Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1058/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 57 par. 5 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 61 ust. 1 art. 61 ust. 1 a art. 61 ust. 4 art. 53 ust. 2 pkt 2  art. 53 a ust. 2 art. 53 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 264 poz 1573
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1384/12 w sprawie ze skargi A. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1384/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] czerwca 2011 r. orzekającą o odmowie udzielenia Cudzoziemcowi - A. H. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wywiódł, że w dniu [...] kwietnia 2011 r. do Wojewody Śląskiego wpłynął wniosek o udzielenie A. H. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na zatrudnienie w E. Sp. z o.o.

W dniu [...] czerwca 2011 r. do organu I instancji wpłynęła prośba pełnomocnika strony o przekwalifikowanie wniosku o udzielenie A. H. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i rozpatrzenie go w trybie art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Podkreślono, że wniosek został złożony z zachowaniem należytej staranności, w terminie określonym w art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach i przekazany do organu I instancji za pośrednictwem firmy kurierskiej, która miała dostarczyć go tego samego dnia. Wyjaśniono, że dotychczas ta forma doręczeń wniosków, składanych także do innych wojewodów nigdy nie stwarzała problemów, a po raz pierwszy wniosek złożony za pośrednictwem firmy kurierskiej został potraktowany, jako niezłożony w terminie.

Wniosek o udzielenie A. H. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach umotywowano odległym położeniem kraju pochodzenia cudzoziemca, trudnością zorganizowania podróży w tak krótkim czasie, a także faktem, że przekroczenie przez stronę granicy w trakcie nielegalnego pobytu na terytorium Polski będzie wiązało się ze zobowiązaniem go do opuszczenia terytorium Polski, co przekreśli możliwość kontynuowania przez niego zatrudnienia w Polsce. Tym samym cudzoziemiec dołączy do grona bezrobotnych i głodujących w kraju pochodzenia. W podaniu podkreślono, że udzielenie stronie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach umożliwi mu bezpieczne opuszczenie terytorium Polski i ponowne aplikowanie o wydanie wizy wjazdowej w celu wykonywania tu pracy.

Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. odmówił udzielenia A. H. wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, że przebywa on w Polsce nielegalnie, gdyż wniosek o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony został złożony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, a strona nie opuściła terytorium Polski w terminie ważności posiadanej wizy krajowej pozostając tu nielegalnie. Organ I instancji stwierdził ponadto, że pełnomocnik strony nie wykazał, aby wobec A. H. zachodziły szczególne okoliczności, które wymagałyby jego obecności na terytorium Polski i uzasadniały udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie organu I instancji udzielenie zezwolenia w tym trybie miałoby umożliwić stronie wyłącznie uniknięcie konsekwencji dotychczasowego nielegalnego pobytu.

Rozpoznając sprawę w wyniku wniesionego odwołania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, że A. H. wjechał do Polski w dniu [...] grudnia 2010 r. na podstawie wizy krajowej wydanej mu w dniu [...] października 2010 r. przez konsula w N., z terminem ważności do dnia [...] maja 2011 r., na czas pobytu [...] dni.

W dniu [...] kwietnia 2011 r., za pośrednictwem firmy kurierskiej UPS został skierowany do Wojewody Śląskiego wniosek o udzielenie Cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Wniosek wpłynął do organu I instancji w dniu [...] kwietnia 2011 r., tj. na [...] dni przed upływem terminu ważności posiadanej przez stronę wizy krajowej.

Po upływie terminu ważności wizy krajowej zainteresowany pozostał na terytorium Polski. Z Systemu Informatycznego "POBYT" wynika, że w dniu [...] kwietnia 2011 r. Wojewoda Śląski wszczął na wniosek Komendanta Placówki Straży Granicznej w Cieszynie postępowanie w sprawie wydalenia A. H. z terytorium Polski, które następnie w dniu [...] sierpnia 2011 r. zostało zawieszone.

Organ stwierdził, że art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem cudzoziemca przebywającego na podstawie wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 26, lub cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53a ust. 2, jest obowiązany złożyć wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, co najmniej 45 dni przed upływem okresu pobytu oznaczonego w posiadanej wizie lub przed upływem terminu ważności poprzedniego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Jeżeli termin do złożenia wniosku został zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie, pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny do czasu wydania decyzji ostatecznej w sprawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (art. 61 ust. 3 ustawy). Jeżeli termin do złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie zostanie zachowany, cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem okresu pobytu oznaczonego w wizie lub na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w przypadku, gdy postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie zostało zakończone przed upływem tego okresu pobytu (art. 61 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach).

