Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 456/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 12 a ust. 2 w zw. z art. 12 c
journal: Dz.U. 2015 poz 282
law: Ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych
article: art. 145 §1 pkt 1 lit.c w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 1 i 2, art. 14 a, art. 14 b, art. 14 h, art. 14 k-14n, art. 165 a, art.233 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi G Sp. z o.o. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego 1. Uchyla zaskarżone postanowienie w całości oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...]. 2. Zasądza od Ministra Rozwoju i Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżąca G Sp. z o.o. dalej zwana Spółką, Stroną, Skarżącą – działając poprzez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę na postanowienie z dnia [...] października 2016 r. [...]. Zaskarżone postanowienie utrzymywało w mocy postanowienie z dnia [...] września 2016 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w kwestii okresu przechowywania dokumentacji przez Spółkę prowadzącą działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w związku ze złożonym przez Stronę w dniu 6 lipca 2016 r. wnioskiem o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w kwestii okresu przechowywania dokumentacji przez Spółkę prowadzącą działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny i opis zdarzenia przyszłego.

Spółka posiada obecnie łącznie cztery zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: SSE):

Spółka uzyskała dwa zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE, tj.:

Zezwolenie nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: Zezwolenie I),

Zezwolenie nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: Zezwolenie II).

Oba powyżej wskazane zezwolenia zostały pierwotnie wydane bezterminowo,

co w praktyce oznacza, że powinny obowiązywać do końca istnienia specjalnych stref ekonomicznych (dalej: SSE), tj. w aktualnie obowiązującym stanie prawnym - do dnia 31 grudnia 2026 r.

Ponadto w wyniku połączenia poprzez przejęcie G Sp. z o.o. (dalej: Spółka Przejęta) na podstawie art. 492 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030, ze zm., dalej: KSH) w myśl art. 494 § 1 i 2 KSH oraz art. 93 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) na Wnioskodawcę przeniesione zostały wszystkie prawa i obowiązki wynikające z zezwoleń udzielonych Spółce Przejmowanej, w tym prawo do korzystania z pomocy publicznej przysługującej na ich podstawie.

Spółka Przejęta prowadziła działalność gospodarczą na terenie SSE na podstawie:

Zezwolenia nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. (dalej: Zezwolenie III),

Zezwolenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. (dalej: Zezwolenie IV).

Zezwolenie III zostało udzielone do dnia 15 listopada 2017 r., jednakże Minister Rozwoju stwierdził jego nieważność w zakresie określonego tam terminu obowiązywania w decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]. Natomiast Zezwolenie IV zostało udzielone bezterminowo, czyli zgodnie z rozumieniem Spółki do końca istnienia SSE, tj. jak wskazano powyżej, w aktualnie obowiązującym stanie prawnym - do dnia 31 grudnia 2026 r.

W przypadku Spółki, uzyskanie przez nią zezwoleń zostało poprzedzone objęciem istniejącego zakładu Spółki statusem specjalnej strefy ekonomicznej.

Ponadto, na rzecz Spółki Przejmowanej wydane zostało Zezwolenie nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE, niemniej jednak zgodnie z Decyzją Ministra Gospodarki nr [...] z dnia [...] października 2013 r. stwierdzono wygaśnięcie tego zezwolenia.

W związku z realizacją inwestycji na terenie Strefy dochody uzyskane przez Wnioskodawcę z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie Strefy na podstawie Zezwolenia są zwolnione z podatku dochodowego od osób prawnych

w oparciu o art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 851, ze zm.).

Intencją Spółki jest korzystanie z pomocy publicznej w formie zwolnienia

z podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu kosztów nowej inwestycji, zgodnie z przepisem § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 232, poz. 1548, ze zm.).

Wnioskodawca posiada status dużego przedsiębiorcy w rozumieniu unijnych przepisów regulujących zasady przyznawania pomocy publicznej obowiązujących na moment udzielenia Spółce poszczególnych Zezwoleń, a dokładniej: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1628/2006 z dnia 24 października 2006 r. w sprawie stosowania

art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do regionalnej pomocy inwestycyjnej (Dz.Urz.UE.L 2006 Nr 302, str. 29; dalej: rozporządzenie nr 1628/2006) - obowiązującego na moment udzielenia Zezwolenia III oraz Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008

z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia

w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz.U. UE L 214.3 z 09.08.2008; dalej: rozporządzenie nr 800/2008) obowiązującego na moment udzielenia Zezwoleń I, II, IV.

Rok podatkowy zarówno Spółki, jak i Spółki Przejętej w okresie od momentu uzyskania przez każdą ze spółek pierwszego zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej (a zatem odpowiednio:

w przypadku Spółki od [...] czerwca 2011r. - dnia uzyskania Zezwolenia I,

a w przypadku Spółki Przejętej od [...] maja 2008 r. - dnia uzyskania Zezwolenia III) do chwili obecnej, pokrywał się z rokiem kalendarzowym.

Spółka osiągnęła dochód z działalności objętej zwolnieniem podatkowym na podstawie Zezwolenia I po raz pierwszy w 2012 roku, wykazując go w zeznaniu podatkowym złożonym do dnia 31 marca 2013 r. Spółka Przejęta natomiast po raz pierwszy osiągnęła dochód z działalności zwolnionej z opodatkowania w związku

z działalnością na terenie SSE w 2010 roku, wykazując go w zeznaniu podatkowym złożonym do dnia 31 marca 2011 r.

Z uwagi na realizację inwestycji na terenie Strefy Spółka gromadzi/będzie gromadziła dokumentację potwierdzającą poniesienie wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą publiczną, w szczególności zamówienia, umowy z kontrahentami, faktury zakupowe oraz potwierdzenia płatności. Wnioskodawca jest świadomy,

że powyższy obowiązek wynika z regulacji unijnych obowiązujących na moment uzyskania poszczególnych Zezwoleń, a konkretnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia

nr 800/2008, mających bezpośrednie zastosowanie w odniesieniu do polskich podmiotów korzystających z pomocy regionalnej. Stosując się do właściwych uregulowań ww. aktu prawnego Spółka przechowuje także analizy wykonalności projektów inwestycyjnych (potwierdzające istnienie tzw. efektu zachęty) przygotowane w ramach procesu uzyskiwania tych Zezwoleń, co do których wykonanie takich analiz wymagane było przez zarządzającego SSE, tj. dla potrzeb uzyskania Zezwolenia II oraz Zezwolenia IV. Analogicznie, na podstawie

art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1628/2006, obowiązującego na moment uzyskania Zezwolenia III, Spółka przechowuje wskazaną w tym przepisie dokumentację.

W związku z wejściem w życie w dniu 6 stycznia 2015 r. ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1854; dalej: ustawa nowelizująca), na mocy której do ustawy o SSE wprowadzono m.in. przepisy art. 12a i art. 12c, Spółka powzięła pewną wątpliwość co do jej obowiązków w zakresie przechowywania dokumentacji związanej z faktem wykonywania działalności gospodarczej na terenie Strefy.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

Czy w oparciu o przepisy art. 12a ust. 2 w zw. z art. 12c ustawy o SSE, Spółka jest zobowiązana do przechowywania dokumentacji wskazanej w art. 12a ust. 1 tej ustawy wyłącznie w okresie dziesięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym Spółka skorzystała z pomocy w formie zwolnienia podatkowego za dany rok podatkowy, (tj. od końca roku kalendarzowego, w którym minął termin złożenia zeznania rocznego za dany rok podatkowy) - przy czym dziesięcioletni okres należy liczyć odrębnie w odniesieniu do dokumentacji za każdy kolejny rok podatkowy?

Jakiego okresu wstecz dotyczy w przypadku Spółki obowiązek wprowadzony na mocy art. 12a ustawy o SSE, czyli w odniesieniu do których lat poprzedzających jego wejście wżycie Spółka jest zobowiązana do przechowywania dokumentacji wskazanej w art. 12a ust. 1 tej ustawy?

Wnioskodawca wyraził pogląd, że:

w oparciu o przepisy art. 12a ust. 2 w zw. z art. 12c ustawy o SSE Spółka jest zobowiązana do przechowywania dokumentacji wskazanej w art. 12a ust. 1 tej ustawy wyłącznie w okresie dziesięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym Spółka skorzystała z pomocy w formie zwolnienia podatkowego za dany rok podatkowy, (tj. od końca roku kalendarzowego, w którym minął termin złożenia zeznania rocznego za dany rok podatkowy) - przy czym dziesięcioletni okres należy liczyć odrębnie w odniesieniu do dokumentacji za każdy kolejny rok podatkowy;

Spółka jest zobowiązana do przechowywania ksiąg podatkowych, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy o SSE, za lata efektywnego korzystania ze zwolnienia podatkowego, rozumianego jako wykazywanie dochodu z tytułu działalności wolnej od podatku, czyli w praktyce:

w odniesieniu do ksiąg podatkowych prowadzonych przed połączeniem przez Spółkę Przejętą - począwszy od roku 2010,

w odniesieniu do ksiąg podatkowych prowadzonych przed połączeniem oraz w późniejszym okresie przez Spółkę - począwszy od roku 2012.

W wydanym w dniu [...] września 2016 r. postanowieniu Dyrektor Izby Skarbowej, działający w imieniu Ministra Finansów, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego

w kwestii okresu przechowywania dokumentacji przez Spółkę prowadzącą działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej.

W ww. postanowieniu stwierdzono, że zakres wniosku złożonego przez Spółkę wykracza poza kompetencje Organu, który został legitymowany do udzielania interpretacji indywidualnych na wniosek zainteresowanego w sprawach dotyczących wyłącznie przepisów prawa podatkowego, rozumianych jako przepisy ustaw podatkowych dotyczących podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa

i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich (art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa).

Zatem Organ, aby udzielić odpowiedzi na pytania Wnioskodawcy musiałby dokonać wykładni przepisów ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych. Ten akt prawny nie spełnia jednak definicji "przepisów prawa podatkowego" zawartej w art. 3 ust. 2 Ordynacji podatkowej, co skutkuje tym, że analiza uregulowań wynikających

z ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych nie może następować w drodze interpretacji indywidualnej, dokonywanej przez Ministra Finansów na podstawie

art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

W tym stanie rzeczy, uwzględniając art. 165a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, Organ nie mógł rozpoznać co do meritum złożonego przez Wnioskodawcę wniosku i wydał postanowienie, w którym odmówił wszczęcia postępowania.

W zażaleniu na to postanowienie Strona nie zgodziła się ze stanowiskiem Ministra Finansów wyrażonym w ww. postanowieniu i wniosła o jego uchylenie oraz wydanie stosownej interpretacji.

W dniu [...] października 2016 r. Organ utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] września 2016r.

Strona na to rozstrzygnięcie złożyła skargę w której zaskarżonemu postanowieniu zarzuca naruszenie przepisów:

art. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że przepisy ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 282, ze zm. dalej: ustawa o SSE) nie stanowią przepisów prawa podatkowego;

art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i utrzymanie w mocy postanowienia I instancji, pomimo

że wniosek Spółki dotyczył interpretacji przepisów prawa podatkowego,

a w konsekwencji niewydanie na pisemny wniosek zainteresowanego interpretacji przepisów prawa podatkowego;

art. 165a w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie

i uznanie, że w przedmiotowej sprawie zasadnym było wydanie postanowienia

o odmowie wszczęcia postępowania;

art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia I instancji wydanego

z naruszeniem art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej;

art. 121 § 1 oraz art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez działanie Organu naruszające zasadę zaufania do organów podatkowych ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania oraz równego traktowania interesów budżetu państwa i podatnika, jak również brak uwzględnienia ugruntowanego w orzecznictwie stanowiska sądów administracyjnych;

art. 14k-14n Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że wydana interpretacja nie wywołałaby w stosunku do Skarżącej ochrony prawnej.

Zdaniem Strony, pojęcie "przepisy prawa podatkowego" wskazane w treści

art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 1 i pkt 2 Ordynacji podatkowej należy interpretować

w sposób szeroki, a tym samym nieuprawnione jest odnoszenie ww. pojęcia wyłącznie do ustaw o charakterze stricte podatkowym, chodzi bowiem o rzeczywistą treść zawartych w ustawach regulacji mających wpływ na opodatkowanie.

W konsekwencji, Skarżąca wyraziła opinię, że przepisy. ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych należy uznać za "przepisy prawa podatkowego"

w rozumieniu art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Ponadto Strona wskazała, że z uwagi na fakt, iż przepisy ustawy

o specjalnych strefach ekonomicznych regulują m.in. również kwestie szczegółowe związane z przyznawaniem zwolnienia podatkowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a także wyznaczają szczegółowe prawa i obowiązki podatników prowadzących działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, to nie ma wątpliwości, że uregulowania te podlegają interpretacji w ramach instytucji interpretacji indywidualnej.

Strona w złożonej skardze podniosła także, że przepisy art. 12a oraz art. 12c ustawy

o specjalnych strefach ekonomicznych tworzą wraz z przepisami Ordynacji podatkowej (art. 86 § 1 w zw. z art. 70 § 1 tej ustawy) normę prawa podatkowego,

a co za tym idzie - stanowią przepisy prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa.

Podsumowując, w świetle przedstawionej argumentacji Skarżąca wskazała,

że na gruncie analizowanej sprawy nie zaistniała jakakolwiek przesłanka obligująca Organ do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.

W ocenie Strony, w rozpatrywanej sprawie doszło także do naruszenia regulacji art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz utrzymanie w mocy aktu prawnego wydanego

z rażącym naruszeniem prawa, tj. z naruszeniem art. 165a w zw. z art. 14h, art. 14b § 1 i § 2 oraz art. 3 pkt 1 i pkt 2 ww. ustawy.

Skarżąca podniosła ponadto, że stanowisko Organu podatkowego stanowi jawne i rażące naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych wyrażonej

w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej i zdecydowanie nie zasługuje na aprobatę,

a stanowisko wyrażające pogląd, że interpretacja wydana w zakresie wniosku Spółki nie wywołałaby w stosunku do Skarżącej ochrony prawnej jest nieprawidłowe.

W tym stanie rzeczy Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia I instancji.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie było postanowienie Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] września 2016 r. odmawiające skarżącej spółce wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie okresu przechowywania dokumentacji przez spółkę prowadzącą działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej.

Skarżąca spółka prowadzi działalność gospodarczą na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej zaś wnioskiem z dnia [...] lipca 2016 r. zwróciła się do Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego zadając pytania:

- Czy w oparciu o przepisy art. 12a ust. 2 w zw. z art. 12c ustawy o SSE Spółka jest zobowiązana do przechowywania dokumentacji wskazanej w art. 12a ust. 1 tej ustawy w okresie dziesięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym Spółka skorzystała z pomocy w formie zwolnienia podatkowego za dany rok podatkowy, (tj. od końca roku kalendarzowego, w którym minął termin złożenia zeznania rocznego za dany rok podatkowy) - przy czym dziesięcioletni okres należy liczyć odrębnie w odniesieniu do dokumentacji za każdy kolejny rok podatkowy?

- Jakiego okresu wstecz dotyczy w przypadku Spółki obowiązek wprowadzony na mocy art. 12a ustawy o SSE, czyli w odniesieniu do których lat poprzedzających jego wejście wżycie Spółka jest zobowiązana do przechowywania dokumentacji wskazanej w art. 12a ust. 1 tej ustawy?

Jednakże w ocenie organu przestawione przez spółkę zagadnienie wykracza poza jego kompetencje.

Oś sporu pomiędzy stronami niniejszego postępowania sprowadza się zatem do wykładni pojęcia "przepisy prawa podatkowego" zawartego w Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z regulacją art. 14b § 1 tej ustawy minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Zgodnie z art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez przepisy prawa podatkowego należy rozumieć przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.

