcom działającym w branżach najbardziej poszkodowanych na skutek epidemii. Jedną z takich branż, wprost wymienioną w § 1a ust. 1, jest działalność oznaczona kodem PKD 96.01.Z – pranie i czyszczenie wyrobów włókienniczych i futrzarskich.

Wprowadzane przez prawodawcę ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej, bez względu na formę, w jakiej to następowało, także w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, powinny wiązać się z rozwiązaniami mającymi udzielać wymiernego i realnego wsparcia tym, którzy określonymi ograniczeniami są/byli bezpośrednio obejmowani, a przez to doznali faktycznego, a nie tylko formalnego, ograniczenia konstytucyjnego prawa swobody prowadzenia działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji RP) i możliwości zarobkowania. Określenie formy wsparcia należy do ustawodawcy, a udzielenie ulgi w realizacji fiskalnych obowiązków publicznoprawnych jest jedną z nich. Takie wsparcie przedsiębiorców stanowi realizację zasady sprawiedliwości społecznej, zwłaszcza że ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie rozwiązania prawnego, odnośnie którego nikt nie miał możliwości wcześniejszego przygotowania się na spełnienie jego warunków, choćby poprzez aktualizację danych. Dlatego też w ocenie Sądu Przedsiebiorca mógł ustawowe przesłanki wykazać wszelkimi środkami dowodowymi, w tym podważając formalne znaczenie klasyfikacji działalności w rejestrze podmiotów REGON.

W związku z powyższym zdaniem Sądu Dyrektor WUP błędnie przyjął, że sama treść wpisu w rejestrze REGON w zakresie kodów PKD świadczy o przeważającej działalności wnioskodawcy.

Już z tytułu ustawy COVID-19 i rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy z 26 lutego 2021 r. wynika, że celem wprowadzonych nimi regulacji prawnych jest przeciwdziałanie sytuacjom kryzysowym spowodowanym pandemią COVID, a więc m.in. łagodzenie skutków społeczno-gospodarczych poprzez udzielanie przedsiębiorcom wsparcia materialnego, mającego na celu zapobieżenie upadłości lub likwidacji działalności gospodarczej i miejsc pracy. Uwzględniając powyższe uregulowania prawne i cel ustawy i przepisów wykonawczych, Sąd uznał, że pomoc przewidziana w § 1a ust. 1 rozporządzenia winna trafić do podmiotów, które faktycznie prowadziły 31 marca 2021 r. działalność gospodarczą oznaczoną kodem uprawniającym do zwolnienia, zaś przychód z tej działalności w jednym z trzech miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy w następstwie wystąpienia COVID-19 co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego.

Należy bowiem wziąć pod uwagę, że z treści § 1a ust. 1 rozporządzenia wynika, że przedmiotowe dofinansowanie przysługuje przedsiębiorcom faktycznie prowadzącym daną działalność. Stanowi on bowiem o "przedsiębiorcy prowadzącym działalność". Nie jest zatem decydująca sama treść wpisu do właściwego rejestru. Wobec powyższego, jeżeli dowody wskazują, że przeważający rodzaj działalności mieści się w katalogu objętym zwolnieniem, to brak jest podstaw do odmowy zawarcia umowy tylko z tego tytułu. Oznacza to tym samym, że organ naruszył również § 1a ust. 1 rozporządzenia przez jego błędną wykładnię.

W tym miejscu należy także wskazać, że dane pozyskiwane przez WUP w trybie określonym w § 1a ust. 1 ust. 2 rozporządzenia mają charakter urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. (art. 43 u.s.p.) i są dla organu wiążące, lecz przepisy ustawy COVID-19 i ww. rozporządzenia nie wyłączyły stosowania art. 76 § 3 k.p.a., co nie zostało przez organ dostrzeżone. Oznacza to, że przedsiębiorca prowadzący rzeczywistą działalność gospodarczą, odpowiadającą treści kodów PKD wymienionych w ustawie COVID-19, może przeprowadzić dowód przeciwko treści dokumentu urzędowego. Obalenie domniemania podlegać będzie na wykazaniu, że rzeczywisty stan faktyczny jest inny, niż wynikający z danych pozyskanych przez organ z rejestru podmiotów REGON (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 17 czerwca 2021 r., sygn. I SA/Rz 334/21, dostępny j.w.). Ocena, czy działalność gospodarcza określonego rodzaju jest rzeczywiście wykonywana i w jakich rozmiarach, należy do sfery ustaleń faktycznych. Nie zależy od wpisu do rejestru, choć wpis taki potraktowany został przez ustawodawcę jako domniemanie prawne, mające na celu uproszczenie postępowania o dofinansowanie.

Reasumując Sąd podzielił stanowisko Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorstw, że WUP nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie zebrał i nie rozpatrzył w całości materiału dowodowego, nie zbadał zakresu faktycznie prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej. W toku postępowania nie zbadano zakresu faktycznie prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej. Organ nie podjął jakichkolwiek działań zmierzających do ustalenia, czy przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą oznaczoną kodem PKD 96.01 .Z. Postępowanie dowodowe w sprawie ograniczono wyłącznie do sprawdzenia wpisu w rejestrze REGON udostępnionego przez Główny Urząd Statystyczny. Organ nie wezwał wnioskodawcy - w trybie art. 50 k.p.a. - do udokumentowania istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, tj. rzeczywistego rodzaju przeważającej działalności prowadzonej przez przedsiębiorcę.

W związku z powyższym Sąd stwierdził, że organ dopuścił się opisanego wyżej naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony akt (pkt I wyroku).

Ponownie rozpoznając sprawę organ na mocy art. 153 p.p.s.a. związany będzie oceną prawną wyrażoną w niniejszym wyroku. W rezultacie obowiązkiem Dyrektora WUP będzie ustalenie na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału, jaką faktycznie jako przeważającą działalność Przedsiębiorca prowadził na dzień 31 marca 2021 r. Konsekwencją stwierdzenia, że działalnością tą była działalności o kodzie PKD 96.01.Z powinno być udzielenie wnioskowanego dofinansowania.