Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 673/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239 b
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys - Kmiecik, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2013 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" Spółka cywilna T.C., T.C. z siedzibą w B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] wydanym na podstawie art. 13 § 1 pkt 2 lit. a oraz art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity - Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), po rozpatrzeniu zażaleń z dnia 8 grudnia 2011 r., uzupełnionych pismami z dnia [...] r., na postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r znak: [...] nadające rygory natychmiastowej wykonalności decyzjom tegoż organu z dnia [...] r:

- znak: PP-1 [...], określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące grudzień 2005 r. w wysokości [...] zł,

- znak: PP-1 [...], określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń 2006 r. w wysokości [...] zł,

- znak: PP-1 [...], określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące luty 2006 r. w wysokości [...] zł,

- znak: PP-1 [...], określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące marzec 2006 r. w wysokości [...] zł,

- znak: PP-1 [...], określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień 2006 r. w wysokości [...] zł,

utrzymał w mocy postanowienia organu pierwszej instancji.

Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Postanowieniami z dnia [...] r. znak: [...] Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. nadał rygory natychmiastowej wykonalności decyzjom tegoż organu znak: PP-1 [...] wydanym w dniu [...] r. określających zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r., styczeń, luty, marzec i kwiecień 2006 r.

Pismami z dnia [...] r., uzupełnionych pismami z dnia [...] r. Strona złożyła zażalenia na powyższe postanowienia wnosząc o ich uchylenie. Postanowieniom tym zarzuciła naruszenie art. 239 b § 2 Ordynacji podatkowej, gdyż w jej ocenie nie uprawdopodobniono, że zobowiązania wynikające z decyzji nie zostaną wykonane, zaś organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że Spółka regulowała do tej pory zobowiązania w niższych wysokościach, więc nie będzie w stanie zapłacić go w wysokościach wyższych, nie badał przy tym jej sytuacji finansowej. Spółka na dowód braku zagrożenia ewentualnego wykonania decyzji, przedłożyła wyciągi stanu rachunku bankowego Spółki na dzień [...] r. oraz historię rachunku i operacji na nim za okres od [...] r. do [...] r. Spółka wskazała, iż termin przedawnienia zobowiązań jest krótszy niż trzy miesiące, ma związek z opieszałością organów podatkowych, nie podejmujących żadnych działań w celu ewentualnej weryfikacji rozliczeń dokonanych przez Podatnika. Skorzystanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z możliwości zajęcia majątku podatnika na podstawie nieostatecznej decyzji podatkowej podważy natomiast wiarygodność rynkową Spółki oraz zablokuje dostęp do instrumentów finansowania działalności. Strona wskazała również, że postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone nierzetelnie, co w konsekwencji spowodowało błędną ocenę prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej.

Rozpoznając powyższe zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, iż decyzjami z dnia [...] r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. określił spółce cywilnej "A":

- zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące grudzień 2005 r. w wysokości [...] zł,

- zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń 2006 r. w wysokości [...] zł,

- zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące luty 2006 r. w wysokości [...] zł,

- zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące marzec 2006 r. w wysokości [...] zł,

- zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień 2006 r. w wysokości [...] zł,

Natomiast postanowieniami dnia [...] r. decyzjom tym nadano rygory natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 239 § 1 pkt 4 oraz § 2 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniach organ pierwszej instancji wskazał, iż upływ terminu przedawnienia określonych zobowiązań jest krótszy niż trzy miesiące art. 239 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, natomiast uprawdopodobnienie, że zobowiązania określone decyzjami nie zostaną wykonane, art. 239 § 2 Ordynacji podatkowej, wynika z faktu, że Podatnik jest zobowiązany jednorazowo uiścić kwotę znacznie przekraczającą średnie wpłaty dokonywane na poczet podatku od towarów i usług, a czas trwania ewentualnego postępowania odwoławczego może spowodować trwałą utratę możliwości wykonania decyzji.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. dokonując oceny prawnej powołał art. 239 a Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Przypadki, które uprawniają organ podatkowy do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności zostały wymienione w art. 239 b § 1 Ordynacji podatkowej, zachodzą gdy:

1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych, lub

2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Natomiast zgodnie z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej powyższy przepis stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Z treści powołanych przepisów wynika, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek, a to wystąpienie jednej z czterech okoliczności wymienionych w art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej, o czym świadczy użycie przy okazji enumeracji powołanych okoliczności spójnika "lub", wyrażającego, zgodnie z zasadami poprawnej legislacji, tzw. alternatywę nierozłączną. Oznacza to, że stwierdzenie w stanie faktycznym sprawy już jednej okoliczności daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania wspomnianego rygoru. Organ I instancji wskazał na przesłankę z art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej argumentując, iż ze względu na skomplikowany charakter spraw podatkowych i czas trwania postępowania odwoławczego organy podatkowe muszą mieć zapewniony minimalny okres umożliwiający wykonanie zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji przed upływem terminu przedawnienia.

