Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1936/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2 ust 1 pkt 3, art.10 ust 1 pkt 8 lit a, art.22 ust 6d
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1936/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 marca 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: WSA Paweł Dąbek (spr.), WSA Inga Gołowska, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2015 r., sprawy ze skargi N.T., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 20 października 2014 r. Nr [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych, - s k a r g ę o d d a l a -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia 20 października 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749; dalej: O.p.), utrzymał w mocy decyzję nr [...] Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 2 czerwca 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach. Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy stwierdził, że spadek po J.T. nabyła z ustawy z dobrodziejstwem inwentarza jego córka N.T.(dalej: skarżąca) w całości. Na podstawie umowy z dnia 9 sierpnia 2011 r. skarżąca dokonała sprzedaży nieruchomości położonej w K. jedn. K., obr. [...], utworzonej z zabudowanej garażem działki nr [...] oraz udział 12/1000 części w nieruchomości położonej w tym miejscu utworzonej z niezabudowanej działki nr [...] za cenę w kwocie 20.000 zł. Z kolei na podstawie umowy z dnia 2 września 2011 r. skarżąca sprzedała udział 1/6 części w nieruchomości obejmującej lokal mieszkalny w K. przy ul. K. wraz z ruchomościami za cenę 75.000 zł. Sprzedawane nieruchomości skarżąca nabyła w 2007 r. w drodze spadku po J.T.. W dniu 30 stycznia 2012 r. skarżąca złożyła zeznanie PIT-39 wykazując dochód w wysokości 90.000 zł, natomiast w dniu 14 stycznia 2013 r. po rozmowie z funkcjonariuszem urzędu skarbowego, skarżąca złożyła zeznanie PIT-38 wykazując podatek z odpłatnego zbycia nieruchomości w kwocie 17.100 zł. Następnie w dniach 24 października 2013 r. i 13 lutego 2014 r. skarżąca złożyła korektę zeznań podatkowych – odpowiednio – PIT-39 oraz PIT-38 wykazując w nich podatek należny w kwocie 0 zł. W uzasadnieniu korekty wskazano, że celem odpłatnego zbycia nieruchomości było zniesienie współwłasności majątku spadkowego, a kwota uzyskana ze zbycia odpowiada wartości udziału spadkowego skarżącej. W ocenie skarżącej oznacza to, że nie doszło do odpłatnego zbycia nieruchomości.

Decyzją z dnia 7 czerwca 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości w 2011 r. w kwocie 17.100 zł. Organ wskazał, że skoro nabycie sprzedawanych nieruchomości nastąpiło w dniu 10 marca 2007 r. to w sprawie zastosowanie znajdą przepisy obowiązujące do dnia 31 grudnia 2008 r. Następnie wskazał, że sprzedaż przez skarżącą ww. nieruchomości stanowi źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. "a" u.p.d.o.f., a skarżąca nie korzysta w tym przypadku ze zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f. gdyż nie była zameldowana w zbywanym mieszkaniu. Następnie organ zauważył, że w toku postępowania skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów dotyczących poniesionych wydatków, które mogłyby zostać uznane jako koszty odpłatnego zbycia nieruchomości. Odnosząc się do uzasadnienia złożonych korekt zeznań podatkowych organ podał, że odstaje ono od stanu faktycznego sprawy. W niniejszej sprawie bowiem nie doszło do zniesienia współwłasności majątku spadkowego między spadkobiercami, gdyż skarżąca odziedziczyła zbywane nieruchomości jako jedyny spadkobierca J.T..

W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżąca zwróciła się o jej uchylenie w całości i określenie braku zobowiązania podatkowego, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, zarzucając organowi naruszenie:

– art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zbadania sprawy i jedynie pobieżną ocenę okoliczności i dowodów, co skutkowało uznaniem, że możliwe jest wielokrotne obciążanie daniną publiczną tych samych czynności prawnych,

– art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie oraz pominięcie przy interpretacji art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. oraz naruszenie art. 32 ust. 1 oraz art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Zaskarżoną decyzją z dnia 20 października 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji. W pierwszej kolejności organ zauważył, że podatkiem od spadków i darowizn objęte jest w szczególności nabycie rzeczy i praw majątkowych. Organ wskazał zatem, że przepisy o tym podatku nie obejmują zdarzeń polegających na zbyciu składników majątkowych, nie ma zatem przeszkód do objęcia ich przepisami o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ wskazał ponadto, że skarżąca nie miała racji twierdząc, że jest zwolniona od podatku dochodowego z uwagi na fakt, że na podstawie ww. umów z 2011 r. doszło do zniesienia współwłasności, albowiem zasada ta ma zastosowanie wyłącznie do opodatkowania spłaty otrzymanej przez podatnika w wyniku działu spadku (między spadkobiercami). Tymczasem w przypadku skarżącej zbycie ww. nieruchomości nastąpiło na rzecz ich współwłaścicieli, którzy jednak nie pozostawali równocześnie spadkobiercami J.T.. W ocenie organu dla objęcia czynności przedmiotowym podatkiem bez znaczenia jest również kwestia surogacji zbywanego prawa majątkowego i uzyskiwanej ceny sprzedaży. Z tych przyczyn w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej słusznie określono skarżącej podatek w kwocie odpowiadającej 19% wartości zbywanych nieruchomości, określonych w odpowiednich umowach sprzedaży.

Pismem z dnia 20 listopada 2014 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję, zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją wydaną w pierwszej instancji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.) poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie oraz pominięcie przy interpretacji art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.

2) art. 32 ust. 1 oraz art. 84 i art. 217 Konstytucji RP poprzez niezgodne z prawem zróżnicowanie osób fizycznych polegające na obciążeniu skarżącej dodatkowym obowiązkiem podatkowym, pomimo stosowania wobec skarżącej względem nabytych praw majątkowych przepisów o podatku od spadków i darowizn,

3) art. 11 w zw. z art. 22 ust. 1 lit. "d" u.p.d.o.f. poprzez błędną wykładnię, iż skarżąca osiągnęła przychód, który nadaje się do opodatkowania,

4) art. 65 k.c. poprzez jego niezastosowanie, skutkiem czego czynność prawną skarżącej zakwalifikowano jako sprzedaż zamiast jako dokonanie działu spadku.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że nabycie praw spadkowych podlega podatkowi od spadków i darowizn, nie zaś podatkowi dochodowemu. Ponadto dokonana sprzedaż stanowiła w istocie zniesienie współwłasności, zaś skarżąca stała się współwłaścicielem w drodze spadkobrania. Taki stan rzeczy jednocześnie przekonuje, że w istocie dokonano działu spadku (względnie zniesienia współwłasności nieruchomości), nie zaś jak przyjęły organy podatkowe sprzedaży. W tym stanie rzeczy podzielenie stanowiska organów podatkowych skutkowałoby nierównym traktowaniem obywateli skoro część spadkobierców ponosiłaby jedynie ciężary związane z podatkiem od spadków i darowizn, druga zaś dodatkowo obciążenia z tytułu podatku od osób fizycznych. Skarżąca stwierdziła, że nie uzyskała żadnego przychodu, skoro nabyła udział w spadku, a następnie jedynie spieniężyła ten udział w nieruchomości uzyskując jego równowartość w pieniądzu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie, zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w sposób uzasadniający jej uchylenie.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że spór między stronami niniejszego postępowania dotyczył już samej okoliczności istnienia przychodu, który mógłby rodzić obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżąca była bowiem zdania, że z chwilą zbycia majątku nabytego w drodze dziedziczenia nie uzyskała żadnego przychodu, a jedynie spieniężyła dotychczas nieruchomy majątek, uzyskując jego równowartość w pieniądzu. Skarżąca uznała ponadto, że w jej przypadku doszło do "działu spadku", z czego wywodziła, że zbycie nieruchomości opodatkowane w zaskarżonych decyzjach podlega wyłącznie rygorom podatku od spadków i darowizn.

Należy zatem stwierdzić, że w stanie faktycznym sprawy, skarżąca nabyła nieruchomości w drodze dziedziczenia w dniu 10 marca 2007 r. (data otwarcia spadku), a dokonała ich zbycia w dniach 9 sierpnia i 2 września 2011 r. Oznacza to, że na mocy art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 209, poz. 1316) do przychodu (dochodu) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f., nabytych w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., stosuje się zasady określone w u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r. Trafność zastosowania przytoczonej normy intertemporalnej nie budziła wątpliwości skarżącej i zasługuje na akceptację Sądu.

