Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 655/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2005 r. sprawy ze skargi P. "[...]" Sp. z o. o. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2005 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych skargę oddala.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 655/05

UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2005r., znak [...], po rozpatrzeniu odwołania P. sp. z o.o., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003r., znak [...], którą na podstawie art. 156 § 1 i art. 157 § 1 i 2 kpa stwierdzono z urzędu nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] października 2002r., znak [...], udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] GSM 900 w miejscowości L.– realizowanych na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] września 2002r., nr [...].

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] października 2002r. wydana została z rażącym naruszeniem art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego, co skutkować musiało zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, stwierdzeniem jej nieważności.

Zgodnie z treścią przywoływanego przepisu, właściwy organ wydaje decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych po wykonaniu obowiązku o którym mówi art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W myśl przepisu poprzedzającego, właściwy organ administracji, przed upływem terminu 2 miesięcy od wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określając termin

wykonania tych czynności. Decyzja taka nie została wydana, a organ od razu wydał decyzję z dnia [...] października 2002r., znak [...], orzekającą o wznowieniu robót budowlanych.

Skargę na wymienioną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2005r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła "P. " sp. z o.o. wnosząc zarówno o jej uchylenie, jak i o uchylenie poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] marca 2003r. .

Według strony skarżącej organy I i II instancji nie wykazały, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] października 2002r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 51 ust. 1a ustawy Prawo budowlane. Samo stwierdzenie naruszenia tego przepisu nie uzasadnia stosowania art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zdaniem strony skarżacej wydanie decyzji stwierdzającej rażące naruszenie prawa wyłącznie na podstawie własnej "opinii", w świetle art. 6, 7 oraz art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 140 kpa jest całkowicie niewystarczające.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa, a tylko w takim zakresie dopuszczalna jest ich sądowa kontrola.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie nastąpiły.

Przede wszystkim należy podkreślić, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 kpa, to znaczy nie może rozpatrywać sprawy "co do istoty" jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z 28 maja 1985r. I SA 89/85, ONSA 1985, nr 1,poz. 30). Organ orzekający w postępowaniu wszczętym z urzędu lub na żądanie strony w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji działa jako organ nadzoru zarówno wtedy, gdy decyzja dotknięta wadliwością jest decyzją ostateczną, jak i wówczas, gdy jest to decyzja nieostateczna. Orzeka wyłącznie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w braku przesłanek do takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Natomiast organ ten nie jest władny orzekać reformacyjnie. Nie może zatem zmienić decyzji ani też uchylając ją orzec od razu co do istoty sprawy.

Wśród przesłanek enumeratywnie wymieniony w art. 156 § 1 pkt 2 kpa jest rażące naruszenie prawa, czyli takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawny. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy czym rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem.

W przedmiotowej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych postanowieniem z dnia [...] września 2002r., znak [...]. Po wydaniu w/w postanowienia nie została jednak wydana decyzja, o której mowa w art. 51 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego. Niedochowanie opisanej procedury i wydanie przez ten sam organ decyzji z dnia [...] października 2002r., znak [...], od razu orzekającej o wznowieniu robót budowlanych stanowi rażące naruszenie art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego.

Skoro tak, to organ I instancji miał obowiązek stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zaznaczyć należy, że inwestor przystąpił do robót budowlanych w dniu [...] września 2002r., czyli na drugi dzień po odebraniu decyzji udzielającej pozwolenia na budowę nt [...] z dnia [...] września 2002r.. Od tej decyzji zostało wniesione odwołanie. Zgodnie z art. 130 § 2 kpa wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji. Inwestor rozpoczął realizację stacji bazowej z oczywistym naruszeniem art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Nie posiadał bowiem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W takim przypadku postępowanie przed organem nadzoru budowlanego winno toczyć się w innym trybie niż przyjęto w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.