Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1817/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2015 r. sprawy ze skargi R.H. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania R. H. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. K. i J. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową, na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gmina [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

2. W uzasadnieniu decyzji Starosta [...] podał, że w dniu [...] listopada 2012 r. inwestorzy S. K. i J. K. złożyli wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gmina [...]. W związku z brakami w podaniu w dniu[...] grudnia 2012 r. wezwano inwestorów do ich uzupełnienia. Następnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia nieprawidłowości występujących w dokumentacji, następnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] nałożono na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu do zgodności z wnioskiem. Inwestorzy uzupełnili braki wniosku oraz usunęli nieprawidłowości.

Starosta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Po rozpatrzeniu odwołania R. H. od powyższej decyzji Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ wskazał, że organ winien wezwać inwestora o doprowadzenie zagospodarowania terenu do zgodności z przepisami § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462).

Ponownie rozpoznając sprawę, Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] nałożył na inwestorów obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z przepisami § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego zgodnie z wytycznymi zawartymi w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]. Braki zostały przez inwestorów uzupełnione.

Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Państwu S. i J. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gmina [...].

Od powyższej decyzji R. H. w terminie, odwołał się do Wojewody [...].

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania R. H. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. K. i J. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową, na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gmina [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

3. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] przywołał treść art. 28 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) i stwierdził, że analiza projektu wykazała, że inwestycja objęta wnioskiem jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy M. obszaru [...] - [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2002 r., nr [...], poz. [...]).

Organ podał, że działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym w w/w planie miejscowym symbolem MN/U tj. - tereny mieszkaniowe jednorodzinne i usług. Dla terenów MN/U w/w plan ustala rozwój funkcji mieszkaniowych - domów jednorodzinnych wolnostojących oraz funkcji usługowych z zakresu handlu, gastronomii, rzemiosła, biur, obsługi finansowej, zdrowia, kultury, oświaty, rozrywki i turystki (§ 8 pkt 1 lit. a i b planu).

Wojewoda [...] wskazał, że przewidziana planem miejscowym minimalna powierzchnia biologicznie czynna na działce (50 %) została zachowana.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu odwołania dotyczącego ilości miejsc parkingowych i wskazał, że ilość 3 miejsc parkingowych przewidzianych w projekcie jest zgodna z § 36 w/w planu. Wyjaśnił, że projektowany lokal usługowy ma powierzchnię użytkową 39,01 m², a zatem wykonanie dwóch miejsc parkingowych dla tego lokalu nie narusza ustaleń w/w planu, który przewiduje dla funkcji usługowej - 3 miejsca parkingowe na 100 m² powierzchni użytkowej budynków (§ 36 pkt 1 planu). Natomiast dla lokalu mieszkalnego prawidłowo przewidziano 1 miejsce parkingowe, bowiem zgodnie z § 36 pkt 3 planu, dla domów jednorodzinnych wymagane jest 1 miejsce parkingowe (zalecana realizacja 2-go miejsca parkingowego) na 1 mieszkanie dla domów istniejących oraz 2 miejsca parkingowe na 1 dom projektowany w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach powyżej 1000 m².

Ponadto wskazał, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...], znak: [...] Starosta [...] udzielił zgody na odstępstwo od warunków technicznych § 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 oraz § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75 poz. 690), - polegające na umożliwieniu wykonania dwóch miejsc postojowych na działce nr ew. [...] w odległości 1,00 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i 1,50 od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...] oraz miejsca na gromadzenie odpadów stałych w odległości 4,00 m od okien i drzwi do budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi i 1,5 m od granicy z sąsiednią działką.

Zdaniem Wojewody [...] również usytuowanie obiektu w odległości 1,5 od granicy działki nr [...] nie narusza zarówno ustaleń w/w planu miejscowego, jak również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Powołując się na treść § 12 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu, wynika, że działka nr [...] na szerokość ok. 10 m i znajduje się w zabudowie jednorodzinnej, a zatem w przedmiotowej sprawie będzie miał zastosowanie § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, który zezwala na sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej.

