Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 578/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.8 ust.9
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (spr.),, Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Asystent sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2004 r. sprawy ze skargi A. J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w sprawie przyznania zasiłku stałego w wysokości 86,58 zł miesięcznie począwszy od 1 czerwca 2004r. do 31 maja 2006 r. świadczenia zdrowotnego od 1 czerwca 2004r. do 31 maja 2006 r., składki zdrowotnej w wysokości 8,25% od kwoty zasiłku na czas trwania świadczenia.

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że w myśl art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej .

Zasiłek stały ustala się w wysokości – w przypadku osoby samotnie gospodarującej – różnicy między kryterium dochodowym a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie.

Z brzmienia przepisu art. 37 ustawy wynika, że poza spełnieniem wymogu wieku lub inwalidztwa, spełnione musi być także kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy, a mianowicie kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej nie może przekroczyć kwoty 461 zł.

W przedmiotowej sprawie skarżący z powodu inwalidztwa potwierdzonego orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 31 maja 2004r., został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Stopień niepełnosprawności datuje się od 29 kwietnia 2004r., natomiast niepełnosprawność – inwalidztwo datuje się od 1999r.

Skarżący spełnił wymóg posiadania inwalidztwa oraz kryteriów dochodowych określonych w ustawie. Dochodem skarżącego jest gospodarstwo rolne. W art. 8 ust. 9 przyjęto, że z 1 ha przeliczeniowego uzyskuje się dochód miesięczny w wysokości 194 zł. Skarżący jest współwłaścicielem gospodarstwa rolnego o pow. 1,93 ha przeliczeniowego. Dochód z tytułu gospodarstwa wynosi 374,42 zł. Wysokość zasiłku stałego będąca różnicą pomiędzy kryterium dochodowym skarżącego, dochodem z gospodarstwa rolnego wynosi 86,58 zł (461 zł – 374,42 zł = 86,58 zł).

Organ drugiej instancji uznał także za bezzasadny zarzut skarżącego odnośnie terminu przyznania zasiłku.

Zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej świadczenia pieniężne przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją.

W sprawie niniejszej skarżący złożył wniosek wraz z wymaganą dokumentacją w dniu 11 czerwca 2004r., zatem organ prawidłowo przyznał skarżącemu zasiłek stały począwszy od 1 czerwca 2004r.

W skardze na powyższą decyzję A.J. podnosi, że został potraktowany jako osoba samotna, a mimo to ma cały dochód z gospodarstwa rolnego, którego jest współwłaścicielem. Faktycznie nie ma żadnego dochodu. Ponadto podkreśla, iż przed uzyskaniem orzeczenia o niepełnosprawności otrzymał z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej wyższe świadczenia niż obecnie przyznany mu zasiłek stały.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosi o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Sąd rozpoznając skargę na decyzję administracyjną ocenia czy przy jej wydawaniu nie zostały naruszone przepisy prawa procesowego lub materialnego. Oceniając pod tym względem zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że jest ona zgodna z przepisami prawa.

Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że skarżący jest rozwiedziony. Jest on osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, zaś orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności zaliczony został do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Jednocześnie organ pierwszej instancji ustalił, że skarżący jest współwłaścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 1,93 ha przeliczeniowego.

A zatem dochód z tego gospodarstwa organy musiały ustalić w oparciu o art. 8 ust. 9 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu – przyjmuje się, że z 1 ha przeliczeniowego uzyskuje się dochód miesięczny w wysokości 194 zł.

Dochód ten jest niezależny od faktycznej dochodowości gospodarstwa. Niezasadny jest zarzut skarżącego, że mimo, iż jest on współwłaścicielem gospodarstwa wraz z byłą żoną – organy przyjęły, że to on uzyskuje cały dochód z tego gospodarstwa. Tymczasem jak podniósł sam skarżący, jego była żona wyjechała za granicę i nie ma z nią kontaktu. A zatem dysponentem i posiadaczem całego gospodarstwa jest tylko skarżący.

Organy dokonały więc prawidłowych wyliczeń dochodu i nie można z faktu działania zgodnie z prawem czynić tym organom zarzutu.

Nadmienić należy, że sąd administracyjny nie posiada kompetencji do kontrolowania działalności organów pomocy społecznej, do czego uprawnione są organy nadzoru. Tak więc te wszystkie okoliczności podniesione w skardze i piśmie z dnia 28 października 2004r. , a dotyczące zdaniem skarżącego nieprawidłowości w pracy pracowników socjalnych, nie podlegają ocenie Sądu.

Na marginesie należy dodać, że przyznana skarżącemu pomoc nie pozbawia go możliwości uzyskania dalszych świadczeń z pomocy społecznej, o ile jego sytuacja będzie tego wymagała.

Z tych wszystkich względów uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

Co do żądania przez skarżącego zwrotu kosztów postępowania Sąd uznał, że jest ono bezzasadne, bowiem skarga została oddalona. Jedynie w przypadku uwzględnienia skargi Sąd mógłby na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądzić na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.