Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 65/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2020 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] listopada 2019 r. , Nr [...] , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), art. 1 ust. 1, art. 2 i art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 56, art. 59 ust. 1, art. 61 ust.1 pkt 1-5 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta M. B. z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], znak: [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z zewnętrzną infrastrukturą techniczną oraz komunikacyjną w obrębie działki na nieruchomości oznaczonej nr ew. [...], położonej w B. u zbiegu ulic: P. i R..

Postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem M. Sp. z o.o. w B., reprezentowanej przez pełnomocnika - A. T..

Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], znak: [...], Prezydent M. B. ustalił warunki zabudowy dla ww. inwestycji .

Odwołanie od tej decyzji z zachowaniem ustawowego terminu złożył P. L. B. S.A. w B., zarzucając:

- niezgodność całości planowanego zamierzenia inwestycyjnego z zapisami uchwały nr [...] Rady M. B. z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. oraz ze Strategiami krajowymi dotyczącymi rozwoju lotnisk i transportu lotniczego;

- zignorowanie i pominięcie stanowiska Miejskiej Pracowni Urbanistycznej, odpowiedzialnej statutowo za wykonywanie obowiązków samorządu gminy B. w zakresie planowania przestrzennego wyrażonego w piśmie z dnia [...] listopada 2018 r., gdzie stwierdzono niezgodność całego zamierzenia inwestycyjnego na tym terenie z polityką przestrzenną miasta wyrażoną w studium;

- przyjęcie nieadekwatnych założeń dla przygotowania analizy określenia warunków oraz zasad zagospodarowania terenu i zabudowy w obszarze opracowania dla decyzji;

- naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 5, 6, 8, 9, 10 w związku z art. 2 pkt 1, 2, 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie fundamentalnych zasad wynikających z tych przepisów oraz art. 61 ust. 1-5 ww. ustawy poprzez nieuwzględnienie zasady dobrego sąsiedztwa; w szczególności zarzutu dotyczącego niedokładnej analizy planowanej inwestycji i braku wszechstronnych wyjaśnień w kontekście przepisu art. 61 ust. 1-5 ustawy, co skutkowało wyznaczeniem obszaru analizowanego bez przeprowadzenia rzetelnej i wszechstronnej analizy oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiednie lotnisko B., a także bez uwzględnienia charakteru urbanistycznego całego obszaru; - naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa; niedokonanie rzetelnej analizy m.in. stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji oraz koniecznych lub dopuszczalnych zmian w ukształtowaniu terenu z uwzględnieniem interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości;

- naruszenie art. 107 § 3 K.p.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wypełnia wymogów wskazanych w tym przepisie, przy uwzględnieniu także, że wskazówką interpretacyjną dla stanowienia przepisów powinny być też regulacje zawarte w aktach stanowiących strategie rozwoju na poziomie krajowym i regionalnym dotyczące rozwoju lotnisk regionalnych, sieci lotnisk oraz transportu lotniczego w [...], czy istniejące Studium zagospodarowania przestrzennego lub Plan Generalny Lotniska B., których to aktów organ pierwszej instancji w ogóle nie wziął pod uwagę;

-naruszenie art. 7 i 77 § 1 oraz art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez niedokładne ustalenie stanu faktycznego co do tego, czy nie doszło do sytuacji, w której zostały wydane dwie decyzje w tej samej sprawie, wobec czego zaskarżona decyzja Prezydenta M. B. może być dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa;

-naruszenie art. 4 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich wadliwą wykładnię i przyjęcie, że możliwe jest wydanie dwóch decyzji o warunkach zabudowy dla tej samej inwestycji i na rzecz tego samego podmiotu, wbrew tezie wyroku NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 188/10;

- naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 107 § 3, a także art. 6, 7 i 8 K.p.a., co przejawia się w nienależytym zebraniu materiału dowodowego i niewłaściwym rozpatrzeniu sprawy przez organ; niedopełnieniu przez organ administracyjny obowiązku pełnego wyjaśnienia stanu sprawy w związku z wadliwym, niepełnym wykonaniem analizy stanu terenu planowanej inwestycji oraz otaczającego go obszaru przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy;

- naruszenie przepisów ustawy Prawo lotnicze oraz Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego oraz uchylające dyrektywę rady 91/670/EWG, rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 i dyrektywę 2004/36/WE i Rozporządzenia Komisji (UE) nr 139/2014 z dnia 12 lutego 2014r., ustalającego wymagania oraz procedury administracyjne dotyczące lotnisk zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008, poprzez ich nieuwzględnienie, a przez to pominięcie znaczenia, wagi i uzasadnionego interesu L. B., jego statusu jako lotniska wojskowego współużytkowanego ze stroną cywilną i zarazem lotniska użytku publicznego oraz pominięcie interesu prawnego Zarządzającego tym lotniskiem - PLB S.A. w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji mieszkaniowej w otoczeniu lotniska;

-w konsekwencji nierozpoznanie sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, prowadzący do rozstrzygnięcia, naruszającego słuszny interes skarżącego - P. L. B., zarządzającego L. B., w rozumieniu ustawy Prawo lotnicze oraz podważającego jego zaufanie do organów państwowych;

- sprzeniewierzenie się fundamentalnym zasadom wynikającym z art. 5, art. 68 ust. 1, art. 74 Konstytucji RP przez ich nieuwzględnienie.

W ocenie odwołującego powyższe sprawia, że zaskarżona decyzja także rażąco narusza interes Rzeczypospolitej Polskiej, która jako państwo prawa dąży do urzeczywistnienia zasady sprawiedliwości społecznej, stoi na straży przestrzegania prawa i poszanowania własności oraz innych praw, co skutkuje również przyjęciem, że organy administracyjne nie powinny kierować się doraźnym interesem prywatnym jednostki, lecz dobrze rozumianym interesem społecznym.

W oparciu o powyższe zarzuty odwołujący wniósł o uwzględnienie odwołania i uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu odwołania wskazano w szczególności na plany rozwoju lotniska, a także wyjaśniono, na czym polega niezgodność zaskarżonej decyzji z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. oraz Planem Generalnym Lotniska. Odwołujący wskazała na znaczny poziom hałasu generowanego przez lotnisko, co może skutkować koniecznością wypłaty odszkodowań mieszkańcom pobliskich budynków mieszkalnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją, z [...] lutego 2019 r., znak: [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów odwołania i wskazał, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił i nie ustalił czy działki nr [...] stanowią drogę publiczną - ul. [...], co z kolei uniemożliwiło weryfikację ustaleń organu pierwszej instancji w zakresie frontu działki i jego szerokości, a w efekcie nie było możliwe zweryfikowanie poprawności wyznaczonego analizowanego obszaru. Kolegium wskazało na brak w aktach sprawy koncepcji obsługi komunikacyjnej, na którą powoływał się organ pierwszej instancji ustalając wymagania w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji.

Decyzja organu II instancji została zaskarżona sprzeciwem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wniesionym przez M. I. Sp. z o.o. w B..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 16 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 297/19, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2019 r., znak: [...], uchylającą w całości decyzję Prezydenta M. B. z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], znak: [...], ustalającą warunki zabudowy dla planowanej inwestycji .

W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że żaden z zarzutów wskazanych w zaskarżonej decyzji nie stanowił podstawy do wydania decyzji kasacyjnej. Ponadto Kolegium nie wykazało także, że nie mogło we własnym zakresie uzupełnić materiału dowodowego sprawy.

Ponownie rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 136 § 1 K.p.a. przeprowadziło dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie.

Pismem z [...] października 2019 r. organ odwoławczy wezwał Prezydenta M. B. do przedłożenia dokumentów potwierdzających, że działki nr [...] stanowią drogę publiczną - ul. [...], a także koncepcji obsługi komunikacyjnej inwestycji zatwierdzonej przez ZDMiKP w B. pismem z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], oraz postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...].

Port Lotniczy w B. S.A. w piśmie z [...] października 2019 r., znak: [...], poinformowała, że podtrzymuje swoje odwołanie z dnia [...] stycznia 2019 r. wraz z uzasadnieniem.

Odwołująca się, wskazała na szereg wątpliwości dotyczących stanu formalnoprawnego działek o numerach [...] .

Zdaniem Skarżącej dalsze plany rozwojowe lotniska nie będą możliwe lub mogą być znacznie ograniczone w wyniku wybudowania nowego kompleksu mieszkaniowego w otoczeniu lotniska. Planowana inwestycja może ograniczać Zarządzającego lotniskiem w realizacji jego ustawowych zadań oraz będzie prowadzić do sporów sąsiedzkich w przyszłości Zezwolenie , na realizację wnioskowanego kompleksu budynków mieszkalnych, wielorodzinnych, jest w ocenie skarżącej pozbawione logiki i racjonalnego sensu, gdyż może prowadzić do problemów, w tym problemu z dalszym rozwojem i rozbudową lotniska . W przypadku sporów lotniska nie stać na wypłatę odszkodowań sądowych.

