Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 401/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1 pkt 2, 4, art. 51 ust.7, art,3 pkt 3, art. 29 ust. 1 pkt 2c
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: par. 12
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Marcin Małek Protokolant Sekretarz sądowy Marzena Okoń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2021 r. sprawy ze skargi J. Ż. i U. K. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2021 r., znak: [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania J. Ż., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...] nakazującą właścicielom J. Ż. i U. Ż.-K. rozbiórkę wiaty pełniącej funkcję budynku gospodarczo-garażowego, o wymiarach w rzucie 7,54 m x 3,92 m zrealizowanej w południowej części działki o nr ewid. [...] przy ul. [...] w L..

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L. podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 13 lutego 2020 r. stwierdził, że na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w L., w południowej części działki znajduje się obiekt budowlany o wymiarach w rzucie 3,42 m x 7,54 m, o konstrukcji drewnianej (słupy drewniane posadowione na obudowanych blachą stopach betonowych), z dachem dwuspadowym krytym blachą trapezową. Ściany obiektu z trzech stron są zabudowane deskami j drewnianymi - ściany niepełne. Wody opadowe z dachu odprowadzane są za pomocą rynien i rur spustowych na własny teren nieutwardzony. Obiekt posiada instalację elektryczną. Teren pod obiektem i wokół obiektu utwardzony jest płytami betonowymi chodnikowymi. Obiekt ten znajduje się w odległości 103 cm od granicy z działką o nr ewid. [...] oraz w odległości 60 cm od granicy z działką o nr ewid. [...] przeznaczoną pod pas drogowy ul. [...]. Zgodnie z oświadczeniem inwestora przedmiotowy obiekt zrealizowany został jesienią 2019 r. bez pozwolenia na budowę i bez zgłoszenia, jako obiekt tymczasowy - zaplecze magazynowe dla realizowanego na tej działce budynku mieszkalnego. Natomiast właściciel działki sąsiedniej pan K. G. uważa, że jest to typowy garaż.

Mając na uwadze art. 29 ust 1 pkt 2c Prawa budowlanego, w myśl którego, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki oraz art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego w myśl którego, budowa wiaty, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego, nie wymaga dokonania zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej a także, że wiata nie jest budynkiem ani budowlą spełniającą funkcję użytkową budynku, nie podlega więc przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L. decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., działając na podstawie art. 105 k.p.a., umorzył postępowanie w niniejszej sprawie jako bezprzedmiotowe.

W wyniku rozpatrzenia odwołania K. G. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2020 r. uchylił w całości decyzję PINB miasta L. z dnia 21 sierpnia 2020 r. umarzającą postępowanie administracyjne prowadzone w w/w sprawie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Rozpatrując sprawę ponownie PINB miasta L. przeprowadził oględziny w dniu 8 grudnia 2020 r., podczas których ustalił, że konstrukcja wiaty, wymiary i usytuowanie nie uległy zmianie od dnia kontroli przeprowadzonej w dniu 13 lutego 2020 r. Obiekt ten znajduje się w odległości 103 cm od granicy z działką o nr ewid. [...]. Ponadto ustalono, że wiata podzielona jest przegrodami na trzy części. W części największej od strony zachodniej czasowo parkowany jest samochód osobowy, w trakcie kontroli znajdował się tam pojemnik na odpady, półki na narzędzia oraz koła samochodowe. W części północno-wschodniej znajdowały się stolik krzesła i taczka zaś część południowo-wschodnia zgodnie z informacją właściciela, służy do przetrzymywania pojemników na odpady do czasu ich wywozu. Ustalono ponadto, że wiata usytuowana jest w odległości 7,70 m od budynku mieszkalnego usytuowanego na własnej działce oraz 7,95 m od budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej o nr ewid. [...].

PINB miasta L. mając na uwadze lokalizację przedmiotowej wiaty oraz fakt, że jest ona usytuowana poza strefą zabudowy kubaturowej oraz że wiata ta powoduje zwiększenie powierzchni zabudowy (zainwestowania) działki, co jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaskarżoną decyzją z dnia 26 stycznia 2021 r. nakazał rozbiórkę przedmiotowej wiaty.

W wyniku odwołania wniesionego przez J. Ż. w sprawie orzekał Inspektor Nadzoru Budowlanego, który decyzją z dnia [...] marca 2021 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. nakazujące rozbiórkę wiaty pełniącej funkcję budynku gospodarczo-garażowego.

