Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 48/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2005-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 200, art. 152, art. 145 par. 1 pkt 1 a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępownaia administracyjnego - tekst jednolity
article: art.47 ust.2, art. 10 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 29 ust. 1
journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz 85
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie: Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant: referent stażysta Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2005 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Wojewody z dnia [...]znak: [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzje organu I instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia wyroku, III. zasądza od Wojewody na rzecz K. M. 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia czynności materialno-technicznej zarejestrowania pobytu stałego J. M. w lokalu przy ul. Ł. w S.-K..

W motywach rozstrzygnięcia Wojewoda podniósł, że jeżeli dane zgłoszone do ewidencji ludności dotyczące osoby i miejsca jej pobytu, jak również inne zdarzenia objęte obowiązkiem meldunkowym budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Warunkiem niezbędnym do dokonania czynności materialno-technicznej zameldowania jest faktyczne przebywanie osoby w lokalu w którym ma nastąpić zameldowanie. Prezydent Miasta w toku postępowania administracyjnego ustalił, iż J. M. w dacie zameldowania tj. w dniu 11 lipca 2003r. przebywał w lokalu przy ul. Ł. w S.-K., a tą okoliczność potwierdziła G. M. - matka J. M., brat J. jak też pracownice Urzędu Miasta S.-K.. W tym stanie rzeczy, w ocenie organu pierwszej instancji spełnione zostały przesłanki od których zależy zameldowanie osoby w lokalu.

Od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] w przedmiocie odmowy uchylenia czynności materialno-technicznej zarejestrowania pobytu stałego J. M. w lokalu przy ul. Ł. w S.-K. odwołał się K. M. podnosząc, iż decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]nr [...] uchylono czynność materialno-techniczną dotyczącą zarejestrowania pobytu stałego J. M. w przedmiotowym lokalu. W 2003r. J. M. ponowił wniosek o zameldowanie w tym samym lokalu, w rozpatrzeniu którego Urząd Miasta ignorując jego osobę jako współwłaściciela oraz ustalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego dokonał zameldowania J. M. pod wskazanym adresem. Stwierdził, że J. M. od 1993r. nie mieszka w przedmiotowym lokalu, natomiast od co najmniej siedmiu lat mieszka w S. przy ul. S. i pracuje w Przedsiębiorstwie A w K., należącym do brata M. M. Do lokalu przy ul. Ł w S.-K. przyjeżdża sporadycznie i okazjonalnie, kilka razy w roku. Zarzucił organowi I instancji, iż w tym zakresie nie przesłuchano wskazanych przez niego z imienia i nazwiska sąsiadów, nie wzięto pod uwagę jego wyjaśnień.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] w pełni podzielając stanowisko organu I instancji.

Powyższa decyzja Wojewody została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargą wniesioną przez K. M.. Skarżący podtrzymuje wcześniejsze zarzuty zarówno w kwestii nie zamieszkiwania i nie przebywania J. M. w lokalu przy ul. Ł. w S.-K. jak i nieuwzględnienia jego wyjaśnień oraz wskazanych przez niego świadków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Na wstępie należy zwrócić uwagę na istotne zagadnienie o charakterze procesowym. Stosownie do § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach przekazuje się sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na obszarze województwa świętokrzyskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005r. Z tego względu właściwym do rozpoznania skargi K. M. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie kontrola sądowoadministracyjna wykazała naruszenie przepisów prawa materialnego i prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Według aktualnie obowiązującego stanu prawa, z dniem 19 czerwca 2002r. w związku z wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002r. K 20/01 (Dz.U. Nr 78, poz. 716) OTK-A 2002 nr 3 poz. 34, utracił moc obowiązującą art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności nakazujący przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu ( pomieszczeniu), w którym ma nastąpić zameldowanie. Z tego względu zarzuty K. M. odnoszące się do nieuwzględnienia wytycznych Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawartych w decyzji z dnia [...] w zakresie powołanego art. 9 ust. 2 ustawy w obecnie obowiązującym stanie prawnym, nie mają żadnego znaczenia.

Wprawdzie organy obu instancji administracyjnych słusznie zauważyły, że stosownie do treści art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy, jednakże pominęły fakt, iż istotą tego postępowania jest rozstrzyganie według reguł ogólnego postępowania administracyjnego.

Organy administracji prowadzące postępowanie obowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy ( art. 7 kpa) oraz do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego ( art. 77 § 1 kpa).

W rozpatrywanym przypadku zasady te nie były w pełni przestrzegane. W dacie orzekania organy administracji powinny ocenić, czy przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad dwa miesiące spełnione były przesłanki z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy. Wobec kwestionowania faktu przebywania ( zamieszkiwania) okoliczności te w sposób szczególnie wnikliwy należało wyjaśnić w toku postępowania administracyjnego. Tymczasem Prezydent Miasta oraz Wojewoda poza dowodami w postaci zeznań J. M. i J. M., przemawiającymi za zgodnym z prawem zameldowaniem J. M. w przedmiotowym lokalu, nie dopuściły do udziału w sprawie K. M., który złożył wniosek o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania. Ponadto Wojewoda nie ustosunkował się w żaden sposób do wniosków dowodowych zgłoszonych przez K. M. o przesłuchanie sąsiadów na okoliczność faktycznego przebywania i zamieszkiwania w tym lokalu J. M.

Podkreślenia wymaga fakt, iż w dacie orzekania przez organy administracji obu instancji obowiązywał przepis art. 29 ust. 1 ustawy w myśl którego, wynajmujący, najemca, osoba której przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu lub właściciel lokalu jest obowiązany potwierdzić fakt pobytu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad dwa miesiące. Przepis ten koresponduje z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 grudnia 2002r. (Dz.U. Nr 236, poz. 1999 ze zm.) stosownie do którego dokonując zameldowania na pobyt stały, osoba przedstawia zaświadczenie o wymeldowaniu się z poprzedniego miejsca pobytu stałego oraz zgłasza dane, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy, przez wypełnienie i podpisanie formularza "Zgłoszenie pobytu stałego". Wzór formularza stanowi załącznik do niniejszego rozporządzenia. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika bezspornie, iż formularz w części dotyczącej stwierdzenia, że osoba zgłaszająca obowiązek meldunkowy przebywa pod wskazanym adresem został podpisany wyłącznie przez G. M. , współwłaścicielkę przedmiotowego lokalu. W zaistniałej sytuacji organy administracji nie wskazały dlaczego taki sposób potwierdzenia faktu przebywania w lokalu uznały za skuteczny, skoro wiadomym jest, że K. M. i przysługuje prawo współwłasności tej nieruchomości.

Taki brak działania jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością wydanej decyzji.

Skoro w rozpatrywanej sprawie nie zostały uwzględnione wszystkie dowody, które mogłyby się przyczynić do dokładnego wyjaśnienia sprawy, to w konsekwencji należy uznać, iż ocena materiału dowodowego została dokonana przez organ z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 kpa. Tym samym uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji nie spełnia wymagań określonych w art. 107 § 3 kpa.

Powyższe wadliwości w zakresie wyjaśnienia podstawy faktycznej wydanej decyzji nie zezwalają na uznanie jej za zgodną z prawem i z tego względu należało decyzję Wojewody i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta uchylić.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji mając na względzie przedstawione wyżej uwagi uzupełni materiał dowodowy, rozważy kwestie związane z potwierdzeniem przebywania pod wskazanym adresem i dopiero wówczas wyda stosowne rozstrzygnięcie.

W tym stanie rzeczy Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji orzeczenia.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.