Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1781/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Asesor WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi B. L. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku,


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...], na podstawie art. 48 ust. 4 w związku z art. 378 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, uzgodnił, w zakresie ochrony środowiska, przedłożony projekt budowlany stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...], zainstalowanej na wieży antenowej o wysokości 61m, przy ul. K., z warunkami wyszczególnionymi w decyzji.

Odwołanie od tej decyzji złożyła właścicielka sąsiedniej nieruchomości B. L., wnosząc o przesunięcie wieży antenowej o 8m w kierunku północno-zachodnim. Obecna lokalizacja znajduje się dokładnie pod ścianą jej budynku mieszkalnego, w której znajduje się okno. Narusza to przepisy prawa budowlanego. Niedaleko okien odwołującej stoją ogromne słupy energetyczne i prowadzony jest zakład wulkanizacyjny, powodujący zanieczyszczenie środowiska.

Minister Środowiska decyzją z dnia [...] września 2004 r. nr [...], na podstawie 138 § 1 pkt 3 kpa umorzył postępowanie odwoławcze, stwierdzając brak przymiotu strony u odwołującej B. L.. Organ odwoławczy uznał, że działka odwołującej nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu - art. 28 prawa budowlanego z 1994 roku.

Skargę na tę decyzję złożyła B. L.. Skarżąca podniosła, iż planowana inwestycja usytuowana ma być 4m od ściany budynku z oknem. Z samego faktu usytuowania obiektu wynika, iż zarzut braku legitymacji strony jest bezpodstawny. Nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze bezpośredniego oddziaływania planowanego obiektu.

W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie. Powołał się przy tym na art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, który nakazuje utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania, gdy inwestycja, mogąca znacząco oddziaływać na środowisko, nie dotrzymuje standardów jakości środowiska, poza teren zakładu lub innego obiektu. Przedmiotowa inwestycja nie powoduje przekroczenia standardów jakości środowiska. Tym samym nie ma podstaw do tworzenia dla niej obszaru ograniczonego użytkowania i wprowadzenia związanych z tym obiektem ograniczeń w zagospodarowaniu terenu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Art. 4 Prawa budowlanego stanowi, iż każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

Art. 28 k.p.a. ustala generalną zasadę, że stroną w postępowaniu administracyjnym jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Art. 28 ust 2 Prawa budowlanego ustanawia wyjątek od tej ogólnej zasady stanowiąc, iż "Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu." Mówiąc o obszarze oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest niewątpliwie zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia budowlanego jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikając z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości.

Na straży prawa do zabudowy określonego w art. 4, stoi art. 28 ust 2 Prawa budowlanego, czyniąc stroną postępowania budowlanego każdego, komu oddziaływanie zamierzonej inwestycji może ograniczyć prawo do zgodnej z przepisami zabudowy jego nieruchomości.

W relacji do art. 28 k.p.a., art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest więc przepisem szczególnym stosowanym w sprawie o wydanie pozwolenia budowlanego, znacznie zawężającym krąg stron tego postępowania.

W pierwszym rzędzie rozważyć przeto należało czy postępowanie wszczęte i prowadzone na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska jest "postępowaniem w sprawie pozwolenia na budowę", o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a zatem czy organ prowadzący postępowanie na podstawie przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska ma uprawnienie do zastosowania przepisu szczególnego, jakim jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Art. 61 § 3 k.p.a. stanowi, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Jeżeli zatem art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego nakazuje do wniosku o pozwolenie na budowę dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oznacza to, że postępowanie w sprawie wydania pozwolenia budowlanego wszczyna się w dacie złożenia przez wnioskodawcę kompletnego wniosku wraz z uzgodnieniami, między innymi w zakresie ochrony środowiska, jeżeli wymaga tego przepis prawa.

Art. 46 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska stanowią, iż postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko stanowi część postępowania zmierzającego m.in. do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego. Jest to postępowanie z zakresu ochrony środowiska załatwiające decyzją ostateczną odrębną sprawę administracyjną, wszczętą i prowadzoną jeszcze przed formalnym wszczęciem postępowania o wydanie pozwolenia budowlanego (art. 61 § 3 k.p.a.). W tym zaś sensie sprawa taka stanowi część postępowania zmierzającego do wydania pozwolenia budowlanego, iż w przypadkach opisanych przez prawo, jest niezbędnym elementem zdarzeń prawnych, które poprzedzać muszą wszczęcie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, gdyż wynik takiego postępowania stanowi niezbędne uzgodnienie, które należy przedłożyć wraz z projektem inwestycji.

Z zestawienia wymienionych wyżej przepisów wypływa wniosek, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko jest odrębnym postępowaniem poprzedzającym wszczęcie "postępowania w sprawie pozwolenia na budowę", a art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, nie ma zastosowania. Legitymację strony w takim postępowaniu należy oceniać według treści art. 28 k.p.a. Już z tych względów zaskarżona decyzja nie mogła się ostać.

Podstawę do zastosowania art. 28 Prawa budowlanego dla oceny legitymacji strony, będzie miał dopiero organ budowlany, po merytorycznej ocenie wpływu oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia dokonanej przez organ ochrony środowiska, przy czym zakres badania legitymacji stron dokonywany przez organ architektoniczno budowlany będzie się opierał nie tylko na treści uzgodnień w zakresie ochrony środowiska, lecz na analizie obszaru oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego, tj. obszaru, który zgodnie z treścią tego przepisu powinien być wyznaczony przez organ na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Do przepisów takich należą zaś nie tylko przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska, lecz przede wszystkim przepisy prawa budowlanego i rozporządzeń wykonawczych, a także szereg innych przepisów. Z tych względów nieuprawniony i przedwczesny jest wniosek Ministra Środowiska zawarty w odpowiedzi na skargę, że brak podstaw do tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania na podstawie ustawy Prawo ochrony środowiska przesądza o tym, iż obiekt taki nie będzie ograniczał zagospodarowania terenów sąsiednich.

Dokonując ocen na podstawie art. 28 k.p.a. organ ochrony środowiska winien natomiast dokonać własnych ocen na podstawie zebranych w sprawie dowodów. Raport oddziaływania na środowisko wykazał bowiem, że teren, na którym projektowana jest stacja, to teren zabudowy mieszkaniowej. Z oceny skutków projektowanej inwestycji wynika więc, że w wyliczonych odległościach od urządzenia stacji nie będzie można, bez narażenia się na negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia, rozbudować istniejących budynków ponad określoną wysokość oraz, że w przypadku nowych obiektów liczyć się trzeba z koniecznością ograniczenia ich wysokości, a zatem zagospodarowanie sąsiednich nieruchomości może być dotknięte istotnymi ograniczeniami w inwestowaniu. Kwestie te raport pomija odnosząc się jedynie do istniejącej zabudowy i oceniając, że obszary zagrożenia znajdują się na wysokościach niedostępnych obecnie dla ludzi. Jednakże właściciele nieruchomości, na których prawo do zabudowy może oddziaływać przedsięwzięcie mają prawo brać udział w postępowaniu i w tych kategoriach należy oceniać legitymację strony w niniejszym postępowaniu. Dotyczy to zwłaszcza właściciela nieruchomości, który ma uprawnienia nie tylko do samego gruntu, lecz również prawo do zabudowy na tym gruncie. Okoliczności przytoczone powyżej uzasadniają w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) uchylił zaskarżoną decyzję.