Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 758/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13g ust. 1; art. 13 ust. 1 pkt 2;
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
article: art. 64 ust. 2 pkt 1-3; art. 64 ust. 3 i ust. 4; art. 64 ust. 4b;
journal: Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: art. 7; art. 8; art. 9;
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska- Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2009 r. sprawy ze skargi R. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2008 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2008 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6.660 zł na R. S.A. z siedzibą w W. za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 61 ust. 1 i 11, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.- dalej prawo o r.d.), art. 13 g ust. 1 i 2 oraz art. 40 c ust. 1, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm.- dalej ustawa o d.p.), rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t (Dz. U z 2005 r. Nr 219, poz. 1861), § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych (Dz. U. z 2004, Nr 267 poz. 2660) oraz lp. 6 pkt 9 lit. d i lit. e załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia poczynione w dniu [...] września 2008 r. podczas kontroli drogowej samochodu ciężarowego marki M. o nr rej. [...], przeprowadzonej przy ul. Z. w W. Droga, po której poruszał się ww. pojazd, dopuszczona została do ruchu dla pojazdów, których nacisk na oś nie jest większy niż 8 t. Po przeprowadzeniu ważenia pojazdu kontrolerzy Inspekcji Transportu Drogowego stwierdzili, że kontrolowany pojazd nie spełnia tego kryterium, gdyż posiada przekroczony nacisk na oś podwójną bliźniaczą o 5.290 kg. Wobec nieokazania przez kierowcę ww. samochodu zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym, organ kontrolujący nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 6.060 zł. Organ nie uwzględnił wyjaśnień skarżącej, zawartych w piśmie z dnia [...] września 2008 r., iż Urząd Miejski W. Departament Infrastruktury i Gospodarki pozytywnie zaopiniował wniosek skarżącej dotyczący możliwości dojazdu, wskazanych we wniosku pojazdów, m.in. kontrolowanego pojazdu, do placu budowy przez strefę ograniczonego tonażu, obejmującą swoim zasięgiem ul. Z.

W odwołaniu zarzucono naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie przy rozpatrywaniu sprawy części materiału dowodowego, tj. dokumentów potwierdzających uzyskanie przez skarżącą zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego po ulicy Z. w W. i w efekcie przyjęcie, że wymieniona takim zezwoleniem nie dysponuje. Skarżąca nie kwestionuje faktu, iż kontrolowany samochód ciężarowy w dniu [...] września 2008 r. poruszał się po ulicy Z. w W., która nie jest przystosowana do ruchu tego typu pojazdów, jednakże powołuje się na uzyskane przez nią zezwolenie wydane przez "Urząd Miejski W. Wydział Inżynierii Miejskiej Dział Zarządzania Ruchem" zezwolenie na wjazd pojazdami nienormatywnymi w strefę ograniczonego tonażu, obejmującą ul. Z. Zdaniem skarżącej dopełniła ona wszelkich wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych. Zgodnie z § 2 ww. aktu w celu uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego wnioskodawca powinien złożyć pisemny wniosek do organu wydającego zezwolenie, z zastrzeżeniem § 4 ust. 5 i 6. W myśl art. 64 ust. 3 organem takim jest starosta. W przedmiotowym postępowaniu skarżąca dopełniła tego obowiązku, składając wniosek do Urzędu Miejskiego W. Wydziału Inżynierii Miejskiej Działu Zarządzania Ruchem.

Główny Inspektor Transportu Drogowego nie znalazł podstaw do uwzględnienia argumentów strony. Organ powołał się na art. 64 ust. 1-4 ust. 4a ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Dopiero po uzyskaniu stosownego zezwolenia można poruszać się nienormatywnym pojazdem po drogach publicznych. Natomiast fakt, że Urząd Miejski w W. nie poinformował strony o konieczności uzyskania stosownego zezwolenia dla pojazdu nienormatywnego nie jest wystarczającą podstawą uchylenia przedmiotowej decyzji. Organ podkreślił, że profesjonalny przedsiębiorca powinien wiedzieć, że dopiero po uzyskaniu stosownego zezwolenia można poruszać się pojazdem nienormatywnym. Odnośnie podnoszonego przez stronę spełnienia wszystkich wymogów uzyskania stosownego zezwolenia Główny Inspektor wskazał, że załączone do akt sprawy pismo strony z dnia [...] września 2008 r. nie jest wnioskiem o wydanie zezwolenia na przejazd pojazdów nienormatywnych lecz wnioskiem o wyrażenie zgody na wjazd pojazdów ciężarowych obsługujących budowę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie ww. decyzji.

Podtrzymując swoje argumenty zawarte w odwołaniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a. tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli oraz art. 7 w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez niezastosowanie zasady czuwania przez organ nad tym, aby w toku postępowania strony nie ponosiły szkody z powodu nieznajomości prawa, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zdaniem strony przy wydawaniu skarżonej decyzji organ bezpodstawnie zastosował wobec skarżącej fikcję znajomości prawa, co jest sprzeczne z art. 9 k.p.a.