Tytułem wstępu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z uchwałą NSA z dnia 3 października 2016 r., sygn. akt II OPS 1/16 do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 Prawa budowlanego, a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 Prawa budowlanego. W stosunku do tego rodzaju robót budowlanych organ nadzoru budowlanego nie tylko może, ale i powinien zastosować środki przewidziane w art. 50-51 Prawa budowlanego, jeśli są one wykonywane lub zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia (art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego) lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). Każde roboty budowlane powinny być bowiem wykonane zgodnie z przepisami, a zwłaszcza w sposób nie stwarzający zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi, mienia lub środowiska.

Jak podkreślił organ w orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowany jest też pogląd, że wiata nie może być zaliczana ani do obiektów małej architektury, ani do tymczasowych obiektów budowlanych, nie jest również budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, więc należy ją zaliczyć do budowli, których przykładowe wyliczenie zawiera art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Skoro wiata jest budowlą, zrealizowaną w określonym celu np. do pełnienia funkcji budynku gospodarczego ze względu na przechowywanie maszyn czy narzędzi itp., czy budynku gospodarczo-garażowego w przypadku również garażowania samochodu, co ma miejsce w niniejszej sprawie, to konsekwencją tego zaliczenia jest objęcie wiaty wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Organ II instancji wskazał też, że w orzecznictwie podkreśla się, iż o tym czy wiata pełni funkcję użytkową budynku decyduje przede wszystkim jej przeznaczenie. Funkcję użytkową budynku spełniać będzie wiata o przeznaczeniu innym niż rekreacyjno-usługowym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2018 r. o sygn. akt VII SA/Wa 628/17). Sprowadza się to do ustalenia, że budowla ta służy mieszkańcom np. pełni funkcję budynku gospodarczo- garażowego, jak w niniejszej sprawie służy przechowywaniu narzędzi, przetrzymywaniu śmietników z odpadami komunalnymi i garażowaniu samochodu. W przypadku wykazania, że wiata pełni taką funkcję, będą miały zastosowanie przepisy w/w rozporządzenia. Podobne stanowisko wyrażone zostało w ukształtowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 20 września 2015 r. sygn. akt II OSK 189/14, wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 października 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 173/15, wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 360/16, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Po 26/16).

Jak wywodził w dalszej kolejności organ budowa obiektu budowlanego niewymagającego pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia nie może też nie respektować ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na co wskazano w uzasadnieniu przywołanej wyżej uchwały NSA z dnia 3 października 2016 r., sygn. akt II OPS 1/16. Jeżeli taka budowa narusza ustalenia planistyczne, to także jest innym przypadkiem samowoli budowlanej polegającym na realizacji obiektu niezgodnie z przepisami, a zatem wypełnia dyspozycję art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt OW 27/09, stwierdzono, że organ nadzoru budowlanego jest właściwy do likwidacji samowoli budowlanej polegającej na budowie obiektu budowlanego wbrew ustaleniom obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego również wówczas, gdy budowa taka nie musiała być poprzedzona uzyskaniem pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem; odpowiednie zastosowanie znajduje, między innymi, przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 Prawa budowlanego.

W sprawie decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 51 z ust. 1 pkt 1 i ust. 7 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Zgodnie z przywołanym wyżej przepisem, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Natomiast w myśl art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego przepis art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1.

Powyższe oznacza, że na mocy cytowanego art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, w przypadkach, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 tj. w szczególności w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach oraz, gdy brak jest możliwości nakazania wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, co ma miejsce w niniejszej sprawie, możliwe jest zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przewidującego rozbiórkę obiektu budowlanego.

Jak stwierdził organ przedmiotowa wiata swoją lokalizacją w odległości 1,03 m od granicy z działką o nr ewid. [...] narusza § 12 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Także odległość przedmiotowej wiaty drewnianej od budynku mieszkalnego na działce o nr ewid. [...] w myśl § 12 ust. 8 i § 271 ust. 1 w/w rozporządzenia powinna wynosić min. 8 m, podczas gdy odległość ta wynosi 7,95 m. Co więcej z uwagi na fakt, iż przedmiotowa wiata wykonana jest z drewna, to odległość ta winna zostać zwiększona o 50 % czyli do co najmniej 12m zgodnie z § 271 ust. 2 w/w rozporządzenia. Ponadto mając na uwadze zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie zezwala na usytuowanie obiektu poza strefą zabudowy kubaturowej, co inwestor uczynił oraz zwiększenie przez inwestora powierzchni zabudowy (zainwestowania) działki do ponad 35 % co jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wskazuje, że przedmiotowa wiata jako wykonana niezgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi oraz niezgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podlega rozbiórce, bowiem żadne roboty budowlane nie doprowadzą do wyeliminowania w/w niezgodności.

