Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 2228/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. B. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 16 września 2002 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj, lipiec i październik 1999r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzjami z dnia 14 sierpnia 2001 r. o numerach [...] Urząd Skarbowy, działając m.in. na podstawie § 54 ust. 4 pkt 1a, pkt 2 oraz pkt 5 a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 56, poz. 1024 z późn. zm.; dalej jako rozp. MF z 1997 r.) określił wobec K. B., prowadzącej "A" w L., kwoty zwrotu różnicy podatku od towarów i usług odpowiednio za miesiące maj, lipiec oraz październik 1999 r., kwoty zaległości podatkowej za ww. okresy rozliczeniowe oraz kwoty odsetek za zwłokę.

Organ podatkowy pierwszej instancji zakwestionował prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych wobec niego przez T. B. obejmujących fakturę VAT nr 47/99 z dnia 30 kwietnia 1999 r. na kwotę 6.500 zł, fakturę VAT nr 83/99 z dnia 30 lipca 1999 r. na kwotę 14.500 zł oraz fakturę VAT nr 168/99 z dnia 12 października 1999 r. na kwotę 23.000 zł.

W uzasadnieniu podkreślono, że z informacji udzielonych przez Urząd Skarbowy wynika, iż T.B., który według zgłoszenia VAT-1 złożonego w 1994 r., prowadzi działalność w zakresie handlu obwoźnego artykułami przemysłowymi, pomimo zgłoszonego obowiązku w podatku od towarów i usług nie składa deklaracji i nie dokonuje wpłat podatku. Jednocześnie wszelkie próby podjęcia czynności kontrolnych wobec podatnika nie przyniosły rezultatu wobec niemożności skontaktowania się z nim oraz wobec stwierdzenia, że pod zgłoszonym przez podatnika adresem nie jest prowadzona działalność gospodarcza. Wobec powyższego organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że znajdujące się w posiadaniu "A" faktury zostały wystawione przez podmiot nieistniejący, za który należy uznać także taki podmiot, który pomimo dochowania obowiązku rejestracji, nie składa deklaracji podatkowych i nie wykazuje podatku należnego wynikającego z wystawionych faktur, a w konsekwencji nie płaci tego podatku. Niezależnie od tego Urząd Skarbowy wskazał, że zakwestionowane faktury nie zostały potwierdzone kopią u wystawcy. Zgodnie bowiem z przedłożonym w postępowaniu przez K. B. oświadczeniem T.B., przekazał on wszystkie kopie ww. faktur bliżej nieokreślonej firmie, której zlecił prowadzenie księgowości. Końcowo organ podatkowy pierwszej instancji podkreślił, że podatnik nie dysponuje jakimikolwiek dowodami, że zakupione na podstawie ww. faktur usługi zastały w ogóle przez T.B. wykonane. Organ ustalił, że na mocy zawartej pomiędzy stronami umowy o współpracy z dnia 14 grudnia 1998 r. T. B. zobowiązał się m.in. do wykonania usług polegających na przeglądzie rynku w poszukiwaniu pojedynczych przewoźników posiadających 1-2 pojazdy i nieprowadzących spedycji. Zgodnie z umową T. B. miał przedłożyć zleceniodawcy sporządzony, w oparciu o wyniki pojętych przez niego działań, spis firm. Jak ustalono w toku postępowania "A" nie dysponowało jednak jakimikolwiek dokumentami sporządzonymi przez T. B. w związku z przyjmowaniem zleceń, czy sporządzaniem spisów, natomiast K. B.oświadczyła, że nie potrafi stwierdzić jakich kontrahentów pozyskała ona dzięki umowie zawartej z firmą T. B.. W ocenie organu podatkowego pierwszej instancji dodatkowym potwierdzeniem niewykonania usług przez zleceniobiorcę pozostawał brak związku pomiędzy rodzajem zleconych usług, a zgłoszonym przez T. B. rodzajem działalności tj. działalnością handlową artykułami przemysłowymi.

W złożonych odwołaniach K. B. wniosła o uchylenie powyższych decyzji i umorzenie postępowań w sprawie.

W uzasadnieniu wskazano, że okoliczność nieskładania deklaracji i niepłacenia podatku przez podatnika nie może stanowić podstawy do uznania go za podmiot nieistniejący. Podobnie brak możliwości przeprowadzenia kontroli nie może być uznawany za równoznaczny z nieistnieniem przedmiotu tej kontroli tj. kopii wystawionych faktur, tym bardziej, że Urząd Skarbowy znał treść złożonego przez T. B. oświadczenia, z którego wynika co najmniej, że ww. kopie istnieją, a także, że pozostają w dyspozycji wystawcy. Odnosząc się do kwestii wykonania usług przez T. B., pełnomocnik podkreślił, że w trakcie kontroli podatnik przedłożył sporządzone przez T. B. spisy firm przewozowych, natomiast wbrew założeniom poczynionym przez organ pierwszej instancji, samo wskazanie przewoźników nie wiązało się ze strony T. B. z zapewnieniem i zagwarantowaniem zleceniodawcy współpracy ze wskazanymi podmiotami.

Niezależnie od powyższego wskazano na konieczność ustosunkowania się co do mocy obowiązującej § 54 rozp. MF. Z 1997 r., mając na uwadze, że został on wydany na podstawie art. 23 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm. ; dalej jako ustawa o VAT) pozostającym w ocenie strony w sprzeczności z art. 92 ust. 1 oraz art. 217 Konstytucji RP.

Decyzją z dnia 16 września 2002 r., nr IS/PP/PT/82/1090-1092 VAT/01/08, wydaną w trybie art. 233 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej Izba Skarbowa w Gdańsku utrzymała w mocy decyzje organu pierwszej instancji, jako zgodne z prawem.

W sprawie przeprowadzono dodatkowe postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego materiał dowodowy uzupełniono o zebrane przez Urząd Skarbowy informacje i materiały dotyczące prowadzonej przez T. B. działalności gospodarczej oraz o informacje uzyskane od Prokuratury Rejonowej w prowadzonej w stosunku do T.B. sprawie o sygn. akt [...].

Mając na uwadze okoliczność dostarczenia przez stronę oświadczenia T.B., Izba Skarbowa zwróciła się do K.B. o wskazanie adresu pod którym można się z nim skontaktować. W odpowiedzi K. B. wskazała, że jedynym znanym stronie adresem T.B. pozostaje ul. [...]. Przekazane przez Urząd Skarbowy akta sprawy potwierdziły natomiast, że niemożność podjęcia czynności kontrolnych wobec firmy T. B. była spowodowana stwierdzeniem nieistnienia podmiotu pod wskazanym, a niezmiennie używanym przez podatnika adresem. Miejsca pobytu wystawcy zakwestionowanych faktur nie udało się ustalić także Prokuraturze, która w dniu 8 listopada 2000 r. wydała zarządzenie o poszukiwaniu ukrywającego się przed organami ścigania, podejrzanego T. B.. Wobec powyższego organ odwoławczy podkreślił, że w sytuacji gdy z winy wystawcy faktur nie można skontrolować czy wywiązał się on z dokumentacyjnego obowiązku przechowywania kopii faktur, wniosek, że obowiązku tego zaniechano, pozostaje w pełni uprawniony.

Niezależnie od tego organ odwoławczy wskazał, że z samej istoty podatku VAT wynika, iż prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego pozostaje zależne od tego, czy wykazany w fakturze podatek został uprzednio faktycznie zapłacony przez wystawcę faktury. Przyjmując fakturę od zbywcy, który nie uiścił podatku, podatnik nie może tym samym liczyć na ww. odliczenie, niezależnie od tego czy pozostaje on w dobrej, czy złej wierze, ryzyko wyboru nieuczciwego kontrahenta obciąża bowiem nabywcę towaru lub usługi. Izba Skarbowa podkreśliła, że powyższe stanowisko znajduje wyraźne potwierdzenie w treści § 54 ust. 4 pkt 2 i ust. 9 rozp. MF z 1997 r., który w sytuacji braku kopii faktury u wystawcy, dozwala podatnikowi na obniżenie podatku o podatek naliczony, o ile wystawca faktury uwzględnił w deklaracji VAT wykazaną w fakturze sprzedaż i należny podatek. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w przedmiotowej sprawie, ponieważ T. B. zaprzestał składania deklaracji w rozliczeniu podatku VAT począwszy od maja 1996 r. Izba Skarbowa podkreśliła, że z przesłanych przez . Urząd Skarbowy akt podatkowych wynika, że T. B. w latach 1998 - 2000 wystawiał szereg faktur nie składając jednocześnie żadnych deklaracji podatkowych zarówno dla podatku od towarów i usług jak i podatku dochodowego od osób fizycznych. W aktach podatkowych T. B. znajdują się liczne pisma Urzędów Skarbowych z terenu całego kraju z prośbę o przeprowadzenie kontroli krzyżowych w zakresie faktur wystawionych różnym odbiorcom przez T. B.. Izba Skarbowa podkreśliła, że z uwagi na ilość ww. faktur, rozległy teren działalności T. B., różnorodność branż oraz zakresów przedmiotowych fakturowanych usług oraz okoliczność braku zatrudnienia jakichkolwiek pracowników, organ podatkowy pierwszej instancji zasadnie przyjął, że ww. faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. Jednakże w ocenie Izby Skarbowej okoliczność tą należy uznać jako mającą wtórne znaczenie dla przedmiotowej sprawy wobec wcześniejszych ustaleń odnoszących się do braku potwierdzenia kopii faktur u sprzedawcy oraz prawno-podatkowej fikcyjności podatnika.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. B. wniosła o uchylenie decyzji Izby Skarbowej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że wbrew twierdzeniom organów podatkowych pojęcie nieistniejącego podmiotu nigdy nie może znaleźć zastosowania wobec prowadzących działalność gospodarczą osób fizycznych. Podtrzymując stanowisko, że okoliczność przekazania kopii faktur wyspecjalizowanej w zakresie rachunkowości jednostce nie oznacza, iż wystawca nie dysponuje tymi kopiami, pełnomocnik zakwestionował jednocześnie zasadność dokonanej przez Izbę Skarbowa łącznej interpretacji ust. 4 pkt 2 i ust 8 § 54 rozp. MF z 1997 r. zakładającej, że nabywca nie ma prawa do obniżenia podatku należnego, gdy wystawca nie tylko nie posiada kopii faktur ale także nie uwzględnił wykazanej w nich sprzedaży w deklaracji VAT-7. Z treści ust. 9 § 54 jednoznacznie wynika, że miedzy nim a ust. 4 pkt 2 istnieje stosunek alternatywny, ponieważ uwzględnienie wykazanej w fakturze sprzedaży i podatku należnego w deklaracji VAT, wyklucza stosowanie ust. 4 pkt 2.

Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 14 listopada 2005 r. K. B. wystąpiła do Sądu o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 17 kwietnia 2003 r. nr [...] oraz z dnia 8 sierpnia 2003 r. nr [...] na okoliczność wykazania, że zakwestionowane faktury dokumentowały czynności faktycznie dokonane przez T.B.. Strona skarżąca wskazała, że ww. decyzje zostały wydane w postępowaniach, w których Urząd Skarbowy, odmiennie niż w przedmiotowej sprawie, przeprowadził dowód z przedłożonych przez podatnika opracowań wykonanych przez T. B. i na tej podstawie uznał, że wystawione przez T. B. faktury dokumentowały rzeczywiście wykonane przez niego usługi. W piśmie tym wniesiono także o przeprowadzenie dowodu z materiałów dochodzenia prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową pod sygn. akt Ds. [...]

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 18 stycznia 2006 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wskazał, że T. B. jest podatnikiem wystawiającym faktury, których kopii nie można odnaleźć w żadnym postępowaniu podatkowym w tym w sprawach o sygn. I SA/Gd 1572/03, I SA/Gd 1573/03, I SA/Gd 1574/03, I SA/Gd 1595/03, I SA/Gd 1049/03, I SA/Gd 1050/03, I SA/Gd 1051/03, I SA/Gd 1052/03, natomiast w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1881/01 WSA uznał, że kopie faktur wystawionych przez T.B. nie istnieją. W związku z ww. oświadczeniem Sąd postanowił dopuścić dowód z przedmiotowych akt w terminie publikacyjnym.

Zgodnie z art. 97 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga K. B. nie zasługuje na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się do ustalenia czy organy podatkowe zasadnie uznały, że skarżąca nie miała podstaw do obniżenia w miesiącach maj, lipiec oraz październik 1999 r. podatku należnego o podatek naliczony wykazany w fakturach VAT wystawionych przez T. B. za wykonanie usług badania rynku (tj. fakturze VAT nr 47/99 z dnia 30 kwietnia 1999 r. na kwotę 6.500 zł, fakturze VAT nr 83/99 z dnia 30 lipca 1999 r. na kwotę 14.500 zł oraz fakturze VAT nr 168/99 z dnia 12 października 1999 r. na kwotę 23.000 zł).

Wynikające z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy zakupie towarów i usług stanowi podstawowe uprawnienie podatnika VAT. Skorzystanie z tego uprawnienia pozwala na określenie zobowiązania podatkowego jako stanowiącego różnicę pomiędzy kwotą podatku należnego od dokonanej przez podatnika sprzedaży towarów za dany okres rozliczeniowy a sumą kwot podatku naliczonego temu podatnikowi w tym miesiącu, lub miesiącu poprzednim, wynikającą z dokumentów stwierdzających nabycie towarów i usług. Wskazać jednak należy, że ww. uprawnienie może podlegać wyłączeniu z mocy prawa, a z drugiej strony jego powstanie pozostaje uzależnione od szeregu ściśle określonych w przepisach prawa warunków, a tym samym podatnik, chcący z tego uprawnienia skorzystać, musi wykazać, że warunki te spełnił. Wskazane wyłączenia jak i warunki nabycia ww. uprawnienia w pierwszej kolejności odnajdujemy przede wszystkim w samej ustawie o VAT. Jednocześnie jednak na mocy zawartego w art. 23 tej ustawy upoważnienia ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia w drodze rozporządzenia m.in. listy towarów i usług lub przypadków, w których nabycie towarów lub usług nie uprawnia do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, stały się one także materią regulacji aktów rangi podustawowej. Tak też w niniejszej sprawie podstawę wyrokowania stanowią przepisy, wydanego na podstawie ww. upoważnienia, rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, tj. § 54 ust. 4, określający przypadki w których posiadane przez podatnika faktury nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Kwestionując przedmiotowe faktury organy podatkowe wskazały, że utrata przez podatnika prawa do ww. odliczenia zaistniała po pierwsze z uwagi na okoliczność wystawienia faktur przez podmiot nieistniejący (§ 54 ust. 4 pkt 1 a), po drugie z uwagi na brak kopii faktury u wystawcy (§ 54 ust. 4 pkt 2) oraz z uwagi na okoliczność, że ww. faktury dokumentowały czynności, które w ocenie organów podatkowych nie zostały w rzeczywistości dokonane (§ 54 ust. 4 pkt 5a). Mając na uwadze powyższe, podkreślenia wymaga, że organy podatkowe oparły się o trzy odrębne względem siebie przesłanki przesadzające o niemożności dokonania przez podatnika skutecznego obniżenia podatku należnego. Zaistnienie każdego z ww. przypadków z osobna stanowi wystarczającą podstawę dla zakwestionowania posiadanych przez podatnika faktur i może stanowić samodzielną podstawę rozstrzygnięcia danej sprawy.

Sąd nie podziela jednocześnie stanowiska strony skarżącej wskazującego na dokonanie przez organy podatkowe błędnej wykładni ust. 4 pkt 2 i ust. 9 analizowanego przepisu. Jak wskazano wyżej zgodnie z wolą ustawodawcy w przypadku, gdy nabywca posiada fakturę lub fakturę korygującą nie potwierdzoną kopią u sprzedawcy, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Stosownie do dyspozycji ust. 9 § 54 rozp. MF z 1997 r. przepis ten nie znajduje jednak zastosowania w przypadku gdy wystawca faktury uwzględnia wykazaną w niej sprzedaż i podatek należny w deklaracji dla podatku od towarów i usług. Wobec konstrukcji powyższej regulacji nie budzi więc jakichkolwiek wątpliwości, że dla zakwestionowania faktury niepotwierdzonej kopią u wystawcy, każdorazowo konieczne pozostaje stwierdzenie okoliczności, czy pomimo niezachowania obowiązku dokumentacyjnego, wystawca ujął dokonaną sprzedaż i należny od niej podatek w złożonej deklaracji VAT.

Jednocześnie wskazać należy, że § 54 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia jest zgodny z Konstytucją o czym przesądził Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z dnia 16 czerwca 1998 r. sygn. akt. U 9/97, w którym orzeczono o konstytucyjności ww. ust. 4 pkt 2 analizowanego przepisu.

Wobec powyższego Sąd w sprawie niniejszej uznał podjęte przez organy podatkowe rozstrzygnięcie za prawidłowe i w pełni uzasadnione. W pierwszej kolejności wskazać bowiem należy, że wystarczającą podstawą dla zakwestionowania dokonanego przez skarżącą rozliczenia pozostawało już samo stwierdzenie okoliczności niezapłacenia podatku przez zbywcę przy braku kopii faktury u niego. Jak wynika bowiem z zebranego w sprawie materiału dowodowego, począwszy od 1996 r. wystawca faktur – T. B., pozostając w dalszym ciągu podatnikiem VAT, zaprzestał składania comiesięcznych deklaracji podatkowych, w tym niewątpliwie nie złożył on deklaracji VAT - 7 za miesiące maj, lipiec i październik 1999 r. i nie uiścił podatku za te okresy rozliczeniowe.

Sąd w pełni podziela stanowisko organów podatkowych, że znajdujące się w posiadaniu skarżącej oryginały faktur nie zostały potwierdzone kopią u wystawcy. Wbrew twierdzeniom skargi, obiektywnie istniejąca niemożność przeprowadzenia krzyżowej kontroli podatkowej u wystawcy faktur, pozostaje okolicznością przemawiającą na niekorzyść podatnika. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu wielokrotnie podejmowano działania w celu dotarcia do T. B., natomiast ich bezskuteczność pozostawała niezawiniona przez organy podatkowe. Pomimo niemożności skontrolowania wystawcy faktur, działania te pozwoliły jednak na ustalenie i wyjaśnienie szeregu okoliczności dotyczących prowadzonej przez T. B. działalności, w tym w szczególności wskazanego wyżej faktu zaniechania wypełniania podstawowych obowiązków podatnika VAT oraz faktu ukrywania się przed organami podatkowymi i organami ścigania, skutkującego brakiem możliwości stwierdzenia posiadania kopii wystawionych faktur, gdzie zawinione przez wystawcę działanie spowodowało utrudnienie i przedłużenie nie tylko przedmiotowego postępowania, ale także postępowań toczących się wobec samego T. B. jak i innych niż skarżąca odbiorców świadczonych przez niego usług. W tym miejscu wskazać należy, że choć zgodnie z ogólną regułą dowodową, wynikającą z art. 122 oraz art. 187 § 1 ordynacji podatkowej, to na organie podatkowym ciąży obowiązek zebrania materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia danej sprawy, Sąd podziela jednocześnie stanowisko wyrażone m.in. w wyroku NSA z dnia 20 maja 1998 r., sygn. akt I SA/Ka 1605/96 czy w wyroku NSA z dnia 1 czerwca 1999 r., sygn. akt III SA 5688/98, w których wskazano, iż zasada ta nie jest jednak całkowicie nieograniczona w związku z istnieniem obowiązku współdziałania podatnika z organem. W omawianym zakresie możemy więc mówić o koniecznym obowiązku współdziałania organu i podatnika w dochodzeniu do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. W przedmiotowej sprawie organy podatkowe niewątpliwie poszukiwały środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony. Skoro bowiem zgodnie ze stanowiskiem skarżącej wystawca faktur znajdował się w posiadaniu ich kopii, dążność organów do przeprowadzenia kontroli krzyżowej pozwoliłaby na jednoznaczne potwierdzenie tego stanowiska. Wobec całokształtu ustalonych w toku postępowania okoliczności organy podatkowe uzyskały natomiast w ocenie Sądu uzasadnione podstawy do przyjęcia stanowiska przeciwnego tj., że zakwestionowane faktury nie zostały potwierdzone kopią u wystawcy. Zasadność tego założenia potwierdzają m.in. zaistniałe w sprawie wątpliwości co do należytego wywiązania się skarżącej z ww. obowiązku współdziałania. Przyjmując na podstawie przedłożonego w postępowaniu pisemnego oświadczenia wystawcy faktur, że skarżąca musiała pozostawać z nim w kontakcie, organ zwrócił się do K. B. o wskazanie jego adresu. W odpowiedzi skarżąca wskazała natomiast adres, co do którego uprzednio już ustalono, że T. B. nie pozostaje pod nim osiągalny. Po drugie wskazany przez wystawcę faktur fakt przekazania ich kopii do bliżej nieokreślonej firmy rachunkowej, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, potwierdza, że T. B. nie znajdował się w ich posiadaniu, pozostaje ono bowiem ze swej istoty związane z fizycznym władaniem daną rzeczą. Przede wszystkim wskazać jednak należy, że dopuszczone w niniejszym postępowaniu jako dowód akta spraw I SA/Gd 1572/03, I SA/Gd 1573/03, I SA/Gd 1574/03, I SA/Gd 1595/03, I SA/Gd 1049/03, I SA/Gd 1050/03, I SA/Gd 1051/03, I SA/Gd 1052/03 potwierdziły, że brak możności przeprowadzenia kontroli podatkowej prowadzonej przez T. B. firmy wiąże się z wieloma postępowaniami toczącymi się wobec jego różnorodnych kontrahentów, a tym samym, że w istocie z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą nieodłącznie wiąże się problem dokonywania odliczeń podatku wykazanego w fakturach, których kopii nie można odnaleźć. Skala zaistniałego w tym zakresie zjawiska tym bardziej przemawia więc za słusznością przyjętego przez organy podatkowe, a potwierdzonego jednocześnie w orzecznictwie Sądu, stanowiska, że w sytuacji, gdy z winy wystawcy faktur nie można skontrolować, czy wywiązał się on z dokumentacyjnego obowiązku zachowania kopii wystawionych faktur, istnieją podstawy do przyjęcia niewywiązania się z tego obowiązku. Jak słusznie wskazały bowiem organy podatkowe, możliwość sprawdzenia okoliczności wymaganej przez prawo pozostaje elementem realizacji tego obowiązku.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.