Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 1621/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym; Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska/spr./ Sędziowie WSA Emilia Lewandowska Asesor WSA Anna Tarnowska-Mieliwodzka Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi J. H. na postanowienie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie bezczynności organu administracji postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

I SA 1621/02

UZASADNIENIE

W dniu 8 lipca 2002 r. J. H., działając przez pełnomocnika M. H. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 2002 r. w przedmiocie zażalenia na bezczynność Wojewody [...].

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2002 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast uznał za nieuzasadnione zażalenie J. H. na bezczynność Wojewody [...] w sprawie rozpoznania zażalenia na postanowienie Starosty M.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ administracji centralnej stwierdził co następuje. W dniu [...] sierpnia 2001 r. Starosta M. wydał postanowienie (nr [...]) o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia kwoty odszkodowania za część działki nr [...], wydzielonej pod drogę, położonej we wsi W., gm. M. W dniu [...] stycznia 2002 r. Wojewoda [...] uchylił, postanowieniem nr [...] znak [...], postanowienie Starosty M. w całości, uznając, że nie wystąpiły przesłanki zawieszenia postępowania przewidziane w art. 97 § 1 pkt 4 kpa (Dz.U. 2000 Nr 98, poz. 1071 ze zm.).Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast uznał, iż wobec rozpoznania przez Wojewodę [...] zażalenia, jego bezczynność ustała i uznał zażalenie na bezczynność za nieuzasadnione. Na w/w postanowienie z dnia 21.06.2002 r. M. H., pełnomocnik J. H. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Z dniem 1 stycznia 2002 r. sprawa została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ponieważ zgodnie z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01.01.2004 r. w których postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (u.p.s.a) (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skarga, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 37 § 1 kpa (Dz. U. 2000 Nr 98, poz. 1071 ze. zm) na niezałatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Jednakże zgodnie z ustalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa nie następuje w formie decyzji administracyjnej ani postanowienia, na które przysługiwałoby zażalenie. Rozpoznanie takiego zażalenia następuje jedynie w drodze czynności nadzorczej, która nie może być zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nawet jeśli ma ona formę postanowienia. Art. 3 u.p.s.a (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270) nie zawiera bowiem takiego rodzaju przedmiotu zaskarżenia. Podobnie art. 16 ustawy z dnia 11 maja 1995 o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 515) obowiązującej w chwili wniesienia skargi nie przewidywał możliwości zaskarżenia czynności nadzorczej organu wyższego stopnia.

Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 kpa jest wprawdzie warunkiem wniesienia skargi na bezczynność, ale na bezczynność organu I instancji, a nie organu wyższego stopnia.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 58§1 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oraz na podstawie art. 37 § 1 kpa (Dz. U. 2000 Nr 98, poz. 1071 ze. zm.) sąd orzekł jak w postanowieniu.