Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 822/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2022-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 i 144
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151 i art. 119 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Armański po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2021 r. [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia i odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 września 2021 r. [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "ŚWINB"), po dokonaniu czynności kontrolnych w sprawie dopuszczalności zażalenia M. K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. (dalej "PINB") z dnia 20 kwietnia 2021 r. znak: [...], którym wezwano zobowiązaną do wpłacenia zaliczki w wysokości [...] zł na koszty wykonania zastępczej rozbiórki metalowego garażu posadowionego na działce przy ul. [...] w K., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia oraz odmówił przywrócenia terminu do wniesienia tego zażalenia.

W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że postanowienie organu pierwszej z dnia 20 kwietnia 2021 r. zostało doręczone zastępczo M. K. w dniu 12 maja 2021 r., gdyż w dniu 27 kwietnia 2021 r. doręczyciel zastał mieszkanie adresata zamknięte, a w związku z tym zostawił zawiadomienie, że przesyłka zawierająca postanowienie została pozostawiona w urzędzie pocztowym.

W dniu 5 maja 2021 r. przesyłkę awizowano powtórnie. Ponieważ przesyłki nie podjęto do dnia 11 maja 2021 r., została ona zwrócona do nadawcy w dniu

12 maja 2021 r.

Jak ustalił ŚWINB, organ pierwszej instancji wyjął z koperty zwrócone z poczty postanowienie i wysłał je ponownie do M. K. w nowej kopercie w dniu 11 czerwca 2021 r. Tym razem przesyłka została doręczona stronie w dniu 16 czerwca 2021 r., co zostało stwierdzone na zwrotnym potwierdzeniu jej odbioru.

M. K. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie bezpośrednio w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu 17 czerwca 2021 r.

Dokonując czynności kontrolnych w sprawie dopuszczalności wniesionego zażalenia ŚWINB powołał się na treść art. 141 § 2, art. 57 § 5 i art. 44 § 1 - 4, art. 134 oraz art. 144 k.p.a. i stwierdził, że w sytuacji, gdy nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia, późniejsze doręczenie pisma stronie nie może być uznane jako ponowne doręczenie. Doręczenie pisma w toku postępowania może nastąpić tylko raz. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych ŚWINB podkreślił, że ustawa łączy skutki procesowe z doręczeniem w formie prawem przewidzianej, a nie z zapoznaniem się z treścią pisma przez stronę, jak i z faktycznym otrzymaniem tego pisma. Powyższego stanu nie zmienia także fakt, że organ pierwszej instancji zamiast pozostawić w aktach sprawy zwróconą z poczty przesyłkę, wysłał ją ponownie pocztą.

Zdaniem ŚWINB, doręczenie zastępcze postanowienia nastąpiło w dniu 11 maja 2021 r., a datę doręczenia liczy się od momentu doręczenia zastępczego.

W niniejszym przypadku 7- dniowy termin do złożenia zażalenia na postanowienie PINB doręczone stronie w dniu 11 maja 2021 r., upłynął w dniu 18 maja 2021 r., zaś zażalenie zostało złożone w dniu 17 czerwca 2021 r., a więc 30 dni po upływie terminu do jego złożenia.

ŚWINB podkreślił, że z uwagi na mającą miejsce pandemię i obowiązujący przepis art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, zwanej dalej "ustawą [...]") pismem z dnia 15 lipca 2021 r. zawiadomił M. K. o uchybieniu terminu w podaniu z dnia 17 czerwca 2021 r., stanowiącym zażalenie na postanowienie PINB z dnia 20 kwietnia 2021 r. oraz wyznaczył stronie 30-dniowy termin na złożenia wniosku o przywrócenie tego terminu z uprawdopodobnieniem, że jego uchybienie nastąpiło bez jej winy.