W odwołaniu odwołano się do zasady zrównoważonego rozwoju, określonej w art. 5 Konstytucji RP .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po ponownym rozpoznaniu sprawy wymienioną na wstępie decyzją z [...] listopada 2019 r., Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta M. B. z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], znak: [...].

Organ odwoławczy zacytował w treści uzasadnienia art. 4 ust. 1 i 2 , art. 59 ust. 1 , art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zdaniem organu II instancji wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy był kompletny, co pozwoliło na jego rozpatrzenie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wydania dwóch decyzji w tej samej sprawie, Kolegium wyjaśniło, że ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. ustalono warunki zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na tym samym terenie, jednakże inwestycja ta polegała na budowie czterech a nie pięciu budynków mieszkalnych, zatem dotyczyła innej inwestycji. Obecnie zaskarżona decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, o czym mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa.

Kolegium powołując się na art. art. 28 kpa oraz art. 6 ust. 2 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdziło, że Prezydent M. B. prawidłowo ustalił strony prowadzonego postępowania administracyjnego z uwzględnieniem określonego przez inwestora obszaru oddziaływania inwestycji, zapewniając im czynny udział w każdym stadium postępowania oraz umożliwił stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Odnośnie oceny możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło w oparciu o art. 61 ust. 1, art. 56 oraz art. 52 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że spełnione zostały wszystkie warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co przesądza o konieczności pozytywnego rozpatrzenia wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy.

Kolegium zwróciło również uwagę, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie stanowi aktu prawa miejscowego, co wynika wprost z art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalenia studium wiążą organ jedynie przy sporządzaniu planów miejscowych. Związania tego nie odnosi się do decyzji lokalizacyjnych. Dopiero uchwalenie dla danego terenu planu miejscowego, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji o warunkach zabudowy, powoduje stwierdzenie jej wygaśnięcia, o ile nie wydano już ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 65 ustawy). Skoro zaś studium nie jest aktem prawa miejscowego, to tym samym nie stanowi też przepisów odrębnych w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy. Stąd też jego ustalenia nie stanowią żadnej podstawy prawnej do wydania decyzji odmownej.

Organ odwoławczy wskazał, że podobnie za źródła powszechnie obowiązującego prawa nie można uznać Strategii krajowych dotyczących rozwoju lotnisk i transportu lotniczego oraz Planu Generalnego Lotniska w B..

Kolegium odniosło się również do podniesionego zarzutu , dotyczącego znacznego poziomu hałasu generowanego przez istniejące w pobliżu inwestycji lotnisko, uznając, że hałas nie może stanowić samodzielnej przesłanki dla odmowy ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego, na obecnym etapie procesu inwestycyjnego brak jest także jakichkolwiek przesłanek wskazujących na konieczność wypłaty w przyszłości odszkodowań mieszkańcom planowanych budynków mieszkalnych.

Kolegium zwróciło uwagę, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 53 ust. 4 w związku z art. 64 ust. 1 zawiera katalog podmiotów, z którymi winien być uzgodniony projekt decyzji o warunkach zabudowy. W przepisie tym, ani w żadnym innym przepisie powszechnie obowiązującego prawa nie wymieniono miejskiej pracowni urbanistycznej ani żadnej innej jednostki odpowiedzialnej za wykonywanie obowiązków samorządu gminy w zakresie planowania przestrzennego, z którą należałoby uzgodnić projekt decyzji o warunkach zabudowy. W takiej sytuacji opinię miejskiej pracowni urbanistycznej należy uznać za niewiążącą dla Prezydenta M. B..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy od dostosowania nowej zabudowy do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzn. zasada dobrego sąsiedztwa), co wymaga przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Organ odwoławczy, powołując się na treść przepisu § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, wskazał, że w celu prawidłowego wyznaczenia granic obszaru analizowanego należy, w pierwszej kolejności prawidłowo ustalić front działki oraz jego szerokość, a w dalszej kolejności wyznaczyć wartość mnożnika szerokości frontu (min. 3,0).

Organ II instancji uznał, że Prezydent M. B. prawidłowo przyjął, że szerokość frontu działki wynosi 209 m i stanowi ją granica terenu inwestycji przylegająca do ul. [...] oznaczona punktami A-B-C. Ustalenia takie wynikają z uzupełnionego materiału dowodowego sprawy. Ulicę P. stanowią działki oznaczone numerami ewidencyjnymi [...]. Ze stanowiska zarządcy drogi wynika, że na całej szerokości terenu inwestycji przylegającego do ul. [...] mogą znajdować się wjazdy lub wejścia na teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

Organ odwoławczy ustalenia powyższe poczynił w oparciu o treść Uchwały nr [...] Rady M. B. z dnia [...] września 2010 r. w sprawie pozbawienia niektórych ulic kategorii dróg powiatowych lub gminnych oraz zaliczenia niektórych ulic do kategorii dróg powiatowych lub gminnych oraz pismo Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. z [...] lipca 2018 r., znak: [...], w którym wskazano, że obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji powinna odbywać się od strony ul. [...], według koncepcji zatwierdzonej przez ZDMiKP pismem z [...] lipca 2015 r., znak: [...] oraz postanowieniem z [...] lipca 2015 r. znak: [...].

Status działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi 32/3 i 30/15 jako drogi gminnej potwierdza nadto pismo Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...].

W decyzji organ dokonał obliczeń i stwierdził, że skoro szerokość frontu działki wynosi 209 m, to trzykrotna jego szerokość wynosi 627 m . W takiej odległości wokół terenu inwestycji wyznaczono analizowany obszar, na którym przeprowadzono analizę sąsiedztwa inwestycji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za uprawnione nieznaczne rozszerzenie obszaru analizowanego . Granicami analizy zostały objęte całe działki z budynkami spośród tych , które choć w części objęte były analizowanym obszarem ,wyznaczonym w minimalny sposób.

Organ odwoławczy wyjaśnił pojęcie "działki sąsiedniej" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdzając, że wszystkie działki znajdujące się na obszarze analizowanym należy uznać, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie . W jego ocenie wystarczające dla wydania decyzji pozytywnej jest istnienie tylko jednej działki, która jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań, dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy jedynie odzwierciedla, a nie kształtuje ład przestrzenny.

Kolegium przytoczyło treść art. 61 ust. 1 ww. ustawy.

Zdaniem organu II instancji, w pobliżu lotniska występuje już istniejąca zabudowa o funkcji mieszkaniowej, która niejednokrotnie jest zlokalizowana równie blisko terenu lotniska, co planowana inwestycja. Sposób ustalania w/w charakterystyki nowej zabudowy został przeprowadzony zgodnie z § 4-8 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury. W analizie uwzględniono wszystkie zabudowane działki znajdujące się w prawidłowo wyznaczonym analizowanym obszarze. Sposób ustalania obowiązującej linii zabudowy został przeprowadzony zgodnie z § 4 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury , na podstawie zabudowy znajdującej się w analizowanym obszarze z zastosowaniem dopuszczalnego odstępstwa, co zostało szczegółowo uzasadnione. Linia zabudowy została ustalona zgodnie z przepisami odrębnymi - z względnieniem przepisów ustawy o drogach publicznych. Z uwagi na fakt, że przy ul. [...] brak jest zabudowy funkcjonalnie związanej z tą ulicą, linia zabudowy dla planowanej inwestycji została ustalona na podstawie zabudowy zlokalizowanej przy ulicach położonych prostopadle do ul. [...], tak jak ul. [...]. Z uwagi na fakt, że teren inwestycji jest zlokalizowany u zbiegu ulic P. i R., linia zabudowy została także zlokalizowana od strony ul. [...].

Analiza także zawiera wyjaśnienie sposobu wyznaczenia wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu. Sposób ustalania tego parametru określono w § 5 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu został ustalony w przedziale od 16 % do 40 %, przy czym w analizowanym obszarze znalazła się zabudowa o wskaźniku wynoszącym od 4 % do 72 % dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, i od 12 % do 40 % dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a wartość średnia wyniosła 21 %.

Organ odwoławczy stwierdził, że minimalną wartość ustalonego przedziału wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu stanowi średnia wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu obliczona dla kwartału, pośrodku którego znajduje się ul. [...], przy której zlokalizowano planowaną inwestycję. Z kolei wartość maksymalną ustalonego przedziału ustalono na podstawie wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki dla działki położonej bezpośrednio przy terenie inwestycji.

W ocenie Kolegium parametr ten wyznaczono w prawidłowy sposób, gdyż uwzględnia różnorodność zabudowy w szeroko rozumianym sąsiedztwie inwestycji, także z uwzględnieniem najbliższej zabudowy, a ponadto nie zbliża się on nawet do wartości granicznych występujących w analizowanym obszarze.

Podstawowym sposobem wyznaczania szerokości elewacji frontowej, jest jego ustalenie na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. (§ 6 ust. 1 ww. rozporządzenia). Dopuszcza się także wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 6 ust. 2 ww. rozporządzenia). W rozpatrywanym przypadku parametr ten ustalono w przedziale od 11,5 do 21,5 m dla planowanych budynków wielorodzinnych. Dolna wartość 11,5 m ustalona została na podstawie średniej wielkości tego parametru w kwartale ograniczonym przez teren lotniska oraz ulice: W., Z. i J. P. [...], podobnie jak w przypadku ustalania wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu. Wartość maksymalną 21,5 m wyznaczono natomiast na podstawie pobliskiej zabudowy zlokalizowanej przy ul. [...]. Zdaniem Kolegium parametr ten również wyznaczono w prawidłowy sposób, gdyż uwzględnia różnorodność zabudowy w szeroko rozumianym sąsiedztwie inwestycji, a ponadto nie zbliża się on nawet do wartości granicznych występujących w analizowanym obszarze, które osiągają wartość do 35 m.

Sposób wyznaczania wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki został opisany w § 7 cyt. rozporządzenia. W rozpatrywanym przypadku zastosowano odstępstwo i dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do okapu/gzymsu lub attyki w przedziale od 7 do 11 m, podczas gdy w analizowanym obszarze występuje zabudowa o wysokości elewacji frontowej sięgającej do 37 m. Dolna wartość tego przedziału nawiązuje do najczęściej występujących wysokości elewacji wśród zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, natomiast górna wartość została ustalona zgodnie z wnioskiem inwestora i jest niższa od dominującej wysokości wśród budynków wielorodzinnych zlokalizowanych w sąsiedztwie inwestycji.

W ocenie organu odwoławczego jest to harmonijny charakter zabudowy i nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa.

Geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym, o czym mowa w § 8 rozporządzenia. Wobec braku szczegółowego wskazania w rozporządzeniu sposobu wyznaczania geometrii dachu można przyjąć, że planowana zabudowa winna nawiązywać do zabudowy w szeroko rozumianym sąsiedztwie inwestycji. W rozpatrywanym przypadku przeprowadzona analiza wykazała, że w szeroko rozumianym sąsiedztwie inwestycji znajdują się zabudowania z dachami o zróżnicowanym układzie oraz kącie nachylenia połaci dachowych, zróżnicowanej wysokości i kierunku kalenicy głównej.

Takie sąsiedztwo pozwoliło na alternatywne ustalenie geometrii dachu dla budynków wielorodzinnych poprzez wskazanie dachu płaskiego o kącie nachylenia połaci do 5 stopni albo dachu wielospadowego o kącie nachylenia połaci do 25 do 45 stopni oraz wysokości głównej kalenicy od 9 do 12 m.

W oparciu o powyższe Kolegium stwierdziło , że projektowana inwestycja stanowi kontynuację istniejącej w analizowanym obszarze funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej, a także istnieje zabudowa pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania obiektów budowlanych. Teren wnioskowany pod inwestycję ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej - ulicy [...], a także do ul. [...] poprzez działkę o nr ew. [...] stanowiącą własność tego samego podmiotu. Istniejąca sieć uzbrojenia terenu umożliwia podłączenie projektowanego zamierzenia do infrastruktury technicznej .

Organ odwoławczy stwierdził również, że obszar objęty inwestycją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne , ponieważ zgodnie z art. 10a ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przepisów dotyczących ograniczenia przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast. Planowane zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi.

Kolegium dodało, że zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury , w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie te elementy. Ponadto wykorzystane materiały kartograficzne posiadają także prawidłowe oznaczenia wskazujące na to, że zostały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Decyzja o warunkach zabudowy spełnia wymagania z art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji o warunkach zabudowy oraz przeprowadzona analiza i wyniki analizy zostały sporządzone przez uprawnioną osobę, posiadającą wymagane uprawnienia do projektowania w specjalności architektonicznej, co czyni zadość wymogom zawartym w art. 60 ust. 4 cyt. ustawy.

Inwestor został zobligowany do spełnienia wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków, jakim powinny odpowiadać obiekty budowalne oraz naturalne w otoczeniu lotniska.

Projekt decyzji o warunkach zabudowy uzyskał także wymagane uzgodnienia wynikające z art. 53 ust. 4 ustawy, konieczne w przedmiotowej sprawie, w tym również te, które wynikają z Prawa lotniczego. W szczególności Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B. postanowieniem z dnia [...] października 2018 r., znak: [...], uzgodnił projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji wskazując, że przedłożony projekt nie koliduje z potrzebami obronności i bezpieczeństwa państwa w obszarze odpowiedzialności Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B.. Także R. B. podtrzymał stanowisko Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B., zaznaczając ponadto, że planowana inwestycja winna być wykonana w technologii zapewniającej mieszkańcom ochronę akustyczną, ze względu na znaczną ilość operacji lotniczych.

Poza tym organ wyjaśnił , przytaczając treść art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , że ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek zainteresowanego, którego interes nie zawsze jest zbieżny z interesem osób trzecich. Z reguły każda inwestycja prowadzona na terenie zabudowanym, powoduje pewne uciążliwości dla sąsiedztwa. Rolą organu administracji w tym zakresie jest wyłącznie określenie wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 54 pkt 2 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), nie zaś przesądzanie o możliwości ich spełnienia. Ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zostały określone w zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy wyjaśnił charakter decyzji o warunkach zabudowy , która stanowi jedynie promesę określonego rodzaju zamierzenia inwestycyjnego wobec wskazanego terenu, a konkretnie działki budowlanej. Decyzja ta nie przesądza o możliwości realizacji inwestycji, do czego jest potrzebne prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i spełnienie innych wymogów przewidzianych w Prawie budowlanym.

Organ wyjaśnił, że samo wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi żadnej zmiany w sferze praw rzeczowych. Zgodnie z art. 63 ust. 2 zd. drugie cyt. ustawy odpowiednia informacja o tym, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, została zamieszczona w treści zaskarżonej decyzji. Na etapie ustalania warunków zabudowy ocena spełnienia warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwa. Poza tym w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy nie jest wymagana zgoda stron do wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji. Właściciel może żądać również ustalenia warunków zabudowy dla jego nieruchomości, jeżeli sposób tej zabudowy jest zgodny z obowiązującymi przepisami (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

P. L. B. Spółka Akcyjna w B. B., reprezentowana przez radcę prawnego I. D.-G., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].11.2019 r., znak: [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta M. B. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], znak: [...].

W skardze zarzucono, że obie zaskarżone decyzje godzą w obowiązujący porządek prawny, narażając obowiązujące przepisy prawa, przede wszystkim przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588), ustawy - Prawo lotnicze, jak również wiążące przepisy prawa europejskiego w zakresie lotnictwa cywilnego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W zarzutach skargi podniesiono:

1) Niezgodność całości planowanego zamierzenia inwestycyjnego z kluczowymi dla regionu dokumentami: zapisami uchwały nr [...] Rady M. B. z dnia [...] lipca 2009r (wr. ze zm.) w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. oraz z uchwalonym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Kujawsko-Pomorskiego do 2030 roku (w tym miasta B.) i Strategią Rozwoju Województwa Kujawsko-Pomorskiego do Roku 2020 - Plan Modernizacji 2020+, jak również ze Strategiami i Programami krajowymi dotyczącymi rozwoju lotnisk i transportu lotniczego;

2) Zignorowanie i pominięcie stanowiska Miejskiej Pracowni Urbanistycznej odpowiedzialnej statutowo za wykonywanie obowiązków samorządu gminy B. (w jurysdykcji, której znajduje się przedmiotowy teren objęty wnioskiem), w zakresie planowania przestrzennego, wyrażonego w piśmie z dnia [...].11.2018r. [...] , gdzie dobitnie MPU stwierdza niezgodność całego zamierzenia inwestycyjnego na tym terenie z polityką przestrzenną M. wyrażoną w Studium;

3) Przyjęcie nieadekwatnych założeń dla przygotowania analizy określenia warunków oraz zasad zagospodarowania terenu i zabudowy w obszarze opracowania dla decyzji;

4) Naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 5, 6, 8, 9, 10,12, ust. 3 w zw. z art. 2 pkt 1, 2, 4, 14 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie fundamentalnych zasad wynikających z tych przepisów oraz naruszenie oraz art. 52 ust. 2 pkt 2 lit b) i c), art. 53 ust. 3 pkt 2 i art. 54 ust. 1 i 2 w zw. z art. 64 ust. 1, jak również art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w swoistości poprzez nieuwzględnienie zasady dobrego sąsiedztwa; w szczególności zarzut dotyczy :

- niedokładnej analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji oraz

- niedokładnej analizy planowanej inwestycji i brak wszechstronnych wyjaśnień w kontekście przepisu art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., które to normy upoważniają także do oceny inwestycji pod kątem nieprzewidzianych wprost w rozporządzeniu wykonawczym oraz wyznaczenia dla niej dodatkowych warunków zabudowy, co skutkowało wyznaczeniem obszaru analizowanego bez przeprowadzenia rzetelnej i wszechstronnej analizy oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiadujące lotnisko B., a także bez uwzględnienia charakteru urbanistycznego całego obszaru; naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa; niedokonanie rzetelnej analizy m.in. stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji oraz koniecznych lub dopuszczalnych zmian w ukształtowaniu terenu z uwzględnieniem interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich; błędne ustalenia w zakresie statusu i stanu formalno - prawnego działek nr [...], które są obecnie działkami rolnymi bez możliwości zmiany użytku, wobec czego formalnie obecna ulica [...] jako taka nie ma podstaw do zaistnienia; zasadność przyjętego przez organ parametru frontu działki, stosownie do § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ml front działki to część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Jeśli za front działki przyjąć jedynie stronę od ul. [...] to front działki nie przekraczałby 50m a obszar analizy 150m (organ zaś bezzasadnie przyjął zupełnie inny front działki). W promieniu tej wielkości znajdują się w zasadzie wyłącznie budynki jednorodzinne w niskiej zabudowie. Twierdzenie organu administracyjnego o uprawnionym rozszerzeniu obszaru analizy nie ma racjonalnego i formalnego uzasadnienia.

5) Naruszenie art. 52 i art. 54 w zw. z art. 64 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe, niedokładne i niewystarczające określenie rodzaju (wszystkich parametrów) planowanej inwestycji, warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

6) Naruszenie art. 6 ust. 2 u.p.z.p. poprzez zachwianie chronionego prawem interesu P. L. B. - Zarządzającego Lotniskiem B. w rozumieniu ustawy Prawo lotnicze oraz nieuwzględnienie w sposób należyty interesu prawnego skarżącego, w tym także interesu publicznego,

7) Naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa przez nieuwzględnienie odwołania PLB S.A. i nieuchylenie zaskarżonej decyzji Prezydenta M. B., której treść w obecnym kształcie narusza podstawowe zasady zarówno postępowania administracyjnego, jak i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co powoduje, iż zaskarżona decyzja obarczona jest wadami i jako taka ostać się nie może,

8) Naruszenie art. 107§ 3 Kpa, bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wypełnia wymogów wskazanych w tym przepisie, przy uwzględnieniu także, że wskazówką interpretacyjną dla stanowienia przepisów powinny być też regulacje zawarte w aktach stanowiących strategie i programy na poziomie krajowym i regionalnym dotyczące rozwoju lotnisk regionalnych, sieci lotnisk oraz transportu lotniczego w [...], czy istniejące Studium zagospodarowania przestrzennego lub Plan Generalny Lotniska B., których to aktów organ I instancji w ogóle nie wziął pod uwagę;

9) Naruszenie art. 7 i 77 § 1 oraz art. 156 § 1 pkt 3 Kpa przez niedokładne ustalenie stanu faktycznego co do tego, czy nie doszło do sytuacji, że zostały wydane dwie decyzje w tej samej sprawie, wobec czego zaskarżona decyzja Prezydenta M. B. o ustaleniu warunków zabudowy może być dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 §1 pkt 3 Kpa (aż cztery z pięciu budynków było objętych ostateczną decyzją o warunkach zabudowy wydaną w roku 2007),

10) Naruszenie art. 4 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich wadliwą wykładnię i przyjęcie, że możliwe jest wydanie dwóch decyzji o warunkach zabudowy dotyczących tej samej inwestycji i na rzecz tego samego podmiotu, wbrew tezie wyroku NSA z dnia 27 stycznia 2011 r. (sygn. akt II OSK 188/10),

11) Naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3, a także art. 6, art. 7 i art. 8 Kpa, co przejawia się w nienależytym zebraniu materiału dowodowego i niewłaściwym rozpatrzeniu sprawy przez organ; niedopełnieniu przez organ administracyjny obowiązku pełnego wyjaśnienia stanu sprawy ,w związku z wadliwym, nieprawidłowym wykonaniem analizy stanu terenu planowanej inwestycji oraz otaczającego go obszaru przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy;

12) Naruszenie przepisów ustawy - Prawo lotnicze oraz Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego oraz uchylające dyrektywę rady 91/670/EWG, rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 i dyrektywę 2004/36/WE i Rozporządzenia Komisji (UE) nr 139/2014 z dnia 12 lutego 2014 r. ustanawiającego wymagania oraz procedury administracyjne dotyczące lotnisk zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008, poprzez ich nieuwzględnienie, a przez to pominięcie znaczenia, wagi i uzasadnionego interesu L. B., jego statusu jako lotniska wojskowego współużytkowanego ze stroną cywilną i zarazem lotniska użytku publicznego oraz pominięcie interesu prawnego Zarządzającego tym lotniskiem - PLB S.A. w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji mieszkaniowej w otoczeniu czynnego Lotniska;

13) W konsekwencji - nierozpoznanie sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący -prowadzące do rozstrzygnięcia naruszającego słuszny interes skarżącego P. L. B., zarządzającego L. B. w rozumieniu ustawy Prawo lotnicze oraz podważającego jego zaufanie do organów państwowych;

14) Sprzeniewierzenie się fundamentalnym zasadom wynikającym z art. 5, art. 68 ust. 1, art. 74 Konstytucji RP, przez ich nieuwzględnienie.

W oparciu o przedstawione zarzuty Skarżąca wniosła o :

1. Stwierdzenie na podstawie art. 156 §1 ust. 3 i/lub 4 Kpa nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].11.2019 r., znak: [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta M. B. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta M. B. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], znak: [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych na nieruchomości ozn. nr ew. [...], położonej w B. u zbiegu ulic: P. i R.,

2. względnie, o uchylenie w całości obu zaskarżonych decyzji, tj. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].11.2019 r., znak: [...] o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta M. B. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], znak: [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych na nieruchomości ozn. nr ew. [...], położonej w B. u zbiegu ulic: P. i R..

Jednocześnie strona wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentów i akt powołanych w treści niniejszej skargi, w tym zgromadzonych w aktach spraw tut. Sądu o sygn. VII SA/Bd 727/16 i VII SA/Bd 728/16 - na okoliczności wskazane w uzasadnieniu niniejszej skargi oraz o zasądzenie na rzecz P. B. Spółki Akcyjnej kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019, poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności czy celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325).

Sąd kierując się powyższymi kryteriami stwierdził, że organy orzekające w sprawie nie naruszyły przepisów prawa materialnego i procesowego.

Na wstępie należy wyjaśnić, że bezsporne w sprawie jest ( stanowisko Skarżącej str. 8 skargi), że decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...], Prezydent M. B. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami w przyziemiu i garażami wolnostojącymi, na działkach nr: [...], u zbiegu ulic: P. i R. w B.. Wówczas w decyzji jednoznacznie określono liczbę planowanych budynków - cztery budynki mieszkalne wielorodzinne.

Poza tym Składowi Sądu z urzędu jest wiadome, że przed tut. Sądem prowadzone były sprawy w przedmiocie kontroli legalności decyzji dotyczących ustalenia warunków zabudowy wydanych na wniosek tego samego inwestora. Sąd dopuścił postanowieniem w dniu rozprawy do protokołu na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowód z akt spraw II SA/Bd 727/16 i II SA/Bd 728/16.

Z akt ww. spraw wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 października 2016r. sygn. akt II SA/Bd 727/16 w sprawie prowadzonej ze skargi Skarżącej uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2013 poz. 267)- dalej zwana jako : "kpa" , w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego z uwagi na to, że organ błędnie pozbawi skarżącą statusu strony postępowania, a tym samym traktując ją jako podmiot nieuprawniony do wniesienia odwołania. W powyższym wyroku Sąd związał organy stanowiskiem ,że Skarżąca jest stroną w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy.

