Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 77/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy: article: art 35 ust 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : WSA Joanna Człowiekowska WSA Mirosław Bator (spr.) Protokolant : starszy referent sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Budynków przy ul. [...] i [...] w K. na decyzję Wojewody z dnia 20 listopada 2019 r., znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej Budynków przy ul. [...] i [...] w K. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 27 sierpnia 2019 r. nr [...].[...] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz na podstawie art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora [...] Spółka z.o.o. obejmujące zamierzenie budowlane: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami wbudowanymi, stacją trafo wbudowaną, zbiornikiem retencyjnym, instalacjami wewnętrznymi: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, wody, c.o., wentylacji mechanicznej, elektryki, oświetlenia terenu, zasilania rezerwowego z agregatem prądotwórczym, układem wewnętrznym, parkingami zewnętrznymi, układem chodników i zieleni, ukształtowaniem terenu oraz likwidacją instalacji wewnętrznych przy ul. [...] w K. – na dz. nr [...], [...], [...] obr. [...].

Od tej decyzji odwołanie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa Budynków przy [...] domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego tj. naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich – właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji, niedopuszczalne przesłanianie istniejącej zabudowy, brak odpowiedniej ilości miejsc postojowych z uwzględnieniem miejsc dla osób niepełnosprawnych.

Wojewoda decyzją z dnia 20 listopada 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podniósł, że przystępując do analizy sprawy ustalono, że projektowana inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami wbudowanymi i zagospodarowaniem terenu działek nr [...], [...], [...] obr. [...]. Określony przez organ l instancji obszar oddziaływania projektowanej inwestycji obejmuje działki: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] w K.. Budynki odwołującej się Wspólnoty Mieszkaniowej przy [...], położone są na działce [...] obr. [...] w K., która wymieniona została jako znajdująca się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Teren przeznaczony na realizację inwestycji objętej zaskarżoną decyzją, znajduje się w obszarze, na którym obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta K. nr [...] dnia 20 października 2010 r. Teren ten oznaczony jest symbolem 1MWU - tereny zabudowy mieszkaniowej i usług. Przeznaczenie podstawowe to zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z częścią usługową. Program projektowanej inwestycji spełnia warunki do zakwalifikowania jej jako spełniającej przeznaczenie podstawowe. Na terenie 1MWU maksymalna wysokość budynków może wynosić do 36 m licząc od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do najwyżej położonej kalenicy dachu, dachy mają mieć kąt nachylenia głównych połaci od 12° do 45° lub dachy płaskie. Teren biologicznie czynny nie może być mniejszy niż 25% powierzchni tej działki. Wskaźnik powierzchni zabudowy nie może być większy niż 40%. W obrębie działki o wyłącznej funkcji mieszkaniowej należy zlokalizować minimum 1,2 stałego miejsca postojowego dla jednego mieszkania. Należy także zapewnić adekwatną do potrzeb liczbę miejsc do parkowania rowerów. Projektowany budynek posiada garaż podziemny na kondygnacji minus jeden i na parterze. Budynek składa się z dwóch segmentów połączonych przewiązką od 4 kondygnacji. Segmenty budynku mają zróżnicowaną wysokość od 6 do 12 kondygnacji. Wjazd na teren inwestycji zlokalizowany jest w miejscu obecnie istniejącego wjazdu. Na terenie działki zaprojektowano 28 miejsc postojowych, w tym 7 dla osób niepełnosprawnych. Przewidziano dwa wjazdy do garaży na poziomie parteru, oraz jeden do garażu podziemnego. Przy drodze wewnętrznej od strony północno-zachodniej zlokalizowano agregat prądotwórczy umożliwiający zasilanie rezerwowe instalacji oddymiania garaży w trakcie wystąpienia pożaru (przewidziany do wykorzystania w wyjątkowej sytuacji pożaru w garażu). Projektowana wielkość powierzchni zabudowy wynosi 1802,53 m2 co stanowi 39,96 % terenu inwestycji, projektowana wielkość terenu biologicznie czynnego wynosi 1244,46 m2 co stanowi 26,96 %J powierzchnia trawników na gruncie liczona jako 100 % wynosi 217,92 m2; powierzchnia zielonych stropodachów liczonych w 50% wynosi 1996,07 m2). Zaprojektowany dach jest dachem płaskim. Poziom terenu przy wejściach do budynku wynosi odpowiednio 201.29 m n.p.m., 201.28 m n.p.m., 201.19 m n.p.m., natomiast poziom górnej warstwy wykończenia dachu płaskiego nad ostatnią kondygnacją wynosi 237.17 m n.p.m., zatem wysokość wynosi 35,88 m i 35,89 m - warunek zachowania wysokości budynku do 36 m został spełniony. Wysokość budynku mierzona od poziomu terenu przy wejściu o rzędnej 201,19 m n.p.m. do poziomu górnej warstwy wykończenia dachu płaskiego nad ostatnią kondygnacją o rzędnej 237,17 m n.p.m. wynosi 35,98 m i jest zgodna z wymaganiami ustaleń planu. Z rysunków przekroju A-A i B-B wynika, że górna krawędź attyki (elewacji) budynku w najwyższej jego części znajduje się na poziomie + 36 m, przy przyjętym poziomie ± 0,00 na poziomie terenu. Zaprojektowana ilość miejsc postojowych zewnętrznych wynosi 28 szt., łączna ilość miejsc postojowych w garażach wynosi 184 szt. Łączna ilość miejsc postojowych wynosi zatem 212 miejsc, (str.9 projektu budowlanego). Projekt przewiduje budowę 176 mieszkań, co oznacza, że wymagana ilość miejsc postojowych dla tej inwestycji wynosi 212. Analizując spełnienie przez projektowaną inwestycję wyżej opisanych zaleceń, należy stwierdzić, że projektowana inwestycja jest zgodna z wymogami ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] obowiązującego w tym obszarze. Zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i tylko w tym zakresie organ administracji może podjąć działania korygujące tj. w przypadku stwierdzenia naruszeń określonych w tym

przepisie. Oznacza to, że nie podlega weryfikacji organu ten zakres projektu, który nie dotyczy zakresu wynikającego z określonego w tym przepisie. Jak wynika z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego: Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie Wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu1 - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenia te zostały złożone. Organ odwoławczy uznał, że ustalenia planu nie nakładają na inwestorów urządzania dodatkowych miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych lecz urządzenie takich miejsc. Według wyjaśnień inwestora ilość miejsc postojowych niezależnych 179 sztuk przekracza ilość mieszkań (176 szt) w budynku – każde mieszkanie posiada niezależnie dostępne miejsce postojowe, a miejsca podwójne w ilości 33 szt.) przynależeć będą do tego samego właściciela mieszkania (...). Wobec tego, występujące zależne miejsca parkingowe w żaden sposób nie zmniejszają dostępnej liczby miejsc parkingowych, jako że będą one miały tego samego właściciela. Miejsca postojowe w garażach podziemnych i nadziemnych, ich wymiary i lokalizacja, spełniają wymogi zawarte w Rozporządzeniu. W projekcie przewidziano 7 miejsc postojowych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych - ich wymiary i lokalizacja spełniają wymogi zawarte w Rozporządzeniu. Ponadto wszystkie miejsca postojowe dla samochodów osobowych posiadają wymiary 2,5 mx 5 m lub dla osób niepełnosprawnych 3,6x5 m, spełniając wymagania par. 21 ust 1. Potwierdzeniem powyższych wyjaśnień są rysunki projektu budowlanego - A-201 rzut garażu str. 4 i rys. A202 rzut parteru tom 2/2 str. 5 tom 2/2. W powyższym zakresie inwestycja jest zgodna z § 7 ust. 7 pkt 3 lit. a mpzp i rozdziału 3 - "Parkingi i garaże" WT. W projekcie na rysunku A-101 str. 33 tom l, pokazano lokalizację stojaków rowerowych - stojaki zlokalizowano przy każdej klatce schodowej. Oznaczono to na rysunku literą "R" w ramce kwadratowej. Ujęto to oznaczenie również w legendzie rysunku. Dodatkowe stojaki rowerowe znajdują się na kondygnacji garażu podziemnego (rysunek A-201 - tom_2/2_str 4) - pomieszczenie nr 14. Przyjęta w projekcie druga kategoria geotechniczna, obejmuje obiekty budowlane posadowione w prostych i złożonych warunkach gruntowych, wymagające ilościowej i jakościowej oceny danych geotechnicznych i ich analizy, takie jak: a) fundamenty bezpośrednie lub głębokie, b) ściany oporowe lub inne konstrukcje oporowe, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. b, utrzymujące grunt lub wodę, c) wykopy, nasypy budowlane, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. c, oraz inne budowle ziemne, d) przyczółki i filary mostowe oraz nabrzeża, e) kotwy gruntowe i inne systemy kotwiące. Analiza treści wskazanego w treści odwołania przepisu nie daje podstaw do kwestionowania założeń przyjętych przez projektantów obiektu. Autor projektu budowlanego na stronie 29 tom l, określił kategorię projektowanego obiektu jako drugą w prostych warunkach gruntowych, powołując się na rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U.2012.463). Potwierdzają to także dołączone do projektu budowlanego opracowania z października 2016 r. - Opinia geotechniczna, Dokumentacja badań podłoża gruntowego i Projekt geotechniczny, str. 54 - 82 projektu budowlanego tom l - wymagane w przypadku obiektów budowlanych drugiej kategorii geotechnicznej, zgodnie z § 7 ww. rozporządzenia. Agregat jest urządzeniem umożliwiającym działanie instalacji oddymiania garaży w trakcie wystąpienia pożaru, w przypadku braku zasilania z sieci energetycznej -nie jest on więc urządzeniem działającym stale, a jedynie w nadzwyczajnych sytuacjach. Urządzenie to włączy się wyłącznie w wypadku pożaru. Ponadto, w projekcie budowlanym przewidziano dodatkową obudowę agregatu, pełniąca również rolę obudowy akustycznej, zabezpieczającą przed negatywnym oddziaływaniem urządzenia na otoczenie w sytuacjach nadzwyczajnych (która to obudowa zaznaczona została na projekcie zagospodarowania). W opisie w tomie l na stronie 11 projektu budowlanego, znajduje się szczegółowy opis potwierdzający powyższe wyjaśnienia. Organ wyjaśnił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wskazuje ogólne uwarunkowania występujące na terenie dla którego wyznacza warunki zagospodarowania. Szczegółowa analiza warunków geologicznych i wytyczne do projektowania na konkretnym terenie muszą być poprzedzone jednostkowo wykonanymi badaniami uwzględniającymi rodzaj projektowanej inwestycji. Mpzp odwołuje się do konieczności uwzględnienia obowiązujących przepisów odrębnych odpowiednio do kategorii geotechnicznej obiektów. Projektanci posiadający odpowiednie uprawnienia budowlane określili, że projektowany budynek zalicza się do drugiej kategorii geotechnicznej w prostych warunkach gruntowych, co oznacza, że nie jest wymagane opracowanie dokumentacji geologiczno-inżynierskiej (tom l str. 60 projektu budowlanego). Budynek jest posadowiony powyżej poziomu wód gruntowych (posiada tylko 1 kondygnację podziemną). Zostało to zobrazowane na rysunkach przekrojów budynku (tom 2.2 rys. A-301, A-302). Na marginesie wypada zauważyć, że w treści odwołania błędnie wskazano nr stron odnoszących się do powyższego zagadnienia; zatwierdzenie przez organ l instancji niekompletnego projektu budowlanego co będzie wymagało opracowania dodatkowych projektów wykonawczych - w ocenie organu odwoławczego projekt budowlany jest kompletny. Wykonywanie rysunków szczegółowych, nazywanych czasem projektami wykonawczymi, nie świadczy o niekompletności projektu budowlanego. O kompletności projektu świadczy opracowanie go zgodnie z wymaganiami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25.04.2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Wykonanie tych rysunków/projektów może być objęte umową pomiędzy inwestorem i projektantem, i jest to zagadnienie poza kontrolą organów administracji. Wpisane do projektu budowlanego uwagi, odnoszące się do sugestii i możliwości opracowania dla tej inwestycji dodatkowych opracowań nazywanych projektami wykonawczymi, zostały wykreślone przez autorów projektu. Uznano, że były to uwagi nie związane z opracowanym projektem budowlanym, który w obecnej postaci spełnia wymagania określone w przepisach. Ponadto inwestycja została uzgodniona przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie decyzją z 25.07.2109 r., która we wcześniejszej części niniejszej decyzji została przywołana. Nałożone w tej decyzji warunki odnoszą się do etapu realizacji i wykonywania robót budowlanych. Ponadto w opisie konstrukcji wymieniono jako podstawę opracowania projektu konstrukcji m. in. (na str. 40 tom 2/1, pkt. 2b): "Badania hydrogeologiczne z oceną wpływu projektowanej inwestycji na stateczność wału przeciwpowodziowego: "Badania hydrogeologiczne wraz z opinią geologiczną dotyczące wpływu projektowanej inwestycji na działkach nr [...] w obr. [...] na szczelność i stabilność wałów przeciwpowodziowych rzeki W. przy ul. [...] w K." z lipca 2016 r. Według wyjaśnień inwestora opracowanie to było wykonane wyprzedzająco, na potrzeby uzyskania odstępstwa zwalniającego z zakazów realizacji inwestycji w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału, i było załącznikiem do wniosku o odstępstwo. Jako opracowanie dodatkowe, nie wymagane jako dokument do dołączenia w projekcie budowlanym, nie zostało włączone do projektu budowlanego. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa.

Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Budynków przy [...] w K. zarzucając naruszenie:

1/ art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji administracyjnej Prezydenta Miasta K. nr [...].[...] z dnia 27 sierpnia 2019 roku pomimo, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów administracyjnego prawa materialnego i procesowego uzasadniającym jej uchylenie o wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowie udzielenia pozwolenia na budowę;

2/ art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 7 ust. 1 pkt 3, lit. a uchwały NR

[...] Rady Miasta K. z dnia 20 października 2010 roku w sprawie

uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" w K., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, polegające na przyjęciu, iż wysokość budynku objętego planowanym zamierzeniem inwestycyjnym została obliczona prawidłowo oraz wynosi 36 m, a tym samym jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie inwestycji, podczas gdy wysokość budynku została ustalona nieprawidłowo (tj. obliczając wysokość budynku Inwestor nie uwzględnił istniejącego poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku), w konsekwencji czego rzeczywista wysokość budynku przekracza wysokość ustaloną na mocy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na terenie inwestycji nawet o 40 cm;

3/ art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 4 ust. 3 pkt 3 lit. e, Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, w szczególności polegające na przyjęciu za prawidłowe zakwalifikowanie przedmiotowego zamierzenia budowlanego (tj. budynku wysokiego) do drugiej kategorii geotechnicznej, podczas gdy z uwagi na rzeczywistą głębokość posadowienia budynku (tj. od 5,4 m do 4,6 m) winno ono zostać zakwalifikowane do trzeciej kategorii geotechnicznej,

4/ art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, skutkujące zatwierdzeniem projektu budowlanego i wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo niezgodności głębokości posadowienia planowanego zamierzenia budowlanego (tj. od 5,4 m do 4,6 m) z decyzją Marszałka Województwa z dnia 22 listopada 2016 r., zwalniającą z zakazów realizacji przedmiotowej inwestycji w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału przeciwpowodziowego [...], jak również niewskazania na planie zagospodarowania terenu odległości projektowanego budynku od stopy wału;

5/ art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 5 ust. 10 uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 20 października 2010 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]" w K., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, polegające przyjęciu, iż Inwestor prawidłowo zakwalifikował w przedłożonej dokumentacji geotechnicznej warunki gruntowe terenu, na którym zlokalizowane jest planowane zamierzenie inwestycyjne tj. jako "proste warunki gruntowe",-a przez to zaniechanie przez inwestora wykonania dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, podczas gdy obowiązujący na przedmiotowym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, określa warunki gruntowe jako "niekorzystne - złożone warunki podłoża budowlanego, w tym wysoki poziom wód gruntowych", a tym samym w zakresie przygotowania i realizacji inwestycji, nakłada na Inwestora obowiązek przestrzegania obowiązujących przepisów odrębnych, odpowiednio do kategorii geotechnicznej obiektów, w tym wykonania dokumentacji geologiczno-inżynierskiej na etapie pozwolenia budowlanego;

6/ art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, skutkujące zatwierdzeniem przez organ I instancji niekompletnego projektu budowlanego, który jak wynika z opisu w planie zagospodarowania terenu "nie może być wykorzystany do prowadzenia robót budowlanych" i wymaga po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę sporządzenia dodatkowych projektów wykonawczych;

7/ art. 5 ust. 1 pkt 10 i art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z § 204 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zatwierdzenie przez organ I instancji projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, pomimo iż w dokumentacji projektowej przedłożonej przez inwestora brak jest informacji dotyczących zabezpieczenia wykopów wykonywanych w trakcie realizacji przedmiotowej inwestycji,

8/ art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 7 ust. 1 pkt 7 uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 20 października 2010 roku w prawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]" w K., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, skutkujące zatwierdzeniem przez organ I instancji projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, pomimo iż w dokumentacji projektowej przedłożonej przez inwestora nie odniesiono się do zapisów obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie ogrodzenia planowanego zamierzenia budowlanego;

9/ art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 5 ust. 1 - 4, 7,10,12,17, § 6 ust. 1 i 10, § uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 20 października 2010 roku w prawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]" w K., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, skutkujące zatwierdzeniem przez organ I instancji projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, pomimo iż w dokumentacji projektowej przedłożonej przez inwestora nie odniesiono się do zapisów obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zasad ochrony dziedzictwa kulturowego oraz dóbr kultury współczesnej i krajobrazu, w tym stref nadzoru archeologicznego i ochrony konserwatorskiej, jak również zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, w tym poziomu hałasu, kwestii wyznaczenia strefy terenów zagrożenia powodziowego;

10/ art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, skutkujące zatwierdzeniem przez organ I instancji niekompletnego projektu budowlanego, z uwagi na fakt pominięcia w przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej, dokumentacji oceniającej wpływ projektowanego przedsięwzięcia na szczelność i stabilność wałów rzeki W., pomimo iż w części projektu budowlanego zawierającej opis konstrukcyjny została ona wykazana,

11/ art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 83 § 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, polegające na przyjęciu, iż w ramach przedmiotowego zamierzenia budowlanego Inwestor posiada wymagane prawem pozwolenie na usunięcie drzew kolidujących z projektowanym budynkiem, podczas gdy inwestor nie przedłożył wraz z dokumentacją projektową zezwolenia (decyzji administracyjnej), o którym mowa w art. 83 § 1 ustawy o ochronie środowiska, poprzestając wyłącznie na przedłożeniu postanowienia dotyczącego uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska pod kątem zieleni, co w konsekwencji doprowadziło do zaniechania ustalenia kompensacji przyrodniczej związanej z planowanym zamierzeniem inwestycyjnym,

12/ art. 7 oraz 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 26 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, polegające na przyjęciu, iż inwestor legitymuje się ważnymi warunkami technicznymi przyłączenia do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej oraz ciepłowniczej, podczas gdy warunki techniczne przedłożone przez inwestora wraz z dokumentacją projektową utraciły ważność,

13/ art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, skutkujące zatwierdzeniem przez organ I instancji projektu budowlanego i wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo niezgodności projektowanego budynku (tj. ilości mieszkań, ilości miejsc postojowych oraz powierzchni) z uzgodnionymi projektami planu operacyjnego ochrony przed powodzią na etapie budowy i eksploatacji;

14/ art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, skutkujące zatwierdzeniem przez organ I instancji projektu budowlanego i wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo niezgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z uzgodnieniem z ZIKIT w K. zawartym w piśmie z dnia 25 sierpnia 2016 roku, w sprawie zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności poprzez nieoznaczenie ogólnodostępnych miejsc postojowych na planie zagospodarowania terenu, jak również nieokreślenie w jaki sposób zostały zapewnione ogólnodostępne miejsca postojowe,

15/ art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, skutkujące zatwierdzeniem przez organ I instancji projektu budowlanego i wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo niezgodności dotyczącej określenia ilości miejsc postojowych, występującej pomiędzy częścią opisową projektu drogowego, a częścią projektu budowlanego zawierającą opis zagospodarowania terenu oraz plan zagospodarowania terenu,

16/ § 8 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez zatwierdzenie przez organ I instancji projektu budowlanego pomimo, iż projekt drogowy przedłożony przez Inwestora nie spełnia wymogów dotyczących formy projektu budowlanego, a w szczególności poprzez nie opatrzenia go datą opracowania, jak również wykonania układu drogowego na niezaklauzulowanej mapie;

17/ § 5 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez zatwierdzenie przez organ I instancji projektu budowlanego pomimo, iż nie spełnia on wymogów dotyczących formy projektu budowlanego, a w szczególności poprzez częściowy brak numeracji stron projektu.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.

