Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 70/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 pkt 4a
journal: Dz.U. 2006 nr 122 poz 851
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity
article: par. 2 ust. 4 i ust. 5 pkt 3, par. 5, par. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
article: art. 78, art. 80, art. 84 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Makosz – Frymus (spr.) WSA Maciej Dybowski WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 03 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę /-/E.Kręcichwost-Durchowska /-/E.Makosz-Frymus /-/M.Dybowski


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) nr (...) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P., działając na podstawie art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako kpa) i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. j. Dz. U. z 2006r. nr 122 poz. 851 ze zm., dalej ustawa o Państwowej Inspekcji Sanitarnej) oraz rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002r. Nr 132, poz. 1115, dalej jako rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych) orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u B. P.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż B. P.r była nauczycielem akademickim Uniwersytetu im. (...) w P. i pracowała w zawodzie od (...) do (...). Pierwsza decyzja o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej z dnia (...) została wydana na podstawie orzeczeń Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w P. i Instytutu Medycyny Pracy w Ł. Na skutek wniesionego odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. decyzją z dnia (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając, iż stwierdzone zmiany morfologiczno-czynnościowe w obrębie krtani u zainteresowanej nie dają merytorycznych podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu, a rozpoznane schorzenia nie figurują w obowiązującym wykazie chorób zawodowych. Dalej wskazano, iż na skutek wniesionej przez B.P. skargi, Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2006r. sygn. akt IV SA/Po 327/06 uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą z dnia (...), wskazując, iż organy administracji publicznej wbrew zasadzie dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) i obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 kpa), nie ustaliły z należytą starannością stanu faktycznego, istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie przebiegu pracy zawodowej oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Ponadto Wojewódzki Inspektor Sanitarny naruszył obowiązek uzupełnienia dowodów i materiałów oraz obowiązek ponownego, merytorycznego rozstrzygnięcia tej samej sprawy, i odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu (art. 15 w zw. z art. 138 kpa). Realizując uwagi Sądu zawarte w przedmiotowym wyroku Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. zwrócił się do jednostki orzeczniczej I stopnia o uzupełnienie i rozszerzenie orzeczenia lekarskiego z roku (...) Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w P. ponownie odniosło się do stwierdzonej u skarżącej dysfonii hyperfunkcjonalnej podkreślając, iż jest to zaburzenie czynnościowe krtani mogące występować między innymi na podłożu zapalnym poinfekcyjnym, alergicznym, neurastenicznym, nieprawidłowej emisji głosu i jest jedynie objawem towarzyszącym dla utrwalonych zmian organicznych w narządzie głosu. W trzykrotnych szczegółowych badaniach (klinika, Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy, Instytut Medycyny Pracy) nie stwierdzono u skarżącej żadnych zmian organicznych, które stanowiłyby podstawę do ustalenia rozpoznania choroby związanej z wysiłkiem głosowym. W ocenie Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy dodatkowe dokumenty dostarczone przez stronę nie przyczyniły się do zmiany stanowiska jednostki orzeczniczej, a wręcz utwierdziły w przekonaniu, że schorzenia narządu głosu u B. P. mają charakter pozazawodowy. Na poparcie tych ustaleń Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy przytoczyło opinię dr hab. med. B. W-W, autorytetu w dziedzinie foniatrii, zastępcy Kierownika Kliniki Foniatrii i Audiologii w P., z której wynika, że podnoszona przez zainteresowaną sprawa dotyczy niewydolności fonacyjnej związanej z niedomykalnością międzychrzęstnej szpary głośni, która uznawana jest jako proces fizjologiczny. Sama konfiguracja szpary głośni podczas normalnej fonacji zmienia się z wiekiem, a u kobiet może wystąpić w postaci "dyskretnej niedomogi fonacji głośni". Zdaniem dr hab. med. B. W-W bardzo wątpliwe jest twierdzenie, że każdy brak pełnego zwarcia fonacyjnego głośni pozostaje w ścisłym związku wyłącznie z wysiłkiem głosowym i jest zawsze podstawą do rozpoznania choroby zawodowej zgodnie z przyjętymi obecnie kryteriami klinicznymi.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła B. P. oraz pełnomocnik odwołującej adw. A. Z. wskazując, iż Powiatowy Inspektor Sanitarny nie odniósł się do zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 sierpnia 2006r. i w sposób całkowicie dowolny ocenił zebraną w sprawie dokumentacje medyczną. Ponadto wskazano, iż istnieje duże prawdopodobieństwo pojawienia się źle pojętej solidarności lekarskiej, a tym samym nieobiektywnej opinii wydanej przez biegłego, powołanego ze środowiska poznańskiego i w związku z tym powinien być powołany biegły z poza poznańskiego ośrodka, aby jednoznacznie określić stan choroby jaki występuje w przypadku odwołującej.

Decyzją z dnia (...) nr (...) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 §1 pkt 1 kpa, art. 5 pkt 4a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz § 8 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji napisał, że B. P. pracowała jako nauczyciel akademicki w latach (...). Dodatkowo w latach (...) zatrudniona była w charakterze psychologa klinicznego, prowadząc przy tym zajęcia dydaktyczne i obozy naukowe ze studentami oraz zajęcia terapeutyczne z chorymi. Podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie były orzeczenia lekarskie Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w P. z dnia (...) nr (...) oraz Instytutu Medycyny Pracy w (...) z dnia (...) nr (...) o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, a także wywiad epidemiologiczny. Jednostki służby zdrowia, które wydały orzeczenia wnikliwie zapoznały się w trakcie postępowania diagnostyczno-orzeczniczego z oceną narażenia zawodowego, dokumentacją badań profilaktycznych oraz dokumentacją lekarską leczenia laryngologicznego i foniatrycznego, w szczególności z dokumentacją Oddziału Foniatrii i Audiologii Samodzielnego szpitala Klinicznego nr (...) w P., (...) Ośrodka Medycyny Pracy "M." oraz Poradni Laryngologicznej NZOZ "M." s.c. w K., a w dalszej kolejności również z zaświadczeniami lekarskimi z dn. (...) otolaryngologa oraz z dnia (...) wydanymi przez lek. med. E. Dz-M. - specjalistę otolaryngologa, a także z zaświadczeniem z dnia (...) wydanym przez lek. med. A. S. – specjalistę chorób ucha, nosa, gardła i krtani, foniatrę. Ponadto podano, iż kierowanie odwołującej na kolejne badanie nie znajduje żadnego uzasadnienia zarówno ze względów medycznych jak i prawnych - brak rozbieżności w ustalonych rozpoznaniach klinicznych i wskazano, że w placówkach medycznych Katedry i Kliniki Foniatrii i Audiologii Akademii Medycznej w P., Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w P. oraz Instytutu Medycyny Pracy w Ł. wykonano badanie laryngostroboskopowe, które jest najbardziej obiektywnym i precyzyjnym badaniem umożliwiającym m. in. ocenę budowy, ruchów i czynności fałdów głosowych w zwolnionym tempie, podczas oddychania oraz fonacji; badanie to pozwala również na ustalenie, która z grup mięśni krtaniowych jest uszkodzona. Organ podkreślił, iż zdaniem Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w P., badanie laryngologiczne lub foniatryczne, w którym nie wykonano badania laryngostroboskopowego pozwala wprawdzie na rozpoznanie braku zwarcia fałdów głosowych (niedomogi i niedomykalności fałdów głosowych)m jednak nie pozwala na rozstrzygniecie, które z mięśni krtaniowych są odpowiedzialne za stwierdzone zmiany. Szczegółowa analiza dokumentacji przeprowadzona przez jednostkę orzeczniczą I stopnia wykazała, że w żadnej z wymienionych poradni: Poradnia Laryngologiczna NZOZ "M", w K, (...) Ośrodek Medycyny Pracy ‘M" nie wykonano przedmiotowego badania. Zatem, zdaniem jednostki orzeczniczej I stopnia, rozpoznania kliniczne zawarte w zaświadczeniach wydanych na prośbę B. P. (zaświadczenie lekarskie z dnia (...) oraz z dnia (...) wystawione przez lek. med. E. Dz-M., a także z dnia (...) przez lek. med. A. S.) są co najmniej nieuzasadnione.