Organ podkreślił, że wniosek o udzielenie przedmiotowego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony A. H. początkowo złożył w zwykłym trybie, powołując się na zamiar kontynuowania zatrudnienia na terytorium Polski, co stanowi okoliczność z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z tym artykułem zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Organ zauważył, że zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. Natomiast stosownie do postanowień art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie, jeżeli:

1. przepisy prawa polskiego wymagają od cudzoziemca osobistego stawiennictwa przed polskim organem władzy publicznej;

2. wyjątkowa sytuacja osobista wymaga obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3. wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej;

4. organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie zwalczania handlu ludźmi stwierdza, że cudzoziemiec jest prawdopodobnie ofiarą handlu ludźmi w rozumieniu decyzji ramowej Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi (Dz. Urz. WE L 203 z 1.08.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 6, str. 52).

Jednocześnie zgodnie z art. 57 ust. 9 powołanej ustawy przepisów ust. 1 pkt 1, 2 i 3- 9 oraz ust. 2-7 nie stosuje się do cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53a ust. 2.

Organ stwierdził, że art. 56 ust. 2 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 53a ust. 2, na okres niezbędny do realizacji celu, w którym zostało wydane lub do podjęcia decyzji o współpracy z organem właściwym do prowadzenia postępowania w sprawie zwalczania handlu ludźmi, nie dłuższy niż 3 miesiące.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podkreślił, że ustawa o cudzoziemcach przewiduje możliwość udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w szczególnym, trybie art. 53a ust. 2 tylko w przypadku wystąpienia zdarzenia niezależnego od woli cudzoziemca i uniemożliwiającego mu opuszczenie terytorium. Polski. Organ doszedł do wniosku, że mimo tego, iż w piśmie z dnia [...] maja 2011 r. wniesiono o rozpatrzenie wniosku o udzielenie A. H. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w szczególnym trybie art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, to jednak z uwagi na treść odwołania, a także fakt, że zmiana trybu wynikała ze stwierdzenia przez organ I instancji, iż wniosek został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, a strona pozostała na terytorium Polski nielegalnie zasadne było uprzednie ustalenie, czy w sprawie zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach.

Zdaniem organu oceniając kwestię, czy został zachowany termin do wniesienia wniosku należy mieć na względzie art. 57 § 5 k.p.a. Organ zauważył, że z treści tego przepisu nie wynika, aby termin został zachowany w przypadku złożenia podania za pośrednictwem firmy kurierskiej, która nie jest operatorem publicznym w rozumieniu art. 57 § 5 pkt. 2 k.p.a. Organ uznał, że w art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a. pod pojęciem polskiej placówki pocztowej operatora publicznego ustawodawca wskazał operatora publicznego obowiązanego do świadczenia powszechnych usług pocztowych w rozumieniu art. 3 pkt 25 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159 ze zm.), tj. państwowe przedsiębiorstwo użyteczności publicznej Poczta Polska, obecnie na mocy art. 2 ustawy o komercjalizacji, przekształcone w spółkę akcyjną o nazwie "Poczta Polska Spółka Akcyjna", w której jedynym akcjonariuszem jest Skarb Państwa.

W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, wniosek został złożony z jednodniowym uchybieniem terminu określonego w art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, a wobec strony nie ma tym samym zastosowania art. 61 ust. 3 ustawy, co oznacza, że jej pobyt na terytorium Polski po upływie w dniu [...] maja 2011 r. terminu ważności posiadanej wizy krajowej nie może zostać uznany za legalny.

Odnosząc się prośby zawartej w piśmie z dnia [...] maja 2011 r. o rozpatrzenie przedmiotowego wniosku w trybie art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach organ wyjasnił, że zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony udzielane na podstawie powyższego artykułu służy legalizowaniu wyłącznie krótkotrwałych pobytów cudzoziemców, którzy znaleźli się w wyjątkowych, niezależnych, od nich sytuacjach, a ich pobyt w Polsce jest uzasadniony względami humanitarnymi lub losowymi. Zdaniem organu nie stanowi takiej okoliczności powołany w przez zainteresowanego zamiar legalnego opuszczenia przez stronę terytorium Polski. Udzielenie cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia w celu umożliwienia mu uniknięcia konsekwencji dotychczasowego nielegalnego pobytu na terytorium Polski byłoby sprzeczne z celem regulacji zawartej w art. 53a ust. 2 powołanej ustawy, gdyż przedmiotowe zezwolenie jest udzielane w przypadku wystąpienia zdarzenia niezależnego od woli cudzoziemca i uniemożliwiającego mu opuszczenie terytorium Polski.

Zdaniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie zasługuje również na uwzględnienie okoliczność braku możliwości zorganizowania w krótkim czasie podróży cudzoziemca do kraju pochodzenia, z uwagi na jego odległość, gdyż od czasu upływu terminu ważności posiadanej przez stronę wizy krajowej upłynęło ponad 4 miesiące, co - w ocenie organu - stanowi wystarczający okres na zorganizowanie takiego wyjazdu.

Organ wyjaśnił, że okoliczność zatrudnienia nie stanowi wyjątkowej sytuacji osobistej w rozumieniu art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, gdyż stanowi ona przesłankę do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w zwykłym trybie art. 53 ust 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Dodatkowo zgodnie z art. 61 ust 1 a ustawy o cudzoziemcach wniosek złożony przez cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 26, lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53a ust. 2, z wyłączeniem przypadku ubiegania się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 15, pozostawia sie bez rozpoznania. Tak więc strona byłaby pozbawiona możliwości skutecznego ubiegania się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w zwykłym trybie. Ponadto organ zauważył, że przebywając w Polsce na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego w trybie art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach wnioskodawca byłby pozbawiony prawa wykonywania zatrudnienia na terytorium Polski.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. H. zarzucając naruszenie:

– art. 57 § 5 K.p.a. w zakresie spełnienia warunki zachowania terminu,

– art. 53 a ust 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U z 2006 r., Nr 234 poz. 1695, ze zm.),

– niewyjaśnienie istotnych okoliczności dotyczących daty i sposobu wniesienia przez stronę odwołania, co przesądza także o naruszeniu art. 134 w związku z art. 144 K.p.a., a które to naruszenie powyższych przepisów postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący wniósł także o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu skargi skoncentrowano się jedynie na kwestii dotyczącej zachowania terminu do wniesienia odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i podkreślił, że odwołanie zostało wniesione w terminie.

Wyrokiem z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1384/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2011 r. nie narusza prawa materialnego, ani przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, co czyni skargę niezasadną.

Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skargi Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozważył, czy został zachowany termin do złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 264, poz. 1573 z 2011 r.). Organ wywiódł w oparciu o art. 57 § 5 K.p.a., termin do złożenia wniosku zostaje zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało złożone w jednej z placówek, o których mowa w tym przepisie. Artykuł ten w § 5 pkt 2 przewiduje możliwość zachowania termu w sytuacji złożenia pisma w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Zdaniem Sądu, zasadnie organ wywiódł, że takim operatorem obecnie jest jedynie Poczta Polska. Złożenie zaś wniosku w firmie kurierskiej UPS, nie skutkuje zachowaniem terminu, (jeśli pismo w zakreślonym terminie nie wpłynie do organu), albowiem nie jest ona operatorem publicznym w rozumieniu art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a. Słusznie organ zauważył, że zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 5 września 2008 r. o komercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej "Poczta Polska" (Dz. U. Nr 180, poz.1109), tylko Poczcie Polskiej S.A. przysługuje wyłączne prawo używania wyrazu "poczta" w nazwie spółki. Zgodnie więc z art. 3 pkt. 12 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159 z późn. zm.) operator publiczny jest to operator obowiązany do świadczenia powszechnych usług pocztowych. W myśl zaś art. 46 ust. 2 tylko Poczcie Polskiej S.A. został powierzony obowiązek wykonywania zadań operatora publicznego określonych w tej ustawie. Złożenie więc wniosku o udzielnie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w terminie określonym w art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach zostałoby dokonane z zachowaniem terminu, gdyby przed upływem 45 dni, o którym mowa w tym przepisie zostało złożone w urzędzie pocztowym, a nie w firmie kurierskiej. Słusznie więc organ ustalił, że wniosek został złożony po terminie, a strona obowiązany była w oparciu o art. 61 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem terminu oznaczonego w wizie, to jest [...] maja 2011 r. Po upływie tej daty skarżący przebywa na terenie Polski nielegalnie.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom zawartym w skardze Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z tym przepisem zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie, jeżeli:

1. przepisy prawa polskiego wymagają od cudzoziemca osobistego stawiennictwa przed polskim organem władzy publicznej;

2. wyjątkowa sytuacja osobista wymaga obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3. wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej;

4. organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie zwalczania handlu ludźmi stwierdza, że cudzoziemiec jest prawdopodobnie ofiarą handlu ludźmi w rozumieniu decyzji ramowej Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi (Dz. Urz. WE L 203 z 01.08.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 6, str. 52).

W swoim wniosku cudzoziemiec powołał się na wyjątkową sytuację osobistą wymagającą jego obecności na terytorium Polski. Skarżący wniosek ten uzasadnił odległością swojego kraju pochodzenia - B. - od Polski i trudnościami w zorganizowaniu podróży w tak krótkim czasie. Ponadto zatrzymany przez Straż Graniczną mógłby zostać zobowiązany do opuszczenia Polski, co utrudnia kontynuowanie przez niego zatrudnienia w tym kraju.

Zdaniem Sądu, zasadnie organ wskazał, że powołane wyżej okoliczności nie stanowią o wyjątkowej sytuacji osobistej skarżącego, która wymagałaby jego pozostania na terytorium Polski. Słusznie organ przyjął, iż skarżący miał czas na zorganizowanie powrotu do kraju pochodzenia, albowiem termin ważności wizy upłynął z dniem [...] maja 2011 r. Podstawa, w oparciu o którą skarżący mógł w okolicznościach sprawy ubiegać się o udzielenie zezwolenia, a więc wyjątkowa sytuacja osobista określona w art. 53a ust 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, musi być rzeczywiście wyjątkowa, nietypowa, która nakazuje pobyt na terenie Polski w celu uregulowania ważnej, indywidualnej sprawy. W ocenie Sądu, tego typu okoliczności w niniejszej sprawie nie wystąpiły.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł A. H. podnosząc zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. poprzez bezzasadne zastosowanie oraz bezzasadne niezastosowanie art. 53 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 83 § 3 P.p.s.a. polegające na uznaniu wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terenie Rzeczypospolitej Polskiej skarżącemu kasacyjnie jako złożonego po upływie ustawowego terminu oraz bezzasadne niezastosowanie wobec cudzoziemca art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie stwierdził, że przybył do Polski legalnie na podstawie wizy wydanej przez konsula w N. i podjął zatrudnienie na podstawie zezwolenia na pracę. W celu uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielił pełnomocnictwa swojemu pracodawcy ufając, że będzie przez niego prawidłowo reprezentowany. W swoim postępowaniu kierował się wskazówkami pracodawcy i ze swej strony dopełnił wskazanych przez pracodawcę czynności. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, nie może być on obarczany ewentualnymi nieprawidłowościami w postępowaniu pracodawcy, który był jego pełnomocnikiem. Skarżący kasacyjnie stwierdził, że nie zna przepisów prawa polskiego i nie mógł w jakikolwiek sposób weryfikować prawidłowości działań pracodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien okoliczność tę uwzględnić w swoim orzeczeniu, tym bardziej, że nawet gdyby wbrew utrwalonej praktyce administracyjnej przyjąć, że nadanie pisma przez firmę kurierską nie spełnia wymogów K.p.a., to przekroczenie terminu do złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wyniosło tylko 1 dzień.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, zachodzą wobec niego niewątpliwie przesłanki do zastosowania art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, gdyż jego sytuacja osobista wymaga jego obecności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na jego przyjazd do Polski składała się jego cała rodzina. W Polsce podjął legalne zatrudnienie u pracodawcy, który nadal jest zainteresowany jego zatrudnianiem, w szczególności z uwagi na fakt, że wykonuje prace, których nie chcą wykonywać obywatele polscy. Skarżący kasacyjnie stwierdził, że nie opuścił dotychczas terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na przekonanie, iż jego pobyt jest legalny w oparciu o ważne pozwolenie na pracę. Konieczność wyjazdu z Polski pozbawia go środków do życia, a jego rodzinę w praktyce skazuje na śmierć głodową. Są to, zdaniem skarżącego kasacyjnie, niewątpliwie wyjątkowe okoliczności, które powinien wziąć pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – dalej P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez A. H. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Za niezasadne uznać należy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. oraz art. 53 § 1 P.p.s.a. i art. 83 § 3 P.p.s.a.

