Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1167/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 124 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1774
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2016 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 6 pkt 2, art. 124 ust. 1, ust. 2, ust. 4, ust. 6 i ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm. – dalej u.g.n.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23 – dalej k.p.a.), orzekł:

I

Ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości gruntowej do powierzchni [...] m2 położonej w obrębie ewidencyjnym [...] gm. W., oznaczonej jako działka nr 1 o pow. [...] ha, określonej na mapie do celów projektowych, stanowiącej załącznik do decyzji, poprzez udzielenie zezwolenia "A" sp. z o.o. z siedzibą w W. Oddział w Z. na przeprowadzenie na w/w działce gazociągu wysokiego ciśnienia DN 250 MOP 4,0 MPa relacji B. - K., realizowanego jako inwestycja celu publicznego, stanowiącego źródło zasilania dla projektowanych sieci rozdzielczych gazu w ramach gazyfikacji Gminy K., W., O. i K. zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gm. W. Przedmiotowa nieruchomość stanowi własność D. M., dla której Sąd Rejonowy w C. X Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w K. prowadzi księgę wieczystą [...].

II

Zobowiązać inwestora do przywrócenia nieruchomości opisanej w pkt. I decyzji do stanu poprzedniego niezwłocznie po przeprowadzeniu inwestycji, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, na inwestorze ciąży obowiązek zapłaty odszkodowania.

III

Zobowiązać właściciela nieruchomości do udostępniania nieruchomości w celu wykonywania czynności związanych z konserwacją i naprawą zainstalowanych urządzeń.

IV

Ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej.

W uzasadnieniu podano m. in., że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gm. W., zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy W. Nr [...] z dnia [...] r., ogłoszoną w Dz. Urz. Województwa [...] z dnia [...] r. Nr [...], poz. [...] (w skrócie m.p.z.p.) oraz na podstawie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...]. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, iż rokowania zostały przeprowadzone. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik inwestora poinformował "o braku możliwości zawarcia ugody, mimo zmiany przebiegu gazociągu zgodnie z sugestiami właścicielki i udzielonych właścicielce przez inwestora szczegółowych wyjaśnień we wszystkich poruszanych przez nią kwestiach." Organ na prośbę właścicielki i za zgodą inwestora dokonał zgodnie z art. 36 k.p.a. przedłużenia terminu rozstrzygnięcia sprawy w celu umożliwienia stronom przeprowadzenia ponownych negocjacji, które były bezskuteczne.

Od decyzji Starosty D. M., reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła odwołanie, zarzucając naruszenie:

1) art. 7 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. - poprzez pominięcie okoliczności podnoszonych przez skarżącą, tj. aktywnego i konstruktywnego uczestniczenia w negocjacjach, gotowość do ich kontynuowania oraz zgłoszonych w stosunku do nich wątpliwości,

2) art. 8 w zw. z art. 80 k.p.a. - poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie obywatela do władzy publicznej, w związku z przyjęciem, że wyczerpane zostały możliwości polubownego załatwienia spawy,

3) art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu przyczyn pominięcia dowodów wskazujących na brak podstaw do wydania decyzji, tj. gotowości skarżącej do kontynuacji negocjacji,

4) art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez niedopełnienie obowiązku rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący,

5) art. 124 u.g.n. - poprzez uznanie wniosku inwestora za uzasadniony i wydanie decyzji mimo zgody skarżącej na realizację inwestycji, niezakończenia rokowań i odstąpienia od nich przez inwestora oraz gotowość do porozumienia z inwestorem.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 9a i art. 124 ust. 1 u.g.n., po rozpatrzeniu odwołania D. M., od decyzji Starosty [...] z [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz odmówił ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej w gminie W. (w obrębie [...]), oznaczonej jako działka nr 1 o ogólnej powierzchni [...] m2, stanowiącej własność D. M. - poprzez zezwolenie "A" sp. z. o.o. na założenie i przeprowadzenie gazociągu wysokociśnieniowego DN 250 MOP 4,0 MPa relacji B. - K.

