Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 476/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska ( spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi B. i E. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2003 r. NR [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku,


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., decyzją [...] z dnia [...] kwietnia 2003r., działając na podstawie art. 66 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 10094r. Prawo budowlane, nakazał T. i A. H. przywrócić sposób użytkowania budynku gospodarczego do stanu zgodnego z uzyskanym pozwoleniem na budowę z dnia [...] maja 1983r.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ wskazał, iż według projektu technicznego stanowiącym integralną część decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 1983r. budynek winien być użytkowany w celu gospodarczym. Jedno pomieszczenie przeznaczone było na sprzęt, drugie na magazyn, a trzecie miało przeznaczenie gospodarcze. Działka miała przeznaczenie zabudowy zagrodowej, co wynika z ustaleń Planu Ogólnego Miasta W. obowiązującego w 1983r..

Podczas kontroli obiektu przeprowadzonej w dniu 14 marca 2003r. stwierdzono, iż w przedmiotowym budynku garażowany jest autobus, znajduje się warsztat z kanałami samochodowymi i częścią magazynową na akcesoria samochodowe i artykuły ropopochodne i odpady, a więc niezgodnie z przeznaczeniem, co potwierdza także raport oddziaływania na środowisko funkcjonującej bazy parkingowej firmy "[...]" przewóz osób T. H. przy ul. [...] w W.

W opracowaniu tym stwierdzono ponadto, że na działce tej znajduje się między innymi utwardzona część działki z kostki brukowej, 2 zbiorniki na ścieki o poj. 14m3, osadnik, miejsce parkingowe autobusu.

W budynku przeprowadzane są drobne naprawy autobusów. Dwa z posiadanych przez firmę autobusów stacjonują na terenie posesji, a ich sprzątanie odbywa się na terenie działki.

Wymogi przepisów prawo ochrony środowiska nie są spełnione, co potwierdził Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...] pismem z dnia [...] grudnia 2002r. skierowanym do Starosty Powiatu W. oraz wszczęte w tej sprawie postępowanie przez Starostwo.

Zdaniem organu pierwszej instancji nastąpiła, więc samowolna zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego, która w myśl art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego wymagała pozwolenia właściwego organu.

Nadto na terenie posesji wykonano dwa zbiorniki na ścieki, osadnik oraz miejsce parkingowe dla autobusów bez uzyskania pozwolenia na budowę i są użytkowane bez zgody organu architektoniczno-budowlanego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją nr [...] z dnia [...] października 2003r., po rozpatrzeniu odwołania T. i A. H., działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 kpa – uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.

W ocenie organu odwoławczego przedmiotowy budynek zgodnie z pozwoleniem budowlanym, miał być użytkowany na cele gospodarcze.

Organ odwoławczy nie znalazł podstaw by stwierdzić, że został zmieniony sposób użytkowania budynku gospodarczego skoro poprzedni właściciel nieruchomości również wykorzystał go częściowo jako garaż. Nadto organ wskazał, iż brak podstaw do przyjęcia, iż budynek gospodarczy nie może być wykorzystany jako garaż.

Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego wnieśli B. i E. R., zarzucając wydanie jej z naruszeniem art. 7 kpa, art. 77 § 1 i 3 kpa, art. 79 i 84 kpa oraz błędną ocenę zgromadzonego materiału w sprawie.

Skarżący podnoszą, iż organ drugiej instancji nie dokonał żadnych własnych ustaleń, opierając się na opinii mgr inż. A. S. wykonanej na zlecenie inwestora, nie dokonując jednak jej oceny i pomijając okoliczność, iż opinia ta stwierdza, iż użytkowanie obiektu jest niezgodne z jego przeznaczeniem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Organ odwoławczy z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 kpa umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji, w przedmiocie samowolnej zmiany sposobu użytkowania, uznając je za bezprzedmiotowe wobec braku przesłanek dla stwierdzenia zmiany sposobu użytkowania.

Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymagające pozwolenia właściwego organu należy rozumieć nie tylko przeznaczenie obiektu do innego rodzaju użytkowania, lecz także zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, jeżeli wywołuje to skutki określone w art. 71 Prawa budowlanego. Jest oczywistym, iż zwiększenie realizowanej działalności wytwórczej lub usługowej w takim obiekcie może spowodować niekorzystne dla otoczenia skutki, w szczególności w sferze warunków zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych, a nawet może kolidować z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Nie ulega wątpliwości, wbrew ustaleniom organu odwoławczego, iż w sprawie niniejszej doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego, nawet, jeśli poprzedni właściciel nieruchomości wykorzystywał część obiektu jako garaż.

Działalność transportowa, prowadzona przez inwestorów, związana z tym obsługa i garażowanie, co najmniej dwóch autobusów w sposób znaczący wykracza poza ramy przewidziane decyzją o pozwoleniu na budowę z 1983r., o czym świadczy nie tylko treść opinii A. S., ale także decyzja Starosty Powiatu W. z dnia [...] listopada 2002r. zatwierdzająca program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, dopuszczonymi do wytworzenia w firmie "[...]" przewóz osób T. H.

Z opracowanego raportu oddziaływania na środowisko bazy parkingowej firmy "[...]" wynika, że działalność ta jest uciążliwa dla okolicznych mieszkańców.

Okoliczność ta wskazuje na konieczność przeprowadzenia postępowania w sprawie ceny oddziaływania na środowisko, czego zdaje się nie dostrzegać organ odwoławczy oraz dokonania ustaleń faktycznych, niezbędnych do stwierdzenia, że zmiana sposobu użytkowania obiektu nie naruszy prawnie chronionych interesów osób trzecich.

Tymczasem organ drugiej instancji nie dokonują żadnych własnych ustaleń i nie odnosząc się do obszernego uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji doszedł jedynie z naruszeniem zasad wymienionych, w art. 7 i 77 kpa, do przekonania, iż do zmiany sposobu użytkowania w ogóle nie doszło.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy rozważy podniesione wyżej kwestie i odniesie się rzetelnie do zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału a także podniesionego przez skarżących zarzutu, iż lokalizacja bazy (w tym garażu na autobusy) narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, – co zdaje się potwierdzać pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] grudnia 2002r..

Wobec ujawnionych wad tj. naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, 77 kpa, 105 kpa, 138 § 1 pkt 2 kpa w stopniu mającym znaczący wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowany był do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Rozstrzygnięcie w pkt II wyroku oparto na treści art. 152 cytowanej ustawy.