Należy mieć również na uwadze, że na mocy art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., przepisów u.p.d.o.f. nie stosuje się do przychodów podlegających przepisom o podatku od spadków i darowizn. Należało zatem rozstrzygnąć, czy przychód uzyskany przez skarżącą ze zbycia mienia nabytego w drodze dziedziczenia podlega przepisom o podatku od spadków i darowizn. Wypada wobec tego podnieść, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (tekst jedn. Dz.U. z 2009 r., Nr 93, poz. 768 ze zm.; dalej: u.p.s.d.), opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem: 1) dziedziczenia, zapisu zwykłego, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego; 2) darowizny, polecenia darczyńcy; 3) zasiedzenia; 4) nieodpłatnego zniesienia współwłasności; 5) zachowku, jeżeli uprawniony nie uzyskał go w postaci uczynionej przez spadkodawcę darowizny lub w drodze dziedziczenia albo w postaci zapisu; 6) nieodpłatnej: renty, użytkowania oraz służebności. Podatkowi podlega również nabycie praw do wkładu oszczędnościowego na podstawie dyspozycji wkładem na wypadek śmierci oraz nabycie jednostek uczestnictwa na podstawie dyspozycji uczestnika funduszu inwestycyjnego otwartego albo specjalistycznego funduszu inwestycyjnego otwartego na wypadek jego śmierci. Mając na uwadze treść przytoczonych przepisów, Sąd zgadza się z Dyrektorem Izby Skarbowej, który w zaskarżonej decyzji stwierdził, że opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn nie podlega przychód uzyskany ze zbycia rzeczy, niezależnie od sposobu ich nabycia. Należy podkreślić, że istotnie – zdarzenie prawne polegające na nabyciu przez skarżącą rzeczy w drodze dziedziczenia podlegało opodatkowaniu według przepisów u.p.s.d., jednak nabycie rzeczy a uzyskanie przychodu ze zbycia tej rzeczy to dwa różne zdarzenia prawne, które – w omawianym przypadku – podlegają rygorom różnych ustaw podatkowych.

Należy wobec tego z całą stanowczością stwierdzić, że uzyskanie przychodu ze zbycia nieruchomości, nawet nabytej przez podatnika w drodze dziedziczenia, podlega co do zasady opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. "a" u.p.d.o.f., źródłem przychodów jest odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Słusznie wskazał organ podatkowy drugiej instancji, że o zasadności opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych przychodów ze zbycia odziedziczonych nieruchomości świadczy również treść art. 22 ust. 6d u.p.d.o.f. Przepis ten wprost bowiem wskazuje, że "za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn". Zatem już sama ustawa podatkowa w kazuistycznym wyliczeniu sposobów ustalania wysokości kosztów uzyskania przychodu zakłada, że odpłatne zbycie nieruchomości nabytej w drodze spadku jest zdarzeniem rodzącym obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych. To zaś oznacza, że zarzuty skarżącej, dotyczące naruszenia przez organy art. 32 ust. 1 oraz art. 84 i art. 217 Konstytucji RP nie są uzasadnione. Sporne opodatkowanie znajduje silne zakotwiczenie w przepisach u.p.d.o.f., a opodatkowanie dokonane w zaskarżonej decyzji nie stanowi "dodatkowego" obowiązku podatkowego. Wynika bowiem nie z samego faktu dziedziczenia, ale z autonomicznej woli skarżącej co do zbycia mienia nabytego w drodze dziedziczenia. Nie może być tu zatem mowy o naruszeniu zakazu niedyskryminacji w realizacji konstytucyjnych obowiązków fiskalnych ani też o naruszeniu zasady wyłączności ustawy podatkowej.

Sąd zauważa, że z przytoczonego wyżej art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. "a" u.p.d.o.f., wynika, że źródłem przychodów w rozumieniu u.p.d.o.f. jest czynność polegająca na "spieniężeniu" dotychczasowego majątku nieruchomego. Odpłatne zbycie dokonywane na podstawie umowy sprzedaży stanowi z definicji czynność prawną o charakterze ekwiwalentnym, a zatem – przynajmniej w założeniach – nie polega na uzyskaniu przez którąkolwiek ze stron tej umowy jakiegokolwiek przysporzenia. Niemniej jednak ustawodawca zdecydował, że na osobie dokonującej odpłatnego zbycia nieruchomości będzie spoczywał co do zasady obowiązek podatkowy. Sąd zauważa na marginesie, że podobnie rzecz się ma z większością przedmiotów opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Nawet bowiem wynagrodzenie za pracę nie jest "czystym" przysporzeniem pracownika, ale stanowi umowny ekwiwalent za wykonaną pracę. Toteż podstawowy argument skarżącej co do wyłączenia ww. transakcji z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych nie znajduje potwierdzenia w treści obowiązujących przepisów.