W dniu 4 sierpnia 2021 r. M. K. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie PINB, wskazując, że zażalenie wniosła w terminie i winno zostać ono rozpatrzone. W uzasadnieniu wskazała, że nie miała wiedzy, iż przesyłki były do niej awizowane aż dwukrotnie. Wyjaśniła, że wyjeżdżała do rodziny poza miejsce zamieszkania i być może w tym czasie była do niej dostarczana korespondencja, choć nie spodziewała się żadnych przesyłek i nie miała w skrzynce awizo. Skarżąca stwierdziła, że nie miała świadomości, iż organ przesyła do niej korespondencję i nie miała obowiązku informowania urzędu, że wyjeżdża do rodziny do W..

Rozpatrując powyższy wniosek ŚWINB powołał się na treść art. 58 § 1 i § 2 oraz art. 59 § 2 k.p.a., stwierdzając, że nie zostały spełnione łącznie przesłanki umożliwiające przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB z dnia 20 kwietnia 2021 r., bowiem strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu tego terminu. Argumenty podane we wniosku opierają się na wskazaniu, że skarżąca nie otrzymała awiza, podczas gdy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki kierowanej do skarżącej podano, że zawiadomienie o przesyłce umieszczono w dniu 27 kwietnia 2021 r. w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, a powtórne w dniu 5 maja 2021 r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższe postanowienie organu odwoławczego wniosła M. K., domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi jej autorka zwróciła uwagę na swój wiek, stan zdrowia, sytuację życiową oraz nieznajomość prawa. Dodała, że wyjeżdżając poza miejsce zamieszkania nie musiała liczyć się z faktem, że organ będzie kierował do niej korespondencję.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Jednocześnie zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontrolowana sprawa została na tej podstawie rozpoznana w trybie uproszczonym.

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest postanowienie ŚWINB, którym - po dokonaniu czynności kontrolnych w sprawie dopuszczalności zażalenia M. K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. (dalej "PINB") z dnia 20 kwietnia 2021 r. znak: [...], którym wezwano zobowiązaną do wpłacenia zaliczki w wysokości [...] zł na koszty wykonania zastępczej rozbiórki metalowego garażu posadowionego na działce przy ul. [...] w K. – organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia oraz odmówił przywrócenia terminu do wniesienia tego zażalenia.

Na wstępie wskazać należy, że stan faktyczny ustalony przez organ znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.

Bezsporne jest, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji. Postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 20 kwietnia 2021 r. zostało doręczone zastępczo M. K. w dniu 11 maja 2021 r. W związku z powyższym 7- dniowy termin do złożenia zażalenia na postanowienie PINB upłynął w dniu 18 maja 2021 r.

Zażalenie zostało złożone przez stronę w dniu 17 czerwca 2021 r., a więc 30 dni po upływie terminu do jego złożenia.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 27 kwietnia 2021 r. doręczyciel zastał mieszkanie adresata zamknięte, a w związku z tym zostawił zawiadomienie, że przesyłka zawierająca postanowienie została pozostawiona w urzędzie pocztowym.

W dniu 5 maja 2021 r. przesyłkę awizowano powtórnie. Ponieważ przesyłki nie podjęto do dnia 11 maja 2021 r., została ona zwrócona do nadawcy w dniu

12 maja 2021 r.

Organ pierwszej instancji wyjął z koperty zwrócone z poczty postanowienie i wysłał je ponownie do M. K. w nowej kopercie w dniu 11 czerwca 2021 r. Tym razem przesyłka została doręczona stronie w dniu 16 czerwca 2021 r., co zostało stwierdzone na zwrotnym potwierdzeniu jej odbioru.

M. K. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie bezpośrednio w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu 17 czerwca 2021 r.

W świetle powyższych okoliczności słusznie ŚWINB uznał, że w sytuacji, gdy nastąpił skutek prawny doręczenia, późniejsze doręczenie pisma stronie nie może być uznane jako ponowne doręczenie. Doręczenie pisma w toku postępowania może nastąpić tylko raz. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym skutki procesowe ustawa łączy z doręczeniem w formie prawem przewidzianej, a nie z zapoznaniem się z treścią pisma przez stronę, jak i z faktycznym otrzymaniem tego pisma. Powyższego stanu nie zmienia także fakt, że organ pierwszej instancji zamiast pozostawić w aktach sprawy zwróconą z poczty przesyłkę, wysłał ją ponownie pocztą (por. wyrok NSA z 17 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK [...], postanowienie WSA w Szczecinie z 27 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Sz [...]).

