Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1055/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6221 Kary pieniężne z zakresu nadzoru ubezpieczeniowego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 ust.1,2 ,3 i 3a
journal: Dz.U. 2003 nr 124 poz 1152
law: Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli  Komunikacyjnych
article: art.362 ust. 1 i 2, art.481, art. 503
journal: Dz.U. 2015 poz 1844
law: Ustawa z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej
article: art.151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 6 kwietnia 2017 r., Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: "Komisja", "KNF" lub "organ nadzoru") zawiadomiła T. S.A. z siedzibą w W.(dalej: "Towarzystwo", "A.", "zakład ubezpieczeń" lub "Strona") o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia na Towarzystwo kary pieniężnej na podstawie art. 362 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej

i reasekuracyjnej w związku z art. 14 ust. 3a ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, w związku z niewypłaceniem odszkodowania w terminach, o których mowa w art. 14 ust. 1 lub 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych lub niedopełnieniem obowiązku, o którym mowa w art. 14 ust. 3 ustawy

o ubezpieczeniach obowiązkowych, w odniesieniu do następujących osób: [...].

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., Komisja Nadzoru Finansowego nałożyła na T.

S.A. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 180 000 zł (słownie złotych: sto osiemdziesiąt tysięcy), za naruszenie:

1. art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych w związku

z niewypłaceniem przez zakład ubezpieczeń odszkodowania w terminie, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych w odniesieniu do następujących osób: [...];

II. art. 14 ust. 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych w związku

z niewypłaceniem przez zakład ubezpieczeń odszkodowania w terminie, o którym mowa w art. 14 ust. 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych w odniesieniu do następujących osób: [...];

III. art. 14 ust. 3 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych poprzez niedopełnienie przez zakład ubezpieczeń obowiązku, o którym mowa w art. 14 ust. 3 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych w odniesieniu do następujących osób: [...].

W dniu sierpnia 2017r. spółka wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona zarzuciła decyzji:

1) naruszenie normy z art. 1 pkt 1 w związku z art. 104 k.p.a. poprzez rozpoznanie wielu spraw administracyjnych (dotyczących pojedynczych deliktów administracyjnych) pojedynczą decyzją administracyjną);

2) naruszenie norm z art. 7 w związku z art. 77 k.p.a., poprzez arbitralne przyjęcie przez KNF tego, że w przypadku likwidacji pewnych szkód, jak najbardziej możliwe było ich zlikwidowanie w podstawowym terminie wynikającym z przepisów ustawy

o ubezpieczeniach obowiązkowych; a tym samym pominięcie wyjaśnienia

w ogólności tego rezultatem jakich okoliczności są zarzucane Towarzystwu delikty administracyjne (w tym w szczególności brak wyjaśnienia tego, czy delikty te nie są rezultatem okoliczności obiektywnych, na których wystąpienie Towarzystwo nie miało i nie mogło mieć w ogólności jakiekolwiek wpływu);

3) naruszenie norm z art. 189f i z art. 189g k.p.a., poprzez zastosowanie sankcji administracyjnej pomimo okoliczności, iż przedawniła się możliwość jej zastosowania a tym samym wystąpił skutek z art. 189g k.p.a. i pomimo okoliczności, że Komisja była zobowiązana wydać decyzję, o której jest mowa w art. 189f § 1 k.p.a.;

4) naruszenie normy z art. 10 w związku z art. 79 i 81 k.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na materiale dowodowym zebranym poza postępowaniem administracyjnym, który to materiał został zebrany niezgodnie z przepisami k.p.a. dotyczącymi czynnego udziału Towarzystwa w postępowaniu dowodowym;

5) naruszenie normy z art. 86 k.p.a., poprzez wykorzystanie dowodu z przesłuchania strony w sytuacji, gdy Komisja dysponowała innymi środkami dowodowymi;

6) naruszenie normy z art. 8 k.p.a., poprzez interpretowanie wszystkich wątpliwości w postępowaniu na niekorzyść Towarzystwa;

7) naruszenie normy z art. 8 k.p.a., poprzez zastosowanie przez Komisję szczególnie dolegliwej sankcji (najwyższej w dotychczasowej historii polskiego rynku ubezpieczeń);

8) naruszenie normy z art. 7 k.p.a., poprzez nieustalenie w ogólności tego, w czym

w danym postępowaniu ogniskuje się interes strony i wysunięcie na pierwszy plan potrzeby ochrony interesu społecznego;

9) naruszenie normy z art. 12 w związku z art. 35 k.p.a., poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie;

10) naruszenie normy z art. 362 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej, poprzez przyjęcie przez Komisję tego, że Towarzystwo będące sukcesorem innego krajowego zakładu ubezpieczeń może ponosić odpowiedzialność administracyjną za delikty administracyjne, których dopuścił się poprzednik prawny Towarzystwa;

11) naruszenie normy z art. 362 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej poprzez jej retroaktywne zastosowanie;

12) naruszenie normy z art. 362 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej w związku z art. 14 ust. 3a ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, poprzez zastosowanie sankcji administracyjnej w celu przede wszystkim represyjnym, gdzie delikty administracyjne zostały usunięte przez Towarzystwo i Towarzystwo wdrożyło mechanizmy zapobiegające wystąpieniu naruszeń w przyszłości;

13) naruszenie normy z art. 362 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej w związku z art. 14 ust. 3a ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, poprzez zastosowanie sankcji administracyjnej pomimo usunięcia naruszenia i wszelkich jego skutków przez Towarzystwo z własnej inicjatywy Towarzystwa i w pierwszym możliwym terminie w połączeniu z wdrożeniem mechanizmu zapobiegającego powstaniu naruszeń w przyszłości;

14) naruszenie normy z art. 362 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej w związku z art. 14 ust. 3a ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych i w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji, poprzez zastosowanie nieproporcjonalnej sankcji administracyjnej (istotnie wyższej niżeli sankcje administracyjne nakładane na dużo większe krajowe zakłady ubezpieczeń);

15) naruszenie normy z art. 362 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej w związku z art. 14 ust. 3a ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, poprzez ustalenie wysokości sankcji w oparciu o dane finansowe za 2016 r., gdzie naruszenia miały miejsce w latach 2011 -2015 r.;

16) naruszenie normy z art. 362 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej w związku z art. 14 ust. 3a ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, poprzez uwzględnienie przy rozstrzyganiu sprawy okoliczności, iż do tej pory na Towarzystwo zostało nałożonych sześć sankcji administracyjnych za okres 2011 - 2015 r. (co stoi w opozycji do indywidualnego charakteru odpowiedzialności administracyjnej);

17) naruszenie normy z art. 361 i art. 362 ustawy o działalności ubezpieczeniowej, poprzez zastosowanie przez Komisję sankcji bez uprzedniego stworzenia Towarzystwu możliwości dopasowania działalności Towarzystwa do wymogów wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego;

18) naruszenie normy 6, 7 k.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji, poprzez dopuszczenie się przez Komisję licznych naruszeń przepisów prawa proceduralnego i prawa materialnego.

Mając na uwadze powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. [...] Komisja Nadzoru Finansowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 621, dalej: "ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym") oraz art. 362 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1170 ze zm., dalej: "ustawa o działalności ubezpieczeniowej") w zw. z art. 14 ust. 3a ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2060 ze. zm., dalej: "ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych"), utrzymała w mocy decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lipca 2017 r.

