Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 1197/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 8-9
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
article: art. 91
journal: Dz.U. 2022 poz 559
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.)
article: art. 147 § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Anna Zegan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2022 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w [...] na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia 27 maja 2020 r., Nr [...] w sprawie zmiany uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 28 grudnia 2017 roku w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie 1m² pasa drogowego dróg publicznych, dla których zarządcą jest Prezydent Miasta [...] stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości.


UZASADNIENIE

W dniu 27 maja 2020 r. Rada Miejska w Słupsku podjęła uchwałę Nr XVIII/328/20, którą zmieniono uchwałę Nr XLVI/628/17 Rady Miejskiej Słupska z dnia 28 grudnia 2017 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego dróg publicznych, dla których zarządcą jest Prezydent Miasta Słupska (dalej zwaną "uchwałą" lub "zaskarżoną uchwałą").

Podstawę prawną wydania zaskarżonej uchwały stanowił art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 506 i poz. 1309) i art. 40 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 470 - dalej powoływanej w skrócie jako: "u.d.p.").

Przepisem § 1 tej uchwały nadano nowe brzmienie § 1 pkt 4 zmienianej uchwały Nr XLVI/628/17 Rady Miejskiej Słupska z dnia 28 grudnia 2017 r., ustalając stawki opłat za zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności. I tak, w poszczególnych kolumnach [od 2 do 7] wskazano stawki opłat za:

- zajęcie pasa drogowego w celu zagospodarowania zielenią lub urządzenie ogródka przydomowego [kolumna 2];

- zajęcie pasa drogowego pod "ogródek konsumpcyjny" [kolumna 3];

- zajęcie pasa drogowego na cele kultu religijnego: tymczasowe ołtarze, szopka Bożonarodzeniowa, krzyże itp. [kolumna 4];

- zajęcie pasa drogowego na cele inne niż wymienione w kolumnie 2, 3, 4, 6, 7 [kolumna 5];

- zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności pod handel [kolumna 6];

- zajęcie pasa drogowego pod handel okazjonalny (handel w okresie Wszystkich Świętych regulowany Zarządzeniem Dyrektora ZIM oraz regulaminem do tego zarządzenia) [kolumna 7].

W § 2 uchwały wskazano, że jej wykonanie powierza się Prezydentowi Miasta Słupska, natomiast w § 3 uchwały określono, że wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego.

Przedmiotowa uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego w dniu 23 czerwca 2020 r. pod poz. 2785.

W dniu 29 grudnia 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła przekazana przez organ skarga Prokuratora Okręgowego w Słupsku (dalej także jako "Prokurator" albo "skarżący") na ww. uchwałę Nr XVIII/328/20.

W treści skargi Prokurator wskazał, że zaskarża tę uchwałę w całości, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności.

Prokurator zarzucił uchwale istotne naruszenie prawa, tj.: art. 40 ust 8 w zw. z art. 40 ust 9 pkt 1-5 u.d.p. oraz art. 7 i 94 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, a ponadto także § 115, § 133, § 134 i § 135 zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (Dz. U. z 2016 r., poz. 283) polegające na przekroczeniu zakresu delegacji ustawowej i zróżnicowaniu stawek opłat za zajęcie pasa drogowego w oparciu o kryteria w ustawie nie przewidziane.

W uzasadnieniu skargi Prokurator podniósł, że podstawę prawną uchwały stanowił art. 40 ust. 8 u.d.p. Z kolei w art. 40 ust. 9 u.d.p. ustawodawca określił kryteria, które organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego winien uwzględnić przy ustalaniu stawek opłat za zajęcie pasa drogowego. Zgodnie z tym przepisem, przy ustalaniu stawek, o których mowa w ust. 7 i 8, uwzględnia się:

1) kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty;

2) rodzaj elementu zajętego pasa drogowego;

3) procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni;

4) rodzaj zajęcia pasa drogowego;

5) rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym.

Wskazana regulacja jest jasna, wyliczenie kryteriów ma charakter katalogu zamkniętego i niedopuszczalne jest - w ocenie Prokuratora - rozszerzanie tego katalogu i zróżnicowanie stawek ze względu na kryteria przedmiotowe, podmiotowe, celowe, czy czasowe.

Tymczasem w kolumnach 2-7 tabeli zawartej w § 1 uchwały posłużono się nieprzewidzianym przez ustawodawcę kryterium celu, a ponadto w ostatniej kolumnie także kryterium czasowym, ustanawiając stawkę za zajęcie pasa drogowego pod handel okazjonalny w okresie Wszystkich Świętych wielokrotnie wyższą.

Zatem, zdaniem Prokuratora, Rada Miejska w Słupsku uchwalając zaskarżoną uchwałę naruszyła art. 40 ust. 8 w zw. z ust. 9 pkt 1-5 u.d.p., gdyż zastosowała niedopuszczalne kryteria różnicowania stawek za zajęcie pasa drogowego. W związku z czym naruszone zostały również: art. 7 i art. 94 Konstytucji RP oraz § 115, § 133-135 zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej.

Niezależnie od powyższego Prokurator podniósł, że za niejasną uznać należy regulację zawartą w kolumnie 6 tabeli zaskarżonej uchwały zmieniającej punkt 4 § 1 uchwały Nr XLVI/628/17. W tym zakresie Prokurator wskazał, że cały punkt 4, w tym tabela dotyczą stawek opłat za zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności. Pomimo tego w kolumnie 6 tabeli powtórzono, że regulacja dotyczy stawki opłaty "na prawach wyłączności" pod handel, zaś w pozostałych kolumnach zapis dotyczący "wyłączności" nie został powielony. Taki zapis, w ocenie Prokuratora, powoduje niejasność regulacji. Z zasad przyzwoitej legislacji, stanowiących element zasady demokratycznego państwa prawnego, wynika natomiast wymaganie określoności przepisów, które muszą być formułowane w sposób poprawny, precyzyjny i jasny. Każdy przepis prawny winien być bowiem skonstruowany poprawnie z punktu widzenia językowego i logicznego.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Słupsku wniosła o jej oddalenie podnosząc, że argumenty przedstawione w skardze są nieuzasadnione.

Zdaniem organu dopuszczalne jest zróżnicowanie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego ze względu na rodzaj lokalu czy nawet cel zajęcia pasa drogowego. Ustawa o drogach publicznych przewiduje bowiem możliwość zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 art. 40 ust. 2 tej ustawy. Zaskarżona uchwała w pkt 4 zawiera podział zajęcia pasa drogowego ze względu na jego rodzaj, to jest m.in. ogródek przydomowy, ogródek konsumpcyjny, ołtarze, szopki, krzyże, handel i handel okazjonalny. Ze względu na rodzaj zajęcia ustalenie innych stawek jest jak najbardziej uzasadnione i ustawowo dopuszczalne. Nie zastosowano tu zatem innego kryterium niż to przewidziane ustawą.

Organ zwrócił ponadto uwagę, że zapisy zawarte w kwestionowanej przez Prokuratora uchwale odpowiadają projektom modelowych uchwał zamieszczonych na stronie www.gov.pl/web/cyfryzacja/[...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej zwanej w skrócie jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne właściwe są w sprawach kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Sąd administracyjny dokonuje wskazanej kontroli według stanu prawnego istniejącego w dacie podejmowania przez organ aktu stanowiącego przedmiot zaskarżenia. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. wskazana kontrola sądowa dokonywana jest w granicach sprawy, zaś sąd administracyjny orzekając w jej granicach, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Unormowanie to nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały. Doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w ustawach samorządowych. Z tych względów przepis ten należy stosować wraz z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecny publikator: t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 559 ze zm. - dalej powoływanej w skrócie jako: "u.s.g."), zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne (ust. 1); w przypadku zaś nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że do istotnych wad uchwały, których wystąpienie skutkuje stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów jednostek samorządu terytorialnego do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (zob. w tej materii m.in.: wyroki NSA: z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, publ. OwSS 1996/3/90 oraz z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, publ. OwSS 1998/3/79; zob. także: Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd Terytorialny, 2001, z. 1-2, s. 102).

Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Z inicjatywy Prokuratora kontrolą sądową objęta została uchwała Rady Miejskiej w Słupsku z dnia 27 maja 2020 r. Nr XVIII/328/20, którą zmieniono uchwałę Nr XLVI/628/17 Rady Miejskiej Słupska z dnia 28 grudnia 2017 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m² pasa drogowego dróg publicznych, dla których zarządcą jest Prezydent Miasta Słupska.

Dokonana uchwałą z dnia 27 maja 2020 r. Nr XVIII/328/20 zmiana ta dotyczyła § 1 pkt 4 ww. uchwały Rady Miejskiej Słupska z dnia 28 grudnia 2017 r. Nr XLVI/628/17.

