Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1156/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 134, art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: § 2 ust. 1, § 15 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 415
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014- 2020
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 487 art. 28 ust. 2
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich  przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 79a, art. 80, art. 81, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 26 kwietnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Kowalska Protokolant asystent sędziego Beata Drożdż po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2022 roku sprawy ze skargi S. D. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...], którą uchylono decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] - na mocy której przyznano S. D. płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2018 w łącznej wysokości 128.226,16 zł – oraz:

po pierwsze, przyznano stronie płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2018 w łącznej wysokości 141.960,91 zł (w tym: w wariancie: 4.5 Półnaturalne łąki świeże - w wysokości 34.243,48 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 5.592,96 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia, w tym środki budżetu Unii Europejskiej 21.789,12 zł, środki krajowe 12.454,36 zł; oraz w wariancie: 5.5. Półnaturalne łąki świeże - w wysokości 107.717,43 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 485,21 zł ze względu na stwierdzenie nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia, w tym środki budżetu Unii Europejskiej 68.540,60 zł, środki krajowe 39.176,83 zł);

po drugie, umorzono postępowanie w sprawie przyznania płatności w ramach Działania rolno-środowiskowo-klimatycznego PROW 214-2020 w części dotyczącej powierzchni 15,77 ha wycofanej z płatności do pakietu 5.5. na podstawie pierwszej zmiany do wniosku z dnia 15.06.2018 r.;

po trzecie, ustalono obszar gruntów objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym stanowiący powierzchnię:

- w przypadku pakietu/wariantu 4.5 Półnaturalne łąki świeże podjęte w dniu 15.03.2016 r. na powierzchnię 51,14 ha;

- w przypadku pakietu/wariantu 5.5. Półnaturalne łąki świeże podjęte w dniu 15.03.2016 r. na powierzchnię 135,85 ha.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 14 czerwca 2018 r. wpłynął do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wniosek strony skarżącej o przyznanie płatności rolno–środowiskowo–klimatycznej na 2018 r., w którym ubiegała się ona o przyznanie płatności w ramach działania rolno-środowiskowo-klimatycznego PROW 2014-2020.

W dniu 15 czerwca 2018 r. została złożona zmiana do wskazanego powyżej wniosku, którą wycofano powierzchnię 15,77 ha, zadeklarowaną do płatności w ramach działania rolno-środowiskowo-klimatycznego PRO W 2014-2020 w wariancie 5.5. - Półnaturalne łąki świeże. W związku z tym na podstawie art. 105 § 2 kpa postępowanie w sprawie przyznania płatności w stosunku do wycofanej powierzchni zostało umorzone. Nadto, we wskazanej zmianie do wniosku, w wariancie 4.5. - Półnaturalne łąki świeże powierzchnia została zwiększona o 7,65 ha.

W dniu 2 lipca 2018 r. została złożona kolejna zmiana do wskazanego powyżej wniosku, którą w wariancie 5.5. - Półnaturalne łąki świeże dodano powierzchnię 5,45 ha, a w wariancie 4.5. - Półnaturalne łąki świeże dodano powierzchnię 28,64 ha.

Po przeprowadzeniu postępowania, Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wydał w dniu [...] decyzję nr [...], którą przyznano skarżącemu płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2018 w łącznej wysokości 128.226,16 zł, w tym: w wariancie: 4.5 Półnaturalne łąki świeże - w wysokości 26.230,86 zł, wynikającą z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 10.934,71 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia, w tym środki budżetu Unii Europejskiej 16.690,69 zł, środki krajowe 9.540,17; oraz w wariancie: 5.5 Półnaturalne łąki świeże - w wysokości 101.995,30 zł, wynikającą z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 5.308,96 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia, w tym środki budżetu Unii Europejskiej 64.899,60 zł, środki krajowe 37.095,70 zł. Nadto, organ I instancji ustalił obszar gruntów objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym stanowiący: zobowiązanie w wariancie: 4.5 Półnaturalne łąki świeże podjęte w dniu 15 marca 2016 r. na powierzchnię 51,14 ha; oraz zobowiązanie w wariancie: 5.5 Półnaturalne łąki świeże podjęte w dniu 15 marca 2016 r. na powierzchnię 135,85 ha. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wyjaśnił motywy swojego rozstrzygnięcia.

Strona złożyła odwołanie od wskazanej powyżej decyzji z uwagi na pomniejszenia płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na rok 2018 ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia (sankcje), jak również z uwagi na zastosowane sankcje za złożenie zmiany do wniosku po terminie oraz nieprawidłowości w wyliczeniu wysokości płatności dla poszczególnych wariantów – wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez zwiększenie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej za rok 2018.

W dniu [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wydał decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną doń decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzja ta została zaskarżona przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – złożono bowiem sprzeciw od wskazanej powyżej decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...]

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 3 czerwca 2020 r. (sygn. akt III SA/Łd 78/20) uchylił zaskarżoną doń decyzję o nr [...] z dnia [...] W uzasadnieniu tego wyroku sąd wskazał, że w toku ponownie prowadzonego postępowania organ powinien wyjaśnić, na jakim etapie postępowania skarżący zaczął być reprezentowany przez pełnomocnika (organ powinien ustalić datę, w której skarżący zaczął być reprezentowany przez pełnomocnika, co może mieć znaczenie dla oceny skuteczności podejmowanych przez stronę działań) oraz nakazał organowi odwoławczemu ponownie rozpoznać sprawę w jej całokształcie, przyjmując za punkt wyjścia potrzebę uwzględnienia i rozważenia wszystkich zebranych w postępowaniu dowodów.

Wobec powyższego organ odwoławczy ponownie przeprowadził postępowanie. W jego toku do akt sprawy załączono pismo strony skarżącej potwierdzające czynności dokonane przez pełnomocnika w jej imieniu przed złożeniem do akt sprawy dokumentu pełnomocnictwa.