Z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wynika, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z kolei z art. 58 § 3 P.p.s.a. wynika, że sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie Sąd nie odrzucił skargi na posiedzeniu niejawnym tylko rozpoznał ją na rozprawie i wyrokiem skargę oddalił. Wprawdzie wcześniej postanowieniem z dnia 7 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę odrzucił, jednakże postanowieniem z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1678/12 Naczelny Sąd Administracyjny postanowienie o odrzuceniu skargi uchylił i sprawa została skierowana do rozpoznania na rozprawie.

Z art. 83 § 3 P.p.s.a. wynika, że oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. W niniejszej sprawie zarzut naruszenie tego przepisu jest o tyle niezasadny, że Sąd I instancji uznał, że skarga została wniesiona w terminie i została rozpoznana merytorycznie na rozprawie.

Ww. przepisy mają zastosowanie na etapie postępowania przed sądem administracyjnym nie zaś w postępowaniu administracyjnym. W oparciu o te przepisy nie można dokonywać oceny, czy skarżący kasacyjnie w terminie złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Niezasadny jest również, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut naruszenia art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.). w skardze kasacyjne oraz uzasadnieniu nie wskazano, o który punkt tego przepisu chodzi, jednakże z treści podniesionych zarzutów wynika, że jest to punkt 2.

Z art. 53a ust. 2 pkt 2 ww. ustawy wynika, że zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie, jeżeli wyjątkowa sytuacja osobista wymaga obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie Sąd I instancji uznał, że organy administracji wykazały, że nie zostały spełnione przesłanki do zezwolenia skarżącemu kasacyjnie na zamieszkanie na podstawie tego przepisu. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że w przypadku skarżącego kasacyjnie zachodziła wyjątkowa sytuacja osobista wymagająca jego cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Twierdzenie, że skarżący wykonuje prace, których nie chcą wykonywać obywatele polscy nie świadczy o istnieniu po stronie skarżącego kasacyjnie wyjątkowej sytuacji osobistej wymagającej jego obecności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jeśli już, to okoliczność ta mogłaby być rozważana pod kątem spełnienia przesłanki z art. 53a ust. 2 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, to jest, że wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej. Zarzut naruszenia tego przepisu nie został jednak podniesiony w skardze kasacyjnej. Niezależnie od tego za bezpodstawne uznać należy twierdzenie skarżącego, że wykonywał on w Polsce prace, których nie chcą wykonywać obywatele polscy. Z akt sprawy wynika, że skarżący kasacyjnie był zatrudniony w agencji pracy tymczasowej jako rolnik, a następnie jako "robotnik do prac przy drzewie". Praca "robotnika do prac przy drzewie" polegać miała na cięciu drzewa, obróbce i produkcji wyrobów, produkcji palisady, obsłudze maszyn. Twierdzenie, że obywatele polscy nie chcą wykonywać zawodu rolnika, czy też wykonywać prac takich jak cięcie drzewa bądź obsługa maszyn nie znajduje żadnego uzasadnienia.

Twierdzenie skarżącego kasacyjnie, że jest przekonany, iż jego pobyt jest legalny nie oznacza, że rzeczywiście tak jest. Nadto, jeśli skarżący kasacyjnie uważa, że jego pobyt jest legalny, to nie powinien występować o zezwolenie na zamieszkanie na podstawie art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. Warunkiem koniecznym zastosowania tego przepisu jest bowiem przebywanie cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie.

Argumentem przemawiającym za udzieleniem skarżącemu kasacyjnie zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach nie mogą być jego twierdzenia, że zostanie on pozbawiony środków do życia, a jego rodzinę czeka śmierć głodowa. W treści samej skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie wskazuje, że na jego przyjazd do Polski składała się cała rodzina. Okoliczność ta świadczy o tym, że rodzina skarżącego kasacyjnie posiada możliwość pozyskiwania środków finansowych. Skoro środki te mogły być przeznaczone na opłacenie podróży cudzoziemca z B. do Polski, to mogą być one przeznaczone również na zakup żywności. Opuszczenie przez skarżącego kasacyjnie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej niewątpliwie spowoduje utratę przez niego źródła dochodu pochodzącego z wynagrodzenia za pracę wykonywaną w Polsce. Nie oznacza to jednak niemożności podjęcia pracy przez skarżącego kasacyjnie w jego kraju lub innym państwie, do którego może się udać. Nadto jak wynika z treści skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie może liczyć na pomoc członków swojej rodziny. Niema więc uzasadnionych podstaw do formułowania twierdzenia, że wyjazd z Polski pozbawi skarżącego kasacyjnie środków do życia.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.