Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 762/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odpady
Opłaty administracyjne
Podatki inne
Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 6j, art. 6j ust. 3b, art. 6j ust. 3c
journal: Dz.U. 2018 poz 1454
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Urszula Wiśniewska sędzia WSA Tomasz Wójcik Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2020 r. sprawy ze skargi M. A. i A. B. A. na uchwałę Rady Miejskiej w Chodczu z dnia 16 listopada 2018 r. nr XLVII/309/18 w przedmiocie określenia metody ustalenia opłaty oraz stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz określenia górnych stawek opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi w zakresie odbierania i unieszkodliwiania odpadów komunalnych oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych 1. stwierdza nieważność § 2 zaskarżonej uchwały, 2. zasądza od Rady Miejskiej w Chodczu na rzecz M. A. i A. B. A. kwotę 780 zł (siedemset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia 16 listopada 2018r. nr XLVII/309/18 Rada Miejska w Chodczu określiła metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz określiła górne stawki opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi w zakresie odbierania i unieszkodliwiania odpadów komunalnych oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. W § 2 tej uchwały Rada dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz dla innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (działki niezabudowane), wykorzystywanych jedynie przez część roku, wprowadziła ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 320,00 zł za rok od domku letniskowego gdy odpady zbierane są w sposób selektywny ( ust. 1 ) oraz ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 400 zł za rok od domku letniskowego, gdy odpady nie są zbierane w sposób selektywny ( ust. 2 ).

W skardze na wymienioną uchwałę strona zarzuciła rażące naruszenie art. 6j ust. 3c ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 ze zm., dalej: "u.u.c.p.g.") polegające na określeniu wysokości stawki opłat za usługi w zakresie odbierania i unieszkodliwiania odpadów komunalnych oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz dla innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe wykorzystywanych jedynie przez część roku - w sposób całkowicie dowolny, a nie według metody ustalania tej opłaty przyjętej w ww. przepisie, obowiązującym w dniu uchwalenia zaskarżonej uchwały; rażące naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm., dalej: "Konstytucja") polegające na naruszeniu konstytucyjnej zasady równości przejawiające się w niekorzystnym potraktowaniu przez władze publiczne właścicieli nieruchomości w C. , na których znajdują się domki letniskowe lub inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, w porównaniu z właścicielami takich samych nieruchomości znajdujących się na terenie sąsiedniej Gminy C., dla których określono w stosownej uchwale znacznie niższe opłaty za ww. usługi niż w zaskarżonej uchwale.

Mając na uwadze podniesione zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności § 2 ww. uchwały oraz o przeprowadzenie dowodu z dokumentów: Rocznej analizy stanu gospodarki odpadami komunalnymi na terenie Miasta i Gminy C. za rok 2017 - na okoliczność nieuwzględnienia w tej analizie danych umożliwiających ich wykorzystanie przy ustalaniu opłaty ryczałtowej na wyżej wymienione usługi przewidzianej dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz dla innych wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe i Uchwały nr IV/32/19 Rady Gminy Choceń z dnia 6 marca 2019r. w sprawie ustalenia ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe wykorzystywanych jedynie przez część roku - na okoliczność metody ustalenia stawki ryczałtowej i jej wysokości.

W uzasadnieniu skargi strona odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6j ust. 3c u.u.c.p.g. podniosła, że z treści uchwały jednoznacznie wynika, iż Rada Miasta, ustalając opłaty za usługi w zakresie odbierania i unieszkodliwiania odpadów komunalnych oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, przyjęła jako podstawę prawną metody ustalenia opłaty jedynie art. 6j ust. 1 pkt 1 u.u.c.p.g. określający metodę ustalenia opłaty dla właścicieli nieruchomości będących mieszkańcami gminy. Nie wskazano natomiast w uchwale, że podstawą prawną dla przyjęcia metody ustalenia wysokości takiej opłaty dla nieruchomości na których znajdują się domy letniskowe był art. 6j ust. 3c. Zgodnie z jego treścią stawkę opłaty dla nieruchomości, na których znajdują się domy letniskowe stanowi iloczyn średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach o których mowa w ust. 3b na obszarze gminy, wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. Również z treści samej uchwały nie wynika w żaden sposób, aby przy ustaleniu wysokości opłaty dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe przyjęto metodę określoną w art. 6j ust. 3c. Zdaniem skarżących, należy zatem przyjąć, że stawki tej opłaty określone w § 2 zaskarżonej uchwały ustalone zostały w sposób dowolny, bez oparcia w przepisach prawa, a w szczególności bez uwzględnienia danych określonych w obowiązującym wówczas przepisie art. 6j ust. 3c, koniecznych dla ustalenia prawidłowej wysokości tychże opłat.

Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołali się na pkt 5 Rocznej analizy stanu gospodarki odpadami komunalnymi na terenie Miasta i Gminy C. za rok 2017, który stanowi, że "Wprowadzony w 2016r. system opłat za gospodarowanie odpadami w przypadku nieruchomości niezamieszkałych na których znajdują się domki letniskowe lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe cały czas jest w trakcie wdrażania". W ocenie strony, wynika z tego w sposób jednoznaczny, że wysokość opłat dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno-wypoczynkowe za usługi związane z odbieraniem odpadów komunalnych oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych została określona, bez uwzględnienia metody wymaganej przepisem obowiązującego wówczas art. 6j ust. 3c u.u.c.p.g. Analiza ta nie zawiera bowiem w żadnym swoim punkcie danych odnoszących się do kryteriów ustalenia takiej opłaty, ustalonych w ww. przepisie. Dodatkowo skarżący powołali się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, w którym stwierdzono, że wysokość opłat za odbiór odpadów dla domków letniskowych nie może być wyznaczana w sposób dowolny (II FSK 623/17, II FSK 543/17).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji określającego zasadę równości obywateli wobec prawa skarżący podnieśli, że właściciele nieruchomości, których dotyczy zaskarżona uchwała, na których znajdują się domki letniskowe lub inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno-wypoczynkowe zobowiązani zostali tą uchwałą do ponoszenia znacznie wyższych opłat niż właściciele takich samych nieruchomości w sąsiedniej gminie C.. W Gminie tej bowiem stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla domu letniskowego, gdy odpady zbierane są w sposób selektywny ustalono na 270 zł tj. o 50 zł mniej niż w C. , gdzie ta opłata wynosi 320 zł. Obie te gminy tj. Gmina C. i Gmina C. są jednostkami samorządu terytorialnego o podobnym potencjale i wielkości oraz o zbliżonej liczbie mieszkańców. Nierówne traktowanie przez władze publiczne zachodzi w tym przypadku dlatego, że Gmina C. narzuciła wyższe opłaty pomimo tego, że koszty odebrania i unieszkodliwieni odpadów są tu tańsze niż w Gminie C.. Wynika to z tego, że Gmina C. korzysta z przedsiębiorstwa znajdującego się na terenie Gminy C. w zakresie usuwania odpadów tj. z Zakładu Gospodarki Komunalnej sp. z. o. o. z siedzibą w miejscowości C. Al. [...]. W tej sytuacji uchwalenie przez Gminę C. opłat o 50 zł wyższych niż w Gminie C. jest rażąco niesprawiedliwe w stosunku do właścicieli nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, gdyż kwoty opłat za usługi komunalne ustalone dla nich w uchwale są w sposób nieuprawniony znacznie zawyżone w stosunku do właścicieli takich samych nieruchomości położonych w Gminie C.. Narusza to, w ocenie skarżących, zasadę równego traktowania obywateli przez władze publiczne wynikającą z art. 32 Konstytucji. Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołali wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lipca 2019r. sygn. akt II CSK 424/18.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu powołując się na treść art. 6j ust. 3b i 3c u.u.c.p.g. wskazała, że wysokość przedmiotowej opłaty ustalono jako iloczyn 11 pojemników o pojemności 110 l (średnia ilość wytwarzanych odpadów) i kwoty 30 zł za wywóz pojemnika, w przypadku odpadów odbieranych selektywnie i 40 zł za odpady zmieszane. Do wyliczenia opłaty przyjęto, że na działce letniskowej powstaje rocznie średnio 280,62 kg odpadów, co odpowiada 11 pojemnikom o pojemności 110 l i odpowiednio kwoty 30 zł (w przypadku odbioru pojemnika odpadów segregowanych) lub 40 zł (za odbiór pojemnika odpadów niesortowanych). Zdaniem Rady, stanowisko skarżących, że odpady komunalne powstają na działkach letniskowych jedynie przez część roku pozostaje bez znaczenia, albowiem zgodnie z brzmieniem ustawy i ugruntowanego w tym zakresie orzecznictwa, dla ustalenia wysokości opłaty ryczałtowej nie ma znaczenia czas przebywania właścicieli na nieruchomości letniskowej, opłata ta ma bowiem charakter rocznej opłaty ryczałtowej. Rada w tym zakresie podniosła, że nowelizując w 2015r. ustawę o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ustawodawca wprowadził roczną, ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami dla nieruchomości letniskowych wykorzystywanych sezonowo. Opłata ta płatna jest raz w roku ryczałtem. Nie zależy od rzeczywistej ilości odpadów gromadzonych na danej nieruchomości, jest bowiem obliczana w stosunku do średniej ilości odpadów powstających na takich nieruchomościach. W uzasadnieniu do noweli projektodawca podniósł, że wprowadzenie obowiązku uchwalenia ryczałtowej stawki rocznej za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domku letniskowego lub od innej nieruchomości miało na celu uproszczenie przepisów dotyczących naliczania tych opłat. Wysokość opłat za gospodarowanie opłatami komunalnymi w gminie C. pozostaje przy tym bez znaczenia dla okoliczności niniejszej sprawy. To, że obie gminy są jednostkami samorządu terytorialnego, mają podobną powierzchnię i potencjał nie powoduje, że poszczególne opłaty lokalne czy podatki będą na jednakowym poziomie. W gminie C. znajduje się około 400 działek letniskowych, a w Gminie C. około 1960, co powoduje proporcjonalnie wyższe koszty wywozu odpadów. Znaczenie dla ustalenia ceny ma także położenie działek letniskowych i ukształtowanie terenu. Bez znaczenia pozostaje także to, że usługi odbioru odpadów świadczy firma mająca siedzibę w C. . Ustawodawca dopiero w 2019r. ustalił w całej Polsce równe stawki za odbiór odpadów z działek rekreacyjnych, do tego czasu Rada Miejska mogła ustalać opłaty zgodnie z ustawą.

W piśmie z dnia [...]2r. przekazanym przez pełnomocnika na rozprawie w dniu [...]., strona skarżąca wniosła o wydanie orzeczenia również w kwestii naruszenia jej dóbr osobistych przez Gminę C. oraz nakazanie wypłaty różnicy kwotowej kwoty zawyżonej w opłatach za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przez badanie zgodności z prawem aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Natomiast w myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019r. poz. 506 ze zm.), dalej: "u.s.g.", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi wniesionej przez M. A. i A. A. jest uchwała nr XLVII/309/18 Rady Miejskiej w Chodczu z dnia 16 listopada 2018r. w sprawie określenia metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz określenia górnych stawek opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi w zakresie odbierania i unieszkodliwiania odpadów komunalnych oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Skarga dotyczy zatem kategorii spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.

Z przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. wynika, że legitymację do zaskarżenia uchwały rady gminy (miasta) ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. Pełnomocnik skarżących, wykonując zarządzenie Sądu z dnia [...]., na dowód tego, że skarżący mają interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały załączył: wyciąg z księgi wieczystej o numerze [...] stanowiącej dowód prawa własności M. A. dot. nieruchomości położonej w Mstowie Gmina C.; umowę sprzedaży użytkowania wieczystego działki letniskowej położonej w miejscowości M. w Gminie C. na rzecz M. A. zawartej dnia [...]. w Kancelarii Notarialnej A. G. w Ł. ; decyzję Starosty [...] z dnia [...]. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego wyżej wymienionej działki w prawo własności wydaną na rzecz M. A.; odpis upomnienia burmistrza Miasta C. z [...]. wzywającego do uregulowania należności za gospodarowanie odpadami komunalnymi za czerwiec 2018r. i czerwiec 2019r. skierowanego do M. A.; odpis aktu małżeństwa M. A. i A. A.; oświadczenie A. A. o pozostawaniu we wspólności majątkowej małżeńskiej z M. A.. Zatem, M. A. i A. A. wykazali interes prawny do wniesienia skargi na wymienioną uprzednio uchwałę w sprawie określenia metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz określenia górnych stawek opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi w zakresie odbierania i unieszkodliwiania odpadów komunalnych oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych.

W skardze skarżący zarzucają m.in. naruszenie art. 6j ust 3c ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, polegające na określeniu wysokości stawki opłat za usługi w zakresie odbierania i unieszkodliwiania odpadów komunalnych oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz dla innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe wykorzystywanych jedynie przez część roku - w sposób całkowicie dowolny, a nie według metody ustalania tej opłaty przyjętej w wymienionym przepisie, obowiązującym w dniu uchwalenia zaskarżonej uchwały.

Zarzut ten Sąd uznaje za zasadny. Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z art. 6j ust. 3b u.c.p.g., w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Na podstawie art. 6j ust. 3c u.c.p.g., ryczałtowa stawka opłaty jest ustalana jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach, o których mowa w ust. 3b, na obszarze gminy wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. Natomiast przepis art. 6k ust. 1 pkt 2 tej ustawy stanowi, że rada gminy w drodze uchwały ustala stawkę opłaty za pojemnik o określonej pojemności. Ustawodawca wprowadził zatem roczną, ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami dla nieruchomości letniskowych wykorzystywanych sezonowo, przy czym nie zależy ona od rzeczywistej ilości odpadów gromadzonych na danej nieruchomości, jest bowiem obliczana w stosunku do średniej ilości odpadów powstających na takich nieruchomościach.

Skład orzekający podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że rada gminy podejmując uchwałę w przedmiocie stawek opłaty za gospodarowanie odpadami jest zobowiązana do dokonania i przedstawienia rzetelnej i wnikliwej kalkulacji wysokości stawki, tak aby pobierane opłaty pokrywały rzeczywiste koszty związane z funkcjonowaniem systemu zagospodarowania odpadami na terenie gminy. Prawidłowo skalkulowana opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna z jednej strony zapewniać sprawne funkcjonowanie systemu odbioru odpadów na terenie gminy, z drugiej zaś nie powinna stanowić źródła dodatkowych zysków gminy ( np. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2016r., sygn. akt II FSK 1072/17 ). Zasadą jest, że opłaty powinny być przeznaczane wyłącznie na pokrywanie kosztów funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, na które składają się w szczególności koszty: odbierania, transportu, zbierania, odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, tworzenia i utrzymania punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych, obsługi administracyjnej tego systemu, edukacji ekologicznej w zakresie prawidłowego postępowania z odpadami komunalnymi ( art. 6r ust. 2 – 2b u.c.p.g. ).

Podkreślić również należy, że rada gminy podejmując uchwałę w przedmiocie stawek opłaty za gospodarowanie odpadami jest zobowiązana do dokonania rzetelnej i co istotne weryfikowalnej kalkulacji wysokości stawki, tak aby pobierane opłaty pokrywały rzeczywiste koszty związane z funkcjonowaniem systemu zagospodarowania odpadami na terenie gminy. Zawarte w przepisie art. 6j ust. 3c u.c.p.g. sformułowanie: "Ryczałtowa stawka opłaty jest ustalana jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach, o których mowa w ust. 3b, na obszarze gminy" oznacza, że organ powinien dysponować rzetelnymi danymi, odnośnie ilości odpadów powstających na nieruchomościach, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomościach wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, jedynie przez część roku. Te dane są bowiem, obok stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, podstawą do obliczenia ryczałtowej stawki opłaty, w sposób o jakim mowa w art. 6j ust. 3c u.c.p.g.

Tymczasem, zarówno zaskarżona Uchwała jak i jej uzasadnienie, a także przekazane Sądowi akta sprawy nie zawierają żadnych danych, na podstawie których ustalono opłatę. W kwestionowanym § 2 ust. 1 i 2 Uchwały podano jedynie, że dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz dla innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (działki niezabudowane), wykorzystywanych jedynie przez część roku, wprowadza się ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 320,00 zł za rok od domku letniskowego gdy odpady zbierane są w sposób selektywny oraz 400,00 zł za rok od domku letniskowego gdy odpady nie są zbierane w sposób selektywny.

Natomiast uzasadnienie zawiera jedynie ogólne wskazania dotyczące konieczności uwzględnienia ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach z dnia 13 września 1996 r. oraz aktów wykonawczych związanych z systemem gospodarowania odpadami komunalnymi. Wskazano również na konieczność zwielokrotnienia liczby pojemników do segregacji odpadów jak i zwiększenia ilości przejazdów niezbędnych do ich odbioru, a także wzrost kosztów zakupu paliwa oraz wzrost płacy minimalnej. Wskazano również, że w 2018 r. nastąpił wzrost kosztów przyjęcia odpadów do Regionalnej Instalacji Przetwarzania Odpadów Komunalnych z 224 zł netto do 270.36 zł netto (291,99 zł brutto) za odpady zmieszane o kodzie 20.03.01.

Z akt sprawy nie wynika, czy ustalając ryczałtowe stawki opłaty organ dysponował rzetelnymi danymi o średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach położonych na obszarze gminy C.. Nie wiadomo, w oparciu o jakie konkretne czynności, ustalenia i materiały organ w odpowiedzi na skargę podał, że wysokość opłaty Rada Miasta ustaliła, jako iloczyn 11 pojemników o pojemności 110 l ( średnia ilość wytwarzanych odpadów) i kwoty 30 zł za wywóz pojemnika, w przypadku odpadów odbieranych selektywnie i 40 zł za odpady zmieszane. Nie wiadomo również, w oparciu o co, do wyliczenia opłaty jak podał organ przyjęto, że na działce letniskowej powstaje rocznie średnio 280,62 kg odpadów, co odpowiada 11 pojemnikom o pojemności 110 l i odpowiednio kwoty 30 zł ( w przypadku odbioru pojemnika odpadów segregowanych) lub 40 zł (za odbiór pojemnika odpadów niesortowanych).

Dane przyjęte do wyliczenia powinno zawierać uzasadnienie podjętej uchwały. Niezbędne jest bowiem wykazanie w nim, jakie nieruchomości organ brał pod uwagę do wyliczenia opłaty, czy były to wszystkie nieruchomości położone w miejscowości C., na których znajdują się domki letniskowe oraz nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, czy też dokonano wyboru reprezentatywnej grupy tych nieruchomości. Niezbędne jest również wskazanie, ile wynosi i w oparciu o jakie konkretnie dane organ ustalił średnią ilość odpadów powstających na tych nieruchomościach, która to ilość przekłada się na określoną liczbę pojemników. Należy przy tym podkreślić, że istnieje nierozerwalny związek pomiędzy ilością powstających odpadów a wysokością ryczałtowej stawki opłaty, wobec czego organ nie może ustalić ryczałtowej stawki opłaty, jeśli nie posiada rzetelnych, udokumentowanych i sprawdzalnych danych dotyczących ilości odpadów powstających na nieruchomościach. Istotny jest bowiem sposób procedowania przez organ, a tym samym wykazanie podstaw faktycznych ustalonych parametrów, niezbędnych dla ustalenia ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w sposób jaki nakazuje przepis art. 6j ust. 3c u.c.p.g.

Podanie samych, nieweryfikowalnych danych w odpowiedzi na skargę, bez możliwości ich skontrolowania w oparciu o przekazane Sądowi akta sprawy, czyni podane parametry dowolnymi, a w konsekwencji nierzetelnymi. Brak miarodajnych danych pozwalających na prawidłowe ustalenie ilości odpadów powstających na terenie Gminy C. na nieruchomościach, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomościach wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, miało wpływ na ustalenie ryczałtowej opłaty w sposób dowolny, z przekroczeniem istotnego kryterium ustawowego, co w rezultacie przesądza o istotnym naruszeniu art. 6j ust. 3b i ust. 3c u.c.p.g. Istotne naruszenie prawa to uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być akceptowane w demokratycznym państwie prawnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że istotne naruszenie prawa, to takiego rodzaju naruszenia prawa jak podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, czy też naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 117/11 oraz z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt 412/11).

W niniejszej sprawie został w sposób istotny naruszony przepis art. 6j ust. 3b i ust. 3c u.c.p.g. poprzez brak dokonania przez organ rzetelnej, wnikliwej i weryfikowalnej kalkulacji wysokości stawki, pozwalającej na prawidłowe ustalenie rocznej opłaty ryczałtowej związanej z zagospodarowaniem odpadów z nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz inne o charakterze rekreacyjno-wypoczynkowym zamieszkałe czasowo. Organ dokonując obliczenia ryczałtowej opłaty rocznej, nie uwzględnił parametrów pozwalających na ustalenie jej ostatecznej wysokości, a tym samym przekroczył upoważnienie ustawowe określone w podanych przepisach.

W tej sytuacji przedwczesna byłaby ocena, czy w sprawie naruszona została wynikająca z art. 32 ust. 1 Konstytucji zasada równości.

W rezultacie, w oparciu o art. 147 § 1 p.p.s.a. zaistniała konieczności stwierdzenia nieważności Uchwały z dnia 16 listopada 2018r. nr XLVII/309/18 Rady Miejskiej w Chodczu w zaskarżonym zakresie, dotyczącym jej § 2, wprowadzającym ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 320,00 zł za rok od domku letniskowego gdy odpady zbierane są w sposób selektywny (ust. 1 ) oraz 400,00 zł za rok od domku letniskowego gdy odpady nie są zbierane w sposób selektywny ( ust. 2 ).

Sąd odmówił przeprowadzenia dowodu z załączonej do skargi Rocznej analizy stanu gospodarki odpadami komunalnymi na terenie Miasta i Gminy C. za rok 2017, ponieważ organ załączył ten dokument do akt sprawy i był on przedmiotem analizy przez Sąd. Natomiast z uwagi na stwierdzone, istotne naruszenie w toku procedowania zaskarżonej Uchwały przepisu 6j ust. 3b i ust. 3c u.c.p.g., załączona do skargi Uchwała nr IV/32/19 Rady Gminy Choceń z dnia 6 marca 2019r., nie posiadała waloru dokumentu niezbędnego do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a.

Natomiast poza zakresem kognicji sądu administracyjnego pozostają zawarte w piśmie strony z dnia [...]. wnioski o wydanie orzeczenia również w kwestii naruszenia jej dóbr osobistych przez Gminę C. oraz nakazanie wypłaty różnicy kwotowej kwoty zawyżonej w opłatach za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W tych sprawach strona powinna zwrócić się do właściwego do ich rozpoznania sądu powszechnego i organu administracji. Strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który powinien udzielić niezbędnych informacji w tym zakresie. Niemożliwe jest łączenie spraw pozostających we właściwości sądów powszechnych i sądów administracyjnych. System prawa nie przewiduje możliwości takiego procedowania. Sąd administracyjny orzeka w ramach konkretnej sprawy, co do zasady na podstawie stanu faktycznego ustalonego i materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed organami administracji. Należy podkreślić, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, którą wyznacza ocena legalności działań organu oraz kwestii prawnych, które były objęte treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia lub aktu. W rozważanej sprawie, jej przedmiotem była kwestia oceny zgodności z prawem Uchwały nr XLVII/309/18 Rady Miejskiej w Chodczu i w tym zakresie procedował Sąd, dokonując kontroli legalności tej Uchwały w zaskarżonym zakresie.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015r. poz. 1800) na które składają się wpis od skargi [...] zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika [...] zł.