Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1096/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 200
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 200
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie WSA Iwona Kosińska( spr.) WSA Monika Sawa Protokolant referent stażysta Wiktoria Sosnowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2019 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Rozwoju na rzecz [...] kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej Urzędu Spraw Wewnętrznych [...] z dnia [...] maja 1965 r. o przyznaniu odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości położonej w Poznaniu.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej Urzędu Spraw Wewnętrznych [...] z dnia [...] maja 1965 r. nr [...] przyznającego odszkodowania w kwocie [...] za wywłaszczenie z nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] z działki [...] o powierzchni [...] - połowę oraz z działki [...] o powierzchni [...] - połowę.

Stronami postępowania są następcy prawni osób, na rzecz których przyznano odszkodowanie, tj. [...].

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, [...] złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu podniosła m.in., że orzeczenie przyznające odszkodowanie z dnia [...] maja 1965 r. zostało skierowane do [...], która zmarła przed wszczęciem postępowania.

Rozpatrując wniosek, Minister Inwestycji i Rozwoju stwierdził, że nie może on zostać uwzględniony. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ nadzoru wyjaśnił, że tryb i zasady postępowania z wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej wynika z art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Kwestionowane orzeczenie Prezydium Rady Narodowej Urzędu Spraw Wewnętrznych [...] z dnia [...] maja 1965 r. o przyznaniu odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości wydane zostało na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (t.j. z 1961 r. Dz. U. Nr 18, poz. 94). Organ nadzoru przywołał treść art. 6 ust. 4, art. 8 ust. 6 pkt 3 i ust. 11, art. 22 ust. 1 i ust. 2, art. 28 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Organ dokonał szczegółowej analizy powołanych przepisów i ich zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W wyniku dokonanej analizy organ nadzoru stanął na stanowisku, że:

- zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym brak biegłych na rozprawie stanowi naruszenie prawa, niemniej nie może być oceniany w kategoriach rażącego naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie biegły, pomimo że nie brał udziału w rozprawie, uczestniczył w postępowaniu odszkodowawczym poprzez sporządzenie operatu szacunkowego, który został przedstawiony na rozprawie odszkodowawczej. Przyznanie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość nastąpiło w oparciu o stawki ujęte w opinii szacunkowej biegłego z dnia [...] maja 1963 r. Fakt, że elaborat szacunkowy został sporządzony przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego, a organ wywłaszczeniowy nie powołał w toku postępowania biegłego, nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie;

- zgodnie z ówcześnie obowiązującym zarządzeniem Ministra Rolnictwa z dnia 24 września 1962 r. w sprawie cen, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych (M. P. Nr 72, poz. 335) stawka za grunt orny klasy I w strefie miejskiej wynosiła 3,60 zł/m2. Zatem wysokość odszkodowania obliczono poprzez proste działanie matematyczne, tj. przemnożenie wielkości wywłaszczonej powierzchni ([...]) poprzez wysokość stawki 3,60 zł. Wartość parkanu o powierzchni [...] oszacowano na kwotę [...], przyjmując koszt jego odtworzenia wynoszący [...] oraz zmniejszając go o stopień zużycia, który określono na 50%. Z uwagi na fakt, że wywłaszczona nieruchomość należała w połowie do Skarbu Państwa, kwotę odszkodowania w wysokości [...] ustalono w wyniku podzielenia wartości odszkodowania za grunt - [...], jak i wartości odszkodowania za parkan z desek - [...] na pół. Taka też kwota została przyznana kwestionowanym orzeczeniem odszkodowawczym;

- zgodzić należy się ze skarżącą, iż decyzja powinna być wydana w stosunku do aktualnego na datę wywłaszczenia właściciela nieruchomości, jednak należy także uwzględnić racje ekonomiczne lub gospodarcze, które decyzja wywołała, oraz ustalić, czy rzeczywiście stwierdzone naruszenia mają znacznie większą wagę niż stabilność ostatecznego rozstrzygnięcia administracyjnego;

- skoro przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. z jednej strony dopuszczały możliwość wywłaszczania nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawny, a z drugiej strony nakazywały wskazać osobę uprawnioną do otrzymania odszkodowania, oznacza to, że przepisy ustawy wywłaszczeniowej były w tym zakresie niejednoznaczne. Natomiast wątpliwości interpretacyjne związane z wykładnią przepisu nie mogą stanowić podstawy stwierdzenia nieważności. Aktualni w dacie wywłaszczenia nieruchomości spadkobiercy zmarłej [...] nie dopełnili obowiązku ujawnienia się w księdze wieczystej, co skutkowało koniecznością ustalenia odszkodowania na rzecz spadkobierców wymienionych w orzeczeniu spadkowym. Ewentualne negatywne konsekwencje zaniedbania tego obowiązku obciążać powinny przede wszystkim ówczesnych, nieujawnionych w księdze wieczystej właścicieli nieruchomości. Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. nie precyzowała, kogo należało umieścić w decyzji jako uprawnionego do otrzymania odszkodowania w sytuacji, gdy za pomocą dostępnych źródeł nie można było ustalić aktualnego właściciela nieruchomości. Wpisanie jako uprawnionych do odszkodowania spadkobierców właściciela hipotecznego nieruchomości, w sytuacji gdy osoba ta zmarła, należy uznać za korzystne dla następców prawnych tej osoby. Spadkobiercy mogli bowiem odebrać przyznane odszkodowanie po przedstawieniu prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku. Organ odszkodowawczy procedował w sytuacji, gdy wystąpił nieaktualny stan prawny nieruchomości, bowiem postępowanie spadkowe po zmarłej [...] zostało przeprowadzone dopiero w 2006 r., natomiast organ odszkodowawczy poprzez obwieszczenie skierował informację do osób uprawnionych o wszczęciu postępowania i terminie rozprawy odszkodowawczej, a także skierował zawiadomienie bezpośrednio do potomków spadkodawcy, co nie stanowi w ogóle naruszenia przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r.;

- zaskarżona decyzja odszkodowawcza została wydana kilkadziesiąt lat temu. Nie można zatem przy ocenie legalności decyzji z 1965 r. stosować standardów i wymagań analogicznych do wymaganych obecnie.