W skardze na opisaną decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenia art. 75 kpa poprzez pominiecie przedłożonych przez nią zaświadczeń lekarskich wydanych przez lekarzy specjalistów, naruszenie art. 77 kpa poprzez niewyczerpujący sposób zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, naruszenie art. 78 kpa poprzez nieuwzględnienie żądania skarżącej dotyczącego przeprowadzenia dowodu, którego przedmiotem jest okoliczność mająca istotne znaczenie dla sprawy oraz zlekceważenie wyroku wydanego dnia 3 sierpnia 2006r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Nadto organ II instancji wskazał, iż w świetle dodatkowych wyjaśnień uzyskanych przez organy inspekcji sanitarnej po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 sierpnia 2006r., wniosek skarżącej o powołanie niezależnego biegłego, wobec odmowy skierowania przez jednostkę orzeczniczą I stopnia na dodatkową konsultację należało uznać za bezzasadny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości, bądź zasad współżycia społecznego.

Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych. Dokonana ocena nakazuje stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń.

Zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych Państwowa Inspekcja Sanitarna wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej, gdy zostają spełnione łącznie następujące przesłanki:

- choroba zawodowa jest rozpoznana przez zakład służby zdrowia upoważniony do ich rozpoznawania (§ 5 rozporządzenia);

- rozpoznanie schorzenia jako choroby zawodowej musi być objęte wykazem chorób zawodowych stanowiącym załącznik do w/w rozporządzenia;

- ocena narażenia zawodowego przeprowadzona przez Państwową Inspekcję Sanitarną musi wykazać ścisły związek przyczynowy rozpoznanej choroby zawodowej z warunkami lub sposobem wykonywanej pracy (§ 2 ust. 4 i ust. 5 pkt 3 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych).

Niespełnienie którejkolwiek z wyżej wymienionych przesłanek skutkuje wydaniem decyzji negatywnej w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej, co miało miejsce w przedmiotowym przypadku, albowiem wobec skarżącej ww. warunki nie zostały spełnione. Otóż wydając decyzje w sprawie organy obu instancji opierały się na orzeczeniach upoważnionych zakładów służby zdrowia. Należy przy tym podkreślić, że orzeczony brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej nie oznacza, że skarżąca jest w pełni zdrowa w potocznym tego słowa znaczeniu. Przeprowadzone badania pozwoliły stwierdzić, że rozpoznany u skarżącej przewlekły prosty nieżyt krtani, obrzęk podśluzówkowy fałdów głosowych oraz dysfonia hyperfunkcjonlana nie spełnia warunków do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu.

Państwowy Inspektor Sanitarny podejmując decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia jest związany orzeczeniem lekarskim wydanym w tej sprawie. Organ ten nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (wyrok NSA z 09 lipca 1998r., sygn. II SA 634/98 - Pr. Pracy 1998/12/38, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2006, sygn. VII SA/Wa 1221/04 - LEX nr 221953, uzasadnienie wyroku NSA z dnia 5 stycznia 2007r., sygn. II OSK 1078/06 - LEX nr 315089). Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Zgodnie bowiem z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych i zasadą swobodnej oceny dowodów właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Jeżeli zaś przed wydaniem decyzji stwierdzi, że zebrany materiał dowodowy jest niewystarczający powinien zażądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie uzupełnienia orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego (§ 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych).

W toku postępowania administracyjnego skarżąca był dwukrotnie badana pod kątem choroby zawodowej: najpierw w Wielkopolskim Centrum Medycyny Pracy w P.– jednostce orzeczniczej I stopnia, a następnie po wystąpieniu z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania, w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. - jednostce orzeczniczej II stopnia. Żadna z ww. jednostek nie znalazła podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej, opisanej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych. Jednostki orzecznicze stwierdziły u skarżącej dysfonię hyperfunkcjonlaną, która nie jest chorobą zawodową.

Organ inspekcji sanitarnej, w oparciu o art. 80 kpa dokonał oceny orzeczeń lekarskich, mających walor opinii biegłego i nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności. Orzeczenia te bowiem zostały wydane po przeprowadzeniu wszechstronnych badań. Ponieważ w postępowaniu orzeczniczym uprawnione jednostki orzecznicze nie stwierdziły u skarżącej choroby zawodowej, o jakiej mowa w pkt 15 wykazu chorób zawodowych, a swoje stanowisko wiarygodnie uzasadniły, organy inspekcji sanitarnej nie mogły wydać decyzji odmiennych od wniosków przedstawionych w orzeczeniach lekarskich.

