Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 72/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-07-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Powołane przepisy: article: art. 260,  art. 246 par. 1 pkt 1, w zw. z  art. 245 par. 2, art. 254 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu S. J. od postanowienia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu z dnia 3 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 72/09 w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania p o s t a n a w i a ustanowić dla strony skarżącej radcę prawnego z urzędu


UZASADNIENIE

1 U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 czerwca 2009 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach zwolnił skarżącego od kosztów sądowych oraz oddalił wniosek o ustanowienie radcy prawnego z urzędu.

W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że S. J. uzyskuje miesięczny dochód w wysokości 294,93 zł brutto z tytułu zatrudnienia w Zakładzie Karnym w J. W ocenie referendarza sądowego okoliczność, iż skarżący uzyskuje jakikolwiek dochód nie pozwala uznać, że zasługuje on na przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, ponieważ nie można stwierdzić z całą pewnością, że w toku postępowania nie zgromadzi środków pozwalających mu na skorzystanie z usług fachowego pełnomocnika. Jednocześnie wysokość osiąganych dochodów nie pozwala na poniesienie przez skarżącego pełnych kosztów postępowania sądowego i stąd zasadnym było zwolnienie go z obowiązku ich ponoszenia.

W ustawowym terminie S. J. wniósł sprzeciw od tego postanowienia wnosząc o przyznanie fachowego pełnomocnika. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący wskazywał że pracował w Zakładzie Karnym jedynie przez okres trzech miesięcy. Jego zatrudnienie ustało w dniu [...] r., z powodu braku pracy. W powyższym okresie, z uwagi na dokonywane potrącenia alimentacyjne, nie zdołał odłożyć żadnej kwoty. Obecnie skarżący nie pracuje i nie posiada żadnych oszczędności. Jednocześnie skarżący podnosił, iż nie zna prawa administracyjnego, a w postępowaniu przed Sądem jest bezsilny i bezradny dlatego jego wniosek jest uzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 245 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy może nastąpić bądź w zakresie całkowitym, bądź częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przysługuje ono osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje tylko zwolnienie od opłat sądowych w całości lub części, albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków, lub obejmuje tylko ustanowienie fachowego pełnomocnika, przy czym częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej. Przyznaje się je takim osobom, które wykażą, że nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Jak wynika z treści powołanych przepisów, kryterium przesądzającym o przyznaniu lub odmowie przyznania prawa pomocy jest stan majątkowy wnioskodawcy. Ustawa w sposób precyzyjny określa warunki przyznania prawa pomocy, zaś kryteria te każdorazowo są odnoszone do sytuacji finansowej ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy. Dopiero analiza podanych we wniosku okoliczności dokonywana w związku z przepisami ustawy daje odpowiedź, czy w odniesieniu do konkretnej sytuacji zachodzą przesłanki przemawiające za uwzględnieniem wniosku.

Odnosząc przywołaną wyżej regulację prawną do sytuacji majątkowej skarżącego stwierdzić należy, że przewidziana w art. 246 § 1 p.p.s.a. przesłanka przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym została spełniona w stopniu pozwalającym na uwzględnienie złożonego wniosku. Ocena stanu wnioskodawcy, jak również jego możliwości finansowych, dokonana w oparciu o podniesione w sprawie okoliczności, prowadzi bowiem do wniosku, iż skarżący nie dysponuje w chwili obecnej wystarczającą ilością środków pieniężnych na pokrycie jakichkolwiek opłat sądowych bez uszczerbku dla koniecznych kosztów utrzymania. S. J. przebywa w jednostce penitencjarnej i obecnie nie osiąga żadnego dochodu, W ocenie Sądu skarżący wykazał w sposób dostateczny i przekonujący, że nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia fachowego pełnomocnika procesowego w osobie radcy prawnego.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 260 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1, w zw. z art. 245 § 2 oraz w zw. z art. 254 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.