Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 923/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2009-01-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 12 stycznia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku JI Sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] roku, nr [...] postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

We wniesionej skardze został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Uzasadniono wniosek tym, że skarżąca firma nie posiada obecnie kwot umożliwiających zapłatę określonego w decyzji zobowiązania podatkowego, a wszczęcie egzekucji spowoduje pozbawienie strony jakichkolwiek środków na prowadzenie działalności gospodarczej, co może doprowadzić spółkę do upadłości. Z tych względów strona uznała, że została przez nią spełniona przesłanka ważnego interesu, o której mowa w art. 224 § 2 ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wniesienie skargi do sądu

nie wstrzymuje wykonania aktu czynności, jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270z późn. zm.). Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności,

o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera wręcz dwie alternatywne przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, które mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie. Sąd rozpoznający wniosek podziela pogląd zaprezentowany przez NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie

GZ 138/04 (niepubl.), że przez pojęcie szkody należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W sytuacji gdy przedmiotem egzekucji jest należność pieniężna,

w przypadku uwzględnienia skargi, wyegzekwowana należność wraz z odsetkami zostanie zwrócona.

Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków mogłoby nastąpić, gdyby doszło do upadłości skarżącej spółki.

Jednakże spółka poza ogólnym stwierdzeniem, że prowadzenie egzekucji "może doprowadzić do upadłości" w żaden sposób nie wykazała zaistnienia tej przesłanki. Ponadto przesłanka ogłoszenia upadłości powstaje w momencie zaistnienia wymaganego zobowiązania a nie wymagalnego i ściągniętego na drodze egzekucji

(art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 27 lutego 2003 r. - prawo upadłościowe i układowe

Dz. U. Nr 60 poz. 535 z późn. zm.). Zatem występuje przesłanka do ogłoszenia upadłości z momentem wydania decyzji a nie jej egzekwowania, skoro skarżąca

nie złożyła jeszcze wniosku o ogłoszenie upadłości, to w jej ocenie nie wystąpiły jeszcze takie przesłanki.

Ponadto wniosek jest oparty na podstawie z art. 225 § 2 ordynacji podatkowej,

a nie na podstawie przesłanek z art. 61 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosek w części dotyczącej wstrzymania wykonania decyzji wydanej przez organ I instancji był bezprzedmiotowy, gdyż decyzja została przez organ II instancji uchylona.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia.