Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2349/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko, sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 marca 2021 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. Sp. K. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

I.

Decyzją z [...] czerwca 2020 r. nr [...] Prezydent [...] działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), wniósł sprzeciw do zgłoszenia inwestora B. Sp. z o.o. Sp.k. w W. z 19 lutego 2020 r. dotyczącego instalacji urządzenia reklamowego, na którym będą instalowane zmienne siatki winylowe zadrukowane grafiką reklamową wraz z oświetleniem na elewacji zachodniej budynku przy al. [...] na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] w Dzielnicy [...].

Wyjaśnił, że postanowieniem Nr [...] z [...] marca 2020 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w zgłoszeniu w terminie 14 dni od daty otrzymania pisma. Inwestor odebrał ww. postanowienie [...] kwietnia 2020 r. w związku z powyższym termin na uzupełnienie upływał 16 kwietnia 2020 r. Natomiast zgodnie z art. 15zzs ust. 1 dodanym ustawą z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568), w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych w postępowaniu administracyjnym nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Jednocześnie zgodnie z art. 15zzs ust. 7 ww. ustawy, czynności dokonane w okresie zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID są skuteczne. Powyższe oznacza, że termin wyznaczony w postanowieniu nie biegnie do czasu zakończenia stanu epidemii lub zagrożenia epidemicznego i termin rozpocznie bieg po zakończeniu stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego. Natomiast w przypadku, jednak, gdy strona pomimo, iż termin dla niej nie biegnie, uzupełni braki, czynność należy uznać za dokonaną (czynności dokonane przez strony w okresie stanu epidemii lub zagrożenia epidemicznego są skuteczne).

Pismem z 21 kwietnia 2020 r. inwestor przedłożył uzupełnienie, w związku z powyższym organ uznał uzupełnienie na postanowienie Nr [...] z [...] marca 2020 r. za dokonane. Po jego przeanalizowaniu stwierdził, że inwestor nie wywiązał się w pełni z nałożonych obowiązków i decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2020 r. wniósł sprzeciw do ww. zgłoszenia.

Po rozpatrzeniu odwołania, wskazującego m.in. że pismo z 21 kwietnia 2020 r. stanowiło częściowe uzupełnienie braków wskazanych postanowieniem z [...] marca 2020 r. organ decyzją Nr [...] z [...] maja 2020 r. uchylił decyzję własną z [...] kwietnia 2020 r. w trybie art. 132 § 1 k.p.a.

Organ wskazał, że 16 maja 2020 r. weszła w życie uchwalona w dniu 14 maja 2020 r. ustawa o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. 2020 r. poz. 875). W związku z powyższym z dniem 24 maja 2020 r. terminy, o których była mowa w art. 15zzr ust. 1 i 15zzs, których bieg jeszcze się nie rozpoczął rozpoczną swój bieg, a terminy zawieszone będą biegły dalej. Oznacza to, że czternastodniowy termin na uzupełnienie braków, wyznaczony w postanowieniu Nr [...] z [...] marca 2020 r. biegnie od 24 maja 2020 r. i inwestor ma czas na ich kompletne uzupełnienie. O powyższym fakcie poinformowano inwestora w decyzji Nr [...] z [...] maja 2020 r., jak również zawiadomieniem z 26 maja 2020 r.

W powyższej sprawie organ uznał, że termin na uzupełnienie braków upływał 7 czerwca 2020 r. Natomiast z uwagi, że dzień ten przypadał w niedzielę, termin upływał następnego dnia - 8 czerwca 2020 r.

W wyznaczonym terminie inwestor nie przedłożył kolejnego uzupełnienia braków.

Po przeanalizowaniu złożonego uzupełnienia organ stwierdził, że inwestor nie wywiązał się w pełni z nałożonych obowiązków wynikających z postanowienia.