Reasumując organ odwoławczy uznał, że organ I instancji zasadnie orzekł rozbiórkę przedmiotowej wiaty, jako obiektu wykonanego niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Decyzja organu II instancji została zaskarżona przez J. Ż. i U. K. (dalej także jako: "inwestorzy" lub "skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W skardze decyzji zarzucono naruszenie:

1. § 12 ust. 1-4 oraz § 271 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm., dalej: "Warunki techniczne") w związku z § 2 ust. 1 Warunków technicznych i art. 3 pkt 3 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, dalej: "Prawo budowlane") poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów Warunków technicznych w odniesieniu do wiaty stanowiącej budowlę, w sytuacji, gdy obiekty spełniające funkcje budynków są poddane reżimowi warunków technicznych, ale tylko w takim zakresie, w jakim przepisy nie odnoszą się w sposób wyłączny do budynków i ich parametrów, zaś hipotezy naruszonych przepisów Warunków technicznych obejmują tylko budynki i zawężają zakres regulacji w nich zawartej do parametrów posiadanych przez budynki;

2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez braki w treści uzasadnienia faktycznego i prawnego uniemożliwiające kontrolę prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia organu II instancji tj. niewskazanie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (ani też numeru uchwały organu samorządu terytorialnego uchwalającej ten akt prawa miejscowego) z którymi sprzeczna pozostaje lokalizacja przedmiotowej wiaty, a nadto niewskazanie dowodów na którym organ oparł się, ustalając fakt zwiększenia przez inwestora powierzchni zabudowy (zainwestowania) do ponad 35%;

3. § 27 ust. 3 pkt 2 oraz § 27 ust. 2 pkt 5 MPZP uchwały Rady Miejskiej w L. Nr [...] z dnia 29 sierpnia 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublina- część I (dalej: "MPZP") poprzez niewłaściwe zastosowanie § 27 ust. 3 pkt 2 MPZP w stanie faktycznym dotyczącym lokalizacji na działce o nr ewid. [...] przy ul. [...] w L. wiaty (budowli), w sytuacji, gdy wskazany przepis odnosi się wyłącznie do przebudowy i rozbudowy istniejących budynków mieszkalnych oraz ich powierzchni zainwestowania i jako przepis wprowadzający ograniczenia w prawie własności (i prawo do zagospodarowania nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem) powinien być wykładany ściśle, tj. zgodnie z zasadą proporcjonalności wyrażoną w art. 64 ust 1 i 3 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) i art. 6 ust. 1 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") a nadto przepis §27 ust. 2 pkt 5 MPZP przewidujący możliwość doinwestowania poszczególnych działek o brakujące elementy zagospodarowania komplementarnego (garaże, miejsca parkingowe) nie zawiera ograniczenia co do maksymalnej powierzchni zainwestowania w przypadku realizacji takich elementów zagospodarowania;

4. niezależnie od powyższego także art. 7, 77 i 80 k.p.a. w zw. z §27 ust. 3 pkt 2 MPZP poprzez niewystarczające zbadanie stanu faktycznego sprawy i błędną wykładnię przepisu § 27 ust. 3 pkt 2 MPZP polegającą na bezpodstawnym doliczeniu do "powierzchni zainwestowania" również powierzchni budowli w postaci wiaty (w rzucie pionowym) w sytuacji, gdy zapisy MPZP nie zawierają definicji tego pojęcia, a:

- przy wykładni użytego zwrotu "powierzchni zainwestowania" posiłkować należało się definicją zbliżonego pojęcia tj. "intensywności zabudowy netto" zawartą w §3 ust. 1 pkt 10 MPZP, która odnosi się do stosunku powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych budynków projektowanych i istniejących liczonej po zewnętrznym obrysie budynków do powierzchni terenu objętego zagospodarowaniem, co w konsekwencji nie daje podstawy do zaliczenia do "powierzchni zainwestowania" powierzchni żadnych obiektów budowlanych poza budynkami;

- przy wykładni niezdefiniowanego pojęcia "powierzchni zainwestowania" można odnieść się do treści normy PN-ISO 9836:1997- na podstawie której w dacie wprowadzenia wykładanego aktu prawa miejscowego sporządzane były projekty budowlane, a w myśl pkt 5.1.2.2. przywołanej normy powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu i nie wlicza się do niej powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze (np. szklarnie, altany, szopy), za który to obiekt niewątpliwie uznać należy wiatę;

