Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 426/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska-Matela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2020 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 22 października 2019 r. nr XVII/238/2019 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Ceradzu Kościelnym przy ul. Bukowskiej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały z wyłączeniem jej części tekstowej i graficznej odnoszącej się do terenów oznaczonych symbolami "R" i "KD-Z"; 2. w pozostałej części skargę oddala; 3. zasądza od Gminy Tarnowo Podgórne na rzecz Wojewody Wielkopolskiego kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda Wielkopolski wniósł do sądu administracyjnego skargę na uchwałę nr XVII/238/2019 Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 22 października 2019 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Ceradzu Kościelnym, przy ulicy Bukowskiej. Żądaniem skargi objęto stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości ze względu na istotne naruszenie prawa.

Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda wskazał, że w świetle art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293, zwanej dalej "ustawą") projekt planu sporządza się zgodnie z zapisami studium, gdyż zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Z kolei zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 ustawy, plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Tak więc podstawowym uwarunkowaniem prawnym przy sporządzaniu planu jest zachowanie jego zgodności ze studium. Wojewoda Wielkopolski wskazał, że według zapisów obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Tarnowo Podgórne (uchwała Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 21 czerwca 2011 r. nr XII/134/2011, zwane dalej "Studium"), obszar objęty planem miejscowym znajduje się na terenie, dla którego został określony kierunek zagospodarowania jako teren rolniczej przestrzeni produkcyjnej z możliwością zabudowy siedliskowej (RPM). W rozdziale 5 ust. 146 pkt 3 Studium tereny oznaczone symbolem RPM, w okolicach Ceradza Kościelnego, Chyb i Otowa przeznaczone zostały pod rozwój funkcji rolniczej z możliwością lokalizacji zabudowy siedliskowej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w planie ustalono przeznaczenie pod teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczony symbolem 1MN i 2MN. Tylko niewielki fragment terenu, ze względu na III klasę gleb, został wyznaczony jako teren rolniczy, oznaczony symbolem R. Wojewoda podkreślił, że grunty rolne przeznaczone pod uprawy rolne z możliwością zabudowy siedliskowej nie są gruntami pod budowę budynku mieszkalnego, niezależnie od tego, że w skład zabudowy siedliskowej wchodzi również budynek mieszkalny, przeznaczeniem ich nie jest bowiem wyłącznie zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych. W uzasadnieniu skargi podkreślono również, że źródła powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej nie zawierają definicji działki siedliskowej, należy zatem to pojęcie rozumieć zgodnie z jego znaczeniem gramatycznym. Działka siedliskowa to działka, na której znajdują się obiekty budowlane, które są częścią gospodarstwa rolnego, znane jako zabudowa siedliskowa. W skład zabudowy siedliskowej może wchodzić budynek mieszkalny oraz budynki gospodarcze (stodoła, obora, spichlerz itp.). Dalej Wojewoda Wielkopolski wskazał, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina powinna wskazać te obszary jako przewidziane pod taką zabudowę lub pod inne określone cele. Plan miejscowy ma jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmian lub modyfikacji. Ubocznie wskazano też, że w § 12 pkt 4 Uchwały ustalono nakaz zgłaszania do Szefostwa Służb Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP wszelkich projektowanych budowli o wysokości równej i większej niż 50,0 m n. p. m. przed wydaniem pozwolenia na budowę. Wojewoda wyjaśnił dlaczego przepis ten należy również uznać za wadliwy.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Tarnowo Podgórne wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko Wójt Gminy Tarnowo Podgórne podkreślił, że to rada gminy uchwalając studium sama decyduje o zakresie i szczegółowości związania, o jakim mowa w art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Zakres i sposób tego związania uzależniony jest od ustaleń zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a mianowicie od zakresu i szczegółowości ustaleń w części tekstowej studium a także stopnia powiązania części tekstowej z częścią graficzną. Wskazano, że w studium dokonuje się kwalifikacji poszczególnych obszarów gminy i ich przeznaczenia. Zaakcentowano, że choć studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, nie jest aktem prawa miejscowego, to jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określone obszary gminy mogą być zatem przeznaczone w planie miejscowym pod zabudowę danego rodzaju, jeśli wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina wskaże te obszary jako przewidziane pod taką zabudowę. Ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów studium. Zaakcentowano, że w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego gmina może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów gminy, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Inne przeznaczenie określonego terenu w planie miejscowym niż w studium należy kwalifikować jako istotne naruszenie prawa tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Z tego względu – jak podkreślono – przy rozpoznawaniu skargi na przedmiotowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego konieczne jest rozważenie, czy w danej sprawie mamy do czynienia z "innym" przeznaczeniem terenu w rozumieniu podobne, pokrewne, zbliżone do ustalonego w studium, co w niniejszej sprawie może uzasadniać pogląd o nieistotnym naruszeniu prawa, czy też z przeznaczeniem terenu w planie miejscowym całkowicie odmiennym od przyjętego w studium.