Został nim zobowiązany do dostosowania materiału, z którego będzie wykonana siatka reklamowa jako materiału niepalnego. Reklamę, zakrywającą ściany zewnętrzne należy traktować jako rodzaj okładziny elewacyjnej. Zgodnie z § 216 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065), w przypadku budynków wyższych niż 25 m, użyta tkanina powinna być wykonana z materiału niepalnego. Ocena materiału jako niepalny powinna być potwierdzona przez akredytowaną jednostkę naukowo-badawczą, uprawnioną do oceny materiałów stosowanych w budownictwie. Należy podkreślić, że kategoria "NIEPALNY" jest kategorią odrębną dla kategorii "TRUDNOZAPALNY" czy "NIEZAPALNY". Oznacza to, że materiał certyfikowany tylko jako "niezapalny" nie spełnia warunku określonego w ww. rozporządzeniu, ponieważ nie jest "niepalny". Ewentualna zgoda na odstępstwo od obowiązujących przepisów może być udzielona w trybie opisanym w rozporządzeniu, w oparciu o uzgodnienie z Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej.

W powyższej sprawie inwestor planuje zastosowanie tkaniny powlekanej Tupront Mesh, która kwalifikuje się jako wyrób niezapalny (strona 11 akt). W związku z powyższym planowana inwestycja narusza § 216 ust. 8 rozporządzenia ws. warunków technicznych.

Inwestor został również zobowiązany do przedłożenia uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej. Nie przedłożył powyższego. Należy wziąć pod uwagę, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz.U. z 2015 r. poz. 2117) zawieszenie reklamy na budynkach wyższych niż 25 m wymaga uzgodnienia. Rzeczoznawca powinien przeanalizować zagrożenie ewentualnego przenoszenia się ognia pomiędzy kondygnacjami, stanowiącymi odrębne strefy pożarowe, a wynikającego z przyjętego sposobu zawieszenia reklamy. Budynek należący do grupy wysokości średniowysokie, wysokie lub wysokościowe, zawierający strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III lub ZL IV jest obiektem budowlanym istotnym ze względu na konieczność zapewnienia ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem.

Brak uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej uniemożliwia potwierdzenie czy dana inwestycja nie spowodowuje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia.

Jednocześnie inwestor został zobowiązany do przedłożenia pozytywnej opinii Wydział Ochrony Krajobrazu Miasta Biura Architektury i Planowania Przestrzennego. Budynek, na którym planuje się instalację urządzenia reklamowego położony jest na działce nr ewid. [...] z obrębu [...], która znajduje się na terenie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] i [...] - Uchwała Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2002r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2002 r. Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z § 14 planu wszelka zabudowa i zagospodarowanie pod względem funkcjonalnym i przestrzennym powinna uwzględniać: wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury oraz walory architektoniczne i krajobrazowe. Organem właściwym do oceny wkomponowania nośnika reklamowego w elewację budynku jest Wydział Ochrony Krajobrazu Miasta Biura Architektury i Planowania Przestrzennego. Dodatkowo zgodnie z § 25 planu wprowadza się ochronę ekspozycji Alei [...] i ulicy S. Pozytywna opinia potwierdza zapewnienie estetyki i ochronę ekspozycji ul. [...] . W związku z powyższym w ocenie organu planowana inwestycja narusza zapisy § 14 i 25 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jednocześnie organ zwrócił uwagę na szereg zgłoszeń dokonywanych przez Spółkę, tj.:

1. zgłoszenie z 5 września 2019 r. dotyczące "instalacji metodą miękkiego montażu wymiennych winyli zadrukowanych grafiką reklamową na elewacji zachodniej budynku" mieszkalnego wielorodzinnego przy al. [...] położonego na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] w Dzielnicy [...], znak sprawy: [...]. Z uwagi na nieuzupełnienie braków w terminie wyznaczonym w postanowieniu Nr [...] z [...] września 2019 r., decyzją Nr [...] z [...] października 2019 r. organ wniósł sprzeciw do zgłoszenia. Inwestor nie odwołał się od powyższej decyzji;

2. zgłoszenie z 9 października 2019 r. dotyczące "montażu wymiennych winyli zadrukowanych grafiką reklamową na elewacji zachodniej budynku przy al. [...] wraz z oświetleniem" na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] w Dzielnicy [...], znak sprawy: [...]. Z uwagi na zrealizowanie inwestycji przed dokonaniem skutecznego zgłoszenia w organie administracji architektoniczno- budowlanym, decyzją Nr [...] z [...] listopada 2019 r. organ wniósł sprzeciw do zgłoszenia. Inwestor odwołał się od powyższej decyzji. Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z [...] maja 2020 r. umorzył postępowanie odwoławcze z uwagi na wycofanie odwołania przez inwestora;

3. zgłoszenie z 10 października 2019 r. dotyczące "montażu wymiennych zadrukowanych grafiką reklamową na elewacji zachodniej budynku" przy al. [...] na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] w Dzielnicy [...], znak sprawy: [...]. Z uwagi na zrealizowanie inwestycji przed dokonaniem skutecznego zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej, decyzją Nr [...] z [...] listopada 2019 r. organ wniósł sprzeciw do zgłoszenia. Inwestor odwołał się od powyższej decyzji. Postępowanie odwoławcze toczy się u Wojewody [...];

4. zgłoszenie z 19 lutego 2020 r. (rozpatrywane w niniejszej sprawie) dotyczące "instalacji urządzenia reklamowego, na którym będą instalowane zmienne siatki winylowe zadrukowane grafiką reklamową wraz z oświetleniem" na elewacji zachodniej budynku przy al. [...] na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] w Dzielnicy [...] , znak sprawy; [...];

5. zgłoszenie z 20 marca 2020 r. dotyczące "instalacji urządzenia reklamowego, na którym będą instalowane zmienne siatki winylowe zadrukowane grafiką reklamową połączoną z muralem na elewacji zachodniej budynku przy al. [...] wraz z oświetleniem LED" na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] w Dzielnicy [...], znak sprawy: [...]. Postanowieniem Nr [...] z [...] kwietnia 2020 r. organ nałożył obowiązek uzupełnienia nieprawidłowości. Postępowanie nie zostało zakończone.

Zgłoszenie nr 3 znajduje się u Wojewody [...], który prowadzi postępowanie odwoławcze, a zgłoszenie nr 5 nie zostało zakończone. W związku z powyższym zgłaszane przez Spółkę zamierzenia budowlane kolidują ze sobą. Tym samym organ nie może przyjąć zgłoszenia, które w sposób odmienny przewidywałoby realizację inwestycji w tym samym miejscu. Zgłoszenie robót budowlanych obejmujące zamierzenie budowlane zaprojektowane w dokładnie tym samym miejscu na nieruchomości co we wcześniejszych czy późniejszych zgłoszeniach powoduje, że w przypadku rozpoczęcia realizacji jednego z zamierzeń następuje odpowiednio brak możliwości realizacji drugiego i kolejnego zamierzenia, co stanowi tym samym wadę polegającą na niewykonalności dokonanego zgłoszenia. Ponadto wszystkie złożone zgłoszenia są niemal identyczne i nie jest dla organu zrozumiałe, w jakim celu są składane, poza wprowadzeniem celowego chaosu.

II.

Po rozpatrzeniu odwołania Spółki Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Wyjaśnił, że przepisy prawa przewidują dwa odrębne powody sprzeciwu. Pierwszym, zgodnie z art. 30 ust. 5c P.b. jest niedopełnienie przez inwestora we właściwym terminie obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów, mimo wezwania go do tego przez organ postanowieniem. Drugim rodzajem sprzeciwu jest zgodnie z art. 30 ust. 6 P.b. stwierdzenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego na podstawie zgłoszenia nie jest dopuszczalna z powodów merytorycznych.

Dostrzec trzeba, iż stosownie do normy wyrażonej w art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Jak więc wynika z przywołanego przepisu prawa, organ ma obowiązek wniesienia sprzeciwu w przypadku niedopełnienia przez inwestora we właściwym terminie obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów mimo wezwania go do tego przez organ w drodze postanowienia.

Zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem z 19 lutego 2020 r. obejmuje instalację urządzenia reklamowego. Organ I instancji dokonując analizy przedłożonej dokumentacji stwierdził w nim nieprawidłowości oraz braki i zgodnie z przytoczonym wyżej art. 30 ust. 5c P.b. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w zgłoszeniu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z innymi aktami. Termin na wykonanie obowiązków nałożonych postanowieniem z [...] marca 2020 r. został zachowany, jednakże inwestor nie uzupełnił wszystkich braków wskazanych ww. postanowieniem.

W związku z powyższym Prezydent [...] decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2020 r., wydaną na mocy art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. wyraził sprzeciw w sprawie zgłoszenia instalacji siatki winylowej, tj. z uwagi na fakt, że zgłoszenie narusza m.in. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisy § 216 ust. 8 rozporządzenia ws. warunków technicznych.

W ocenie Wojewody prawidłowo przeprowadzono postępowanie przed organem I instancji, ponieważ inwestor w dniu 2 kwietnia 2020 r. odebrał postanowienie z [...] marca 2020 r. o nałożonym obowiązku uzupełnienia odwołania. Skarżący w dniu 16 kwietnia 2020 r. przedstawił Prezydentowi [...] pierwszą część uzupełnienia. Zgodnie z art. 15zzs ust. 1 pkt 6 dodanego ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach administracyjnych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Ustawa z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875) uchyliła art. 15zzr i art. 15zzs (art. 46 pkt 20). Ustawa ta weszła w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, to jest w dniu 15 maja 2020 r., jednakże skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminów pojawia się dopiero po siedmiu dniach od daty wejścia w życie ustawy, to jest z dniem 24 maja 2020 r. Ten dzień jest pierwszym dniem terminów, których bieg się nie rozpoczął oraz pierwszym dniem kontynuacji biegu terminu rozpoczętego przed jego zawieszeniem przez ustawę COVID-19 (art. 68 ust. 1 i 2 oraz ust. 6 i 7 ustawy o zmianie ustawy COVID-19). Biorąc pod uwagę powyższe uznać należy, że odwołanie zostało wniesione w terminie. W związku z powyższym Inwestor miał czas na uzupełnienie drugiej część postanowienia z [...] marca 2020 r. do dnia 8 czerwca 2020 r.

Kompletność zgłoszenia jest podstawowym warunkiem, od spełnienia którego ustawodawca uzależnił możliwość skorzystania z uproszczonej procedury realizacji robót budowlanych, nieuzupełnienie przez inwestora braków zgłoszenia obliguje właściwy organ do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji.

W przedmiotowej sprawie organ I instancji wezwał Inwestora do uzupełnienia zgłoszenia z dnia 19 lutego 2020 r. a po bezskutecznym upływnie terminu wskazanego w postanowieniu słusznie wniósł sprzeciw.

Prezydent [...] słusznie zauważył, że podobne postepowanie toczyło się u Wojewody [...]. W czasie wydania decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z [...] czerwca 2020 r., organ odwoławczy nie zakończył swojego postępowania. Nadto, Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2020 r. utrzymał w mocy sprzeciw zgłoszony decyzją Prezydenta [...] Nr [...] z [...] listopada 2019 r. dotyczący zgłoszenia z 9 października 2019 r. z powodu zrealizowania robót.

W związku z powyższym Wojewoda podzielił argumentację organu I instancji, że "zgłoszenie robót budowlanych obejmujące zamierzenie budowlane zaprojektowane w dokładnie tym samym miejscu na nieruchomości co we wcześniejszych czy późniejszych zgłoszeniach powoduje, że w przypadku rozpoczęcia realizacji jednego z zamierzeń następuje odpowiednio brak możliwości realizacji drugiego i kolejnego zamierzenia, co stanowi tym samym wadę polegającą na niewykonalności dokonanego zgłoszenia".

III.

Skargę na powyższą decyzję wywiodła B. Sp. z o.o. Sp.k. w W. zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie:

1. rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy:

a) art. 7, art. 75 § 1, art. 77 oraz 80 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia prawidłowego stanu faktycznego, niedokonanie wszechstronnej i swobodnej oceny całego zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji niedostateczne wyjaśnienie sprawy, przejawiające się m.in. w niezbadaniu przez organy, czy w przedmiotowej sprawie zaistniały wszystkie przesłanki konieczne do wydania zaskarżonej decyzji;

b) art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie skarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, które w żadnej części uzasadnienia nie zostały rozwinięte i zdefiniowane, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania do obywateli do organów państwowych oraz de facto uniemożliwia stronom kontrolę zaskarżonej decyzji;

c) w wyniku naruszenia wskazanych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, także rażące naruszenie art. 6 k.p.a., stanowiącego, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej;

2. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, będące następstwem nieprawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a także błędnego zastosowania prawa materialnego:

a) art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. poprzez arbitralne przyjęcie przez organ I instancji i powielenie tej konkluzji przez organ odwoławczy, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do złożenia sprzeciwu do zgłoszenia dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji zamiennych siatek winylowych zadrukowanych grafiką reklamową wraz z oświetleniem na elewacji zachodniej budynku przy al. [...], podczas gdy w dniu wydania decyzji sprzeciwowej przez organ I instancji w obrocie prawnym funkcjonowała decyzja Prezydenta [...] wnosząca sprzeciw nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., a decyzja ją uchylająca tj. decyzja nr [...] z [...] maja 2020 r. w dniu wydania decyzji organu I instancji nie była ostateczna w administracyjnym toku instancji, co prowadzi do konstatacji, iż w dniu wydania decyzji przez organ I instancji w obrocie prawnym funkcjonowały 2 decyzje w przedmiocie sprzeciwu co do jednego zgłoszenia;

b) art. 30 ust. 2 pkt 6 P.b. poprzez arbitralne uznanie, że przesłankę wniesienia przez organ I instancji sprzeciwu od zgłoszonych robót budowlanych stanowi fakt, iż dla danej inwestycji prowadzone są przez organ I instancji inne postępowania zgłoszeniowe.

Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie w całości i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o orzeczenie o kosztach postępowania (w tym o kosztach zastępstwa adwokackiego, pomimo że Spółka nie była reprezentowana przez adwokata - przyp. Sądu).

IV.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

V.

Skarga jest niezasadna.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że zgodnie z mającym zastosowanie w niniejszej sprawie art. 30 ust. 6 P.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli:

1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę;

2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy;

3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje.

Organy zastosowały w sprawie art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. stwierdzając przede wszystkim, że zgłoszenie nie może pozostać nieoprotestowane sprzeciwem z uwagi na sprzeczność przewidzianego w nim zamierzenia z przepisami prawa oraz niezgodność z planem miejscowym. Należy przy tym zauważyć, że zgłoszenie zostało wniesione na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 P.b.

Wcześniej jednak organ, postanowieniem z [...] marca 2020 r. nr [...]skierował do Skarżącej wezwanie do usunięcia braków zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 5c P.b. Warunkiem skuteczności tego wezwania było jego wydanie przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu. Nałożenie tego obowiązku przerywa bowiem bieg 21-dniowego terminu na wniesienie sprzeciwu. Jak wskazano, postanowienie wydano w dniu 10 marca 2020 r. zaś nadano je przesyłką poleconą w dniu następnym (11 marca 2020 r. - zob. przesyłka polecona nr [...]). Tym samym organ skutecznie wezwał Skarżącą do uzupełnienia zgłoszenia, czym skutecznie też przerwał bieg terminu na zgłoszenie sprzeciwu, który biegnie od nowa po ewentualnym dokonaniu uzupełnienia zgłoszenia lub po upływie terminu.

W warstwie merytorycznej sprawy należy podzielić uwagi organów, co do niezgodności inwestycji z § 216 ust. 8 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Zgodnie z jego brzmieniem, w przypadku budynków wyższych niż 25 m, użyta powyżej tej wysokości tkanina powinna być wykonana z materiału niepalnego. Charakter tego materiału musi wynikać z dokumentów technicznych. Słusznie podkreśla organ I instancji, że kategoria "NIEPALNY" jest kategorią odrębną dla kategorii "TRUDNOZAPALNY" czy "NIEZAPALNY". Oznacza to, że materiał certyfikowany jako "niezapalny" nie spełnia warunku określonego w ww. rozporządzeniu, ponieważ nie jest "niepalny". Już z tej przyczyny słusznie zgłoszono sprzeciw (sam baner miałby mieć wymiary 11,6 m x 27 m). Nie można tego przepisu rozumieć w ten sposób, że nie odnosi się on do siatek reklamowych, jakie Skarżąca montuje na budynkach. Z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe wymagane jest stosowanie materiału niepalnego i traktowanie go tak jakby był okładziną ściany zewnętrznej.

Podzielić również należy stanowisko organów, że Spółka nie przedłożyła żądanego uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej zawieszenie reklamy na budynkach wyższych niż 25 m wymaga takiego uzgodnienia. Brak uzgodnienia uniemożliwia uznanie czy dana inwestycja nie spowodowuje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, co ma priorytet we wszelkiego rodzaju ocenach zamierzeń budowlanych.

Sąd zgadza się również ze stanowiskiem organów, o nieprzedłożeniu pozytywnej opinii Wydział Ochrony Krajobrazu Miasta Biura Architektury i Planowania Przestrzennego. Budynek umiejscowiony na działce nr ewid. [...] obr. [...] znajduje się na terenie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] i [...]. W myśl § 14 planu wszelka zabudowa i zagospodarowanie pod względem funkcjonalnym i przestrzennym powinna uwzględniać: wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury oraz walory architektoniczne i krajobrazowe. Organem właściwym do oceny wkomponowania nośnika reklamowego w elewację budynku jest Wydział Ochrony Krajobrazu Miasta Biura Architektury i Planowania Przestrzennego. Zgodnie zaś z § 25 planu wprowadza się ochronę ekspozycji Alei [...] i ulicy S. Pozytywna opinia potwierdza zapewnienie estetyki i ochronę ekspozycji ul. [...]. Brak opinii nie pozwala na uznanie, że spełnione są wymagania stawiane § 14 i § 25 powołanego planu.

VI.

Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie, ze względu na niedostrzeżenie tego, że decyzja o sprzeciwie z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] nie uwzględniała ani zawieszenia terminów procesowych na mocy art. 15zzs ust. 1 ustawy o zwalczaniu COVID, ani też jedynie częściowego wykonania przez Spółkę postanowienia z 10 marca 2020 r. przy nadal zachowanym terminie, zgłoszona wcześniej decyzja o sprzeciwie została uchylona. Skoro bowiem w dacie orzekania nie minął Spółce termin na uzupełnienie braków zgłoszenia, to nie można było wnieść sprzeciwu.

Nadto, co istotne, z uwagi na wprowadzenie z dniem 14 marca 2020 r. na terenie Polski stanu zagrożenia epidemicznego (na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego - Dz.U. z 2020 r. poz. 433), a później od dnia 20 marca 2020 r. - stanu epidemii (na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii - Dz.U. z 2020 r. poz. 491) terminy procesowe nie biegły a te już rozpoczęte zostały wstrzymane.

Zgodnie z art. 15 zzs ust. 1 pkt 6 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm. - dalej ustawa o zwalczaniu COVID-19), w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach administracyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Jednakże zgodnie z ustępem 7 art. 15zzs tej ustawy czynności dokonane w okresie, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniach i kontrolach, o których mowa w ust. 1, są skuteczne. Doręczenie postanowienia w dniu 2 kwietnia 2020 r. jest zatem skuteczne.

Zgodnie z kolei z art. 68 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), który wszedł w życie 16 maja 2020 r., terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15 zzs ustawy zmienianej w art. 46 (tj. ustawy o zwalczaniu COVID-19), których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15 zzs tej ustawy, rozpoczynały bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy, tj. w dniu 24 maja 2020 r. Analogicznie terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Powyższe regulacje, mają niewątpliwie na celu zapewnienie w okresie epidemii skutecznej ochrony prawnej w postępowaniach administracyjnych, tak aby obywatel nie został pozbawiony możności skutecznego dochodzenia swoich praw przed sądem czy organem.

W ocenie Sądu Spółka jedynie częściowo zastosował się do wymagań postanowienia, zrobiła to jednak w czasie zawieszenia terminu procesowego 14 dni na uzupełnienie zgłoszenia, a zatem owo częściowe uzupełnienie zgłoszenia jest dokonane skutecznie, choć nie wypełnia całości postanowienia.

Bieg terminu na uzupełnienie zgłoszenia rozpoczął się zatem w dniu 24 maja 2020 r. (rozpoczęcie biegu terminów procesowych). Od tej daty należało więc liczyć dalszy termin na wniesienie uzupełnienia, tj. 14 dni przewidziane w postanowieniu. Termin ten zakończył się zatem z dniem 6 czerwca 2020 r. Z uwagi jednak na fakt, że jest to sobota, termin ten upłynął dopiero w poniedziałek 8 czerwca 2020 r.

Skarżąca Spółka nie uzupełniła zgłoszenia, pomimo wystosowania do niej zawiadomienia informującego o wznowieniu terminów procesowych (vide pismo z 26 maja 2020 r.). Fakt doręczenia owego pisma w dniu 19 czerwca 2020 r. nie zmienia tego, że Skarżąca miała obowiązek zastosować się do postanowienia w wymaganym terminie, co jest tym bardziej istotne z uwagi na tryb postępowania przed organami (ze zgłoszenia). Skutek rozpoczęcia biegu terminów procesowych wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, zatem nawet brak wiedzy w tym zakresie nie tłumaczy Skarżącej. Co ważne, uzupełnienia zgłoszenia Spółka nie dokonała nawet po wniesieniu odwołania i pomimo tego, że decyzję Wojewody wydano dopiero [...] października 2020 r. Wskazuje to zatem na rzeczywiste intencje Skarżącej, która wiedzą o obowiązku uzupełnienia zgłoszenia nie czyni tego.

Żadnego znaczenia w sprawie nie ma fakt, że decyzję o sprzeciwie z [...] kwietnia 2020 r. uchylono decyzją z [...] maja 2020 r. nr [...], która w dacie orzekania decyzją wydaną w niniejszej sprawie w dniu [...] czerwca 2020 r. nie była jeszcze ostateczna. Okoliczność ta pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem w dacie orzekania przez Wojewodę w niniejszej sprawie, a więc w dniu [...] października 2020 r. decyzja autokontrolna Prezydenta [...] z [...] maja 2020 r. miała już walor ostateczności (Wojewoda utrzymał ją w mocy decyzją z [...] sierpnia 2020 r. nr [...]).

Skarżąca w istocie błędnie uznaje, że w sprawie wywołanej zgłoszeniem wykonania robót budowlanych, w której obowiązuje krótki 21 dniowy termin rozstrzygnięcia, przy czym co do zasady sprawa tego rodzaju załatwiana jest milcząco, niezbędne jest swoiste "odczekanie" na zyskanie przez decyzję eliminującą wcześniejszy wadliwy sprzeciw cechy ostateczności.

