Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 151/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-05-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2009 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy, ze skargi A K na decyzję K W P we W z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję K W P we W. Nadto w niniejszej skardze skarżący zawarł "wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż - jak podniósł - umożliwi mu to uniknięcie trudnych do odwrócenia skutków bowiem, "aby zapłacić nałożoną karę [...] zł, a faktycznie [...] zł w dwóch postępowaniach tego samego "przewinienia", zmuszony byłby pozbawić się środka transportu, (...) jedynego źródła zarobkowania, ponieważ nie posiada żadnych oszczędności".

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

W myśl przepisu art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Na podstawie zaś art. 61 § 3 zd. 1 tej samej ustawy po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym – wedle zd. 3 § 3 art. 61 - dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji unormowana przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., dotyczy tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nadto podkreślenia wymaga, że w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej jego oceny, tj. czy jest on zgodny z prawem (zaskarżona decyzja do momentu jej uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem). Instytucja przewidziana w art. 61 § 3 powołanej ustawy ma natomiast charakter szczególny, jako zasadę przyjmuje się bowiem, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu.

Ponadto postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, iż to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny.

Tymczasem w niniejszej sprawie choć skarżący wprawdzie wskazał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji umożliwi mu uniknięcie trudnych skutków, gdyż "aby zapłacić nałożoną karę [...] zł, a faktycznie [...] zł w dwóch postępowaniach tego samego "przewinienia", zmuszony byłby pozbawić się środka transportu, (...) jedynego źródła zarobkowania, ponieważ nie posiada żadnych oszczędności" to jednak nie sprecyzował o "jakie drugie postępowanie" chodzi, a ponadto nie przedłożył żadnych dokumentów źródłowych potwierdzających opisany we wniosku stan faktyczny (brak oszczędności). Nie wykazał także, iż uiszczenie nałożonej kary pieniężnej będzie wiązało się z koniecznością sprzedaży "środka transportu", gdyż jak twierdzi nie posiada "żadnych oszczędności".

Wobec braku w rozpoznawanym wniosku uzasadnienia w tym zakresie, potwierdzonego stosownymi dokumentami źródłowymi, badaniu przez Sąd podlegały akta sprawy, w których nie sposób jednak dopatrzeć się uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek zastosowania reżimu suspensywności wobec zaskarżonej decyzji. W konsekwencji zaś powyższe braki uniemożliwiły Sądowi dokonanie oceny zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Ponadto podkreślić należy, że wykonanie decyzji zawsze powoduje określone konsekwencje finansowe dla strony, jednakże nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Istotnym jest również, iż przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenia odwracalne i w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi, nastąpi zwrot należności wraz z odsetkami.

Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.