Zgodnie z dyspozycja art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 (dalej; ustawa) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Z kolei przepis art. 25 ust 3 w/w ustawy przesądza, iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W oparciu o w/w regulację w postępowaniu o udzielenia pozwolenia na budowę organ ma obowiązek dokonania sprawdzenia zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego o ile dla terenu, na którym inwestycja ma być realizowana plan taki obowiązuje, jeżeli nie - to zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. W dalszej kolejności zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletności projektu budowlanego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

W niniejszej sprawie kontrola, o której mowa wyżej nie została prawidłowo przeprowadzona. Odnosząc się do oceny decyzji organu I instancji, wbrew stanowisku organu odwoławczego, nie jest ona lakoniczna i esencjonalna (str. 2 decyzji organu II instancji) ale właściwie żadna. Organ ogranicza się do wskazania, że inwertor złożył oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, stwierdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazania, że projekt zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanym oraz, że projekt budowlany jest kompletny, ma wymagane opinie i uzgodnienia, że został sporządzony przez osoby uprawnione. W istocie nie przeprowadzono na tym etapie żadnej kontroli, która by wykazała, na czym polega zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność projekt zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanym ani jakie to wymagane prawem opinie i uzgodnienia i pozwolenia do projektu budowlanego załączono. Decyzja taka w obrocie prawnym nie powinna się ostać, gdyż nie poddaje się kontroli.

Odnosząc się natomiast do decyzji organu II instancji wskazać należy, iż kontrola ta ograniczała się do oceny zgodności projektu budowlanego z zapisami planu miejscowego oraz odniesieniu się do zarzutów odwołania, które tylko w niewielkim stopniu dotyczyły zakresu kontroli projektu budowlanego, o którym mowa wyżej tj. określonego przepisem art. 35 ust 1 ustawy (zarzuty dotyczące kompletności projektu budowlanego oraz kwestii dopuszczalnego przesłaniania). Organ uchylił się przede wszystkim od oceny czy projekt zagospodarowania działki lub terenu jest z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Nie przeprowadzono także oceny zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Już sam ten fakt czyni decyzję wadliwą w stopniu, który uzasadnia eliminację jej z obrotu prawnego.

Wątpliwości sądu budzi jedna jeszcze kwestia. Mianowicie, że pozwolenie na budowę wydano w istocie nie na jeden a na dwa odrębne budynki. Organ II instancji wskazuje bowiem, że budynek składa się z dwóch segmentów połączonych przewiązką na 4 kondygnacji. Podaje także dwie, różne wysokości tych segmentów i liczbę kondygnacji.

W orzecznictwie przyjął się pogląd, iż wadliwym jest wydanie pozwolenia na budowę dla obiektów budowlanych (budynków) tj. więcej niż jednego obiektu połączonych jedynie funkcjonalnie w sytuacji, kiedy pozwolenie dotyczy tylko jednego obiektu. Jak zasadnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2019 r. II OSK 1187/17 ogólnie pojęte przepisy prawa budowlanego nie przewidują ustalania dla jednego budynku dwóch oddzielnych max. wysokości. W tym samym orzeczeniu NSA wskazuje, że na podstawie Prawa budowlanego możliwe jest objęcie jedną inwestycją więcej niż jednego budynku, co nie skłania do oceny, że jedno zamierzenie inwestycyjne może/powinno być kwalifikowane, jako realizacja tylko jednego budynku

Wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Jeżeli zatem mamy do czynienia z wieloma obiektami, które są trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadają fundamenty i dach to fakt ich połączenia na poziomie podziemnym czy naziemną przewiązką nie czyni z nich jednego obiektu. Są to odrębne obiekty budowlane jedynie funkcjonalnie ze sobą powiązane.

Jak wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 8 października 2013 r. II SA/Kr 731/13 "w istocie obiekty, nazywane "segmentami", mają stanowić dwa budynki odrębne, niepołączone (nad powierzchnią ziemi) z budynkiem istniejącym. To, że wszystkie trzy budynki mają być "połączone" kondygnacją podziemną oznacza jedynie funkcjonalne ich powiązanie, a nie przesądza o rodzaju zamierzonej inwestycji. Stanowisko to potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny który oddalił skargę kasacyjną od w/w wyroku wyrażając taki sam pogląd prawny jak zaprezentowane wyżej przez WSA w Krakowie (wyrok z 15 czerwca 2016 r. II OSK 2484/14).b Także w wyroku z 20 października 2016 r. II SA/Kr 757/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazuje, iż połączenie budynków kondygnacją podziemną, oznacza jedynie funkcjonalne ich powiązanie, a nie przesądza o rodzaju inwestycji.

Wyżej przytoczone orzeczenie wydane zostały w stanach faktycznych, gdy pozwolenie na budowę wydane było dla "budynku", gdy w istocie dotyczyło budynków jedynie funkcjonalnie połączonych garażem podziemnym. W ocenie sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, także funkcjonalne powiązanie budynków przewiązką zlokalizowaną nie na kondygnacji naziemnej (co uzasadniać by mogło przyjęcie, że jeden budynek składa się z różnych brył) ale przewiązką napowietrzną uzasadnia przyjęcie, że są to w istocie dwa budynki jedynie funkcjonalnie połączone i pozwolenie na budowę powinno być wydane dla zespołu dwóch budynków połączonych przewiązką a nie jednego budynku.

Odnosząc się do zarzutów skargi, w ocenie sądu w większości nie zasługiwały na uwzględnienie. Przepis z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065) stanowi, iż wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Przepis ten ma zastosowanie do oceny projektu budowlanego w aspekcie jego zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który określa maksymalną, dopuszczalną wysokość zabudowy. W ocenione sądu organ poddał kontroli projekt budowlany w zakresie dopuszczalnej wysokości zabudowy zgodnie z tym przepisem. Wskazał bowiem jaki jest poziom terenu przy wejściu budynku oraz poziom górnej warstwy wykończenia nad ostatnią kondygnacją. Tak mierzony budynek czy jak mowa o tym wyżej budynki są niższe od popuszczonej planem wysokości zabudowy tj. 36 m.

Odnośnie zarzutu braku kontroli dokumentacji geologicznej, jaka do projektu budowlanego została dołączona wskazać należy, iż zakres kontroli, jaką organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonuje wyznacza przepis art. 35 ust 1 ustawy. Zakreśla on kompetencje organu, poza które nie może wykraczać. Zgodnie z tym przepisem organ bada jedynie czy projekt budowlany jest kompletny oraz czy posiada wymagane odrębnymi przepisami opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Nie ocenia natomiast czy te opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia są merytorycznie poprawne. Za treść tych opracowań odpowiedzialność ponoszą ich autorzy. Organ nie może dokonywać oceny, do której nie uprawnia go w sposób wyraźny przepis prawa. Pogląd o braku podstaw, by domniemywać kompetencje organu do kontroli zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi innych kwestii niż zgodność z tymi przepisami projektu zagospodarowania działki lub terenu jak się wydaje w orzecznictwie jest utrwalony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia z dnia 13 lutego 2020 r. II SA/Bk 783/19, że organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa (poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu, w zakresie kontroli projektu budowlanego dokonywanej na podstawie art. 35 ust. 1 p.b., oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (tj. uchylony art. 35 ust. 2 p.b.) i stanowiłaby naruszenie kardynalnej zasady związania organów administracji publicznej prawem. Sprawdzanie zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało więc ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b.). Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 14 stycznia 2020 r. II SA/Ol 953/19 wskazuje, iż tylko projekt zagospodarowania działki (terenu) - podlega kontroli właściwych organów w pełnym zakresie, tj. pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (zob. art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b.). Natomiast kontrola projektu architektoniczno-budowlanego, poza sprawdzeniem wymogów z art. 35 ust. 1 pkt 3-5 p.b., ograniczona została do kryteriów określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 listopada 2019 r. II SA/Bd 469/19 podkreślono też, że organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Sprawdzanie zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, ogranicza się do projektu zagospodarowania działki. Przytoczyć na koniec można jeszcze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 stycznia 2019 r. II SA/Gl 845/18 w którym wskazano, iż sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b.). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 p.b. oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.).