5. § 27 ust. 4 pkt 1 i 2 MPZP w zw. z § 3 ust. 1 pkt 9 MPZP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że obiekt wiaty (budowli) posadowiony został poza zakresem wyznaczonej i obowiązującej strefy zabudowy kubaturowej, w sytuacji, gdy:

- naruszony przepis §27 ust. 4 pkt 1 i 2 MPZP dotyczy jedynie terenów nowo realizowanych osiedli mieszkaniowych, a nieruchomość inwestorów (oraz nieruchomość sąsiednia) pozostaje zabudowana od ok. 1958 r., zaś zrealizowane w jej pobliżu osiedle mieszkaniowe lokalizowane było do drugiej połowy lat '90;

- definicja nieprzekraczalnej linii zabudowy zawarta w § 3 ust. 1 pkt 9 MPZP odnosi się jedynie do "najmniejszej dopuszczalnej odległości budynku od linii rozgraniczającej tereny o różnym przeznaczeniu", a zatem nie dotyczy lokalizacji budowli (wiaty);

- wiata będąca budowlą nie może być uznana za obiekt kubaturowy, bowiem nie posiada kubatury w rozumieniu przepisów techniczno-budowlanych tj. definicja kubatury (kubatury brutto) zawarta w § 3 pkt 24 Warunków technicznych odnosi to pojęcie jedynie do budynków i nie można stosować jej rozszerzająco, zaś wykładnia taka wprowadzałaby nieuprawnioną rozbieżność pojęciową ze zdefiniowanym w §3 ust. 1 pkt 9 pojęciem "nieprzekraczalnej linii zabudowy".

Wskazując na takie zarzuty wniesiono o uchylenie w całości decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] stycznia 2021 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego.

Organ administracji dokonał także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosował normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).

Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.

W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie naruszył wskazanych reguł postępowania. Organ uwzględnił cały materiał dowodowy, rozważył go i poddał ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i dowody zgromadzone w aktach sprawy, w tym także te odnoszące się charakteru obiektu budowlanego wzniesionego przez inwestorów na nieruchomości.

Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie nakazania rozbiórki wiaty pełniącej funkcje budynku gospodarczo-garażowego.

Organ nie naruszył także dyspozycji art. 6 k.p.a.

Zasada legalizmu (praworządności) oznacza, że organ musi działać na podstawie i w granicach prawa. W sprawie organ działał na podstawie przepisów obowiązującego prawa.

Brak jest również podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy rozstrzygnięcie nakazujące właścicielom nieruchomości rozbiórkę wiaty pełniącej funkcję budynku gospodarczo-garażowego, zrealizowanej w południowej części działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] przy ul. [...] w L..

Prawnomaterialną podstawę decyzji stanowiły przepisy art. 50-51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm. - dalej jako: "prawo budowlane" lub "p.b."), przy czym przepisy te, stosownie do dyspozycji art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471), stosować należało w brzmieniu dotychczas obowiązującym. Decyzję wydano w ramach prowadzonego przez nadzór budowlany tzw. postępowania naprawczego.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że prawidło organy ustaliły, że sporny obiekt budowlany jest budowlą - wiatą, pełniącą funkcję budynku gospodarczo-garażowego.

Wniosek taki wynika bowiem z przeprowadzonych w sprawie dowodów, w tym przede wszystkim z przeprowadzanych dwukrotnie oględzin obiektu.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy obiekt budowlany o wymiarach w rzucie 3,42 m x 7,54 m, o konstrukcji drewnianej (słupy drewniane posadowione na obudowanych blachą stopach betonowych), z dachem dwuspadowym krytym blachą trapezową. Ściany obiektu z trzech stron są zabudowane deskami drewnianymi - ściany niepełne. Wody opadowe z dachu odprowadzane są za pomocą rynien i rur spustowych na własny teren nieutwardzony. Obiekt posiada instalację elektryczną. Teren pod obiektem i wokół obiektu utwardzony jest płytami betonowymi chodnikowymi. Wewnątrz wiata podzielona jest przegrodami na trzy części. W części największej od strony zachodniej czasowo parkowany jest samochód osobowy, w trakcie kontroli znajdował się tam pojemnik na odpady, półki na narzędzia oraz koła samochodowe. W części północno-wschodniej znajdowały się stolik krzesła i taczka zaś część południowo-wschodnia zgodnie z informacją właściciela, służy do przetrzymywania pojemników na odpady do czasu ich wywozu.

