Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 469/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Jolanta Strumiłło asesor WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. A., Z. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako SKO, Kolegium, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy (dalej jako organ I instancji, Wójt ) z "[...]" ustalającą W. A. i Z. A. (dalej jako strona, podatnicy, skarżący) zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za 2019 r. w kwocie 15.208 zł.

Z akt sprawy wynika, że podatnicy są współwłaścicielami zabudowanej działki o powierzchni 8.415,00 m2. W złożonej w 27 maja 2019 r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2017, 2018 i 2019 podatnicy wykazali grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 8.415 m2 oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej powierzchni użytkowej 479 m2.

Decyzją z "[...]" Wójt ustalił stronie wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 r. (za okres od kwietnia do grudnia) w kwocie 11.406,00 zł za budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 63 m2 i 416 m2 oraz grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 8415 m2. W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji SKO, decyzją z "[...]", uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia nakazując przeprowadzenie pełnego postępowania podatkowego celem ustalenia, czy w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 1a ust. 2a pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. u. z 2019 r. poz. 1170 ze zm., dalej jako u.p.o.l.).

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji ustalił stronie wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 r. w kwocie 15.208,00 zł decyzją "[...]". Do podstawy opodatkowania przyjęto grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 8415 m2, budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 63 m2 i 416 m2.

W uzasadnieniu wskazano, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że w niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka 1 określona w art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. gdyż sporne budynki nadają się do remontu. Organ wskazał ponadto, iż o tym czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy dana działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości, nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Jedyną przesłanką opodatkowania jest bowiem posiadanie przedmiotu opodatkowania przez przedsiębiorcę.

Utrzymując powyższą decyzję w mocy Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej do sądu decyzji oceniło, że będące w posiadaniu strony budynki, spełniają kryterium uznania za nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, po pierwsze, ze względu na to, iż są w posiadaniu przedsiębiorcy, po drugie zaś -iż wobec nich nie wydano decyzji w trybie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (t.j. Dz. u. z 2019r. poz. 1186 ze zm., dalej jako Pr. bud.) , a tylko taki dokument, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2a u.p.o.l., uprawnia do przyjęcia, że budynek nie jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zdaniem SKO Z akt rozpatrywanej sprawy, w szczególności z pisma z dnia 12 sierpnia 2019r. oraz załączonych dokumentów wydanych przez Starostę m. in. wypisu z kartoteki budynków, wypisu z rejestru gruntów wynika, że w operacie ewidencji gruntów i budynków użytek gruntowy dla przedmiotowej działki został zmieniony w trakcie modernizacji i wprowadzony do ewidencji pod nr "[...]" w dniu 5 kwietnia 2013 r. Grunt oznaczony jest symbolem "Ba" czyli stanowi teren przemysłowy. Zabudowany jest dwoma budynkami: jeden oznaczony jako przemysłowy (o powierzchni zabudowy 473 m2), a drugi oznaczony jest jako zbiorniki silosy i budynki magazynowe (o powierzchni zabudowy 74 m2). W wyniku sprawdzenia danych zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej organ podatkowy ustalił, że Z. A. od 1986 r. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "[...]". W dniu "[...]" 2017 r. nastąpiło wznowienie wykonywania indywidualnej działalności gospodarczej. Zarówno z protokołu oględzin, z opinii technicznej dotyczącej stanu technicznego sporządzonej w dniu 26 września 2019 r., jak i z treści odwołania wynika, że oba budynki z uwagi na zły stan techniczny (w szczególności zły stan pokrycia dachu, konieczność wymiany pokrycia z płyt A-C na blachodachówkę, przekroczenie stanów granicznych nośności elementów konstrukcyjnych dachu, konieczność wzmocnienia elementów konstrukcyjnych dachu, zły stan techniczny konstrukcji nośnej budynku, przekroczenie nośności uszkodzonych słupów żelbetowych, konieczność wzmocnienia słupów żelbetowych oraz oparcia płatwi na podciągu, konieczność, przemurowywania i usztywnienia wszystkich ścian osłonowych) nie mogą być użytkowane w stanie w jakim się obecnie znajdują i należy przeznaczyć je do remontu. W odpowiedzi na wezwanie organu podatnicy poinformowali, że nie posiadają pozwolenia na rozbiórkę w/w budynków i nigdy o takie pozwolenie nie występowali.

