Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 449/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 262, art. 265(1),  art. 265(2),
journal: Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 czerwca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks celny.
article: art. 141 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant Specjalista Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2007 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. została zaskarżona przez [...] , prowadzącego działalność pod nazwą Gospodarstwo Ogrodnicze [...] , decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2007 r. , nr [...] , utrzymująca w mocy decyzję tego organu wydaną w I instancji , a dotyczącą trybu wznowieniowego. Wymienioną decyzją I instancji z dnia [...] października 2006 r. , nr [...] , wydaną na podstawie art. 243 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8 , poz. 60 ze zm.) , cyt. dalej jako Ordynacja podatkowa , w związku z art. 265- pkt 2 oraz art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r. Nr 75 , poz. 802 ze zm.) , cyt. dalej jako Kodeks celny, Dyrektor Izby Celnej odmówił wznowienia postępowania.

Z akt sprawy wynika , że przedmiotem postępowania , którego wznowienia żądał pełnomocnik skarżącego we wniosku z dnia 13 września 2006 r. były zgłoszenia celne dokonane w imieniu [...] jako importera przez upoważnioną Agencję Celną . Zgłoszeń tych dokonano w okresie od października do grudnia 2001 r. oraz w styczniu i lutym 2002 r. , a obejmowały one towar w postaci: szyb używanych , szkła inspektowego , słupów betonowych , stalowych i aluminiowych elementów konstrukcji , uszczelek gumowych. Funkcjonariusze Izby Celnej przeprowadzili 15 marca 2004 r. kontrolę postimportową dotyczącą klasyfikacji taryfowej zgłoszonych przez [...] towarów. W wyniku tej kontroli ustalono , że importowany towar stanowił kompletną konstrukcję szklarni i powinien być zgłoszony według kodu PCN 9406 00 310 - budynki prefabrykowane - szklarnie.

Wyniki kontroli postimportowej stanowiły dla Naczelnika Urzędu Celnego podstawę do wszczęcia postępowania celnego , zakończonego wydaniem odnoszących się do poszczególnych zgłoszeń 20 decyzji odpowiednio z dnia [...] października 2004 r. ( o nr : [...], od [...] do [...]) , w których przedmiotowe zgłoszenia celne uznano za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji taryfowej, stawki cła oraz podatku od towarów i usług i w związku z powyższym dokonano ponownego wymiaru kwoty cła i VAT.

Od wszystkich wyżej wymienionych decyzji I instancji zostały wniesione odwołania . Dyrektor Izby Celnej po połączeniu spraw oraz po rozpatrzeniu odwołań wydał w dniu [...] lutego 2005 r. decyzję nr [...] , utrzymującą w mocy zaskarżone decyzje organu I instancji.

Na wymienioną decyzję organu odwoławczego została wniesiona skarga, która wskutek nieuiszczenia należnego wpisu została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 29 marca 2006 r. (sygn. akt I SA/Go 1713/05).

We wniosku o wznowienie postępowania pełnomocnik skarżącego doradca podatkowy [...] powołał się na przesłankę określoną w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, jej spełnienie upatrując w pominięciu upoważnionej agencji celnej w doręczaniu wydanych w sprawie rozstrzygnięć organu celnego .

W pozostałym zakresie treść wniosku koncentrowała się na wywodach dotyczących rozstrzygnięcia istoty sprawy w ostatecznych decyzjach w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Wskazując na nieprawidłowości tamtego postępowania pełnomocnik zarzucił:

- naruszenie zasad prawdy obiektywnej wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej przez niewskazanie przez organ celny "w sposób niezbity i oczywisty" okoliczności faktycznych wskazujących na fakt , iż przywóz poszczególnych grup towarowych przez skarżącego stanowi kompletny zdemontowany wcześniej obiekt - szklarię;

- brak faktycznego uzasadnienia decyzji oraz całkowite pominięcie prezentowanego przez stronę materiału dowodowego , odnoszącego się do użycia w procesie powstawania konstrukcji obiektu , na bazie importowanych elementów, znacznej ilości elementów i produktów zakupionych w Polsce;

- błędne przeprowadzenie czynności procesowych przez brak powołania biegłego w sprawie , którego opinia potwierdziłaby jednoznacznie , czy elementy użyte w konstrukcji szklarni pochodzą z importu czy tez z obrotu krajowego;

- brak podstawy prawnej w zakresie odsetek wyrównawczych i naruszenie zasad dotyczących wymiaru tych odsetek.