Rozpatrując sprawę Komisja wskazała, że informacje o naruszeniach powołanych przepisów powzięto ze skarg złożonych przez ww. poszkodowanych do Komisji oraz korespondencji prowadzonej z Towarzystwem przez Urząd Komisji w latach 2011 - 2015 w związku z wyjaśnianiem przez Urząd Komisji zasadności złożonych skarg. Do akt postępowania włączono: kopię korespondencji prowadzonej przez organ nadzoru z Towarzystwem w latach 2011 - 2015 oraz poszkodowanymi

w sprawie nieprawidłowości wskazanych w ww. skargach. Ponadto akta postępowania zawierają wyjaśnienia Towarzystwa zawarte w pismach z dnia 22 lutego 2017 r. oraz w pismach z dnia 28 lutego 2017 r., a także zeznania Towarzystwa złożone pisemnie w toku postępowania administracyjnego zakończonego Decyzją w dniu [...] kwietnia 2017 r. oraz w dniu [...] czerwca 2017 r.

Natomiast w toku niniejszego postępowania strona w piśmie z dnia 8 września 2017 r. oraz w piśmie z dnia 13 października 2017 r. odniosła się do kwestii dotyczącej znowelizowanych przepisów k.p.a. i ich wpływu na przedmiotowe postępowanie.

Organ wskazał, że na podstawie ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej, zakład ubezpieczeń miał obowiązek - w razie wpływu zawiadomienia o zdarzeniu losowym - przeprowadzić postępowanie, w którym ustali, czy ponosi odpowiedzialność ubezpieczeniową za to zdarzenie, a jeżeli tak - to także jakie świadczenia przysługują osobie uprawnionej. W następstwie wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. ustawy o działalności ubezpieczeniowej, powyższy obowiązek został utrzymany w szczególności poprzez regulację zawartą w art. 29 ust. 1 ww. ustawy. Wynikiem takiego postępowania jest bądź przyznanie świadczenia, bądź odmowa jego spełnienia. Termin na przyznanie (wypłatę) świadczenia albo odmowę jego przyznania określają przepisy prawa. W przypadku ubezpieczeń obowiązkowych powyższe kwestie reguluje art. 14 ust. 1, 2 i 3 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Zgodnie z art. 14 ust. 3a ustawy

o ubezpieczeniach obowiązkowych w brzmieniu obowiązującym w momencie wydawania decyzji, jak i niniejszej decyzji, w przypadku niewypłacenia przez zakład ubezpieczeń odszkodowania w terminie, o którym mowa w ust. 1 albo 2, lub niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 3, organ nadzoru stosuje wobec zakładu ubezpieczeń środki nadzorcze określone w art. 362 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej.

Zgodnie z art. 362 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej jeżeli zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji nie wykonają w wyznaczonym terminie decyzji,

o której mowa w art. 361 ust. 2, organ nadzoru może, w drodze decyzji:

1)nałożyć na członka zarządu zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji lub prokurenta karę pieniężną do wysokości odpowiadającej ich trzykrotnemu przeciętnemu miesięcznemu wynagrodzeniu z ostatnich 12 miesięcy, a jeżeli nie można ustalić przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z ostatnich 12 miesięcy - do wysokości 100 000 złotych;

2) nałożyć na zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji karę pieniężną do wysokości 0,5% składki przypisanej brutto wykazanej przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji w ostatnim przedstawionym organowi nadzoru sprawozdaniu finansowym, o którym mowa w art. 280, a w przypadku gdy zakład nie wykonywał działalności lub uzyskał składkę przypisaną brutto poniżej 20 mln złotych - do wysokości 100 000 złotych.

Organ dokonał zestawienie przypadków naruszenia przez Towarzystwo art. 14 ust. 1 -3 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Towarzystwo w 16 przypadkach nie wykonało ustawowego obowiązku wypłaty odszkodowania w terminie określonym w art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Ponadto, Towarzystwo

w 17 opisanych wyżej przypadkach naruszyło art. 14 ust. 2 ustawy

o ubezpieczeniach obowiązkowych. Z kolei w 3 przypadkach Towarzystwo nie dopełniło obowiązku, o którym mowa w art. 14 ust. 3 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych.

Organ stwierdził, że nieprzestrzeganie obowiązku terminowej likwidacji szkód podlega sankcji administracyjnej. Ustawodawca nie pozostawił organowi nadzoru możliwości sięgnięcia po środki nadzorczego oddziaływania inne niż nałożenie kary pieniężnej na członka zarządu bądź prokurenta zakładu ubezpieczeń lub na zakład ubezpieczeń. Obligatoryjne stosowanie sankcji przewidzianych w art. 362 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej służy ochronie interesów poszkodowanych.

W pismach z dnia 22 lutego 2017 r. i 28 lutego 2017 r., w których Towarzystwo udzieliło wyjaśnień dotyczących przebiegu opisanych wyżej postępowań likwidacyjnych, wskazano, że wprowadzono usprawnienia mające na celu poprawę i dostosowanie procesów do aktualnych wytycznych oraz orzecznictwa sądowego, były to:

1. Wprowadzenie w systemie informatycznym Towarzystwa automatyzacji procesu

w zakresie terminowości. Została wprowadzona automatyczna notyfikacja czyli pismo informujące wysyłane do 7 dnia likwidacji szkody i cyt.: "automatyczne pismo 30- dniowe."

2. Wprowadzono aktywne informowanie poszkodowanych o możliwości wynajmu pojazdu zastępczego z pełną informacją dotyczącą sklasyfikowanych stawek i klas pojazdów.

3. Wprowadzono kokpity raportowe dla pracowników koordynujących prace zespołów mające na celu badanie terminowości i sposobów rozliczeń szkód.

4. Powołano Komitet Szkodowy, który jest ciałem opiniodawczym, rekomendującym Zarządowi sposoby realizacji przyjętej przez Towarzystwo strategii likwidacji szkód. Komitet Szkodowy podejmuje także działania konieczne dla prawidłowego i ostrożnego zarządzania obszarem likwidacji szkód, w tym w zakresie identyfikowania, monitorowania i zarządzania ryzykami związanymi z obszarem likwidacji szkód i ich wpływem na działalność Towarzystwa.

W piśmie z dnia 19 czerwca 2017 r. Towarzystwo zwróciło się z wnioskiem o obligatoryjne umorzenie postępowania w oparciu o art. 189g § 1 k.p.a. w części dotyczącej szkód w sprawie [...], której likwidację zakończono w lipcu 2011 r., oraz w sprawie [...], której likwidacja zakończyła się w dniu 19 stycznia 2010 r., i w sprawie [...], której likwidacja zakończyła się w dniu 23 listopada 2011 r. Strona podniosła, że w odniesieniu do ww. szkód doszło do przedawnienia możliwości nałożenia sankcji administracyjnej z uwagi na upływ 5 lat od dnia wystąpienia deliktu administracyjnego.

Odnosząc się do tego wniosku, Komisja wskazała, że wniosek ten jest niezasadny i nie znajduje podstawy prawnej. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 16 ustawy zmieniającej k.p.a. do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Cytowana ustawa weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. Natomiast niniejsze postępowanie zostało wszczęte zawiadomieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r., które zostało doręczone stronie w dniu 12 kwietnia 2017 r., a zatem przed wejściem w życie powołanej ustawy o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw. Oznacza to zdaniem organu, że zastosowanie przepisu, na który powołuje się Towarzystwo, a więc art. 189g § 1 k.p.a. byłoby nieuprawnione i stanowiłoby rażące naruszenie przepisów prawa.

W piśmie z dnia 19 czerwca 2017 r. Towarzystwo wniosło również o rozważenie przez Komisję możliwości zastosowania w odniesieniu do pozostałej części przedmiotu postępowania wskazanego w zawiadomieniu o wszczęciu niniejszego postępowania, środka wskazanego w art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a. tj. odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu. W tym zakresie również wniosek strony nie został uwzględniony przez organ z uwagi na brzmienie art. 16 powołanej ustawy o zmianie ustawy k.p.a. Art. 16 ww. ustawy nie dopuszcza bowiem możliwości zastosowania środka nadzorczego oddziaływania określonego w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a w odniesieniu do postępowań administracyjnych wszczętych przed dniem 1 czerwca 2017 r.

