Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1662/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 58-60
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J.O. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J.O. (dalej: skarżący) jest postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w W. z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w sprawie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z [...] grudnia 2012 r. nr [...] w sprawie uchylenia decyzji tego organu z [...] maja 2005 r. nr [...] w sprawie przyznania pomocy na zalesienie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy ustalił, że wyżej opisana decyzja organu I instancji z [...] grudnia 2012 r., wobec nieobecności skarżącego pod wskazanym adresem do korespondencji, została doręczona zastępczo w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.). Doręczenie nastąpiło 27 grudnia 2012 r. po dwukrotnym awizo (pierwsze awizo 11 grudnia 2012 r., drugie 18 grudnia 2012 r.). Od 27 grudnia 2012 r. biegł czternastodniowy termin do złożenia odwołania, który upłynął 10 stycznia 2013 r. Skarżący złożył odwołanie 25 lutego 2013 r., a więc z uchybieniem terminu. Organ odwoławczy zauważył także, że skarżący nie wniósł prośby o przywrócenie uchybionego terminu.

Skarżący pismem z 9 czerwca 2013 r. złożył skargę do tutejszego Sądu Administracyjnego w Warszawie żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia, a także merytorycznego rozpoznania sprawy (przeprowadzenie kontroli na działce nr 11/68 w obecności właściciela) i uchylenie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z [...] grudnia 2012 r. nr [...]. Do skargi załączył kserokopie pism i aktów wydawanych w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art.129 § 2 k.p.a. – odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia stronie decyzji administracyjnej. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. Podkreślić również należy, iż dla skutku w postaci stwierdzenia uchybienia terminu nie ma znaczenia, czy terminowi uchybiono o jeden czy więcej dni.

Stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. winno być poprzedzone wyjaśnieniem stanu faktycznego co do tego, czy odwołujący się przekroczył określony przepisami prawa termin, w tym zbadanie daty doręczenia orzeczenia organu I instancji i skuteczności tego doręczenia, daty wniesienia środka zaskarżenia oraz czy odwołanie nie zawiera takich okoliczności, które mogłyby zostać potraktowane jako wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że decyzja organu I instancji z [...] grudnia 2012 r., zawierająca pouczenie o terminie jej zaskarżenia, została doręczona zastępczo w trybie art. 44 k.p.a. Przesyłka była awizowana dwukrotnie tj. 11 grudnia i 18 grudnia 2012 r., a więc doręczenie nastąpiło 27 grudnia 2012 r. (p. koperta + zpo k. 18 akt. adm.). Od tej daty biegł czternastodniowy termin do wniesienia odwołania. Odwołanie skarżący złożył 25 lutego 2013 r. (k. 20 akt adm.).

Sąd podkreśla, że doręczenie najwcześniejsze (bez względu na jego formę) ma wiążący charakter dla organu odwoławczego i dla sądu administracyjnego przy dokonywaniu przez ten organ lub sąd oceny terminowości odwołania od decyzji pierwszo-instancyjnej, a późniejsze doręczenie korespondencji stronie osobiście (w niniejszej sprawie 19 lutego 2013 r.) nie znosi skuteczności wcześniejszego doręczenia zastępczego.

Sąd zwraca także uwagę, że skarżący nie skorzystał z możliwości wszczęcia procedury przewidzianej w art. 58 - 60 k.p.a., przewidującej możliwość zwrócenia się o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności prawnej.

Wniesiona skarga nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw, w konsekwencji czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).