Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 344/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 3
journal: Dz.U. 2014 poz 1153
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach
article: art. 2 ust. 2, art. 7 ust. 1, art. 7 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2015 poz 909
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 8 sierpnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2017 roku sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania S. P., reprezentowanego przez radcę prawnego A. J.-K., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] nr [...], znak: [...].

Jak wynika z akt sprawy Wójt Gminy T. decyzją z dnia [...] w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy odmówił S. P. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie ozn. nr ewid. dz. 79/21, obręb [...] T., gm. T. argumentując, że projektowana inwestycja nie spełnia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.) – dalej w skrócie "u.p.z.p.", ponieważ teren objęty wnioskiem wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne.

Po rozpatrzeniu odwołania S. P. od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] uchyliło decyzję Wójta i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji decyzją z dnia [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Zdaniem organu I instancji z analizy urbanistycznej wynika, że na działkach znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie działki wnioskowanej znajdują się lasy, które mają połączenie z terenem leśnym w granicach terenu inwestycji. Powierzchnia tych lasów przewyższa powierzchnię ustaloną w art. 3 ustawy z dnia 28 września

1991 r. o lasach. Lasem w rozumieniu ustawy jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha. Zgodnie z powyższą definicją lasu przez las należy rozumieć zwartą powierzchnię gruntu o powierzchni przekraczającej 1000 m2. Wnioskowana działka położona jest w sąsiedztwie działek, na których występują grunty leśne o łącznej powierzchni przekraczającej 0,1 ha. Nie ulega zatem wątpliwości, że grunt leśny zlokalizowany na działce nr ewid. 79/21 we wsi T. tworzy z sąsiednimi gruntami teren lasu o powierzchni znacznie przekraczającej powierzchnię, o której mowa powyżej. Tereny leśne należy rozpatrywać jako kompleksy ze względu na ekosystemy, ciągi przyrodnicze oraz funkcje przyrodnicze lasu. Oderwanie od całości lasu pewnej (nawet niewielkiej) części stanowi zagrożenie wartości całego kompleksu. Działania mające na celu zagospodarowanie działki, gdzie znajdują się grunty leśne, stanowiące część większego kompleksu jest obejściem przepisów prawa w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych, jak również przepisów o lasach. Zatem, w przypadku projektowanej inwestycji nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. oraz w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., ponieważ decyzja ustalająca warunki zabudowy byłaby niezgodna z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. projekt decyzji został przesłany do Regionalnego Dyrektora Lasów Państwowych w Ł., który postanowieniem z dnia [...] znak [...] umorzył postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu decyzji, wskazując na jego bezprzedmiotowość.

Organ wskazał także, że pismem z dnia 30 listopada 2016 r. pełnomocnik inwestora wniosła o zmianę stanowiska organu wydającego warunki zabudowy, podkreślając, że teren inwestycji nie musi obejmować całej powierzchni działki, oraz że powierzchnia lasu na wnioskowanej działce nie kwalifikuje tego terenu jako lasu w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach. Pełnomocnik inwestora potwierdziła, że na działkach sąsiednich bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji znajduje się las.

Od powyższej decyzji odwołał się S. P.- reprezentowany przez radcę prawnego A. J.-K., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji z powodu naruszenia: art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji; art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 2 i 3 k.p.a.; art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego błędną interpretację i zastosowanie. Zdaniem odwołującego organ I instancji dokonał swobodnej interpretacji przepisów prawa, na które się powołuje, nie uwzględniając przy tym uwag i wytycznych SKO, które decyzją z dnia [...] uchyliło decyzję organu I instancji w całości. Kolegium wskazało wówczas, że teren inwestycji obejmujący działkę nr ew. 79/21 o pow. 919 m2, w części o pow. 441 m2 stanowi grunt leśny, a w pozostałej części - grunty rolne niskiej bonitacji. Kolegium zatem ustaliło, że powierzchnia gruntów leśnych w tym przypadku nie spełnia wymogów lasu. Wskazało przy tym, że ustawodawca w u.p.z.p posługując się pojęciem "terenu inwestycji" nie zawarł jednak definicji legalnej. W art. 2 pkt 12 u.p.z.p zdefiniowano pojęcie działki budowlanej jako nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikających z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. W definicji tej ustawodawca nie zrównuje pojęcia "działki budowlanej" z pojęciem "działki ewidencyjnej". Kolegium przywołało przy tym wyrok NSA z dnia 2.04.2015 r. (II OSK 2119/13). W ocenie odwołującego ponowna odmowa ustalenia warunków zabudowy narusza przytoczone przepisy prawa. Organ I instancji błędnie objął grunt rolny, na którym projektowana jest inwestycja budowy domu jednorodzinnego pojęciem "lasu", gdyż dowolnie uznał, że "tereny leśne należy rozpatrywać jako kompleksy, ze względu na ekosystemy, ciągi przyrodnicze oraz funkcje przyrodnicze lasu. Nie powołał się przy tym na żaden przepis prawa, z którego wywodzi, że to właśnie kryterium winno decydować o odmowie wydania decyzji. Jest to niewątpliwie interpretacja niedozwolona, istotnie rozszerzająca definicję ustawową. Organ orzekając w sprawie warunków zabudowy zobowiązany jest stosować przepisy ustawy i rozporządzeń wykonawczych zgodnie z ich treścią, a nadto orzekać

w granicach wniosku złożonego przez stronę. Strona podniosła zarzut, że najwyraźniej przytoczona przez organ I instancji interpretacja przepisów ustawy o lasach nie miała zastosowania do innych działek leśnych, na których znajduje się już zabudowa mieszkalna (wskazana w uwagach do projektu decyzji: dz. nr 75/13, 75/14, 83/4 i 83/5). Powyższe świadczy o nierównym traktowaniu obywateli i naruszeniu zasad postępowania administracyjnego i gwarancji konstytucyjnych. Zdaniem odwołującego wniosek o wydanie warunków zabudowy w pełni spełnia wszelkie wymagania wynikające z pkt 4 art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a mając na uwadze, że inwestycja obejmuje wyłącznie grunt rolny niskiej bonitacji, nie będący lasem, zgoda Marszałka Województwa, na której brak powołuje się organ I instancji, nie jest wymagana. Warunek odrolnienia takiej działki musi być natomiast spełniony dopiero po uzyskaniu przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy, stanowi bowiem załącznik do odpowiedniego wniosku do Starosty. Powyższe oznacza, że art. 7 ust. 1 ustawy

o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie ma tu zastosowania, a to powoduje, że warunek łączny wynikający z art. 61 ust. 1 w zakresie pkt 4 i 5 został spełniony.

Według odwołującego wadliwy jest także argument, że poprzez występowanie na działce fragmentu lasu, cała działka ewidencyjna staje się gruntem leśnym, podlegającym ochronie. Tego rodzaju interpretacja przepisów prawa stoi

w sprzeczności z art. 2 pkt 12 u.p.z.p., na co już słusznie wskazywało Kolegium, uchylając poprzednią decyzję. Uporczywe prezentowanie przez organ I instancji stanowiska będącego w sprzeczności z obowiązującym stanem faktycznym i prawnym narusza zasady postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 12 k.p.a. Generuje także nieuzasadnione koszty tego postępowania.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na konieczność ponownego przeanalizowania, czy grunty leśne na terenie działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym wymagają zgody na zmianę przeznaczenia, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego nieuwzględnienia przez organ I instancji okoliczności podniesionych

w uprzednio wydanej decyzji Kolegium, organ odwoławczy wskazał, że z art. 138 § 2 k.p.a. nie wynika, że organ I instancji jest związany poglądem prawnym wyrażonym

w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej ani też, że organ odwoławczy jest uprawniony do udzielania wskazówek odnośnie do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przekazanej organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Dalej organ II instancji przywołał brzmienie art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego

1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. i stwierdził, że z poczynionych przez organ I instancji ustaleń wynika, że zgodnie z zapisami ewidencji gruntów teren działki nr 79/21 stanowi grunt rolny RVI o powierzchni 0,0478 ha oraz las LsVI o powierzchni 0,0441 ha, co oznacza, że zmiana przeznaczenia tego terenu na cele nieleśne wymaga albo uzyskania zgody właściwego marszałka województwa w procedurze uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo też uzyskania zgody na takie przeznaczenie (na cele nieleśne)

w planie miejscowym, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca

1994 r. o planowaniu przestrzennym. Organ I instancji ustalił, że plan miejscowy uchwalony uchwałą nr 72/14/92 Rady Gminy w T. z dnia [...] lutego 1992 r. w sprawie zatwierdzenia ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy T. przewidywał indywidualny tryb uzyskiwania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Taką zgodą teren działki nr 79/21 nie był objęty. Organ stwierdził również, że teren lasu na działce objętej wnioskiem stanowi część większego obszaru leśnego. W analizie wskazano, że teren w obszarze analizowanym został częściowo przekształcony w zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę letniskową, pozostały, niezagospodarowany teren nadal stanowi teren leśny i jest częścią większego kompleksu, na który składają się nie tylko lasy stanowiące własność prywatną, jak i będące w zarządzie Lasów Państwowych. Na działkach sąsiednich nr ewid. 83/2, 79/20, 79/12 znajdują się grunty leśne o łącznej powierzchni ok. 0,9 ha. Biorąc pod uwagę zapisy ustawy o lasach, jak również fakt istnienia na działkach sąsiednich terenów leśnych, grunty leśne na wnioskowanej działce łącznie z gruntami leśnymi na działkach sąsiednich przekraczają powierzchnię 0,10 ha, a zatem podlegają ochronie.

Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że stanowisko organu I instancji nie jest dowolne i znajduje uzasadnienie w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych. Jednocześnie organ zauważył, że linia orzecznicza w tym zakresie nie jest jednolita. Np. w przywołanym w poprzedniej decyzji Kolegium wyroku WSA w Łodzi z dnia 15 lutego 2013 r. II SA/Łd 1031/12, Sąd ten wyraził pogląd, że przepis art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie powinien być interpretowany w oderwaniu od treści art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Terenem w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jest obszar, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, czyli obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacji danej inwestycji. To oznacza, zdaniem sądu, że ocenić należało, czy na tak wyznaczonym obszarze znajduje się las, podlegający szczególnej ochronie. Bezspornie terenem inwestycji jest obszar o powierzchni niespełna 3 ha, zaś grunt leśny zajmuje 200 m. Nieuzasadnione byłoby wyłączenie całej nieruchomości z możliwości zabudowy jedynie dlatego, że jej znikoma część (w tym przypadku niecały 1%) stanowi grunt leśny, nie spełniający kryterium powierzchni decydującej o zakwalifikowaniu gruntu jako lasu. Na marginesie wskazać należy, że organ, odwołując się do faktu, że zalesiony grunt na działce (...) stanowi część większego obszaru leśnego również nie podaje jego wielkości. Z kolei w wyroku z dnia 27 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 644/16, WSA w Łodzi zaprezentował stanowisko, że czynnikiem decydującym o zakwalifikowaniu gruntów jako las w rozumieniu ustawy

o lasach jest ogólna powierzchnia gruntów zadrzewionych, wśród których znajduje się działka skarżącego. Nie można powierzchni tej rozpatrywać wyłącznie w odniesieniu do działki skarżącego, w oderwaniu od terenu, na którym ona występuje. Nie można uznawać, że działka skarżącego powierzchnię tę wyczerpuje, skoro również działki sąsiednie spełniają kryteria zakwalifikowania ich do użytku "lasy".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S. P. reprezentowany przez radcę prawnego A. J.-K. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia:

1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 2 i 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy,

2) art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwą wykładnię

i przyjęcie, że nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji,

3) art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez uznanie, że planowana inwestycja budowy domu jednorodzinnego na gruncie rolnym wymaga zgody marszałka województwa wyrażonej po uzyskaniu opinii izby rolniczej, na przeznaczenie gruntu leśnego na cele nieleśne - poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie,

4) art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej poprzez nieuzasadnioną odmowę zabudowy na przedmiotowej działce i w konsekwencji niezgodne z prawem ograniczenie prawa własności przysługującego skarżącemu.