Jak wskazano, w dacie rozstrzygania sprawy przez Wojewodę decyzja o sprzeciwie z [...] kwietnia 2020 r. została już ostatecznie wyeliminowana z obrotu, zatem wszelkie zarzuty skargi dotyczące rzekomej nieważności kontrolowanej obecnie decyzji są całkowicie chybione. W ocenie Sądu już w dacie wydania decyzji z [...] maja 2020 r. w trybie art. 132 § 1 k.p.a., nawet nieostatecznej, nie było jej w obrocie prawnym. Skarżąca Spółka tego faktu zdaje się nie dostrzegać, próbując w istocie doprowadzić do przekroczenia przez organ terminu na zgłoszenie sprzeciwu. Świadczy o tym wielokrotne powielanie zgłoszeń, co należy traktować jako obejście prawa podmiotowego i próbę uzyskania w którymś z generowanych postępowań korzystnego, bo milczącego, rozstrzygnięcia. Sąd nie akceptuje tego rodzaju działań.

VII.

Końcowo Sąd zauważa, niejako na marginesie głównego nurtu rozważań, że zgodnie z art. 30 ust. 5 P.b. zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie.

W powołanym przepisie ustawodawca zakreślił inwestorowi termin, w którym nie może jeszcze przystąpić do wykonywania robót budowlanych, a organowi termin do ewentualnego wniesienia sprzeciwu. Zgłoszenie jest sui generis wnioskiem o milczącą akceptację organu względem zgłaszanego zamierzenia budowlanego, a zatem jedynie milczenie organu, czyli niewyrażenie sprzeciwu w formie decyzji w powyższym terminie, uprawnia inwestora do podjęcia robót budowlanych (zob. Z. Niewiadomski (red.): Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2006, s. 366). Dopóki nie upłynie wskazany termin, dopóty organ administracji ma kompetencje do wydania decyzji administracyjnej w sprawie sprzeciwu; kompetencji tej nie traci w szczególności na skutek rozpoczęcia przed upływem wskazanego terminu przez inwestora robót budowlanych.

Jak wynika z zaskarżonych decyzji oraz z akt sprawy jeżeli zgłoszenie nie zostało uzupełnione, to istnieją samodzielne podstawy do zgłoszenia sprzeciwu. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 5c P.b. w przypadku nieuzupełnienia brakujących dokumentów w terminie określonym w postanowieniu właściwy organ wnosi sprzeciw w drodze decyzji. To już mogło stanowić wystarczająca podstawę do wniesienia sprzeciwu, bez potrzeby analizowania merytorycznej strony zgłoszenia.

Nadto, jak wynika z akt sprawy, względem budynku prowadzone jest przez organy nadzoru budowlanego postępowanie dotyczące wykonania zgłaszanej obecnie reklamy bez wymaganego zgłoszenia (inwestycja została na budynku zrealizowana co stanowi samowolę budowlaną), co szeroko opisano w wyroku tutejszego Sądu z 24 listopada 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1548/20).

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że celem wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest ani legalizowanie już zrealizowanej inwestycji, ani też nie może taka decyzja dokonywać oceny robót już wykonanych. Oczywistym więc winno być, że pozwolenie na budowę mogło być udzielone przed rozpoczęciem, a nie po zakończeniu robót budowlanych. Zasada ta, w myśl art. 30 ust. 5 P.b., ma również zastosowanie do procedury zgłaszania robót budowlanych, a więc nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie zgłoszenia robót budowlanych w stosunku do robót, które już zostały wykonane. W konsekwencji, wykonanie robót budowlanych przed tym terminem obliguje właściwy organ do wydania decyzji o sprzeciwie, stosownie do art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, który nakazuje wniesienie sprzeciwu w sytuacji, gdy budowa lub wykonywanie robót budowlanych narusza (...) inne przepisy (w tym przypadku art. 30 ust. 5 P.b.).

Organy powinny uwzględnić powyższe uwagi w ramach oceny kolejnych zgłoszeń dokonywanych przez Spółkę lub inne podmioty w stosunku do elewacji zachodniej budynku przy al. [...] na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] Dzielnicy [...].

Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę.

W okolicznościach sprawy wszystkie zarzuty skargi są chybione.