Organ wskazał ponadto, że w odniesieniu do postępowań likwidacyjnych prowadzonych w odniesieniu do [...], zawiadomienia o szkodzie z umów ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych zostały złożone w związku z umowami ww. ubezpieczenia zawartymi z A. S.A. Ww. szkody były likwidowane przez Towarzystwo w związku z przejęciem praw

i obowiązków A. S.A. Z uwagi na fakt przejęcia praw i obowiązków A. S.A., Towarzystwo było obowiązane do przeprowadzenia postępowań likwidacyjnych w związku ze zgłoszonymi zawiadomieniami o szkodzie w zakresie umów zawartych z A. S.A. Organ nadzoru, w związku z art. 14 ust. 3a ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej za naruszenia, których dopuściło się Towarzystwo. Zgodnie z art. 494 § 1 Kodeksu spółek handlowych, spółka przejmująca albo spółka nowo zawiązana wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki. W ocenie organu nadzoru przepis ten wprowadza pełnię sukcesji tak w zakresie praw, jak i obowiązków, również w sferze prawa administracyjnego. W przedmiotowej sprawie Towarzystwo przejęło zobowiązania wynikające z umów ubezpieczenia zawartych przez A. S.A. Natomiast zarówno zgłoszenie szkody, jak i postępowanie likwidacyjne zostało przeprowadzone przez Towarzystwo, bowiem zawiadomienia o szkodzie wpłynęły do Towarzystwa już po przejęciu praw i obowiązków A. S.A., a zatem to Towarzystwo było obowiązane do zgodnego z prawem przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego we wskazanych wyżej sprawach.

Odnosząc się do zarzutu stawianego przez stronę, że decyzja Komisji z dnia [...] marca 2017 r. dotyczy więcej niż jednej sprawy administracyjnej, organ podkreślił, że nie jest to sytuacja zabroniona przez prawodawcę w przypadku, gdy mamy do czynienia z tą samą stroną, a na stan faktyczny sprawy składa się szereg zdarzeń o tożsamej naturze, to jest stanowiących na naruszeniu tożsamych w naturze obowiązków, związanych z takim samym procesem zachodzącym w podmiocie nadzorowanym (tutaj: likwidacją szkody z obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej). Zważywszy na wielość rzeczonych zdarzeń podejście organu nadzoru jest wynikiem ekonomiki proceduralnej: podejście skrajnie formalistyczne prowadziłoby do konieczności wszczynania znacznej liczby odrębnych postępowań, dokonywania szeregu tożsamych czynności proceduralnych, wreszcie - wydawania licznych bliźniaczych rozstrzygnięć. Ponadto art. 62 k.p.a. dopuszcza możliwość prowadzenia jednego postępowania administracyjnego i wydania jednej decyzji administracyjnej w przypadku rozpatrywania kilku spraw administracyjnych.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Towarzystwo zarzuciło Komisji obrazę art. 10 w związku z art. 79 i 81 k.p.a. poprze oparcie decyzji na materiale dowodowym zebranym poza postępowaniem administracyjnym, który to materiał został zdaniem strony zebrany niezgodnie z przepisami Kpa dotyczącymi czynnego udziału Towarzystwa w postępowaniu dowodowym. Dowody te jak podnosi strona zostały pozyskane poza postępowaniem wyjaśniającym stanowiącym element składowy postępowania administracyjnego, bez jednoczesnego zapewnienia - siłą rzeczy - A. możliwości wzięcia udziału w przeprowadzeniu dowodu i bez możliwości składania wyjaśnień przez A. w toku pozyskiwania przez Komisję tych dowodów.

Organ wskazał, że przepis art, 75 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji publicznej obowiązek dopuszczenia jako dowodu nie tylko środków dowodowych wymienionych w zdaniu drugim, lecz wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Komisja jako organ nadzoru zobligowana jest do sprawowania bieżącego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń. Jednym z aspektów sprawowania takiego nadzoru jest kontrola czy dany zakład ubezpieczeń wykonuje działalność zgodnie z przepisami prawa. Uprawnienie do kierowania zapytań do zakładu ubezpieczeń ustawodawca przyznał Komisji

w art. 335 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej (wcześniej art. 207 ust. 1 ustawmy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej, Dz. U. z 2010 r. Nr 11, poz. 66 ze zm.). Z uwagi na powzięcie wątpliwości co do zgodności z prawem wykonywania działalności przez Towarzystwo na podstawie dokumentów zgromadzonych przez Komisję w toku nadzoru bieżącego, który znajduje podstawę w powołanych wyżej przepisach, Komisja wszczęła postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na Towarzystwo. Następnie, jako materiał dowodowy Komisja załącza Wszelkie dokumenty znajdujące się w jej posiadaniu

i mogące w jej ocenie przyczynić się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy. Taki tryb działania jest rezultatem oczywistej ekonomiki proceduralnej: organ nadzoru nie wszczyna postępowań administracyjnych w każdej sytuacji, w której możliwe jest wystąpienie nieprawidłowości w działalności podmiotu nadzorowanego, ale dopiero wówczas, gdy stwierdzi ku temu uzasadnione podstawy. To ostatnie ustalenie dokonuje się w ramach korzystania z dostępnych organowi nadzoru z racji sprawowanej funkcji nadzorczej instrumentów pozyskiwania wiedzy o funkcjonowaniu podmiotów nadzorowanych, które to instrumenty rzecz jasna funkcjonują jako mechanizm komunikacji bezpośrednio pomiędzy organem nadzoru a podmiotem nadzorowanym. Jest zatem sytuacją typową, że już przed wszczęciem postępowania administracyjnego organ nadzoru dysponuje pewną wiedzą o przedmiocie postępowania administracyjnego i trudno byłoby przyjmować konieczność sztucznego odrzucenia tej wiedzy na moment wszczęcia postępowania a następnie konieczność pozyskiwania jej na nowo. Niezrozumiałym jest przy tym twierdzenie, że Komisja nie zapewniła Towarzystwu możliwości wzięcia udziału w udzielaniu wyjaśnień z dnia 22 lutego 2017 r. Należy przy tym zaznaczyć, że wskazane wyżej wyjaśnienia, złożone zostały na podstawie art. 335 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej zostały złożone i podpisane (zgodnie z reprezentacją widniejącą w KRS) przez Konrada Kozik (Wiceprezes Zarządu Towarzystwa) i Radosława Kamińskiego (Wiceprezes Zarządu Towarzystwa). Również wyjaśnienia Towarzystwa z dnia 28 lutego 2017 r. zostały złożone w trybie art. 335 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej zgodnie z reprezentacją, tj. przez [...]. Co więcej, w wezwaniu z dnia 12 kwietnia 2017 r. wystosowanym do Towarzystwa w toku postępowania administracyjnego, Komisja zapytała czy strona podtrzymuje wyjaśnienia udzielone w powołanych wyżej pismach. Ponadto podkreślenia wymaga, że pismem z dnia 20 czerwca 2017 r. Strona została poinformowana, że Komisja zgromadziła całokształt materiału dowodowego i przysługuje jej możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Towarzystwo miało zatem wielokrotnie w toku postępowania możliwość wypowiedzenia się co do materiału dowodowego, mogło również odnieść się wprost do treści swoich pism z 22 lutego 2017 r. oraz 28 lutego 2017 r. istotnym jest, że Towarzystwo w odpowiedzi na pismo z dnia 26 kwietnia 2017 r. wskazało, iż podtrzymuje swoje wyjaśnienia zawarte w pismach z dnia 22 lutego 2017 r. i 28 lutego 2017 r. Mimo to A. w uzasadnieniu do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy formułuje zarzuty w odniesieniu do zgromadzonych w toku postępowania dowodów.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Towarzystwo zarzuciło Komisji obrazę art. 86 k.p.a. poprzez wykorzystanie dowodu z przesłuchania strony w sytuacji, gdy KNF dysponowała innymi środkami dowodowymi. Towarzystwa wskazało, iż Komisja wykorzystała dowód z przesłuchania strony (tj. pisma datowane na 22 lutego 2017 r. i 28 lutego 2017 r.) nie tylko w ostatniej kolejności, ale w istocie jako jeden z pierwszych dowodów w tej sprawie.