Drugą przesłanką jest wskazane w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, co w praktyce oznacza obowiązek wskazania okoliczności, z których według zasad logiki da się wywieść, czyli uprawdopodobnić, że zobowiązania podatkowe istotnie mogą nie zostać wykonane.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że okres upływu przedawnienia zobowiązań podatkowych był krótszy niż 3 miesiące, co wypełnia dyspozycję art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Odnośnie uprawdopodobnienia, że zobowiązania wynikające z decyzji nie zostaną wykonane, organ wskazał, że decyzje wymiarowe wydane zostały w dniu [...] r., czyli na miesiąc przed upływem terminu przedawnienia określonych w nich zobowiązań podatkowych. Strona odebrała decyzje w dniu [...] r. i zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania podatkowego wynikającą z art. 127 Ordynacji podatkowej mogła skorzystać z przysługującego jej prawa do wniesienia odwołania od decyzji, co też uczyniła. Odwołania Strony wpłynęły do Urzędu Skarbowego w dniu [...] r. i przekazane zostały do Izby Skarbowej w K. w dniu [...] r. Zgodnie z art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej termin załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym wynosi dwa miesiące, zatem ustawowy termin załatwienia odwołania przypada na dzień [...] r., należało więc przypuszczać, że organ odwoławczy przed upływem terminu przedawnienia tj. przed dniem [...] r., nie będzie w stanie rozpatrzyć sprawy, wydać decyzji i ich doręczyć w terminie umożliwiającym realizację zobowiązań z nich wynikających.

Skoro zatem na mocy art. 239a Ordynacji podatkowej nieostateczne decyzje organu podatkowego pierwszej instancji nie podlegają wykonaniu i podatnik nie ma obowiązku realizacji zobowiązań z nich wynikających, a ponadto od decyzji tych składane są odwołania negujące zasadność podjętego rozstrzygnięcia, to bardzo mało prawdopodobnym było by tenże podatnik dobrowolnie wpłacił zobowiązania, z którymi się nie zgadza. Po złożeniu odwołania Podatnik nie uregulował zobowiązań przed upływem terminu przedawnienia.

Organ podzielił pogląd Strony, iż samo porównanie łącznej kwoty zobowiązań wynikających z wydanych decyzji, przekraczającej wraz z odsetkami średnie wpłaty dokonywane przez Podatnika na poczet podatku od towarów i usług w okresie od stycznia do października 2011 r., nie stanowi argumentacji przemawiającej za spełnieniem przesłanki, wynikającej z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, jednakże organ pierwszej instancji wskazał również na inną okoliczność w pełni uzasadniającą podjęte rozstrzygnięcia. Ponadto w treści art. 239 b § 1 pkt 1-4), wskazuje się na: podejście podatnika do wykonywania zobowiązań pieniężnych (czyli mimo ciążącego obowiązku nierealizowanie zobowiązań, w wyniku czego podejmowane są czynności egzekucyjne) oraz sytuację majątkową strony (brak majątku, wyzbywanie się go) jak i perspektywy wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji (faktyczna możliwość

i obowiązek zapłaty). Skoro organ podatkowy pierwszej instancji odniósł się jedynie do przesłanki z punktu 4 to nie było konieczności zajmowania stanowiska w kwestii majątku Strony, dyscypliny podatkowej czy jej kondycji finansowej.

Odnosząc się do zarzutu opieszałości organu w prowadzonym postępowaniu podkreślono, iż pismem z dnia [...] r. Prokuratura Rejonowa w J. poinformowała organ, iż wobec G. K., kontrahenta Spółki, wszczęte zostało śledztwo w sprawie poświadczenia nieprawdy w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w okresie od [...]r. do [...] r., poprzez wystawianie przez różne podmioty faktur VAT dotyczących handlu materiałami papierniczymi, które to materiały wraz z innymi usługami sprzedawane były do firmy "B" należącej do G. K.. Wobec G. K. wszczęte zostało postępowanie podatkowe, a w efekcie jego ustaleń stwierdzono, że jednym z kontrahentów była [...] S.C. wobec czego w dniu [...] r. wszczęto również postępowanie podatkowe względem Spółki, zakończone wydaniem decyzji wymiarowych w dniu [...] r. Zestawienie powyższych dat wskazuje, iż działań Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. nie można zakwalifikować jako opieszałych.