W motywach skargi powtórzono argumenty z odwołania od decyzji organu I instancji.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 27 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę

i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Złożył kopię mapy z wrysowanym usytuowaniem projektowanego budynku mieszkalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sądowa kontrola legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w P. oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy T. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działki nr ewid. 79/21, obręb [...], gm. T., nie wykazała naruszeń prawa materialnego bądź prawa procesowego w istotnym stopniu, który uzasadniałby konieczność usunięcia ich z obrotu prawnego.

Dla potrzeb sprawy niniejszej przypomnieć trzeba, że powodem wydania decyzji negatywnej w przedmiocie warunków zabudowy było stwierdzenie przez organy orzekające, że projektowana inwestycja nie spełnia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., ponieważ teren objęty wnioskiem wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

Gruntami leśnymi w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r.

o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 909 ze zm.), są grunty: pkt 1 - określone jako lasy w przepisach o lasach; pkt 2 - zrekultywowane dla potrzeb gospodarki leśnej; pkt 3 - pod drogami dojazdowymi do gruntów leśnych. Stosownie zaś do art. 7 przywołanej ustawy - przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (ust. 1). Według art. 7 ust. 2 w/w ustawy przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne: gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa lub upoważnionej przez niego osoby (pkt 2), pozostałych gruntów leśnych - wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej (pkt 5).

Lasem - w świetle art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (j.t. Dz.U.

z 2017 r., poz. 788) - jest natomiast grunt: pkt 1- o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; pkt 2 - związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.

Wykładni art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie powinno się dokonywać w oderwaniu od treści art. 61 ust. 4 u.p.z.p., który nakazuje ustalić, czy teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne. "Teren" w rozumieniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. to obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacja danej inwestycji. Ustalenie warunków zabudowy odnosi się bowiem do całego obszaru działki objętej wnioskiem (jako całość), nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana lub w inny niż dotychczasowy sposób zagospodarowana. Decyzja ustalająca warunki zabudowy przesądza jedynie, co do zasady, że na konkretnej działce wskazanej we wniosku zachodzi możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia o określonych w jej treści parametrach, nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce. W konsekwencji zatem, na tym etapie nie rozstrzyga się, która część działki przeznaczona będzie na cele nierolnicze lub nieleśne. Jak wynika bowiem z art. 52 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. i art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. teren, którego dotyczy wniosek, powinien być w tym wniosku konkretnie oznaczony

i przedstawiony na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, linie rozgraniczające teren inwestycji określane są bowiem w decyzji o warunkach zabudowy. Nie jest zatem uzasadnione stanowisko prowadzące do pojmowania "terenu" z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jako części działki przewidzianej do zmiany zagospodarowania lub zabudowy przez inwestora. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że tutejszemu sądowi znane są, choć nie aprobowane, te poglądy wynikające

z orzecznictwa, które dopuszczają możliwość ustalenia warunków zabudowy wyłącznie dla tej części działki, na której miałaby zostać zrealizowana inwestycja.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że inwestycja w postaci budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną miała zostać zrealizowana na działce nr ewid. 79/21 położonej we wsi T., posiadającej powierzchnię 919m2. Według wypisu z rejestru gruntów rzeczona działka składa się z gruntów ornych RVI o pow. 0,0478ha i lasu LsVI o pow. 0,0441 ha. Teren lasu występujący na rzeczonej działce jest niewątpliwie częścią większego kompleksu leśnego, składającego się zarówno z lasów prywatnych, jak i pozostających w zarządzie Lasów Państwowych o łącznej powierzchni przekraczającej 0,10ha. Lasy występują na działkach sąsiednich o nr ewid. 83/2, 79/20, 79/12, zajmując łączną powierzchnię ok 0,9 ha. Na marginesie zaznaczyć trzeba, że działka nr ewid. 79/20, granicząca bezpośrednio z terenem inwestycji, stanowiąca własność skarżącego, jest według wypisu z rejestru gruntów lasem LsVI o pow. 0,1019ha. Zresztą występowanie lasów na terenach sąsiednich nie jest okolicznością kwestionowaną przez pełnomocnika skarżącego. Z akt sprawy wynika nadto, że zamierzenie inwestycyjne skarżącego pierwotnie obejmowało działki nr ewid. 79/20 i 79/21, zaś po modyfikacji wniosku w dniu 24 marca 2016 r. bez wątpienia ograniczyło się do terenu całej działki nr 79/21, inwestor określił bowiem powierzchnię terenów przekształconych - 0,0919 ha. Wprawdzie skarżący wrysował na mapie usytuowanie budynku na terenie rolnym, jednak niewątpliwie nie ograniczył stricte terenu inwestycji, jak postuluje to jego pełnomocnik, tylko do części rolnej. Dodać przy tym trzeba, a co niewątpliwie umknęło pełnomocnikowi skarżącego, że wjazd na działkę z drogi w dalszym ciągu miałby się odbywać właśnie poprzez teren lasu. Ponadto z poczynionych przez organy obu instancji prawidłowych ustaleń wynika, że plan miejscowy uchwalony uchwałą nr 72/14/92 Rady Gminy w T. z dnia [...] lutego 1992 r. w sprawie zatwierdzenia ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy T. przewidywał indywidualny tryb uzyskiwania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, niemniej jednak teren działki nr 79/21 taką zgodą nie został objęty. Podkreślić nadto trzeba, że w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 listopada 2010 r. sygn. akt II OPS 1/10 wyrażony został pogląd, że warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), nie jest spełniony, jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). W realiach tej sprawy, co znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym, właściwy organ nie wydawał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych znajdujących się na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym na cele nieleśne. W rezultacie już sam fakt, że takie grunty zostały objęte wnioskiem inwestora powoduje, że nie będzie możliwe ustalenie warunków zabudowy. Jak trafnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2045/10 (Lex nr 1138050) przepis art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jednoznacznie dookreśla, że zmiana przeznaczenia gruntów leśnych na inne cele może być dokonana wyłącznie w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, a warunkiem przeznaczenia określonych gruntów leśnych na cele nieleśne jest uprzednie wyrażenie zgody przez właściwe organy na taką zmianę. Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie przewiduje możliwości przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Przyjęcie stanowiska, że sama tylko decyzja o "odleśnieniu gruntów leśnych" pozwala na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne i uprawnia do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy powodowałoby niedopuszczalne ograniczenie kompetencji gminy w zakresie przysługującego jej władztwa planistycznego. Oznacza to, że dla części obszaru objętego wnioskiem inwestora, stanowiącego grunty leśne, niemożliwe będzie wydanie decyzji o warunkach zabudowy, bowiem przeznaczenie ich na cele nieleśne może nastąpić wyłącznie w planie zagospodarowania przestrzennego.

Reasumując, sąd stwierdził, że organy obu instancji poprawnie ustaliły stan faktyczny sprawy niniejszej i zastosowały do niego normy prawa materialnego. Zebrany materiał dowodowy jest niewątpliwie kompletny i został poddany kompleksowej oraz rzetelnej ocenie ze strony organów administracyjnych dokonanej z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Wyniki tychże ustaleń przedstawiono w motywach decyzji sporządzonych z uwzględnieniem zasad określonych w art. 107 § 2 i 3 k.p.a. Jednocześnie zaznaczyć trzeba, że w świetle poczynionych wyżej rozważań sformułowane w skardze zarzuty dotyczące naruszenia, oprócz wspomnianych wyżej norm prawa procesowego, także art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5, art. 59 ust. 1, art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art. 64 Konstytucji RP należało ocenić jako niezasadne.

Wobec powyższego sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

ms