Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1658/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1, 148, 145 par. 1  pkt 4, 145a par. 2,16, 149-153
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie WSA Iwona Kosińska (spr.) WSA Joanna Skiba Protokolant Ewa Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2010 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania E. B., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] umarzającą wznowione postępowanie administracyjne w sprawie nabycia przez Gminę Z. prawa własności nieruchomości położonej w K., oznaczonej jako działka nr [...].

W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że Wojewoda [...], po rozpoznaniu wniosku Wójta Gminy Z., decyzją z dnia [...] września 2002 r. nr [...] (sprostowaną postanowieniem z dnia [...] listopada 2002 r.) stwierdził nabycie przez Gminę Z. z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, położonej w K., gmina Z., jako zajętej pod drogę publiczną, gminną. Wnioskiem z dnia 2 kwietnia 2003 r. E. B. wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] września 2002 r. wskazując, że w jego ocenie przebieg drogi jest inny niż określony w tej decyzji. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003 r. wznowił postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie i ustalił, że na części spornej działki został położony asfalt, a pozostała część jest nieurządzona. W tej sytuacji Wojewoda decyzją z dnia [...] października 2003 r. uchylił w całości swoją decyzję z dnia [...] września 2002 r. i stwierdził, że Gmina Z. nie nabyła z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności przedmiotowej działki. Minister Infrastruktury, po rozpoznaniu odwołania Wójta Gminy Z., decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. uchylił decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] września 2002 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Wskazał przy tym m.in. na brak ustaleń organu I instancji co do zachowania przez wnioskodawcę terminu wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę decyzję wniósł E. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 102/05 oddalił skargę E. B. na powyższą decyzję Ministra. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy po wyroku sądu wojewódzkiego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. umorzył wznowione postępowanie uznając, że nie został dochowany termin do złożenia wniosku o wznowienie określony w art. 148 kpa. Po rozpatrzeniu złożonego przez E. B. odwołania, Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody umarzającą postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi E. B., wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1715/07 uchylił zarówno decyzję Ministra, jak i poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia Sąd wskazał, że organy skupiły swoje postępowanie wyjaśniające dotyczące możliwości wznowienia postępowania administracyjnego oraz wydane orzeczenia jedynie na okoliczności dotyczącej ustalenia dokładnej daty doręczenia skarżącemu decyzji z dnia [...] września 2002 r. (art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 148 kpa), a więc w odniesieniu do innej przesłanki niż powołana przez stronę, czyli przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] umorzył wznowione postępowanie administracyjne uznając, że nie został przez wnioskodawcę dochowany termin określony w art. 148 kpa, a zatem brak było podstaw do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Od decyzji tej odwołał się E. B. Rozpoznając odwołanie Minister wskazał, że stosownie do art. 148 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Organ odwoławczy ustalił, że we wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] września 2002 r. strona powołała się na okoliczność, iż sporna droga, pod którą została zajęta przedmiotowa nieruchomość, ma inny przebieg niż określony w tej decyzji. Jest to okoliczność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa i wznowienie postępowania nastąpiło przy zastosowaniu tego przepisu. Z akt sprawy wynika, że do drogi przebiegającej przez K. (droga nr [...]) przylega działka nr [...], uznana przez organ wojewódzki jako zajęta pod tę drogę - w stosunku do której Wójt Gminy Z. złożył wniosek o zastosowanie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm.). Minister podniósł, że w ocenie E. B. Wójtowi nie podoba się droga istniejąca od lat i chce on zrobić drugą drogę w odległości [...] m obok starej. Na części działki nr [...] został położony asfalt przed dniem 31 grudnia 1998 r., który to fakt E. B. zauważył w 2002 r., co wynika z protokołu oględzin nieruchomości z dnia [...] maja 2003 r. Już w pozwie z dnia [...] maja 2001 r. skierowanym do Sądu Rejonowego w K. wnioskodawca podkreślił, że część jego działki przylega do drogi gminnej i wjechano "asfaltem" na jego teren rozkopując jego własność i czyniąc szkody. Fakt ten był przedmiotem jego skarg. W tej sytuacji organ odwoławczy zauważył, że jak wynika z akt sprawy przebieg starej drogi znany był E. B. od lat, zatem jeszcze przed wydaniem decyzji z dnia [...] września 2002 r. Znany był mu również fakt naruszenia działki nr [...] poprzez położenie asfaltu na jej części. Skoro zatem E. B. wniosek o wznowienie złożył dopiero pismem z dnia 2 kwietnia 2003 r., a powyższe fakty były mu znane przed wydaniem przez organ wojewódzki decyzji z dnia [...] września 2002 r., jak i w dniu wydania tej decyzji, a treść rozstrzygnięcia ujętego w tej decyzji była mu znana również wcześniej, na co wskazuje zwłaszcza decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] wydana w sprawie naruszenia pasa drogowego, oznacza to, że wniosek o wznowienie złożony został z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 kpa.

Mając powyższe na uwadze, organ II instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. umarzającą wznowione postępowanie administracyjne uznając, że brak było podstaw do wznowienia postępowania. Skoro jednak fakt ten nastąpił, to zasadne jest umorzenie tego postępowania jako nieprawidłowego (bezprzedmiotowego). Uzupełniająco organ zauważył, że niniejsza sprawa ma charakter proceduralny, a co się z tym wiąże, w postępowaniu tym nie jest możliwe rozpatrywanie prawidłowości rozstrzygnięcia zwartego w decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] września 2002 r.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył E. B. W uzasadnieniu podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Stwierdził, że nie zgadza się ze stanowiskiem Ministra Infrastruktury zawartym w zaskarżonej decyzji. Uznał, że organ II instancji nie rozpatrzył szczegółowo jego odwołania, ponieważ nie jest możliwe szczegółowe rozpoznanie różnych dokumentów zgromadzonych w tak skomplikowanej sprawie w tak krótkim czasie, jaki minął pomiędzy otrzymaniem w dniu [...] lipca 2009 r. przez skarżącego pisma Ministra a wydaniem w dniu [...] sierpnia 2009 r. przez ten organ decyzji. Ponadto w uzasadnieniu skarżący przedstawił dotychczasowy stan faktyczny sprawy i stwierdził, że nie wie dlaczego decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2002 r. stwierdzająca nabycie przez Gminę Z. z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], jako zajętej pod drogę gminną, nie została mu skutecznie doręczona. Wyjaśnił, że w jego ocenie organ odwoławczy, gdyby rzetelnie i dogłębnie przeanalizował akta sprawy, na pewno przekonałby się, że wszystkie w niej dokumenty, a w szczególności adnotacja listonosza nie potwierdzona jego podpisem, są sfałszowane. Podkreślił, że o decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2002 r. dowiedział się dopiero od rzeczoznawcy majątkowego w dniu [...] marca 2003 r. i dlatego w dniu 2 kwietnia 2003 r. złożył do Wojewody [...] podanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] września 2002 r.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił w rozpatrywanej sprawie przepis art. 105 § 1 oraz art. 148 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa). Zgodnie z art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przepis art. 148 § 1 i 2 kpa stanowi natomiast, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Oznacza to, że zasadą jest, że strona wnosi podanie w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Od tego kodeks postępowania administracyjnego przewiduje dwa wyjątki w sytuacji z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a § 2 kpa, które w rozpatrywanej sprawie nie występują. W razie uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania administracyjnego, strona może wnieść podanie o jego przywrócenie. Natomiast wszczęcie postępowania, pomimo uchybienia terminu, który nie został przywrócony, uznane jest za rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę trwałości decyzji administracyjnej. Przekroczenie przez stronę terminu do wniesienia podania w przedmiocie wznowienia postępowania musi skutkować wydaniem decyzji o odmowie wznowienia (wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 948/05, Lex nr 190883) lub jeśli postępowanie to zostało już wszczęte - jego umorzeniem w trybie art. 105 § 1 kpa, jako bezprzedmiotowego.

Podkreślić należy, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Zachowanie powyższego terminu musi być udowodnione przez stronę, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze (wyrok NSA z dnia 16 października 1998 r., sygn. akt III SA 2802/97, Lex nr 34954). Ponadto nie jest istotna w przypadku terminu z art. 148 § 1 kpa świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu jako podstawy wznowienia (wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2002 r., sygn. akt V SA 1460/01, publ. ONSA 2003, nr 2, poz. 61), a w przypadku określonym w art. 148 § 2 kpa ocena prawidłowości czy wiarygodności decyzji (wyrok NSA z dnia 27 czerwca 1996 r., sygn. akt I SA 570/95, publ. ONSA 1997, nr 2, poz. 100). Przy tym pamiętać należy, że każda decyzja administracyjna wydana w sprawie z zakresu administracji publicznej przez uprawniony do tego organ administracji, działający w granicach prawa, korzysta z domniemania prawidłowości. Jeżeli decyzja taka jest jednocześnie decyzją ostateczną, korzysta równocześnie z ochrony wynikającej z art. 16 kpa (zasada trwałości decyzji administracyjnych). Oznacza to, że jej wzruszenie może nastąpić jedynie w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w ustawach szczególnych. Ustawodawca ustanawiając zasadę trwałości decyzji ostatecznych nie wyklucza jednak możliwości pojawienia się w obrocie prawnym decyzji wadliwych. W zależności od stopnia tej wadliwości stosuje się odpowiednie nadzwyczajne środki prawne usuwające te wady czy wręcz eliminujące obarczone nimi decyzje z obrotu prawnego. Jedną z takich możliwości stwarza instytucja wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145-153 kpa). Wznowienie postępowania jest zatem instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną w przepisach prawa procesowego (art. 145 kpa). Wznowienie postępowania jako nadzwyczajny tryb wzruszenia decyzji administracyjnej, stanowiący jeden z wyjątków od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych stosowany być musi rygorystycznie z zachowaniem wszelkich wymogów przewidzianych w przepisach.

Wznowienie postępowania następuje na żądanie strony lub z urzędu (art. 147 kpa). Jedną z przesłanek umożliwiającą wznowienie postępowania administracyjnego jest fakt wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 kpa). Na tę właśnie przesłankę powołał się organ wznawiając postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003 r. postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2002 r. stwierdzającą nabycie przez Gminę Z. prawa własności spornej nieruchomości jako zajętej pod drogę gminną. Również orzekający dwukrotnie już w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w swoich orzeczeniach z dnia 12 grudnia 2005 r. (sygn. akt I SA/Wa 102/05) oraz z dnia 20 grudnia 2007 r. (sygn. akt I SA/Wa 1715/07) zwrócił uwagę, że "organ, do którego wpływa podanie, obowiązany jest zbadać nie tylko swą właściwość, ale również i to, czy wpłynęło ono w terminie, skoro przepisy wymóg co do terminu stawiają, a także wiążą z nim określone skutki. Złożenie przez stronę podania o wznowienie postępowania po terminie, określonym w art. 148 § 1 kpa, ma ten efekt, że postępowanie nie może być wznowione, chyba że uchybiony termin zostanie przywrócony. Niedotrzymanie terminu powoduje wyłącznie wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania, zgodnie z art. 149 § 3 kpa." W uzasadnieniu wyroku z dnia 12 grudnia 2005 r. (sygn. akt I SA/Wa 102/05) sąd I instancji stanął na stanowisku, że "Należy w całej rozciągłości podzielić stanowisko Ministra Infrastruktury, że Wojewoda [...] wznawiając postępowanie w ogóle nie zbadał okoliczności zachowania przez E. B. terminu określonego w art. 148 § 1 kpa. Jak słusznie wskazał Minister w zaskarżonej decyzji uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy." Natomiast w wyroku z dnia 20 grudnia 2007 r. (sygn. akt I SA/Wa 1715/07) sąd orzekający uznał, że rozpatrując po raz kolejny niniejszą sprawę "organ winien był zbadać zachowanie przez skarżącego miesięcznego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania w odniesieniu do okoliczności, które skarżący powołuje, jako podstawę wznowienia postępowania. Tymczasem organ zbadał i ustalił okoliczności dotyczące doręczenia skarżącemu decyzji z dnia [...] września 2002 r. Są to okoliczności, o których mowa w art. 148 § 2 kpa, konieczne dla ustalenia zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania jednakże z innej przyczyny, a mianowicie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa." Biorąc pod uwagę, że "organ ustalił w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...], że strona powołuje się na ustawowe przesłanki wznowienia, to jego zadaniem było wezwać stronę do udokumentowania zachowania terminu do wniesienia podania w odniesieniu do tych okoliczności, które powołuje strona w podaniu, a nie w odniesieniu do jakiejkolwiek innej przesłanki wznowienia postępowania, w tym przypadku wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Tym samym poprzez wydanie decyzji w oparciu o błędnie ustalone okoliczności dotyczące zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania doszło do naruszenia art. 148 § 1 kpa, mającego wpływ na wynik postępowania i z tego powodu zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...], muszą być uchylone." W tej sytuacji wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną we wcześniejszym orzeczeniu. Orzeczenie sądu administracyjnego wywiera zatem skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu cytowanego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się orzeczeniu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. W tej sytuacji podkreślić należy, że zarówno organ administracji, jak i sąd rozpatrując sprawę ponownie obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.

Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy wskazać zatem należy, że rozpatrując po raz kolejny niniejszą sprawę organ był związany oceną prawną zawartą w przywołanych wyżej wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z analizy akt sprawy wynika, że rozpatrując po raz kolejny niniejszą sprawę organy orzekające zastosowały się do wiążącej je oceny prawnej zawartej w przywołanych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz wykonały wskazania co do dalszego postępowania wyrażonych w tych orzeczeniach. Niniejsze postępowanie zostało bowiem przeprowadzone pod katem udowodnienia spełnienia przez wnioskodawcę ustawowego obowiązku wynikającego z art. 148 § 1 kpa, czyli złożenia wniosku o wznowienie kwestionowanego postępowania administracyjnego w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym wnioskodawca dowiedział się o istotnych dla sprawy nowych okolicznościach faktycznych lub nowych dowodach istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 kpa). Jak zaś wynika z akt sprawy (k-71 akt adm. I inst.) skarżący zarówno o fakcie, jak i wielkości zajęcia pod drogę części działki ewidencyjnej nr [...] stanowiącej w dniu 31 grudnia 1998 r. część działki nr [...] (a zatem o fakcie, że przebieg drogi gminnej jest inny niż uważa skarżący), a także o wydaniu przez Wojewodę [...] w dniu [...] września 2002 r. decyzji komunalizacyjnej na sporną część nieruchomości, dowiedział się najpóźniej z dniem doręczenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2002 r. podjętej po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] września 2002 r. w sprawie nakazania przywrócenia do stanu pierwotnego naruszonego pasa drogi gminnej (k-152 akt adm. I inst.), czyli z dniem [...] listopada 2002 r., jak wynika z załączonej do akt sprawy kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru tej decyzji (k-187 akt adm. I inst.). Fakt ten potwierdza również zebrana w sprawie dokumentacja dotycząca wcześniejszych sporów pomiędzy skarżącym a Gminą Z. (k. 162-171 akt adm. I inst.), a także fakt złożenia przez skarżącego wniosku o przyznanie odszkodowania za grunt przejęty pod drogę, przesłanego jako załącznik do Starostwa Powiatowego w K. przy piśmie Urzędu Gminy Z. z dnia [...] grudnia 2002 r. (k-146 akt adm. I inst.) Dokumenty te potwierdzają, że najdalej z końcem 2002 r. skarżący (a także organy orzekające) na pewno posiadał wiedzę o faktach, dokumentach i dowodach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, na które powoływał się w niniejszym postępowaniu. W tej sytuacji złożenie w dniu 2 kwietnia 2003 r. przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] września 2002 r. wskazującego, że w jego ocenie przebieg spornej drogi jest inny niż określony w tej decyzji, uznać należy za dokonany z przekroczeniem miesięcznego terminu wynikającego z art. 148 § 1 kpa.

Oznacza to, że organy orzekające w rozpatrywanej sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i w sposób wyczerpujący przedstawiły okoliczności, które przesądziły o braku podstaw do uznania, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowania administracyjnego został złożony w miesięcznym terminie zgodnie z treścią art. 148 § 1 kpa. W tej sytuacji brak jest podstaw do uznania zasadności zarzutów podniesionych w złożonej skardze.

Z wyżej wyjaśnionych względów Sąd uznał, że ani zaskarżona decyzja ani utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.