W dniu 19 października 2021 r. Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wydał zaskarżoną do sądu decyzję o nr [...], którą uchylono decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] - na mocy której, jak już wskazywano, przyznano stronie skarżącej płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną (PROW 2014 - 2020) na rok 2018 w łącznej wysokości 128.226,16 zł - oraz orzeczono co do istoty sprawy, w ten sposób że przyznano stronie płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2018 w łącznej wysokości 141.960,91 zł, w tym: w wariancie: 4.5 Półnaturalne łąki świeże – w wysokości 34.243,48 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 5.592,96 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia, w tym środki budżetu Unii Europejskiej 21.789,12 zł, środki krajowe 12.454,36 zł; oraz w wariancie: 5.5 Półnaturalne łąki świeże – w wysokości 107.717,43 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 485,21 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia, w tym środki budżetu Unii Europejskiej 68.540,60 zł, środki krajowe 39.176,83 zł. Nadto decyzją tą organ II instancji umorzył postępowanie w sprawie przyznania płatności w ramach działania rolno-środowiskowo-klimatycznego PROW 2014-2020 w części dotyczącej powierzchni 15,77 ha wycofanej z płatności do pakietu 5.5 na podstawie pierwszej zmiany do wniosku z dnia 15 czerwca 2018 r. oraz ustalił obszar gruntów objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym stanowiący: w przypadku wariantu 4.5 Półnaturalne łąki świeże podjęte w dniu 15 marca 2016 r. na powierzchnię 51,14 ha; natomiast w przypadku wariantu 5.5 Półnaturalne łąki świeże podjęte w dniu 15 marca 2016 r. na powierzchnię 135,85 ha. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy szczegółowo przedstawił motywy wydanej decyzji wskazując, iż wnioski składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja, zaznaczając, że termin ten nie podlega przywróceniu. Ustawodawca wydłużył jednak termin na składanie wniosków w roku 2018 do dnia 15 czerwca. Organ podkreślił przy tym, że wskazany termin nie był terminem ostatecznym na składanie wniosków, gdyż możliwe było złożenie wniosku również po 15 czerwca 2018 r., jednakże za każdy dzień roboczy opóźnienia naliczana była sankcja w wysokości 1% kwoty płatności, do której rolnik byłby uprawniony. Dalej wskazano, iż ostateczny termin skutecznego składania wniosków z sankcjami terminowymi upływał 25 dni po upływie terminu składania wniosków bez sankcji – zatem termin ten liczony od dnia 15 czerwca 2018 r. upływał 10 lipca 2018 r. Organ podkreślił, że w sprawie bezsporne jest, że wniosek o przyznanie płatności na rok 2018 strona złożyła w przedostatnim dniu terminu na złożenie wniosku bez sankcji terminowych, w dodatkowo wydłużonym terminie, tj. w dniu 14 czerwca 2018 r., natomiast w ostatnim dniu terminu na złożenie wniosku bez sankcji terminowych, tj. w dniu 15 czerwca 2018 r., strona złożyła pierwszą zmianę do wniosku, a następnie w dniu 2 lipca 2018 r. strona złożyła drugą zmianę do wniosku (tj. w 11-stym dniu terminu, w którym możliwe było złożenie zmian z sankcjami za opóźnienie). Zauważono, że z tego powodu strona skróciła sobie możliwy termin do usuwania braków wniosku (zgłoszenia poprawek), skracając równocześnie organowi termin do ewentualnego poinformowania jej o możliwości złożenia wniosku w aplikacji eWniosek Plus korzystając z pomocy technicznej pracowników biur powiatowych, którzy udzielali niezbędnych porad, jak prawidłowo wypełnić i złożyć wniosek we wskazanej aplikacji, czy też o możliwości złożenia wniosku w formie papierowej, w przypadku, gdy rolnik nie był w stanie złożyć wniosku w wersji elektronicznej i jednocześnie nie mógł skorzystać z pomocy technicznej zapewnionej przez biuro powiatowe ARiMR. Tym bardziej, że – jak podkreślano - był to okres, kiedy do biur powiatowych ARiMR trafia największa ilość wniosków. Organ powołując się na intencję ustawodawcy unijnego wyrażoną w motywie 15 preambuły do rozporządzenia 640/2014, podniósł również, iż terminy do złożenia wniosku dotyczą także wniesienia poprawek, niezależnie od tego, czy miałoby to nastąpić z własnej inicjatywy wnioskodawcy czy też po otrzymaniu przez niego informacji od organu o stwierdzonych błędach. W ocenie organu odwoławczego, strona mając wątpliwości, co do okoliczności faktycznych i prawnych przy wypełnianiu wniosku, mogła skorzystać z możliwości złożenia wniosku w aplikacji eWniosek Plus korzystając z pomocy technicznej dostępnej w Biurze Powiatowym ARiMR w Ł., czego jednak nie zrobiła do dnia 15 czerwca 2018 r., a do wskazanego pisma informującego o problemach z aplikacją pełnomocnik strony nie dołączył dowodów, z których wynikałoby, że system w dniach: 14 i 15 czerwca 2018 r. nie działał prawidłowo (przykładowo nie przedstawiono tzw. zrzutów z ekranu z komunikatami błędów). Nadto organ podniósł, że strona nie złożyła wniosku o płatności w formie papierowej, pomimo tego, że taka możliwość w 2018 r. istniała. Co więcej wskazano, że z informacji, do których organ ma dostęp z urzędu (tj. historii logowania do aplikacji e-Wniosek Plus) wynika, że rolnik miał możliwość dodawać nowe działki we wniosku w terminie do złożenia wniosku bez sankcji terminowych. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że producent wykonuje swoją działalność zawodowo i na własny rachunek, dlatego należy od niego wymagać nie tylko posiadania wysokich kwalifikacji odnośnie produkcji rolniczej i ich podnoszenia, ale także stosownej wiedzy w zakresie zasad i trybu przyznawania pomocy finansowej, zwłaszcza takiej jak w przypadku płatności rolniczych, która jest przyznawana na wniosek osoby zainteresowanej takim wsparciem. Tym bardziej należy wymagać znajomości tych zasad i przepisów w przypadku, gdy rolnik ma profesjonalnego pełnomocnika. Wobec powyższego, z uwagi na brak wpływu na prowadzone postępowanie, organ odwoławczy odmówił przeprowadzenia wniosku dowodowego zgłoszonego przez pełnomocnika strony, tj. wniosku o przesłuchanie świadka na okoliczność nieprawidłowego działania aplikacji. W tym stanie rzeczy w ocenie organu odwoławczego to strona ponosi bowiem konsekwencje swego zaniechania a argument dotyczący wadliwego działania systemu, podnoszony przez jej pełnomocnika w odwołaniu, pozostaje bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Zaznaczono też, iż przepis art. 13 ust. 3 rozporządzeniem nr 640/2014 nie znajduje zastosowania w analizowanym przypadku, zatem należało zastosować sankcje terminowe za złożenie zmiany do wniosku 11 dni po terminie. Organ wyjaśnił nadto, że w przypadku pakietu/wariantu 4.5 zmiana wniosku w dniu 2 lipca 2018 r. polegała na zwiększeniu powierzchni deklarowanej działek rolnych o 28,64 ha, zaś w przypadku pakietu/wariantu 5.5 zmiana ta polegała na zwiększeniu powierzchni deklarowanej działek rolnych o 5,45 ha – zatem zmniejszenie płatności o 11/%, ze względu na sankcje terminowe, odnosi się więc do powierzchni dodanych zmianą. Dalej organ wskazał, że w dniu 1 września 2021 r. dokonano ponownej weryfikował MKO działek ewidencyjnych, zgodnie ze złożonym odwołaniem wskazując, iż organ nie może oprzeć się na wynikach wizytacji terenowej przeprowadzonej w 2017 r. ze względu na zwiększenie przez rolnika powierzchni użytkowanej rolniczo na części tych obszarów, które do czasu wizytacji terenowej nie kwalifikowały się do płatności. Zaznaczono też, iż organ nie może również oprzeć się na MKO wyznaczonym na podstawie dotychczasowych ortofotomap z 2016 r., tj. map wykonanych przed datą wizytacji terenowej. W tej sytuacji, zdaniem organu, zasadnym wydaje się być jedynie uwzględnienie MKO wyznaczonej na podstawie ortofotomap z 2019 r. Wreszcie organ wskazał, iż w związku z weryfikacją maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO) wyznaczonego m.in. w oparciu o obraz z nowej ortofotomapy wykluczono z powierzchni kwalifikującej się do płatności do wariantu 4.5 półnaturalne łąki świeże – powierzchnię 1,88 ha ze względu na zawyżenie powierzchni deklarowanej w stosunku do powierzchni MKO; zaś w przypadku wariantu 5.5 półnaturalne łąki świeże - powierzchnię 1,87 ha ze względu na zawyżenie powierzchni deklarowanej w stosunku do powierzchni MKO. W dalszej kolejności organ szczegółowo przedstawił sposób wyliczenia powierzchni działek rolnych kwalifikujących się do płatności, wskazując, iż:

