Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1912/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 marca 2021 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent [...] (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., Nr [...], znak: [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2018 r., poz. 2096, dalej: "k.p.a.") oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 995 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta [...] (Dz. U. Z [...] r., poz. [...]), po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 11.12.2017 r., skorygowanego ostatecznie 11.03.2019 r. i uzupełnionego ostatecznie 13.03.2019 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] " ( dalej: "skarżący", "inwestor") w [...], na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami handlowymi i biurowymi, garażem podziemnym, placem miejskim oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, wjazdami, drogami, chodnikami, zielenią, urządzeniami budowlanymi i miejscami parkingowymi na działkach ew. nr [...] oraz częściach działek ew. nr [...] z obrębu [...] w rejonie ulic [...] w dzielnicy [...], z zachowaniem określonych w decyzji warunków.

W uzasadnieniu Prezydent wskazał, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji [...] nr [...] z dnia [...].10.2016 r. o warunkach zabudowy, jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, sprawdzenia i został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Inwestor dołączył do wniosku wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Decyzją [...] nr [...] z dnia [...].10.2015 r., stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Strony powiadomione o toczącym się postępowaniu oraz o zebraniu całego materiału dowodowego w sprawie nie wniosły uwag ani zastrzeżeń.

Odwołanie od ww. decyzji złożyły M B oraz Z S.

Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy" skarżoną decyzją z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane po rozpatrzeniu ww. odwołania uchylił w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., Nr [...]i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", polegającego na budowie ww. budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami handlowymi i biurowymi, garażem podziemnym, placem miejskim oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, wjazdami, drogami, chodnikami, zielenią, urządzeniami budowlanymi i miejscami parkingowymi.

W uzasadnieniu Wojewoda przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania dotyczącego zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wojewoda przytoczył treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i wyjaśnił, że z przepisu tego jednoznacznie wynika, że pierwszym obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej, w procesie zmierzającym do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jest badanie zgodności złożonego projektu z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy.

Organ odwoławczy wskazał, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, zobowiązany jest do nałożenia w drodze postanowienia, obowiązku usunięcia w określonym terminie wskazanych nieprawidłowości, a po jego bezskutecznym upływie do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Nadto zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia powyższych wymagań określonych w ust. 1 art. 35, a także tych określonych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ dodał, że pozwolenie na budowę stanowi decyzję o charakterze związanym tj, decyzję, której przesłanki wydania są ściśle określone przepisami prawa, co wyłącza uznaniowość organu w sprawie wydania pozwolenia na budowę jak i możliwość wprowadzenia jakichkolwiek dalszych warunków, od których zależałoby uzyskanie takiego pozwolenia. Tym samym w postępowaniu mającym na celu wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, inwestor zobowiązany jest wypełnić określone warunki wynikające z przepisów prawa, rolą zaś organu jest sprawdzenie przedłożonej dokumentacji przez pryzmat art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Wojewoda przypomniał, że w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego, uprawnienia kontrolne organu, obejmują sprawdzenie jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wskazane wyżej obowiązki dotyczące postępowania wyjaśniającego ciążą na organach administracji publicznej obu instancji. Na organie odwoławczym ciążą zatem te same co na organie pierwszej instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego.

Realizacji z kolei tychże obowiązków służy m.in. przewidziana w art. 50 k.p.a. kompetencja organu do wezwania strony do udziału w podejmowanych czynnościach. Dyspozycja art. 50 k.p.a. stanowi, że organ może wzywać określone przez siebie osoby do udziału w postępowaniu, a więc organ nie ma takiego obowiązku. Nadto dostrzec należy, że z przywołanej wyżej normy prawa procesowego wynika, że wybrana przez organ osoba może być wezwana do udziału w podejmowanych czynnościach tylko jeżeli rozstrzygnięcie sprawy nie jest możliwe bez wykorzystania tegoż środka dowodowego. Tym samym w sprawach, w których strona nie przedstawia, jak też organ nie znajduje z urzędu dowodów potwierdzających fakty i zdarzenia, z których strona wywodzi dla siebie określone skutki prawne, przed wydaniem decyzji negatywnej organ administracji powinien zawsze wezwać stronę do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przedstawienie przez nią brakujących dowodów, czy też sprecyzowania dotychczasowych niejasnych, czy też ogólnikowych wyjaśnień.

Przenosząc powyższą analizę przepisów prawa na grunt niniejszej sprawy, Wojewoda zaznaczył, że wnioskiem z dnia 11 grudnia 2017 r. (skorygowanym w dniu 20 grudnia 2017 r., w dniu 19 stycznia 2018 r,, oraz w dniu 6 marca 2019 r.) Inwestor – objął zamiarem inwestycyjnym budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami handlowymi i biurowymi, garażem podziemnym, placem miejskim oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, wjazdami, drogami, chodnikami, zielenią, urządzeniami budowlanymi i miejscami parkingowymi.

Organ I instancji wobec nieprawidłowości w załączonej do przedmiotowego wniosku dokumentacji projektowej, w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nałożył na Inwestora obowiązek uzupełnienia tejże dokumentacji.

W odpowiedzi na ww. postanowienie, Inwestor dokonał stosownych uzupełnień przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego.

Po ponownej analizie dokumentacji budowlanej oraz złożonych wyjaśnień przez Inwestora, Prezydent [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie.

W toku prowadzonego postępowania odwoławczego Wojewoda [...] stwierdził, że Prezydent [...] błędnie założył, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany, zasługuje na zatwierdzenie. Mając zatem na uwadze, że mimo postanowienia Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., projekt budowlany nie został właściwie dostosowany do zapisów decyzji o warunkach zabudowy, a ponadto zawiera inne ujawnione w toku kontroli instancyjnej nieprawidłowości, Wojewoda korzystając z możliwości przeprowadzenia w trybie art. 136 k.p.a. uzupełniającego postępowania dowodowego, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., zlecił Prezydentowi [...] przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu uzupełnienie dokumentacji projektowej w następującym zakresie:

1. część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu jest niezgodna z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W przedmiotowej sprawie, mapa, na której wykonano projekt zagospodarowania terenu nie jest opatrzona wymaganą klauzulą, tym samym nie można uznać, że projekt zagospodarowania terenu został wykonany na mapie do celów projektowych.

2. mapa, na której wykonano projekt zagospodarowania terenu nie zawiera oznaczenia granic obszaru, który był przedmiotem aktualizacji, co jest wymagane przez § 81 pkt 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r., w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. 2011, Nr 263, poz. 1572). Powyższe stanowi pośrednio o naruszeniu § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

3. przedłożony projekt budowlany zawiera więcej niż jeden dokument zatytułowany projekt zagospodarowania terenu.

4. doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z § 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez dołączenie do projektu budowlanego analizy możliwości racjonalnego wykorzystania wysoko efektywnych systemów alternatywnych zaopatrzenia w energię i ciepło.

5. projekt budowlany zawiera nieautoryzowane poprawki i tzn. wklejki. Wszystkie zmiany w projekcie należy opatrzyć podpisem, datą i pieczęcią projektanta, a wklejenia muszą być wykonane w sposób uniemożliwiający ich dekompletację. Ponadto wszystkie rysunki, mapy i schematy w projekcie powinny być opatrzone podpisem oraz datą opracowania projektanta i projektantów branżowych.

6. dołączenie do wniosku o pozwolenie na budowę oryginałów lub poświadczonych odpisów wszystkich dokumentów formalnych takich jak decyzję postanowienia i uzgodnienia. Wzmiankowane dokumenty znajdujące się w aktach sprawy i projekcie budowlanym zostały poświadczone za zgodność z oryginałem przez projektanta, co nie spełnia wymagań k.p.a.. Nie jest konieczna wymiana kopii dokumentów znajdujących we wszystkich egzemplarzach projektu budowlanego. Jako załączniki do wniosku, ww. dokumenty, sporządzone w prawidłowej formie, mogą stanowić część akt administracyjnych postępowania lub mogą być uwierzytelnione w egzemplarzu przeznaczonym dla organu;

7. doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z § 11 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez dołączenie do projektu architektoniczno-budowlanego charakterystycznych parametrów w szczególności: kubatury oraz zestawienia powierzchni (w tym powierzchni projektowanych lokali). Brak powyższego bilansu przekłada się bezpośrednio na brak możliwość weryfikacji zgodności ilości miejsc postojowych z warunkami wynikającymi z decyzją Prezydenta [...] Nr [...] o warunkach zabudowy.

8. doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z § 5 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez dołączenie spisu zawartości opracowań. § 5 ww. rozporządzenia wskazuje, że wszystkie strony i arkusze stanowiące część projektu budowlanego oraz załączniki do projektu powinny być ponumerowane. Części projektu budowlanego odrębnie oprawione oraz załączniki powinny mieć numerację zgodną ze spisem zawartości tego projektu. Analizowany projekt ww. wymogu nie spełnia. Wskazać należy, że w projekcie winien się znaleźć jeden spis treści dotyczący całego zamierzenia budowlanego, zaś treść powinna być zgodna ze wskazaną numeracją.

9. doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z § 6 ww. rozporządzenia, zgodnie, z którym projekt budowlany i jego elementy należy sporządzić w czytelnej technice graficznej w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu. Sposób umieszczenia wklejek na projektach umożliwia ich późniejsze usunięcie z przedmiotowych dokumentów.

10. dołączenie do projektu budowlanego prawidłowo sporządzonej analizy nasłonecznienia i przesłaniania. Prawidłowo sporządzona analiza nasłonecznienia powinna być dokonywana na każdy z dni równonocy odrębnie, a takiej w przedmiotowej sprawie Inwestor nie przedstawił.

11. wykazanie zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej poprzez wykazanie, że zieleń zaprojektowana na stropodachach i tarasach zielonych będzie miała zapewnioną naturalną wegetację, gdyż tylko wtedy mogą być wliczone w bilans powierzchni biologicznie czynnej. W omawianym przypadku w projekcie budowlanym znajduje się jedynie informacja, że zieleń zaprojektowana w opisany powyżej sposób będzie miała zapewnioną naturalną wegetację, bez przedstawienia sposobu zagospodarowania podłoża.

W odpowiedzi na powyższe postanowienie zlecające, organ I instancji w dniu 4 października 2019 r. przedłożył przekazaną przez inwestora uzupełnioną dokumentację projektową wraz z wyjaśnieniami.

Wojewoda [...] po ponownym, przeanalizowaniu akt przedmiotowej sprawy stwierdził, że projekt budowlany nadal nie odpowiada przepisom prawa. Korzystając z możliwości przeprowadzenia w trybie art. 50 k.p.a. uzupełniającego postępowania dowodowego, wezwaniem z dnia 7 stycznia 2020 r. organ odwoławczy wezwał inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej poprzez:

1. dołączenie do wniosku o pozwolenie na budowę oryginałów lub poświadczonych odpisów wszystkich dokumentów formalnych takich jak decyzję postanowienia i uzgodnienia, Wzmiankowane dokumenty znajdujące się w aktach sprawy i projekcie budowlanym zostały poświadczone za zgodność z oryginałem przez projektanta, co nie spełnia wymagań k.p.a.. Na Inwestorze spoczywa odpowiedzialność dostarczenia wszystkich dokumentów formalnych do wniosku o pozwolenie na budowę. Jako załączniki do wniosku, ww. dokumenty, sporządzone w prawidłowej formie, mogą stanowić część akt administracyjnych postępowania lub mogą być uwierzytelnione w egzemplarzu przeznaczonym dla organu;

2. przedłożony projekt budowlany zawiera więcej niż jeden dokument zatytułowany projekt zagospodarowania terenu (str. 114, 156, 198, 234, 324). W dokumentacji projektowej winien znajdować się jedynie jeden projekt zagospodarowania terenu, a wszystkie inne rysunki, stanowiące jego uzupełnienie, Powinny być opisane w jednoznaczny sposób, umożliwiając organowi administracji architektoniczno-budowlanej zbadanie właściwej części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu;

3. zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, projekt budowlany stanowi załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę. Jeżeli treść projektu budowlanego, pozostaje w sprzeczności z treścią wniosku o pozwolenie na budowę, organ jest uprawniony traktować tę rozbieżność jako nieprawidłowość w rozumieniu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W omawianym przypadku, treść projektu budowlanego jest niezgodna z treścią wniosku o pozwolenie na budowę poprzez nieuwzględnienie działki ew. nr 16 w przedmiotowym wniosku.

4. wykazanie zgodności projektu budowlanego z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane, poprzez poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Wojewoda przy tym wyjaśnił, że w toku postępowania odwoławczego MSM "[...]" wskazała, że "droga wewnętrzna, stanowiąca działkę ew. nr [...] z obrębu [...] zostanie zamknięta dla ruchu kołowego", co spowoduje pozbawienie działki ew. nr [...] dostępu do drogi;

5. dołączenie do projektu budowlanego prawidłowo sporządzonej analizy nasłonecznienia na dzień 21 marca. Prawidłowo sporządzona analiza nasłonecznienia powinna być dokonywana odrębnie na każdy z dni równonocy. W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się analiza nasłonecznienia na dzień 21 września oraz druga sporządzona na dni równonocy. Nie można uznać w sposób dorozumiany, że druga analiza dotyczy dnia 21 marca;

6. wykazanie zgodności projektu zagospodarowania terenu z § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935) poprzez zwymiarowanie wszystkich charakterystycznych wymiarów, w tym miejsc postojowych oraz określenie granic działki. Organ wskazał, że na projekcie zagospodarowania terenu występują korekty (wykreślenia) zakresu wniosku o pozwolenie na budowę bez uwzględnienia w ich legendzie (czerwona przerywana linia). Dodatkowo nie wszystkie oznaczenia ujęte na projekcie zagospodarowania terenu zostały ujęte w legendzie rysunku (np. oznaczenie DH). Oznaczenia powierzchni garażu podziemnego są niejednoznaczne i tym samym nieczytelne (przerywana czarna linia);7. wykazanie zgodności projektu budowlanego z § 8 ust. 2 pkt 4 i pkt 9 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez przedstawienie zestawienia powierzchni dróg, parkingów, placów i chodników, powierzchni zieleni oraz innych części terenu, niezbędnych do sprawdzenia zgodności z decyzją Prezydenta [...] Nr [...] o warunkach zabudowy odnośnie powierzchni biologicznie czynnej;

8. wykazanie, w jaki sposób projektowana krata trawnikowa (określana jako wzmocnienie drogi pożarowej), ujęta na projekcie zagospodarowania terenu, będzie posadowiona na gruncie, celem wykazania, że teren nią wyłożony będzie pokryty roślinnością i tym samym będzie można go zaliczyć do terenów biologicznie czynnych. Wyjaśnienia powinny zawierać, określenie jaki procent kraty trawnikowej, może zostać ujęty do powierzchni biologicznie czynnej;

9. wykazanie zgodności projektu budowlanego w zakresie układu komunikacyjnego inwestycji z projektem stałej organizacji ruchu uzgodnionym przez Zarząd Dróg Miejskich. W aktach przedmiotowej sprawy część graficzna projektu zagospodarowania terenu oraz projekt budowlany dróg (Tom VI) nie są spójne z ww. uzgodnieniem. Niezgodność dotyczy usytuowania miejsc parkingowych i wjazdu na nie z działki ew. nr [...] (ulicy [...]). Na projekcie zagospodarowania terenu zaprojektowano bezpośrednią obsługę miejsc postojowych z ulicy [...], a w załączonej dokumentacji uzgodnionej z ZDM tylko przez drogę pożarową przedmiotowej inwestycji na działce ew. nr [...].

W odpowiedzi na wezwanie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., inwestor przedłożył uzupełnione projekty budowlane w dniu 14 lutego 2020 r.

Po analizie projektu budowlanego, pismem z dnia [...] lutego 2020 r. Wojewoda [...] ponownie wezwał Inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej poprzez:

1. doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r" poz. 1065), poprzez dostosowanie szerokości projektowanych miejsc postojowych do wymagań ww. przepisu;

2. wykazanie spójności projektu budowlanego z decyzją Prezydenta [...] Nr [...] o warunkach zabudowy w zakresie projektowanej liczby miejsc parkingowych. W projekcie budowlanym istnieją rozbieżności w ilości miejsc parkingowych zarówno w części podziemnej jak i naziemnej. Według części rysunkowej w garażu podziemnym znajduje się 167 miejsc, a według części opisowej - 181 lub 182 (np. str. 45, 51 Tom I i str. 39 Tom 1). Na projekcie zagospodarowania terenu znajduje się 7 miejsc postojowych, natomiast według części opisowej projektuje się 10 miejsc postojowych na powierzchni działki.

3. doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z § 11 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez dołączenie do projektu architektoniczno - budowlanego zestawienia powierzchni użytkowych poszczególnych projektowanych lokali mieszkalnych. Brak powyższego bilansu przekłada się bezpośrednio na brak możliwość weryfikacji zgodności ilości miejsc postojowych z warunkami wynikającymi z decyzji Prezydenta [...] Nr [...] o warunkach zabudowy;

4. doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy Nr [...] w zakresie projektowanej liczby miejsc parkingowych dla usług i handlu, zgodnie z określonym wskaźnikiem miejsc parkingowych dla usług i handlu. W projekcie przyjęto za małą liczbę miejsc w stosunku do wymaganej ww. decyzją;

5. wykazanie zgodności projektu budowlanego z § 8 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1935) w zakresie wyliczeń powierzchni zabudowy zgodnie z normą PN-ISO 9836: 1997, celem weryfikacji wskaźnika wielkości nowej zabudowy w stosunku do terenu inwestycji, wymaganego decyzją o warunkach zabudowy Nr [...]. Na stronie nr 45 Tomu I projektu wskazano, że zestawienia powierzchni zostały obliczone zgodnie z normą PN-ISO 9836:2015-12, co nie odpowiada zgodności z ww. rozporządzeniem;

6. wykazanie zgodności projektu budowlanego z § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1935) z decyzją Prezydenta [...] Nr [...] o warunkach zabudowy odnośnie szczegółowego bilansu powierzchni terenu. Organ wskazał, że zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania terenu wymaganych ww. przepisem, ma w sposób jednoznaczny umożliwić organowi weryfikację wyliczeń powierzchni biologicznie czynnej (poprzez części składowe bilansu powierzchni terenu). Wskazane w części opisowej projektu zagospodarowania przestrzennego zestawienie powierzchni, powinno w sposób jasny przedstawiać, które powierzchnie zostały przyjęte do powierzchni biologicznie czynnej;

7. ujednolicenie treści projektu budowlanego z wnioskiem o pozwolenie na budowę w zakresie działki ew. nr [...]. W omawianym przypadku, treść projektu budowlanego oraz oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego nie są nadal spójne (zostały częściowo poprawione).

8. przedłożony projekt budowlany zawiera więcej niż jeden dokument zatytułowany projekt zagospodarowania terenu (str. 49 Tom V). W dokumentacji projektowej winien znajdować się jedynie jeden projekt zagospodarowania terenu, a wszystkie inne rysunki, stanowiące jego uzupełnienie, powinny być opisane w jednoznaczny sposób, umożliwiają organowi administracji architektoniczno-budowlanej zbadanie właściwej części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu.

W odpowiedzi na wezwanie Wojewody z dnia 28 lutego 2020 r., inwestor w dniu 3 kwietnia 2020 r., złożył uzupełniony materiał dowodowy tj. cztery egzemplarze projektu budowlanego z naniesionymi zmianami oraz stosowne wyjaśnienia.

Oceniając uzupełnienia dokonane przez Inwestora w projekcie budowlanym, Wojewoda zauważył, że w zakresie pkt 2 i 4 wezwania, wskazane w nim wadliwości projektu pozostały nieusunięte przez Inwestora.

Odnośnie punktu 2 ww. wezwania, Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z zawartym w projekcie budowlanym bilansem miejsc postojowych istnieją nadal rozbieżności w ilości miejsc parkingowych. W treści wezwania Wojewoda sygnalizował inwestorowi, że na projekcie zagospodarowania terenu znajduje się 7 miejsc postojowych, natomiast według części opisowej projektuje się 10 miejsc postojowych na powierzchni działki. Pomimo złożonych uzupełnień, w części opisowej projektu zagospodarowania terenu (str. 51 tom I), nadal jest mowa o 10 miejscach postojowych naziemnych, natomiast na projekcie zagospodarowania terenu po dokonanych zmianach zaprojektowano 7 miejsc parkingowych. Odmienne ilość miejsc parkingowych przedstawia projekt budowlany dróg (Tom VI str. 10) gdzie wskazano, że projektuje się 16 miejsc parkingowych na terenie. Rozbieżności w projekcie budowlanym występują również odnośnie miejsc parkingowych w garażu podziemnym. W części opisowej opracowania instalacji sanitarnych (str. 23 Tom IV) wskazano, że projektuje się 179 miejsc parkingowych w garażu podziemnym, natomiast według projektu zagospodarowania terenu - 184 miejsc parkingowych. Zmian nie uwzględniono również na części rysunkowej "organizacji ruchu w garażu" (rys. D.04 TOM VI). Tego rodzaju nieścisłości nie mogły zatem pozwolić organowi II instancji na dokonanie jednoznacznej oceny co do zgodności zamierzenia inwestycyjnego z wynikającym z decyzją o warunkach zabudowy wymogiem zachowania dostatecznej liczby miejsc parkingowych.

Mając na uwadze punkt 4 ww. wezwania organ wskazał, że inwestor miał doprowadzić projekt budowlany do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia [...] października 2016 r. w zakresie projektowanej liczby miejsc parkingowych dla usług i handlu, zgodnie z określonym wskaźnikiem miejsc parkingowych dla usług i handlu. W treści wezwania wyjaśniono, że w projekcie przyjęto za małą liczbę miejsc w stosunku do wymaganej ww. decyzją. Analizując uzupełnienie projektu budowlanego w aspekcie podniesionego braku, Wojewoda zaznaczył, że inwestor pozostawił bilans miejsc parkingowych dla usług i handlu bez zmian, dodając jedynie wyjaśnienie, że wyliczenia dokonano zgodnie ze wskaźnikiem określonym w decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym organ uznał, że inwestor nie uzupełnił w wymaganym zakresie punku 4 wezwania, czyniąc tym samym niezgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie miejsc parkingowych dla usług i handlu.

Jak wynika z analizy decyzji o warunkach zabudowy Nr [...] w ramach wskaźnika wymaganych miejsc parkingowych dla usług, z uwagi na przedmiotową inwestycję, należało zaprojektować miejsca parkingowe w liczbie co najmniej 3,44 (przy projektowanej powierzchni użytkowej lokalu usługowego 137,75 m2). Natomiast w projekcie budowlanym przyjęto 3 miejsca parkingowe dla usług. Otrzymana wedle wskaźnika liczba nie może być zaokrąglona w dół, gdyż nie spełnia tym samym warunku określonego w decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Skoro w ramach przyjętej reguły liczenia ww. wskaźnika należało zaprojektować więcej niż 3 miejsca, to przyjęcie w bilansie miejsc parkingowych 3 miejsc przewidzianych dla usług stanowi o niezgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy.

Dokonując analizy projektu budowlanego, Wojewoda [...] zauważył rozbieżność w projekcie budowlanym w ramach projektowanej powierzchni handlu.

W części opisowej projektu zagospodarowania terenu (str. 38 TOM 1) wskazano, że zaprojektowano lokal handlowy o powierzchni sprzedaży 682,89 m2, następnie na rysunku projektu zagospodarowania terenu oraz w części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego na str. 10 Tom II wskazano powierzchnię sprzedaży handlu równą 520,88 m2. Ponadto w projekcie budowlanym błędnie przyjęto, że powierzchnia użytkowa handlu to powierzchnia sprzedaży handlu. Jak bowiem wynika z części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego (str. 12 Tom 11) oraz części graficznej projektu architektoniczno- budowlanego (rys. A3 str. 40 TOM II) jako powierzchnię towarzyszącą powierzchni handlowej zakwalifikowano strefę kas o powierzchni 184,72 m2. Część ta powinna stanowić powierzchnię użytkową lokalu handlowego. Nie sposób uznać, że częścią pomocniczą jest strefa kas lokalu handlowego. Jest ona integralną częścią powierzchni sprzedaży i z tego względu powinna być uwzględniona do podstawy wyliczeń w ramach wskaźnika liczby miejsc parkingowych handlu dla przedmiotowej inwestycji.

Wskazane powyżej niezgodności odnośnie powierzchni sprzedaży przyczyniły się do błędnych wyliczeń w ramach wskaźnika miejsc parkingowych dla handlu. Do bilansu miejsc parkingowych dla usług przyjęto za małą powierzchnię użytkową handlu, co przyczyniło się do zaprojektowania niewystarczającej ilości miejsc. Uwzględniając strefę kas do powierzchni użytkowej handlu należało zaprojektować dodatkowe 4 miejsca parkingowe, celem spełnienia warunku ilości miejsc dla handlu, określonego w decyzji o warunkach zabudowy.

Pomimo wezwania inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie projektowanej liczby miejsc parkingowych dla usług i handlu, zgodnie z określonym wskaźnikiem miejsc parkingowych dla usług i handlu, nie dokonano w projekcie budowlanym stosownych popraw. Przyjęto niewystarczającą liczbę miejsc w stosunku do wymaganej ww. decyzją o warunkach zabudowy.

Z uwagi na powyższe, organ uznał zamiar realizacji przez inwestora mniejszej ilości miejsc parkingowych dla usług i handlu za wskazujący na próbę ominięcia warunków wynikających z ww. warunków decyzji o warunkach zabudowy.

Na marginesie Wojewoda odnosząc się do zawartego w punkcie 7 wezwania z dnia 28 lutego 2020 r., wymogu ujednolicenia treści projektu budowlanego z wnioskiem o pozwolenie na budowę w zakresie działki ew. nr [...], dodał, że w omawianym przypadku, w treści projektu budowlanego nadal pojawia się działka nr [...] (część graficzna w Tomie 1 na stronach 66-75 oraz 81-92).