W odpowiedzi na skargę wskazano, że przeznaczenie ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w Ceradzu Kościelnym, przy ulicy Bukowskiej jest "innym" przeznaczeniem terenu w rozumieniu podobne, pokrewne, zbliżone a nie całkowicie odmienne. Podkreślono, że pogląd organu pozwanego potwierdzają postanowienia rozdziału 1 ust. 2 pkt 1 i 2 Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Tarnowo Podgórne, zgodnie z którym studium określa dominujące funkcje terenów oraz zezwala na uzupełnienie funkcji dominujących funkcjami komplementarnymi oraz funkcjami odmiennymi pod warunkiem ich nieuciążliwości dla otoczenia. Zaakcentowano, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Tarnowo Podgórne przedmiotowy teren przeznaczony jest pod tereny zabudowy siedliskowej RPM. Miejscowy plan ustalił natomiast przeznaczenie pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o bardzo niskiej intensywności tj. na działkach o minimalnej powierzchni 6000 m˛. Niska intensywność zabudowy oraz przyjęte parametry budynków nawiązują do parametrów zabudowy zagrodowej. Tym samym, w ocenie Wójta Gminy Tarnowo Podgórne, ustalenia planu nie naruszają zapisów studium w sposób istotny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się w części zasadna.

Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018, poz. 1945; obecnie: DzU. Z 2020, poz. 293 – dalej również jako: "u.p.z.p."). W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pojęcie trybu sporządzania planu miejscowego, którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Z kolei pojęcie zasad sporządzania planu miejscowego należy wiązać zaś z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. (por. wyroki NSA z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1778/08 oraz z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skargę na przedmiotową uchwałę Rady Gminy Tarnowo Podgórne wywiódł w niniejszej sprawie Wojewoda Wielkopolski jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów Rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713, z późn. zm.; w skrócie "u.s.g.").

W świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy, a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. np.: wyrok NSA z 15.07.2005 r., II OSK 320/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 7; postanowienie NSA z 29.11.2005 r., I OSK 572/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA").

Przedmiotem kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 22 października 2019 r. nr XVII/238/2019 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Ceradzu Kościelnym, przy ulicy Bukowskiej - (dalej również jako: "Uchwała").

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że Wojewoda Wielkopolski w ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania Uchwały nie orzekł o jej nieważności, wobec czego władny był zaskarżyć Uchwałę później, w trybie art. 93 u.s.g. Wojewoda Wielkopolski zaskarżył Uchwałę w całości, jednak przeprowadzona w kontrola sądowoadministracyjna wykazała, że zaskarżona Uchwała nie odpowiada prawu - w części – tj. z wyłączeniem jej części tekstowej i graficznej odnoszącej się do terenów oznaczonych symbolami "R" i "KD-Z", która w ocenie Sadu jest zgodna z prawem.

Jak wynika z części wstępnej Uchwały, jej podstawę prawną stanowiły przepisy art. 18 ust. 2 pkt 5 u.s.g. oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, z późn. zm.; w skrócie "u.p.z.p."). Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 05 listopada 2019 r. (poz. 9150) i weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia (§ 20 Uchwały).

Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona Uchwała, jako podjęta w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest aktem prawa miejscowego – zostało to expressis verbis przesądzone przez ustawodawcę w art. 14 ust. 8 u.p.z.p. Tym samym bez wątpienia należy ona do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., zaskarżalnych do sądu administracyjnego.

Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę Wojewody Wielkopolskiego za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania, w granicach zaskarżenia oraz własnej kognicji.

Jak wynika z treści § 1 ust. 1 Uchwały, uchwalono zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Ceradzu Kościelnym, przy ulicy Bukowskiej, zwaną "po stwierdzeniu, że nie narusza ona ustaleń "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Tarnowo Podgórne" uchwalonego Uchwałą Nr XII/134/2011 Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 21 czerwca 2011 r. z późn. zm."- (dalej jako: "Studium"). Na wezwanie Sądu tekst Studium, w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej Uchwały został przekazany na płycie CD, która znajduje się w aktach sprawy. Ponadto, ubocznie należy wskazać, że tekst Studium jest dostępny również w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy Tarnowo Podgórne.

Kwestią bezsporną miedzy stronami pozostaje i nie budzi wątpliwości Sądu, że na terenie objętym zaskarżoną Uchwałą przeznaczenie terenów oznaczono symbolami: "MN" tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; "R" teren rolniczy oraz "KD-Z" teren drogi publicznej klasy zbiorczej. Takie przeznaczenie terenu Uchwałą określono dla obszaru, który w Studium oznaczony był symbolem "RPM" oznaczającym rolniczą przestrzeń produkcyjną z możliwością zabudowy siedliskowej. Te ustalenia obrazuje załącznik graficznych do uchwały (k.21 akt sąd.).

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy w ustalonym stanie faktycznym, dopuszczalne było przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową (MN) terenów w Studium oznaczonych symbolem "RPM" (oznaczającym rolniczą przestrzeń produkcyjną z możliwością zabudowy siedliskowej).

Zarzut niezgodności Uchwały ze Studium podnosi Wojewoda Wielkopolski.

Wójt Gminy Tarnowo Podgórne dopuszczalności przyjętego rozwiązania upatruje w dwóch elementach. Po pierwsze - w brzmieniu rozdziału 1 ust. 2 pkt 1 i 2 Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Tarnowo Podgórne, zgodnie z którym Studium "określa dominujące funkcje terenów oraz zezwala na uzupełnienie funkcji dominujących funkcjami komplementarnymi oraz funkcjami odmiennymi pod warunkiem ich nieuciążliwości dla otoczenia". Po drugie – w niskiej intensywności zabudowy oraz przyjętych parametrach budynków na tym obszarze, które - jak wskazuje Wójt - nawiązują do parametrów zabudowy zagrodowej.

Ustosunkowując się do argumentacji odpowiedzi na skargę należy wskazać, że w Rozdziale 1 pkt 2.1 Studium stanowi, że studium, określa dominujące funkcje terenów oraz "zezwala się na uzupełnianie funkcji, o których mowa w pkt 1, funkcjami komplementarnymi oraz funkcjami odmiennymi pod warunkiem ich nieuciążliwości dla otoczenia" (pkt 2.2). W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że oceny co do dominującej funkcji terenów określonej w Studium należy dokonywać w granicach wytyczonych planem miejscowym (w badanej sprawie - Uchwałą, tak jak przedstawił to Organ na załączniku graficznym do Uchwały). Obszar ten został przedstawiony m.in. na k. 21 akt sądowych i opisany jako "Wyrys ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Tarnowo Podgórne z oznaczeniem granic obszaru objętego planem". W Rozdziale 2 pkt 29.15 "Kierunków" Studium, wyróżniono kategorie terenów "z dominacją określonych funkcji zagospodarowania" wskazując RPM - "rolniczą przestrzeń produkcyjną z możliwością zabudowy siedliskowej" (s.12). Doprecyzowanie tych ogólnych postanowień stanowią przepisy Rozdziału 3 regulujące "Kierunki i zasady kształtowania przestrzeni produkcyjnej i obszarów leśnych". W pkt 146 ust. 3 Studium wskazano, że tereny objęte w Studium oznaczeniem RPM, w okolicach Ceradza kościelnego, Chyb i Otowa przeznaczone są pod rozwój funkcji rolniczej z możliwością zabudowy siedliskowej. Powyższe oznacza, że dominującą funkcją terenów RPM (a więc terenów objętych zaskarżona Uchwałą) jest rolnicza przestrzeń produkcyjna z możliwością zabudowy siedliskowej. Zaakcentować trzeba, że pełnomocnik zawodowy reprezentujący Organ, w odpowiedzi na skargę utożsamia pojęcie zabudowy "siedliskowej" (o której mowa w pkt. 146 ust. 3 Studium) z zabudową "zagrodową" (do której, jak wskazuje, nawiązuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna przewidziana zaskarżoną Uchwałą). Dlatego należy zauważyć, że w okolicznościach badanej sprawy tereny przeznaczone są pod rozwój funkcji rolniczej z możliwością zabudowy siedliskowej (która przez sam Organ jest utożsamiana z zabudową zagrodową) w Uchwale przeznaczono pod zabudowę mieszkaniową. Tymczasem, w judykaturze konsekwentnie tereny zabudowy zagrodowej uznaje się za obszar przeznaczony w na cele rolne. Jednoznaczne stanowisko w tym zakresie zajął NSA wskazując, że dopuszczenie na danej działce zabudowy zagrodowej nie stanowi zmiany dotychczasowego sposobu zagospodarowania nieruchomości na cele rolne lub leśne (por.: wyrok NSA z 20.01.2016 r., I OSK 679/14, CBOSA; wyrok WSA z 22.11.2013 r., II SA/Po 888/13, CBOSA). Oznacza to, że zabudowy zagrodowej nie można - jak czyni to Organ - utożsamiać z zabudową mieszkaniową i to niezależnie od jej parametrów. W wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 16 ust. 2 u.p.z.p. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U Nr 164, poz. 1587 – dalej jako: rozporządzenie z 2003 r.) określone zostały m.in. podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować w projekcie rysunku planu miejscowego (załącznik nr 1). W tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia z 2003 r. wskazano cztery zasadnicze kategorie przeznaczenia terenów, tj.: tereny zabudowy mieszkaniowej (poz. 1), tereny zabudowy usługowej (poz. 2), tereny użytkowane rolniczo (poz. 3) oraz tereny zabudowy techniczno-produkcyjnej (poz. 4). W tabeli tej poszczególnym przeznaczeniom terenów przypisano oznaczenie literowe. Tereny użytkowane rolniczo, obejmują trzy kategorie, a wśród nich wymienione pod poz. 3.3 Tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych – oznaczone zostały symbolem RM. Nie może zatem budzić uzasadnionych wątpliwości, że z woli prawodawcy tereny zabudowy zagrodowej, stanowią tereny użytkowane rolniczo. Wnioski takie znajdują potwierdzenie w judykaturze, gdzie wskazuje się konsekwentnie, że zabudowa zagrodowa stanowi inny, szczególny rodzaj zabudowy, który odróżnia ją od np. zabudowy jedno lub wielorodzinnej, a istnienie na danym terenie zabudowy zagrodowej wyklucza wprowadzenie na ten teren zabudowy jednorodzinnej (por. wyrok NSA z 19 września 2017 r. sygn. II OSK 2267/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można zatem zgodzić się z Organem, że przeznaczenie w uchwale terenów pod zabudowę mieszkaniową jest zgodne ze Studium, które te same tereny definiuje jako rolniczą przestrzeń produkcyjną. z możliwością zabudowy siedliskowej

Odnosząc się do argumentacji odpowiedzi na skargę należy podkreślić również, że nie budzi wątpliwości Sądu, że w pkt 2. 2 Studium dopuszczono "uzupełnienie dominujących funkcji terenów" i to nawet "funkcjami odmiennymi". Jednak w odniesieniu do spornego terenu, podczas uchwalania zaskarżonej Uchwały - nie doszło do "uzupełnienia funkcji" dominującej na obszarze RPM (rolniczą przestrzeń produkcyjną z możliwością zabudowy siedliskowej), ale - do "jej zastąpienia" inną funkcją, tj. mieszkaniową, a tego Studium nie dopuszcza. Należy zauważyć, że w badanej sprawie "tylko niewielki fragment terenu ze względu na III klasę gleb, został wyznaczony jako teren rolniczy oznaczony symbolem R" (s. 3 uzasadnienia odpowiedzi na skargę). Porównanie objętych Uchwałą, obszarów oznaczonych symbolem "R" i terenu drogi publicznej "KD-Z" w zestawieniu z obszarem przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową "MN" nie pozostawia wątpliwości, że dominującym przeznaczeniem - przyjętym zaskarżoną Uchwałą - jest przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

Bez znaczenia dla oceny zasadności skargi w ocenie Sądu pozostaje podnoszona przez organ okoliczność, że z uwagi na – konkretne – zapisy tej Uchwały dopuszczające niską intensywność zabudowy oraz przyjęte parametry budynków nawiązujących swoim charakterem do parametrów zabudowy zagrodowej, w badanej sprawie nie doszło do istotnego naruszenia prawa. Należy wskazać, że istota sporu dotyczy przeznaczenia terenu (pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną). Przeznaczenie terenów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wynika wprost z Uchwały (§ 4 pkt 1). Nie ulega wątpliwości, że zastępuje ona w istocie funkcje dominującą dla tych terenów określoną w Studium (rolniczą przestrzeń produkcyjną z możliwością zabudowy siedliskowej.) Przyjęcie w Uchwale na obszarze przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (§ 4 pkt 1) takich a nie innych parametrów tej zabudowy, nie zmienia przeznaczenia terenu, jako terenu zabudowy mieszkaniowej (MN).

W ocenie Sądu zasadnie Wojewoda Wielkopolski zarzucił zaskarżonej Uchwale, że narusza ona ustalenia Studium, w części dotyczącej przeznaczenia terenów pod zabudowę mieszkaniową, naruszając art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Dlatego też na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej Uchwały w części opisanej w pkt 1 sentencji wyroku. Zważywszy na argumentację skargi dotyczącą wadliwości § 12 pkt 4 Uchwały, należy dodać, że formułując treść rozstrzygnięcia Sąd miał na uwadze, że w obrocie prawnym pozostają tylko postanowienia Uchwały dotyczące terenów "R" i "KD-Z". Przepis § 12 pkt 4 Uchwały jako znajdujący zastosowanie poza terenami oznaczonymi symbolami "R" i "KD-Z" został zatem również wyeliminowany z obrotu prawnego. Jak wynika z akt planistycznych i odpowiedzi na skargę tylko niewielki teren, ze względu na klasę gleb IIIb został oznaczony symbolem R. Ponad wszelką wątpliwość takie przeznaczenie terenu zaskarżoną Uchwałą ("R") jest zgodne ze Studium, a w myśl art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 ze zm.), "wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie", art. 11 ust. 4 cyt. ustawy jednoznacznie określa, że wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1-2, następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Natomiast istniejący stan prawny wyklucza na terenach o symbolu "R" zabudowę, o której mowa w § 12 pkt 4 Uchwały, co powoduje że przepis ten nie znajduje zastosowania do tych terenów. Symbolem "KD-Z" oznaczono teren stanowiący istniejącą drogę powiatową nr 1890P. Teren pasa drogowego z woli ustawodawcy podlega ochronie, i to również w zakresie lokalizacji obiektów budowlanych (art. 39 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych Dz.U. z 2020, poz. 4700). A zatem, w okolicznościach badanej sprawy przepis § 12 pkt 4 Uchwały stanowi tę część tekstową Uchwały, która nie odnosi się do terenów "R" i "KD-Z".

Reasumując, zasadnie Wojewoda zarzucił zaskarżonej Uchwale, wadliwość w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności, z wyłączeniem jej części tekstowej i graficznej odnoszącej się do trenów "R" i "KD-Z", o czym na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzeczono w pkt. 1 sentencji wyroku. W pozostałej części skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a. o czym Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz Wojewody Wielkopolskiego od Gminy Tarnowo Podgórne zwrot kosztów postępowania w kwocie stanowiącej równowartość wynagrodzenia reprezentującego skarżącego pełnomocnika (480 zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).