Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 435/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 61 ust. 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: § 5, § 6
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Ewa Partyka /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 października 2014 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. M. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "SKO" lub "Kolegium") z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, którą wydano w następującym stanie sprawy;

Podaniem z dnia 31 sierpnia 2011 r. B. i T. W. zwrócili się do Burmistrza Gminy i Miasta [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji mającej polegać na budowie budynku jednorodzinnego wolnostojącego z przyłączami zewnętrznymi z przeznaczeniem poddasza na cele mieszkalne oraz budynku gospodarczo-garażowego i zbiornika na gaz płynny LPG na działce nr 1709 w W.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], Burmistrz Gminy i Miasta [...] ustalił dla inwestorów B. i T. W. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej przez nich inwestycji uznając, że spełnione zostały przesłanki ustawowe określone w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.) dalej: "Upzp".

Organ I instancji określił, że zamierzenie inwestycyjne może być realizowane na działce nr 1709 w konturze oznaczonym literami ABCD-A, zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także ustawy – prawo budowlane, w szczególności w zakresie odległości od działek sąsiednich. Wysokość budynku ustalono maksymalnie na poziomie 9,5 m, wysokość okapu od 2,8 do 4,2 m, szerokość elewacji frontowej do 15 m, dach dwu lub wielospadowy o nachyleniu od 30 do 45O. Usytuowanie kalenicy głównej powinno nastąpić wzdłuż lub prostopadle do kierunku E-W. Natomiast budynek gospodarczy powinien być parterowy, o wysokości do 7 m, wysokości okapu od 2,2 do 3,2 m, szerokości elewacji frontowej do 12 m, dach dwu lub wielospadowy o nachyleniu od 30 do 45O, usytuowanie kalenicy głównej wzdłuż lub prostopadle do kierunku E-W. Wskaźnik intensywności zabudowy na działce powinien wynieść 0,2. Na działce powinno pozostać 50% powierzchni biologicznie czynnej. Zjazd z drogi publicznej – działki nr 1339 powinien odbywać się projektowanym zjazdem indywidualnym przez działkę 1170 na warunkach służebności przejazdu. Natomiast w kwestii lokalizacji zbiornika LPG przeznaczonego do zaopatrywania nieruchomości w gaz do celów grzewczych postanowiono, że powinien zostać zlokalizowany w odległości co najmniej 5 m od granicy działki i 10 m od projektowanego budynku, przy czym zbiornik powinien zostać usytuowany w miejscu przewiewnym i bez zagłębień albo pod ziemią. Zaopatrzenie w energię elektryczną powinno nastąpić na warunkach określonych przez dostawcę energii.

Na mocy postanowienia z dnia [...] stycznia 2013 r. sprostowano ww. decyzję w zakresie dotyczącym dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej określając, że dostęp ten przebiegać będzie przez działki nr 1696 i 1710.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. M. zarzucił, że organ I instancji ustalając warunki zabudowy naruszył przepisy prawa budowlanego. Inwestorzy nie wykazali bowiem przebiegu linii energetycznej, jak też nie wykazali posiadania zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości, przez które linia taka miałaby przebiegać. Dysponują jedynie zapewnieniem zakładu energetycznego o posiadaniu niezbędnej infrastruktury koniecznej do dostarczenia energii. W jego ocenie nie zostały spełnione także pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 3 Upzp. Wadliwie miano też wyznaczyć obszar analizowany, ponieważ jego zasięg miał być zbyt mały. Z naruszeniem postanowienia Sądu organ zmienił lokalizację drogi koniecznej na działce nr 1710 i określił parametry zjazdu, przy czym w postanowieniu o ustanowieniu służebności nie było mowy o jakichkolwiek robotach na tej drodze w celu przystosowania jej do potrzeb inwestora. Na takie roboty on nie wyraża zgody. Ponadto, droga ta nie spełnia wymagań prawa budowlanego, ponieważ wykupiona – w związku z ustanowioną służebnością, powierzchnia jest mniejsza o 22 m2 od wymaganej przepisami prawa.

Opisaną na wstępie decyzją SKO, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) dalej: "Kpa", utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji była zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Ustalenie warunków zabudowy jest uzależnione od łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 Upzp, w tym spełnienia tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. W tym celu obowiązkiem organu jest wyznaczenie obszaru analizowanego i przeprowadzenie na tak określonym terenie analizy urbanistycznej, stosownie do wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm. – zwanego dalej Rozporządzeniem). Z obowiązków tych organ I instancji wywiązał się. W obszarze analizowanym występuje zabudowa jednorodzinna i zagrodowa, a działka inwestora położona jest przy drodze gminnej nr 1339. Teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej poprzez ustanowioną służebność drogową poprzez działki nr 1696 i 1710, na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia 2 lipca 2012 r. sygn. akt [...]. Istnieje także możliwość zapewnienia niezbędnej infrastruktury technicznej, a teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Decyzja o warunkach zabudowy jest także zgodna z przepisami odrębnymi. Kolegium zwróciło też uwagę, że powoływane przez odwołującego się przepisy prawa budowlanego znajdą zastosowanie dopiero na kolejnym etapie realizacji inwestycji, jeżeli inwestorzy będą ubiegać się o udzielenie pozwolenia na budowę. Właściwa ochrona interesów osób trzecich będzie zapewniona w tym właśnie postępowaniu.

Z decyzją SKO nie zgodził się A. M. wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę, w której domagał się jej uchylenia i orzeczenia o kosztach postępowania. W uzasadnieniu skargi podał, że inwestorzy nabywając przedmiotową działkę zdawali sobie sprawę, że nie spełnia ona wymagań realizacji jakiejkolwiek inwestycji, w tym nie posiadała dostępu do drogi. Na ich wniosek Sąd Rejonowy ustanowił służebność drogi koniecznej przebiegającą przez dwie jego działki, jednak droga ta nie spełnia wymagań prawa budowlanego jeżeli chodzi o powierzchnię. Ponadto ustalając warunki zabudowy organ I instancji zmienił lokalizację tej drogi wskazując na lokalizację zjazdu z drogi publicznej w miejscu istniejącego zjazdu indywidualnego znajdującego się na jego działce nr 1710. Działka inwestorów nie ma także dostępu do wszystkich mediów, w tym wody z przebiegającego w pobliżu wodociągu oraz sieci energetycznej. Powołał się też na wiążące w Gminie [...] wyniki referendum dotyczące obowiązku przyłączenia do sieci wodociągowej. W ocenie skarżącego wyznaczony obszar analizowany nie ma wymaganej przepisami powierzchni, a działka nr 1709 nie przylega do drogi gminnej, lecz do jego działki o nr 1710, na której nie ma żadnych zabudowań.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności

z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki

w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek przede wszystkim z powodów, które wzięto pod uwagę z urzędu.

Przedmiotem skargi jest decyzja SKO opisana na wstępie, którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. ustalającą warunki zabudowy dla budynków mieszkalnego i gospodarczego na działce 1709 w W.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 Upzp wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W art. 61 ust. 5 Upzp z kolei wskazano, że warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem.

W oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 61 ust. 6 i 7 Upzp zostało wydane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588 zwane dalej Rozporządzeniem). Zgodnie z § 1 Rozporządzenia określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania:

1) linii zabudowy;

2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;

3) szerokości elewacji frontowej;

4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

Stosownie do § 3 Rozporządzenia:

1. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy.

2. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych nie wynika, aby zostały spełnione wszystkie warunki, o których mowa w wyżej przedstawionych przepisach prawa materialnego, co wskazuje, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona zgodnie z regułami określonymi w art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Z materiałów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że działka inwestorów: B. i T. W. nr 1709 w W. jest położona na terenach rolnych i nie przylega do drogi publicznej działki ew. nr 1339. Jednakże ma ona wymagany przepisem art. 61 ust. 1 pkt 2 Upzp dostęp do drogi publicznej wobec ustanowionej na drodze postępowania sadowego służebności gruntowej. Bez znaczenia na obecnym etapie jest czy ten dostęp odpowiada ewentualnym wymaganiom przepisów prawa budowlanego bo kwestia ta jest badana dopiero w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Wyżej wskazany art. 61 ust. 1 pkt 2 Upzp nie stawia bowiem żadnych dodatkowych warunków związanych z dostępem. Istotne jest, że został on prawnie zagwarantowany prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 2 lipca 2012 r. sygn. akt [...] – prawomocnym, bo apelacja A. M. została oddalona przez Sąd Okręgowy w [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. sygn. akt [...].

Załączone do decyzji Burmistrza Gminy i Miasta w [...] wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną mające przełożenie na treść tej decyzji budzą jednakże zastrzeżenia w zakresie wyjaśnienia przez organy wszystkich istotnych okoliczności.

Zgodnie z § 5 Rozporządzenia:

1. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego.

2. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.

Z analizy nie wynika jaki jest średni wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Wskazano tam bowiem, że "średni wskaźnik wynosi w granicach od 0.06 (dz.1765) do 0,24 (dz. 1764)". Nie ustalono więc jaki jest w istocie średni wskaźnik tej wielkości dla obszaru analizowanego. Nie wiadomo więc czy wskaźnik określony w pkt 4.2 lit. b odpowiada wielkości średniej czy też został wyznaczony w sposób od niej odbiegający. W tym zakresie brak jakiegokolwiek uzasadnienia. Zgodnie z utrwaloną w tym zakresie linią orzecznictwa wyznaczenie bowiem innego wskaźnika w tym zakresie, stosownie do § 5 ust. 2 Rozporządzenia jest dopuszczalne, ale w takim wypadku powinno to zostać odpowiednio uzasadnione. Tymczasem z analizy w żaden sposób nie wynika jaki jest średni wskaźnik, o którym mowa w § 5ust. 1 Rozporządzenia i czy wskaźnik wyznaczony dla planowanej inwestycji odpowiada temu średniemu czy też został wyznaczony w inny sposób i ewentualnie dlaczego.

Powyższe rozważania można analogicznie odnieść do szerokości elewacji frontowej.

Stosownie do § 6 Rozporządzenia:

1. Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%.

2. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.

Z wyników analizy także nie wynika jaka jest średnia szerokość elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym. Podanie w pkt 4.3 lit. a i c wielkości dla budynku mieszkalnego od 10m do 15m, dla budynku gospodarczego od 5 do 16 m także nie odpowiada wymogom tego przepisu. Nie wiadomo więc czy wskaźniki te są średnie, co zresztą nie wydaje się możliwe wobec widełkowo podanych wielkości, czy też zostały one wyznaczone w sposób odbiegający od tych średnich i dlaczego. Najistotniejsze jest jednak, że w samej decyzji z 9 grudnia 2013 r. podano jedynie maksymalne wielkości – dla budynku mieszkalnego "do 15,0m:, dla gospodarczego "do 12,0m". Nie sposób przy takim określeniu w/w parametrów uznać, że wskaźnik ten w ogóle został wyznaczony. Pozostawiono bowiem inwestorowi prawie zupełną dowolność w tym zakresie ograniczając ją jedynie do wskaźnika maksymalnego. Tak więc nawet budynki o szerokości 3 czy 4 metrów byłyby zgodne z decyzją o warunkach zabudowy, chociaż na obszarze analizowanym (wg analizy) w ogóle nie ma takich budynków.

Wątpliwości Sądu budzi także uznanie przez organy, że zostały spełnione wymogi przewidziane w art. 61 ust. 1 pkt 3 Upzp. Przepis ten jasno ustanawia bowiem warunek, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Według ust. 5 wymóg ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Tymczasem z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych nie wynika w żaden sposób aby istniało takie uzbrojenie w zakresie linii energetycznej, albo też aby było ono projektowane. Nie ma też umowy, o której mowa w ust. 5 tego przepisu. Z oświadczenia z dnia 3 września 2013 r. Dyrektora i Z-cy Dyrektora Oddziału R. – R. E. S. W. [...] D. S.A. w [...] wynika wręcz, że przyłączenie do sieci dystrybucyjnej energii możliwe będzie po wybudowaniu m.in. linii niskiego napięcia. Biorąc pod uwagę okoliczność, że działka 1709 aktualnie jest działką rolną i w najbliższym sąsiedztwie są tylko tereny rolnicze, zaś tereny zabudowane znajdują się po drugiej stronie drogi publicznej, wątpliwe jest w świetle dowodów zgromadzonych przez organy, czy spełniony został ten warunek. Przebieg tej linii i związana z tym ewentualna służebność dotyczy raczej jednak podmiotu, do którego należy sieć a nie inwestora. Organy nie wyjaśniły także kwestii podnoszonej przez skarżącego związanej z wynikami referendum lokalnego mającego dotyczyć obowiązku przyłączenia do sieci wodociągowej. Nie wiadomo w ogóle czego dokładnie dotyczyło to referendum, czy jego wyniki były wiążące i jakie ewentualnie działania zostały podjęte w celu realizacji jego wyników. Nie można przecież w takiej sytuacji wykluczyć ustanowienia aktów prawa miejscowego. Kwestie te powinny zostać wyjaśnione w aspekcie spełnienia wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 3 Upzp.

Skarżącemu należy wyjaśnić, że działka sąsiednia w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp to działka znajdująca się w obszarze analizowanym a nie tylko działka sąsiadująca bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. Takie jest utrwalone orzecznictwo sądowe, które chroniąc konstytucyjnie gwarantowane uprawnienia osoby władającej działką na podstawie tytułu prawnego uprawniającego do budowy, nie poprzestaje na językowym brzmieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp i szeroko interpretuje ustawowe pojęcie "działki sąsiedniej". Chodzi w nim nie tylko o działki przyległe do nieruchomości będącej przedmiotem wniosku inwestora co raczej o pewien obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalający organowi dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków (zob. uzasadnienia wyroków NSA z 3 października 2006 r., sygn.. akt II OSK 196/06 – LEX nr 289275, z 23 kwietnia 2008 r. sygn.. akt II OSK 467/07 – LEX nr 466155, z 4 lipca 2007 r. sygn. akt II OSK 997/06 – LEX nr 355295, z 17 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 646/06 – LEX nr 322329, z 26 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 239/06 – LEX nr 320109, z 22 lutego 2006 r. sygn.. akt II OSK 551/05 – LEX nr 194346).

Wątpliwości budzi także prawidłowość wyznaczenia obszaru analizowanego, jednakże naruszenie minimalnych rozmiarów wyznaczenia tego obszaru w kierunkach, które nie są zabudowane nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy, skoro parametry są ustalane w oparciu o działki zabudowane.

Kwestia sprostowania decyzji w zakresie dojazdu do działki 1709 wyjaśniła zaś, że brak ujęcia w decyzji drugiej działki, na której została ustalona służebność drogi koniecznej wobec odwołania się do w/w orzeczeń sądów powszechnych była oczywistą omyłką.

Mając na uwadze wcześniej wskazane naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. w związku z art. 61 ust. 1 i 5 oraz wymienionymi wyżej przepisami Rozporządzenia Sąd uchylił decyzje organów obydwu instancji uznając, że naruszenia te niewątpliwie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem wykluczyć, że nie zostały spełnione wszystkie wymogi warunkujące wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Sąd uchylił decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i. c P.p.s.a.

W ponownym postępowaniu powinna zostać przeprowadzona ponowna analiza i w jej ramach wyznaczone wskaźniki powinny odpowiadać wymogom Rozporządzenia. Należy także wyjaśnić kwestie związane ze wzmiankowanym referendum lokalnym i jego ewentualnymi następstwami oraz ich ewentualny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim powinno zostać wyjaśnione czy spełniony został warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 Upzp.

W pkt II wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a.