Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1392/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 3,  art. 220  par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2003 r. z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia A. S., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w sprawie zaliczenia kwoty nadpłaty powstałej po wydaniu decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...], mocą których uchylono własne decyzje z dnia [...], nr [...] za lata 1999 i 2000, decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...], nr [...] za lata 1999 i 2000 oraz umorzono postępowanie w sprawie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w kwocie [...] zł wraz z oprocentowaniem naliczonym od dnia powstania poszczególnych nadpłat do dnia 3 lipca 2014 r. w wysokości [...] zł (łączna wysokość nadpłaty wynosi [...] zł) na poczet zaległości wynikającej z decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2003 r. z tytułu odpłatnego zbycia działki zabudowanej obiektem biurowo-magazynowym wg decyzji wydanej w dniu [...], nr [...].

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższe postanowienie wniosła A. S., reprezentowana przez pełnomocnika.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 grudnia 2014 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braku formalnego skargi na powyższe postanowienie przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 grudnia 2014 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...] zł. Wezwanie opatrzone zostało tym samym rygorem.

Przesyłka polecona z dnia 18 grudnia 2014 r., skierowana do pełnomocnika skarżącej i zawierająca m.in. wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, została awizowana w dniu 22 grudnia 2014 r. z uwagi na niezastanie adresata, a następnie wydana pełnomocnikowi pocztowemu adresata w dniu 7 stycznia 2015 r.

W dniu 14 stycznia 2015 r. (data nadania) pełnomocnik skarżącej złożył pismo

z tego samego dnia, w którym wniósł "o zwolnienie z wniesienia żądanego wpisu sądowego". Jednocześnie w dniu 14 stycznia 2015 r. (data nadania) pełnomocnik złożył pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą.

Następnie w odpowiedzi na wezwanie z dnia 21 stycznia 2015 r., dotyczące awizowania przesyłki poleconej z dnia 18 grudnia 2014 r., pracownik Poczty Polskiej S.A. w piśmie z dnia 24 lutego 2015 r. wyjaśnił, że przesyłka ta była awizowana dwukrotnie, tj. po raz pierwszy w dniu 22 grudnia 2014 r. i powtórnie w dniu

30 grudnia 2014 r. Zawiadomienie pozostawiono w skrzynce oddawczej. Przesyłkę tę odebrał pełnomocnik pocztowy w urzędzie pocztowym w dniu 7 stycznia 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej "ppsa") pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia,

a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 ppsa pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. W świetle z kolei art. 46 § 3 ppsa niedołączenie pełnomocnictwa należy traktować jako brak formalny pisma. Dlatego też wezwano pełnomocnika skarżącej, w trybie art. 49 ppsa, do usunięcia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Na podstawie bowiem tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie

w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie

w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1

pkt 3 ppsa, do jej odrzucenia.

Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 220 § 3 ppsa skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że stosownie do art. 73 ppsa, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 cytowanej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej

w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją

o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.

W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy.

W rozpatrywanej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi oraz odpis zarządzenia z dnia 15 grudnia 2014 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego wynika, że została ona doręczona w dniu 7 stycznia 2015 r. Niemniej jednak, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, przyjdzie stwierdzić, że skoro przesyłka ta została awizowana po raz pierwszy w dniu 22 grudnia 2014 r., a następnie po raz drugi

w dniu 30 grudnia 2014 r., to doręczenie zgodnie z przytoczoną regułą zawartą w art. 73 ppsa nastąpiło już wcześniej, tj. z dniem 5 stycznia 2015 r. Termin bowiem do odebrania tej przesyłki biegł od daty pierwszego awizowania przez kolejnych 14 dni. Jeśli strona nie odbierze przesyłki w ciągu 14 dni od dnia dostarczenia pierwszego awiza, uznać należy, że została ona doręczona prawidłowo (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt

I FSK 1640/11, wydany na podst. art. 150 Ordynacji podatkowej, zawierającego analogiczną regulację, publ. Lex nr 1221982). Okoliczność, iż adresatowi wydano przesyłkę w terminie późniejszym nie ma żadnego znaczenia dla liczenia terminu wg wskazanego powyżej art. 73 ppsa (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 541/10,

II FZ 542/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 248/13, publ. LEX nr 1318910). Odbiór przesyłki przez adresata po upływie 14 dni od daty jej złożenia w urzędzie pocztowym jest to czynność organizacyjno-techniczna, nie mająca znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku przewidzianego w ustawie – upływ ostatniego dnia okresu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 września 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 609/09, publ. Lex nr 529398, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 613/10, publ. Lex nr 1068765, również wydane na podst. art. 150 Ordynacji podatkowej).

Wobec powyższego siedmiodniowy termin na uzupełnienie braku formalnego skargi oraz uiszczenie wpisu sądowego od skargi upłynął z dniem 12 stycznia 2015 r. Pełnomocnik skarżącej uzupełnił natomiast brak formalny skargi w dniu 14 stycznia 2015 r., a więc już po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. W tym samym dniu, tj. 14 stycznia 2015 r., odnosząc się do wezwania

w przedmiocie wpisu od skargi, pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie z obowiązku uiszczenia tego wpisu. Podkreślić w tym miejscu należy, że złożony przez pełnomocnika skarżącej wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zapobiegł upływowi terminu do uiszczenia wpisu od skargi, w szczególności nie przerwał terminu do uiszczenia wpisu. Aby tak bowiem było wniosek ten powinien złożyć w otwartym terminie do uiszczenia wpisu, czyli do dnia 12 stycznia 2015 r. Tymczasem pełnomocnik skarżącej uczynił to po terminie do uiszczenia wpisu, tj. w dniu 14 stycznia 2015 r.

Nie ulega zatem wątpliwości, że pełnomocnik strony skarżącej uchybił terminowi do uzupełnienia braku formalnego skargi i uiszczenia wpisu od tej skargi, co musi za sobą pociągnąć negatywne konsekwencje dla strony, które to konsekwencje znieść może jedynie ewentualne przywrócenie terminu orzeczone na wniosek, który strona może wnieść.

W związku z powyższym skargę, jako dotkniętą brakiem formalnym i brakiem fiskalnym, należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa i art. 220 § 3 ppsa odrzucić

i dlatego na podstawie tych przepisów orzeczono jak w sentencji postanowienia.