Z kolei w wyroku z 18 października 2016r. , sygn. akt II SA/Bd 728/16 , tut. Sąd w sprawie ze skargi ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy , uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta M. B. z [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. W tej sprawie postępowanie było prowadzone z wniosku M. B. . Warunki zabudowy ustalone zostały dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych na nieruchomości oznaczonej nr ew. [...] położonej w B., u zbiegu ulic: u zbiegu ulic: P. i R..

Sąd w powyższym wyroku zakwestionował ograniczenie się w sentencji rozstrzygnięcia do stwierdzenia , że ma to być "budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Zdaniem Sądu określenie ilości danych budynków jest wymagane w obowiązującym porządku prawnym.

Brak informacji o ilości planowanych budynków uniemożliwiło kontrolę prawidłowości ich ustalenia przez organ odwoławczy i sąd administracyjny. Sąd stwierdził, że wyjaśnienia wymagała kwestia analizy funkcji oraz cech zabudowy w wyznaczonym obszarze analizy przy uwzględnieniu charakteru urbanistycznego całego obszaru . Za wadliwe Sąd uznał również brak należytej oceny oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiadujące lotnisko.

W dniu rozprawy pełnomocnik skarżącej wyjaśnił ,że po wyrokach sądu postępowania administracyjne zostało zakończone umorzeniem postępowania, ponieważ Inwestor wycofał wnioski o udzielenie decyzji o warunkach zabudowy.

Skład Sądu, odnosząc się do powyższych postępowań administracyjnych, podniesionych w skardze , stwierdza, że nie miały one wpływy na wynik obecnie kontrolowanej sprawy, ponieważ były to postępowania odrębne.

Niekwestionowane jest przez Strony, że ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. ustalono warunki zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na tym samym terenie, jednakże inwestycja ta polegała na budowie czterech a nie pięciu budynków mieszkalnych, zatem dotyczyła innej inwestycji. Obecnie zaskarżona decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, o czym mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Tym samym nieuzasadniony jest zarzut dotyczący naruszenia art. 7 i 77 § 1 oraz art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez niedokładne ustalenie stanu faktycznego co do tego, czy nie doszło do sytuacji, w której zostały wydane dwie decyzje w tej samej sprawie. Nie doszło również do naruszenia art. 4 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich wadliwą wykładnię i przyjęcie, że możliwe jest wydanie dwóch decyzji o warunkach zabudowy dla tej samej inwestycji i na rzecz tego samego podmiotu, wbrew tezie wyroku NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 188/10. Przypomnieć w tym miejscu należy , że w przytoczonym powyżej wyroku NSA wyraził pogląd dotyczący tożsamości inwestycji dla jednego inwestora na tym samym terenie: "Nie jest możliwe wydanie dwóch decyzji o warunkach zabudowy, na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., dotyczących tej samej inwestycji i na rzecz tego samego podmiotu." W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z tożsamością planowanej inwestycji. Zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta B. nie jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa.

Przedmiotem oceny Sądu w przedmiotowej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] listopada 2019 r. , Nr [...] , utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta M. B. z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], znak: [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z zewnętrzną infrastrukturą techniczną oraz komunikacyjną w obrębie działki na nieruchomości oznaczonej nr ew. [...] położonej w B. u zbiegu ulic: P. i R..

Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 56, 59 ust. 1, art. 61 ust.1 pkt 1-5 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.)- dalej jako : " u.p.z.p. " oraz rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz.U. z 2003, Nr 164, poz.1588) dalej jako: " rozporządzenie".

W obecnie kontrolowanej przez Sąd sprawie , postępowanie administracyjne prowadzone było z nowego wniosku inwestora ( złożonego w dniu [...] maja 2018r. ), w którym wystąpiono o ustalenie warunków zabudowy dla nowej inwestycji. Inwestor precyzyjnie określił ilość planowanych obiektów budowlanych na nieruchomości objętej wnioskiem – jako zespół pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Wobec powyższego , Sąd odnosząc się do zarzutu wydania więcej niż jednej decyzji ustalającej warunki zabudowy na tej samej nieruchomości, stanowiącej działki nr: [...], u zbiegu ulic: P. w B. i dla inwestycji o takiej samej funkcji, dla tego samego inwestora, stwierdza, że jest to sytuacja zgodna z prawem, przewidziana przez ustawodawcę. Zgodnie z art. 63 ust. 1 u.p.z.p. w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy. Takie rozwiązanie wynika z charakteru prawnego decyzji ustalającej warunki zabudowy, która nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 u.p.z.p.). Jest to promesa uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i nie może stanowić samodzielnej podstawy do podjęcia działań inwestycyjnych. W związku z tym, o ustalenie warunków zabudowy może wystąpić nieograniczona liczba wnioskodawców, jak również jeden wnioskodawca może złożyć wiele wniosków o ustalenie warunków zabudowy, z tym tylko zastrzeżeniem, że inwestycje nie mogą być identyczne (tożsame).

Określona przez inwestora w nowym wniosku ilość planowanych obiektów potwierdza brak tożsamości z poprzednio prowadzonymi sprawami. W ramach postępowania z 2007r. inwestor planował realizację 4 obiektów. W sprawie zakończonej wyrokami Sądu z 18 października 2016r. , sygn. akt II SA/Bd 728/16 w ogóle nie wskazano ilości obiektów. Obecnie Inwestor planuje budowę zespołu pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych.

W ocenie Sądu może zatem równolegle funkcjonować w obrocie wiele decyzji ustalających warunki zabudowy czy to dla inwestycji o różnych funkcjach, czy to dla inwestycji o takiej samej funkcji. To podmiot występujący o ustalenie warunków zabudowy bierze na siebie ryzyko, że proces inwestycyjno-budowlany nie zostanie dokończony.

Ustalenie warunków zabudowy to określenie zamierzeń inwestycyjnych, dopuszczalnych z punktu widzenia prawa. Wbrew zarzutom skargi charakter prawny decyzji ustalającej warunki zabudowy zezwala na pozostawanie w obrocie prawnym więcej niż jednej decyzji i nie ma podstawy prawnej do stwierdzenia nieważności decyzji, które pojawiły się w obrocie prawnym jako kolejne, późniejsze. Decyzja z 2007r. zawiera zupełnie inne parametry realizacji inwestycji (zgodnie z wcześniejszym wnioskiem inwestora), nie jest tożsama z tą, która obecnie była wydana.

Wynika to z charakteru decyzji o warunkach zabudowy, która nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie rodzi ona po stronie inwestora żadnych uprawnień, ani obowiązków. Jest to jedynie promesa uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i jako taka nie może stanowić samodzielnej podstawy do podjęcia działań inwestycyjnych (por. wyrok NSA z 10 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2433/14).

Granice przedmiotowej sprawy zostały wyznaczone nowym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy.

Argumentacja Skarżącej jest gołosłowna. Strona nie wykazała ,aby zachodziła tożsamość decyzji tej z 2007r. i aktualnej , zaskarżonej w niniejszej sprawie. W orzecznictwie Sądów administracyjnych przyjmuje się, że jednocześnie może się toczyć wiele postępowań w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Może również równolegle funkcjonować w obrocie prawnym wiele decyzji o warunkach zabudowy. Może również kilku potencjalnych inwestorów wnioskować o realizację na tym samym terenie takich samych lub zupełnie innych przedsięwzięć. Co więcej, wnioskodawca, który już uzyskał warunki zabudowy, może po raz kolejny złożyć wniosek odnośnie tego samego obszaru, pod warunkiem, że przedmiotem wniosku będzie inna ( odnosi się to też innych parametrów) inwestycja. ( por. wyroki: WSA w Poznaniu z 14 marca 2018r., sygn. akt IV SA/Po 1187/17 , WSA we Wrocławiu z 27 lutego 2018r. , sygn. akt II SA/Wr 318/17 - Wyrok publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Zgodnie z art 6 ust. 2 u.p.z.p.: Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.

Decyzja ustalająca warunki zabudowy jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku, gdy zostaną spełnione przesłanki z art 61 u.p.z.p. organ ma obowiązek ustalić warunki zabudowy. Decyzja ta ma charakter promesy uprawniającej do późniejszego uzyskania pozwolenia na budowę na warunkach w niej określonych. Nie upoważnia do podjęcia i realizacji inwestycji. Stanowi podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Dopiero w tym postępowaniu organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji i ocenia, czy w świetle przepisów prawa budowlanego i przepisów wykonawczych do tego prawa możliwe jest udzielenie pozwolenia na realizację zamierzonej inwestycji.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Narzędziem służącym do stwierdzenia, czy w danym przypadku zachodzą przesłanki umożliwiające ustalenie warunków zabudowy, opisane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Z przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. wynika, że głównym i obligatoryjnym źródłem danych oraz ocen, które mają być podstawą ustaleń planistycznych zawartych w decyzji o warunkach zabudowy, jest analiza urbanistyczno-architektoniczna oraz jej wyniki. Sporządzenie powyższej analizy musi być jednak poprzedzone prawidłowym wyznaczeniem wokół działki lub działek tworzących teren inwestycyjny obszaru analizowanego.

Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Jakkolwiek z powyższego przepisu wynikają jedynie wartości minimalne granic obszaru (co nie wyklucza ich przekroczenia), to jednak stanowią one punkt wyjścia dla wyznaczania tych granic. W celu prawidłowego wyznaczenia granic obszaru analizowanego należy zatem prawidłowo ustalić front działki oraz jego szerokość, a w dalszej kolejności wyznaczyć wartość mnożnika szerokości frontu (min. 3,0). Z przepisu tego wynika jednocześnie, że ustawodawca pozostawił organom administracji względną swobodę w wyznaczeniu obszaru analizowanego, zastrzegając w § 3 ust. 2 rozporządzenia jedynie, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub katastralnej, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

Przez "front działki", stosownie do § 2 pkt 5 rozporządzenia, należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia wskazuje minimalne granice obszaru, który ma być analizowany pod względem funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu - granicę maksymalną organ wyznacza z kolei według własnego uznania, mając na uwadze zasadę dobrego sąsiedztwa, wynikającą z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., jak i zadeklarowaną w art. 6 ust. 2 pkt 1 tej ustawy zasadę wolności zagospodarowania terenu oraz w art. 2 pkt 1 tej ustawy - aspekt ładu przestrzennego. Określenie w ww. przepisie minimalnej wielkości obszaru analizowanego z dopuszczeniem możliwości wyznaczenia go w większym rozmiarze rodzi po stronie organu administracji obowiązek uzasadnienia konkretnymi okolicznościami danego przypadku decyzji o wyznaczeniu obszaru analizowanego w większym rozmiarze. W decyzji dotyczącej warunków zabudowy organ zobowiązany jest zatem wyjaśnić dlaczego wyznaczył właśnie taki obszar analizowany.

Logiczna interpretacja przepisu § 3 ust. 2 rozporządzenia, jako przepisu wykonawczego do art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nakazuje uznać, że określone w nim odległości - pomimo użycia zwrotu "w odległości nie mniejszej niż" - stanowią w zasadzie limit (górną granicę) rozmiarów obszaru analizowanego, poza którymi inwestor może poszukiwać tzw. dobrego sąsiedztwa ("działki sąsiedniej") jedynie w szczególnie uzasadnionych sytuacjach (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 stycznia 2010 r., II SA/Bk 637/09). O wielkości obszaru wyznaczonego do analizy i "rozciągnięcia" tego obszaru w określonym kierunku mogą decydować m.in. takie względy jak istnienie zabudowy (czasami bardzo licznej) jedynie w jednym kierunku od granicy działki, oddzielenie działek przyjętych do analizy drogą publiczną, skrzyżowaniem dróg publicznych, różnorodność zabudowy, duże odległości między budynkami znajdującymi się na sąsiednich działkach (wyrok NSA z 10 września 2010 r. II OSK 1334/09). Innymi słowy, wyznaczenie obszaru analizowanego w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów, jest zasadą. Wyznaczenie zaś tego obszaru w odległości większej niż wyżej wskazana jest dopuszczalne, jednak - jako odstępstwo od zasady - wymaga szczegółowego uzasadnienia z odwołaniem przede wszystkim do potrzeby wynikającej z konkretnych okoliczności danego przypadku.

Sąd ustalił, że z przeprowadzonej dla potrzeb niniejszej sprawy analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że obszar analizowany ustalono wokół terenu inwestycji , stanowiącego działki ew.nr: [...] , w promieniu 627 m . Za front działki przyjęto odcinek 209 m , który stanowi granica terenu inwestycji przylegająca do ul. [...] oznaczona punktami A-B-C. Ulicę P. stanowią działki oznaczone numerami ewidencyjnymi [...]. Wyznaczenie w tym miejscu frontu działki zostało narzucone przez zarządcę drogi. W piśmie Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. z [...] lipca 2018 r., znak: [...] wskazano, że obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji powinna odbywać się od strony ul. [...], według koncepcji zatwierdzonej przez ZDMiKP. Stanowisko to jest spójne również pismem zarządcy drogi z [...] lipca 2015 r., znak: [...] oraz postanowieniem z [...] lipca 2015 r. znak: [...].

Z powyższych dowodów wynika, że na całej szerokości terenu inwestycji przylegającego do ul. [...] mogą znajdować się wjazdy lub wejścia na teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Istotne znaczenie dla wyznaczenia frontu działki miała również Uchwała Rady M. B. z dnia [...] września 2010 r., nr [...], w sprawie pozbawienia niektórych ulic kategorii dróg powiatowych lub gminnych oraz zaliczenia niektórych ulic do kategorii dróg powiatowych lub gminnych .

Status działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi 32/3 i 30/15 jako drogi gminnej potwierdza nadto pismo Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...].

Wyznaczony obszar w odległości 627m2 od granic działki inwestora jest - jak wyjaśniono w analizie - wystarczający do jej przeprowadzenia, gdyż istniejąca zabudowa dostępna z tej samej drogi publicznej pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

W ocenie Sądu wyznaczenie obszaru w odległości większej niż wyżej wskazana w przepisie § 3 ust. 2 rozporządzenia , minimalna trzykrotność frontu działki, zostało przez organy prawidłowo uzasadnione jako odstępstwo od zasady .Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że Prezydent M. B. jedynie nieznacznie rozszerzył analizowany obszar do całych działek, na których znajdują się budynki. Zwiększenie granic obszaru analizowanego dotyczyło jednak tylko tych działek, których choć część została objęta analizowanym obszarem, wyznaczonym w minimalny sposób. Takie rozszerzenie analizowanego obszaru należy uznać za uprawnione. Poza tym w obszarze analizowanym znajdują się przykłady istniejącej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. W pobliżu lotniska występuje już istniejąca zabudowa o funkcji mieszkaniowej, która niejednokrotnie jest zlokalizowana równie blisko terenu lotniska, co planowana inwestycja.

Zasadność wyznaczenia obszaru analizowanego w przyjętym zakresie została wyjaśniona w analizie, a także w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. Analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu została sporządzona przez uprawnionego urbanistę, który ocenił powyższą kwestię z uwzględnieniem regulacji § 3 ust. 2 rozporządzenia i dał temu wyraz w treści analizy. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania zasadności i prawidłowości ustaleń analizy w zakresie wyznaczenia obszaru analizowanego.

Z powyższych względów nieuzasadniony jest zarzut skargopisany w punkcie 4 i dotyczący naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 5, 6, 8, 9, 10 w związku z art. 2 pkt 1, 2, 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie fundamentalnych zasad wynikających z tych przepisów oraz art. 61 ust. 1-5 ww. ustawy .

Odnosząc się do spełnienia przez inwestycję przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Sąd stwierdza, że ze sporządzonej w sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika jednoznacznie, że istniejąca na działkach nr [...] inwestycja spełnia warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., traktowany w doktrynie i orzecznictwie mianem "zasady dobrego sąsiedztwa". Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są przy tym faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna bowiem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej.

Jednym z elementów analizy - w ramach powyższego warunku - jest wyznaczenie linii zabudowy, którą należy rozumieć jako konkretne umiejscowienie w danym miejscu wnioskowanej (istniejącej) zabudowy na działce budowlanej. Z § 4 ust. 1 rozporządzenia wynika, że obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się co do zasady jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Nie ulega przy tym wątpliwości, że linię zabudowy na działce inwestycyjnej wyznacza się przede wszystkim w tej części działki, która graniczy z pasem drogowym, w celu zachowania ładu przestrzennego od strony drogi (por. § 4 ust. 3 rozporządzenia).

W niniejszej sprawie linia zabudowy została ustalona zgodnie z przepisami odrębnymi - z uwzględnieniem przepisów ustawy o drogach publicznych. Z uwagi na fakt, że przy ul. [...] brak jest zabudowy funkcjonalnie związanej z tą ulicą, linia zabudowy dla planowanej inwestycji została ustalona na podstawie zabudowy zlokalizowanej przy ulicach położonych prostopadle do ul. [...], tak jak ul. [...]. Teren inwestycji jest zlokalizowany u zbiegu ulic P. i R., linia zabudowy została także zlokalizowana od strony ul. [...]. Sposób ustalania obowiązującej linii zabudowy został przeprowadzony zgodnie z § 4 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury , na podstawie zabudowy znajdującej się w analizowanym obszarze z zastosowaniem dopuszczalnego odstępstwa, co zostało szczegółowo uzasadnione.