Ponadto podał, że w przedmiotowej sprawie na takie sytuowanie obiektu nie jest wymagana zgoda właściciela sąsiedniej. Jak wynika z § 8 pkt 8 w/w planu taka zgoda jest wymagana jedynie w przypadku realizacji budynku bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki budowlanej, co w omawianej sprawie nie występuje.

Wojewoda [...] uznał, że również zarzut odwołania dotyczący nieprawidłowej odległości otworu okiennego i drzwiowego w ścianie południowej budynku od granicy działki sąsiedniej jest niezasadny. Powołując się na § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, wskazał, że budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Z akt sprawy wynika, że ściana południowa zwrócona jest w stronę granicy działki nr [...], oddalonej od tej ściany o ok. 11 m.

Wojewoda [...] uznał, że z akt sprawy wynika, iż inwestorzy wypełnili wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Złożyli prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego oraz spełnia wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. nr 120 poz. 1133) i jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi.

Projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie, uzgodnienia (pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony przeciwpożarowej).

Wojewoda [...] powołując się na treść § 5 i § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., uznał, że znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy projekt spełnia powyższe wymogi. Zatem zarzut odwołania dotyczący naruszenia przepisów powyższego rozporządzenia uznał za niezasadny.

Wojewoda [...] podał, że przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie stworzy również zagrożenia dla działek sąsiednich. Do akt sprawy dołączono opinię geotechniczną i badanie podłoża gruntowego oraz ekspertyzę techniczną o możliwości nadbudowy przedmiotowego budynku sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia.

Organ stwierdził, że udzielone pozwolenie na budowę jest zgodne z wymogami ustawy Prawo budowlane. Zatem zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do natomiast do zarzutu odwołania dotyczącego niedostatecznej odległości projektowanego budynku od drzewa rosnącego na działce skarżącego uznał, że zarzut ten jest niezasadny. Wyjaśnił, że przepisy zarówno ustawy Prawo budowlane, jak i rozporządzeń techniczno-budowlanych nie określają minimalnych odległości obiektów budowlanych od istniejących pojedynczych drzew (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie reguluje m. in. kwestie odległości obiektu od granicy lasu). Podkreślił, że w projekcie budowlanym opracowane zostały rozwiązania mające na celu zabezpieczenie systemu korzennego wskazanego drzewa. Ponadto z akt sprawy wynika, że przedmiotowe drzewo nie zostało uznane za pomnik przyrody. W sytuacji, gdy drzewo to nie stało się pomnikiem przyrody jego ochrona nie różni się od ochrony innych drzew rosnących na sąsiednich posesjach. Żądanie zastosowania szczególnej ochrony nie znajduje więc uzasadnienia. W szczególności uprawnienia właściciela gruntu, na którego teren przenikają korzenie drzewa rosnącego na sąsiedniej działce są szerokie, co znalazło wyraz m. in. w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2003 r., sygn. akt IV CKN 1731/00, publ. LEX nr 78277. Zgodnie z jego tezą, jeżeli właścicielowi gruntu, na który z sąsiedniego gruntu przechodzą korzenie, przysługuje w stosunku do sąsiada roszczenie o nieczynienie przeszkód w obcięciu tych korzeni, to tym bardziej przenikanie korzeni nie może go pozbawić możliwości korzystania z gruntu w granicach jego usprawiedliwionych potrzeb. Stanowisko przeciwne oznaczałoby bowiem prymat interesu właściciela nieruchomości sąsiedniej, czego nie da się usprawiedliwić brzmieniem art. 150 K.c. i co pozostawałoby w sprzeczności z ideą ochrony własności wyrażoną w art. 140 K.c. Jeżeli zatem drzewo zasadzone przez właściciela na własnym gruncie rozprzestrzeni się na grunt sąsiedni, właściciel gruntu sąsiedniego może obciąć korzenie tego drzewa, przy czym właściciel gruntu, na którym drzewo rośnie, nie może się temu sprzeciwić. Nadto naruszający korzenie nie musi o swym zamiarze uprzedzać właściciela gruntu sąsiedniego. Następstwa obcięcia korzeni, w postaci choroby lub obumarcia drzewa, nie obciążają właściciela, który ze swego prawa skorzystał prowadząc m. in. działalność inwestycyjną (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1321/08).

