Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1067/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono rozkaz personalny I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi T. T. na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia prawa do uposażenia I. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w S. nr [...] z dnia [...] r. II. zasądza od Komendanta Policji na rzecz skarżącego T. T. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w S. pozbawił [...] T. T. (dalej przywoływany jako: "Skarżący") prawa do uposażenia za okres od [...] r. do [...] r. w związku z nieprawidłowym wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego.

2. W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia uzupełnionym pismem z dnia 16 lipca 2018 r. Skarżący zarzucił:

- brak ustaleń przez Organ I instancji w zakresie celu zwolnienia lekarskiego, z czego następnie wywiedziono niemożność stwierdzenia zgodności, czy niezgodności zwolnienia z przepisami prawa;

- bezprawność zakwestionowania przez Organ zaświadczenia lekarskiego w przedmiocie wcześniejszych zaleceń lekarza;

- prowadzenie subiektywnej polemiki dotyczącej ustaleń faktycznych dokonanych przez Naczelnika Wydziału Prewencji KMP w S. w trakcie kontroli prawidłowości korzystania ze zwolnienia lekarskiego. Odnośnie powyższego Skarżący dodatkowo oświadczył, że zajęcia [...] prowadzi jako wolontariat, cyklicznie na zmianę z bratem i nie uciekał z sali, a czekał kilka minut, natomiast widząc osoby nieumundurowane, rejestrujące zajęcia, nie znając ich intencji i celu wyszedł z sali. Udzielanie się w klubie uczniowskim podczas zwolnienia lekarskiego i jego negatywny wydźwięk wśród policjantów jest hipotezą i nie znajduje potwierdzenia, ponieważ uczestnictwo w tych zajęciach miało na celu poprawę zdrowia psychicznego;

- brak w przeprowadzonej w dniu [...] r. kontroli prawidłowości korzystania ze zwolnienia – transparentności, profesjonalizmu i obiektywizmu;

- art. 75 § 1 K.p.a. i art. 7 K.p.a.;

- zaniechanie przez Organ zasięgnięcia opinii lekarza prowadzącego na temat celu zwolnienia lekarskiego;

- bezczynność w sprawie polegającą na tym, iż protokół z kontroli sporządzono w dniu [...] r., a jemu przedłożono dopiero w dniu [...] r.;

- wydanie rozkazu personalnego KMP w S. na podstawie błędnych ustaleń.

Nadto Skarżący wniósł o przesłuchanie w charakterze świadka M. T. (brata), który w dniu [...] r. prowadził zajęcia oraz L. M..

3. Komendant Wojewódzki Policji w S. w postępowaniu odwoławczym, rozkazem personalnym nr [...] wydanym w dniu [...] r. w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej przywoływany jako "K.p.a."), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ wskazał, że na podstawie przeprowadzonej w dniu [...] r. kontroli ustalono, że Skarżący prowadził zajęcia [...] z grupą dzieci, natomiast kiedy zorientował się, że do klubu przybyli jego przełożeni uciekł. Obecni przy Sali sportowej rodzice oświadczyli, że zajęcia [...] z dziećmi prowadzone są na zmianę przez M. T. oraz T. T., a w dniu kontroli prowadzone były przez Skarżącego.

W uwagach do protokołu kontroli Skarżący odniósł się do zaistniałej sytuacji, oświadczając, że w dniach 17-30 kwietnia 2018 r., z uwagi na słaby stan zdrowia psychicznego przebywał na zwolnieniu lekarskim. Lekarz zaleca mu wysiłek fizyczny w celu rozładowania stanu emocjonalnego, a dzięki treningom ma możliwość bezpłatnego korzystania z sali. Jest członkiem Stowarzyszenia [...] [...] [...] i w ramach wolontariatu udziela się w klubie, jest to jego sposób na zachowanie dobrej kondycji fizycznej i psychicznej i hobby, a nie praca zarobkowa. W dniu kontroli zajęcia prowadził jego brat, a strój sportowy w który był ubrany jest obowiązkowy dla wszystkich na zajęciach, natomiast ucieczka spowodowana była reakcją emocjonalną.