- powierzchnia zgłoszona pierwotnie, tj. w pierwszym wniosku o przyznanie płatności w pakiecie 4.5 wynosiła - 6,69 ha, a w pakiecie 5.5 wynosiła - 145,88 ha;

- w zmianie nr 1 do wniosku producent wycofał z płatności z pakietu 5.5 działki rolne o łącznej powierzchni 15,77 ha i zadeklarował je do pakietu 4.5., a co za tym idzie postępowanie w sprawie przyznania płatności do wycofanej powierzchni 15,77 ha zostało umorzone. Powierzchnia zgłoszona w zmianie nr 1 do wniosku o przyznanie płatności w pakiecie 4.5 wynosiła więc - 22,46 ha; natomiast w pakiecie 5.5 wynosiła - 130,11 ha;

- następnie w zmianie nr 2 do wniosku producent dodał działki rolne o łącznej powierzchni 34,09 ha do pakietu 4.5. Zatem powierzchnia zgłoszona w zmianie nr 2 do wniosku o przyznanie płatności w pakiecie 4.5 wynosiła - 56,55 ha; natomiast w pakiecie 5.5 wynosiła - 130,11 ha. Przy czym rolnik we wniosku zadeklarował działkę rolną F1 o powierzchni 5,45 ha, położoną na działce ewidencyjnej nr 49/6 do pakietu 5.5, a w obu zmianach do wniosku rolnik zadeklarował działkę F1 o powierzchni 5,45 ha do pakietu 4.5. Organ odwoławczy zaznaczył też, iż w toku kontroli administracyjnej przeprowadzonej w dniu 29 marca 2019 r. organ I instancji zmienił deklarację rolnika na pakiet zgodny z przebiegiem granicy obszaru Natura 2000, bez wzywania rolnika do złożenia wyjaśnień, lecz jedynie w granicach powierzchni deklarowanych przez rolnika. Organ wskazywał, że powierzchnia działki uwzględniona została do powierzchni działek rolnych deklarowanych do pakietu 5.5, co w ocenie organu odwoławczego było prawidłowe, z uwagi na to, że działka ewidencyjna nr 49/6 położona jest poza Obszarem NATURA 2000.

Ostatecznie organ odwoławczy wskazał na powierzchnię zadeklarowaną w 2018 r. w pakietach: 4.5 - 51,10 ha (56,54 ha - 5,45 ha); natomiast gdy chodzi o pakiet 5.5 - 135,56 ha (130,11 ha+ 5,45 ha = 135,56 ha), która jest większa od ustalonej w skarżonej decyzji, z uwagi na zmianę MKO w zakresie wskazanych w uzasadnieniu działek ewidencyjnych. Dalej organ podał stwierdzoną powierzchnię, która wynosi: w pakiecie 4.5 - 49,22 ha; natomiast w pakiecie 5.5 - 133,69 ha.

Przedstawiono również szczegółowo sposób wyliczeń płatności względem pakietów 4.5. i 5.5 oraz wskazano kwoty przyznanych płatności, po uwzględnieniu podanych zmniejszeń:

- wariant 4.5 – 34.243,48 zł (tj. 36.793,27 zł minus 2.549,79 zł = 34.243,48 zł);

- wariant 5.5 - 107.717,43 zł (tj. 108.202,64 zł minus 485,21 zł = 107.717,43 zł).

Nadto organ wskazał, że w jego ocenie w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy art. 2 ust. 2 oraz art. 64 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013.

Decyzja ta, z dnia [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – skargę złożył pełnomocnik strony skarżącej, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

po pierwsze, norm postępowania administracyjnego, mającego wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 80 kpa poprzez dokonanie weryfikacji powierzchni MKO nie w oparciu o otrzymane najbardziej aktualne dane dotyczące 2018 r., za który to okres płatność jest przyznawana (tj. w oparciu o załączniki graficzne rolnika do wniosku na 2018 r.), ale w oparciu o ortofotomapy z 23 maja 2019 r., 4 czerwca 2019 r. oraz 9 czerwca 2019 r., które zdaniem strony skarżącej w żadnej mierze nie mogą stanowić rzetelnego odzwierciedlenia stanu użytkowania rolnego działek (ich powierzchni kwalifikowanej) zadeklarowanych przez rolnika do płatności w 2018 r. Uchybienie to zdaniem skarżącego miało wpływ na wynik sprawy albowiem gdyby organ II instancji dostrzegł, że ortofotomapy z maja i czerwca 2019 r. przedstawiają ewentualnie stan i powierzchnie działek rolnych w 2019 r. i nie mogą stanowić dowodu na to jak powierzchnie te kształtowały się w 2018 r., to doszedłby do wniosku, że w sprawie zachodzi podstawa do uzupełnienia materiału dowodowego albo zachodzi podstawa do przyznania płatności rolnikowi zgodnie z powierzchnią przez niego deklarowaną. Powyższe twierdzenie rolnika jest o tyle zasadne, że organ II instancji ostatecznie podzielił stanowisko rolnika, że w porównaniu do wyników kontroli na miejscu z 2017 r. (którą rolnik kwestionuje i której nie uznaje) w 2018 r. musiała nastąpić zmiana tej powierzchni poprzez jej powiększenie. Niestety organ nie dostrzegł, że powinien wezwać rolnika do udzielenia wyjaśnień, względnie powinien uwzględnić w całości dane wskazane przez rolnika w części graficznej wniosku o płatność. Tym samym organ II instancji nie podjął działań mających na celu wyjaśnienia wszystkich wątpliwości w sprawie, lecz oparł się na nieadekwatnych danych, bo wynikających z ortofotomap z maja/czerwca 2019 r., a w konsekwencji nie dostrzegł, że w sprawie zachodzi podstawa do uzupełnienia materiału dowodowego w celu usunięcia istotnych rozbieżności albo zachodzi podstawa do uwzględnienia wniosku rolnika w całości zgodnie z deklarowanymi przez niego danymi;

2) art. 78 § 1 kpa poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego rolnika w postaci zeznań świadka na fakt wadliwości działania systemu w 2018 r., w dniu upływu terminu składania wniosków o płatność, który to dowód ma istotne znaczenie dla sprawy albowiem wykazuje fakty stanowiące podstawę do niestosowania sankcji wobec rolnika za dokonane zmiany do 11 dnia po terminie składania wniosków;

3) art. 24 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności poprzez niezapewnienie przeprowadzenia kontroli administracyjnej w sposób zapewniający skuteczną weryfikację poprawności i kompletności informacji dotyczących stanu w 2018 r. działek deklarowanych podanych we wniosku o przyznanie płatności;

4) art. 107 § 1 pkt 6) kpa oraz art. 107 § 3 kpa poprzez niepodanie z jakich względów organ II instancji uznał, że dane zawarte na ortofotomapach z 2019 r. są najbardziej aktualne dla kampanii z 2018 r. i w jaki sposób mogą one odzwierciedlać stan powierzchni działek w 2018 r., z uwzględnieniem stałych zmian zachodzących rokrocznie w przyrodzie, skoro rolnik w spersonalizowanym wniosku w części graficznej w czerwcu 2018 r. oznaczył najbardziej aktualny sposób użytkowania uprawianych działek;

5) art. 107 § 1 pkt 6) kpa oraz art. 107 § 3 kpa poprzez niepodanie z jakich względów organ II instancji dokonał pomniejszeń powierzchni w zakresie poszczególnych działek.

Po drugie, skarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) przepisu art. 13 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (zwanego dalej: Rozporządzeniem) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w sprawie nie zaistniały nadzwyczajne okoliczności w postaci wadliwości funkcjonowania systemu teleinformatycznego za pośrednictwem którego składane były wnioski o płatności, które uniemożliwiły rolnikowi z przyczyn od niego niezależnych poprawne złożenie wniosku, a w konsekwencji wymusiły dokonanie przez niego zmiany do wniosku po terminie;

2) art. 19 ust. 1 Rozporządzenia poprzez stwierdzenie, że różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną (kwalifikowaną) we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha w wariancie 4.5 półnaturalne łąki świeże, stąd zachodzi podstawa do pomniejszenia należnej rolnikowi płatności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 237), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329) - dalej: ppsa, który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 ppsa, uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W przedmiotowej sprawie należy w pierwszej kolejności zauważyć, że była ona już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który wyrokiem z dnia 3 czerwca 2020 r. (sygn. akt III SA/Łd 78/20) uchylił zaskarżoną doń decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2018 r. W związku z powyższym, wskazać należy, że zgodnie z art. 153 ppsa, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Dotyczy to oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 czerwca 2020 r., którym organ administracji, a następnie sąd rozpoznający niniejszą skargę miał obowiązek się podporządkować. Jak bowiem wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 25 marca 2014 r. (sygn. akt II GSK 55/13, Lex/el nr 1488128), obowiązek ten może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. Przy czym żadna z wymienionych sytuacji w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania decyzji. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób postępowania organów w przyszłości i wynikają z uzasadnienia wyroku. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom, stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Przepis art. 153 ppsa ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta jest dla nich w danej sprawie wiążąca. Rozwiązanie przyjęte w art. 153 ppsa oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 ppsa oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. np. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12 Lex/el nr 1488128; wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1762/12 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponownie rozpoznając skargę sąd uznał, że jest ona niezasadna. W rozpoznawanej sprawie organ wypełnił zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 3 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 78/20. W ocenie sądu organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, a postępowanie zostało przeprowadzone z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa oraz art. 153 ppsa.

Obecnie przedmiotem kontroli sądu była decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] Badając legalność zaskarżonej decyzji w zakreślonej powyżej kognicji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.

Przypomnieć należy, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć organów administracyjnych w tej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 - 2020 (Dz. U. z 2021 r., poz. 2137) – dalej: ust. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, oraz wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 45 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 tej ustawy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania: "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020 (Dz.U. z 2015 r., poz. 415 ze zm.) – dalej: rozporz. w brzmieniu obowiązującym w 2018 r., oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa unijnego.

W myśl § 2 ust. 1 rozporz. płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną przyznaje się rolnikowi lub zarządcy, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1305/2013", jeżeli:

1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym";

2) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, o którym mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia nr 1305/2013 lub art. 7 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 807/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i wprowadzającego przepisy przejściowe (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 1), w ramach określonego pakietu albo jego wariantu, zwane dalej "zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym";

3) spełnia warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu.

Stosownie do § 15 ust. 3 rozporz. przy ustalaniu wysokości płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej przysługującej do gruntów uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa odpowiednio w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Podkreślenia wymaga przy tym, że wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej, w tym Polska, zobowiązane są do ustanowienia Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (ZSZiK), w tym do prowadzenia Systemu Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS), który od 2005 r. działa w technologii geograficznych systemów informacyjnych. Natomiast art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014 stanowi, że system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 stosuje się na poziomie działek referencyjnych. Działka referencyjna obejmuje jednostkę gruntu stanowiącą powierzchnię użytków rolnych zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 lit. e) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20 grudnia 2013, str. 608, z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie nr 1307/2013". W stosownych przypadkach działka referencyjna obejmuje również obszary, o których mowa w art. 32 ust. 2 lit. b rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, oraz grunty rolne, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia nr 1305/2013. Państwa członkowskie wytyczają działkę referencyjną w sposób gwarantujący, że działka referencyjna jest mierzalna, umożliwia niepowtarzalną i jednoznaczną lokalizację każdej zgłaszanej corocznie działki rolnej i co do zasady jest stabilna w czasie. Państwa członkowskie dopilnowują ponadto, aby zgłaszane działki rolne były identyfikowane w sposób pewny. W odniesieniu do każdej działki referencyjnej państwa członkowskie określają maksymalny kwalifikowalny obszar do celów systemów wsparcia wymienionych w załączniku I do rozporządzenia nr 1307/2013 (art. 5 ust. 2 lit. a). Państwa członkowskie mają obowiązek dopilnowania, aby maksymalny kwalifikowalny obszar na działkę referencyjną, o którym mowa w ust. 2 lit. a był właściwie określony ilościowo w granicach maksymalnie 2%, biorąc przy tym pod uwagę obwód i stan działki referencyjnej (art. 5 ust. 3).