Z kolei pojęcie ustaw podatkowych zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej i zgodnie z tym przepisem należy przez nie rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Zaznaczyć należy, że mówiąc o przepisach prawa podatkowego należy przyjąć, że są nimi nie tylko przepisy ustaw podatkowych, lecz wszelkich ustaw, gdy ich regulacje dotyczą określonych elementów konstrukcji prawnej podatku – szczegółowe prawo podatkowe, lub też gdy w zakresie ich regulacji mieści się problematyka praw i obowiązków organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich - ogólne prawo podatkowe (por. Komentarz Ordynacja podatkowa 2015 – Unimex, s.32). Cytowany art. 3 pkt 2, jak również art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie dzieli przepisów prawa podatkowego na przepisy prawa materialnego i przepisy proceduralne. Definiuje jedynie to, którym spośród przepisów obowiązującego prawa ustawodawca nadał rangę przepisów prawa podatkowego. Skoro zatem, zgodnie z wolą ustawodawcy, na wniosek zainteresowanego, wydaje się, w jego indywidualnej sprawie indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, to znaczy, że interpretację indywidualną wydaje się wówczas, gdy dotyczy ona przepisów mogących mieć znaczenie dla sytuacji prawnopodatkowej zainteresowanego (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 1239/14 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, zgodnie z którym nie można obowiązku udzielania przez organ podatkowy pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, zawężać wyłącznie do ustaw zawierających w tytule pojęcie prawa podatkowego, ponieważ nie tylko w tych ustawach uregulowano elementy, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość. Zatem rozumienie prawa podatkowego należy odnosić do ogółu przepisów regulujących zasady powstawania, ustalania oraz wygaszania zobowiązań podatkowych oraz obowiązki podatników, płatników i inkasentów poszczególnych podatków oraz traktujących także o obowiązujących procedurach, które powinny być przestrzegane przez organy podatkowe oraz strony w trakcie postępowania podatkowego i wykonywania innych czynności zmierzających do ustalenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego i skutecznego poboru podatku.

Pod pojęciem prawa podatkowego należy więc rozumieć wszelkie normy prawne, które regulują elementy konstrukcyjne, to jest podmiotowe i przedmiotowe podatku, zatem także normy prawne nie znajdujące się w ustawach podatkowych. Zaznaczyć również należy, że przepisy prawa podatkowego jakkolwiek stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, to jednak nie są całkowicie odrębne, niezależne i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego, a wręcz przeciwnie, wraz z przepisami innych gałęzi prawa stanowią część jednego porządku prawnego obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Poszczególne ustawy podatkowe zawierają obszerną liczbę przepisów odwołujących się do pojęć i instytucji właściwych dla innych dziedzin prawa. Dlatego też organy podatkowe, dokonując interpretacji przepisów prawa podatkowego, zobowiązane są do posiłkowania się przepisami z innych dziedzin prawa dla wyjaśnienia znaczenia występujących w przepisach ustaw podatkowych pojęć i instytucji z tych innych dziedzin prawa (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 193/16).

Wobec powyższego zgodzić się należy ze skarżącą spółką, iż regulacje zawarte w ustawie o specjalnych strefach ekonomicznych stanowiące element konstrukcyjny podatku dochodowego od osób prawnych a także wyznaczające prawa i obowiązki podatników operujących w specjalnych strefach ekonomicznych są przepisami ustaw podatkowych.

Stosownie bowiem do treści art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274, z 2008 r. Nr 118, poz. 746 oraz z 2009 r. Nr 18, poz. 97), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Skarżąca spółka jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej objęta jest dyspozycją ww. przepisu. Niemniej jednak art. 86 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązuje podatników do prowadzenia i przechowywania ksiąg podatkowych do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego został określony w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Z kolei zgodnie z regulacją art. 12a ustawy o SSE przedsiębiorcy korzystający z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych - przechowują księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty, a przedsiębiorcy korzystający z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, z tytułu tworzenia nowych miejsc pracy - dodatkowo przechowują dokumenty związane z poborem podatków oraz innych dochodów budżetu państwa, a także przychodów państwowych funduszy celowych (ust.1). Księgi oraz dokumenty określone w ust. 1 są przechowywane do czasu upływu okresu przedawnienia roszczeń związanych ze zwrotem pomocy publicznej (ust.2).

Stosownie zaś do treści art. 12c ustawy o SSE roszczenia związane ze zwrotem pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, przedawniają się z upływem 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym przedsiębiorca skorzystał z tej pomocy.

Terminy wskazane w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 12c ustawy o SSE różnią się. Natomiast oba przepisy odnoszą się do obowiązków podatnika w zakresie okresu przechowywania dokumentacji podatkowej.

Wobec powyższego stanowisko przedstawione przez organ w zaskarżonym postanowieniu jest błędne. Nie sposób zgodzić się z organem podatkowym jakoby, przy tak postawionych pytaniach oraz przedstawionym stanie faktycznym, dokonanie wykładni przepisów ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych nie wypełniało przesłanek przepisów podatkowych określonych w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji aby nie było możliwe w ramach kompetencji Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej merytoryczne rozpatrzenie wniosku skarżącej Spółki. Tym samym za zasadne uznać należało podniesione przez skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia przez organ art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z 14 b § 1 w zw. art. 3 pkt 1 i 2 tej ustawy.

Zasady jest również podniesiony przez Spółkę zarzut naruszenia przez organ art. 165a w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Zaznaczyć bowiem należy, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, stosownie do regulacji art. 165a Ordynacji podatkowej, wydaje się gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Przepis ten stosowany odpowiednio poprzez art. 14h tej ustawy ma zastosowanie w sytuacji gdy wniosek o wydanie interpretacji wychodzi poza zakres przepisów prawa podatkowego. Jednakże, jak wykazano powyżej, taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Zaznaczyć należy, że art. 14k Ordynacji podatkowej zawiera tzw. "zasadę nieszkodzenia", która oznacza, że podmiot, który zastosował się do interpretacji nie może z tego tytułu ponosić negatywnych skutków prawnych. Rozwinięcie ww. zasady zawierają przepisy art. 14i-14n Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu należy zgodzić się ze skarżącą, iż uznanie przez organ, że wydana w niniejszej sprawie interpretacja nie wywołałaby w stosunku do niej ochrony prawnej narusza art. 14k-14n Ordynacji podatkowej. Bark bowiem podstaw by wobec skarżącej ww. przepisy nie miały zastosowania. Zauważyć jednak trzeba, że interpretacja wiąże tylko i wyłącznie w przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym. Zatem wnioskodawca nie będzie korzystał z ochrony wyrażonej w art. 14k-14n Ordynacji podatkowej jeśli stan faktyczny będzie odbiegał od rzeczywistości.

Zgodnie z regulacją art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zaś stosownie do postanowień art. 14a tej ustawy minister właściwy do spraw finansów publicznych winien dążyć do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej(interpretacje ogólne).

Stwierdzić zatem należy, na co słusznie zwróciła uwagę skarżąca spółka,

że prezentowana w niniejszej sprawie przez organ postawa narusza również treść ww. norm prawnych poprzez brak merytorycznej poprawności i staranności działania jak również brak uwzględnienia ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych. Zgodzić się należy z organem, że nie ma on obowiązku polemiki z zapadłymi rozstrzygnięciami w innych sprawach, ale jak wynika z treści przywołanego art. 14 a Ordynacji podatkowej dokonywanie interpretacji powinno uwzględniać orzecznictwo sądów.

Ponownie rozpatrując wniosek skarżącej Spółki organ winien uwzględnić stanowisko Sądu zaprezentowane w niniejszym orzeczeniu.

W zaistniałych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji (pkt. 1 wyroku). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 i § 4 P.p.s.a. (pkt. 2 wyroku).