Organ odwoławczy wskazał, że od 1 stycznia 2016 r. zmieniły się przepisy u.p.o.l. (art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 2a pkt 3). Od dnia 1 stycznia 2016 r. stawki podatku od nieruchomości od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie dotyczą jedynie tych budynków, w stosunku do których została wydana ostateczna decyzja organu nadzoru budowlanego bądź nadzoru górniczego nakazująca ich rozbiórkę. Zatem powoływanie się w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. na względy techniczne uniemożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej jest bezprzedmiotowe, gdyż względy techniczne nie są już przesłanką wyłączenia budynku spod opodatkowania stawką właściwą dla prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l.

W ocenie Kolegium niewątpliwie będące przedmiotem sporu budynki były w 2019 r. i są obecnie w złym stanie technicznym. Potwierdza to opinia wydana przez biegłego z zakresu prawa budowlanego. Jednakże od dnia 1 stycznia 2016 r. organy podatkowe nie są uprawnione do badania stanu technicznego celem ustalenia czy budynek może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem jedynym kryterium pozwalającym na stwierdzenie, że budynek nie jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, a w konsekwencji zastosowanie wobec niego obniżonej stawki podatku, jest decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego wydana w trybie art. 67 ust. 1 Pr. bud. W stosunku do przedmiotowych budynków nie wydano takiej decyzji. Potwierdził to sam podatnik (pismo z 26 września 2019 r.).

W sprawie nie budzi również wątpliwości, że będące przedmiotem opodatkowania nieruchomości, w tym sporne budynki, wobec ujęcia ich w ewidencji środków trwałych, stanowią majątek przedsiębiorcy – Z. A. prowadzącego działalność gospodarcza (ewidencja środków trwałych za lata 2017-2019 przesłana w dniu 27 maja 2020 r.). W tych okolicznościach uprawniony jest wniosek, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych do zaliczenia spornych budynków do kategorii budynków niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkowania go obniżoną stawką podatku.

Dodano przy tym, że fakt zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej nie powoduje utraty statusu przedsiębiorcy przez podatnika i nie może mieć w związku z tym wpływu na wysokość podatku. Wedle bowiem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. dla uznania, że budynki i grunty związane są z prowadzoną działalnością gospodarcza ma znaczenie, że podatnik posiada status przedsiębiorcy, i że posiada określone przedmioty opodatkowania. Wykorzystywanie przedmiotów opodatkowania dla celów prowadzonej działalności, czy też nawet faktyczne wykonywanie tej działalności w aspekcie tego przepisu nie jest prawnie doniosłe.

W ocenie Kolegium nie można też zgodzić się ze stanowiskiem podatników zawartym w końcowej części odwołania, że w niniejszej sprawie naruszony został przepis art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. u. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej jako O.p.). W niniejszej sprawie nie mamy do bowiem do czynienia z wątpliwościami dotyczącymi normy prawnej, stanowiącej podstawę zaskarżonej decyzji. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. jest bowiem precyzyjny. Podkreślić należy, że nie ma także wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, gdyż został on ustalony w sposób zgodny z regułami postępowania dowodowego, uregulowanymi przepisami ustawy - Ordynacja podatkowa, zaś różnic w zakresie stanowisk procesowych pomiędzy podatnikiem, a organem nie można rozpatrywać w kategorii wątpliwości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący, wskazali, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15 precyzuje interpretację przepisów wskazując, iż "sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budowli nie uprawnia organa podatkowe do zaliczania ich jako związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością gospodarczą". Innymi słowy, budynki muszą być wykorzystywane, zaś przedmiotowe budynki, z racji bardzo złego stanu technicznego nie są wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej. Trybunał Konstytucyjny uznał, że przepisy o podatkach i opłatach lokalnych a zwłaszcza art 1a ust. 1 pkt 3 ustawy naruszają konstytucyjną zasadę równości obywateli.

