Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 14/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Wojciech Wycichowski (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi M. N. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. zobowiązuje Starostę do rozpoznania sprawy z wniosku M. N. z dnia 28 października 2018 r. o uchylenie decyzji Starosty z dnia 15 października 2018 r. w terminie 1 (jednego) miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierza Staroście grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych, 4. zasądza od Starosty na rzecz skarżącej M. N. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M. N. (dalej: "Strona", "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Starostę (dalej: "Starosta", "Organ") postępowania w sprawie uchylenia decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia 15 października 2018 r. Starosta zatwierdził projekt budowlany

i udzielił J. J. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego wraz

z przydomową oczyszczalnią ścieków w ramach budowy nowego siedliska rolniczego - etap I na działce nr [..], obręb B.

Od powyższej decyzji w dniu 28 października 2018 r. odwołania wnieśli Skarżąca, E. i J. M., M. L. i T. O. (dalej: "Wnioskodawcy"), które Starosta pismem z dnia 21 listopada 2018 r. przekazał Wojewodzie (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy").

Zawiadomieniem z dnia 19 lutego 2019 r. Wojewoda, na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) - dalej: "k.p.a.", przekazał Staroście ww. odwołania zgodnie z właściwością jako wnioski o wznowienie postępowania w sprawie.

Pismem z dnia 12 marca 2019 r. Starosta zwrócił się do Wojewody o przesłanie oryginałów ww. pism (odwołań), a pismem z tego samego dnia wezwał Wnioskodawców

o wskazanie daty, w jakiej dowiedzieli się o decyzji i wskazanie przesłanki wznowienia.

W dniu 29 marca 2019 r. Wojewoda przekazał Staroście oryginały ww. pism, natomiast odpowiedzi Wnioskodawców wpłynęły do Organu w okresie od 27 marca do

3 kwietnia 2019 r.

Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2019 r. Starosta, na podstawie art. 149 § 1 k.p.a., wznowił postępowanie w sprawie, zawiadamiając o tym Wnioskodawców.

Decyzją z dnia 29 maja 2019 r. Starosta odmówił uchylenia swojej ostatecznej decyzji z dnia 15 października 2018 r.

W wyniku wniesionego od powyższej decyzji odwołania Wojewoda decyzją z dnia

5 sierpnia 2019 r. uchylił ją w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, uznając za nieprawidłowe wydanie jednej decyzji wobec wszystkich Wnioskodawców.

Decyzjami z 6 i 7 lutego 2020 r. Starosta odmówił poszczególnym Wnioskodawcom uchylenia swojej ostatecznej decyzji z dnia 15 października 2018 r.

Decyzją z dnia 7 maja 2020 r. Wojewoda uchylił decyzję Starosty z dnia 7 lutego 2020 r. wydaną w sprawie Skarżącej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem organu odwoławczego Skarżąca posiada zarówno interes prawny, jak

i interes faktyczny w byciu stroną postępowania.

Natomiast decyzją z dnia 13 maja 2020 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 6 lutego 2020 r. wydaną w sprawie innego Wnioskodawcy, tj. M. L.

Na powyższą decyzję Wojewody M. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (dalej: "WSA w Gdańsku"), który wyrokiem z dnia 24 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 587/20 oddalił ją (wyrok uprawomocnił się 12 czerwca 2021 r.).

W dniu 16 lipca 2021 r. Wojewoda przekazał Staroście akta sprawy.

Pismem z dnia 22 listopada 2021 r. Skarżąca złożyła do Wojewody ponaglenie na bezczynność Starosty w zakresie ponownego rozpatrzenia zaskarżonej przez nią decyzji uchylonej przez organ odwoławczy.

Pismem z dnia 9 grudnia 2021 r. Starosta przekazał Wojewodzie ponaglenie informując, że do dnia przekazania ponaglenia akta sprawy nie zostały zwrócone.

W odpowiedzi Wojewoda poinformował Starostę, że akta sprawy przekazał mu wraz z pismem z dnia 15 lipca 2021 r.

Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2022 r. Wojewoda stwierdził że Starosta dopuścił się bezczynności w sprawie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązał Starostę do załatwienia sprawy do 1 marca 2022 r. oraz zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności.

Pismem z dnia 27 grudnia 2021 r. M. N. złożyła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Starostę postępowania wnosząc o zobowiązanie Organu do wydania decyzji w terminie 30 dni od daty doręczenia mu akt, stwierdzenie, że Starosta dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, ukaranie grzywną osób odpowiedzialnych i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi Strona podała, że w dniu 22 listopada 2021 r. wniosła ponaglenie, które zostało odebrane przez Organ 7 grudnia 2021 r., lecz do dnia wniesienia skargi nic w stanie sprawy się nie zmieniło - Skarżąca nie otrzymała żadnego pisma od Starosty.