W postępowaniu administracyjnym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 §1 kpa). Skarżąca zarzuciła w skardze, że organy pominęły przedłożone przez nią zaświadczenia wydane przez lekarzy specjalistów. Zdaniem Sądu zarzut ten jest chybiony, bowiem jak wskazano w zaskarżonej decyzji jednostki orzecznicze służby zdrowia, które wydały orzeczenia wnikliwie zapoznały się w trakcie postępowania diagnostyczno-orzeczniczego z oceną narażenia zawodowego, dokumentacją badań profilaktycznych oraz dokumentacją leczenia laryngologicznego i foniatrycznego, w szczególności z dokumentacją z Oddziału Foniatrii i Audiologii Samodzielnego Szpitala Klinicznego nr (...) w P., (...) Ośrodka Medycyny Pracy "M" oraz Poradni Laryngologicznej NZOZ "M" s.c. w K., a w dalszej kolejności również z zaświadczeniami lekarskimi z dnia (...) otolaryngologa (k. 87 akt adm.) oraz z dnia (...) (k. 91 akt adm.) wydanymi przez lek. med. E. Dz.-M. - specjalistę otolaryngologa, a także z zaświadczeniem z dnia (...) (k. 88 akt adm.) wydanym przez lek. med. A. S. – specjalistę chorób ucha, nosa, gardła i krtani, foniatrę. Jednostka orzecznicza I stopnia - Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w P. zanegowało ww zaświadczenia w przedmiocie rozpoznania klinicznego uznając je za co najmniej nieuzasadnione, ze względu na brak badań laryngostroboskopowych, bez których nie można ustalić rozpoznania, o jakim mowa w przedmiotowych zaświadczeniach. Stanowisko uzupełniające Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w P. zawarte zostało w piśmie z dnia (...) (k. 59 - 62 akt adm.), a także w opinii uzupełniającej z dnia (...)(k. 136 -137 akt adm.) oraz z dnia (...) (k. 138-140 akt adm.). Powyższe dowodzi również, iż organy inspekcji sanitarnej zrealizowały wytyczne Sądu, które zostały zawarte w wyroku z dnia 3 sierpnia 2006r. i zwróciły się do ww. jednostki orzeczniczej o rozszerzenie uzasadnienia orzeczenia tak aby nosiło cechy opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 kpa. Ponadto podkreślić należy, iż niezasadny jest zarzut skarżącej naruszenia przez organy inspekcji sanitarnej art. 78 kpa poprzez nieuwzględnienie jej żądań dotyczących przeprowadzenia dowodu w postaci powołania biegłego w celu jednoznacznego określenia stanu chorobowego skarżącej. Organ I instancji pismem z dnia (...) (k. 144-147 akt adm.) zwrócił się do jednostki orzeczniczej I stopnia Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w P. o akceptację dodatkowej obserwacji klinicznej B. P. w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Jednak pismem z dnia (...) (k. 138-140 akt adm.) jednostka orzecznicza I stopnia odmówiła skierowania skarżącej na ponowne badania twierdząc, że nie mają one żadnego uzasadnienia medycznego i prawnego, wskazując przy tym na brak rozbieżności w ustalonych rozpoznaniach klinicznych Katedry i Kliniki Foniatrii i Audiologii Akademii Medycznej w P. (karta informacyjna z (...)), jednostki orzeczniczej I stopnia - Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w P. (badanie laryngologiczne z dnia (...), badanie foniatryczne z dnia (...), orzeczenie lekarskie z dnia (...) nr (...)) oraz jednostki orzeczniczej II stopnia – Instytutu Medycyny Pracy w Ł. (orzeczenie lekarskie z dnia (...) nr (...)).

W świetle powyższego należało stwierdzić, iż wydanie decyzji w sprawie nastąpiło na podstawie wszystkich dowodów, w tym orzeczeń lekarskich wydanych przez uprawnione do tego jednostki orzecznicze. W ocenie Sądu postępowanie administracyjne w sprawie, w tym zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, zostało przeprowadzone w sposób właściwy.