Konstrukcja tego budynku oraz jego wielkość nie pozwala na uznanie go za obiekt małej architektury. Przeciwko takiej kwalifikacji przemawia także fakt wykorzystywania tego obiektu do garażowania samochodu.

Prawidłowo zatem organy obiekt ten zaliczyły do kategorii budowli.

Mając na uwadze konstrukcję przedmiotowego budynku, w tym w szczególności konstrukcję przegród budowlanych i brak takiej przegrody od strony zachodniej uznać należało, jak trafnie przyjęły to orzekające w sprawie organy, że budowla ta ma postać wiaty.

Co więcej podzielić należy także w pełni stanowisko organów co do tego, że wiata ta pełni funkcję budynku gospodarczo-garażowego.

Konstrukcja tego budynku, sposób w jaki został wykonany i jest użytkowany wskazują, że oprócz przegrody od strony zachodniej budowla ta ma praktycznie wszystkie cechy typowe dla budynków gospodarczo-garażowych i pełni funkcję klasycznego budynku gospodarczo-garażowego.

Obiekt ten ma konstrukcję drewnianą w postaci słupów drewnianych posadowionych na obudowanych blachą stopach betonowych i przykryty jest dachem dwuspadowym krytym blachą trapezową.

Ściany obiektu z trzech stron są zabudowane deskami drewnianymi. Wprawdzie są to ściany niepełne to jednak tak jak w przypadku ściany południowej, a więc ściany od strony ulicy, istniejące pomiędzy deskami szczeliny są na tyle małe, że ścianie tej bliżej jest do ściany pełnej niż typowej ściany ażurowej.

Obiekt posiada system rynien i rur spustowych, które odprowadzają wody opadowe z dachu budowli.

Teren pod obiektem i wokół obiektu utwardzony jest płytami betonowymi chodnikowymi.

Obiekt wyposażony został w instalację elektryczną, a wewnątrz podzielony został na trzy odrębne pomieszczenia, które wykorzystywane są do garażowania samochodu oraz do celów gospodarczo-porządkowych.

Niewątpliwie więc obiekt ten pełni funkcję typowego budynku gospodarczo-garażowego.

Wbrew odmiennym wywodom skargi stwierdzić należy, że taka kwalifikacja obiektu znajduje podstawę w obowiązujących przepisach prawa, w tym w szczególności w art. 3 p.b., leżące zaś u jej podstaw ustalenia faktyczne wynikają z przeprowadzonych w sprawie dowodów.

W sprawie nie budzi także wątpliwości to, że choć do wykonania tego rodzaju wiaty nie było wymagane pozwolenie na budowę, ani zgłoszenie, to jednak do tego typu obiektów mogą i powinny być stosowane przepisy art. 50-51 prawa budowlanego jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 p.b. Stanowisko takie, wyartykułowane przywoływaną przez organ uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2016 r., sygn. akt II OPS 1/16, uznać należy za utrwalone.

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości także pogląd co do tego, że do budowli spełniających funkcje użytkowe budynków stosować należy co do zasady przepisy rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm. - dalej jako: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych budynków" lub "r.w.t.b.u.").

Istotne rozbieżności w orzecznictwie budzi natomiast to, czy do budowli stosowane mogą być wszystkie przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków, w tym w szczególności art. 12 r.w.t.b.u.

W orzeczeniach negujących taką możliwość wskazuje się, że przepis wstępny § 2 ust. 1 rozporządzenia w zakresie budowli tylko wtedy pozwala na zastosowanie przepisów rozporządzenia do budowli, gdy przepis szczególny omawianego rozporządzenia nie zawęża swego zakresu przedmiotowego do budynków, takim zaś unormowaniem szczególnym pozostaje § 12 r.w.t.b.u., którego hipoteza obejmuje tylko budynki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie rozpoznającym sprawę poglądu takiego nie podziela, opowiadając się za stanowiskiem, że do budowli spełniających funkcje użytkowe budynków stosować należy także przepis art. 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków.

Rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczy warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia (§ 1 r.w.t.b.u.).

Zasadniczo zatem przepisy tego rozporządzenia dotyczą obiektów budowlanych w postaci budynków.

W § 2 ust. 1 r.w.t.b.u. rozszerzono jednak zakres przedmiotowy rozporządzenia nakazując stosowanie tych przepisów nie tylko do budynków, ale również do budowli spełniających funkcje użytkowe budynków.

Przepis § 2 ust. 1 r.w.t.b.u. jest jasny i jednoznaczny, z jego dyspozycji wynika zaś konieczność stosowania przepisów rozporządzenia także do budowli spełniających funkcje użytkowe budynków.

Samo to, że w przepisie szczególnym mowa jest o budynku i wymaganiach technicznych dotyczących budynku, nie jest wystarczające do uznania, że przepis taki nie może być stosowany w odniesieniu do budowli.

Taka specyfika regulacji wynika bowiem z systematyki i celu rozporządzenia, które dotyczy przede wszystkim budynków, będących zasadniczym przedmiotem powyższego aktu prawnego. Skoro rozporządzenie dotyczy budynków oczywistym jest, że w przepisach rozporządzenia mowa jest o budynkach i warunkach technicznych budynków. Dopiero na mocy § 2 ust. 1 r.w.t.b.u. następuje rozszerzenie stosowania przepisów rozporządzenia, w efekcie którego przepisy dotyczące co do zasady budynków stosować należy także do budowli spełniających funkcje użytkowe budynków. Stosowanie to musi być odpowiednie, a więc z uwzględnieniem istoty i celu danego unormowania oraz różnic występujących pomiędzy budynkami a określoną budowlą spełniającą funkcje użytkowe budynku.

Zdaniem Sądu nie można by stosować danego przepisu rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków do budowli tylko wtedy, gdyby przepis wyraźnie to wyłączał lub też gdyby określone w nim warunki techniczne były na tyle specyficzne, że w ogóle nie mogły by mieć zastosowania do budowli.

Przepis § 12 r.w.t.b.u. nie ma jednak takiego charakteru.

Przepis § 12 r.w.t.b.u. określa odległości w jakich należy sytuować budynki w stosunku do granicy działki.

Wymagania takie można odnosić nie tylko do budynków, ale także do budowli, w tym także do budowli w postaci wiaty, których cechą specyficzną pozostaje brak wszystkich lub niektórych przegród budowlanych.

Sporna wiata posiada przegrody budowlane od strony ulicy oraz od strony wschodniej w związku z czym bez jakiejkolwiek trudności możliwe jest ustalenie odległości w jakiej obiekt ten usytuowany jest w stosunku do granicy działki z nieruchomością sąsiednią. Co więcej nawet, gdyby wiata ta nie posiadała takich przegród to i tak możliwe byłoby ustalenie tych odległości albowiem w takiej sytuacji pomiarów takich – uwzględniając odrębności obiektów tego rodzaju jak wiata - należałoby dokonać do obrysu wiaty.

Reasumując stwierdzić należy, że do tego rodzaju budowli jak sporna wiata, tj. budowli spełniających funkcje użytkowe budynków stosować należy także przepis § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków.

Powyższe oznacza, co trafnie ustaliły w sprawie organy obu instancji, że przedmiotowa wiata zrealizowana została z naruszeniem przepisu § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków.

Prawidłowo także przyjęły organy, że wykonanie wiaty naruszało także § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków, który w sprawie miał takie samo zastosowania, jak opisywany wyżej § 12 r.w.t.b.u.

Realizacja wiaty z naruszeniem § 12 i 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków oznaczała, że w sprawie doszło do wykonania robót budowlanych w sposób sprzeczny z przepisami w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego. Do przepisów, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. zaliczyć należy bowiem także przepisy techniczno-budowlane.

Powyższe uprawniało organ do wydania nakazu rozbiórki wiaty na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z art. 51 ust. 7 p.b. i art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b.

W zakończeniu tej kwestii podkreślić należy, że z uwagi na konstrukcję spornego obiektu budowlanego oraz rodzaj zaistniałych w sprawie naruszeń przepisów polegających na niezachowaniu odległości, w jakich tego rodzaju obiekty powinny być sytuowane w stosunku do granicy nieruchomości oraz budynków usytuowanych na działce sąsiedniej, nie istniała w sprawie możliwość doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem poprzez nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych.

Wbrew odmiennym zarzutom skargi uznać należy także, że inwestorzy zrealizowali przedmiotową wiatę w sposób sprzeczny z ustaleniami wynikającymi z obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W kwestii tej organ odwoławczy wskazał, że zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie zezwala na usytuowanie obiektu poza strefą zabudowy kubaturowej, co inwestor uczynił oraz zwiększenie przez inwestora powierzchni zabudowy (zainwestowania) działki do ponad 35 % co jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wskazują, że przedmiotowa wiata wykonana została niezgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Powyższe stwierdzenie organu odwoławczego wskazuje, że w przedmiocie tym organ II instancji podzielił w całości ustalenia i oceny zawarte w decyzji organu I instancji.

Organ I instancji stwierdził w tym przedmiocie, że przedmiotowa wiata znajduje się na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta L. - część I zatwierdzony Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia 29.08.2002 r. Zgodnie z rysunkiem planu obiekt zlokalizowany jest na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, oznaczonym symbolem [...]. Na wyrysie z planu, na obszarze, na którym znajduje się działka nr [...] (karta 56) oznaczono linię zabudowy jako strefę zabudowy kubaturowej dla rozpatrywanej działki (karta 73). Zgodnie z § 2 planu oznaczenia graficzne użyte w rysunku planu są obowiązującymi ustaleniami planu w zakresie m.in. linii zabudowy. Zgodnie z § 3 pkt 9 tekstu planu, przez "nieprzekraczalną linię zabudowy" należy rozumieć "linię określającą granice terenów zabudowy tj. najmniejszą dopuszczalną odległość budynku od linii rozgraniczającej tereny o różnych funkcjach". Tekst planu nie definiuje strefy zabudowy kubaturowej, ale przez strefę zgodnie z § 3 pkt 24 należy "rozumieć obszar wyznaczony na rysunku planu, w którym obowiązują określone zasady użytkowania i gospodarki przestrzenią", wobec czego należy uznać, że strefa zabudowy kubaturowej to obszar w obrębie, którego można lokalizować obiekty kubaturowe bez prawa przekraczania tej strefy. W związku z ustaleniem, że rozpatrywana wiata pełni funkcję budynku gospodarczo-garażowego i posiada niepełne przegrody, stwierdzono, że można określić jej kubaturę, wobec tego należy uznać, że jest obiektem kubaturowym (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25.11.2016 r., VII SA/Wa 2179/16 i wyrok NSA z dnia 26.05.2017, II OSK 581/17), dlatego powinna być usytuowana w granicach strefy zabudowy kubaturowej określonej na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z mapy będącej wydrukiem z dnia 30.04.2020 r. wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (karta 41) oraz mapy będącej załącznikiem do decyzji nr [...] zmieniającej pozwolenie na budowę z dnia 06.03.2020 r. (karta 52) - przedmiotowa wiata zlokalizowana jest w strefie wyłączającej zabudowę kubaturową.

Takie stanowisko należy zaakceptować albowiem jest ono prawidłowe.

W przypadku przedmiotowej nieruchomości linia zabudowy wyznacza dopuszczalną linię zabudowy kubaturowej, a więc w istocie zabudowy budynkami.

Skoro jednak przedmiotowa budowla spełnia funkcje użytkowe budynku to tym samym wynikające z określonej w planie miejscowym linii zabudowy nakazy i zakazy odnosić należy także do spornej wiaty, która pełni funkcję budynku gospodarczo-garażowego.

Jak wskazywano już wyżej konstrukcja tego budynku, sposób w jaki został wykonany i jest użytkowany wskazują, że oprócz przegrody od strony zachodniej budowla ta ma praktycznie wszystkie cechy typowe dla budynków i pełni funkcje typowego budynku gospodarczo-garażowego.

Obiekt ten ma konstrukcję drewnianą w postaci słupów drewnianych posadowionych na obudowanych blachą stopach betonowych i przykryty jest dachem dwuspadowym krytym blachą trapezową. Ściany obiektu z trzech stron są zabudowane deskami drewnianymi. Obiekt posiada system rynien i rur spustowych, które odprowadzają wody opadowe z dachu budowli. Teren pod obiektem i wokół obiektu utwardzony jest płytami betonowymi chodnikowymi. Obiekt wyposażony został w instalację elektryczną, a wewnątrz podzielony został na trzy odrębne pomieszczenia, które wykorzystywane są do garażowania samochodu oraz do celów gospodarczo-porządkowych.

Dopuszczenie do realizacji tego typu budowli na obszarze wyłączonym z zabudowy czyniłoby zakazy wynikające z ustalenia w planie miejscowym linii zabudowy iluzorycznymi.

Oczywiście za dopuszczalne można by uznać lokalizowanie w takiej strefie obiektów małej architektury jednakże sporna wiata nie ma takiego charakteru, lecz jest budowlą spełniającą funkcje użytkowe budynków.

