Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1839/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3, art. 215 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 sierpnia 2015 r. B. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w A. z dnia [...], nr [...], wymierzającą B. K. karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach [...] nr [...] i [...] nr [...] poza kasynem gry, w łącznej wysokości [...] zł.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Poznaniu z dnia 22 września 2015 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpis powyższego zarządzenia został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 27 października 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 16 akt sąd.). Wyznaczony w nim termin upłynął bezskutecznie z dniem 3 listopada 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne nakłada na stronę wszczynającą postępowanie obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia, bowiem od pism składanych w tego rodzaju sprawach pobierany jest wpis stosunkowy, obliczany w proporcji do wartości podanej przez stronę. Wartością przedmiotu zaskarżenia może być, w zależności od okoliczności sprawy, pełna wysokość należności pieniężnej określonej w zaskarżonym akcie, jej część, a także inna kwota, której wysokość kwestionuje strona w postępowaniu administracyjnym. Niedochowanie wymogu określenia tej wartości stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 P.p.s.a. W myśl tego ostatniego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Tak jest w przypadku, gdy pismem tym jest skarga, gdyż niewykonanie w terminie wezwania do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia obliguje Sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., do jej odrzucenia.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt badanej sprawy wskazać należy, że skarżący został prawidłowo wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w tym został pouczony o konsekwencjach niewykonania tego obowiązku. Odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 22 września 2015 r. w tym przedmiocie został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 27 października 2015 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 16 akt sąd.), a zatem termin do wykonania nałożonego na skarżącego obowiązku procesowego upływał z dniem 3 listopada 2015 r. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżący nie wskazał wartości przedmiotu zaskarżenia.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia