Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 165/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-05-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: utrzymano w mocy postanowienie lub zarządzenie art. 260 § 1 ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 260 par. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Ł. G. na postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 165/17 w sprawie ze skargi Ł. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B.) z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek (formularz PPF) Ł. G. reprezentowanego przez adwokata o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Podał, że uzyskuje łączny dochód w wysokości [...] zł netto miesięcznie z tytułu wynagrodzenia o pracę. Ponadto prowadzi działalność gospodarczą, z której nie uzyskuje dochodu. Oświadczył, że nie posiada żadnego majątku, oszczędności oraz przedmiotów wartościowych oraz że posiada zadłużenie. Ponadto wskazał, że ponosi stałe wydatki i zobowiązania (m.in. media, czynsz, pożyczki). Poza tym wnioskodawca podał, że utrzymuje matkę, która nie posiada emerytury ani renty.

Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 16 lutego 2017r. oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy uznając, że skarżący nie wykazał spełnienia ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy, w szczególności braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W dniu 17 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącego złożył sprzeciw od powyższego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie.

W myśl art. 260 § 1 i 2 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Skarżący ubiegał się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (art. 245 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 245 § 3 P.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z przepisu tego wyraźnie wynika, iż jedynym kryterium, jakim kieruje się Sąd rozpatrując wniosek strony w tym przedmiocie są możliwości zarobkowe i sytuacja finansowa strony. Powołany przepis nie pozostawia również wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. To wnioskodawca zatem obowiązany jest rzetelnie i rzeczowo przedstawić swoją sytuację majątkową w sposób umożliwiający jej ocenę.

Jak wynika z przedłożonego przez skarżącego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Podał, że uzyskuje łączny dochód w wysokości [...] zł netto miesięcznie z tytułu wynagrodzenia o pracę. Ponadto prowadzi działalność gospodarczą, z której nie uzyskuje dochodu. Oświadczył, że nie posiada żadnego majątku, oszczędności oraz przedmiotów wartościowych oraz że posiada zadłużenie. Ponadto wskazał, że ponosi stałe wydatki i zobowiązania (m.in. media, czynsz, pożyczki). Poza tym wnioskodawca podał, że utrzymuje matkę, która nie posiada emerytury ani renty.

Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 16 lutego 2017 r. oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy uznając, że skarżący nie wykazał spełnienia ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy, w szczególności braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W dniu 17 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącego złożył sprzeciw od powyższego postanowienia wskazując na swoją trudną sytuację materialną.

W związku z tym, że oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252 § 2 p.p.s.a. okazało się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego, pełnomocnik skarżącego został zobowiązany na podstawie zarządzenia sędziego WSA z dnia 21 marca 2017r., przedłożyć dodatkowe oświadczenia i dokumenty źródłowe dotyczące stanu majątkowego skarżącego, dochodów i stanu rodzinnego w terminie 7 dni, w szczególności:

1/ aktualnych dokumentów wykazujących wysokość uzyskiwanych przez stronę skarżącą oraz osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym dochodów z tytułu: umowy o pracę, diet, stypendiów, renty, emerytury, najmu, dzierżawy, prac dorywczych lub sezonowych, działalności gospodarczej, rolniczej, stażu, zasiłków itp.;

2/ oświadczenia o łącznej wysokości przeciętnych comiesięcznych wydatków związanych wyłącznie z koniecznym utrzymaniem strony skarżącej i rodziny oraz ponoszonych i udokumentowanych opłat związanych z zamieszkiwaniem w domu/lokalu takich jak: czynsz, energia elektryczna, gaz, opał itp.;

3/ kopii rachunków potwierdzających, że skarżący lub osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym ponoszą koszty zakupu niezbędnych dla ochrony życia leków;

4/ oświadczenia czy skarżący posiada rachunki bankowe, jeżeli tak należy przedłożyć wyciągi z tych kont za okres ostatnich 3 miesięcy,

5/ wskazania i udokumentowania wysokości rat spłacanych kredytów;

6/ podanie czy skarżący lub osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym posiadają samochód, jeżeli tak należy podać markę, typ, rok produkcji i wartość rynkową, ewentualnie w przypadku nie posiadania pojazdu zaświadczenie o niefigurowaniu w ewidencji z właściwego starostwa

7/ oświadczenia o dodatkowych źródłach utrzymania,

8/ potwierdzone przez właściwy US pełne kopie zeznań podatkowych skarżącego za ostatnie dwa lata.

Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 10 kwietnia 2017r. (k. 39 akt sądowych). W wyznaczonym terminie pełnomocnik skarżącego nie udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu. Nie nadesłał też wymaganych dokumentów.

Analiza informacji dotyczących sytuacji rodzinnej i finansowej strony, zawartych jedynie w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie pozwala na przyjęcie, że skarżący wyjaśnił okoliczności uzasadniające przyznanie mu prawa pomocy. Ilość posiadanych informacji jest przede wszystkim zbyt mała, a same informacje zbyt ogólne do rzetelnego rozpoznania wniosku. Prawo pomocy jest formą dofinansowania z budżetu państwa i stanowi instytucję przyznawaną wyjątkowo i w szczególnych okolicznościach – przy czym – jak już wskazano na wstępie, okoliczności te muszą zostać przedstawione i udokumentowane przez stronę domagającą się przyznania prawa pomocy. Skarżący natomiast, zdaniem Sądu, składając wniosek o przyznanie prawa pomocy, nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Dodatkowo podkreślić należy, że celem instytucji prawa pomocy jest wsparcie tych osób, których sytuacja majątkowa jest taka, że nie są one w stanie same ponieść kosztów toczącego się postępowania, a to pozbawiłoby je możliwości skorzystania z konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do sądu, tym samym ma ona charakter wyjątkowy. Prawo pomocy w pierwszej kolejności winno być przyznawane osobom bezrobotnym, bez stałego źródła dochodu i bez majątku. W omawianej sprawie nie sposób ocenić, czy taka sytuacja występuje. Pełnomocnik skarżącego bowiem, nie przedstawił żadnych oświadczeń i dokumentów o comiesięcznych koniecznych wydatkach, ponoszonych w każdym gospodarstwie domowym. Pełnomocnik skarżącego nie skorzystał również z możliwości przedstawienia dokumentów potwierdzających sytuację finansową skarżącego. Nie przedłożył również żadnego dokumentu potwierdzającego prawdziwość oświadczeń zawartych we wniosku.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie posiadanych informacji uznać należy, iż pełnomocnik skarżącego nie wykazał, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów niniejszego postępowania, co jest przesłanką przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym.

Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że prawidłowo referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów. Nie wykazano, bowiem przesłanek określonych w art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 260 § 1 i § 2 Ppsa, orzeczono o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy.