Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 779/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Maria Jagielska Protokolant M. S. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2007 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego S. K. [...] od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000,- złotych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu 24 sierpnia 2006 r., około godz. 16:15, przy ul. Z. [...] w W. przeprowadzono kontrolę samochodu osobowego marki [...], kierowanego przez skarżącego S. K. W toku kontroli stwierdzono, iż skontrolowanym pojazdem skarżący wykonywał krajowy transport drogowy osób (w momencie zatrzymania kierowca udawał się po pasażera na podstawie otrzymanego zlecenia od firmy E. sp. z o.o. z siedzibą w W). W kontrolowanym pojeździe stwierdzono, że zainstalowany był drogomierz oraz kasa fiskalna. Podczas kontroli skarżący okazał m.in.: wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wystawiony na przedsiębiorcę "E. sp. z o.o., oświadczenie o przekazaniu spółce "E. sp. z o.o. prawa do dysponowania w/w pojazdem marki [...], a także Umowę o współpracy w systemie przewozów okazjonalnych zawartą w dniu [...] maja 2006 r. ze spółką "E. sp. z o.o. Jednocześnie skarżący okazał paragon z kasy fiskalnej oraz na prośbę kontrolującego wydrukował raport fiskalny dobowy za wykonywane w dniu 24 sierpnia 2006 r. usługi przewozu osób. Oba te wydruki wystawione były na prowadzoną przez skarżącego firmę "R. Kierowca kontrolowanego pojazdu nie zgłosił zastrzeżeń do treści protokołu, podpisując się pod jego treścią (vide: Protokół kontroli z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] – w aktach administracyjnych sprawy; k. 45).

Ponadto skarżący został przesłuchany w toku powyższej kontroli. W ramach przesłuchania kierowca zeznał, że nie posiada licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób na swoją firmę, lecz zamierza wystąpić o taką licencję. Dodał, że obecnie posługuje się wypisem nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wystawionej na przedsiębiorcę "E. sp. z o.o. Przesłuchany stwierdził, że zawarł z firmą "E sp. z o.o. umowę o współpracy, w ramach której – jak poinformowano go w tej firmie – może posługiwać się licencją wystawioną na przedsiębiorcę "E. sp. z o.o. Skarżący zeznał, iż od firmy "E. sp. z o.o. otrzymuje zlecenia przewozu, zaś za współpracę wpłaca co miesiąc do w/w firmy kwotę 400,- złotych. Skarżący wskazał, iż pojazd marki [...], którym świadczy usługi – należy do niego. Dodał ponadto, iż przewóz osób jest jego drugą działalnością gospodarczą oraz że za wykonaną usługę przewozu z klientem rozlicza się na podstawie paragonu z kasy fiskalnej, który wystawia w swoim imieniu (vide: Protokół przesłuchania strony z dnia [...] sierpnia 2006 r. – k. 46 akt administracyjnych).

Pismem z dnia 24 sierpnia 2006 r. skarżący został zawiadomiony przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu wykonywania transportu drogowego z naruszeniem przepisów prawa. Jednocześnie organ pouczył skarżącego o przysługujących mu na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. prawach strony, w tym prawie do składania wyjaśnień.

Ustosunkowując się do zawiadomienia o wszczęciu postępowania skarżący w piśmie z dnia 30 sierpnia 2006 r. poinformował Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, iż nigdy nie wykonywał transportu drogowego w imieniu własnym, albowiem wszystkie przewozy, które wykonywał realizowane były na rzecz firmy "E. sp. z o.o. posiadającą licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Zdaniem skarżącego dowodami na powyższą okoliczność są: fakt wystawienia na samochód, którym wykonywał przewóz wypisu z w/w licencji, fakt posiadania umowy o wykonywanie przewozów na rzecz firmy "E. sp. z o.o., która zobowiązuje go do realizacji zlecenia w określonym czasie, według ustalonych stawek z wykorzystaniem odpowiednio oznakowanego pojazdu. Ponadto – zdaniem strony – świadczy o tym dodatkowo fakt, iż klienci, których skarżący obsługuje, zamawiają usługę przewozu w firmie "E. sp. z o.o., która ponosi odpowiedzialność za wykonywany przewóz. Skarżący dodał, iż za zrealizowane przewozy rozlicza się finansowo z firmą "E. sp. z o.o., zgodnie z przyjętym systemem rozliczeń raz w miesiącu. Skarżący stwierdził, iż z przepisu art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) jednoznacznie wynika, że przedsiębiorca posiadający licencję może wykonywać przewozy osobiście, poprzez zatrudnionych przez przedsiębiorcę kierowców oraz innych osób niezatrudnionych przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujących przewozy na rzecz właściciela licencji, o ile spełniają wymagania określone w ustawie. Skarżący wskazał, iż fakt prowadzenia własnej działalności gospodarczej przez kierowcę, jak i treść pkt 7 Umowy o współpracy, z której wynika, iż każda ze stron realizuje rozliczenia z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej we własnym zakresie – nie świadczy o tym, że skarżący wykonuje przewozy w imieniu własnym. Zdaniem strony z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie wynika, iż wykonywanie przez przedsiębiorcę przewozów przez osoby nie zatrudnione może odbywać się tylko na podstawie umowy zlecenia, czy też innej umowy zawartej z osobą fizyczną nie prowadzącą działalności gospodarczej. W ocenie skarżącego osoba fizyczna będąca przedsiębiorcą może bowiem wykonywać czynności zarówno w imieniu własnym i na swoją rzecz, jak i w cudzym imieniu i na rzecz osoby trzeciej.

W piśmie z dnia 2 października 2006 r. skierowanym do organu spółka "E. sp. z o.o. wyjaśniła, iż skarżący przedsiębiorca posługuje się wypisem z licencji należącym to tej spółki, ponieważ wykonuje osobiście przewozy na rzecz spółki "E. sp. z o.o. pojazdem, którego prawnym dysponentem jest spółka. Działanie to jest zgodne z ustawą o transporcie drogowym.

Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję z dnia [...] października 2006 r., nr [...], na podstawie której – działając w oparciu m.in. o przepis art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z Lp. 1.1 Załącznika do cyt. ustawy – nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000,- złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji uznał, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, iż skarżący mylnie interpretuje postanowienia ustawy o transporcie drogowym, nie rozróżniając wykonywania przewozów na rzecz posiadacza licencji od świadczenia usług przewozu na własne ryzyko i rachunek, na co wskazuje wystawiony przez skarżącego paragon fiskalny, jak i fakt, iż skarżący jest przedsiębiorcą wpisanym do właściwego rejestru przedsiębiorców jako osoba prowadząca działalność m.in. w zakresie przewozu osób. W konsekwencji Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego uznał, że skarżący, wykonujący osobiście działalność gospodarczą pod nazwą "R. w dniu 24 sierpnia 2006 r. – wykonywał transport drogowy osób bez uzyskania wymaganej licencji, co jest niezgodne z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

W piśmie z dnia 16 listopada 2006 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji, strona skarżąca zarzuciła Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego naruszenie przepisu art. 5 ust. 1 oraz art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a także dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący wskazał w uzasadnieniu odwołania, iż z przepisu art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym jednoznacznie wynika, iż przedsiębiorca posiadający licencję może wykonywać przewozy osobiście, poprzez zatrudnionych przez przedsiębiorcę kierowców oraz innych osób niezatrudnionych przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujących przewozy na rzecz właściciela licencji. Taką osobą zdaniem pełnomocnika strony jest właśnie skarżący, który wykonywał przewozy osób jako osoba wykonująca przewozy osobiście na rzecz właściciela licencji – spółki "E. sp. z o.o., na podstawie zawartej umowy o współpracy. Zdaniem skarżącego fakt prowadzenia własnej działalności gospodarczej przez kierowców nie świadczy o tym, że wykonują oni przewozy w imieniu własnym. Według strony nie świadczy o tym również powołana przez organ treść punktu 7 Umowy o współpracy. Zdaniem strony skarżącej z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie wynika, iż wykonywanie przez przedsiębiorcę przewozów przez osoby nie zatrudnione może odbywać się tylko na podstawie umowy zlecenia, czy też innej umowy zawartej z osobą fizyczną nie prowadzącą działalności gospodarczej. W ocenie skarżącego osoba fizyczna, będąca przedsiębiorcą, może bowiem wykonywać czynności zarówno w imieniu własnym i na swoją rzecz, jak i w cudzym imieniu i na rzecz osoby trzeciej. Według skarżącego każdorazowo należy badać treść zawartej pomiędzy stronami umowy, aby właściwie określić jej charakter prawny i stwierdzić w czyim imieniu jest wykonywana dana umowa. Sam fakt prowadzenia przez kierowców działalności gospodarczej – zdaniem skarżącego – nie świadczy zatem o braku możliwości wykonywania przez nich w imieniu własnym przewozów na rzecz osoby trzeciej. Jako przykład dopuszczający świadczenie przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, usług w imieniu i na rzecz osoby trzeciej skarżący wskazał przepisy kodeksu cywilnego dotyczące umowy agencyjnej. Skarżący zarzucił ponadto, iż nieprawidłowa jest również dokonana przez organ I instancji interpretacja postanowień Punktu 7 Umowy o współpracy. Zdaniem strony postanowienie to świadczy tylko i wyłącznie o tym, iż każda ze stron rozlicza się we własnym zakresie z osiąganych przez nią dochodów. Według skarżącego z przedmiotowej umowy wynika, że usługi są wykonywane oznakowanym pojazdem samochodem na rzecz spółki "E. sp. z o.o., według ustalonych przez nią stawek oraz w określonym przez nią czasie. Pełnomocnik strony skarżącej podniosła ponadto, że niezrozumiały jest pogląd wyrażony przez organ I instancji, iż fakt wpisania skarżącego do właściwego rejestru przedsiębiorców, jako osoby prowadzącej działalność gospodarczą m.in. w zakresie przewozu osób świadczyć ma o wykonywaniu przewozów na własne ryzyko i własny rachunek. Zdaniem strony takie twierdzenie organu – w świetle art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym - jest sprzeczne z obowiązującym prawem. W konsekwencji skarżący uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniały wskazane w ustawie o transporcie drogowym, przesłanki zezwalające na wydanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Zdaniem strony skarżącej z uzasadnienia decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wynika również, iż organ ten nie przeanalizował całokształtu sprawy i wszystkich jej okoliczności mających znaczenie w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] - utrzymał w mocy w/w decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, powołując się na obowiązujące w tej materii przepisy prawa materialnego, w tym m.in. na art. 5 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz na wyniki przeprowadzonej w dniu 24 sierpnia 2006 r. kontroli pojazdu kierowanego przez skarżącego - stwierdził, iż w chwili kontroli spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, że strona wykonywała transport drogowy osób bez wymaganej licencji. Organ odwoławczy podniósł, iż z treści protokołu przesłuchania skarżącego wynika, iż za wykonaną usługę przewozu skarżący rozlicza się z klientem na podstawie paragonu z kasy fiskalnej, który wystawia we własnym imieniu. Według organu potwierdzają to załączone do akt sprawy wydruki paragonu z kasy fiskalnej oraz dobowego raportu fiskalnego za wykonywane w dniu 24 sierpnia 2006 r. usługi przewozu osób. Z tego względu – zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego – uznać należy, iż podmiotem wykonującym działalność w zakresie transportu drogowego jest skarżący, który jako przedsiębiorca wykonuje zarobkowo i we własnym imieniu usługi przewozu osób. Organ odwoławczy stwierdził, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy ma natomiast treść umowy o wzajemnej współpracy, ponieważ umowa ta - mając charakter cywilnoprawny – określa jedynie zakres i sposób współpracy dwóch odrębnych podmiotów gospodarczych: przewoźnika (skarżącego) i pośrednika zajmującego się całodobową obsługą klientów ("E. sp. z o.o.). W tej sytuacji organ odwoławczy stwierdził, że o ile działalność w zakresie pośrednictwa przy obsłudze klientów nie podlega reglamentacji, o tyle działalność stricte transportowa takowej reglamentacji już podlega, co wynika z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

W dniu 4 kwietnia 2007 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucił organowi:

- naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 oraz art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – poprzez dokonanie ich błędnej wykładni, oraz art. 92 ust. 1 cyt. ustawy – poprzez jego błędne zastosowanie, oraz

- naruszenie przepisów postępowania – poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności poprzez nie wzięcie pod uwagę postanowień Umowy o współpracy zawartej pomiędzy skarżącym przedsiębiorcą a spółką "E. sp. z o.o.

W uzasadnieniu skarżący podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko i argumenty wyrażone w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wskazał dodatkowo, iż w jego ocenie organ odwoławczy bezzasadnie uznał, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest treść umowy o wzajemnej współpracy. W konsekwencji skarżący uznał, iż z akt sprawy wynika jednoznacznie, że nie wykonywał on transportu drogowego bez wymaganej licencji, albowiem jest przedsiębiorcą współpracującym ze spółką "E. sp. z o.o. i wykonującym przewozy na jego rzecz. W tej sytuacji – zdaniem skarżącego – brak było podstaw do uznania, iż doszło do naruszenia przez niego przepisu art. 5 ustawy o transporcie drogowym.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym w szczególności paragony z kasy fiskalnej oraz przesłuchanie strony, jednoznacznie wskazują, że transport drogowy osób wykonywany był przez skarżącego w imieniu własnym, a nie – jak twierdzi strona - w imieniu innego podmiotu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga S. K. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r. - nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Zdaniem Sądu zasądzając karę pieniężną w wysokości 8.000,- złotych organy inspekcji transportu drogowego obu instancji prawidłowo uznały, że w dniu 24 sierpnia 2006 r. strona skarżącą wykonywała samochodem osobowym marki [...], krajowy zarobkowy transport drogowy osób bez wymaganej licencji na wykonywanie tego rodzaju transportu.

Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego.

Z kolei art. 5 ust. 3 pkt 4 cyt. ustawy stanowi, iż przedsiębiorcy udziela się licencji, jeżeli przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz, spełniają wymagania określone w przepisach ustawy o transporcie drogowym oraz w innych przepisach określających wymagania wobec kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne wskazane w tym przepisie.

W tej sytuacji – zdaniem Sądu – uznać należy, jak zasadnie stwierdził sam skarżący, iż ze wskazanego przepisu art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym wynika jednoznacznie, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie transportu drogowego może wykonywać przewozy bądź osobiście, bądź też poprzez zatrudnionych przez tego przedsiębiorcę kierowców, czy też poprzez inne osoby niezatrudnione wprawdzie przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujące przewozy na rzecz właściciela licencji, o ile oczywiście osoby te spełniają stosowne wymagania, określone w ustawie.

W ocenie Sądu należy zauważyć, iż w dniu kontroli skarżący, prowadzący własną jednoosobową działalność gospodarczą, wykonywał osobiście krajowy transport drogowy osób, udając się w momencie zatrzymania po pasażera na podstawie otrzymanego zlecenia od firmy "E. sp. z o.o. z siedzibą w W. Podczas kontroli skarżący nie okazał licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wystawioną na swoją rzecz, a jedynie wypis z licencji nr [...] wystawiony na osobę trzecią - przedsiębiorcę "E. sp. z o.o. Ponadto skarżący okazał oświadczenie o przekazaniu w/w spółce z o.o. prawa do dysponowania swoim pojazdem marki [...], a także Umowę o współpracy w systemie przewozów okazjonalnych zawartą w dniu 24 maja 2006 r. z tą spółką. Jednocześnie skarżący okazał paragon z kasy fiskalnej oraz na prośbę kontrolującego wydrukował raport fiskalny dobowy za wykonywane w dniu 24 sierpnia 2006 r. usługi przewozu osób, niemniej oba te wydruki wystawione były na prowadzoną przez skarżącego firmę "R.

W tej sytuacji uznać trzeba, iż zgodnie ze stanowiskiem strony skarżącej organy inspekcji transportu drogowego zobowiązane były przede wszystkim zbadać treść zawartej pomiędzy stronami umowy o współpracy, aby w sposób właściwy określić jej charakter prawny i stwierdzić jednoznacznie, w czyim imieniu był wykonywany dany przewóz realizowany w ramach przedmiotowej umowy o współpracy.

W tym miejscu – zdaniem Sądu - wypada jedynie zgodzić się dodatkowo ze skarżącym, iż sam fakt prowadzenia przez kierowcę odrębnej, ewidencjonowanej działalności gospodarczej nie musi w żaden sposób świadczyć o braku możliwości wykonywania przez niego w imieniu własnym przewozów na rzecz osoby trzeciej.

W konsekwencji Sąd uznał, iż dokonując analizy w/w Umowy o współpracy w systemie przewozów okazjonalnych zawartej w dniu 24 maja 2006 r. pomiędzy skarżącym a spółką "E. sp. z o.o., [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo wskazał na Punkt 7 tej umowy, który stanowi, iż "Każda ze stron realizuje rozliczenia z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej we własnym zakresie i na własny koszt zgodnie z obowiązującym prawem".

Dokonując analizy wspomnianego punktu 7 umowy zgodzić się należy ze stroną skarżącą, iż zapis tego postanowienia kontraktowego sam w sobie nie świadczy jeszcze o tym, że skarżący nie wykonywał w ramach tej umowy przewozów na rzecz spółki "E. s.p. z o.o., albowiem unormowanie to przesądza tylko i wyłącznie o tym, iż każda ze stron rozlicza się we własnym zakresie z osiąganych przez nią dochodów.

Niemniej – w ocenie Sądu - stwierdzić należy wyraźnie, iż – wbrew zapewnieniom strony - z żadnego innego zapisu analizowanej umowy o współpracy nie wynika, że skarżący przedsiębiorca, wykonując w ramach tej umowy okazjonalne przewozy osób – wykonuje je na rzecz drugiej strony tego kontraktu cywilnoprawnego, tj. na rzecz spółki "E. sp. z o.o.

Otóż zgodnie z zapisem Punktu 1 Umowy o współpracy w systemie przewozów okazjonalnych strony tej umowy zobowiązały się do wspólnego działania w transporcie drogowym osób na rzecz przewozów okazjonalnych. W ramach tej współpracy obie strony zobowiązały się ponadto do wspólnego reklamowania w/w usług (vide Pkt 2 Umowy). Z kolei z dyspozycji Pkt. 3 Umowy wynika, że "E. sp. z o.o. zobowiązała się do całodobowej obsługi klientów i skarżącego w systemie usług przewozów okazjonalnych. Skarżący ze swej strony zobowiązał się do realizacji w/w przewozów zgodnie z regulaminem wewnętrznym i zaleceniami spółki "E. sp. z o.o., tj. w określonym czasie, według ustalonych stawek i oznakowanym samochodem. Analizowana umowa stanowi poza tym, iż obowiązkiem współpracownika (skarżącego) jest uiszczanie comiesięcznych opłat na rzecz "E. sp. z o.o. w celu realizacji wspólnego przedsięwzięcia do dnia 10-tego każdego miesiąca (vide: Pkt 5 Umowy).

W związku z powyższym uznać należy – zdaniem Sądu – że powyższa Umowa o współpracy w systemie przewozów okazjonalnych stanowi cywilnoprawny kontrakt, z którego treści w żaden sposób nie można wywieść, iż strona skarżąca, jako tzw. "współpracownik" wykonywać ma przewozy okazjonalne na rzecz drugiej strony umowy. W ocenie Sądu na podstawie tej umowy strony generalnie zobowiązują się jedynie do pewnego rodzaju współpracy, w ramach której jedna strona zobowiązuje się obsługiwać klientów (poprzez przyjmowanie od nich zleceń /np. telefonicznych/ i przekazywanie ich skarżącemu), zaś druga strona, tj. skarżący - zobowiązuje się wyłącznie do uiszczania w zamian pewnej stałej, comiesięcznej opłaty (nie wspominając oczywiście o obowiązkach określonych w punktach 2 i 4 Umowy).

W tej sytuacji nie można uznać, iż skarżący przedsiębiorca, realizując przewozy pasażerów w ramach współpracy umownej ze spółką "E. sp. z o.o. – może być uznany za "inną osobę niezatrudnioną przez przedsiębiorcę, lecz wykonującą osobiście przewozy na jego rzecz", w rozumieniu przepisu art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Jak zasadnie wskazały organy inspekcji transportu drogowego podmiotem wykonującym w dniu kontroli działalność w zakresie transportu drogowego osób był tylko i wyłącznie skarżący, który jako przedsiębiorca wykonywał w owym dniu we własnym imieniu usługę zarobkowego przewozu osób.

W konsekwencji oznacza to – zdaniem Sądu, iż skarżący nie mógł w dniu 24 sierpnia 2006 r. świadczyć usługi przewozu osób bez posiadania wymaganej licencji na wykonywanie transportu drogowego, o której mowa w art. 5 ust. 1 cyt. ustawy, posługując się jedynie użyczonym przez spółkę "E. wypisem z licencji udzielonej na rzecz tej firmy.

Zdaniem Sądu nie tyle więc sam fakt wpisania skarżącego do właściwego rejestru przedsiębiorców, jako osoby prowadzącej działalność gospodarczą m.in. w zakresie przewozu osób, a także nie sama okoliczność wystawienia przez niego stosownych rachunków za przewóz w imieniu swojej firmy - ile właśnie przede wszystkim unormowania zawarte w umowie o współpracy świadczą jednoznacznie o tym, że to skarżący wykonywał w spornym dniu okazjonalny przewóz osób na własne ryzyko i wyłącznie na własny rachunek, nie zaś na rzecz w/w spółki.

Mając to na względzie uznać trzeba, iż Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, a następnie organ odwoławczy prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.1. Załącznika do tej ustawy, który karą 8.000,- złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Zdaniem Sądu należy jednocześnie przyjąć, iż – wbrew zarzutom skargi - organy inspekcji transportu drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.