Zgodnie z art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10000, a od 2016 r. w skali 1:5000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Z powyższego wynika, że przyznanie płatności i jej wysokość zależy m.in. od wyników weryfikacji prawidłowości zgłoszenia we wniosku powierzchni działek jako powierzchni kwalifikującej się do płatności. Ponadto na państwa członkowskie nałożono obowiązek ustanowienia systemu, którego rolą jest stwierdzenie, czy dana działka ewidencyjna (zadeklarowana do płatności) istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat, tzw. maksymalnego obszaru kwalifikowalnego (MKO). Wskazane wyżej obowiązki w imieniu Polski realizuje Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Należy podkreślić, że na organie spoczywa obowiązek weryfikacji wskazanego wyżej systemu. Równocześnie w myśl ust. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna jest przyznawana w drodze decyzji administracyjnej. Przy czym w art. 4 ust. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich przyjęto, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: kpa, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 27 ust. 1 ust. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: stoi na straży praworządności (pkt 1), jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (pkt 2), udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (pkt 3), zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 kpa nie stosuje się (pkt 4). Należy również zauważyć, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 27 ust. 2 ust. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich).

Z powyższego wynika, że w postępowaniu, którego przedmiotem jest m.in. przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, niektóre z zasad postępowania dowodowego wynikające z kpa zostały wyłączone lub ograniczone. Jednakże organ administracji nie został zwolniony z obowiązku dbałości o zachowanie zasady praworządności, wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego, udzielania stronom na ich żądanie niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. W świetle powyższego należy przyjąć, że podstawę ustalenia powierzchni uprawnionych do płatności, stanowią dane przekazane przez wnioskodawcę we wniosku. Jednakże te same przepisy nakładają na organy obowiązek weryfikacji wniosku zgodnie z zasadami praworządności i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz ustalenia prawidłowej powierzchni działek kwalifikowanych do płatności.

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca złożyła wniosek o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2018, deklarując działki rolne o wskazanych we wniosku powierzchniach. Do wariantu 4.5 Półnaturalne łąki świeże strona skarżąca ostatecznie zadeklarowała powierzchnię 51,10 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona przez organ wyniosła 49,22 ha (w związku z weryfikacją maksymalnego kwalifikowanego obszaru MKO wyznaczonego m.in. w oparciu o obraz z nowej ortofotomapy wykluczono z powierzchni kwalifikującej się do płatności do wariantu 4.5 półnaturalne łąki świeże - 1,88 ha ze względu na zawyżenie powierzchni deklarowanej w stosunku do powierzchni MKO). Z kolei do wariantu 5.5. Półnaturalne łąki świeże strona skarżąca ostatecznie zadeklarowała powierzchnię 135,56 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona przez organ wyniosła 133,69 ha (w związku z weryfikacją maksymalnego kwalifikowanego obszaru MKO wyznaczonego m.in. w oparciu o obraz z nowej ortofotomapy wykluczono z powierzchni kwalifikującej się do płatności do wariantu 5.5 półnaturalne łąki świeże - 1,87 ha ze względu na zawyżenie powierzchni deklarowanej w stosunku do powierzchni MKO).

W niniejszej sprawie strona skarżąca domagała się przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2018 rok. Przy czym powierzchnia maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO/PEG) została poddana weryfikacji - pracownik organu dokonał bowiem weryfikacji MKO. Niemniej jednak ustalenia organu w tym zakresie zakwestionowała strona skarżąca, wskazując iż organ dokonał błędnej weryfikacji powierzchni MKO. Sąd nie podziela jednak zarzutów strony skarżącej. Wręcz przeciwnie rację ma organ uznając, iż w niniejszej sprawie niezasadne było skierowanie gospodarstwa do wizytacji terenowej w 2020 r., gdyż stosownie do brzmienia motywu 77 preambuły do rozporządzenia nr 1306/2013 kontrole na miejscu powinny być przeprowadzone w roku kalendarzowym, w którym złożono wniosek. A co za tym idzie jak słusznie założył organ administracji wyniki kontroli przeprowadzonej w 2020 r. nie byłyby miarodajne dla poczynienia ustaleń faktycznych, nie dokumentowałyby one stanu faktycznego przedmiotowych działek w 2018 r. Równocześnie sąd podziela stanowisko, iż organ nie mógł się oprzeć na wynikach wizytacji terenowej przeprowadzonej w 2017 r., z uwagi na zwiększenie przez rolnika powierzchni użytkowanej rolniczo na części tych obszarów, które do czasu wskazanej wizytacji terenowej nie kwalifikowały się do płatności. Co więcej rację ma organ wskazując, iż nie mógł on się również oprzeć na MKO wyznaczonym na podstawie dotychczasowych ortofotomap z 2016 r., tj. map wykonanych przed datą wizytacji terenowej. Wobec powyższego należało zaaprobować uwzględnienie MKO wyznaczonej na podstawie ortofotomapy z 2019 r. Zasadnie zatem powierzchnie działek rolnych deklarowanych do płatności w 2018 r. zostały zweryfikowane przez pracownika organu przy wykorzystaniu ortofotomap wykonanych na podstawie zdjęć lotniczych z maja i czerwca 2019 r., gdyż jak słusznie przyjął organ w niniejszej sprawie dane te były najbardziej aktualne w stosunku do kampanii 2018 r. Ortofotomapy przygotowane w oparciu o zdjęcie lotnicze z 2019 r. odzwierciedlają bowiem stan działek z 2019 r., nadto w oparciu o nie można było również w niniejszej sprawie dokonać pomiaru MKO działek w 2018 r. Należy bowiem zaznaczyć, iż powierzchnia MKO stanowi różnicę pomiędzy powierzchnią całkowitą działki ewidencyjnej a powierzchnią obszarów nieuprawnionych do płatności – przykładowo: lasy, wody, drogi, siedliska itp., których granice są określone na podstawie ortofotomapy. Należy zatem zaaprobować stanowisko organu, iż w okresie od dnia złożenia drugiej zmiany do wniosku do maja i czerwca 2019 r. (tj. do daty wykonania zdjęć lotniczych) na deklarowanych do płatności w 2018 r. działkach nie nastąpiły tego rodzaju zmiany, które wpłynęłyby na zmianę MKO (tj. lasy, wody, drogi, siedliska itp.). Ponadto ortofotomapy z 2019 r. obrazują zwiększenie MKO w stosunku do MKO uprzednio wyznaczonych w oparciu o powierzchnie stwierdzone w toku wizytacji terenowej w 2017 r. Co więcej rolnik po 25.11.2017 r., tj. po wizytacji terenowej, zwiększył powierzchnię użytków rolnych – co najmniej do stanu powierzchni działek rolnych deklarowanych we wniosku na 2018 r. Równocześnie w 2019 r. nie nastąpiło istotne zwiększenie powierzchni użytków rolnych na spornych działkach ewidencyjnych w stosunku do powierzchni deklarowanej w 2018 r. Tym samym więc sąd aprobuje stanowisko organu administracji, iż zwiększenie użytków po wizytacji terenowej w 2017 r., które powinno odpowiadać powierzchni deklarowanej przez rolnika w 2018 r. (i w 2019 r.) powinno być widoczne na ortofotomapach z 2019 r. Co więcej tak ustalona powierzchnia MKO w zakresie płatności PRSK 2018 pokrywa się z uprzednio określoną powierzchnią MKO w zakresie płatności OB 2018 (należy przy tym zauważyć, że postępowanie w sprawie OB 2018 zostało zakończone decyzją Dyrektora [...] OR nr [...] z dnia [...], która została zaskarżona do sądu administracyjnego, a ten wyrokiem z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 293/21 skargę oddalił). Zatem uznać należało, jak to uczyniła organ, że w okolicznościach niniejszej sprawy, ustalenia poczynione przez organ w oparciu o ortofotomapy z maja i czerwca 2019 r. potwierdzają stan faktyczny gruntu z 2018 r. – zasadnie więc organ zweryfikował powierzchnie zadeklarowanych działek w oparciu o te dane, jako dane najlepiej obrazujące rzeczywisty stan gruntu. Sąd nie stwierdził przy tym naruszenia art. 27 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Należało zatem uznać, iż zarzuty strony skarżącej w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie.

