Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 458/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 254 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 5 ust. 1 pkt 2e, art. 6 ust. 3, art. 6 ust. 8
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) Asesor WSA Grzegorz Potiopa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2021 r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej dotyczącej ustalenia wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę. A.M.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. (dalej: "SKO", "organ odwoławczy") na podstawie art 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 254 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: "o.p.") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. (dalej jako: "Burmistrz", "organ I instancji") z dnia [...], wydaną po rozpatrzeniu wniosku P.D., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A w K. (dalej: "skarżący"), odmawiającą zmiany własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] 2016 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości położonej w K. przy ul. B 2 za okres od września do grudnia 2016 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w K. ul. B 2 działka o nr ewid. 133 o powierzchni 1017,00 m2 KW nr [...] oraz przy ul. C, działka o nr ewid. 132/1 o powierzchni 017,00 m2 KW nr [...]. W oparciu o złożoną przez skarżącego deklarację na podatek od nieruchomości, organ I instancji ustalał skarżącemu wysokość obowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w tym min. decyzjami z dnia [...] 2016 r., [...] 2017 r., [...] 2018 r., [...] 2019 r., opodatkowując 1221,00 m2 powierzchni gruntów jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 632,90 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 35.000,00 zł wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W dniu 25 czerwca 2019 r. skarżący wniósł o zmianę ostatecznej decyzji Burmistrza z dnia [...] 2016 r., ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2016 rok, w odniesieniu do okresu IX - XII 2016 r. poprzez ustalenie zobowiązania za ten okres z uwzględnieniem faktu, że część budynku o powierzchni 532,90 m2 była przeznaczona na działalność statutową stowarzyszenia o charakterze strzeleckim, kolekcjonerskim oraz sympatyków broni i historii militarnej D, z siedzibą w K., ul. B 2 (dalej jako: "Stowarzyszenie"), wpisanego do ewidencji stowarzyszeń zwykłych Starosty [...]

, z wyłączeniem możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem powinna być opodatkowana stawką przewidzianą dla budynków lub ich części pozostałych powyżej niewymienionych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Skarżący wniósł także o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzjami z dnia [...] 2017r.; [...] 2018 r., [...] 2019 r. i orzeczenie, co do istoty sprawy z uwzględnieniem faktu, że część budynku o powierzchni 532,90 m2 była przeznaczona na działalność statutową Stowarzyszenia, z wyłączeniem możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem powinna być opodatkowana stawką przewidzianą dla budynków lub ich części pozostałych powyżej niewymienionych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego.

Decyzją z dnia [...] 2019 r. organ I instancji odmówił wznowienia postępowań podatkowych zakończonych ostatecznymi decyzjami Burmistrza z dnia [...] 2016 r.; [...]2017 r., [...] 2018 r., [...] 2019 r., ustalającymi skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. SKO decyzją z dnia [...] 2019 roku, uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2020 roku organ I instancji wszczął postępowanie w zakresie zmiany zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] organ I instancji odmówił zmiany ostatecznej decyzji z dnia [...] 2016 roku ustalającej podatek od nieruchomości położonej w K. przy ul. B 2 za okres od września do grudnia 2016 roku. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza wskazując, że podjęta przez wnioskodawcę decyzja o użyczeniu części budynku na cele statutowe stowarzyszenia nie powoduje, że przestał on spełniać kryteria nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Cały czas znajdowała się ona bowiem w posiadaniu przedsiębiorcy, prowadzona w nim była działalność gospodarcza, a w części użyczonej mogła być prowadzona. Zatem nie można twierdzić, iż w trakcie roku podatkowego 2016 zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania nieruchomości powinna skutkować obniżeniem podatku od przedmiotowej nieruchomości.

W skardze na ww. decyzję skarżący zaskarżył powyższą decyzję w całości zarzucając jej naruszenie:

1) art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: u.p.o.l.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i poprzez uznanie, że przedmiotowa nieruchomość ze względu na fakt, że podatnik jest wpisany do CEIDG, stanowi nieruchomość będącą w posiadaniu przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy, bez uwzględnienia sposobu jej wykorzystywania i tym samym jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, a to z kolei ma oznaczać brak podstaw do zastosowania stawki podatku od nieruchomości od budynków lub ich części pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego w odniesieniu do części budynku o powierzchni 532,90 m2 przeznaczonej na działalność statutową stowarzyszenia tam działającego, oraz poprzez uznanie, że tę niższą stawkę podatku od nieruchomości można stosować wobec organizacji pożytku publicznego.

2) art. 254 w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art. 210 § 4 O.p. w zw. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l, co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niedokonanie zmiany prawomocnej decyzji na skutek błędnych ustaleń faktycznych doprowadzających do stwierdzenia, że cała przedmiotowa nieruchomość jest zajęta i wykorzystywana na działalność gospodarczą, co sprawia, że nadal stanowi ona zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, a użyczenie części nieruchomości wskazanemu stowarzyszeniu nie świadczy o tym, że przedsiębiorca wyzbył się posiadania w sytuacji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż ze zgromadzonego przez organ I Instancji materiału dowodowego, w tym z informacji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 14 czerwca 2019 r., wynika iż część budynku położonego przy ul. B 2 w K. była przeznaczona wyłącznie na działalność statutową działającego tam stowarzyszenia, zatem wskazana część nieruchomości nie służy prowadzeniu działalności gospodarczej, a koszty ponoszone w związku z przedmiotową nieruchomością są wliczane do kosztów uzyskiwanych przez przedsiębiorcę przychodów tylko w zakresie, w jakim dotyczą przedsiębiorstwa podatnika, co powinno skutkować uznaniem, że w stosunku do części zajętej na prowadzenie działalności statutowej przez Stowarzyszenie, skarżący występuje w charakterze osoby fizycznej – właściciela.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zobowiązanie organu I instancji do zmiany prawomocnej decyzji z dnia [...] 2016 r., ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2016, w odniesieniu do okresu IX - XII 2016 r. poprzez ustalenie zobowiązania za ten okres z uwzględnieniem faktu, że część budynku o powierzchni 532,90 m była przeznaczona na działalność statutową Stowarzyszenia D, z wyłączeniem możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem opodatkowana stawką 7,32 zł za 1 m2 zgodnie z uchwałą z dnia 3 grudnia 2015 r. nr XV/116/15 Rady Miejskiej w K. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga była niezasadna.

Kontroli Sądu poddano decyzję SKO z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] odmawiającą zmiany decyzji ostatecznej dotyczącej ustalenia wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy oddanie przez podatnika części budynku, położonego w K. przy ul. B 2 w użyczenie na działalność statutową Stowarzyszenia (nie będącego organizacją pożytku poblicznego), stanowi zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w podatku od nieruchomości i tym samym, czy zachodzi przesłanka do zmiany ostatecznej decyzji podatkowej Burmistrza z dnia [...] 2016 r. ustalającej podatek od nieruchomości za okres od września do grudnia 2016 r. w trybie art. 254 O.p. w zw. z art. 6 ust. 3 i 8 u.p.o.l.

Zdaniem Sądu, odpowiedź na tak postawione pytanie jest jednoznacznie przecząca.

Zgodnie z art. 254 § 1 O.p, decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji.

Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 3 i 8 u.p.o.l., jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie (ust. 3). Jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiło wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub zaistniało zdarzenie, o którym mowa w ust. 3, organ podatkowy dokonuje zmiany decyzji, którą ustalono ten podatek (ust. 8).

Jak wynika z dokonanych przez organy ustaleń, skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w K. o powierzchni 1017,00 m2. W dniu 18 maja 2007 r. złożył informację na podatek od nieruchomości, w której zadeklarował do opodatkowania 1221,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 632,90 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 35.000,00 zł wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W oparciu o złożone informacje organ I instancji, decyzją z dnia [...] ustalił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od września do grudnia 2016 r., opodatkowując zgodnie ze złożoną informacją. W dniu 25 czerwca 2019 r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania podatkowego i zmianę ww. ostatecznej decyzji poprzez ustalenie zobowiązania za ten okres z uwzględnieniem faktu, że część budynku o powierzchni 532,90 m2 była przeznaczona na działalność statutową powstałego w dniu 2 sierpnia 2016 r. Stowarzyszenia o charakterze strzeleckim, kolekcjonerskim oraz sympatyków broni i historii militarnej D, z siedzibą w K. ul. B 2, z wyłączeniem możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem opodatkowana stawką przewidzianą dla budynków lub ich części pozostałych powyżej niewymienionych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Z faktu zmiany przeznaczenia części budynku skarżący wywodził podstawę do obniżenia wysokości opodatkowania nieruchomości jako zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego, a niezwiązanych lub zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Stosowne zawiadomienie skarżący złożył do organu w czerwcu 2019 r. Skarżący wyjaśnił również, że budynek objęty zaskarżoną decyzją został ujęty w ewidencji środków trwałych przed dniem 2 sierpnia 2016 r., kiedy powstało stowarzyszenie, a kiedy budynek był w całości zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Do chwili obecnej nie dokonywano w powyższym zakresie zmian, koszty ponoszone w związku z przedmiotową nieruchomością są obecnie wliczane do kosztów uzyskiwanych przez przedsiębiorcę przychodów, tylko w zakresie w jakim dotyczą przedsiębiorstwa podatnika. Koszty dotyczące organizowanych przez Stowarzyszenie w budynku imprez nie są wliczane do kosztów uzyskiwanych przez przedsiębiorcę przychodów. Opłaty za media są ponoszone przez podatnika w oparciu o zawarte umowy pomiędzy dostawcami mediów a przedsiębiorcą. W przypadku takich umów, których stroną nie jest stowarzyszenie, opłaty są rozliczane przez przedsiębiorcę. Przedsiębiorca nadal zajmuje część budynku, w której to części prowadzi działalność gospodarczą. W ocenie skarżącego, w odniesieniu do części budynku przeznaczonej na działalność statutową stowarzyszenia znajduje zastosowanie niższa stawka podatkowa z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l., tj. dla budynków lub ich części pozostałych - w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego.

W myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. Stawki od budynków lub ich części są zróżnicowane dla budynków: a) mieszkalnych; b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej; c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym; d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń; e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego.

Tym samym konieczne było ustalenie, czy art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l, zgodnie z twierdzeniami skarżącego, znajduje zastosowanie do części budynku przeznaczonej na działalność statutową stowarzyszenia. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo stwierdził, że po pierwsze, nie może znaleźć zastosowania do części budynku zajętego przez to stowarzyszenie obniżona stawka podatku z samego faktu, że część ta została mu użyczona, ponieważ zgodnie z informacjami zawartymi w Krajowym Rejestrze Sądowym, Stowarzyszenie (KRS nr [...]) nie ma statusu organizacji pożytku publicznego. Po drugie, organ słusznie wskazał, że użyczenie przez przedsiębiorcę części budynku podmiotowi trzeciemu, który nie prowadzi działalności gospodarczej, nie powoduje, że przestaje być ona zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej i staje się "pozostałym" budynkiem w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l.

Należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, stanowiącym, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d u.p.o.l. 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Z przytoczonej definicji wynika, że opodatkowaniu stawką najwyższą jako "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" podlegają przedmioty opodatkowania będące w posiadaniu przedsiębiorcy (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.), z wyjątkami wskazanymi enumeratywnie w art. 1a ust. 2a ustawy. Zatem sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku skutkuje tym, iż budynek ten jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub obiekty, w których prowadzona jest działalność inna niż gospodarcza, należy uznać za nadal związane z działalnością gospodarczą.

Budynek nie został przy tym zajęty na działalność uzasadniającą zastosowanie niższej stawki podatku. Skarżący jest przedsiębiorcą wpisanym do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, a więc prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.p.o.l. Skarżący początkowo wykorzystywał budynek w całości na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Z czasem część tej nieruchomości została użyczona Stowarzyszeniu na prowadzenie działalności statutowej, przy czym Stowarzyszenie nie jest organizacją pożytku publicznego. Tym samym użyczenie takiemu podmiotowi części budynku będącego w posiadaniu przedsiębiorcy nie oznacza, że budynek ten "został zajęty na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego", co uzasadniałoby zastosowanie niższej stawki podatku (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l.). Tym samym wskutek wspomnianego użyczenia nie nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na wysokość zobowiązania w rozumieniu art. 254 O.p. Nie było więc podstaw do zmiany decyzji ostatecznej.

W tym stanie rzeczy skarga polegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a).

k.ż.