Wskazać też należy, iż zgodnie a art. 34 ust 4 pkt 4 ustawy projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Jest w orzecznictwie przyjętym w zasadzie zgodnie, że o potrzebie wykonania badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych decyduje projektant a nie organ administracji architektoniczno-budowlanej. Dla przykładu przytoczyć można wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2019 r. II OSK 757/19 w którym wskazano, iż w art. 34 ust. 3 pkt 4 p.b. zamieszczony został wymóg zawarcia w projekcie budowlanym w zależności od potrzeb wynikających ze specyfiki uwarunkowań danego terenu wyników badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych. Z tej normy należy wywieść wniosek, iż nie jest to obligatoryjny element projektu budowlanego i to od projektanta zależy zakres i rodzaj wykonanych badań, oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2018 r. II OSK 2125/17 w którym orzeczono, iż skoro wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych należy wykonać w zależności od potrzeb, to wymóg dołączenia do projektu wyników takich badań nie jest obligatoryjny. Przytoczyć też można wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2018 r. II SA/Gd 722/17 gdzie wskazano, że projekt budowlany, w zależności od potrzeb, powinien zawierać wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. To projektant konstrukcji obiektu budowlanego decyduje o tym, czy w danej sprawie występuje potrzeba przeprowadzenia badań geologiczno - inżynierskich, a jeżeli taka potrzeba istnieje, wyniki tych badań dołączane są do projektu budowlanego. Z powyższego przepisu nie wynika, że organ wydający pozwolenie na budowę może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia ww. badań.

Przepis art. 20 ust 1 pkt 1 ustawy stanowi, iż do podstawowych obowiązków projektanta należy:

1) opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej;

1a) zapewnienie, w razie potrzeby, udziału w opracowaniu projektu osób posiadających uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności oraz wzajemne skoordynowanie techniczne wykonanych przez te osoby opracowań projektowych, zapewniające uwzględnienie zawartych w przepisach zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w procesie budowy, z uwzględnieniem specyfiki projektowanego obiektu budowlanego.

Z kolei art. 12 ust 6 ustawy stanowi, iż osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie są odpowiedzialne za wykonywanie tych funkcji zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej oraz za należytą staranność w wykonywaniu pracy, jej właściwą organizację, bezpieczeństwo i jakość.

Z przepisów tych wynika, iż to projektant, jako osoba wykonywująca samodzielne funkcje techniczne w budownictwie (art. 12 ust 1 ustawy) decyduje czy wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych są w danym projekcie budowlanym wymagane. Do niego też a nie organu, który jak owa wyżej kompetencji ustawowych w tym przedmiocie nie ma, należy ocena opracowań geologicznych które stanowią część projektu budowlanego. W końcu to projektant odpowiada za dokonaną przez siebie ocenę a zatem prawidłowość dokumentacji geodezyjnej stanowiącej część projektu budowlanego. Dodać też należy, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest źródłem prawa hierarchicznie najniższym. Oceną potrzeby wykonania dodatkowej ekspertyzy geologicznej oraz merytoryczną oceną tej ekspertyzy projektant winien dokonać w przede wszystkim w aspekcie przepisów Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. poz. 463).

Konkludując stwierdzić należy, iż organ nie mógł dokonać legalnej, merytorycznej oceny dołączonej do projektu budowlanego dokumentacji geologicznej (ani nawet konieczności jej sporządzenia), bo żadne przepisy do takiej kontroli go nie uprawniają. Ocena ta leży w wyłącznej kompetencji projektanta.

Ponownie rozpoznając sprawę organ oceni przede wszystkim czy postępowanie dotyczy jednego czy dwóch budynków oraz dokona kompleksowej oceny projektu budowlanego w aspekcie, o którym mowa w art. 35 ust 1 ustawy. Oceny zgodności projektowanych budynków z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie dopuszczalnej wysokości obiektów organ dokona przy uwzględnieniu brzmienia przepisu § 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065).

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz także art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.