W świetle powyższego należy jeszcze zauważyć, że ze względu na złożoność zintegrowanego systemu i na fakt, że kontrole administracyjne w odróżnieniu od kontroli na miejscu, które mogą być przeprowadzone za pomocą prób kontrolnych, muszą dotyczyć wszystkich wniosków o pomoc, korzystanie ze środków technicznych i odpowiednich metod kontrolnych jest niezbędne, aby móc skutecznie rozpatrywać dużą liczbę wniosków. Stąd trafnie w orzecznictwie przyjmuje się, że ustalenia powierzchni działki użytkowanej rolniczo na podstawie ortofotomap jest wystarczające i nie ma potrzeby weryfikowania otrzymanego wyniku poprzez kontrolę na miejscu. Pomiar na podstawie ortofotomap jest aktualny i precyzyjny. Dlatego też dla skutecznego zakwestionowania wiarygodności ustaleń poczynionych na podstawie ortofotomapy konieczne jest wskazanie przez rolnika konkretnych i racjonalnych zastrzeżeń oraz dowodów, co w niniejszym przypadku nie miało miejsca.

Strona skarżąca zakwestionowała ustalenia poczynione przez organ wskazując, iż brak jest podstaw do pomniejszenia poszczególnych działek zadeklarowanych przez nią do płatności, niemniej jednak sąd argumentacji tej – jak już wskazano - nie podzielił. Odnotować należy, iż organ kwestię tę wyjaśnił w treści uzasadnienia skarżonej decyzji, a sąd w pełni argumentację tę aprobuje. Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej, że organ przy ustalaniu rzeczywistej powierzchni MKO powinien uwzględnić w całości dane wskazane przez wnioskodawcę we wniosku o płatność – uznając, iż ustalenia poczynione przez organ są prawidłowe.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności – jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, obszar zgłoszony do celów jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej lub środków wsparcia obszarowego przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% obszaru zatwierdzonego. Przy czym jeśli różnica ta przekracza 20% obszaru zatwierdzonego, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej ani wsparcia obszarowego. Z kolei w myśl art. 18 ust. 6 rozporządzenia 640/2014 w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną oraz gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi nie więcej niż 3% lub 2 ha, płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej).

W ocenie sądu organ w skarżonej decyzji słusznie uznał, że w niniejszej sprawie wystąpiły nieprawidłowości, jednoznacznie stwierdzone w toku postępowania wyjaśniającego, które wpłynęły na ustalenie powierzchni kwalifikującej się do płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w zakresie wariantu 4.5 i 5.5. Z kolei stwierdzona różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną - przedeklarowanie powyżej 3% - obligowała do zastosowania dyspozycji 19 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 i w konsekwencji pomniejszenia należnych stronie płatności. Prawidłowo przy tym przyjęto, że zmiana zgłoszona w dniu 2 lipca 2018 r. spowodowało ostateczne zadeklarowanie przez stronę skarżącą w ramach wariantu 4.5. Półnaturalne łąki świeże powierzchni 51,10 ha, natomiast w ramach wariantu 5.5 Półnaturalne łąki świeże powierzchni135,56 ha. Przy czym w pierwszym wniosku o przyznanie płatności powierzchnia zgłoszona przez stronę skarżącą wynosiła: w pakiecie 4.5 - 6,69 ha, natomiast w pakiecie 5.5 – 145,88 ha. W pierwszej zmianie do wniosku strona skarżąca wycofała z płatności z wariantu 5.5 działki rolne o łącznej powierzchni 15,77 ha i zadeklarowała je do wariantu 4.5 – zatem powierzchnia zgłoszona po pierwszej zmianie do wniosku o przyznanie płatności wyniosła w pakiecie: 4.5 – 22,46 ha, natomiast w pakiecie 5.5 – 130,11 ha. W drugiej z kolei zmianie do wniosku strona skarżąca dodała działki rolne o łącznej powierzchni 34,09 ha do wariantu 4.5. Zatem powierzchnia zgłoszona w drugiej zmianie do wniosku o przyznanie płatności w pakiecie 4.5 wyniosła 56,55 ha, natomiast w pakiecie 5.5 wyniosła 130,11 ha. Przy czym jak słusznie zauważył organ strona skarżąca we wniosku zadeklarowała działkę rolną F1 o powierzchni 5,45 ha położoną na działce ewidencyjnej nr 49/6 do pakietu 5.5. Natomiast w obydwu zmianach do wniosku (zarówno pierwszej, jak i drugiej) działka F1 o powierzchni 5,45 ha została zadeklarowana przez stronę skarżąca do pakietu 4.5. Równocześnie odnotować należy, że organ zmienił deklarację rolnika na pakiet zgodny z przebiegiem granicy obszaru Natura 2000 – w granicach powierzchni deklarowanej przez rolnika, gdyż działka ewidencyjna 49/6 położona jest poza Obszarem Natura 2000. Działanie takie zasługuje na aprobatę. Ostatecznie więc powierzchnia deklarowana w 2018 r w pakiecie 4.5 wyniosła – 51,10 ha (tj. 56,54 ha powierzchnia zgłoszona w drugiej zmianie do wniosku minus 5,45 ha), natomiast w pakiecie 5.5. wyniosła – 135,56 ha (tj. 130,11 ha powierzchnia zgłoszona w drugiej zmianie do wniosku plus 5,45 ha). Zatem ostatecznie powierzchnia stwierdzona wynosi w pakiecie 4.5 - 49,22 ha, natomiast w pakiecie 5.5 – 133,69 ha.