Dodatkowo zarzucili, że SKO mając informację wskazującą na nierzetelne gromadzenie przez panią referent materiałów, w celu naliczenia podatku od przedmiotowych nieruchomości, jak i stosowanie podwójnych standardów w wykonywaniu swoich obowiązków służbowych, nie dopatrzyło się uchybień. W swoim uzasadnieniu nie odnosi się w ogóle do informacji dołączonej do odwołania, że w roku 2009 informowano Urząd Gminy ( pismo w aktach sprawy) o złym stanie technicznym budynków.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wnosząc w kolejnym piśmie o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W dniu 01.10.2020 r., strona nadesłała pismo z 06.07.2020 r. do Starostwa Powiatowego stanowiące zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na rozbiórce magazynu. W kolejnym piśmie odnosząc się zaś do wniosku o tryb uproszczony w wniosła o przeprowadzenie rozprawy.

Zarządzeniem z dnia 11 grudnia 2020 r. Przewodniczący Wydziału stosownie do brzmienia art. 15 ZZS4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 , 576, 568 i 695) oraz pkt 10 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 1829), z uwagi na stan epidemii, a także intensyfikację jej rozwoju i zaliczenie miasta na prawach powiatu Olsztyn do strefy czerwonej, uznając rozpoznanie niniejszej sprawy za konieczne i przyjmując jednocześnie, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, wobec braku możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnych bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, zarządził, skierować sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodzić należy się z organem odwoławczym, że istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi kwestia opodatkowania budynków znajdujących się w posiadaniu skarżących.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych - w brzmieniu obowiązującym w 2019 r. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części i 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ustawodawca zawarł w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zgodnie z tą definicją grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Natomiast art. 1a ust. 2a u.p.o.l. stanowi, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; oraz 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Według brzmienia art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia.

W ocenie Sądu, skoro w niniejszym przypadku bezsporne jest, że Z. A. prowadził w 2019 r. działalność gospodarczą, to w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., znajdujące się w jego władaniu grunty, budynki i budowle uważane są za związane z działalnością gospodarczą. Grunty oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią odrębną kategorię gruntów i budynków, dla których ustawodawca w art. 5 ust. 1 u.p.o.l. przewidział najwyższą maksymalną stawkę podatku od nieruchomości, która nie może być przekroczona w stosownej uchwale rady gminy.

Wskazać przy tym należy, że stanowiska powyższego nie mogą zmienić podnoszone przez stronę skarżącą argumenty, że budynki, od których został naliczony wyższy podatek nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, z uwagi na ich zły stan techniczny.

Jak prawidłowo wskazało SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. nieruchomość nie była opodatkowana, jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, jeżeli nie była i nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Jednak od 1 stycznia 2016 r. przesłanka względów technicznych została wyeliminowana, a więc nie może być podstawą do wyłączenia nieruchomości z opodatkowania. Ustawodawca uznał, że aby nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy nie była opodatkowana według stawki jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w stosunku do budynku lub jego części powinna być wydana decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego oraz uporządkowanie terenu. Taka decyzja jest wydawana w sytuacji, gdy nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia. Porównując zakres tego wyłączenia w stosunku do dotychczasowego pojęcia "względów technicznych", nastąpiło znaczne zawężenie zakresu wyłączenia, a ustawodawca usuwając określenie wskazujące na względy techniczne, miał na celu eliminację wątpliwości interpretacyjnych tego terminu.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że nieuzasadnione są argumenty odnoszące się do złego stanu technicznego budynków. W toku postępowania strona skarżąca nie przedłożyła dowodu, aby w stosunku do budynków należących do niej została wydana decyzja, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Potwierdziła to również sama strona skarżąca. Dodatkowo w toku niniejszego postępowania sądowego skarżący nadesłali pismo z 06.07.2020r. do Starostwa Powiatowego stanowiące zgłoszenie zamiaru wykonania robot budowlanych polegających m.in. na rozbiórce magazynu, w którym wskazano terminu rozpoczęcia robót na dzień 29.07.2020 r.

Zatem podnoszone przez stronę skarżącą argumenty, że budynki nie mogły być wykorzystywane w działalności gospodarczej, ze względu na ich stan techniczny nie mają wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W obowiązującym stanie prawnym, samo powoływanie się przez skarżących na względy techniczne, nie może być podstawą do wyłączenia nieruchomości z opodatkowania stawką właściwą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W niniejszej poza sporem jest, że wobec strony nie została wydana ostateczna decyzja o rozbiórce budynków i budowli, ani też ostateczna decyzja organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono by budynek, budowlę lub ich części z użytkowania, co jest warunkiem sine qua non, aby możliwe było zastosowanie ww. wyłączenia. W konsekwencji zasadnym było opodatkowanie spornych budynków według stawki przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia norm konstytucyjnych na skutek niezastosowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., w sprawie SK 13/15 Sąd uznaje go za niezasadny. Wskazać bowiem należy, że z uwagi na odmienność stanu faktycznego wskazywany wyrok TK nie znajdzie zastosowania w realiach niniejszej sprawy. W powołanym wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15, Trybunał Konstytucyjny sformułował tezę, że art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W przypadku ustalenia skarżącym wymiaru podatku od nieruchomości, nie zachodzi sytuacja opisana w ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego, która wyłączałaby opodatkowanie nieruchomości z opodatkowania stawką najwyższą. Zauważyć bowiem trzeba, że sporne budynki, wobec ujęcia ich w ewidencji środków trwałych, stanowią majątek przedsiębiorcy – Z. A. prowadzącego działalność gospodarcza. W tych okolicznościach uprawniony jest wniosek, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych do zaliczenia spornych budynków do kategorii budynków niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkowania go obniżoną stawką podatku. Dodać również należy, że fakt zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej nie powoduje utraty statusu przedsiębiorcy przez podatnika i nie może mieć w związku z tym wpływu na wysokość podatku. Związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni czy też potencjalny, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. O tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność ta jest w danym obiekcie faktycznie i w danym czasie prowadzona. W aspekcie podatku od nieruchomości nie ma również znaczenia intensywność wykorzystywania przedmiotu opodatkowania oraz to, czy przynosi to jakiekolwiek efekty finansowe. Zauważyć bowiem należy, że majątkowy charakter podatku od nieruchomości wyraża się w tym, że ustawodawca, opodatkowując określone stany faktyczne, koncentruje się na posiadaniu określonych przedmiotów opodatkowania. W swej konstrukcji podatek ten nie nawiązuje więc do efektów ekonomicznych, co oznacza, że z punktu widzenia podatkowego stanu faktycznego nie jest ważna okoliczność, czy i jak wykorzystywany jest przedmiot opodatkowania oraz jakie (i czy w ogóle) przynosi to efekty finansowe. Dla celów podatku od nieruchomości nie ma zatem także znaczenia, czy nieruchomość jest faktycznie, w danym okresie, wykorzystywana do celów prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2019 r., II FSK 482/18). W konsekwencji nie budzą zastrzeżeń ustalenia organów odnośnie do charakteru gruntu i budynku z punktu widzenia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie zastosowania właściwej stawki podatkowej. W związku z tym podniesione zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa należy ocenić jako niezasadne.

Reasumując: organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni prawa materialnego, w oparciu o którą zasadnie przyjęły, że sporna nieruchomość jest w posiadaniu przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą. W tych okolicznościach uprawniony jest wniosek, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych do zaliczenia spornych budynków do kategorii budynków niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkowania ich obniżoną stawką podatku.

Organy podatkowe nie naruszyły także przepisów prawa procesowego, w tym w szczególności art. 121, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.. Z akt wynika jednoznacznie, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Organy wyczerpały wszelkie możliwości dowodowe, a spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego, akcentując jego kompleksową wymowę i wzajemną koherentność. Także uzasadnienia decyzji odpowiadały wymaganiom art. 210 § 4 O.p.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 ustawy o p.p.s.a. oddalając skargę.