W trakcie postępowania administracyjnego policjant zapoznawał się

z materiałami postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 121 e ust. 2 pkt 2, ust 3 oraz ust. 13 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Zgodnie z nim prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie policjanta, o którym mowa w art. 121 c ust. 1 pkt 3 ustawy może podlegać kontroli. Kontrolę przeprowadza się w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia policjanta - przełożony policjanta w sprawach osobowych. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

Dla omawianej w przedmiotowej sprawie materii decydujące znaczenie, zdaniem Komendanta Wojewódzkiego, ma ustalenie nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego.

Nie ulega, w ocenie Organu, wątpliwości, że podczas zwolnienia lekarskiego policjant zwolniony jest z obowiązku świadczenia służby oraz wykonywania innych związanych z nią czynności. Adnotacja na zaświadczeniu lekarskim o treści "chory może chodzić" oznacza, że choroba nie wymaga leżenia w łóżku. Taki zapis upoważnia go jedynie do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, np. poruszania się po mieszkaniu, udania się na zabieg, czy kontrolę lekarską. Okres spowodowanej chorobą niezdolności do służby ma służyć leczeniu. W wielu przypadkach dopuszczalne jest wychodzenie z domu, czy wykonywanie drobnych prac domowych, jeżeli nie koliduje to z procesem rekonwalescencji pacjenta. Jednak podejmowanie się innych zajęć, niezwiązanych z leczeniem i niezaleconych przez lekarza należy traktować jako korzystanie ze zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem - do innych celów, niż leczenie i powrót do zdrowia. Oznacza to również brak lojalności wobec pracodawcy i współpracowników, obciążonych w tym czasie dodatkowymi obowiązkami służbowymi. Za niezgodne z celem zwolnienia uznaje się takie postępowanie, które w powszechnym odczuciu jest nieodpowiednie dla osoby chorej i może nasuwać wątpliwości, co do rzeczywistego stanu jej zdrowia.

Organ II instancji podkreślił, że w żaden sposób nie kwestionował zasadności wystawienia przedmiotowego zwolnienia lekarskiego. Badanie zasadności wystawionych zwolnień lub co więcej, podważanie doniosłości skutków prawnych tych zwolnień byłoby działaniem nieuprawnionym. Organ nie ustalał również stanu zdrowia policjanta, a jedynie sposób wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Przy czym przez nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego należy rozumieć każdą czynność, która nie stanowiła dla osoby niezdolnej do służby czynności dnia codziennego.

Za niezasadny Komendant uznał zarzut naruszenia przez Organ orzekający w sprawie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 77, 75 i 80 K.p.a., podnosząc, że Organ I instancji podjął wszelkie niezbędne kroki w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, zgodnie z art. 7 i 77 K.p.a. Dokonana ocena dowodów również nie budzi zastrzeżeń Organu w świetle dyspozycji art. 80 K.p.a. a motyw rozstrzygnięcia został przedstawiony w uzasadnieniu decyzji stosownie do art. 107 § 3 K.p.a.

Nie podzielił także zarzutu braku poczynienia stosownych ustaleń przez Organ I instancji w zakresie celu zwolnienia lekarskiego, wyjaśniając, iż nie jest kompetencją Organu prowadzącego postępowanie przeprowadzenie oceny stanu zdrowia policjanta, a jedynie zgodnie z przywołanym art. 121e ust. 10 ustawy o Policji zbadanie prawidłowości korzystania przez funkcjonariusza Policji ze zwolnienia lekarskiego. Organ wskazał, że ujawnione okoliczności nie pozostawiały natomiast wątpliwości, iż zostało ono wykorzystane w sposób nienależyty. Sytuacja w której policjant przebywając na zwolnieniu lekarskim prowadzi zajęcia sportowe, nawet jeśli jest to wolontariat, budzi wątpliwości co do etyki takiego zachowania. W wielu przypadkach dopuszczalne jest opuszczanie miejsca zamieszkania, czy wykonywanie drobnych prac domowych, jeżeli nie kolidują z procesem rekonwalescencji, jednakże w ocenie Organu, podejmowanie się innych zajęć, niezwiązanych z leczeniem i niezaleconych wprost przez lekarza należy traktować jako korzystanie ze zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem. Zalecony przez lekarza wysiłek fizyczny nie oznacza kontynuacji cyklicznie prowadzonych zajęć sportowych zgodnie ze zobowiązaniem wynikającym m.in. z terminarza tych zajęć albowiem spotyka się to z negatywnym odbiorem społecznym. Podczas zwolnienia lekarskiego dopuszczalne byłoby uczestnictwo w zaleconych przez lekarza formach i czynna rehabilitacja pod kontrolą odpowiedniego specjalisty. Trudno, zdaniem Organu, zaaprobować zaświadczenie lekarskie wystawione dwa tygodnie po przeprowadzonej kontroli wykorzystania zwolnienia lekarskiego na wniosek Skarżącego ex post, celem wzmocnienia przyjętej przez niego linii obrony.

Za bezzasadne Organ uznał również pozostałe zarzuty Skarżącego wyjaśniając, że kontrola została przeprowadzona w sposób obiektywny i zakończyła się kompletnym protokołem, a upoważnienie do jej przeprowadzenia zostało włączone do akt sprawy; wnioski dowodowe złożone zostały po zakończeniu postępowania dlatego nie wydano postanowień w tym przedmiocie; wbrew zarzutom Skarżący został zawiadomiony o zakończonym postępowaniu oraz ewentualnej możliwości uzupełnienia postępowania, z czego nie skorzystał. Organ nie miał obowiązku zasięgania opinii lekarza, ponieważ wnikliwie zapoznał się z zaświadczeniem lekarskim przedłożonym przez Skarżącego, a nadto w jego kompetencji nie jest polemiką z orzeczonym przez uprawnionego lekarza stanem zdrowia, ponieważ do jego oceny należy jedynie prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Wbrew twierdzeniom Skarżącego Organ nie dopuścił się bezczynności w zakresie terminu doręczenia protokołu kontroli z dnia [...] r., ponieważ funkcjonariusz pokwitował jego odbiór wcześniej ze zobowiązaniem ustosunkowania się do jego treści do dnia [...] r. Za bezprzedmiotowe uznał także żądanie przesłuchania w charakterze świadka M. T. i L. M., z uwagi na naoczne stwierdzenie faktu prowadzenia zajęć [...] przez dwóch przełożonych.

4. Opisany rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. Skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając mu naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rozkazu personalnego Organu I instancji mimo, iż został wydany z rażącym naruszeniem prawa,

- art. 121e ust. 3 ustawy o Policji przez błędne zastosowanie i nieuzasadnione orzeczenie o utracie prawa do uposażenia za cały okres zwolnienia lekarskiego mino, że nie doszło do nieprawidłowego jego wykorzystania,

- art. 121e ust. 3 i ust. 7 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, w szczególności uznanie, że asysta przy prowadzonych nieodpłatnie przez jego brata zajęciach judo dla dzieci, jest wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, w sytuacji, gdy jego schorzenie było schorzeniem o podłożu psychicznym a nie fizycznym, a nadto w ramach rehabilitacji zalecono mu wysiłek fizyczny,

- art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niedokonanie oceny znaczenia i wartości wszystkich istotnych dowodów dla toczącej się sprawy, w szczególności: niewyjaśnienie z jakiego rodzaju chorobą mamy do czynienia w konkretnym przypadku; niewyjaśnienie, czy z uwagi na stwierdzoną przez lekarza chorobę, zachowanie policjanta utrudniało mu powrót do zdrowia i pełni sił; pominięcie dowodu z zeznań jego brata i zawnioskowanych innych świadków, co uniemożliwiło dokonanie prawidłowej oceny roli skarżącego w prowadzonych w dniu kontroli zajęciach.