Według wnioskodawcy, organ celny I instancji nie przeprowadzając suwerennego postępowania w sprawie , a ograniczając się tylko do ustaleń Dyrektora Izby Celnej (organu, który przeprowadził kontrolę postimportową) - w gruncie rzeczy nie ustalił w sposób dostateczny właściwego stanu faktycznego oraz nie wyjaśnił wszystkich istniejących wątpliwości.

Równie obszerne wywody umieszczone we wniosku o wznowienie postępowania dotyczyły prawidłowości zastosowania Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej (ORINS) przy klasyfikacji taryfowej sprowadzonych przez skarżącego towarów. Pełnomocnik [...] twierdził , że gdyby okazało się , że wymienione towary nie są częściami ogólnego przeznaczenia , obowiązkiem organu celnego było ustalenie , czy wszystkie towary objęte zgłoszeniami celnymi w niniejszej sprawie mogą być objęte przymiotem towarów komplementacyjnych , tak iż mogą one stanowić budynek prefabrykowany (tj. szklarnię) w rozumieniu uwagi 4 do działu 96 sekcji XX Taryfy celnej i wyrób kompletny (gotowy) znajdujący się w stanie rozmontowania w rozumieniu reguły 2a ORINS.

W konkluzji wniosku o wznowienie podniesiono , że decyzje , których wniosek ten dotyczy wydane zostały z naruszeniem art. 122 , art. 180 § 1 , art. 187 § 1 , art. 191 i art. 197 Ordynacji podatkowej , a opinia rzeczoznawcy , o której sporządzenia zabiegała strona w trakcie postępowania zwykłego , a która stanowi w chwili obecnej nowy dowód w sprawie uzasadnia w pełni zakres składanego wniosku o wznowienie.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej odmawiając wznowienia postępowania kierował się określonymi dla wznowienia postępowania zasadami proceduralnymi . Wskazał przede wszystkim na dwufazowość postępowania w sprawie wznowienia , w tym na dokonywanie oceny wniosku strony w pierwszej kolejności pod względem formalnym . Podał , że w tej pierwszej fazie organ prowadzący postępowanie bada , czy podanie pochodzi od osoby uprawnionej do jego złożenia , czy zostało złożone w terminie oraz czy spełnia warunki podania wskazane w art. 168 Ordynacji podatkowej , a także czy uprawnienie do złożenia wniosku nie uległo przedawnieniu.

W rozpatrywanej sprawie , w jej wstępnym etapie , organ stwierdził okoliczności powodujące niedopuszczalność wznowienia postępowania. Uzasadniając to stwierdzenie powołał się na art. 265- pkt 2 Kodeksu celnego , zgodnie z którym organ celny nie wznawia postępowania , jeżeli upłynęły 3 lata od dnia powstania długu celnego . W rozpatrywanej sprawie , w wyniku analizy akt ustalono , że wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony po upływie wymienionego powyżej terminu 3 lat . W zaskarżonej decyzji podtrzymano jako prawidłowe w tym zakresie ustalenia z postępowania I instancji , gdzie wskazano , że dług celny w przywozie powstał odpowiednio w dniach dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym (art. 209 § 1 Kodeksu celnego) , a więc : 25 października 2001 r. oraz 1,2,8,13,14,17,19,20,21,23,24,28 listopada 2001 r. , jak również 6 grudnia 2001 r. , następnie 16,23,24 stycznia 2002 r. i 28 lutego 2002 r.

W postępowaniu odwoławczym nie uwzględniono zarzutów zgłoszonych przez stronę , przede wszystkim co do niezgodnego z obowiązującymi przepisami prawa działania organu celnego przez zastosowanie art. 265- Kodeksu celnego zamiast przepisów Ordynacji podatkowej, odnoszących się do kwestii wznowienia postępowania.

Uznając ten zarzut za niezasadny Dyrektor Izby Celnej wyraził pogląd , że art. 265- Kodeksu celnego jest przepisem szczególnym dotyczącym wznowienia postępowania w sprawach celnych , przez co wyłącza w zakresie w nim unormowanym stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej . Na poparcie swojego stanowiska organ wskazał wyrok NSA z dnia 18 lutego 2005 r. , sygn. akt GSK 1461/04 , w którym wyrażony został taki sam pogląd.