Organ zaznaczył ponadto, że kwestią, która budzi zastrzeżenia jest oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. W treści wezwań Wojewoda informował, że po wprowadzeniu zmian w projekcie budowlanym, aktualizacji powinny podlegać zaświadczenia projektanta i sprawdzającego, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, oraz oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. W przedmiotowym projekcie budowlanym wymieniono ww. oświadczenia projektantów na nowe. Na str 34.1 Tom 1 w oświadczeniu projektantów przy datach czterokrotnych aktualizacji znajduje się tylko jeden podpis danego projektanta. Podobnie na str. 4 Tom II oraz na str. 15 Tom VI również w oświadczeniach projektantów, pomimo dwukrotnych aktualizacji znajduje się tylko jeden podpis. Natomiast w oświadczeniach projektantów tomu IV (str. 10) dokonano skreśleń numerów działek bez autoryzacji zmian. Ponadto oświadczenie projektantów, który opracowali projekt budowlany dróg (tom VI) nie zostało zaktualizowane na dzień ostatnich wprowadzonych uzupełnień w 2020 r. Na oświadczeniu widnieje data 7 września 2017 r. Na marginesie wskazano, że ponowna analiza projektu budowlanego wykazała, że na projekcie zagospodarowania terenu, sporządzonym przez projektanta w dniu 28 stycznia 2019 r. widnieje pieczątka rzeczoznawcy od zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. M B z datą wcześniejszą tj. dnia 20 lipca 2018 r. Taki zabieg nie jest dopuszczalny. Skoro wymianie uległa część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu, to stwierdzenie zgodności w zakresie zabezpieczeń przeciwpożarowych powinno być podstemplowane przez M B z prawidłową datą, tj. nie wcześniej niż z datą sporządzenia projektu zagospodarowania terenu przez projektanta a nie datą wstecz.

Ponadto w projekcie budowlanym występują rozbieżności między opracowaniem projektantów w zakresie warunków ochrony przeciwpożarowej (str. 28 - 34.5 Tom II) a załączoną opinią techniczną ochrony przeciwpożarowej, opracowanej przez inż. M B z listopada 2015 r., oraz z postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej (TOM I, str 157-192). W ww. dokumentach występują rozbieżności odnośnie parametrów powierzchniowych budynku oraz pomieszczeń. Tym samym niespójności w tym zakresie powodują, że organ odwoławczy nie jest w stanie uznać, że inwestycja ostatecznie jest zgodna w zakresie warunków ochrony przeciwpożarowej. Wskazać nadto należy, że ww. opis techniczny projektu architektoniczno - budowlanego zawiera dodatkowe strony od 33.1 do 33.6 (Tom II) odnośnie ochrony przeciwpożarowej, jednak bez daty sporządzenia czy też aktualizacji opracowania przez projektantów. Ponadto Wojewoda wskazał, że złożone przy uzupełnieniach z dnia 3 kwietnia 2020 r. (data wpływu do organu) projekty budowlane nie spełniają w pełni wymogów § 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Przekazane po uzupełnieniach wszystkie egzemplarze projektu budowlanego Tomu I, zawierają uszkodzone(rozerwane) projekty zagospodarowania terenu, co uniemożliwia zatwierdzenie projektu w takim stanie.

W toku ponownej analizy projektu budowlanego Wojewoda [...] stwierdził ponadto, że w projekcie budowlanym instalacji elektrycznych i teletechnicznych, nie załączono schematów instalacji elektrycznych i teletechnicznych dla wszystkich kondygnacji. W opracowaniu projektowym zamieszczono część podziemną, parter, 1 i 2 piętro oraz wskazano jedynie schemat instalacji w przykładowym mieszkaniu (Tom V rys. E09 str. 25). Brakuje natomiast schematów ww. instalacji od 3 do 16 piętra przedmiotowego budynku. Na marginesie organ wskazał, że kolejnym zarzutem w dokumentacji sprawy jest brak spójności projektu budowlanego w zakresie układu komunikacyjnego inwestycji. Po uzupełnieniach projektu budowlanego, w aktach przedmiotowej sprawy rysunek zatytułowany "stała organizacja ruchu" (rys. D.05 TOM VI str. 19) nie jest spójny z planem sytuacyjno-wysokościowym (rys.bD.01 str.15), projektem zagospodarowania terenu i uzgodnieniem stałej organizacji ruchu (TOM 1).

Niezgodność nadal dotyczy usytuowania miejsc parkingowych i wjazdu na nie z działki ew. nr [...] (ulicy [...]). Ponadto rysunek nr D.05 "stała organizacja ruchu", uwzględnia chodnik o szerokości 2,5 m, połączony z ul. [...] - bis. Pomimo złożonych uzupełnień nadal nie ujednolicono opracowania projektowego w tej kwestii. Ponadto w wyniku zmiany ilości miejsc w garażu podziemnym nie zaktualizowano części rysunkowej "organizacji ruchu w garażu" (rys. D.04 TOM VI). Podsumowując powyższe Wojewoda zaznaczył, że wniosek o pozwolenie na budowę, projekt budowlany i decyzja zezwalającą na realizację robót budowlanych powinny być spójne i nie zawierać rozbieżności. W przedmiotowej sprawie projekt budowlany nadal zawiera rozbieżności. Projekt budowlany stanowi podstawę do udzielenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Następnie zgodnie z jego opracowaniem następuje realizacja zamierzenia inwestycyjnego. Tym samym kluczowe jest, by zarówno uczestnicy procesu budowlanego jak i organ administracji architektoniczno - budowlanej nie mieli wątpliwości co do zakresu udzielonego pozwolenia na budowę i elementów, które ono obejmuje, ponieważ stanowi to istotne naruszenie art. 8 k.p.a..

W świetle poczynionych w sprawie stwierdzeń mając na uwadze, że podjęte przez organ II instancji w toku postępowania, działania wyjaśniające zmierzające do usunięcia wadliwości projektu budowlanego nie spowodowały ich usunięcia przez inwestora w zakresie wykazania zgodności zamierzonej inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy to tym samym wobec braku dokonania uzupełnień projektu żądanych przez organ II instancji, Wojewoda uznał, że projekt taki nie odpowiada obowiązującym wymogom prawa określonym w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, co w konsekwencji w związku z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, stanowi podstawę do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W tych okolicznościach sprawy, w ocenie organu odwoławczego zaistniały zatem przesłanki procesowe i materialne do podjęcia w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcia na mocy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.. Zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uprawnia organ odwoławczy do wydania decyzji reformatoryjnej, a więc stanowi o możliwości podjęcia innego rozstrzygnięcia niż organ I instancji po rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie w drugiej instancji.

Odnosząc się do podniesionych przez Skarżące we wniesionym odwołaniu argumentów Wojewoda wskazał, że wobec poczynionych wyżej stwierdzeń, pozostają one bez wpływu na wydane przez Wojewodę [...] rozstrzygnięcie.

Skargę na powyższą decyzje Wojewody, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Międzyzakładowa Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...] z siedzibą w [...].

Skarżący zaskarżył decyzje Wojewody w całości, zarzucając jej naruszenie:

a. przepisów art, 35 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania skarżonej decyzji, poprzez uchylenie w całości decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. i wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", mimo że ww. Spółdzielnia spełniła wszelkie wymagane ww. ustawą warunku wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielenia pozwolenia na budowę,

b. przepisów art. 6, 7, 77 § 1 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Z ostrożności procesowej zarzucono skarżonej decyzji również naruszenie przepisów:

a. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez wydanie decyzji merytorycznej w sprawie (tj. uchylenie decyzji pierwszej instancji i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę), podczas gdy zakres i czas trwania przeprowadzonego przez Wojewodę [...] postępowania odwoławczego może wskazywać, że organ ten w istocie nie prowadził uzupełniającego postępowania dowodowego (dopuszczalnego na gruncie art. 136 k.p.a.), lecz przeprowadził je w pełnym zakresie, w tym także co do okoliczności mających podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (np. w zakresie zgodności dokumentacji projektowej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego), co daje podstawy do przyjęcia, że decyzja pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcia, co uzasadniało podjęcie przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.,

b. art. 15 k.p.a. - tj. wyrażonej w tym przepisie zasady dwuinstancyjności, jako że zakres zmian i uzupełnień dokumentacji projektowej żądanych przez Wojewodę [...] w postępowaniu odwoławczym doprowadził do sytuacji, w której dokumentacja projektowa w kształcie ustalonym w związku z ww. zmianami oczekiwanymi przez organ odwoławczy, różniła się istotnie od dokumentacji zatwierdzonej przez Prezydenta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r.

W związku z powyższym, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] w całości, oraz na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. Powyższe zarzuty, znalazły szczegółowe rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ), dalej "p.p.s.a."). Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ kontrolowana decyzja nie narusza prawa w sposób opisany powyżej.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ II instancji zarówno prawidłowo ustalił stan faktyczny, a następnie w oparciu o tak ustalony stan - dokonał subsumpcji prawnej. Niezasadny jest zarzut skargi dotyczący wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Sąd stwierdza, że Wojewoda orzekając w przedmiotowej sprawie, podjął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia jej stanu faktycznego, zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny okoliczności sprawy na podstawie jego całokształtu. Ponadto w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, wskazał okoliczności faktyczne sprawy, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W szczególności należy stwierdzić, że organ odwoławczy wyraźnie wskazał, jakie braki zawiera przedstawiony przez inwestora projekt budowlany oraz wyjaśnił, dlaczego uniemożliwiają one dokonanie sprawdzenia zgodności projektu z obowiązującymi przepisami. Wezwania Wojewody kierowane do inwestora w ocenie Sądu, dostatecznie jasno precyzowały w jakim zakresie ma być uzupełniona dokumentacja projektowa. Nie można więc podzielić zarzutu zbyt ogólnego charakteru tych wezwań. Organ nie uchybił w tym zakresie zasadzie pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej określonej w art. 8 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zastrzeżeń dotyczacych do zbyt szerokiego zakresu postępowania dowodowego przeprowadzonego przez Wojewodę, należy zaznaczyć, że obowiązkiem organu odwoławczego, jest oprócz oceny prawidłowości decyzji organu I instancji, również ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy.

Tak ukształtowany zakres postępowania odwoławczego, uwzględniający dodatkowo wyjątkowość wydania przewidzianej w art. 138 § 2 k.p.a. decyzji kasatoryjnej, uprawniał Wojewodę do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego oraz wyjaśniającego postępowania w niezbędnym zakresie. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie, nie zaistniała konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, skutkująca uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniem sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Czas trwania postępowania prowadzonego przez organ odwoławczy, nie prowadzi w ocenie Sądu do wniosku, że organ ten przeprowadził postępowanie dowodowe w zbyt szerokim zakresie naruszając tym samym art. 136 k.p.a. Postępowanie to miało bowiem w znacznej mierze charakter kontrolny. Nie było ono związane z gromadzeniem nowych dowodów a dotyczyło uzupełnienia braków formalnych projektu lub oraz wyjaśniania rozbieżności uniemożliwiających organowi odwoławczemu kontrolę prawidłowości decyzji Prezydenta. Organ odwoławczy, nie naruszył zatem wynikającej z art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania. Wskazuje na to zdaniem Sądu charakter uzupełnień dokumentacji projektowej zarówno wskazany w postanowieniu Wojewody z [...] sierpnia 2019 r., jak też w wezwaniach z 7 stycznia i 28 lutego 2020 r. skierowanych do inwestora w trybie art. 50 k.p.a. Wojewoda prawidłowo zastosował regulację określoną w art. 136 k.p.a. ponieważ materiał zebrany przez organ pierwszej instancji był niewystarczający do prawidłowego załatwienia sprawy ( szereg braków formalnych projektu oraz brak niektórych wymaganych dokumentów), a ponadto materiał ten zgromadzony został w sposób uniemożliwiający weryfikację projektu. Odnosząc się do niekorzystnego dla inwestora rozstrzygnięcia sprawy co do istoty przez organ odwoławczy, wskazać należy, że organ ten nie jest związany ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez organ pierwszej instancji i jest uprawniony do innej oceny już zebranych dowodów niż dokonana przez organ pierwszej instancji.

Rozstrzygnięcie Wojewody nie narusza także art. 35 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego. Zostało ono bowiem wydane z powodu niewypełnienia przez skarżącego obowiązków nałożonych w ramach prowadzonego uzupełniającego postępowania dowodowego. Mimo wezwań, inwestor nadal bowiem nie usunął wadliwości projektu, wskazanych przez organ odwoławczy. Wskazać należy, że obowiązkiem organu administracji architektoniczno - budowlanej jest dokonanie sprawdzeń w zakresie wskazanym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a w przypadku stwierdzenia w tym zakresie naruszeń do nałożenia postanowieniem obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości, przy określenia terminu do ich usunięcia. Z kolei niewypełnienie przez inwestora tych obowiązków, jest podstawą do wydania decyzji negatywnej, odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.

Skarżący podniósł, że Wojewoda wskazał na nie usunięte rozbieżności dokumentacji projektowej, co do liczby miejsc parkingowych, tj.:

a. rozbieżności liczby miejsc parkingowych na powierzchni terenu - w projekcie zagospodarowania terenu znajduje się 7 miejsc parkingowych, natomiast w części opisowej projektu znajduje się 10 miejsc parkingowych, dodatkowo projekt budowlany dróg przewiduje 16 miejsc parkingowych na terenie,

b. rozbieżności liczby miejsc parkingowych w garażu podziemnym - w części opisowej opracowania instalacji sanitarnych wskazano 179 miejsc parkingowych; natomiast wg projektu zagospodarowania terenu, w podziemnym garażu znajduje się 184 miejsc parkingowych; ponadto zmian nie uwzględniono w części rysunkowej "Organizacji ruchu w garażu (uzasadnienie skarżonej decyzji, str. 9).

Skarżący podniósł, że powyższe rozbieżności wynikają ze zmian dokumentacji projektowej, której już na etapie postępowania odwoławczego zażądał Wojewoda. Inwestor zmienił bowiem zatwierdzony przez Prezydenta projekt zagospodarowania w zakresie układu komunikacji i liczby miejsc parkingowych w południowo-wschodnim narożniku terenu inwestycji, by zadośćuczynić wezwaniu Wojewody, tak aby projekt ten odpowiadał opinii Zarządu Dróg Miejskich w [...] (dalej: ZDM) do projektu organizacji ruchu zawartej w piśmie nr [...]. Zmiana taka została wprowadzona pomimo, że w przedmiocie działalności ZDM nie ma zakresu opiniowania komunikacji w ramach wewnętrznych dróg osiedlowych. Skarżący wskazał, że

sama rozbieżność w liczbie miejsc parkingowych polega na tym, że na rysunku projektu zagospodarowania terenu (dalej: PZT) zaprojektowano 7 miejsc parkingowych, natomiast w opisie zupełnie nie związanym z rysunkiem PZT i bilansem terenu tj. w ust. 3.2. pkt. 3.24. opisu dotyczącego określenia podstawy formalno-prawnej informacji o obszarze oddziaływania znalazła się oczywista omyłka pisarska wskazująca, że cyt: dla powierzchni terenu inwestycji zaprojektowano 10 miejsc parkingowych usytuowanych we wschodniej części dz. ew. nr [...] w odległości min. 317cm i max. 328cm od granicy działki nr ew. [...] oraz w odległości 11,52 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w projektowanym budynku mieszkalnym. Rzeczywista zaprojektowana liczba miejsc parkingowych na terenie wynosi jednak 7, a nie 10 m. p. Zmniejszenie liczby miejsc o 3 miejsca, nie wpływa na ocenę co do zgodności zamierzenia inwestycyjnego z wynikającym z decyzji o warunkach zabudowy wymogiem zachowania dostatecznej liczby miejsc parkingowych co projektant wykazał przede wszystkim na rysunku Projektu Zagospodarowania Terenu i bilansie miejsc parkingowych. Tym samym, przedmiotowe "sprzeczności" co do liczby miejsc parkingowych nie powinny skutkować odmową udzielenia pozwolenia na budowę. Z całokształtu dokumentacji projektowej wynika bowiem, że w rzeczywistości zaprojektowano dla inwestycji 7 miejsc parkingowych. Dodatkowo - niezależnie od tego, czy tych miejsc zaprojektowano 7, czy też 10, inwestycja w tym zakresie jest zgodna z wydaną dla niej decyzją o warunkach zabudowy tj. decyzją Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] października 2016 r.

Argumentacja ta nie jest zdaniem Sądu zasadna. Rozbieżności dotyczące zaprojektowanej liczby miejsc parkingowych, nie mogą być bowiem traktowane w kategoriach oczywistej omyłki pisarskiej. Organ nie może na zasadzie domysłów wynikających z "całokształtu dokumentacji projektowej" przyjmować jaka w rzeczywistości liczba miejsc parkingowych została przewidziana w projekcie. To samo dotyczy liczby miejsc parkingowych w garażu podziemnym oraz rozbieżności pomiędzy bilansem miejsc parkingowych a rysunkiem organizacji ruchu. Należy zatem zgodzić się z Wojewodą, że tego rodzaju nieścisłości, nie mogły pozwolić organowi II instancji na dokonanie jednoznacznej oceny co do zgodności zamierzenia inwestycyjnego z wynikającym z decyzją o warunkach zabudowy wymogiem zachowania dostatecznej liczby miejsc parkingowych, tym bardziej że inwestor nie wyjaśnił dlaczego w jego ocenie obie wskazane przez niego ilości miejsc parkingowych, będą zgodne z decyzją o warunkach zabudowy. Ponadto jak wynika z akt sprawy, organ wzywał inwestora do wyjaśnienia rozbieżności w tym zakresie.

Zasadne były także zastrzeżenia organu co do projektowanej liczby miejsc parkingowych dla usług i handlu. Jak wynika bowiem z analizy decyzji o warunkach zabudowy Nr [...] w ramach wskaźnika wymaganych miejsc parkingowych dla usług, z uwagi na przedmiotową inwestycję, należało zaprojektować miejsca parkingowe w liczbie co najmniej 3,44 (przy projektowanej powierzchni użytkowej lokalu usługowego 137,75 m2), natomiast w projekcie budowlanym przyjęto 3 miejsca parkingowe dla usług. Zasadnie zatem Wojewoda uznał, że liczba tych miejsc nie może być zaokrąglona w dół, gdyż nie spełnia wówczas warunku określonego w decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Nie można w tym zakresie przyjąć argumentacji skarżącego, że rozbieżność ta nie ma znaczenia, ponieważ nie można zaprojektować i wybudować " 0,44 miejsca postojowego". Ilość miejsc powinna być zgodna z przyjętym w decyzji o warunkach zabudowy wskaźnikiem. Skoro zatem wynosi on więcej niż trzy, należało zaprojektować większą liczbę miejsc niż trzy. Zdaniem Sądu biorąc pod uwagę potrzebę trwałego zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, wskaźniki wynikające z decyzji o warunkach zabudowy, winny być interpretowane na korzyść przyszłych użytkowników, nie zaś zgodnie z regułami i wyliczeniami przedstawionymi w skardze.

Zasadnie w ocenie Sądu Wojewoda uznał, że strefa kas powinna zostać zaliczona do powierzchni użytkowej lokalu handlowego (uzasadnienie skarżonej decyzji, str. 10). Zupełnie nieprzekonująca w tym zakresie jest argumentacja skarżącego, zgodnie z którą stosownie do treści art. 2 ust. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod pojęciem "powierzchni sprzedaży" – należy rozumieć tę część ogólnodostępnej powierzchni obiektu handlowego stanowiącego całość techniczno-użytkową, przeznaczonego do sprzedaży detalicznej, w której odbywa się bezpośrednia sprzedaż towarów (bez wliczania do niej powierzchni usług i gastronomii oraz powierzchni pomocniczej, do której zalicza się powierzchnie magazynów, biur, komunikacji, ekspozycji wystawowej itp.