W odpowiedzi na powyższy zarzut Komisja w pierwszej kolejności zauważa, iż pismo Strony z dnia 22 lutego 2017 r. stanowi odpowiedź na pismo KNF z dnia 9 lutego 2017 r. Również tego samego dnia, tj. 9 lutego 2017 r. organ nadzoru wystosował do Strony kolejne pismo na które strona udzieliła odpowiedzi pismem z dnia 22 lutego 2017 r. Ww. pisma organu nadzoru zostały skierowane do Strony na podstawie art. 335 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1844), który to przepis stanowi, że Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji przekazują organowi nadzoru informacje i wyjaśnienia konieczne do celów nadzoru. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, informacje i wyjaśnienia przekazywane są na żądanie organu nadzoru.

Natomiast pismo strony z dnia 28 lutego 2017 r., na które to powołuje się we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stanowi odpowiedź na pismo KNF z dnia 15 lutego 2017 r. skierowane do strony na podstawie art. 335 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej. W tym samym dniu, tj. 15 lutego 2017 r. organ nadzoru na podstawie ww. przepisu wystosował do strony również pismo, na które strona udzieliła odpowiedzi pismem z dnia 28 lutego 2017 r.

Tym samym ww. pisma zostały skierowane do Towarzystwa na podstawie obowiązujących przepisów prawa i one, wraz z odpowiedziami udzielonymi przez Stronę, mogły zostać włączone do materiału dowodowego przedmiotowej sprawy w myśl art. 75 § 1 k.p.a., który został już omówiony powyżej. Pisma te nie zostały skierowane do strony w trybie art.86 k.p.a. Jednocześnie Komisja zwraca uwagę, że pisma te nie zostały do Towarzystwa skierowane w toku postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją, lecz przed jego wszczęciem - na gruncie przepisów uprawniających Komisję do uzyskiwania od zakładów ubezpieczeń informacji i wyjaśnień koniecznych do celów nadzoru. Komisja zauważa przy tym na marginesie, że skoro powyższe pisma zostały do strony skierowane to nie istniał ówcześnie żaden inny dowód poświadczający okoliczności, których dotyczyły pism Komisji z dnia 15 lutego 2017 r. oraz z dnia 22 lutego 2017 r. r. Argumentacja strony zdaje się zmierzać do z natury irracjonalnego wniosku, że organ nadzoru nie powinien czynić użytku z podstawowych kompetencji nadzorczych, umożliwiających mu pozyskiwanie informacji i funkcjonowaniu podmiotów nadzorowanych, ponieważ nie mógłby wykorzystać uzyskanych tą drogą informacji podczas ewentualnie prowadzonych postępowań administracyjnych.

Komisja wskazała, że w wezwaniu z dnia 12 kwietnia 2017 r. wystosowanym do Towarzystwa w toku postępowania administracyjnego, Komisja zapytała czy strona podtrzymuje wyjaśnienia udzielone w powołanych wyżej pismach. Kolejno zaś pismem z dnia 20 czerwca 2017 r. strona została poinformowana, że Komisja zgromadziła całokształt materiału dowodowego i przysługuje jej możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Towarzystwo miało zatem wielokrotnie w toku postępowania możliwość wypowiedzenia się co do materiału dowodowego, mogło również odnieść się wprost do treści swoich pism z 22 lutego 2017 r. i 28 lutego 2017r.

KNF podkreśliła ponadto, że w ramach stanu faktycznego sprawy rozstrzyganej niniejszą decyzją konieczne było ustalenie takich okoliczności, co do których najlepszą, a na ogół również wyłączną wiedzę posiada strona jako zakład ubezpieczeń odpowiedzialny za likwidację poszczególnych szkód. Zaniechanie pozyskania informacji od strony prowadziłoby do niemożliwości rzetelnego ustalenia relewantnych faktów i co za tym idzie wadliwości postępowania oraz wydanego rozstrzygnięcia.

Organ wskazał, że zgodnie z przepisem mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, tj. z art. 362 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej, stanowiącym podstawę nałożenia sankcji (w zw. z art. 14 ust. 3a ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych) organ nadzoru był uprawniony do nałożenia na zakład ubezpieczeń kary pieniężnej do wysokości 0,5% składki przypisanej brutto wykazanej przez zakład ubezpieczeń w ostatnim przedstawionym organowi nadzoru sprawozdaniu finansowym, o którym mowa w art. 280, a w przypadku gdy zakład nie wykonywał działalności lub uzyskał składkę przypisaną brutto poniżej 20 min zł - do wysokości 100 000 zł.

Wymierzając karę pieniężną w konkretnej wysokości organ nadzoru działa w ramach uznania administracyjnego, co oznacza w szczególności jego kompetencję do określenia dyrektyw wymiaru sankcji pieniężnej nakładanej w danej sprawie. To, jaka będzie wysokość nakładanej w danej sprawie sankcji zależy od okoliczności indywidualnej sprawy. W przedmiotowej sprawie na wysokość nakładanej kary miały wpływ rozmiar i waga naruszeń przepisu, jakiego dopuściła się strona, jak również pozostałe okoliczności sprawy, w tym okoliczności podnoszone w pismach złożonych przez stronę w toku postępowania, w szczególności podejmowane przez zakład ubezpieczeń działania o charakterze organizacyjnym oraz systemowym, służące poprawie jakości prowadzonych postępowań likwidacyjnych i wyeliminowaniu powstania podobnych naruszeń w przyszłości.

Ustalając wysokość sankcji Komisja miała na względzie to, aby jej wysokość pozostawała w proporcji do stwierdzonych naruszeń, ich negatywnych skutków oraz by wypełniała prawidłowo swe funkcje prewencyjną i represyjną. Wzięto również pod uwagę okoliczności, że była to piąta decyzja administracyjna nakładająca karę pieniężną na zakład ubezpieczeń za naruszenie art. 14 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Uwzględniono również okoliczność, że nieprawidłowości wykazane w działalności zakładu ubezpieczeń godziły w dobro szczególnie chronione, jakim jest pewność, iż poszkodowany w terminie określonym przepisem prawa uzyska stanowisko zakładu ubezpieczeń w odniesieniu do jego roszczeń, w tym należne mu odszkodowanie.

Odnosząc się do argumentu strony, iż zgodnie z art. 8 k.p.a. KNF winna była rozpoznać wszelkie wątpliwości na korzyść Towarzystwa, Komisja wskazała, iż powyższa teza nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem nie istnieje możliwość usunięcia naruszeń w postaci obrazy art. 14 ust. 1-3 ustawy

o ubezpieczeniach obowiązkowych, gdyż brak dochowania przez Towarzystwo terminów określonych w ww. przepisach jest okolicznością obiektywną, która nastąpiła i nie da się jej "odwrócić'" ani "usunąć".

Organ podkreślił, że nie jest prawdziwe twierdzenie, jakoby zaskarżoną decyzją nałożono jedną z najwyższych kar w historii nadzoru nad rynkiem ubezpieczeniowym. W praktyce funkcjonowania nadzoru nakładano bowiem wyższe kary pieniężne, jak również kary wprawdzie niższe w kwocie bezwzględnej, ale stanowiące zdecydowanie większą część maksymalnego możliwego wymiaru kary.

maksymalnego wymiaru kary, która mogła zostać nałożona w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie, jak wskazano wyżej, należy pamiętać, iż zgodnie z art. 362 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej, stanowiącym podstawę nałożenia sankcji (w zw. z art. 14 ust. 3a ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych) organ nadzoru był uprawniony do nałożenia na zakład ubezpieczeń kary pieniężnej do wysokości 0,5% składki przypisanej brutto wykazanej przez zakład ubezpieczeń w ostatnim przedstawionym organowi nadzoru sprawozdaniu finansowym, o którym mowa w art. 280, a w przypadku gdy zakład nie wykonywał działalności lub uzyskał składkę przypisaną brutto poniżej 20 min zł - do wysokości 100 000 zł.

Maksymalna kara pieniężna jaka mogła zostać nałożona na Towarzystwo przez organ nadzoru wynosiła 8 954 413,02 zł, zaś nałożona kara pieniężna

w wysokości 180 000 zł stanowiła 2,01% maksymalnego wymiaru kary. Komisja przy tym podkreśla, iż nałożenie kary pieniężnej w takiej wysokości było uzasadnione okolicznościami opisanymi w decyzji.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona zarzuciła Komisji naruszenie normy z art. 362 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej poprzez jej retroaktywne zastosowanie. Organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 481 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej, do postępowań wszczętych na podstawie uchylanej w art. 503 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, w zakresie, w jakim ustawa, w takich samych sprawach jak te, w których postępowania wszczęto, uprawnia organ nadzoru do wydawania decyzji lub aktów zawierających takie same rozstrzygnięcia, jak decyzje lub akty, które mogłyby być wydane na podstawie przepisów ustawy uchylanej w art. 503. Powyższy przepis nakazuje kontynuację postępowań w sytuacjach określonych powyżej, przy zastrzeżeniu stosowania tych przepisów ustawy

o działalności ubezpieczeniowej, które przewidują kompetencję organu nadzoru do stosowania środków nadzorczych. Brak jest natomiast przepisach ustawy

o działalności ubezpieczeniowej przepisu, który regulowałby wprost kwestię podstawy do nałożenia sankcji za naruszenia powstałe przed wejściem w życie ustawy o działalności ubezpieczeniowej. Tym niemniej należy odnotować, że skoro na stosowanie przepisów nowych ustawodawca wskazał w tych przypadkach, w których związek stanu faktycznego z poprzednim stanem prawnym jest dość ścisły (pod rządami uprzedniego stanu prawnego doszło do określonego zachowania strony, jak również do wszczęcia postępowania administracyjnego), to tym bardziej nowe przepisy powinny mieć zastosowanie wówczas, kiedy ów związek jest luźniejszy (pod rządami uprzedniego stanu prawnego doszło jedynie do określonego zachowania strony). Wskazuje to na zasadność powołania się na przepisy obowiązujące w momencie wszczynania postępowania i wydawania decyzji,

a w szczególności na art. 14 ust. 3a ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych

w brzmieniu aktualnym. Dodatkowym argumentem jest okoliczność, że organ administracji z zasady powinien powoływać się na przepisy obowiązujące

w momencie korzystania z określonej kompetencji, zaś na przepisy uchylone powinien powoływać się jedynie wówczas, gdy ustawodawca wyraźnie do tego upoważnia.

Wobec braku przepisów przejściowych w ustawie o działalności ubezpieczeniowej w zakresie konsekwencji prawnych wynikających z naruszenia przepisów prawa, w tym art. 14 ust. 1-3 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Komisja uznała - obok powołanych wyżej argumentów pozwalających na pewne wnioskowanie z brzmienia art. 481 ustawy o działalności ubezpieczeniowej - że zasadnym jest dodatkowe stosowanie w takim przypadku reguły lex benignior nakazującą w takiej sytuacji uznać za wiążącą ustawę bardziej łaskawą dla sprawcy czynu naruszającego prawo, a tą ustawą niewątpliwie jest ustawa o działalności ubezpieczeniowej. Należy zauważyć bowiem, że w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie na gruncie nowych przepisów (ustawy o działalności ubezpieczeniowej) prowadzi do ustalenia maksymalnej kary pieniężnej w niższej wysokości niż w przypadku rozstrzygnięcia na podstawie art. 212 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej, do którego odsyłał art. 14 ust. 3a ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych w poprzednim brzmieniu.

Do dnia 1 stycznia 2016 r. art. 14 ust. 3a ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych stanowił bowiem, że w przypadku niewypłacenia przez zakład ubezpieczeń odszkodowania w terminie, o którym mowa w ust. 1 albo 2, lub niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 3, organ nadzoru stosuje wobec zakładu ubezpieczeń środki nadzorcze określone w art. 212 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej.

Z kolei wyżej wskazany art. 212 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej (ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej, Dz. U. z 2010 r. Nr 11 poz. 66 ze zm.) stanowił:

Jeżeli zakład ubezpieczeń nie wykonuje w wyznaczonym terminie decyzji, o której mowa w art. 209 ust. 2, lub wykonuje działalność z naruszeniem przepisów prawa, statutu, zawartych umów ubezpieczenia lub planu działalności lub nie udziela informacji lub wyjaśnień, organ nadzoru może, w drodze decyzji:

1) nakładać na członków zarządu zakładu ubezpieczeń łub prokurentów kary pieniężne do wysokości odpowiadającej trzykrotnemu przeciętnemu miesięcznemu wynagrodzeniu z ostatnich 12 miesięcy;

2) nakładać na zakład ubezpieczeń kary pieniężne do wysokości 0,5% składki przypisanej brutto uzyskanej przez zakład ubezpieczeń w roku poprzednim, a w przypadku gdy zakład ubezpieczeń nie prowadził działalności lub miał zbiór składki przypisanej poniżej 20 min złotych do wysokości 100.000 złotych.

Przekładając regułę lex benignior na grunt niniejszego postępowania organ wskazał, że ustalając wysokość kary pieniężnej na gruncie art. 362 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej Komisja określała maksymalną wysokość kary pieniężnej w oparciu o składkę przypisaną brutto wykazaną przez Towarzystwo w ostatnim przedstawionym organowi nadzoru sprawozdaniu finansowym (za 2016r.) która wyniosła 1.790.882.603,01 zł. W związku z tym maksymalna wysokość kary pieniężnej mogła wynieść 8.954.413,02 zl (1.790.882.603.01 zł * 0,5% = 8.954.413,02 zł).

Stosując zasadę określoną w poprzednio obowiązującym art. 212 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej, do którego odsyłał art. 14 ust. 3a ustawy

o ubezpieczeniach obowiązkowych, maksymalna kara pieniężna również wyniosłaby 8.954.413,02 zł. Do ustalania maksymalnej kary pieniężnej w tym przypadku Komisja zobligowana byłaby bowiem do użycia danych finansowych wykazanych przez Towarzystwo w sprawozdaniu finansowym aktualnym na dzień 31 grudnia 2016 r. również zbadanym przez biegłego rewidenta. Z przepisu poprzednio obowiązującego, tj. art. 212 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej wynika bowiem, że Komisja może w drodze decyzji nakładać na zakład ubezpieczeń kary pieniężne do wysokości 0,5% składki przypisanej brutto uzyskanej przez zakład ubezpieczeń w roku poprzednim, a zatem organ nadzoru może uwzględnić dane finansowe zakładu ubezpieczeń zarówno zbadane, jak i niezbadane przez biegłego rewidenta. Wskazać należy, iż na dzień wydawania decyzji dane finansowe za poprzedni rok były zbadane przez biegłego rewidenta. Dlatego też w niniejszej sprawie nałożenie kary pieniężnej na A. na podstawie poprzednio obowiązującego art. 212 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej nie byłoby względniejsze dla Strony (maksymalna wysokość kary pieniężnej byłaby taka sama). Ponadto zastosowanie wskazanego przepisu nie byłoby aktualne ze stanem prawnym obowiązującym w dniu wydania decyzji. Komisja nie może zatem uznać, tak jak to twierdzi strona, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej.

Strona zarzuciła naruszenie normy z art. 362 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej w związku z art. 14 ust. 3a ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych poprzez ustalenie wysokości sankcji w oparciu o dane finansowe za 2016 r., gdzie naruszenia miały miejsce w latach 2011-2015 r. Odnosząc się do powyższego Komisja podaje, iż oparła się na danych finansowych podanych przez Towarzystwo w ostatnim przedstawionym organowi nadzoru sprawozdaniu finansowym. Ostatnie zatwierdzone przez biegłego rewidenta sprawozdanie finansowe to sprawozdanie za rok 2016, które następnie zostało przedstawione organowi nadzoru, zgodnie z którym wysokość składki przypisanej brutto na dzień 31 grudnia 2016 r. wyniosła 1.790.882.603,01 zł. A zatem Komisja była zobligowana do jego zastosowania.

Pismem z dnia 7 maja 2018r. T.S.A. z siedzibą w W. wniosła skargę do WSA w Warszawie na powyższą decyzję, zarzucając:

1.naruszenie przepisów prawa proceduralnego i materialnego, poprzez naruszenie przez Komisję Nadzoru Finansowego normy z art. 107 k.p.a. w związku z art. 362 ust. 1 pkt 2 i z art. 481 ustawy z dnia 11 września 2015 r. działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej - poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej;

2. naruszenie normy z art. 1 pkt 1 w związku z art. 62 i z art. 104 k.p.a. - poprzez rozpoznanie wielu spraw administracyjnych pojedynczej strony postępowania (dotyczących pojedynczych deliktów administracyjnych) pojedynczą decyzją administracyjną wydaną w ramach pojedynczego postępowania administracyjnego;

3. naruszenie norm z art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w ogólności tego - pomimo podniesienia takiego zarzutu w treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - rezultatem jakich okoliczności są zarzucane A. delikty administracyjne (w tym w szczególności brak wyjaśnienia tego, czy delikty te nie są rezultatem okoliczności obiektywnych);

4. naruszenie normy z art. 68 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez zastosowanie sankcji administracyjnej pomimo okoliczności, iż przedawniła się możliwość jej zastosowania;

5. naruszenie norm z art. 189f § 1 k.p.a., poprzez zastosowanie sankcji administracyjnej pomimo okoliczności, że Komisja była zobowiązana wydać decyzję o której jest mowa w art. 189f § 1 k.p.a.;

6. naruszenie normy z art. 189g k.p.a. poprzez jej niezastosowanie w sprawie, pomimo tego, iż okoliczności sprawy wymuszały zastosowanie tej normy;

7. naruszenie normy z normy z art. 14 ust. 3a ustawy z dnia 22 maja 2003 r.

o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym

i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych poprzez jej zastosowanie przez Komisję Nadzoru Finansowego do stanów faktycznych, które nie mieszczą się w hipotezie tej normy (tj. do umów ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych zawartych przed dniem 11 czerwca 2007 r.);

8. naruszenie normy z art. 10 w związku z art. 79 i 81 k.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na materiale dowodowym zebranym poza postępowaniem administracyjnym, który to materiał został zebrany niezgodnie z przepisami k.p.a. dotyczącymi czynnego udziału A. w postępowaniu dowodowym;

9. naruszenie normy z art. 86 k.p.a., poprzez wykorzystanie dowodu z przesłuchania strony w sytuacji, gdy Komisja dysponowała innymi środkami dowodowymi;

10. naruszenie normy z art. 7a § 1 k.p.a., poprzez interpretowanie wszystkich wątpliwości w postępowaniu na niekorzyść A.;

11. naruszenie norm z art, 7 w związku z art. 77 k.p.a., w związku z art. 14 ust. 3a u.o.u.o. i w związku z art. 3 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy

o ubezpieczeniach obowiązkowych, ubezpieczeniowym funduszu gwarancyjnym

i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych oraz ustawy o działalności ubezpieczeniowej, poprzez brak ustalenia w ogólności tego z jakimi umowami (tj. z zawartymi w jakiej dacie) ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych związane były delikty administracyjne, które stanowiły podstawę faktyczną do zastosowania sankcji administracyjnej;

12. naruszenie normy z art. 362 ust. 1 pkt 2 u.dz.u.r. poprzez przyjęcie przez Komisję tego, że A. będący sukcesorem innego krajowego zakładu ubezpieczeń może ponosić odpowiedzialność administracyjną za delikty administracyjne, których dopuścił się poprzednik prawny A. (tj. A. SA);

13.naruszenie normy z art. 362 ust. 1 pkt 2 u.dz.u.r. poprzez jej retroaktywne zastosowanie;

14.naruszenie normy z art. 362 ust. 1 pkt 2 u.dz.u.r. w związku z art. 14 ust. 3a u.o.u.o., poprzez zastosowanie sankcji administracyjnej w celu przede wszystkim represyjnym, gdzie naruszenia zostały usunięte przez A. i A. wdrożył mechanizmy zapobiegające powstaniu naruszeń w przyszłości;

15. naruszenie normy z art. 362 ust. 1 pkt 2 u.dz.u.r. w związku z art. 14 ust. 3a u.o.u.o. i w związku z 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez zastosowanie nieproporcjonalnej sankcji administracyjnej;

16. naruszenie normy z art. 362 ust. 1 pkt 2 u.dz.u.r. w związku z art. 14 ust. 3a u.o.u.o. poprzez ustalenie wysokości sankcji w oparciu o dane finansowe za 2016 r., gdzie naruszenia miały miejsce w talach 2010-2015 r;

17. naruszenie normy z art. 362 ust. 1 pkt 2 u.dz.u.r. w związku z art. 14 ust. 3a u.o.u.o., poprzez uwzględnienie przy rozstrzyganiu sprawy okoliczności, iż do tej pory na A. zostało już nałożonych 5 sankcji administracyjnych z tytułu naruszenia norm z art, 14 ust. 1-3 u.o.u.o.;

18. naruszenie normy z art. 361 i 362 u.dz.u.r., poprzez zastosowanie przez Komisję sankcji bez uprzedniego stworzenia A. możliwości dopasowania działalności A. do wymogów wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, a co jest z tym związane naruszenie konstytucyjnoprawnej i unijnej zasady subsydiarności;

19. naruszenie normy z art. 362 ust. 1 pkt 2 u.dz.u.r. w związku z art. 362 ust. 2 pkt 1 u.dz.u.r. poprzez nałożenie na A. sankcji pomimo uprzedniego niewydania decyzji o której jest mowa w art. 362 ust. 1 pkt 2 u.dz.u.r.;

20. naruszenie normy z art. 6,7 k.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP poprzez dopuszczenie się przez Komisję licznych naruszeń przepisów prawa proceduralnego i prawa materialnego.

Mając na względzie powyższe naruszenia, spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W obszernym uzasadnieniu strona rozwinęła podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2017 poz.1369 ze zm.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać,

że jest ona niezasadna. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu

o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Termin na przyznanie (wypłatę) świadczenia albo odmowę jego przyznania określają przepisy prawa. W przypadku ubezpieczeń obowiązkowych powyższe kwestie reguluje art. 14 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U.2018, poz.473 ze zm.) , dalej jako: ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych Zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego łub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie.