W oparciu o powyższe funkcjonariusz wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W motywach skargi Skarżący wywiódł, że prowadząc postępowanie Organy skupiły się wyłącznie na wykazaniu, że uczestniczył On w zajęciach [...], pomijając zupełnie kwestie jaki wpływ na powrót do zdrowia miał udział w tych zajęciach i, czy rzeczywiście doszło do nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Organom umknął fakt, iż schorzenie Skarżącego było schorzeniem o podłożu psychicznym, dla leczenia którego wskazany i zalecany jest wysiłek fizyczny. Tymczasem udział Skarżącego w zajęciach [...] prowadzonych przez jego brata nie utrudniał mu w żaden sposób powrotu do zdrowia, a wręcz przyśpieszał proces rehabilitacji. Jakkolwiek Skarżący we wcześniejszym okresie prowadził zajęcia [...] samodzielnie, to w okresie zwolnienia lekarskiego jego rola ograniczała się do asystowania bratu. Z uwagi na powyższe okoliczności nie było żadnych podstaw do ustalenia, że Skarżący wykorzystał zwolnienie w sposób nieprawidłowy, a tym samym utrata uposażenia za ten okres jest nieuzasadniona.

5. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

6. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.").

Przeprowadzona przez tutejszy Sąd kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a także – z mocy art. 135 P.p.s.a. – rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji pod kątem powyższego kryterium wykazała, że skarga jest zasadna.

7. Przedmiotem kontroli w sprawie jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. , mocą którego utrzymano w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w S. o pozbawieniu Skarżącego prawa do uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego, tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że weryfikacja prawidłowości wykorzystywania zwolnień lekarskich jest działaniem uprawnionym, a zarazem zrozumiałym i pożądanym. Dotyczyć ona musi również funkcjonariuszy Policji, pracowników sfery budżetowej o szczególnym statusie i istotnym znaczeniu dla bezpieczeństwa Państwa.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 121e ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 ze zm.). Stosownie do normy wyrażonej w tym przepisie, prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, może podlegać kontroli (ust. 1). W myśl ust. 2 art. 121e ustawy kontrolę przeprowadzają: 1) komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby oraz prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego; 2) przełożony policjanta właściwy w sprawach osobowych - w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia (ust. 3). Przy czym ustawodawca w ust. 7 przesądził, że kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej.

8. Faktem bezspornym, potwierdzonym zebranym w sprawie materiałem dowodowym są ustalenia Organów obu instancji, że w dniu [...] r. przebywający na zwolnieniu lekarskim Skarżący, uczestniczył w zajęciach [...] dla dzieci.

Spór między Stronami sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zasadnie Organy uznały, że udział funkcjonariusza w tych zajęciach, w trakcie trwania zwolnienia lekarskiego, stanowi o wykorzystaniu tego zwolnienia niezgodnie z jego celem.

Zdaniem Sądu, zgodzić należy się ze Skarżącym, że nie wyjaśniono tej okoliczności w należyty sposób.

9. Niewątpliwie, zasadniczym celem zwolnienia lekarskiego jest uzyskanie przez chorego pełnej sprawności i zdolności do pracy (służby), a zatem postępowanie organu prowadzone w trybie art. 121e ustawy o Policji powinno być ukierunkowane na wykazanie, że podjęte przez Skarżącego zajęcie w okresie absencji kolidowało właśnie z tym celem. Przy ustaleniu ewentualnej nieprawidłowości w wykorzystywaniu zwolnienia lekarskiego, nie należy jednak abstrahować od rodzaju schorzenia czy niesprawności, jaką stwierdzono u pacjenta i w związku z której istnieniem, udzielono zwolnienia od służby. Każda choroba może bowiem wymagać innego zachowania pacjenta i innego postępowania. W tym miejscu Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela i uznaje za swój pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2016 r., który wskazał, że każdy przypadek należy badać w sposób indywidualny, nie opierając się wyłącznie na ogólnych założeniach (sygn. akt II SA/Wa 1395/15; wszystkie przytaczane orzeczenia pochodzą z bazy: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Organy obu instancji – nie badając indywidualnych okoliczności tej konkretnej sprawy – przyjęły, że już sam fakt udziału Skarżącego w zajęciach [...] przesądza o wykorzystywaniu zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem. Z takim stanowiskiem nie sposób się jednak zgodzić i uznać należy je za co najmniej przedwczesne.