Odwołując się do poglądów doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych Strona podniosła, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej.

Zdaniem Skarżącej jej sprawa powinna być załatwiona w terminie określonym

w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych. Sprawa nie została jednak załatwiona w tym terminie, a Starosta nawet nie podjął działania w kierunku jej załatwienia - nie rozpoczął postępowania (do dnia wniesienia skargi Strona nie otrzymała stosownego zawiadomienia), czym zdecydowanie wypełnił przesłankę bezczynności.

W ocenie Strony ze względu na fakt, że decyzję uchylającą w całości decyzję Starosty z dnia 7 lutego 2020 r. Wojewoda podjął w dniu 7 maja 2020 r., a Starosta skutecznie ją odebrał i nie wniósł skargi do sądu administracyjnego, jego bezczynność wypełnia znamiona rażącego naruszenia prawa.

W ocenie Strony w żaden sposób nie może być tu ewentualnym tłumaczeniem sytuacja epidemiologiczna, gdyż w ciągu półtora roku od decyzji Wojewody były bardzo długie okresy normalnej działalności urzędów, a ograniczenia dotyczyły tylko wizyt petentów w siedzibie urzędu. Podkreślono, że przepisy prawa administracyjnego przewidują procedury, które można stosować w przypadku braku możliwości procedowania spraw w terminie. Zdaniem Skarżącej bezczynność Organu i przewlekłe prowadzenie spraw powoduje nieodwracalne straty po stronie petenta i powinno być jak najsurowiej piętnowane.

W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu Organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując m.in., że w dniu 7 grudnia 2021 r. Skarżąca złożyła ponaglenie w sprawie, z uwagi na bezczynność Starosty w zakresie ponownego rozpatrzenia sprawy, zgodnie z decyzją Wojewody z dnia 7 maja 2020 r. Przesyłając ponaglenie do Wojewody (w dniu 9 grudnia 2021 r.) Organ wyjaśnił, że nie przesyła akt sprawy, gdyż nie zostały one zwrócone przez Wojewodę. W odpowiedzi (pismo z dnia 20 grudnia 2021 r.) Wojewoda stwierdził, że akta sprawy zostały przesłane do Starosty 15 lipca 2021 r.

Pełnomocnik Organu wskazał, że na skutek ww. pisma Wojewody odnaleziono

w archiwum Starostwa akta przedmiotowej sprawy (wpłynęły one do Starostwa w dniu

16 lipca 2021 r.). Wyjaśniono, że akta sprawy trafiły omyłkowo do archiwum po zadekretowaniu ich na archiwistę, zamiast na osobę prowadzącą sprawę. Przyczyną pomyłki był zapis w piśmie przewodnim kierowanym do Organu przez Wojewodę przesyłającym akta sprawy po wykorzystaniu wskazującym, iż WSA w Gdańsku oddalił skargę na decyzję Wojewody z dnia 13 maja 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia 6 lutego 2020 r., co przez osobę dekretującą zostało uznane za zakończenie sprawy i skierowanie jej do archiwum. W istocie WSA w Gdańsku oddalił skargę na decyzję uchylającą decyzję Starosty i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W ocenie Organu jego bezczynności można dopatrywać się od dnia 16 lipca 2021 r., gdyż zamiast przystąpić do rozpatrzenia sprawy (ponownego) akta zostały omyłkowo skierowane do archiwum. Jednak przyczyną tej omyłki była treść pisma przewodniego Wojewody, w którym znalazła się błędna informacja o oddaleniu skargi na decyzję utrzymującą w mocy decyzję Starosty. Wobec tego nie można stwierdzić bezczynności Organu, a na pewno nie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia

25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) stanowi,

że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego

w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W sprawie będącej przedmiotem niniejszej skargi Skarżąca zwalcza bezczynność

i przewlekłe prowadzenie przez Starostę postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia 15 października 2018 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę.

Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi należy wskazać, że pismem z dnia

22 listopada 2021 r. Skarżąca wniosła do Wojewody ponaglenie w związku

z bezczynnością Starosty w przedmiotowej sprawie. Rozpoznając to ponaglenie Wojewoda postanowieniem z dnia 12 stycznia 2022 r. stwierdził że Starosta dopuścił się bezczynności w sprawie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązał Starostę do załatwienia sprawy do 1 marca 2022 r. oraz zarządził wyjaśnienie przyczyn

i ustalenie osób winnych bezczynności.

Tym samym Skarżąca wyczerpała przysługujące jej środki zaskarżenia, zgodnie

z wymogiem art. 52 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W związku z czym przedmiotowy środek zaskarżenia należy uznać za dopuszczalny.

Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, że naczelną zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 k.p.a., jest obowiązek działania organów sprawnie, wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Zgodnie zaś z art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu

o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub

w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3

(§ 4). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo

z przyczyn niezależnych od organu (§ 5).

Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynność to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość postępowania to stan,

w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Dokonując więc rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania, pojęcie "bezczynności" należy rozumieć jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności. Natomiast przez "przewlekłe prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania

w sposób nieefektywny, przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą

z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyroki NSA: z dnia 31 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 1903/15, z dnia 2 czerwca

2016 r. sygn. akt II OSK 1156/16, czy z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12, wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu wyroki są dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W piśmiennictwie wskazuje się, że przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017 r., s. 414). Za postępowanie prowadzone przewlekle uznaje się zatem postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny.

Złożona w niniejszej sprawie skarga dotyczy zarówno bezczynności, jak

i przewlekłości. W tym zakresie w doktrynie wskazuje się, że przedmiotem postępowania

w sprawie ze skargi zarówno na bezczynność, jak i przewlekłość organu jest ustalenie, czy zachodzi potrzeba zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. W obu sprawach sąd administracyjny dysponuje tymi samymi środkami prawnymi (tak: P. Kornacki, glosa krytyczna do wyroku WSA w Krakowie z dnia 20 września 2011 r. sygn. akt II SAB/Kr 67/11, ZNSA 2012, nr 3; G. Rząsa, glosa do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, OSP 2021/1/5). W związku z tym przyjmuje się, że w przypadku wniesienia tego rodzaju skargi, sąd ma obowiązek zbadać ją zarówno w aspekcie bezczynności, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania przez organy. Sąd rozstrzyga następnie, która z tych form występuje w sprawie, bądź też może stwierdzić, że występują one jednocześnie. Taka konstatacja sądu powinna jednak znaleźć swoje odzwierciedlenie w sentencji orzeczenia.

Oceniając tok czynności kontrolowanego Organu w kontekście powyższych uwag Sąd uznał, że pozostaje on bezczynny, a toczące się przed nim postępowanie jest prowadzone w sposób przewlekły. Nie ulega bowiem wątpliwości, że sprawa zainicjowana wnioskiem Skarżącej z dnia 28 października 2018 r. o uchylenie decyzji Starosty z dnia

15 października 2018 r. dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie została załatwiona w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a.

Na podstawie przesłanych przez Organ akt administracyjnych sprawy należy przyjąć, że wniosek o podjęcie przez Starostę władczych działań został złożony 29 marca 2019 r. W tym bowiem dniu wpłynął do Organu przekazany przez Wojewodę oryginał wniosku Skarżącej z dnia 28 października 2018 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia 15 października 2018 r. (określony przez Skarżącą jako odwołanie od decyzji). Od tego momentu Organ miał ustawowy obowiązek zakończyć postępowanie w terminie miesiąca lub, uwzględniając nawet skomplikowany charakter sprawy, w terminie dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W terminie tym Starosta wydał co prawda rozstrzygnięcie kończące sprawę (decyzja z dnia 29 maja

2019 r.), lecz zostało ono uchylone decyzją Wojewody z dnia 5 sierpnia 2019 r. Również druga decyzja Organu (z dnia 7 lutego 2020 r.) została uchylona przez organ odwoławczy (decyzją z dnia 7 maja 2020 r.). Oznacza to, że wniosek Skarżącej z dnia 28 października 2018 r. o wznowienie postępowania nie został rozpoznany.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że na dzień wniesienia skargi nie został dochowany termin załatwienia sprawy wynikający z art. 35 § 3 k.p.a. Sprawy nie rozpoznano również na datę orzekania przez Sąd, gdyż do dnia wydania wyroku Starosta nie poinformował Sądu o załatwieniu sprawy, przesłał jedynie postanowienie Wojewody

z dnia 18 lutego 2022 r. zmieniające postanowienie tego organu z dnia 12 stycznia 2022 r. poprzez wyznaczenie terminu załatwienia sprawy do 15 kwietnia 2022 r. W konsekwencji należało uwzględnić żądanie skargi co do wyznaczenia kontrolowanemu Organowi terminu na rozpoznanie sprawy, o czym Sąd orzekł w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W tym zakresie Sąd uznał, że termin jednego miesiąca na załatwienie sprawy będzie adekwatny do jej okoliczności.

Niezależnie od powyższego Sąd doszedł również do wniosku, że prowadzone przez Starostę postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją

z dnia 15 października 2018 r. jest prowadzone w sposób przewlekły.