Wojewoda [...] zauważył, że pozwolenie na budowę, zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy Prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych, takich jak rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepisy te mają za zadanie chronić interesy obydwu stron biorących udział w postępowaniu przed organem administracji architektoniczno - budowlanej. Dlatego gdy pozwolenie na budowę zostanie wydane bez naruszenia w/w przepisów nie można stawiać zarzutów, iż narusza ono prawa skarżącego.

Zdaniem Wojewody [...] postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Starosta [...] podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrał i rozpatrzył w wyczerpujący sposób cały materiał dowodowy. Stwierdził, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. [...] odpowiada prawu i zatem utrzymał ją w mocy.

4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości.

II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron

1. Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył R. H. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie nakazu rozbiórki rozpoczętej budowy na działce nr ewid. [...] przy ul. [...].

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. rażące naruszenie art. 9 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że udzielenie pozwolenia na budowę w oparciu o warunkowy przepis § 12 ust. 3 rozporządzenia nie wymaga uzyskania przez Starostę upoważnienia Ministra do wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno — budowlanych;

2. rażące naruszenie art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez tworzenie zagrożeń dla bezpieczeństwa mienia i ludzi, na co art. 9 ust. 1 nie zezwala przy udzielaniu zgody na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych;

3. błędne powoływanie się w zaskarżonej decyzji na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2003 r. sygn. akt IV CKN 1731/00 publ. LEX nr 78277 oraz na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt IV SA /Wa 1321/08;

4. błędne przyjęcie, że art. 82 ust. 1a ustawy o ochronie przyrody dotyczy wyłącznie szczególnej ochrony prawnej pomników przyrody;

5. błędne powoływanie się na zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] poz. [...]), który nie ustala sytuowania budynków w odległości 1,5 m od granicy działki sąsiedniej;

6. dowolną interpretację § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r.;

7. błędne przyjęcie, że dokumentacja techniczna jest kompletna, gdy przewiduje schody zewnętrzne do osobnego opracowania i zawiera rozwiązania chroniące system korzeniowy drzewa podpisane przez architekta, który nie posiada takich uprawnień;

8. błędne przyjęcie, że ostateczna decyzja "w administracyjnym toku instancji" jest tożsama z ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę" w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane;

2. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

3. Uczestnicy postępowania S. K. i J. K. wnieśli o oddalenie skargi.

III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

2. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą S. K. i J. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową, na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gmina [...].

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie naruszają przepisów prawa.

Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

3.1. Jak wynika z akt sprawy, S. K. i J. K. złożyli wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową, na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gmina [...].

3.2. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j. t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: (1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; (2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; (3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; (4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Jak słusznie wskazał organ, z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] obszaru [...] - [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2002 r., nr [...], poz. [...]) i opublikowanego, wynika, że działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym w w/w planie miejscowym symbolem MN/U tj. - tereny mieszkaniowe jednorodzinne i usług. Dla terenów MN/U plan ten ustala rozwój funkcji mieszkaniowych - domów jednorodzinnych wolnostojących oraz funkcji usługowych z zakresu handlu, gastronomii, rzemiosła, biur, obsługi finansowej, zdrowia, kultury, oświaty, rozrywki i turystki (§ 8 pkt 1 lit. a i b planu). Organ prawidłowo uznał, że ilość 3 miejsc parkingowych przewidzianych w projekcie jest zgodna z § 36 w/w planu. Projektowany lokal usługowy ma powierzchnię użytkową 39,01 m², a zatem wykonanie dwóch miejsc parkingowych dla tego lokalu nie narusza ustaleń w/w planu, który przewiduje dla funkcji usługowej - 3 miejsca parkingowe na 100 m² powierzchni użytkowej budynków (§ 36 pkt 1 planu). Natomiast dla lokalu mieszkalnego prawidłowo przewidziano 1 miejsce parkingowe, bowiem zgodnie z § 36 pkt 3 planu, dla domów jednorodzinnych wymagane jest 1 miejsce parkingowe (zalecana realizacja 2-go miejsca parkingowego) na 1 mieszkanie dla domów istniejących oraz 2 miejsca parkingowe na 1 dom projektowany w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach powyżej 1000 m².

Zasadnie Wojewoda [...] wskazał, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...], znak: [...] Starosta [...] udzielił zgody na odstępstwo od warunków technicznych § 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 oraz § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75 poz. 690), - polegające na umożliwieniu wykonania dwóch miejsc postojowych na działce nr ew. [...] w odległości 1,00 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i 1,50 od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...] oraz miejsca na gromadzenie odpadów stałych w odległości 4,00 m od okien i drzwi do budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi i 1,5 m od granicy z sąsiednią działką.

Nie budzi również wątpliwości, że usytuowanie obiektu w odległości 1,5 od granicy działki nr [...] nie narusza zarówno ustaleń w/w planu miejscowego, jak również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie niniejszej niż:

1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,

2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (§ 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.).

Natomiast zgodnie § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia wynika, że sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednia działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m.

Jak słusznie stwierdził organ, z projektu zagospodarowania terenu, wynika, że działka nr [...] na szerokość ok. 10 m i znajduje się w zabudowie jednorodzinnej, a – zatem spełniony jest zatem warunek § 12 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia, który zezwala na sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej. Zgodzić się należy z organem, że na takie sytuowanie obiektu nie jest wymagana zgoda właściciela sąsiedniej działki. Jak wynika bowiem z § 8 pkt 8 planu taka zgoda jest wymagana jedynie w przypadku realizacji budynku bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki budowlanej. Prawidłowa jest odległość otworu okiennego i drzwiowego w ścianie południowej budynku od granicy z działką sąsiednią nr [...], bowiem oddalona jest od tej ściany o ok. 11 m, a zatem jest zgodne z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Powyższe oznacza, że spełnione zostały wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zgodzić się należy z Wojewodą [...], że przepisy budowlane jak również ustawa o ochronie przyrody, nie regulują kwestii odległości krzewów bądź drzew od sąsiedniej posesji. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie reguluje m. in. kwestie odległości obiektu od granicy lasu.

Stosownie do art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego w projekcie budowlanym znajduje się oświadczenie projektanta stwierdzające, że projekt budowlany budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową, na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w miejscowości [...] został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie, uzgodnienia (pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony przeciwpożarowej). Projekt budowlany spełnia również wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. nr 120 poz. 1133) i jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi.

Zdaniem Sądu przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie stworzy również zagrożenia dla działek sąsiednich. Do akt sprawy dołączono opinię geotechniczną i badanie podłoża gruntowego oraz ekspertyzę techniczną o możliwości nadbudowy przedmiotowego budynku sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia.

Inwestorzy wypełnili wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Nie budzi wątpliwości, że działka, na której znajduje się jest projektowana inwestycja - nr ew. [...] - jest własnością S. K. i J. K., a projekt zagospodarowania terenu, na którym będzie usytuowany projektowany budynek spełnia wymagania warunków technicznych.

Zdaniem Sądu, decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i zezwalająca S. K. i J. K. na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją nie narusza przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

3.4. Podkreślić należy, że w ustawie Prawo budowlane, w art. 4 i art. 35 ust. 4, ustawodawca wyraził zasadę wolności budowlanej. Zasada wolności budowlanej polega na tym, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Jest to prawo podmiotowe przysługujące każdemu podmiotowi. Wykazanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zgodność zamierzonego procesu budowlanego z przepisami szczególnymi powoduje, że organ administracji nie może odmówić wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę. Decyzja taka jest decyzją tzw. związaną, o czym świadczy treść art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

W postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to ewentualne spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać za uznane za podstawę do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego.

IV. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne.

V. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.

Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

VI. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.