W tym kontekście na wstępie wyjaśnienia wymaga, że wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2022 r. (sygn. akt III SA/Gd 1200/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi Prokuratora Okręgowego w Słupsku na uchwałę Rady Miejskiej w Słupsku z dnia 28 grudnia 2017 r. Nr XLVI/628/17 w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m² pasa drogowego dróg publicznych, dla których zarządcą jest Prezydent Miasta Słupska, stwierdził nieważność m.in. § 1 pkt 4 zaskarżonej uchwały.

W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie argumentacja przedstawiona przez tut. Sąd w ww. orzeczeniu w oczywisty sposób odnosi się do oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, którą uchwałodawca dokonał zmiany przepisu § 1 pkt 4 uchwały Nr XLVI/628/17 Rady Miejskiej w Słupsku z dnia 28 grudnia 2017 r., uchwalając w istocie przepis w analogicznym brzmieniu, tj. różniący się wyłącznie wysokością stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w zakresie kolumny 3 "Stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego pod >ogródek konsumpcyjny<", z wysokości 0,50 zł/m²/dzień na 0,01 zł/m²/dzień.

Podzielając zatem w pełni stanowisko tut. Sądu wyrażone w ww. wyroku z dnia 4 sierpnia 2022 r. wskazać należy, że uchwała rady gminy podjęta w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za zajęcie 1 m² pasa drogowego ma charakter aktu prawa miejscowego. Stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Z kolei art. 94 Konstytucji RP stanowi, że organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa.

Zakres i treść prawa miejscowego uwarunkowane są zatem normami ustalonymi w aktach wyższego rzędu. Podstawą prawną stanowienia aktów prawa miejscowego jest upoważnienie zawarte w ustawie, co przesądza o ich zależnej pozycji w hierarchii źródeł prawa. Każdorazowo zatem, w akcie rangi ustawowej, musi być zawarte upoważnienie (delegacja) dla rady gminy do podjęcia aktu prawa miejscowego. Zasada ta znajduje też potwierdzenie w art. 40 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy.

Podkreślić należy, że w przypadku aktów wydawanych przez organy jednostek samorządu terytorialnego, które mają obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP), istotnym jest przede wszystkim ustalenie, czy akt podlegający kontroli odpowiada przepisom prawa upoważniającym do jego wydania. Wykorzystywanie kompetencji przez organy nie jest wyrazem arbitralności ich działania, lecz wynikiem realizacji przekazanych im uprawnień. Dlatego każda norma kompetencyjna musi być interpretowana i realizowana tak, aby nie naruszała innych przepisów aktów prawnych wyższego rzędu. Zakres upoważnienia musi być zawsze ustalany przez pryzmat zasad demokratycznego państwa prawnego, działania w granicach i na podstawie prawa, z uwzględnieniem przepisów regulujących daną dziedzinę.

Wobec powyższych uwag stwierdzić trzeba, że organ uchwałodawczy gminy ma obowiązek ścisłej interpretacji normy upoważniającej, tj. nie może domniemywać swej kompetencji i dokonywać wykładni rozszerzającej czy wyprowadzać kompetencji w drodze analogii. Odstąpienie od wskazanych reguł narusza związek formalny i materialny między aktem wykonawczym a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa.

Zaskarżona uchwała podjęta została na podstawie przepisów ustawy o drogach publicznych, a więc powinna być zgodna z przepisami w niej zawartymi.

Stosownie do treści art. 40 ust. 8 u.d.p. organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego. Stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł, z tym że w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 0,20 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 20 zł.

Z kolei w myśl art. 40 ust. 9 u.d.p. przy ustalaniu stawek, o których mowa w ust. 7 i ust. 8, uwzględnia się:

1. kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty;

2. rodzaj elementu zajętego pasa drogowego;

3. procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni;

4. rodzaj zajęcia pasa drogowego;

5. rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym.

Z przytoczonych powyżej norm prawa materialnego wynika, że ustawodawca pozostawił organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego pewien zakres swobody w odniesieniu do ustalania wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego. Granice tej swobody wyznaczają jednak dwa elementy: z jednej strony maksymalne stawki opłaty wskazane w art. 40 ust. 8 u.d.p., a z drugiej strony konieczność uwzględnienia wskazanych w art. 40 ust. 9 u.d.p. kryteriów ustalania wysokości stawek. Przy czym zaznaczyć należy, że wyliczenie zawarte w art. 40 ust. 9 u.d.p. ma charakter wyczerpujący, co oznacza, że rada gminy nie może brać pod uwagę przy ustalaniu stawek opłat za zajęcie pasa drogowego innych kryteriów, niż wymienione wprost w treści przedmiotowej regulacji.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy przyznać rację Prokuratorowi, że ustalając stawki opłat za zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności Rada Miejska w Słupsku wprowadziła nieprzewidziane w ustawie dodatkowe kryteria ustalania tych opłat.

Podzielając argumentację Prokuratora należy zwrócić uwagę, że w art. 40 ust. 9 u.d.p. wśród kryteriów różnicujących stawki opłat za zajęcie pasa drogowego ustawodawca nie wymienia kryterium celowego, odnoszącego się szczegółowo do celów w jakim urządzenia bądź obiekty zostały umieszczone w granicach pasa drogowego albo wskazującego ogólnie "cele inne" niż opisane w treści uchwały, względnie dopuszczającego - z uwagi na określone rodzaje aktywności - nieuzasadnione preferencje determinujące wysokość stawki opłaty (takie kryterium determinujące różne stawki opłat zawarto w zmienianym § 1 pkt 4 w kolumnach 2-7 zaskarżonej uchwały), a także nie wymienia się też kryterium czasowego (temporalnego), odnoszącego się do zajęcia pasa drogowego w danym okresie roku kalendarzowego (takie kryterium wskazano w zmienianym § 1 pkt 4 w kolumnie 7 zaskarżonej uchwały).

W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się stanowisko, które skład orzekający niniejszej sprawie w pełni podziela, zgodnie z którym organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego nie jest uprawniony do różnicowania stawek opłat według kryterium, które nie zostało przewidziane w ustawie (zob. w tej materii m.in. wyroki NSA: z dnia 8 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 1017/14; z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 681/14; z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt II GSK 2693/14; z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt II GSK 649/15; z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1063/17 oraz z dnia 1 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 1000/20). Skoro zatem przepisy ustawy o drogach publicznych, które - jak wskazano wcześniej - stanowiły podstawę podjęcia zaskarżonej uchwały nie upoważniały Rady Miejskiej w Słupsku do wprowadzenia w treści tej uchwały dodatkowych, nieznanych ustawie o drogach publicznych kryteriów ustalania opłat za zajęcie pasa drogowego, to wprowadzoną zaskarżoną uchwałą zmianę przepisu § 1 pkt 4 należy ocenić jako przyjętą z istotnym naruszeniem art. 40 ust. 8 i ust. 9 u.d.p., a tym samym stwierdzić należy nieważność zaskarżonej uchwały w całości.

Na marginesie w tym miejscu należy jedynie zaznaczyć, że podniesiony przez skarżącego Prokuratora zarzut odnoszący się do powtórzenia w zaskarżonej uchwale w kolumnie 6 tabeli zmieniającej punkt 4 § 1 uchwały Nr XLVI/628/17 zwrotu odnoszącego się do zajęcia pasa drogowego "na prawach wyłączności", jakkolwiek obrazujący wskazywane przez skarżącego uchybienie przez Radę Miejska w Słupsku zasadom prawidłowej redakcji tekstu prawnego zaskarżonej uchwały, wobec przedstawionej powyżej argumentacji wskazującej na kwalifikowaną wadliwość zaskarżonej uchwały, nie miał istotnego wpływu na ocenę legalności tej uchwały.

W odniesieniu od argumentacji zaprezentowanej przez organ w odpowiedzi na skargę podkreślić należy, że kompetencje uchwałodawcze organów jednostek samorządu terytorialnego kształtowane są wyłącznie normami ustawowymi, a nie wzorcami projektów uchwał zamieszczonymi na stronach internetowych. Z kolei przez "rodzaj zajęcia pasa drogowego", o którym mowa w art. 40 ust. 9 pkt 4 u.d.p. należy rozumieć nie poszczególne, szczegółowo przyjęte przypadki, w których następuje zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności (względnie rodzaje aktywności, urządzeń czy obiektów umiejscowionych w granicach pasa drogowego), lecz rodzaje zajęć pasa drogowego wymienione w art. 40 ust. 2 tej ustawy, to jest:

1) prowadzenie robót w pasie drogowym;

2) umieszczanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej;

3) umieszczanie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;

4) zajęcie na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Z poważnych wglądów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).