W kwestii przekroczenia maksymalnej powierzchni zainwestowania organ I instancji wskazał, że zgodnie z uchwałą nr [...] [...] dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem M4, na terenach zrealizowanych osiedli (na przedmiotowej działce istniał budynek mieszkalny, który decyzją pozwolenia na budowę został rozbudowany) zgodnie z § 27 ust. 3 pkt 2 dopuszcza się "możliwość przebudowy i rozbudowy istniejących budynków mieszkalnych, przy czym maksymalna powierzchnia zainwestowania nie powinna przekroczyć 35% całkowitej powierzchni działki". Zgodnie natomiast z § 27 ust. 2 pkt 5 istnieje "możliwość doinwestowania poszczególnych działek o brakujące elementy zagospodarowania komplementarnego (garaże, miejsca parkingowe)". Wobec powyższego należy uznać, że przedmiotową wiatę pełniącą funkcję budynku garażowo - gospodarczego należy wliczyć do maksymalnej powierzchni zainwestowania działki. W przedmiotowym przypadku na działce nr [...] (na której znajduje się przedmiotowa wiata) oraz działce nr [...] przy ul. [...] w L., na podstawie decyzji nr [...] pozwolenia na budowę, z dnia 14.09.2017 r., zmienionej decyzją nr [...] z dnia 06.03.2020 r., zrealizowano rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni zabudowy [...] m2 (karta 53 - opis techniczny z zatwierdzonego zamiennego projektu zagospodarowania działek [...] i [...]), na działce budowlanej stanowiącej działki [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] m2. Powierzchnia zabudowy wiaty objętej niniejszym postępowaniem, po obrysie słupów konstrukcyjnych, wynosi 29,56 m2 (7,54m x 3,92m). W związku z powyższym łączna powierzchnia zainwestowania działki budowlanej po zrealizowaniu wiaty wynosi 187,75 m2 (158,19 + 29,56) i stanowi 37,47 % powierzchni działki, co narusza § 27 ust. 3 pkt 2 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie Sądu stanowisko takie jest prawidłowe.

Analogicznie jak wcześniej należy wskazać, że do maksymalnej powierzchni zainwestowania, o której mowa w § 27 ust. 3 pkt 2 planu miejscowego zaliczać należy powierzchnię budynków usytuowanych na nieruchomości.

Skoro jednak przedmiotowa wiata spełnia funkcje użytkowe budynku to tym samym także i powierzchnię zabudowy takiej budowli należy uwzględniać przy wyznaczaniu maksymalnej powierzchni zainwestowania z § 27 ust. 3 pk2 planu miejscowego.

Oczywiście do powierzchni zabudowy nie należałoby zaliczać powierzchni obiektów pomocniczych takich jak szklarnie, altany, szopy. Jednakże sporna wiata nie ma takiego charakteru, albowiem spełnia ona funkcje użytkowe budynku i tak właśnie należy ją traktować.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego niewskazania przez organ odwoławczy dowodów na których organ oparł się, ustalając fakt zwiększenia przez inwestora powierzchni zabudowy (zainwestowania) do ponad 35% wskazać należy, że organ II instancji aprobując ustalenia zawarte w decyzji organu I instancji i przywołując zasadnicze konkluzje tego organu nie był obowiązany in extenso przytaczać całości wywodów organu I instancji. Wywody takie znajdują się bowiem w utrzymanej w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej.

Zaaprobowanie w takiej sytuacji wywodów organu I instancji oraz przytoczenie zasadniczych wniosków decyzji pierwszoinstancyjnej pozwala na dokonanie kontroli sądowej decyzji. Pozwala ono bowiem na zrekonstruowanie i kontrolę przesłanek, którymi kierował się organ odwoławczy przyjmując tezę o tym, że realizacja przedmiotowej wiaty naruszała ustalenia wynikające planu miejscowego. W identyczny sposób ocenić należy także zarzuty skargi dotyczące niewskazanie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (ani też numeru uchwały organu samorządu terytorialnego uchwalającej ten akt prawa miejscowego) z którymi sprzeczna pozostaje lokalizacja wiaty.

Podsumowując stwierdzić należy, że trafnie przyjęły organy, że przedmiotowa wiata, jako wykonana niezgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi oraz niezgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podlega rozbiórce, bowiem żadne roboty budowlane nie doprowadzą do wyeliminowania tej niezgodności.

Z tych wszystkich względów, na podstawie przywoływanych wyżej przepisów oraz w oparciu o art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.