Powołując się na orzecznictwo i doktrynę skarżąca podkreśliła, że jej wolą i zamiarem było prawne uregulowanie kwestii poruszania się pojazdem nienormatywnym, a więc zdobycie wszelkich niezbędnych zezwoleń. W tym celu, działając w poczuciu zaufania do organu, skarżąca wystąpiła z wnioskiem do Urzędu Miejskiego w W. Wydział Inżynierii Miejskiej Działu Zarządzania Ruchem o stosowną zgodę. Skarżąca otrzymując pismo pozytywnie opiniujące jej wniosek o wydanie zgody na wjazd pojazdami nienormatywnymi w strefę ograniczonego tonażu, obejmującą swoim zasięgiem ulicę Z. działała w przekonaniu, że odnoszące się do niej czynności organu są prawidłowe. Skarżąca podkreśla, iż nie udzielono jej żadnych innych informacji ani wskazówek odnośnie konieczności uzyskania innego zezwolenia, zatem uchybienia organu administracji nie mogą powodować ujemnych następstw dla obywatela działającego w dobrej wierze.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, zauważył, że znajdujące się w aktach sprawy się pismo Urzędu Miejskiego W. Departamentu Infrastruktury i Gospodarki z dnia [...] września 2008 r. pozytywnie opiniujące dojazd do placu budowy poprzez istniejący zjazd z ul. Z. nie jest zezwoleniem, a jedynie opinią dotyczącą dojazdu do placu budowy. Przedstawiona opinia nie może zostać uznana za zezwolenie bowiem nie została wydana przez uprawniony organ. Okoliczność, iż Urząd Miejski w W. nie poinformował skarżącej o konieczności uzyskania stosownego zezwolenia dla pojazdu nie jest dostateczną podstawą uchylenia decyzji I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia dokonane podczas kontroli drogowej w dniu [...] lipca 2008 r. W trakcie tej kontroli dokonano ważenia pojazdu, który okazał się nienormatywny. Strona w istocie nie podważa ustaleń faktycznych organu co do ważenia pojazdu. Zarzuty skargi sprowadzają się przede wszystkim do tego, iż strona posiadała stosowne zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Oceniając legalność działania organów transportu drogowego należy przede wszystkim podkreślić, iż odpowiedzialność, o której mowa w art. 13g ust. 1 u.d.p. ma charakter obiektywny i nie jest warunkowana winą podmiotu wykonującego przejazd. Na organie nakładającym karę pieniężną nie ciąży obowiązek wykazania, że do przekroczenia dopuszczalnych norm doszło na skutek okoliczności zależnych czy zawinionych przez użytkownika pojazdu. Kara ta, w ściśle określonej ustawą wysokości, zależnej od wielkości przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi pojazdu na drogę, jako kara administracyjna, jest niezależna od winy czy też zaniedbania właściciela pojazdu i jest nakładana w związku z wystąpieniem opisanego w ustawie skutku, tj. przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu.

Skarga w niniejszej sprawie koncentruje się przede wszystkim na zarzucie nieuwzględnienia przez organy transportu drogowego uzyskanej przez skarżącą zgody na przejazd pojazdów do placu budowy strony ulicą Z. Zgoda ta wynika, zdaniem skarżącej z pisma z [...] września 2008 r. wydanego przez Urząd Miejski W. Departament Infrastruktury, będącego odpowiedzią na wniosek spółki R. o ustalenie trasy obsługi budowy - remontu drogi dojazdowej.

Ustosunkowując się do tego zarzutu należy podzielić stanowisko organów transportu drogowego, iż fakt uzyskania pozytywnej opinii organu zarządzającego ruchem drogowym nie jest tożsame z uzyskaniem zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W tej materii obowiązuje szczegółowy tryb postępowania unormowany w przepisach prawa.

Stosownie do treści art. 13 ust. 1 pkt 2) stawy o d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za: przejazdy po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. Niewątpliwie skarżąca nie wniosła żadnej opłaty z tego tytułu.

Natomiast zgodnie z treścią art. 64 ust. 2 prawa o r.d. zezwolenie na przejazd pojazdem nienomatywnym wydaje się:

1) na czas nieokreślony;

2) na czas określony w zezwoleniu;

3) na jednokrotny przejazd w wyznaczonym czasie po ustalonej trasie;

4) na jednokrotny przejazd po drogach krajowych, w wyznaczonym czasie, pojazdu przekraczającego granicę państwa przy wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl przepisu ust. 3 i 4 art. 64 ww. ustawy zezwolenia, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, wydaje starosta, zaś zezwolenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, wydaje Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad lub upoważniona przez niego państwowa lub samorządowa jednostka organizacyjna, po uzgodnieniu z właściwymi dla trasy przejazdu zarządami dróg, jeżeli istnieje możliwość wyznaczenia trasy przejazdu, w szczególności ze względu na stan techniczny drogi i innych obiektów budowlanych położonych w jej pobliżu.

Stosownie do art. 64 ust. 4b. stawy prawo o r.d. w zezwoleniu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, określa się warunki przejazdu pojazdu lub zespołu pojazdów, o którym mowa w ust. 1, które mogą zawierać w szczególności wymóg pilotowania przez odpowiednio wyposażony i oznakowany inny pojazd. Dodatkowo rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych określa w § 3 niezbędne elementy wniosku o wydanie takiego zezwolenia.

W konsekwencji Sąd podziela stanowisko organów transportu drogowego, iż znajdujące się w aktach sprawy się pismo Urzędu Miejskiego W. Departamentu Infrastruktury i Gospodarki z dnia [...] września 2008 r. pozytywnie opiniujące dojazd do placu budowy poprzez istniejący zjazd z ul. Z. nie jest zezwoleniem, a jedynie opinią dotyczącą dojazdu do placu budowy. Przedstawiona opinia nie może zostać uznana za zezwolenie bowiem nie została wydana przez uprawniony organ. Okoliczność, iż Urząd Miejski w W. nie poinformował skarżącej o konieczności uzyskania stosownego zezwolenia dla pojazdu nie jest dostateczną podstawą uchylenia decyzji I instancji.

Dlatego też argumenty skarżącej dotyczące naruszenia zasad wynikających z art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a. tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli a także art. 9 k.p.a. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do uwzględnienia skargi.

Mając na względzie powyższe wskazać należy, że zarzuty skarżącej spółki nie mogły mieć istotnego wpływu na końcową ocenę legalności decyzji organów obu instancji.

Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.