W uzasadnieniu podano m. in., że inwestycja będąca przedmiotem postępowania dotyczy założenia i przeprowadzenia nowej linii gazociągu wysokociśnieniowego, zatem stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Bezsporne jest także, że działka nr 1 objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym przez Radę Gminy W., uchwałą nr [...] z [...] r. Zgodnie z planem ta część działki nr 1, na której planowany jest gazociąg położona jest w 100% na terenie o symbolu RP - którego przeznaczeniem podstawowym są tereny rolnicze bez prawa lokalizacji zabudowy. Zaś przeznaczeniem dopuszczalnym (dodatkowym) jest lokalizacja elektrowni wiatrowych i urządzeń infrastruktury technicznej oraz wód powierzchniowych płynących i stojących, a także zbiorników retencyjnych. Jak wynika z zaskarżonej decyzji Starosta stwierdził, iż planowany gazociąg jest zgodny z ww. planem, jednak nie wyjaśnił na czym miałaby polegać ta zgodność. Także inwestor we wniosku nie przedstawił takiego wyjaśnienia, mimo że również przyjął zgodność inwestycji z planem. Natomiast analiza planu nie potwierdza, by przewidywał on przebieg nowego gazociągu przez działkę nr 1. Również przedstawione co do tego terenu przeznaczenie dopuszczalne nie jest równoznaczne ze wskazaniem przebiegu wnioskowanej inwestycji. Usytuowania inwestycji nie można ustalić wyłącznie na podstawie ogólnych zapisów planu. W ocenie organu nadzoru obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego Gminy W., na wskazanej przez inwestora części działki nr 1, nie przewiduje lokalizacji celu publicznego w postaci przedmiotowego gazociągu. W związku z brakiem podstaw do ograniczenia sposobu korzystania z działki nr 1, należało także orzec o odmowie wydania zezwolenia w tym zakresie.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody złożyła "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. Wskazano jednocześnie na następujące naruszenia prawa, których dopuścił się organ wydając decyzję będącą przedmiotem skargi:

I. Prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

1) Art. 124 ust. 1 zdanie drugie u.g.n., polegające na jego błędnej wykładni i w rezultacie uznaniu, iż ograniczenie w drodze decyzji administracyjnej sposobu korzystania z nieruchomości w sposób określony w ort. 124 ust. 1 zdanie pierwsze u.g.n. jest zgodne z planem miejscowym tylko wtedy, kiedy konkretny przepis planu miejscowego wskazuje, że na konkretnej nieruchomości ma być realizowany konkretny cel publiczny;

2) §43 pkt 2 lit. a) oraz § 43 pkt 4 lit. b) uchwały, w związku z art. 15 ust. 3 pkt 4a i 4b u.p.z.p., polegające na uznaniu, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na mocy uchwały brak jest wskazania granic terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego, gdyż nie zostały one wyraźnie oznaczone, pomimo że da się je ustalić w inny sposób, albowiem stanowią je granice terenów, na których możliwa jest budowa obiektów i urządzeń, które stanowią inwestycje celu publicznego;

3) Art. 124 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 1 i 10 u.p.z.p. poprzez dokonanie ich błędnej wykładni polegającej na uznaniu, że jedynie "ujęcie w planie miejscowym nowej linii gazociągu decyduje o określeniu danego terenu jako przeznaczonego pod inwestycję celu publicznego", a co za tym idzie, ograniczenie korzystania z nieruchomości zgodnie z planem miejscowym jest możliwe tylko wtedy, kiedy w planie tym wyznaczono trasę przebiegu inwestycji;

4) § 43 pkt 2 lit. a) i b), w zw. z § 6 ust. 1 pkt 3 Uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącej aktem prawa miejscowego, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż użyte w planie określenie "infrastruktura techniczna" odnosi się wyłącznie do infrastruktury związanej z podstawowym przeznaczeniem terenu (rolniczym) oraz dopuszczalnym (błędnie przez Organ zawężonym do lokalizacji elektrowni wiatrowych, wód powierzchniowych płynących i stojących oraz zbiorników retencyjnych), podczas gdy w istocie dla terenu oznaczonego symbolem "RP" dopuszczalnym przeznaczeniem jest budowa wszystkich tych urządzeń infrastruktury technicznej, w tym elektrowni wiatrowych, które wzbogacają lub uzupełniają przeznaczenie podstawowe (w tym przypadku rolnicze) i mogą z nim harmonijnie współistnieć lub stanowią alternatywny rodzaj użytkowania danego terenu;

5) § 43 pkt 4 lit b) Uchwały polegające na jego niezastosowaniu, a co za tym idzie brak uznania, iż na nieruchomościach położonych na obszarze zaznaczonym w planie miejscowym symbolem RP dopuszczalna jest lokalizacja wszelkiego rodzaju urządzeń infrastruktury technicznej, pod warunkiem, że nie będą one utrudniały prowadzenia produkcji rolniczej;

II. Prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na jego zastosowaniu polegającym na uchyleniu decyzji w całości i wydaniu odmowy ograniczenia korzystania z nieruchomości w sytuacji, w której zostały spełnione wszelkie przesłanki konieczne dla tegoż ograniczenia, zwłaszcza jego zgodność z planem miejscowym, a decyzja organu I instancji była poprawna pod względem materialnoprawnym , jak i czyniła zadość wymogom wynikającym z przepisów proceduralnych;

2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na jego niezastosowaniu w sytuacji , kiedy decyzja organu I instancji była poprawna pod względem materialnoprawnym, jak i czyniła zadość wymogom wynikającym z przepisów proceduralnych;

3) art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., w zw. z art. 140 k.p.a., polegające na uznaniu, iż organ I instancji określił przebieg planowanej inwestycji oraz zakres ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości jedynie przez samo odwołanie się do planu miejscowego, co wskazuje na fragmentaryczną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również fragmentaryczną ocenę treści decyzji organu I instancji.

Formułując powyższe zarzuty skarżący wnosi o uwzględnienie skargi w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od Organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu podano m. in., że szczegółowość nakazów i zakazów, konkretnych postanowień planu, będzie większa w przypadku planu dotyczącego konkretnej nieruchomości bądź bardzo małego terenu, w porównaniu z planem dotyczącym terenu znaczniejszego, zwłaszcza w zabudowie śródmiejskiej, jakim jest analizowany m.p.z.p. Ustawodawca nie wprowadził wymogu precyzyjnego ustalenia szczegółowego przebiegu sieci infrastruktury technicznej, zwłaszcza mając na uwadze sieć podziemną, o znaczeniu lokalnym, przebiegającą pod powierzchnią ziemi. W ocenie skarżącej wystarczające dla realizacji inwestycji celu publicznego w postaci budowy gazociągu na nieruchomości stanowiącej własność Uczestniczki postępowania - przy uwzględnieniu pozostałych zapisów planu miejscowego - jest to, że jako przeznaczenie dopuszczalne gruntu określono "urządzenia infrastruktury technicznej, w tym elektrownie wiatrowe", Urządzenia infrastruktury technicznej mogą zgodnie z planem miejscowym stanowić samodzielny – nie pełniący roli służebnej wobec przeznaczenia podstawowego, jak również wobec innych elementów przeznaczenia dopuszczalnego – alternatywny rodzaj użytkowania gruntu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W świetle ust. 2 przywołanego przepisu starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej.

W świetle przywołanego przepisu istotne są zatem zapisy planu miejscowego. Uchwała nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w § 6 ust. 1 pkt 2 stwierdza, ze ilekroć w uchwale jest mowa o przeznaczeniu podstawowym terenu - należy przez to rozumieć ustalone planem przeznaczenie określające jedną funkcję (a w przypadku zabudowy wielofunkcyjnej kilka funkcji), która winna dominować na terenie wyznaczonym liniami rozgraniczającymi i której są podporządkowane inne sposoby użytkowania terenu, określone jako dopuszczalne. Z kolei przeznaczenie dopuszczalne terenu, to wg pkt. 3 przeznaczenie określające jedną lub kilka funkcji, które wzbogacają lub uzupełniają przeznaczenie podstawowe i mogą z nim harmonijnie współistnieć lub możliwy na warunkach ustalonych w planie, alternatywny rodzaj jego użytkowania.

W Planie w Dziale III zawarto z kolei ustalenia dotyczące zasad realizacji planu, przy czym w rozdziale 2 "Zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej". W §15 m.p.z.p. ustala się obsługę terenów zainwestowanych i przeznaczonych do zabudowy, z istniejących i projektowanych sieci infrastruktury technicznej: warunkiem zaopatrzenia w gaz jest realizacja sieci wysokoprężnej przesyłowej i rozdzielczej, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (pkt 10); warunkiem lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej jest: a) uzyskanie prawa do dysponowania terenem, b) zachowanie przepisowych odległości od istniejącej i dopuszczonej planem zabudowy, c) uwzględnienie uwarunkowań fizjograficznych (pkt 11).

Szczególnie istotny jest tu § 43 m.p.z.p. Dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem RP ustala się:

1) Przeznaczenie podstawowe: tereny rolnicze, bez prawa lokalizacji zabudowy.

2) Przeznaczenie dopuszczalne: urządzenia infrastruktury technicznej, w tym elektrownie wiatrowe, wody powierzchniowe płynące i stojące, zbiorniki retencyjne.

3) Wyklucza się: zakaz lokalizacji zabudowy kubaturowej, w tym zabudowy związanej z prowadzeniem produkcji rolniczej.

4) Zasady i warunki zagospodarowania terenu: a) utrzymuje się istniejące wykorzystanie terenu jako terenu rolnego, niezabudowanego, b) dopuszcza się lokalizację elektrowni wiatrowych i urządzeń infrastruktury technicznej wyłącznie w sposób nie utrudniający prowadzenie produkcji rolniczej.

Szczególnie istotny jest tu fragment: "dopuszcza się lokalizację elektrowni wiatrowych i urządzeń infrastruktury technicznej wyłącznie w sposób nie utrudniający prowadzenie produkcji rolniczej". Należy go skonfrontować z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 640). Wg § 2 pkt 30 rozporządzenia strefa kontrolowana to obszar wyznaczony po obu stronach osi gazociągu, którego linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, w którym przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się transportem gazu ziemnego podejmuje czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłowe użytkowanie gazociągu. Z kolei §10 ust. 1 rozporządzenia stwierdza, że dla gazociągów należy wyznaczyć, na okres ich użytkowania, strefy kontrolowane. W strefach kontrolowanych należy kontrolować wszelkie działania, które mogłyby spowodować uszkodzenie gazociągu lub mieć inny negatywny wpływ na jego użytkowanie i funkcjonowanie (ust. 2). W strefach kontrolowanych nie należy wznosić obiektów budowlanych, urządzać stałych składów i magazynów oraz podejmować działań mogących spowodować uszkodzenia gazociągu podczas jego użytkowania (ust. 3). Najistotniejsze uregulowanie zawiera ust. 4 omawianego przepisu, zgodnie z którym, wg zdania 2, wszelkie prace w strefach kontrolowanych mogą być prowadzone tylko po wcześniejszym uzgodnieniu sposobu ich wykonania z właściwym operatorem sieci gazowej.

Rozporządzenie zatem wyraźnie wskazuje, że wszelkie prace bez wyjątku w strefie kontrolowanej muszą zyskać akceptację operatora sieci gazowej. Jest to niewątpliwe utrudnienie działalności na danym terenie, które ma przeznaczenie rolnicze. Z kolei – co należy przypomnieć – w świetle §43 m.p.z.p. dopuszcza się lokalizację elektrowni wiatrowych i urządzeń infrastruktury technicznej wyłącznie w sposób nie utrudniający prowadzenia produkcji rolniczej. W tej sytuacji inwestycja tego rodzaju w sposób wyraźny koliduje z m.p.z.p., jako utrudniająca prowadzenie na tym terenie działalności rolnej. Nie ma przy tym znaczenia, czy działalność taka jest obecnie prowadzona, czy nie, bowiem nawet w przyszłości może powstać wola prowadzenia jej, a wtedy będzie ona utrudniona, poprzez wymóg akceptacji wszelkich prac przez operatora sieci gazowej, który może takim pracom się sprzeciwić.

Z powyższych powodów argumentacja skargi dotycząca zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego nie może się ostać, jako że pomija powyższe uregulowania. W skardze porusza się różne wątki w tym zakresie, jednak żaden z przywołanych argumentów w świetle powyższych uwag nie może skutkować uwzględnieniem skargi.

W kwestii, czy plan miejscowy musi zawierać szczegółowe ustalenia co do przebiegu inwestycji celu publicznego, należy przywołać konkretne uregulowania prawne. I tak, po pierwsze, art. 4 ust. 1 u.p.z.p. stwierdza, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Z kolei wg art. 14 ust. 1 u.p.z.p. w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem ust. 6.

Przy tym wg art. 15 ust. 1 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem. Wg ust. 2 pkt 1 i 10 w planie miejscowym określa się obowiązkowo m. in. przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, a także zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej;

Wg art. 15 ust. 3 pkt 4a i 4b u.p.z.p. w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym oraz granice terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach o lokalizacji drogi krajowej, wojewódzkiej lub powiatowej, linii kolejowej o znaczeniu państwowym, lotniska użytku publicznego, inwestycji w zakresie terminalu lub przedsięwzięcia Euro 2012;

Z kolei art. 50 ust. 1 u.p.z.p. stwierdza, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio.

W wyroku NSA z dnia 23 października 2014 r., sygn. I OSK 537/13, stwierdzono: "W doktrynie trafnie wskazuje się, że niektóre plany będą dotyczyć bardzo małego terenu, a niekiedy poszczególnych nieruchomości (red. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, C.H. Beck 2013 s. 160, nb 5). Nie ulega wątpliwości, że szczegółowość nakazów i zakazów, konkretnych postanowień planu, będzie większa w przypadku planu dotyczącego konkretnej nieruchomości bądź bardzo małego terenu, w porównaniu z planem, dotyczącym terenu znaczniejszego, zwłaszcza w zabudowie śródmiejskiej (...). Ani w punkcie 1, i ani w punkcie 10 ustępu 2 art. 15 u.p.z.p. ustawodawca nie wprowadził wymogu precyzyjnego ustalenia szczegółowego przebiegu sieci infrastruktury technicznej, zwłaszcza mając na uwadze sieć podziemną, o znaczeniu lokalnym, przebiegającą pod powierzchnią ziemi. (...) Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przybierają formę częściowo ogólną (red. Z. Niewiadomski - op. cit., s. 166, nb 12). Trafnie wskazuje się w doktrynie, że im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania z art. 124 u.g.n. Nie zawsze w planach miejscowych wprost wskazuje się na umiejscowienie konkretnych inwestycji liniowych, a jedynie wspomina się o inwestycjach o charakterze publicznym w zakresie infrastruktury przesyłowej. (...) Do precyzyjniejszych unormowań w planach miejscowych dochodzi z reguły, gdy sieci infrastruktury technicznej dotyczą urządzeń o wielkim zasięgu oddziaływania na otoczenie, w tym wymagających pasów ochronnych bądź pasów technologicznych."

NSA stwierdza tam zatem, że ustawodawca nie wprowadził wymogu precyzyjnego ustalenia szczegółowego przebiegu sieci infrastruktury technicznej, zwłaszcza mając na uwadze sieć podziemną, o znaczeniu lokalnym. W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z siecią o charakterze jedynie lokalnym, skoro przedmiotowa inwestycja celu publicznego ma stanowić źródło zasilania dla projektowanych sieci rozdzielczych gazu w ramach gazyfikacji Gminy K., W., O. i K. Jest to zatem duża inwestycja o znaczeniu ponadlokalnym. Poza tym konieczne będzie tu wyznaczenie wspomnianych wyżej stref kontrolowanych, które wpływają na użytkowanie terenu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 18 lutego 2016 r., II SA/Wr 811/15).

Przy tym w wyroku NSA z 6 maja 2015 r., II OSK 2445/13, stwierdzono, że "(...) gazociąg jest elementem infrastruktury technicznej, zaś jego budowa jest realizacją celu publicznego (...). (...) teren przeznaczony pod budowę gazociągu winien być na rysunku planu wyznaczony liniami rozgraniczającymi, zaś w części tekstowej planu dla owego terenu winny zastać przewidziane określone funkcje i zasady zagospodarowania. Z powyższego punktu widzenia jaskrawym pogwałceniem art. 10 ust. 1 pkt 1, 3, i 5 u.z.p. jest zapis (...) zaskarżonej uchwały, który pozwala na lokalizowanie i budowę urządzeń i sieci infrastruktury technicznej w miejscach nie wyznaczonych do tego na rysunku planu, a w szczególności na terenach rolnych, a więc na terenach, które nie tylko nie zostały wyznaczone liniami rozgraniczającymi pod realizację infrastruktury technicznej ale zostały przeznaczone pod zupełnie inne funkcje i mają odmienne zasady zagospodarowania. Zasadnie w takiej sytuacji skarżący kasacyjnie wskazują, iż powyższe zapisy uchwały w istocie pozwalają na realizację inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej w dowolnym miejscu objętym planem. Jest to niedopuszczalne, bowiem narusza istotę miejscowego planu, będącego aktem prawa miejscowego, a więc źródłem prawa powszechnie obowiązującego na określony terytorium. Akt ów, będąc źródłem praw i obowiązków, oraz kształtując treść prawa do gruntu poprzez określenie przeznaczenia konkretnych terenów, sposobów ich zagospodarowania i zabudowy, nie może tego czynić w sposób dowolny. Z tego też powodu niemożliwy do zaakceptowania jest pogląd Sądu I instancji, który dostrzegając ogólnikowość zapisów planu odnoszących się do lokalizowania infrastruktury technicznej, akceptuje ją z tego powodu, że ›na etapie uchwalania planu (...) trudno jest określić przebieg obiektów, urządzeń i sieci infrastruktury technicznej‹. Powyższe zapatrywanie abstrahuje zupełnie od charakteru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa. Ponadto nie można się zgodzić z poglądem Sądu I instancji, że brak odpowiednich zapisów w miejscowym planie o możliwości realizacji infrastruktury technicznej utrudniłby jej realizację w przyszłości. W tym zakresie wypada podnieść, że jeżeli określone pomysły planistyczne lokalnego prawodawcy nie są na tyle konkretne aby mogły przybrać postać odpowiadających prawu zapisów miejscowego planu, to umieszczanie ich w planie ›na wszelki wypadek‹ należy oceniać przez pryzmat nadużycia władztwa planistycznego. O ile zaś, już po uchwaleniu planu, pojawia się potrzeba realizacji nowych przedsięwzięć, nieprzewidzianych w planie, w tym także z zakresu infrastruktury technicznej, to wskazywana (...) instytucja zmiany planu (art. 27 u.p.z.p.) winna pozwolić dostosować jego zapisy do aktualnych potrzeb lokalnej społeczności."

Zgadzając się z tego rodzaju poglądem oraz z przyczyn wyżej wskazanych należy uznać, że nie doszło do naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n., §43 pkt 2 lit. a) i b) oraz § 43 pkt 4 lit. b) uchwały, w związku z art. 15 ust. 3 pkt 4a i 4b u.p.z.p., art. 15 ust. 2 pkt 1 i 10 u.p.z.p., § 6 ust. 1 pkt 3 Uchwały, a także przepisów prawa procesowego, a to art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., w zw. z art. 140 k.p.a., ani też innych przepisów uzasadniających uwzględnienie skargi.

Już nawet analiza okoliczności bezspornych oraz oparcie się na przepisach prawa i dokumentacji przedłożonej przez samą Skarżącą daje podstawy do przyjęcia, iż zaskarżona decyzja – co do zasady – była słuszna. Procedura ma służyć dochodzeniu praw materialnoprawnych, a zatem ma charakter służebny. Nawet faktyczne uchybienie pewnym regułom proceduralnym nie może dawać podstaw do uwzględnienia skargi, jeśli tylko uchybienia te nie miały wpływu na wynik sprawy. W niniejszej sprawie nie można się wiec zgodzić z argumentacją, by podnoszone uchybienia proceduralne miały uzasadniać uwzględnienie skargi.

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.