Organ podkreślił, iż wiarygodność firmy budowana jest przez nią samą, a znaczący wpływ ma też uczciwy i rzetelny sposób prowadzenia tej działalności, zaś postępowanie podatkowe nadal jest w toku w związku z czym polemika w zakresie ustaleń w podatku od towarów i usług nie znajduje uzasadnienia.

Pismem z dnia [...] r. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i zarzuciła mu naruszenie art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej poprzez ich błędną interpretację i na skutek tego błędne uznanie, że zachodzą przesłanki do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom określającym zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2005 r. do kwietnia 2006 r.

W uzasadnieniu swego stanowiska Strona wskazała, iż w całości podtrzymuje prezentowane w toku dotychczasowego postępowania stanowisko, w szczególności wskazała, iż spełnienie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej ma charakter obiektywny, natomiast nie zgadza się ze stanowiskiem organu w zakresie uprawdopodobnienia niewykonania decyzji przez Skarżącą bowiem w stosunku do niej postępowanie egzekucyjne wszczęto natychmiast po wydaniu decyzji, a zatem Strona nie miała możliwości dokonania dobrowolnej zapłaty. Nie może stanowić przesłanki wydania zaskarżonych postanowień fakt, iż organ odwoławczy nie zdąży rozpatrzyć zażalenia przed upływem terminu przedawnienia, tym bardziej, że okoliczność ta została wywołana przez spóźnione działania organu podatkowego. Organ nie odniósł się do sytuacji finansowej Strony, a nadto pominął to, że zobowiązania podatkowe regulowane są na bieżąco. Skarżący podtrzymał swą ocenę, iż przesłanka z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej nie została spełniona.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, iż organ II Instancji nie ma możliwości rozpoznania odwołań Strony przed upływem okresu przedawnienia, a podatnik podważa zasadność wydanych w sprawie decyzji, a zatem mało prawdopodobne by dobrowolnie uregulował zobowiązania. W ocenie organu okoliczności te w wystarczającym stopniu spełniły przesłanki z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, a podatnik do końca 2011 r. nie uregulował zaległych kwot. Wobec powyższego badanie finansów Spółki nie mogło przełożyć się na gwarancję uregulowania tych zobowiązań. Nadto organ, wbrew twierdzeniom skargi, nie utożsamia przesłanki uprawdopodobnienia z przedawnieniem. Uzasadniona obawa, że podatnik nie wpłaci dobrowolnie zobowiązań nie jest tożsama z samym zbliżającym się przedawnieniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie dla jej rozstrzygnięcia ma interpretacja treści art. 239b Ordynacji podatkowej. Wymienione w tym przepisie przesłanki, zawarte zarówno w § 1 jak i w § 2 dla skuteczności dyspozycji normy prawnej winny być spełnione łącznie, tak aby można było nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności. W pierwszej kolejności należy stwierdzić zaistnienie jednej z czterech przesłanek opisanych w art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej, zaś po wtóre organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, a warunek ten wynika z treści art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej.

Art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej jako jeden z warunków wskazuje okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego krótszy niż 3 miesiące, zaś drugą przesłanką warunkującą dopuszczalność nadania decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W tym miejscu należy podkreślić, że ustawodawca nie nałożył na organ podatkowy wymogu uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nakładającej na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zostanie wykonane za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dn.26.01.2010 r. sygn. akt I SA/Go 620/09, LEX nr 607669).

Także w doktrynie wskazuje się, iż uprawdopodobnienie jest instytucją zarówno postępowania administracyjnego jak i cywilnego i tak art. 243 k.p.c. stanowi, że: "zachowanie szczegółowych przepisów o postępowaniu dowodowym nie jest konieczne, ilekroć ustawa przewiduje uprawdopodobnienie zamiast dowodu." Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, nie dającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych, pozwalający na przyspieszenie postępowania. (por.: W. Siedlecki: Postępowanie cywilne. Zarys wykładu. Warszawa 1977; B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 1996;por. też: S. Presnarowicz: Komentarz do art. 239 (b) ustawy - Ordynacja podatkowa - LEX 2011).

Wskazać także należy, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. akt I Sa/Sz 295/10 (Baza Orzeczeń NSA) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zaakcentował, że:

1. "Okoliczność upływu terminu przedawnienia zobowiązania, krótszego niż z trzy miesiące, ma charakter rozłączny, jej zaistnienie daje bowiem samodzielną podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przesłanka ta, podobnie jak inne, od których zależy nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie jest bezpośrednio związana z treścią decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaś wymienione w art. 239b § 1 O.p. przesłanki mogą być związane albo z sytuacją materialną strony postępowania, jej stosunkiem do wykonania nałożonego obowiązku, albo możliwościami wykonania tego obowiązku w drodze przyszłej egzekucji. Co do zasady więc, zaistnienie stanowiącej podstawę prawną postanowienia przesłanki w kontekście czasu trwania postępowania odwoławczego, może spowodować trwałą utratę możliwości wykonania decyzji. Wydanie decyzji przez organ podatkowy lub wniesienie od niej odwołania nie przerywa ani nie zawiesza biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczy ta decyzja, jej niewykonalność nie może być instrumentem do doprowadzenia do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego poprzez przedawnienie w toku postępowania odwoławczego, ani też nie może doprowadzić do praktyki, w której odwołanie będzie wnoszone jedynie z pobudek związanych z wykonalnością decyzji, a nie w celu uzyskania merytorycznej weryfikacji decyzji w toku instancji.

2. Błędne jest utożsamianie przesłanki uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania z udowodnieniem tej okoliczności. Organ winien jedynie wskazać stosowną argumentacją istnienie uzasadnionej obawy, przypuszczenia, że zobowiązanie wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia."

Odnosząc powyższe uwagi do ustalonego w sprawie stanu faktycznego uznać należy, ze organy obu instancji po pierwsze prawidłowo ustaliły, że od daty wydania zarówno decyzji nieostatecznych z dnia [...] r., jak i postanowień organu I instancji z [...] r. o nadaniu tej decyzjom rygoru natychmiastowej wykonalności do dnia przedawnienia zobowiązania, który to termin w odniesieniu do zobowiązań określonych przywołanymi wyżej decyzjami upływałby z dniem 3[...] r., pozostał okres krótszy, niż 3 miesiące.

Prawidłowo ustalono także, że zobowiązanie określone wspomnianymi decyzjami nie zostało wykonane dobrowolnie do dnia wydania tych decyzji, jak i postanowień, a zatem stało się zaległością podatkową. Ponadto podkreślić trzeba, że skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, co świadczy o tym, że nie zgadzała się z nimi i nie miała zamiaru ich wykonania.

W ocenie Sądu organy podatkowe dokonując przedstawionej wyżej oceny ustalonych faktów nie naruszyły zasady prawdy obiektywnej i nie przekroczyły granic zasady swobodnej oceny dowodów zdefiniowanej w art. 191 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc powyższe kwestie do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż początek wskazanego w art. 239b § 1 pkt 4 O.p. 3-miesięcznego terminu należy liczyć od daty wydania przez organ podatkowy pierwszej instancji postanowienia o nadaniu decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności. W niniejszej sprawie zaistnienie tego warunku nie jest sporne między stronami. W istocie okres pozostały od dnia wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności do dnia upływu terminu przedawnienia wynosił 30 dni. Zasadnie zatem organ odwoławczy zauważył, że już samo wniesienie odwołania od decyzji wymiarowej z dnia [...] r., do czego skarżąca miała prawo i z tego prawa skorzystała, uniemożliwiło uzyskanie przez tę decyzję przymiotu ostateczności, a w konsekwencji i wykonalności. Z kolei zakwestionowanie w odwołaniu zasadności określenia skarżącej wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym uzasadnia wniosek organu odwoławczego, że nie wykona zobowiązania, zasadności którego nie akceptuje. Wreszcie krótki okres do upływu przedawnienia także uprawdopodobnia możliwość niewykonania tego zobowiązania.

Na koniec należy wskazać, że równoczesne wydanie i doręczenie zarówno nieostatecznej decyzji wymiarowej jak i postanowienia o nadaniu takiej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest dopuszczalne i nie narusza prawa.

Odnośnie zarzutu opieszałych działań ze strony organu podatkowego należy odwołać się do treści art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, który stwierdza, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, zatem do czasu upływu tego terminu organy podatkowe mogą podejmować przewidziane prawem czynności w tym w zakresie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. W rozpoznawanej sprawie organy nie naruszyły 5-letniego terminu określonego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, a zatem zarzuty strony w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie.

Wobec powyższego skargę, jako niezasadną, na Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012. Nr 270) oddalił.