Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 696/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-09-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Wolna - Kubicka po rozpoznaniu w dniu 17 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok wynikającego z odpowiedzialności spadkobiercy za zobowiązanie podatkowe spadkodawcy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze z dnia [...] lipca 2018 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. wynikającego z odpowiedzialności spadkobiercy za zobowiązanie podatkowe spadkodawcy, z uwagi na istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie skarżącej wykonanie decyzji naraża ją i jej rodzinę na znaczne kłopoty finansowe. W znacznym stopniu ogranicza możliwości prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej, która jest podstawą utrzymania jej i jej rodziny. Zdaniem skarżącej jest to trudne, gdyż zobowiązanie będące przedmiotem decyzji nie wynika bezpośrednio z jej działania, lecz zostało przerzucone na nią w wyniku przejęcia spadku po matce.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności zostały enumeratywnie wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd administracyjny może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na to, że katalog podstaw do wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zbiorem zamkniętym, powyższych przesłanek nie należy interpretować w sposób rozszerzający. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody jest zwykle utożsamiana z realnym zagrożeniem dla istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) strony postępowania. Chodzi o tego rodzaju szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne do odwrócenia skutki mogą mieć charakter skutków zarówno prawnych, jak i faktycznych.

Z ugruntowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładni art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony, uregulowanej w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1427/11, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2013 r., sygn. akt I FZ 370/13 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Samo przedstawienie zakresu żądania, a mianowicie wniesienie o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, uniemożliwia zweryfikowanie sytuacji strony w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniać mogą konkretne okoliczności będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, a nie sama wysokość dolegliwości na jaką narażona jest strona. Innymi słowy strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych okoliczności.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że skarżąca zaniechała uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołanie się ogólnie na ograniczone możliwości prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej, która jest podstawą utrzymania jej i jej rodziny, nie wypełnia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dokumentów źródłowych ukazujących jej rzeczywistą sytuację majątkową, co pozwoliłoby na dokonanie oceny, czy istotnie wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby prowadzić do powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zweryfikowanie natomiast przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych danych skarżąca nie przedłożyła. Tym samym Sąd nie mógł zweryfikować, czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją, co wiązałoby się z wyrządzeniem stronie znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykazanie przez skarżącą, że w okolicznościach sprawy zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a., stanowiło dostateczną podstawę do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Na marginesie Sąd wskazuje, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Co istotne nawet potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.