Jak już wyżej wskazano, oryginał wniosku Skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją wpłynął do Starosty w dniu 29 marca 2019 r. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2019 r. Starosta wznowił postępowanie w sprawie zawiadamiając o tym Skarżącą. Kolejne decyzje Organu (z 29 maja 2019 r. i z 7 lutego 2020 r.) zostały uchylone przez organ odwoławczy. Sąd nie traci z pola widzenia, że oprócz Skarżącej wzruszenia decyzji Starosty z dnia 15 października 2018 r. domagają się również inni Wnioskodawcy, lecz okoliczność ta nie może usprawiedliwiać bezczynności Organu w okresie od maja 2020 r. do lipca 2021 r. Nic nie stało na przeszkodzie, aby po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego przez jednego z Wnioskodawców, Starosta procedował nadal sprawę Skarżącej na podstawie akt zastępczych. Również od momentu przekazania Organowi przez Wojewodę kompletnych akt sprawy (16 lipca 2021 r.) do dnia wniesienia skargi

(29 grudnia 2021 r.) w sprawie nie podjęto żadnej czynności procesowej. Wskazywany

w odpowiedzi na skargę fakt omyłkowego skierowania akt sprawy do archiwum zamiast do komórki merytorycznej świadczy, w ocenie Sądu, o niewłaściwej organizacji pracy

w kierowanym przez Starostę urzędzie.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że działania Starosty w niniejszym postępowaniu nie są podejmowane sprawnie i efektywnie. Postępowanie Organu pozostaje w sprzeczności z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 k.p.a. Taki sposób procedowania jak w niniejszej sprawie podważa także wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa.

Podsumowując, wobec przedstawionej powyżej chronologii działań Starosty na tle okoliczności niniejszej sprawy Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jako że Organ nie rozpatrzył wniosku Skarżącej o wznowienie postępowania w terminie, czym naruszył postanowienia przepisów art. 35 § 1 i 3 k.p.a. oraz korespondujące z nimi art. 12 § 1 i 2 k.p.a. W ocenie Sądu bezczynność Starosty nie budzi wątpliwości. Od wpływu akt sprawy do Organu, co miało miejsce 16 lipca 2021 r., do dnia wniesienia skargi (29 grudnia 2021 r.) upłynęło pięć i pół miesiąca. Starosta dopuścił się zatem zarzucanej mu przez Skarżącą bezczynności, która istnieje nieprzerwanie również w dniu rozstrzygania sprawy przez Sąd (do dnia wydania wyroku Organ nie poinformował Sądu o załatwieniu sprawy). Przy czym podkreślenia wymaga, że dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia,

z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością Organu. Okoliczności te są badane przez Sąd przy ocenie charakteru naruszenia prawa.

Z mocy art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd zobligowany był jednocześnie stwierdzić, czy bezczynność i przewlekłość Starosty miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ze względu na to, że ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, dokonanie kwalifikacji bezczynności lub przewlekłości pozostawiono uznaniu sądu orzekającego. Uznanie to zaś cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego. Taka kwalifikacja będzie więc zasadna, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 lutego 2021 r. sygn. akt II SAB/Gd 107/20). Na tę ocenę rzutuje z kolei m.in. kilkukrotne przekroczenie ustawowego terminu na przeprowadzenie postępowania, długi okres oczekiwania pomiędzy poszczególnymi czynnościami, nie podejmowanie czynności bądź podejmowanie czynności nieefektywnych, dla których uzasadnienia nie znajduje sam organ. Przesłanki te zostały w niniejszej sprawie spełnione, wobec czego Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., orzekł jak punkcie 2 sentencji.

Powyższa ocena skutkowała wymierzeniem Staroście grzywny na podstawie

art. 149 § 2 P.p.s.a. W judykaturze wskazuje się, że wymierzenie grzywny jest środkiem

o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona niedopuszczalnego, celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie (zob. wyrok WSA

w Gdańsku z 3 lipca 2019 r. sygn. akt II SAB/Gd 39/19). Okoliczności niniejszej sprawy,

w tym długotrwałość okresu bezczynności oraz brak podejmowania jakikolwiek czynności procesowych w okresie od dnia przekazania Organowi akt sprawy przez Wojewodę do dnia wniesienia skargi potwierdzały potrzebę dyscyplinowania Starosty w celu zapewnienia terminowego podejmowania rozstrzygnięć w przyszłości. W konsekwencji Sąd uznał,

że grzywna w wysokości 500 zł uwzględnia całokształt okoliczności sprawy, jest adekwatna do stopnia zaniedbania Organu oraz spełni swoją funkcję

represyjno-dyscyplinującą, skutecznie oddziałując na Organ. W związku z tym, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 3 wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt 4 wyroku na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 P.p.s.a., zasądzając od Starosty na rzecz Skarżącej kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.[pic]