W myśl art. 14 ust. 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych w przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia,

w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia

o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. W terminie, o którym mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń zawiadamia na piśmie uprawnionego o przyczynach niemożności zaspokojenia jego roszczeń

w całości łub w części, jak również o przypuszczalnym terminie zajęcia ostatecznego stanowiska względem roszczeń uprawnionego, a także wypłaca bezsporną część odszkodowania.

Art. 14 ust. 3 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych stanowi zaś, iż jeżeli odszkodowanie nie przysługuje lub przysługuje w innej wysokości niż określona

w zgłoszonym roszczeniu, zakład ubezpieczeń informuje o tym na piśmie osobę występującą z roszczeniem w terminie, o którym mowa w ust. 1 albo 2, wskazując na okoliczności oraz podstawę prawną uzasadniającą całkowitą lub częściową odmowę wypłaty odszkodowania, jak również na przyczyny, dla których odmówił wiarygodności okolicznościom dowodowym podniesionym przez osobę zgłaszającą roszczenie. Pismo zakładu ubezpieczeń powinno zawierać pouczenie o możliwości dochodzenia roszczeń na drodze sądowej.

Zgodnie z art. 14 ust. 3a ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych

w brzmieniu obowiązującym w momencie wydawania decyzji, w przypadku niewypłacenia przez zakład ubezpieczeń odszkodowania w terminie, o którym mowa w ust. 1 albo 2, lub niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 3, organ nadzoru stosuje wobec zakładu ubezpieczeń środki nadzorcze określone w art. 362 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej.

Zgodnie z art. 362 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej, jeżeli zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji nie wykonają w wyznaczonym terminie decyzji,

o której mowa w art. 361 ust. 2, organ nadzoru może, w drodze decyzji:

1) nałożyć na członka zarządu zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji lub prokurenta karę pieniężną do wysokości odpowiadającej ich trzykrotnemu przeciętnemu miesięcznemu wynagrodzeniu z ostatnich 12 miesięcy, a jeżeli nie można ustalić przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z ostatnich 12 miesięcy - do wysokości 100 000 złotych;

2) nałożyć na zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji karę pieniężną do wysokości 0,5% składki przypisanej brutto wykazanej przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji w ostatnim przedstawionym organowi nadzoru sprawozdaniu finansowym, o którym mowa w art. 280, a w przypadku gdy zakład nie wykonywał działalności lub uzyskał składkę przypisaną brutto poniżej 20 mln złotych - do wysokości 100 000 złotych.

W niniejszej sprawie Komisja, wobec stwierdzenia naruszenia przez spółkę art. 14 ust. 1-3 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, działając na podstawie art. 362 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej w zw. z art. 14 ust. 3a ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych nałożyła na stronę skarżącą, zaskarżoną decyzją karę pieniężną w wysokości 180 000 zł.

Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania powyższego rozstrzygnięcia.

W wyniku przeprowadzonego postępowania zostało stwierdzonych 16 przypadków naruszeń art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, 17 przypadków naruszeń art. 14 ust. 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych oraz 3 przypadki naruszeń art. 14 ust. 3 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych (łącznie 36 naruszenia) - co zostało szczegółowo opisane w stanie faktycznym wydanych w sprawie decyzji.

Konsekwencją stwierdzonych naruszeń w zakresie niedochowanie przez ubezpieczyciela terminów likwidacji szkód, określonych w art. 14 ust. 1-3 ustawy

o ubezpieczeniach obowiązkowych, było wymierzenie stronie skarżącej stronie sankcji w postaci kary pieniężnej. Komisja, wobec stwierdzenia naruszenia przez Stronę art. 14 ust. 1-3 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, działając na podstawie art. 362 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej w zw. z art. 14 ust. 3a ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych nałożyła na Towarzystwo zaskarżoną decyzją karę pieniężną w wysokości 180 000 zł. Tak zakreślona wysokość sankcji finansowej, uwzględniwszy całokształt okoliczności występujących w sprawie, ustalonych i przedstawionych przez organ nadzoru w zaskarżonej decyzji, nie stanowiła w ocenie Sądu naruszenia konstytucyjnej zasady proporcjonalności.

W ocenie Sądu nieuprawniony jest zarzut skargi jakoby nałożona kara

w wysokości 180 000 zł była szczególnie drastycznym środkiem nadzorczego oddziaływania. Jak szczegółowo wyjaśnił organ w zaskarżonej decyzji, maksymalny możliwy wymiar kary wynosił niemalże 9 milinów złotych, a zatem zastosowany środek nadzorczy to zaledwie 2,01% wartości maksymalnej. Biorąc pod uwagę, że kara pieniężna, aby należycie spełniała swoją funkcję, musi być pewną odczuwalną dolegliwością, trudno uznać przedmiotowy przypadek za nieproporcjonalną reakcję nadzorczą. Jednocześnie o tym, jakie dane finansowe bierze się pod uwagę na potrzeby ustalenia maksymalnego możliwego wymiaru kary pieniężnej, przesądzono w art. 362 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej tj. dane z ostatniego rocznego sprawozdania finansowego, niezależnie od tego, w jakim czasie miały miejsce sankcjonowane naruszenia prawa.

Jak słusznie zauważył organ stwierdzone naruszenia, stanowią nie tylko naruszenie przepisów prawa, ale także godzą w interes poszkodowanych. Poszkodowani, dzięki regulacji zawartej w art. 14 ust. 1-3 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych mogą oczekiwać, że w określonych tamże terminach zostanie im przedstawione stanowisko zakładu ubezpieczeń dotyczące zgłoszonych roszczeń, w szczególności zaś zostanie wypłacone odszkodowanie. Wprowadzenie obowiązku zakończenia przez zakład ubezpieczeń postępowań likwidacyjnych w określonych terminach ma zatem na celu ochronę interesów poszkodowanych. Naruszenie przez ubezpieczyciela tego obowiązku będzie więc godziło w interes poszkodowanych. Co więcej, skoro terminy likwidacji szkód zostały określone ustawowo to każdorazowe ich naruszenie będzie stanowiło podstawę do kwalifikowania działalności zakładu ubezpieczeń z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa.

Na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty podniesione w skardze, które

w istocie stanowią powtórzenie zarzutów formułowanych na etapie wniosku

o ponowne rozpatrzenie sprawy, do których organ szczegółowo odniósł się

w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc si do zrzutu naruszenie przepisu art. 107 kpa w związku z art. 362 ust. 1 pkt 2 i z art. 481 udur poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej, należy zauważyć, iż w dniu 1 stycznia 2016 r. weszła w życie ustawa o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (poza wyjątkami określonymi w art. 504 pkt 1-5 udur), a zgodnie z art. 503 udur straciła moc ustawa o działalności ubezpieczeniowej. Wraz z wejściem w życie ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej zmianie uległ również art. 14 ust. 3a ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, kluczowy dla nałożenia sankcji, który stanowi że, w przypadku niewypłacenia przez zakład ubezpieczeń odszkodowania w terminie, o którym mowa w ust. 1 albo 2. lub niedopełnienia obowiązku, o którym mowa a ust. 3. organ nadzoru stosuje wobec zakładu ubezpieczeń środki nadzorcze określone w art. 362 ust. 1 pkt I lub 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej. W stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2016 r. ustawodawca przesądził, że w przypadku niewypłacenia przez zakład ubezpieczeń odszkodowania o terminie, o którym mowa u- ust. 1 albo 2, lub niedopełnienia obowiązku, o którym mowa o ust. 3, organ nadzoru stosuje wobec zakładu ubezpieczeń środki nadzorcze określone w art. 212 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej. Jak wyjaśniła już organ w skardze zmiana polega zatem na odwołaniu się do sankcji z art. 362 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej w miejsce art. 212 ust, 1 pkt 1 lub 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej. Zachowanie podlegające sankcjonowaniu nie uległo zatem zmianie, nie uległ zmianie także rodzaj sankcji i sposób wyliczania jej maksymalnej wysokości oraz utrzymano obligatoryjne stosowanie sankcji przez organ nadzoru.

Wskazana wyżej zmiana stanu prawnego (polegająca na wejściu w życie ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej i utracie mocy przez ustawę o działalności ubezpieczeniowej) nastąpiła w przedmiotowym przypadku przed wszczęciem postępowania administracyjnego. Powyższa zmiana stanu prawnego spowodowała, że organ nadzoru wydał rozstrzygnięcie merytoryczne w oparciu o przepisy prawa obowiązującego w momencie wydawania decyzji, wobec braku upoważnienia ustawowego do stosowania przepisów uchylonych.

Za bezzasadny zdaniem Sądu uznać należy zarzut naruszenie przepisu art. 1 pkt 1 w związku z art. 62 i z art. 104 k.p.a. poprzez rozpoznanie wielu spraw administracyjnych pojedynczej strony postępowania (dotyczących pojedynczych deliktów administracyjnych) pojedynczą decyzją administracyjną wydaną w ramach pojedynczego postępowania administracyjnego. Zdaniem sądu podzielić należy stanowisko organu, że w sytuacji gdy mamy do czynienia z tą samą stroną, a na stan faktyczny sprawy składa się szereg zdarzeń o tożsamej naturze, to jest stanowiących na naruszeniu tożsamych w naturze obowiązków, związanych z takim samym procesem zachodzącym w podmiocie nadzorowanym (tutaj: likwidacją szkody

z obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej) i podlegających sankcjonowaniu (nota bene obligatoryjnemu) w tym samym trybie.

Uzasadnienia nie ma także zarzut naruszenie przepisu art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w ogólności tego - pomimo podniesienia takiego zarzutu w treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - rezultatem jakich okoliczności są zarzucane A. delikty administracyjne (w tym w szczególności brak wyjaśnienia tego, czy delikty te nie są rezultatem okoliczności obiektywnych).

Jak wyjaśniał już organ w zaskarżonej decyzji odpowiedzialność administracyjna ukształtowana została na zasadzie obiektywnej. Dopełnienie czynności niezbędnych do terminowego zakończenia postępowania (czyli wypłata świadczenia albo złożenie oświadczenia o odmowie wypłaty) pozostaje w sferze całkowicie zależnej od zakładu ubezpieczeń. Nawet ewentualna bierność osoby występującej z roszczeniem nie powoduje niemożności podjęcia przez zakład ubezpieczeń odpowiednich zachowań. Nie ma tu zatem miejsca na wystąpienie okoliczności obiektywnych, niezależnych od Towarzystwa. Zauważyć należy, że skarżące Towarzystwo w toku postępowania administracyjnego nie wskazało, które z naruszeń miałyby jakoby wyniknąć z przyczyn obiektywnych.

W ocenie Sądu za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenie przepisu

art. 68 Ordynacji podatkowej, który nie miała zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem odnosi się on wyłącznie do postępowania wymiarowego ustalającego zobowiązanie podatkowe. Natomiast kara administracyjna jest następstwem ustalenia przez organ faktu naruszenia przepisów określających obowiązki administracyjne (deliktu administracyjnego) i stanowi reakcję organu, któremu powierzony został nadzór nad przestrzeganiem tych obowiązków, mając charakter przede wszystkim represyjny, sankcyjny (podstawowym celem kary nie jest zapewnienie wpływu do budżetu państwa).

Wbrew zarzutom skargi organ nie naruszył art. 189f § 1 k.p.a., poprzez zastosowanie sankcji administracyjnej pomimo okoliczności, że Komisja była zobowiązana wydać decyzję o której jest mowa w art. 189f § 1 k.p.a. oraz art. 189g k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie pomimo tego, iż okoliczności sprawy wymuszały zastosowanie tej normy. Decydujący w sprawie jest fakt, że przedmiotowe postępowanie administracyjne zostało wszczęte pismem z dnia 6 kwietnia 2017 r., a zatem przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw . Kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy będzie zatem ustalenie przepisy której ustawy znajdą zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z przepisem art. 16 ustawy nowelizującej kpa "do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia mniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym z tym, że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Przepisy intertemporalne, zawarte w ustawie nowelizującej kpa wskazują zatem jasno, iż przepisy wprowadzone nowelą, które weszły w życie w dniu 1 czerwca 2017r. nie mają zastosowania do postępowań wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją lub postanowieniem. Innymi słowy, ustawodawca wyraźnie wskazał przepisy, których nie stosuje się w postępowaniu administracyjnym wszczętym przed dniem 1 czerwca 2017 r.

Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zostało wszczęte zawiadomieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r. (doręczonym Stronie w dniu 14 kwietnia 2017 r.), a zatem miało miejsce pod rządami kpa w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie nowelizacji z dnia 7 kwietnia 2017 r. (tj. przed dniem 1 czerwca 2017 r.), co oznacza, że znowelizowane przepisy k.p.a. nie mogły mieć zastosowania w tym postępowaniu.

Za niewłaściwe uznać należy stanowisko skarżącej strony, jakoby postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy w dniu 3 sierpnia 2017 r. (a zatem pod rządami znowelizowanego kpa). Podkreślenia wymaga, że nie jest bowiem możliwe wszczęcie już wszczętego postępowania, które toczy się na skutek wniosku strony

o ponowne rozpatrzenie sprawy, a decyzja KNF wydana w dniu [...] lipca 2017 r.,

w myśl art. 16 § 1 k.p.a. nie zyskała przymiotu ostateczności z uwagi, na złożony przez stronę wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenie przepisu art. 14 ust. 3a ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych poprzez jej zastosowanie przez Komisję Nadzoru Finansowego do stanów faktycznych, które nie mieszczą się w hipotezie tej normy (tj. do umów ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych zawartych przed dniem 11 czerwca 2007 r.). W niniejszej sprawie, wobec braku wyraźnego przepisu przejściowego, zastosowanie powinny znaleźć przepisy nowej ustawy tym bardziej, że zdarzenie,

z którym związana jest wprowadzona sankcja (polegające na niewykonaniu przez zakład ubezpieczeń określonych obowiązków) miało miejsce już po dniu wejścia

w życie nowelizacji.

Kolejny zarzut skargi dotyczący naruszenie przepisu art. 10 w związku z art. 79 i 81 k.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na materiale dowodowym zebranym poza postępowaniem administracyjnym, który to materiał został zebrany niezgodnie z przepisami k.p.a. dotyczącymi czynnego udziału A. Polska w postępowaniu dowodowym, również formułowany był na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i zdaniem Sądu brak jest podstaw do jego uwzględnienia.

Za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 86 k.p.a., poprzez wykorzystanie dowodu z przesłuchania strony w sytuacji, gdy Komisja dysponowała innymi środkami dowodowymi. Do zarzutu tego organ szeroko odniósł się

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i ze stanowiskiem tym Sąd zgadza się.

Zdaniem Sądu nie doszło do naruszenie przepisu art. 362 ust. 1 pkt 2 udur poprzez przyjęcie przez Komisję tego, że A. będący sukcesorem innego krajowego zakładu ubezpieczeń może ponosi odpowiedzialność administracyjną za delikty administracyjne, których dopuścił się poprzednik prawny A. (tj. A. S.A.). Jak zauważył organ delikty administracyjne będące przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie nie zostały popełnione przez poprzednika prawnego A. (tj. A. S.A.), ale przez samego skarżącego, który prowadził postępowania likwidacyjne w sprawach [...]. Konieczność prowadzenia tych postępowań wynikała natomiast jedynie

z umów ubezpieczenia zawartych z A. S.A.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.