Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1295/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. S.A. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi B. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie polegające na nienależytym wykonywaniu obowiązków informacyjnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

B. S.A. z siedzibą w [...] (nazywana dalej "skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie polegające na nienależytym wykonywaniu obowiązków informacyjnych. W piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku wskazała na wysokość nałożonej kary pieniężnej, zajęcie rachunków bankowych oraz roszczenia wynikające z umów gwarancyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, nazywanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Pod pojęciem "wyrządzenia znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony skarżącej, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże należy mieć przy tym na uwadze, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11) poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, przez który należy rozumieć także brak stosownych dokumentów potwierdzających argumentację podniesioną przez stronę we wniosku, nie jest brakiem formalnym, do uzupełnienia którego Sąd ma obowiązek wezwać skarżącego w trybie art. 49 p.p.s.a.

Strona zobowiązana jest zatem do uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338-339/07). Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II FSK 1894/120).

W niniejszej sprawie wniosek skarżącej dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] nakładającej karę pieniężną. Sąd rozpoznając wniosek uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła spełnienia przesłanek, wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Przytoczona na poparcie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej argumentacja skarżącej nie okazała się zasadna. Także w aktach administracyjnych brak jest takich dokumentów, z których można by wywodzić zasadność wniosku. Skarżąca przede wszystkim skupiła się jedynie na wskazaniu treści przepisu art. 61 ppsa i podkreśleniu wysokości złożonych przez uczestników Funduszu roszczeń wynikających z umów gwarancyjnych. Ponadto dodała, że nałożona kara pieniężna może mieć negatywny wpływ na kondycję finansową spółki, a w dalszej kolejności wskazała, że nastąpiło zajęcie jej rachunków bankowych oraz podkreśliła wysokie koszty procesów sądowych. Zdaniem Sądu, wskazanie we wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć negatywny wpływ na kondycję finansową spółki, nie uzasadnia jeszcze pozytywnego rozpoznania tego wniosku. Również stwierdzenie we wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć negatywne konsekwencje w kontekście aktualnej działalności skarżącej, bez wskazania konkretnych danych i odniesienia do sytuacji finansowej spółki, nie uzasadnia jeszcze wstrzymania jej wykonania. W orzecznictwie jednolity jest pogląd, iż wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04). W niniejszej sprawie strona wskazała w sposób przybliżony na koszty wynikające z roszczeń wynikających z umów gwarancyjnych, czy koszty procesu, jednak wartości tych nie odniosła do wysokości posiadanego majątku. Sąd oceniając spełnienie przez wnioskodawcę przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej, powinien mieć możliwość zapoznania się z wysokością środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych ewentualnych wierzytelności i innych składnikach majątku obrazujących zdolności płatnicze strony.

Selektywne przedstawienie przez stronę informacji, ograniczające się wyłącznie do wskazania wartości pieniężnych obrazujących obciążenia majątku ze względu na brak podstawowych danych służących do oceny zasadności wniosku poddaje w wątpliwość argumentację strony o konieczności zastosowania w stosunku do spółki instytucji ochrony tymczasowej. Zwłaszcza że strona nie przedstawiła żadnych dokumentów i nie podała danych obrazujących kondycję finansową spółki. Ponadto Sąd nie był w stanie oszacować, w związku z nieprzedstawieniem przez stronę podstawowych dokumentów obrazujących sytuację finansową i majątkową spółki (np. wyciągów z należących do niej rachunków bankowych czy informacji o posiadanym majątku). Fakt ten nie pozwala na dokonanie jednoznacznej oceny stanu finansów spółki i ocenę wpływu nałożonej kary pieniężnej na możliwość spłaty ciążących na spółce zobowiązań, wynikających z umów związanych z umowami gwarancyjnymi. Z informacji przedstawionych przez spółkę nie wynika jaki był zysk lub strata skarżącej, wygenerowany w ostatnim okresie bilansowym. Bez danych pozwalających ocenić całościowo i jednoznacznie sytuację materialną spółki oraz składniki jej majątku, niemożliwym było wydanie rozstrzygnięcia, w którym Sąd mógłby uznać za spełnione warunki z art. 61 § 3 p.p.s.a. i wstrzymałby wykonanie zaskarżonej decyzji. Wobec niepodania przez skarżącą powyższych informacji, brak jest jakiejkolwiek możliwości porównania tych wielkości na potrzeby oceny rozmiaru szkody, jaką w przekonaniu skarżącej może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji. Taki wniosek jest zasadny także z tego powodu, że przesłanką udzielenia ochrony tymczasowej nie może być jakakolwiek szkoda, ale tylko taka którą można określić mianem znacznej.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.