W odniesieniu do pozostałych wskaźników zabudowy wskazanych w rozporządzeniu, analiza zawiera wyjaśnienie sposobu wyznaczenia wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu. Sposób ustalenia tego parametru został przeprowadzony w zgodzie z § 5 ww. rozporządzenia . Organ w oparciu o ustalenia wykazał, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu został ustalony w przedziale od 16 % do 40 %. W analizowanym obszarze znalazła się zabudowa o wskaźniku wynoszącym od 4 % do 72 % dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, i od 12 % do 40 % dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Wartość średnią określono na poziomie 21 %.Wobec powyższego prawidłowo organ odwoławczy stwierdził , że przedział wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu stanowi średnia wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu obliczoną dla kwartału, pośrodku którego znajduje się ul. [...], przy której zlokalizowano planowaną inwestycję. Z kolei wartość maksymalną ustalonego przedziału ustalono na podstawie wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki dla działki położonej bezpośrednio przy terenie inwestycji.

Sąd akceptuje stanowisko Kolegium , że wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy uwzględnia różnorodność zabudowy w szeroko rozumianym sąsiedztwie inwestycji, także z uwzględnieniem najbliższej zabudowy, a ponadto nie zbliża się on nawet do wartości granicznych występujących w analizowanym obszarze.

Na podstawie § 6 ust. 1 rozporządzenia została wyznaczona szerokość elewacji frontowej, ustalona na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Przepis § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia dopuszcza wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.

W rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy potwierdza prawidłowość ustalenia tego parametru, zawartego w przedziale od 11,5 do 21,5 m dla planowanych budynków wielorodzinnych. Dolna wartość 11,5 m ustalona została na podstawie średniej wielkości tego parametru w kwartale ograniczonym przez teren lotniska oraz ulice W., Z. i J. P. [...], podobnie jak w przypadku ustalania wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu. Wartość maksymalną 21,5 m wyznaczono na podstawie pobliskiej zabudowy zlokalizowanej przy ul. [...]. Parametr ten uwzględnia różnorodność zabudowy w szeroko rozumianym sąsiedztwie inwestycji, a ponadto nie zbliża się on nawet do wartości granicznych występujących w analizowanym obszarze, które osiągają wartość do 35 m.

Z uwagi na powyższe szerokość elewacji frontowej została wyznaczona w sposób prawidłowy.

W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia parametru opisanego w § 7 rozporządzenia, który przedstawia sposób wyznaczania wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki . Organ w rozpoznawanej sprawie zastosował odstępstwo przy określaniu tego parametru dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej . Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do okapu/gzymsu lub attyki określono w przedziale od 7 do 11 m, podczas gdy w analizowanym obszarze występuje zabudowa o wysokości elewacji frontowej sięgającej do 37 m. Dolna wartość tego przedziału nawiązuje do najczęściej występujących wysokości elewacji wśród zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, natomiast górna wartość została ustalona zgodnie z wnioskiem inwestora i jest niższa od dominującej wysokości wśród budynków wielorodzinnych zlokalizowanych w sąsiedztwie inwestycji.

Z uwagi na powyższe , Skład Sądu podziela stanowisko organu odwoławczego , że w powyższy sposób ustalony wskaźnik zapewnia harmonijny charakter zabudowy i nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa.

Zgodnie z § 8 rozporządzenia, geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym.

Z analizy wynika, że budynki usytuowane na terenie planowanej inwestycji . Planowana zabudowa nawiązuje do szeroko rozumianego sąsiedztwa inwestycji. W obszarze znajdują się zabudowania z dachami o zróżnicowanym układzie oraz kącie nachylenia połaci dachowych, zróżnicowanej wysokości i kierunku kalenicy głównej. Organ miał podstawy do alternatywnego ustalenia geometrii dachu dla budynków wielorodzinnych poprzez wskazanie dachu płaskiego o kącie nachylenia połaci do 5 stopni albo dachu wielospadowego o kącie nachylenia połaci do 25 do 45 stopni oraz wysokości głównej kalenicy od 9 do 12 m. Porównanie parametrów inwestycji, będącej przedmiotem niniejszego postępowania, z budynkami znajdującymi się w obszarze analizowanym prowadzi zatem do wniosku, że analizowana inwestycja spełnia wymogi dobrego sąsiedztwa również w zakresie wysokości do kalenicy i kąta nachylenia dachu (geometrii dachu), co dodatkowo przesądza o prawidłowości zastosowania przez organy administracji w niniejszej sprawie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

W oparciu o powyższe parametry organ wykazał zgodność wnioskowanej inwestycji z zasadą dobrego sąsiedztwa. Projektowana inwestycja stanowi kontynuację istniejącej w analizowanym obszarze funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej. W obszarze analizowanym istnieje zabudowa pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania obiektów budowlanych. Teren wnioskowany pod inwestycję ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej - ulicy [...], a także do ul. [...] poprzez działkę o nr ew. [...] stanowiącą własność tego samego podmiotu. Dostęp do drogi publicznej jest wymogiem ustawowym i został spełniony w niniejszej sprawie. Trafnie zatem organ odwoławczy stwierdził, że nie ma znaczenia stan nawierzchni ul. [...], z której ma odbywać się wjazd na teren inwestycji.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut podniesiony w skardze, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do sprzeniewierzenia się fundamentalnym zasadom wynikającym z art. 5, art. 68 ust. 1, art. 74 Konstytucji RP przez ich nieuwzględnienie.

W ocenie Sądu stan formalnoprawny działek o numerach [...] w obrębie [...], nie budzi wątpliwości. Działki te stanowią ulicę P. . Ze stanowiska zarządcy drogi wynika, że na całej szerokości terenu inwestycji przylegającego do ul. [...] mogą znajdować się wjazdy lub wejścia na teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Powyższe ustalenia wynikają z treści Uchwały Rady M. B. z dnia [...] września 2010 r., nr [...], w sprawie pozbawienia niektórych ulic kategorii dróg powiatowych lub gminnych oraz zaliczenia niektórych ulic do kategorii dróg powiatowych lub gminnych (Dz.Urz. [...]. z 2010. Nr [...]).

Zgodnie z § 4 ww. aktu, ulica [...] została zaliczona do kategorii dróg gminnych zgodnie , w pozycji nr [...] wykazu, stanowiącego załącznik Nr [...] do ww. uchwały. Poza tym Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. w piśmie z [...] lipca 2018r. nr [...] działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz.U. z 2017r., poz. 2222) oraz art. 60 ust. 1 , art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z 27marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2017r., poz. 1073 ), poinformował Urząd M. B., Wydział Administracji Budowlanej , że obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji powinna odbywać się od strony ulicy [...], według koncepcji zatwierdzonej przez ZDMiKP pismem z [...] lipca 2015r. , [...] , sprostowanym postanowieniem znak: [...] z [...] lipca 2015r. Status działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] jako drogi gminnej potwierdza nadto pismo Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...]. Właścicielem działek nr [...] jest M. B. . Są to grunty orne klasy RIIB oraz RV. Tereny te położone są w granicach administracyjnych miasta. Nie podlegają zatem ograniczeniom w zakresie przeznaczania gruntów na cele nierolnicze i nieleśne uregulowanym w Rozdziale 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2017, poz.1161) . Zgodnie z art. 10a tej ustawy przepisów rozdziału 2 nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast.

W ocenie Sądu organ potwierdził , że istniejąca sieć uzbrojenia terenu umożliwia podłączenie projektowanego zamierzenia do infrastruktury technicznej we wskazanym we wniosku zakresie, co potwierdzają zapewnienia jednostek organizacyjnych przedstawione w toku postępowania przez inwestora i wymienione w wynikach analizy i w samej analizie przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji.

Zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury , w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie te elementy. Ponadto wykorzystane materiały kartograficzne posiadają także prawidłowe oznaczenia, wskazujące na to, że zostały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Z uwagi na powyższe Sąd stwierdza, że rozpoznawana skarga nie zawiera argumentacji, która stanowiłaby merytoryczną polemikę ze stanowiskiem organu odwoławczego w nawiązaniu, do której Sąd miałby podstawy stwierdzić, że dokonana w zaskarżonej decyzji ocena, dotycząca prawidłowości wyznaczenia przez organy granic obszaru analizowanego oraz przeprowadzana analiza tego obszaru, były wadliwe .

W ocenie Sądu nie zasługują również na uwzględnienie pozostałe zarzuty skargi.

Nieuzasadniony jest zatem zarzut dotyczący niezgodności całości planowanego zamierzenia inwestycyjnego z zapisami uchwały Rady M. B. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. . Zarzut ten dotyczy braku zgodności inwestycji ze Studium z uwagi na dopuszczoną na terenie o symbolu G – niską zabudowę.

Odnosząc się do powyższej kwestii Sąd wyjaśnia, że w § 8 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019, poz.1065) wprowadzony został podział budynków na grupy wysokości. Przepis ten stanowi, że w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych wprowadza się następujący podział budynków na grupy wysokości:

1)niskie (N) - do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie;

2)średniowysokie (SW) - ponad 12 m do 25 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 4 do 9 kondygnacji nadziemnych włącznie;

3)wysokie (W) - ponad 25 m do 55 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 9 do 18 kondygnacji nadziemnych włącznie;

4)wysokościowe (WW) - powyżej 55 m nad poziomem terenu.

W rozpoznawanej sprawie sposób wyznaczania wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki ustalono w oparciu o wymagania wynikające z § 7 rozporządzenia. Dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do okapu/gzymsu lub attyki ustalono w przedziale od 7 do 11 m. Dopuszczona zabudowa według zaskarżonej decyzji stanowi niską zabudowę , dopuszczoną w studium na terenie o symbolu G.

Poza tym studium nie jest aktem prawa miejscowego, nie stanowi też przepisów odrębnych w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy. Stąd też jego ustalenia nie stanowią żadnej podstawy prawnej do wydania decyzji odmownej.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący zignorowania i pominięcia przez organy stanowiska Miejskiej Pracowni Urbanistycznej, odpowiedzialnej statutowo za wykonywanie obowiązków samorządu gminy B., w zakresie planowania przestrzennego wyrażonego w piśmie z dnia [...] listopada 2018 r., gdzie stwierdzono niezgodność całego zamierzenia inwestycyjnego na tym terenie z polityką przestrzenną miasta wyrażoną w Studium.

Wyjaśnić należy, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 53 ust. 4 w związku z art. 64 ust. 1 zawiera katalog podmiotów, z którymi winien być uzgodniony projekt decyzji o warunkach zabudowy. W przepisie tym, ani w żadnym innym przepisie powszechnie obowiązującego prawa nie wymieniono miejskiej pracowni urbanistycznej ani żadnej innej jednostki odpowiedzialnej za wykonywanie obowiązków samorządu gminy w zakresie planowania przestrzennego, z którą należałoby uzgodnić projekt decyzji o warunkach zabudowy. Inwestor nie może być pozbawiony możliwości realizacji swoich zamierzeń inwestycyjnych tylko dlatego, że Miejska Pracownia Urbanistyczna negatywnie zaopiniowała wnioskowaną inwestycję. Taka opinia nie ma żadnej mocy wiążącej. Przepis art. 53 ust. 4 u.p.z.p. wskazuje wprost, z jakimi organami decyzje o warunkach zabudowy podlegają uzgodnieniom wśród których nie występuje Miejska Pracownia Urbanistyczna ( por. wyrok 27 czerwca 2018 r. , sygn. akt VIII SA/Wa 390/18, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Za nietrafiony Sąd uznaje również zarzut dotyczący znacznego poziomu hałasu generowanego przez istniejące w pobliżu inwestycji lotnisko. Hałas nie może stanowić samodzielnej przesłanki dla odmowy ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego. Na obecnym etapie procesu inwestycyjnego brak jest także jakichkolwiek przesłanek wskazujących na konieczność wypłaty w przyszłości odszkodowań mieszkańcom planowanych budynków mieszkalnych. Decyzja o warunkach zabudowy ze swej istoty nie narusza interesów osób trzecich. Decyzja ta nie narusza prawa własności i innych praw tych osób, gdyż nie uprawnia do realizacji inwestycji. Dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę uwzględnia się interesy osób trzecich, które mogłyby zostać naruszone takim pozwoleniem np. odnośnie zapewnienia ochrony przed hałasem. Poprzez określenie w decyzji o warunkach zabudowy ogólnych wymagań co do możliwego zainwestowania działki, decyzja ta wyznacza granice zamierzenia po to, aby nie ucierpiały interesy osób trzecich. Wymagania co do nowej zabudowy wynikają z przeprowadzonej analizy urbanistycznej, która pozwala wskazać czy nowa zabudowa wpisuje się w dotychczasowy sposób zagospodarowania w zakresie funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Kwestie związane z hałasem, emisjami i immisjami rozstrzygane są na etapie zatwierdzania projektu budowlanego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, a co za tym idzie nie mogą być rozstrzygane w decyzji o warunkach zabudowy( por. wyrok NSA z 7 maja 2019r., sygn. akt II OSK 1534/17- LEX nr 2687330).

W ocenie Sądu przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło również do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Podobnie jak w przypadku Studium za źródła powszechnie obowiązującego prawa nie można uznać Strategii krajowych dotyczących rozwoju lotnisk i transportu lotniczego oraz Planu Generalnego Lotniska w B..

Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenie przepisów ustawy Prawo lotnicze oraz Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego oraz uchylające dyrektywę rady 91/670/EWG, rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 i dyrektywę 2004/36/WE i Rozporządzenia Komisji (UE) nr 139/2014 z dnia 12 lutego 2014r., ustalającego wymagania oraz procedury administracyjne dotyczące lotnisk zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008, poprzez ich nieuwzględnienie, a przez to pominięcie znaczenia, wagi i uzasadnionego interesu Lotniska B., jego statusu jako lotniska wojskowego współużytkowanego ze stroną cywilną i zarazem lotniska użytku publicznego oraz pominięcie interesu prawnego Zarządzającego tym lotniskiem - PLB S.A.

W ocenie Sądu nie został naruszony interes prawny P. L. B. jako strony postępowania.

Akta administracyjne sprawy potwierdzają, że projekt decyzji o warunkach zabudowy uzyskał wymagane uzgodnienia wynikające z art. 53 ust 4 ustawy, konieczne w przedmiotowej sprawie, w tym również te, które wynikają z Prawa lotniczego. W szczególności Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B. postanowieniem z dnia [...] października 2018 r., znak: [...], uzgodnił projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji wskazując, że przedłożony projekt nie koliduje z potrzebami obronności i bezpieczeństwa państwa w obszarze odpowiedzialności Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B.. Także R. B. podtrzymał stanowisko Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B., zaznaczając ponadto, że planowana inwestycja winna być wykonana w technologii zapewniającej mieszkańcom ochronę akustyczną ze względu na znaczną ilość operacji lotniczych.

Poza tym w przedmiotowej sprawie ważne jest, aby działki objęte postępowaniem w sprawie ustalenia warunków zabudowy znajdowały się na terenie objętym Planem Generalnym dla Lotniska . Tylko wówczas organ zobligowany byłby, do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla tego terenu. Zgodnie z art. 55 ust. 9 prawa lotniczego, dla terenów objętych planem generalnym sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym - jest obowiązkowe, z uwzględnieniem przepisów dotyczących terenów zamkniętych. Jeżeli teren zamknięty objęty planem generalnym utraci status terenu zamkniętego, sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym dla tego terenu jest obowiązkowe.

W przedmiotowej sprawie nie zachodzi sytuacja aby teren inwestycji był objęty Planem Generalnym Lotniska. W skardze wskazano, że planowana lokalizacja budynków mieszkalnych umiejscowiona będzie 680 m w linii prostej na przedłużeniu od progu 26 drogi startowej ( DS).

Skarżąca podniosła, że w wyniku planów rozwojowych PLB w Planie Generalnym Lotniska w zakresie przedłużenia DS., odległość projektowanych budynków mieszkalnych do najbliższej krawędzi DS zmniejszy się do 400 m. Tak więc sama Skarżąca potwierdza, że obszar nieruchomości planowanej inwestycja nie jest objęty granicami terenu Planu Generalnego Lotniska.

W okolicznościach niniejszej sprawy spełnione został również warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 § 1 kpa. Ocena ta nie nosi zaś cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 k.p.a., w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności, zaskarżona decyzja prezentuje motywy podjętych rozwiązań w nawiązaniu do wyjaśnionego uprzednio celu i charakteru decyzji o warunkach zabudowy . Zaskarżona decyzja nie narusza również art. 8 k.p.a., gdyż wbrew zarzutom skargi, wydana została bez naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego.

Sąd stwierdza , że organ prawidłowo zastosowała art. 61 ust. 1, art. 56 oraz art. 52 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co przesądziło o konieczności pozytywnego rozpatrzenia wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy.

W tym stanie rzecz skarga nie zasługuje na uwzględnienie i została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.