Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 628/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 1 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 1 września 2010 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na pismo Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2010 roku, nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia - postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 17 grudnia 2009 roku Z. K. zwróciła się do Prezydenta Miasta T. o wydanie zaświadczenia trybie art. 217 § 1 i 2 i art. 218 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071, dalej k.p.a.), w którym organ miał wyjaśnić podstawy prawne i faktyczne pozwalające Gminie T. na pozostawienie wnioskującej, od kwietnia 2001 roku, bez świadczeń pieniężnych i celowych, pomimo iż spełnia warunki ona warunki określone w art. 102 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. 2009 r. Nr 175 poz. 1362, ze zm.; dalej ups.). Prezydent Miasta T., pismem z dnia 28 grudnia 2009 roku, przekazał pismo Z. K. do załatwienia Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w T. (dalej; Dyrektor MOPR).

Pismem z dnia [...] stycznia 2010 roku, [...] Dyrektor MOPR

poinformował Z. K., że stosownie do treści art. 102 ups świadczenia z pomocy społecznej udzielane są na wniosek. Ostatni wniosek złożyła ona w dniu 18 marca 2009 roku i został on rozpatrzony pozytywnie; wnioskująca otrzymała zasiłek okresowy za okres marzec-kwiecień 2009 roku w kwocie 238.50 zł. Organ wskazał także, że z chwilą złożenia przez Z. K. kolejnego wniosku

o świadczenia z pomocy społecznej, zostanie on niezwłocznie rozpatrzony.

Uznając udzieloną odpowiedź za niesatysfakcjonującą Z. K. kolejnymi pismami z dnia 26 stycznia i 18 marca 2010 roku ponawiała wnioski

o wydanie zaświadczenia. Pismami z dnia [...] lutego 2010 roku, [...]

i [...] kwietnia 2010 roku, [...] Dyrektor MOPR udzielał jej analogicznych odpowiedzi, jak w piśmie z dnia 5 stycznia 2010 roku.

Pismem z dnia 24 marca 2010 roku Z. K. zwróciła się do Rady Miasta T. z informacją, że złożony przez nią wniosek o wydanie zaświadczenia z dnia 17 grudnia 2009 roku nie został przez Prezydenta Miasta T. załatwiony. Jednocześnie, Z. K. wniosła o udzielenie jej informacji, czy właściwy rzeczowo do załatwienia jej wniosku nie jest Prezydent Miasta T.; z tym samym pytaniem Z. K., pismem z dnia 6 kwietnia 2010 roku, zwróciła się do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów – pismem

z dnia 13 kwietnia 2010 roku Kancelaria przekazała pismo Z. K., według właściwości, do Prezydenta Miasta T.

Pismem z dnia 21 kwietnia 2010 roku, [...] Prezydent Miasta T. udzielił Z. K. żądanych przez nią informacji; wyjaśnił podstawę prawną upoważniającą Dyrektora MOPR do wydawania w jego imieniu decyzji administracyjnych oraz zaświadczeń z zakresu pomocy społecznej, jak również ponownie wskazał, że podstawą uzyskania świadczeń z zakresu pomocy społecznej jest wniosek zainteresowanego.

Pismem z dnia 27 kwietnia 2010 roku Z. K. zwróciła się do Prezydenta Miasta T. o udzielenie jej odpowiedzi na jej pismo z dnia 18 marca 2010 roku oraz o podanie zakresu i formy upoważnień udzielonych przez Prezydenta Dyrektorowi MOPR .

Pismem z dnia 10 maja 2010 roku, [...] Prezydent Miasta T. wyjaśnił Z. K., że pismo z dnia 18 marca 2010 roku zostało przekazane do załatwienia Dyrektorowi MOPR i udzielono już na nie odpowiedzi. Organ zrekapitulował, że wszelkie żądane przez Z. K. informacje zostały jej w sposób obszerny udzielone.

Z pismem Prezydenta Miasta T. z dnia 10 maja 2010 roku nie zgodziła się Z. K. i zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Zarzuciła w niej, że Prezydent Miasta T. do dnia dzisiejszego nie udzielił jej odpowiedzi na wniosek o wydanie zaświadczenia z dnia 17 grudnia 2009 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483) Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Zasadniczym kryterium tej kontroli, stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) jest zgodność działalności administracji publicznej z prawem. Jak wynika z wyżej cytowanego zapisu Konstytucji, sądowa kontrola administracji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego, nie obejmuje każdej podejmowanej przez nią aktywności. Zakres sądowej kontroli administracji określony został – stosownie do postanowień art. 184 Konstytucji - w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli ustawodawca zakreślił w art. 3 § 2 P.p.s.a. poprzez wskazanie form działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż kontrola sądowo-administracyjna, co do zasady, rozciąga się wyłącznie na tę aktywność administracji publicznej, która podejmowana jest w formach wskazanych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Działania administracji, które nie zostały przyobleczone w formy wskazane w powołanym przepisie nie podlegają kontroli sądowej, a próby jej zainicjowania poprzez wniesienie skargi nie będą skuteczne. Należy zatem wskazać, iż sądowa kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone

w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Uwzględniając całość powyższego uzasadnione staje się stwierdzenie, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga na pismo Prezydenta Miasta T.

z dnia 10 maja 2010 roku, jest niedopuszczalna. Czynność ta nie mieści się w żadnej z wyróżnionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. kategorii form działania administracji publicznej podlegającej sądowej kontroli. Udzielone skarżącej odpowiedzi nie zmieniają

w żaden sposób jej sytuacji prawnej, nie ingerują w sferę jej praw i obowiązków, stąd udzielanie jej sądowej ochrony jest niedopuszczalne. Żądanie skarżącej sprowadzało się do udzielenia jej informacji, z jakich przyczyn nie korzysta ona ze świadczeń

z pomocy społecznej pomimo, że spełnia ku temu ustawowe warunki. Organ prawidłowo wskazał jej, że realizując zadania w tym zakresie, organy administracji publicznej nie działają z urzędu lecz na wniosek. Ponieważ skarżąca od marca 2009 roku nie składała wniosku o przyznanie świadczeń z zakresu pomocy społecznej, to oczywistym jest, że nie może z nich korzystać. Organ odniósł się również od żądań skarżącej dotyczących właściwości rzeczowej Dyrektora MOPR w T.

Mając całość powyższego na uwadze Sąd w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 P.p.s.a. skargę odrzucił.