W tym stanie rzeczy ŚWINB prawidłowo stwierdził w pkt I postanowienia uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Stosownie bowiem do art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Jednocześnie z mocy art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w rozdziale dotyczącym zażaleń, do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.

Z uwagi na stan epidemii, ŚWINB pismem z dnia 15 lipca 2021 r. zawiadomił M. K. o uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB z dnia 20 kwietnia 2021 r. oraz wyznaczył stronie 30-dniowy termin na złożenia wniosku o przywrócenie tego terminu z uprawdopodobnieniem, że jego uchybienie nastąpiło bez jej winy – stosownie do art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, zwanej dalej "ustawą [...]").

W dniu 4 sierpnia 2021 r. M. K. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie PINB, wskazując, że zażalenie wniosła w terminie i winno zostać ono rozpatrzone. W uzasadnieniu wskazała, że nie miała wiedzy, iż przesyłki były do niej awizowane aż dwukrotnie. Wyjaśniła, że wyjeżdżała do rodziny poza miejsce zamieszkania i być może w tym czasie była do niej dostarczana korespondencja, choć nie spodziewała się żadnych przesyłek i nie miała w skrzynce awizo. Skarżąca stwierdziła, że nie miała świadomości, iż organ przesyła do niej korespondencję i nie miała obowiązku informowania urzędu, że wyjeżdża do rodziny do W..

ŚWINB odmawiając stronie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia stwierdził, że nie zostały spełnione łącznie przesłanki umożliwiające przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB z dnia 20 kwietnia 2021 r. W ocenie organu, strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu tego terminu. Argumenty podane we wniosku opierają się na wskazaniu, że skarżąca nie otrzymała awiza, podczas gdy ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki kierowanej do skarżącej wynika, że zawiadomienie o przesyłce umieszczono w dniu 27 kwietnia 2021 r. w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, a powtórne w dniu 5 maja 2021 r.

Stanowisko organu zasługuje na akceptację.

Przede wszystkim należy wskazać, że na mocy art. 1 pkt 24 ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2255) z dniem 16 grudnia 2020 r. do ustawy o COVID dodany został art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu [...] przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów:

1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej,

2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki,

3) przedawnienia,

4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie,

5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony,

6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju

- organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu (ust. 1).

Jednocześnie zgodnie z ust. 2 tego artykułu w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

Stosownie do ust. 3 tego artykułu w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Bez wątpienia w dacie wydawania obu ww. postanowień obowiązywał już w [...] stan epidemii. Stan ten obowiązuje od dnia 20 marca 2020 r., czyli od dnia wejścia życie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej [...] stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 491).

Przepis 15zzzzzn2 ustawy o COVID wprawdzie nie odsyła wprost do art. 58 oraz art. 59 k.p.a., jednak zdaniem Sądu, organ wyznaczając stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu winien jednocześnie ją poinformować, że przedmiotowy wniosek, by był skuteczny musi spełniać kumulatywnie trzy przesłanki:

- powinien być złożony w ciągu 30 dni od dnia ustania przyczyny powodującej uchybienie danemu terminowi (art. 15zzzzzn2 ust. 2 u.sz.r.),

- wraz ze złożonym wnioskiem należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (art. 58 § 2 k.p.a.) oraz

- w treści wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności, które świadczą o braku winy zainteresowanego w dotrzymaniu danego terminu (art. 58 § 1 k.p.a.).

Z brzmienia przepisu art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy o [...] wynika, że szczególny tryb przywrócenia terminu uregulowany w ustawie [...] jest dodatkową ochroną prawną dla stron w postępowaniu administracyjnym w przypadku niedochowania przez nie terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego zastrzeżoną dla terminów uchybionych w czasie trwania epidemii (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 5 października 2021 r., sygn. akt II SA/Rz [...], wyrok WSA w Ł. z dnia 5 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Łd [...], wyrok WSA w Kielcach z dnia 14 października 2021 r., sygn. akt I SA/Ke [...]; wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że w kontrolowanej sprawie organ odwoławczy podjął dodatkowe czynności przewidziane w powołanej regulacji. Po stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia zażalenia organ drugiej instancji pismem z dnia 15 lipca 2021 r. prawidłowo zawiadomił M. K. o uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB z dnia 20 kwietnia 2021 r. oraz wyznaczył stronie 30-dniowy termin na złożenia wniosku o przywrócenie tego terminu z uprawdopodobnieniem, że jego uchybienie nastąpiło bez jej winy.

Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminowi należy przywrócić go na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przytoczony przepis określa: zasadę, że przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić tylko na wniosek zainteresowanego oraz przesłankę przywrócenia terminu, tj. uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę braku winy w niedopełnieniu określonej czynności procesowej w wyznaczonym terminie. W literaturze przedmiotu nie budzi wątpliwości, że osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, co oznacza, że musi uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W. 2011, s. 284).

W realiach badanej sprawy, ocena organu, zgodnie z którą strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu było od niej niezależne, jest prawidłowa.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, oceniając, czy strona dopuściła się uchybienia terminu bez swojej winy należy odwołać się do obiektywnych mierników staranności. O braku winy strony można mówić tylko wtedy, gdy zaistniała rzeczywista przyczyna, która spowodowała uchybienie terminowi i przyczyna ta była niezależna od strony, przy czym strona nawet przy dołożeniu najwyższej staranności nie była w stanie tej przeszkody przezwyciężyć. Ciężar wykazania, że istotnie zaistniała taka przeszkoda faktyczna, która wykluczyła możność terminowego dokonania czynności procesowej spoczywa na stronie, przy czym wystarczającym środkiem jest tutaj uprawdopodobnienie. Uprawdopodobnienie jest środkiem zwolnionym od ścisłych formalności, ale jego zadaniem jest przekonanie organu orzekającego o prawdziwości graniczącej niemalże z pewnością, co do formułowanych we wniosku o przywrócenie terminu twierdzeń. Aby uprawdopodobnić brak winy, strona postępowania winna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do momentu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

Odwołanie się w art. 58 § 1 k.p.a. do braku winy powoduje, iż przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona zawiniła uchybienie terminu, choćby w postaci lekkiego niedbalstwa. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności, a o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt II OSK [...], LEX nr 2581507).

Mając powyższe na uwadze, uprawdopodobniając brak winy w uchybieniu terminowi strona powinna stosowną argumentacją uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda w dokonaniu czynności była od niej niezależna i nieprzezwyciężalna.

W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy należy zgodzić się ze stanowiskiem ŚWINB, że skarżąca nie spełniła tego wymogu. Argumenty podane we wniosku opierają się na wskazaniu, że skarżąca nie otrzymała awiza, podczas gdy ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki kierowanej do skarżącej wynika, że zawiadomienie o przesyłce umieszczono w dniu 27 kwietnia 2021 r. w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, a powtórne w dniu 5 maja 2021 r.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, Sąd nie neguje stanu zdrowia skarżącej, posiadania schorzeń, które z racji wieku mogą powodować określone dolegliwości. Jednak strona nie wskazuje jak ich istnienie wpłynęło na uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Również wyjazd do rodziny nie stanowi usprawiedliwienia w uchybieniu terminowi.

W związku z powyższym należało podzielić stanowisko ŚWINB, że niedochowanie przez skarżącą terminu do złożenia zażalenia nie nastąpiło wskutek przeszkody niemożliwej do usunięcia nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, lecz było wynikiem niedołożenia przez nią należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej należycie o swoje interesy, tj. z użyciem miernika powszechnie wymaganej staranności.

Mając powyższe na uwadze przyjąć należało, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło bez jej winy, a zatem stanowisko organu o odmowie przywrócenia tego terminu należało uznać za prawidłowe.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.