Załączone do akt sprawy zaświadczenie na druku ZUS ZLA potwierdza, że Skarżący – przebywając na zwolnieniu lekarskim w okresie od [...] r. do [...] r. – mógł chodzić. Natomiast w zaświadczeniu lekarskim z dnia [...] r. lekarz [...] podał, że "obok farmakologii zalecono systematyczny wysiłek fizyczny w celu rozładowania i ustabilizowania stanu emocjonalnego". Zarówno w odwołaniu, jak i w skardze Skarżący potwierdził, że w dniu [...] r. przebywał w sali sportowej, w której zajęcia [...] z dziećmi prowadził jego brat. Wyjaśnił również, że lekarz zalecał mu wysiłek fizyczny w celu rozładowania stanu emocjonalnego i przyspieszenia procesu rehabilitacji.

Mając na uwadze powyższe uznać należy, że w świetle unormowania art. 121e ustawy o Policji jak i podniesionych przez Skarżącego okoliczności, pozbawienie prawa do uposażenia wymagało przede wszystkim uprzedniego wyjaśnienia zakresu zaleceń lekarskich, zakresu podjętych czynności niezwiązanych z procesem leczenia, jak i ich wpływu na leczenie oraz na powrót do zdrowia w kontekście rodzaju choroby, na jaką cierpi Skarżący. Materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozwala na takie ustalenia, zaś uzasadnienie zaskarżonych decyzji sprowadzające się w istocie do stwierdzenia, że uczestnictwo Skarżącego w ww. zajęciach było obiektywnie niewłaściwe i świadczy o braku lojalności wobec przełożonego i współpracowników nie może stanowić podstawy do pozbawienia go prawa do uposażenia za cały okres zwolnienia lekarskiego.

Należy w tym miejscu podkreślić, że ustawodawca przewidział otwarty katalog środków dowodowych stanowiąc, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a zatem to do organów będzie należała decyzja, z których środków dowodowych skorzysta.

Przyjmując zatem, że Organy miały wątpliwości, co do sposobu wykorzystania zwolnienia lekarskiego przez Skarżącego w kontekście zaleceń lekarza, czemu jednak nie dały wyrazu w uzasadnieniu wydanych rozkazów personalnych, mogły zwrócić się do lekarza o wyjaśnienie zasadności lub wpływu na proces rehabilitacji Skarżącego jego udziału w rzeczonych zajęciach w okresie zwolnienia lekarskiego. Tym bardziej, że Skarżący w swoim odwołaniu oraz w skardze powoływał się konsekwentnie na otrzymywane od lekarza zalecenia, aktywności fizycznej (wynikające również z zaświadczenia lekarskiego), jednakże Organ w żaden sposób informacji tych nie weryfikował. Tymczasem zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego podważa zasadność stanowiska Organów o istnieniu przesłanki warunkującej pozbawienie policjanta ww. prawa do uposażenia.

10. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 K.p.a. i uzupełnioną postanowieniami art. 77 § 1 i 80 K.p.a., na organach administracji publicznej ciąży obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w tym w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego celem wykazania, że dana okoliczność została udowodniona. Organy w tej sprawie nie sprostały powyższym obowiązkom. W konsekwencji obie decyzje zostały wydane z uchybieniem przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co obliguje do ich uchylenia.

11. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organy zobligowane będą do zbadania wszelkich okoliczności niezbędnych do oceny prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego mając na uwadze powyższe rozważania Sądu i stosownie do tych ustaleń podejmą rozstrzygnięcie w sprawie, ustosunkowując się do twierdzeń Skarżącego o braku negatywnego wpływu udziału w przedmiotowych zajęciach na proces leczenia.

12. Podsumowując Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że wydając kwestionowane skargą rozkazy personalne Organy obu instancji naruszyły przepis art. 121e ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w oparciu o takie ustalenia stanu faktycznego, które nie uzasadniały wystąpienia przesłanek w nim wymienionych.

13. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Organu pierwszej instancji.

O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł w punkcie II na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 powołanej ustawy.