W skardze do sądu administracyjnego [...] wniósł o uchylenie decyzji obu instancji w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oraz o obciążenie organu celnego kosztami postępowania.

Skarżący podważał przede wszystkim , tak jak poprzednio w odwołaniu, zastosowanie w sprawie art. 265 - Kodeksu celnego . Wywodził , że złożenie wniosku o wznowienie postępowania , na mocy art. 262 Kodeksu celnego obligowało organ celny do zastosowania "w sposób właściwy do przedmiotu postępowania" norm prawnych wynikających z ustawy Ordynacja podatkowa. Według skarżącego norma prawna zawarta w art. 262 w sposób oczywisty wskazuje , że do postępowań "w sprawie decyzji ostatecznych" stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej. Podjęcie decyzji o odmowie wznowienia postępowania powinno zatem być poprzedzone analizą normy prawnej zawartej w art. 243 Ordynacji podatkowej, a dokonując takiej analizy organ celny uznałby zapewne , ze brak jest jakiegokolwiek obwarowania czasowego do wznowienia postępowania poza wyjątkami określonymi w art. 241 Ordynacji podatkowej . Na tej podstawie skarżący twierdził , że działanie organu celnego uznać zatem należy za niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa.

Według niego jedyne przypadki odmowy wznowienia postępowania określone zostały w art. 241 Ordynacji podatkowej , natomiast jedyne czasowe obwarowania wydania decyzji po wznowieniu postępowania ustawa ta określa w art.245 § 1 pkt 3a.

W ocenie skarżącego rozstrzyganie w oparciu o przepisy Kodeksu celnego jest nie tylko niedopuszczalne w przedmiotowym sporze z uwagi na brak szczegółowych zasad prowadzenia postępowania , ale pozwala na stwierdzenie "wywodzącej się z tego nakazu zasady, że w gruncie rzeczy zastosowana norma prawna stanowi o wadliwości kwalifikacji prawnej" , tym samym o braku podstaw do odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Skarżący uważa ponadto , że działanie organu celnego wyrażone przez odmowę wznowienia postępowania i oparcie takiego rozstrzygnięcia tylko i wyłącznie o normy Kodeksu celnego stanowi jednocześnie naruszenie zasad ogólnych określonych w art. 120 Ordynacji podatkowej.

W dalszej części skargi powtórzone zostały obszerne wywody odnoszące się do meritum sprawy , a mianowicie prawidłowości klasyfikacji taryfowej towaru sprowadzonego przez [...] na przełomie 2001 i 2002 r.

Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko i argumentację przyjęte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 11 października 2007 r. pełnomocnik skarżącego - [...] występujący jako upoważniony pracownik, zatrudniony w Gospodarstwie Ogrodniczym [...] od 1 października 2007 r. podniósł dodatkowo , że we wniosku z dnia 13 września 2006 r. obok żądania wznowienia postępowania wnosił również o uchylenie decyzji w przedmiocie klasyfikacji taryfowej na podstawie art. 265- Kodeksu celnego , a w zaskarżonej decyzji organ celny nie odniósł się do tego w żadnym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Sąd stwierdza , że nie ma podstaw do przyjęcia , że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej, jak również poprzedzająca ją decyzja wydana przez ten organ w pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa , które w świetle art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) - cyt. dalej jako P.p.s.a. - uzasadniałoby ich uchylenie . Zgodnie z powołanymi powyżej przepisami , sąd administracyjny uchyla bowiem decyzję w całości lub w części , jeżeli stwierdzi : naruszenie prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy (lit.a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit.b), inne naruszenie przepisów postępowania , jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit.c).

Sporne w niniejszej sprawie jest to na podstawie jakich przepisów należało rozpatrywać wniosek skarżącego o wznowienie postępowania celnego zakończonego wydaniem opisanej wcześniej ostatecznej decyzji organu odwoławczego w przedmiocie klasyfikacji taryfowej z dnia 3 lutego 2005 r. Skarżący twierdził stanowczo , powołując się na treść art. 262 , iż "w przedmiocie wznowienia postępowania " orzekać należy wyłącznie na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Organ celny wydał natomiast zaskarżone decyzje w powołaniu się na przepis art. 265- pkt 2 Kodeksu celnego . Ma to istotne znaczenie bowiem skarżona decyzja jest rozstrzygnięciem o charakterze formalnym, odmawiającym wznowienia postępowania z uwagi na upływ czasu , określony właśnie w art. 265- Kodeksu celnego. Zgodnie z cyt. przepisem organ celny nie wznawia postępowania jeżeli upłynęły 3 lata od powstania długu celnego .

Na tle przywołanego przepisu , jak i art. 262 Kodeksu celnego, który określa , że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepis art. 12 oraz przepisy działu IV (Postępowanie podatkowe) ustawy - Ordynacja podatkowa nie można dojść do innego wniosku , jak tylko takiego , jaki przyjął za podstawę swojego działania Dyrektor Izby Celnej, a mianowicie , że art. 265- Kodeksu celnego jest regulacją szczególną . W tym zakresie wyraźnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny , we wskazanym przez organ w zaskarżonej decyzji wyroku z dnia 18 lutego 2005 r. , sygn. akt GSK 1461/04 - zob. LEX nr 168008, a skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni pogląd ten akceptuje.

W tym stanie rzeczy zapisana w art. 262 Kodeksu celnego odpowiedniość stosowania przepisów Ordynacji podatkowej do postępowania celnego wyrażać się będzie tym , że Ordynacja podatkowa znajdzie zastosowanie w takim zakresie , w jakim brak uregulowania w przepisach Kodeksu celnego.

Sąd stwierdza zatem , że prawidłowe było zastosowanie w sprawie art. 265- Kodeksu celnego. Nie budziło przy tym wątpliwości , że zgłoszenie wniosku o wznowienie postępowania (wniosek z dnia 13 września 2006 r.) nastąpiło później niż 3 lata od powstania długu celnego . Skoro zgłoszeń celnych (data zgłoszenia jest w tym przypadku tożsama z datą powstania długu celnego) dokonano w określonych dniach października , listopada i grudnia 2001 r. oraz stycznia i lutego 2002 r. , to trzyletni okres upłynął z tymi samymi datami odpowiednio w roku 2004 oraz 2005.

Wniosek skarżącego był więc spóźniony o ponad rok.

Wskazać przy tym trzeba , że mimo iż skargę wywiedziono z twierdzenia, że zastosowanie norm Kodeksu celnego zamiast Ordynacji podatkowej stanowi naruszenie prawa , to we wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie przedstawicielstwa w sprawach celnych ( s.5) użyto argumentów dokładnie przeciwnych , prezentując stanowisko , że przepisy Kodeksu celnego ( m.in. art. 253-255) "jako przepisy szczególne będą miały - w zakresie w nich unormowanym- pierwszeństwo w stosowaniu przed przepisami (...) Ordynacji podatkowej". Dziwić może tak różne stanowisko w obrębie tej samej sprawy , przyjmowane w zależności od potrzeby wsparcia określonej tezy.

Odnosząc się natomiast do dodatkowego zarzutu zgłoszonego na rozprawie należy stwierdzić , że alternatywny wniosek ujęty w tym samym piśmie z dnia 13 września 2006 r. nie oznaczał wszczęcia w tych dwóch sprawach wspólnego postępowania. Zaskarżona decyzja dotyczyła wyłącznie wznowienia postępowania i organ nie musiał (a nawet nie mógł) tym aktem rozstrzygać innej odrębnej sprawy, dotyczącej nadzwyczajnego trybu wzruszenia decyzji ostatecznej przez jej uchylenie na podstawie art. 265- Kodeksu celnego. O ile zachodziła bezczynność organu w załatwieniu tamtej sprawy, skarżący mógł podjąć stosowne środki prawne , jak np. ponaglenie , o którym mowa w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej.

Wobec przyjęcia za zgodną z prawem zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania , nie mają znaczenia tak obszernie przedstawione argumenty odnoszące się do meritum sprawy , tzn. do uznania zgłoszeń celnych za nieprawidłowe , w pierwszej kolejności w zakresie klasyfikacji taryfowej. Nie ma zatem potrzeby rozważania przez Sąd tej części zarzutów skargi.

Mając na względzie powyższe , na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

( - ) Jacek Niedzielski ( - ) Krystyna Skowrońska-Pastuszko ( - ) Joanna Wierchowicz