W dalszej kolejności należy podzielić pogląd Dyrektora Izby Skarbowej co do argumentu skarżącej, iż skoro zbyła udział w części nieruchomości na rzecz pozostałych współwłaścicieli tej nieruchomości, to przychód z tej transakcji nie podlega opodatkowaniu. W przepisach u.p.d.o.f. brak bowiem wyłączenia od opodatkowania zbycia części udziałów w ramach częściowego lub zupełnego zniesienia współwłasności nieruchomości. W tym zakresie należy wskazać również na błędne stanowisko skarżącej co do adekwatności tez wyroku WSA w Poznaniu z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Po 918/12 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem tego wyroku było bowiem opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób fizycznych przychodów otrzymanych w dziale spadku jako spłaty. Tymczasem w stanie faktycznym leżącym u podstaw niniejszej sprawy nie doszło do działu spadku. Zgodnie bowiem z art. 1035 i n. k.c., dział spadku może nastąpić w sytuacji, w której istnieje wspólność majątku spadkowego, a zatem w okolicznościach, w których do dziedziczenia po jednym spadkobiercy powołane są co najmniej dwie osoby. Wtedy bowiem spadkobiercy mogą dokonać jakiegokolwiek podziału, np. polegającego na przyznaniu każdej ze stron innych składników mienia wchodzącego dotychczas do wspólnego majątku spadkowego. Tymczasem w realiach rozpoznawanej sprawy, skarżąca była jedynym spadkobiercą swojego ojca, co potwierdza sentencja postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt I Ns 332/07/S. Nie mogło zatem dojść do działu spadku, a zatem cena uzyskana ze sprzedaży odziedziczonych nieruchomości nie stanowiła "spłaty". Okoliczności tej nie zmienia fakt, że intencją skarżącej – powołującej się w tym zakresie na art. 65 k.c. – było dokonanie działu spadku. To bowiem bezsporne okoliczności faktyczne oraz obowiązujące prawo nie pozwalają na uznanie ww. transakcji odpłatnego zbycia udziałów w nieruchomości za dział spadku. W istocie bowiem, uwzględniając co oczywiste art. 65 k.c. wolą stron wspomnianych umów mogło być zniesienie współwłasności, ale na pewno nie spadku (dział spadku), lecz konkretnych nieruchomości.

Na zakończenie należy wskazać, że pojęcie "zbycia" użyte w stosowanym przepisie, jest szersze niż pojęcie sprzedaży. Gdyby nawet przyjąć, jak chce tego skarżąca, że poprzez sprzedaż udziałów doszło do zniesienia współwłasności i tak w konsekwencji należałoby stwierdzić, że zbyła ona swoje udziały. W zamian za zbyte udziały uzyskała ekwiwalent w postaci środków pieniężnych. Organ podatkowy ma jedynie za zadanie ustalić, czy doszło do zbycia określonego przedmiotu. W niniejszej sprawie należy w pełni zgodzić się z poglądem organów, że przedmiotem transakcji nazwanej przez strony umową sprzedaży, było odpłatne zbycie przez skarżącą udziałów nabytych w drodze spadku.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy obu instancji w sposób prawidłowy ustaliły podstawę opodatkowania. Wzięły pod uwagę treść art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. "a", jak również art. 19 ust. 1 oraz art. 22 ust. 6d u.p.d.o.f. Należy przy tym zauważyć, że w myśl art. 19 ust. 1 u.p.d.o.f. przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Prawidłowo organ dostrzegł, że koszty zawarcia obu umów z 2011 r. obciążały kupujących, stąd skarżąca nie poniosła z tego tytułu żadnych wydatków. Mając z kolei na uwadze przytoczony wcześniej art. 22 ust. 6d u.p.d.o.f. organy podatkowe słusznie wskazały, że skarżąca nie poniosła żadnych wydatków, które w świetle tego przepisu mogłyby stanowić koszt uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, a w szczególności nie zapłaciła podatku od spadków i darowizn, od którego poniesienia była zwolniona. W tym miejscu należy zaznaczyć, że między stronami postępowania nie budziło kontrowersji, iż opodatkowany przychód nie podlegał zwolnieniu z opodatkowania w ramach tzw. ulgi meldunkowej (art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f.). Zaskarżona decyzja zgodnie z adekwatnymi przepisami u.p.d.o.f. określiła zatem dochód skarżącej z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości na 90.000 zł i przy zastosowaniu stawki 19% (art. 30e ust. 1 u.p.d.o.f.) określiła wysokość zobowiązania podatkowego na kwotę 17.100 zł.

Zarzuty skargi okazały się zatem nieuzasadnione. Zaskarżona decyzja została wydana po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu oraz na podstawie trafnych ustaleń faktycznych. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargi stosownie do art. 151 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.