Jak słusznie wskazał organ w niniejszej sprawie różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną, tj. 51,10 ha, a powierzchnią stwierdzoną, tj. 49,22 ha wynosi 1,88 ha. Zatem wyliczona procentowa różnica między powierzchnią deklarowana kwalifikowaną działek rolnych w ramach pakietu 4.5 Półnaturalne łąki świeże, a powierzchnią stwierdzoną przez organ wynosi 3,8196%. Zatem stosownie do treści art. 19 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną, a różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% obszaru stwierdzonego, pomoc przyznaje się do powierzchni stwierdzonej pomniejszonej o dwukrotność stwierdzonej różnicy. Słusznie zatem ustalono, iż w niniejszej sprawie różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną i stwierdzoną jest wyższa niż 3%, co skutkuje pomniejszeniem płatności o dwukrotność stwierdzonej różnicy, tj.: 2 razy 1,88 ha = 3,76 ha (tj. 49,22 ha minus 3,76 ha = 45,46 ha). Z kolei gdy chodzi o pakiet 5.5 to jak słusznie zauważył organ różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną, tj. 135,56 ha, a powierzchnią stwierdzoną, tj. 133,69 ha wynosi 1,87 ha. Zatem wyliczona procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych w ramach pakietu 5.5 Półnaturalne łąki świeże, a powierzchnią stwierdzoną przez organ wynosi 1,40%. Zatem stosownie do treści art. 18 ust. 6 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 640/2014 w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną oraz gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi nie więcej niż 3% lub 2 ha, płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej. Słusznie zatem ustalono, iż w niniejszej sprawie powierzchnia zadeklarowana do płatności wynosi 133,69 ha. Prawidłowo też organ obliczył uśrednioną stawkę płatności, która dla wariantu 4.5 wynosi 809,35480720 zł. Zatem kwota płatności w ramach wariantu 4.5 wynosi 36.793,27 zł (tj. 45,46 ha razy 809,35480720 zł = 26.793,2692 zł). Natomiast w odniesieniu do wariantu 5.5 wynosi 809,35480490 zł. Zatem kwota płatności w ramach wariantu 5.5 wynosi 108.202,64 zł (tj. 133,69 ha razy 809,3548 zł = 108.202,6433 zł).

W tym miejscu należy odnotować, iż stosownie do treści § 13 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014, z wyjątkiem przypadków siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 4, wniesienie poprawek do pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność po ostatecznym terminie wnoszenia poprawek, ustalonym przez Komisję na podstawie art. 78 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, prowadzi do zmniejszenia o 1% za każdy dzień roboczy kwot związanych z faktycznym wykorzystywaniem danych działek rolnych. Przy czym poprawki w pojedynczym wniosku lub wniosku o płatność są dopuszczalne tylko do najpóźniejszego możliwego terminu wyznaczonego dla składania po terminie pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność, jak określono w ust. 1 akapit trzeci. Jeżeli jednak ten najpóźniejszy termin jest wcześniejszy niż ostateczny termin wnoszenia poprawek do pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność, o którym to terminie mowa w ust. 1 akapit pierwszy tego przepisu, bądź gdy terminy te przypadają w tym samym dniu, za niedopuszczalne uznaje się poprawki do pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność wniesione po tym terminie. W świetle powyższego, biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy, sąd uznał również za zasadne stanowisko organu o konieczności dokonania pomniejszenia płatności w zakresie wariantu 4.5 z uwagi na złożenie zmiany do wniosku po terminie – strona skarżąca złożyła drugą zmianę do wniosku w dniu 2 lipca 2018 r., natomiast termin upływał 15 czerwca 2018 r. – gdyż polski ustawodawca wydłużył termin na składanie wniosków w 2018 r. do 15 czerwca. Przy czym możliwe było składanie wniosków po 15 czerwca 2018 r., niemniej jednak za każdy dzień roboczy opóźnienia naliczana była sankcja w wysokości 1% kwoty płatności do której był uprawniony rolnik, a ostateczny termin na skuteczne składanie wniosków (niemiej jednak z sankcjami terminowymi) upłynął 25 dni po upływie terminu składania wniosków bez sankcji. Zatem termin ten należało liczyć od 15 czerwca 2018 r. i upływał 10 lipca 2018 r. (por. rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 maja 2018 r. w sprawie przedłużenia terminu składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w 2018 r., Dz. U. z 2018 r., poz. 897).

Zatem w świetle powyższego słusznie w ramach pakietu 4.5 kwota 36.793,27 zł została pomniejszona ze względu na złożenie zmiany do wniosku po terminie (w 2018 r. wnioski o przyznanie płatności bezpośrednich należało złożyć w terminie do dnia 15 czerwca 2018 r. i w tym też terminie należało składać zmiany do wniosku). Niemniej jednak z uwagi na to, że w niniejszej sprawie druga zmiana do wniosku została złożona w dniu 2 lipca 2018 r., a więc z przekroczeniem o 11 dni terminu na składanie wniosków, przy czym powierzchnia do płatności w ramach wariantu 4.5 została tą zmianą powiększona o 28,64 ha – to tym samym, w myśl art. 13 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 złożenie zmiany do wniosku zwiększającej deklarowaną powierzchnię po wyznaczonym terminie skutkuje zmniejszeniem o jeden procent za każdy dzień roboczy kwoty płatności przypadającej na dodane powierzchnie. Słusznie zatem organ pomniejszył płatność w ramach wariantu 4.5 Półnaturalne łąki świeże – przyznaną stosownie do powierzchni dodanej w wyniku złożenia zmiany do wniosku o 11%, co stanowi pomniejszenie w wysokości 2.549,79 zł – i wynika z następującego wyliczenia: (28,64 ha razy 809,3548 zł) razy 11% = 2.549,79 zł. Zatem jak zasadnie wskazał organ kwota przyznanej płatności w ramach wariantu 4.5 po uwzględnieniu wskazanego zmniejszenia wynosi 34.243,48 zł (tj. 36.793,27 zł minus 2.549,79 zł = 34.243,48 zł). Również w ramach pakietu 5.5 kwota 108.202,6433 zł została zasadnie pomniejszona ze względu na złożenie zmiany do wniosku po terminie (w 2018 r. wnioski o przyznanie płatności bezpośrednich należało złożyć w terminie do dnia 15 czerwca 2018 r. i w tym też terminie należało składać zmiany do wniosku). Niemniej jednak z uwagi na to, że w niniejszej sprawie druga zmiana do wniosku została złożona w dniu 2 lipca 2018 r., a więc z przekroczeniem o 11 dni terminu na składanie wniosków, przy czym powierzchnia do płatności w ramach wariantu 5.5 została tą zmianą powiększona o 5,45 ha – to tym samym, w myśl art. 13 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 złożenie zmiany do wniosku zwiększającej deklarowaną powierzchnię po wyznaczonym terminie skutkowało zmniejszeniem o jeden procent za każdy dzień roboczy kwoty płatności przypadającej na dodane powierzchnie. Słusznie zatem organ pomniejszył płatność w ramach wariantu 5.5 Półnaturalne łąki świeże – przyznaną stosownie do powierzchni dodanej w wyniku złożenia zmiany do wniosku o 11%, co stanowi pomniejszenie w wysokości 458,21 – i wynika z następującego wyliczenia: (5,45 ha razy 809,3548 zł) razy 11% = 485,2082 zł. Zatem jak zasadnie wskazał organ kwota przyznanej płatności w ramach wariantu 5.5 po uwzględnieniu wskazanego zmniejszenia wynosi 107.717,43 zł (tj. 108.202,64 zł minus 485,21 zł = 107.717,43 zł). Poprawność wyliczenia sankcji nie była przez stronę skarżącą kwestionowana, niemniej jednak należy stwierdzić, że organ prawidłowo zastosował przepisy prawa krajowego i unijnego, a samo wyliczenie nie budzi zastrzeżeń. Podsumowując tę część rozważań stwierdzić należy, iż niezasadne są zatem zarzuty strony skarżącej w odniesieniu do konieczności pomniejszeni należnej płatności.