Zdaniem Sądu, właśnie przedstawiona przez skarżącego definicja, nie pozostawia wątpliwości co do tego, że strefę kas zaliczyć należy do powierzchni sprzedaży. Odnosząc się do tej definicji, należy wskazać, ze to w kasach odbywa się sprzedaż detaliczna i z uwagi na pełnioną funkcję w żadnym razie nie mogą być one zaliczone do powierzchni pomocniczej niezwiązanej z bezpośrednią sprzedażą tak jak biura i magazyny.

Odnośnie do kwestii ujednolicenia treści projektu budowlanego z wnioskiem o pozwolenie na budowę w zakresie działki ew. nr 16 (część graficzna w Tomie I na stronach 66-75 oraz 81-92), skarżący wskazał, że zgodnie § 4. 1. rozporządzenia Ministra transportu, budownictwa i gospodarki morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego na rysunkach wchodzących w skład projektu budowlanego należy umieścić metrykę projektu zawierającą: nazwę i adres obiektu budowlanego; tytuł (nazwę), skalę i numer rysunku; imię i nazwisko projektanta (projektantów), specjalność i numer uprawnień

budowlanych; datę i podpis. Dalej skarżący argumentował, że projektant w projekcie budowlanym, w części graficznej spełnił ww. wymóg. Metryka projektu na zasadniczych rysunkach projektu budowlanego (rys. PZT1, rzuty, przekroje) zawiera miedzy innymi adres obiektu budowlanego podany w sposób nie budzący wątpliwości w jakiej lokalizacji planowane jest zamierzenie inwestycyjne. Natomiast zarzut Wojewody, że w części graficznej projektu budowlanego w Tomie I na stronach 66-75 oraz 81-92 widnieje działka ew. nr [...], odnosi się wyłącznie do metryki rysunkowej na rysunkach dotyczących tylko analiz przesłaniania i czasu nasłonecznienia, które to analizy nie są podstawą lokalizacji obiektu, a jedynie potwierdzeniem, że projektowany obiekt budowlany został usytuowany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W związku z powyższym przedmiotowy zarzut nie może stanowić podstawy do uchylenia w całości pozytywnej dla inwestora decyzji Prezydenta i odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.

Również z ta argumentacją nie można się zgodzić. Działka ta bowiem nie było objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę, a zatem rozbieżność w tym zakresie, nie jest możliwa do zaakceptowania.

Słusznie wzbudziło zastrzeżenia organu oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Przy wprowadzaniu zmian w projekcie budowlanym, tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, aktualizacji powinny podlegać zaświadczenia projektanta i sprawdzającego, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, oraz oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. W przedmiotowym projekcie budowlanym wymieniono ww. oświadczenia projektantów na nowe. Natomiast na str. 34.1 Tom 1 w oświadczeniu projektantów przy datach czterokrotnych aktualizacji znajduje się tylko jeden podpis danego projektanta. Podobnie na str. 4 Tom II oraz na str. 15 Tom VI również w oświadczeniach projektantów, pomimo dwukrotnych aktualizacji znajduje się tylko jeden podpis. Natomiast w oświadczeniach projektantów tomu IV (str. 10) dokonano skreśleń numerów działek bez autoryzacji zmian. Ponadto oświadczenie projektantów, który opracowali projekt budowlany dróg (tom VI) nie zostało zaktualizowane na dzień ostatnich wprowadzonych uzupełnień w 2020 r. Na oświadczeniu widnieje data 7 września 2017 r.

Nie jest także możliwa do zaakceptowania rozbieżność polegająca na tym, że na projekcie zagospodarowania terenu, sporządzonym przez projektanta w dniu 28 stycznia 2019 r., widnieje pieczątka rzeczoznawcy od zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. M B z datą wcześniejszą tj. dnia 20 lipca 2018 r. Taki zabieg nie jest dopuszczalny. Skoro wymianie uległa część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu, to stwierdzenie zgodności w zakresie zabezpieczeń przeciwpożarowych powinno być podstemplowane przez M B z prawidłową datą, tj. nie wcześniej niż z datą sporządzenia projektu zagospodarowania terenu przez projektanta a nie datą wstecz. Skoro doszło do zmian uzgodnionych z rzeczoznawcą ds. p – poż, to powinien on fakt tych uzgodnień ponownie potwierdzić.

Zasadne są także zastrzeżenia organu związane z rozbieżnościami między opracowaniem projektantów w zakresie warunków ochrony przeciwpożarowej (str. 28 - 34.5 Tom II) a załączoną opinią techniczną ochrony przeciwpożarowej, opracowanej przez inż. M B z listopada 2015 r., oraz z postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej (TOM I, str 157-192). W ww. dokumentach występują rozbieżności odnośnie parametrów powierzchniowych budynku oraz pomieszczeń. Nie można podzielić argumentacji skarżącego, że są to rozbieżności nieistotne z punktu widzenia warunków ochrony przeciwpożarowej. Należy zgodzić się z organem, ze przy tego rodzaju rozbieżnościach, nie jest on w stanie uznać, czy inwestycja ostatecznie jest zgodna w zakresie warunków ochrony przeciwpożarowej. Ponadto opis techniczny projektu architektoniczno - budowlanego zawiera dodatkowe strony od 33.1 do 33.6 (Tom II) odnośnie ochrony przeciwpożarowej, jednak bez daty sporządzenia czy też aktualizacji opracowania przez projektantów.

Zasadne są także zastrzeżenia Wojewody dotyczące, nie załączenia w projekcie budowlanym schematów instalacji elektrycznych i teletechnicznych dla wszystkich kondygnacji. W opracowaniu projektowym zamieszczono część podziemną, parter, 1 i 2 piętro oraz wskazano jedynie schemat instalacji w przykładowym mieszkaniu (Tom V rys. E09 str. 25). Brakuje natomiast schematów ww. instalacji od 3 do 16 piętra przedmiotowego budynku. Nie można podzielić argumentacji skarżącego, że opracowanie takie spełnia wymogi § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra transportu, budownictwa i gospodarki morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Co prawda przepis ten wprost nie wskazuje na taki wymóg, jednak dla prawidłowej oceny projektu, powinien on zawierać schematy instalacji dla każdej kondygnacji projektowanego budynku.

Należy także podzielić zastrzeżenia organu dotyczące braku spójności projektu budowlanego w zakresie układu komunikacyjnego inwestycji. Po uzupełnieniach projektu budowlanego, w aktach przedmiotowej sprawy rysunek zatytułowany "stała organizacja ruchu" (rys. D.05 TOM VI str. 19), nie jest spójny z planem sytuacyjno-wysokościowym (rys. D.01 str.15), projektem zagospodarowania terenu i uzgodnieniem stałej organizacji ruchu (TOM 1).

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.