Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 996/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 185
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek po rozpoznaniu w dniu 6 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia C. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 2207/05 odmawiającej przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi C. H. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 29 września 2005 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej C. H. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 2207/05.

Poza okresem pobytu w szpitalu Sąd nie znalazł okoliczności, które by uniemożliwiały skarżącej złożenie stosownego wniosku w okresie od 31 marca do 16 kwietnia 2006 r.

W zażaleniu na powyższe postanowienie C. H. podniosła, że z uwagi na stan zdrowia nie mogła uczestniczyć w rozprawie, a następnie w ustawowym terminie złożyć wniosek o uzasadnienie wydanego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, Sąd na wniosek strony, która nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanawia o przywróceniu terminu.

Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są:

– brak winy w uchybieniu;

– spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony w zakresie postępowania sądowego;

– złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu

– równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej.

Jako przyczyny uchybienia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku skarżąca podała zły stan zdrowia i okres pobytu w szpitalu na Oddziale Chirurgii Onkologicznej od dnia 24.03 – 31.03.2006 r. Przedstawiła na tę okoliczność wypis leczenia szpitalnego.

Biorąc pod uwagę datę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2006 r. wniosek o uzasadnienie wyroku bez uchybienia terminu mógł zostać złożony tylko do dnia 30 marca 2006 r. Należy więc uznać, że skarżąca bez swojej winy nie mogła złożyć wniosku w wymaganym przepisami terminie, bo cały okres 7-dniowego terminu z art. 141 § 2 ppsa przypada na jej pobyt w szpitalu.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela argumentacji Sądu I instancji, iż skarżąca winna przedstawić okoliczności, które by jej uniemożliwiały złożenie takiego wniosku w okresie od 31.03 do 26.04.2006 r. Złożenie bowiem przez skarżącą wniosku o sporządzenie uzasadnienia w okresie po 31 marca 2006 r. nastąpiłoby w każdej z tych dat z uchybieniem ustawowego terminu.

Sąd natomiast winien zastanowić się nad wymogiem wynikającym z art. 87 § 1 ppsa. Zgodnie bowiem z tym przepisem z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności należy zwrócić się do Sądu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyn uchybienia terminu.

W razie uchybienia terminu do dokonania określonej czynności początkowym dniem od którego należy liczyć bieg siedmiodniowy terminu z art. 87 § 1 ppsa, jest następny dzień po dniu, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu. Omawiany przepis nie przewiduje innych okoliczności niż ustanie przyczyny uchybienia terminu.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji w ogóle nie poczynił ustaleń w tym zakresie i nie wiadomo kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu przez skarżącą.

W niniejszej sprawie skarżąca, jako przyczynę uchybienia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku, podała swój zły stan zdrowia.

Można przypuszczać, iż Sąd I instancji uznając jedynie pobyt w szpitalu skarżącej za usprawiedliwioną przyczynę uchybienia terminu, przyjął iż po opuszczeniu szpitala przyczyna ta ustała. Wówczas termin z art. 87 § 1 ppsa można byłoby liczyć od dnia 1.04 do 7.04.2006 r. Pismo o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie, nadany został w Urzędzie Pocztowym w dniu 26.04.2006 r. Jednakże są to tylko przypuszczenia, bowiem Sąd nie ustalił wymaganej przepisem art. 87 § 1 ppsa przesłanki.

Ponadto podnieść też trzeba, iż z materiału dowodowego sprawy wynika, iż skarżąca jest niezdolna do samodzielnej egzystencji z ogólnego stanu zdrowia na stałe (wyrok Sądu Okręgowego Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Olsztynie z dnia 19.10.1999 r.) Pobierała z tego tytułu dodatek pielęgnacyjny.

Stwierdzenie niezdolności do samodzielnej egzystencji ma szeroki zakres i obejmuje opiekę (pielęgnację) i pomoc w załatwianiu elementarnych spraw życia codziennego (zob. wyroki Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 06.03.2003 r. Aka 651/2002 i z dnia 21.02.2002 r. III Aka 133/2001).

Okoliczność ta może mieć znaczenie dla prawidłowego ustalenia kiedy ustały przyczyny uchybienia przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie.

Sąd nie ustalił, czy skarżąca zamieszkiwała sama, czy mogła skorzystać z pomocy domownika do dokonania terminowej czynności procesowej, tj. złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.