Odnosząc się natomiast do kwestii wadliwego działania sytemu eWniosek Plus, sąd podzielił w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego, który zasadnie wskazał, że strona złożyła wniosek o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w przedostatnim dniu terminu na złożenie wniosku bez sankcji terminowych, w dodatkowo wydłużonym terminie, tj. w dniu 14 czerwca 2018 r., a następnie w ostatnim dniu terminu na złożenie wniosku bez sankcji terminowych, tj. w dniu 15 czerwca 2018 r., złożyła ona pierwszą zmianę do wniosku. Natomiast kolejną zmianę strona skarżąca złożyła w dniu 2 lipca 2018 r. – tj. w 11 dniu terminu, w którym możliwe było jeszcze złożenie zmian niemniej jednak z sankcjami za opóźnienie. Równocześnie w piśmie z dnia 15 czerwca 2018 r. pełnomocnik strony skarżącej poinformował organ o nieprawidłowym działaniu systemu. Z pisma tego wynika, że mimo dołożenia najwyższej staranność aby wnioski o dopłaty na 2018 r. złożyć jak najsumienniej, z powodu wadliwości/niedoskonałości systemu informatycznego nie można było tego uczynić w sposób w pełni satysfakcjonujący dla strony skarżącej. Wskazano przy tym, że wadliwie działający system teleinformatyczny, za pomocą którego składano wniosek, stanowi okoliczność nadzwyczajną, całkowicie niezależną od strony skarżącej, która uzasadnia stwierdzenie, że przedmiotowa sankcja za opóźnienie nie może być nałożona – gdyby bowiem system działał poprawnie, wówczas wniosek zostałby poprawnie wypełniony i złożony. W ocenie sądu w piśmie pełnomocnika skarżącej z 15 czerwca 2018 r. nie wskazano konkretnie do jakich nieprawidłowości przy składaniu wniosku w aplikacji dochodziło. Co prawda, pismo zostało nadane 15 czerwca 2018 r. i należało przyjąć, że strona poinformowała organ o nieprawidłowościach, nie może jednak ujść uwadze, że pismo to ma charakter ogólnikowy i nie precyzuje zarzutów względem działania systemu. Rację ma zatem organ, że strona składając wniosek dopiero w dniu 14 czerwca 2018 r., a pierwszą jego korektę w dniu 15 czerwca 2018 r. niejako sama skróciła sobie termin na złożenie ewentualnych poprawek do wniosku bez sankcji terminowych. Co więcej organ w ramach przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego nie stwierdził wadliwego działania systemu eWniosek Plus, a z akt sprawy nie wynika, aby strona skarżąca zwracała się do organu I instancji o udzielenie pomocy dotyczącej wypełnienia wniosku na 2018 rok – mimo tego, że miała taką możliwość. Nie korzystała ona również z pomocy technicznej przy wprowadzaniu danych w aplikacji, a także nie skorzystała z ewentualnej możliwości złożenia wniosku w wersji papierowej. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 80 kpa sąd uznał za niezasadny. Odnotować przy tym należy, że organ odwoławczy w treści skarżonej decyzji szczegółowo odniósł się do zarzutów strony dotyczących wadliwego działania systemu eWniosek Plus, a ocena ta zdaniem sądu nie nosi znamion dowolności.

Wobec zarzutu nieuwzględnienia przez organ wniosku dowodowego strony skarżącej o przesłuchanie świadka na okoliczność wadliwości działania systemu w 2018 r., w dniu składania wniosków o płatność odnotować należy, iż działania organu w tym zakresie należało uznać za prawidłowe. W myśl art. 78 § 1 kpa żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Równocześnie zgodnie z art. 78 § 2 kpa organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy (§ 2). Choć strona - zgodnie z art. 78 kpa - posiada uprawnienie do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu, to jednak uprawnienie to podlega ograniczeniom, które pod względem celowości i konieczności zapewnienia szybkości postępowania, organ powinien każdorazowo rozważyć, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń. W konsekwencji, organ nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu przedstawionego przez stronę, jeżeli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w danym postępowaniu. W ocenie sądu okoliczności dotyczące wadliwości działania systemu w dniu składania wniosków nie budziły wątpliwości organu i nie był on zobowiązany do uwzględniania żądania strony w tym zakresie. Działanie organu nie narusza zatem art. 78 § 1 kpa. Okoliczności te zostały wyjaśnione przez organ, który szczegółowo odniósł się do nich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Przeprowadzona przez sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. W ocenie sądu organ odwoławczy prowadził postępowanie w zgodzie z zasadami wynikającymi z przepisów obowiązującego prawa, w szczególności zaś zgodnie z art. 27 ust. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, gdyż w sposób wyczerpujący rozpatrzył materiał dowodowy i odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, obszernie uzasadniając swoje stanowisko. Strona skarżąca kwestionując dokonaną ocenę nie podważyła ustaleń faktycznych. Odnotować również należy, iż uzasadnienie decyzji spełnia wymagania wynikające z art. 107 § 3 kpa. Jest ono bowiem wyczerpujące, wszechstronne, a wnioski spójne i logiczne. Organ szczegółowo opisał i ustalił stan faktyczny oraz zawarł uzasadnienie prawne, omawiając wszystkie wskazane w podstawie prawnej przepisy. Organ odniósł się do wszystkich dowodów zebranych w sprawie, uzasadniając, dlaczego jednym daje wiarę, a innych pozbawia waloru wiarygodności albo dlaczego odmawia przyjęcia określonych dowodów w poczet dowodów. Ustalenia organów obu instancji znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym. Ocena tego materiału jest prawidłowa i logiczna. Organ nie przekroczył granic swobodnej oceny materiału dowodowego.

Reasumując uznać należy, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, czy też naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. W ocenie sądu organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, a postępowanie zostało przeprowadzone z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa oraz art. 153 ppsa. Zatem ponownie rozpoznając sprawę sąd uznał, że skarga jest niezasadna. Odnotować należy, że organ wypełnił zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 czerwca 2020 r. sygn. III SA/Łd 78/20.

Z powyższych względów sąd na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę

a.l.