Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 483/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Groński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Zyglewska Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska ro załatwienia wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] stycznia 2015 r. nr [...] ; 2. stwierdza, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w pkt 1. wyroku; 3. stwierdza, że bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] w piśmie z 10 września 2015 r. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w rozpoznaniu jego wniosku z 7 lipca 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] dotyczącej środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej "[...] " wraz z infrastrukturą techniczną w gminie [...] . Skarżący podniósł, że organ w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. nie rozpoznał jego wniosku, mimo ze w dniu 17 sierpnia 2015 r. złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżący pismem z 7 lipca 2015 r. zwrócił się do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o stwierdzenie nieważności opisanej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, pkt 6 i pkt 7 k.p.a.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska pismem z dnia 24 września 2015 r. zawiadomił strony postępowania, że w związku z wnioskiem stowarzyszenia wszczął z urzędu postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., a następnie decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] , na podstawie art. 158 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia jej nieważności.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

W rozpoznawanej sprawie, dotyczącej bezczynności Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] dotyczącej środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej "[...] ", należy przede wszystkim wyjaśnić, że bezczynność organu zachodzi, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie - ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz sposób działania organu w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania), w tym stopień przekroczenia terminów, będą miały znaczenie dla oceny sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca w rozumieniu art. 149 § 1 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

Sąd stwierdza, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie są sporne. Jak wynika z akt administracyjnych wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. skarżący złożył w dniu 8 lipca 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym). Ten wniosek wpłynął do organu w dniu 10 lipca 2015 r. i został rozpoznany w dniu [...] listopada 2015 r. (po wniesieniu przez skarżącego niniejszej skargi).

Zdaniem Sądu orzekającego w tej sprawie, wydanie przez organ administracji decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności przed datą wyrokowania w przedmiocie bezczynności, nie stanowi przeszkody do orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny w takiej sprawie. W przeciwnym razie organ mógłby zawsze uniknąć uwzględnienia przez Sąd administracyjny skargi na jego bezczynność, gdy tylko przed dniem wyrokowania przez Sąd wydałby rozstrzygnięcie w danej sprawie.

W niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że choć niewątpliwie organ pozostawał bezczynnym, gdyż nie załatwił w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. wniosku skarżącego z 7 lipca 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej "[...] ", to nie można przypisać mu tego, że zachował się w sposób wymagający szczególnego napiętnowania poprzez stwierdzenie rażącego naruszenia prawa. Co do zasady organ powinien rozpoznać wniosek o stwierdzenie nieważności w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (ewentualnie trzech miesięcy). Trzeba jednak zauważyć, że w rozpatrywanej sprawie wniosek o stwierdzenie nieważności złożyła organizacja społeczna Zatem faktyczne rozpoznanie sprawy o stwierdzenie nieważności musiało zostać poprzedzone zbadaniem, czy udział organizacji społecznej w sprawie jest uzasadniony celami statutowymi i leży w interesie społecznym (art. 31 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a.).

W tej sytuacji, trudno więc mówić o takim naruszeniu prawa, które miałoby postać kwalifikowaną w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd odstąpił od wymierzenia organowi grzywny, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., mając na uwadze również to, że w chwili orzekania organ nie pozostawał w bezczynności.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1, § 1a, § 2 w zw. z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie na podstawie art. 200 p.p.s.a.