Wbrew twierdzeniom podnoszonym w skardze Sąd nie ma podstaw aby podważyć orzeczenia obu jednostek orzeczniczych i zaprezentowanym wynikom badań odmówić wiarygodności. Prawidłowo zatem organ inspekcji sanitarnej, w oparciu o art. 80 kpa dokonał oceny orzeczeń lekarskich, mających walor opinii biegłego. Ponieważ w postępowaniu orzeczniczym uprawnione jednostki orzecznicze nie stwierdziły u skarżącej choroby zawodowej, o jakiej mowa w pkt 15 wykazu chorób zawodowych, a swoje stanowisko wiarygodnie uzasadniły, organy inspekcji sanitarnej nie mogły wydać decyzji odmiennych od wniosków przedstawionych w orzeczeniach lekarskich.

W tym miejscu wskazać należy na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008r. sygn. akt P 23/07 (Dz. U. Nr 116, poz. 740) który orzekł:

I. 1) art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.) w zakresie, w jakim nie określają wytycznych dotyczących treści rozporządzenia, oraz

2) rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115)

- są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

II. powołane przepisy tracą moc obowiązującą z upływem 12 (dwunastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.

W toku orzekania Sąd administracyjny jest związany Konstytucją i ustawami. Uprawniony jest zatem do oceny aktów wykonawczych i może odmówić ich stosowania, jeżeli uzna, że są niezgodne z aktami wyższego rzędu lub nie znajdują w nich umocowania. Nie oznacza to jednak bezwzględnego obowiązku pominięcia niekonstytucyjnego aktu wykonawczego, jeżeli mimo niespełnienia określonych wymagań konstytucyjnych, nie wyraża on norm sprzecznych z zasadami demokratycznego państwa prawa. W szczególności, Sąd bada czy odmowa zastosowania aktu wykonawczego nie spowoduje powstania luki prawnej bądź nie wpłynie na prawa lub obowiązku obywateli. Z tych względów, jakkolwiek niekonstytucyjność upoważnienia zawartego w art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy oraz wydanego na ich podstawie rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP nie budzi już wątpliwości w świetle powołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego, to jednak Sąd orzekając nie pominął tego rozporządzenia. Sąd doszedł do przekonania, że pomimo niezgodności z Konstytucją, rozporządzenie w sprawie wykazu chorób zawodowych mogło być podstawą orzekania w sprawach dotyczących chorób zawodowych. Ocena taka znajduje poparcie w zaprezentowanej w uzasadnieniu wyroku Trybunału ocenie konstytucyjności rozporządzenia. Należy też podkreślić, że Trybunał - mimo orzeczenia o niekonstytucyjności - zdecydował o utrzymaniu mocy obowiązującej rozporządzenia do dnia 2 lipca 2009 r. aby pozostawić ustawodawcy czas na przygotowanie koniecznych zmian legislacyjnych, a jednocześnie zapobiec powstaniu luki w prawie, uniemożliwiającej wydawanie decyzji w sprawach stwierdzenia chorób zawodowych. Sąd podziela stanowisko Trybunału, że sam fakt zamieszczenia katalogu chorób zawodowych w akcie podustawowym nie stoi w sprzeczności z art. 92 ust. 1 Konstytucji. Konieczne jest natomiast oparcie go o upoważnienie ustawowe uzupełnione o stosowne wytyczne. W ocenie Trybunału, wyrażonej w powołanym wyroku, rozporządzenie w sprawie wykazu chorób zawodowych zawiera regulacje procesowe, które nie modyfikują przepisów kpa i obwiązującej na jego gruncie zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa), lecz jedynie uszczegóławia i stanowi funkcjonalne uzupełnienie regulacji ustawowej pod kątem specyfiki spraw administracyjnych danego rodzaju.

Biorąc powyższe pod uwagę legalność zaskarżonej decyzji Sąd rozpatrywał w świetle rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych, pomimo, że wydano je w oparciu o wadliwe upoważnienie ustawowe.

Z tych względów w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podlegała oddaleniu.

/-/M.Dybowski /-/E.Makosz-Frymus /-/E.Kręcichwost-Durchowska

KP