Podsumowując, Minister stwierdził, że nie doszło w przedmiotowym postępowaniu odszkodowawczym do naruszenia przepisów ustawy wywłaszczeniowej z dnia 12 marca 1958 r., bowiem nieruchomość została wyceniona przez biegłego rzeczoznawcę, a operat stał się podstawą do ustalenia wysokości odszkodowania w decyzji odszkodowawczej. Nie stwierdzono również, aby badane orzeczenie Prezydium Rady Narodowej Urzędu Spraw Wewnętrznych [...] naruszało pozostałe przesłanki określone w art. 156 § 1 kpa. W ocenie Ministra zasada praworządności nie uzasadnia rozwiązania prawnego umożliwiającego stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, gdy decyzja ta korzystała przez kilkadziesiąt lat z domniemania zgodności z prawem, wywołuje skutki polegające na nabyciu prawa lub ukształtowaniu ekspektatywy nabycia praw przez jej adresatów, a dodatkowo przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji ma charakter niedookreślony i jej wykładnia ukształtowała się w orzecznictwie na długo po wydaniu decyzji. Nie służyłoby to realizacji zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasady pewności prawa, wynikających z art. 2 Konstytucji (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/13). Wobec powyższego utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r.

Na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] maja 2018 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła [...]. W uzasadnieniu zarzuciła zaskarżonej decyzji rażące naruszenie prawa - art. 7, art. 7 b § 1, art. 77 § 1 i § 4, art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 8 kc w związku z art. 30 § 1 kpa i art. 23 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości z dnia 12 marca 1958 r., w związku z art. 8-9, art. 20-21 i art. 64 Konstytucji.

W obszernym uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów. Podkreśliła, że orzeczenie odszkodowawcze zostało skierowane do osób zmarłych, czyli [...] oraz [...] zmarłego w 1932 r. W ocenie skarżącej Minister w obu decyzjach administracyjnych dokonał uproszczonej analizy kwestii zarzucanej przez skarżącą orzeczeniu odszkodowawczemu nieważności prowadzonego postępowania administracyjnego, wobec braku uczestnictwa w nim [...]. Wszelkie twierdzenia Ministra abstrahują od faktu, że ta wada formalna postępowania, niezależnie od tego, czy była wynikiem zaniedbań proceduralnych ze strony organu wydającego kwestionowane orzeczenie, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa i jako taka wymaga wyeliminowania z obrotu prawnego. Skarżąca podkreśliła, że do zmarłych kierowane były nie tylko stosowne pisma i zawiadomienia, w tym o rozprawie administracyjnej, ale również kwestionowane orzeczenie o odszkodowaniu za wywłaszczenie przedmiotowej nieruchomości. Do osoby zmarłej kierowane było również źródłowe orzeczenie o wywłaszczeniu przedmiotowej nieruchomości, co do którego decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2011 r. oraz decyzją Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r. stwierdzono, że orzeczenie to zostało wydana z naruszeniem prawa, gdzie jednym z głównych zarzutów wobec orzeczenia o wywłaszczeniu tej właśnie nieruchomości był fakt prowadzenia postępowania wywłaszczeniowego wobec zmarłej w dniu [...] lutego 1962 r. [...]. Decyzje te były nieskutecznie kwestionowane przez stronę postępowania - Miasto [...] i Prezydenta [...] wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn. akt 404/15 oddalił bowiem złożone w tej sprawie skargi.

Mając powyższe na uwadze, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r., a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2018 r. Dz. U. poz. 1302 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zgodnie z jego treścią organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przede wszystkim wyjaśnić zatem należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od generalnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 kpa, zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne, wzruszenie tych decyzji może zaś nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa oraz czy nie zachodzą przesłanki negatywne do stwierdzenia nieważności, o których mowa w tym przepisie. Oznacza to, że obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 kpa. W tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest natomiast władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może czynić w postępowaniu zwykłym (w tym odwoławczym). Skoro zaś stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych zawartej w art. 16 § 1 kpa, może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Taka zaś sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Przykładem wydania decyzji z rażącym naruszenia prawa jest bowiem prowadzenie postępowania administracyjnego w stosunku do osoby zmarłej i uczynienie z niej adresata wydanej decyzji. Obowiązek prawidłowego ustalenia, na każdym etapie postępowania administracyjnego, kręgu stron postępowania administracyjnego ma, w świetle art. 156 § 1 kpa, szczególne znaczenie, także z tego powodu, że jego naruszenie stanowi przesłankę, która uzasadnia stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia dotkniętego taką kwalifikowaną wadą postępowania. W razie śmierci strony w toku postępowania administracyjnego organ prowadzący postępowanie powinien rozważyć, czy uprawnienia lub obowiązki, których dotyczy postępowanie, mają charakter osobisty czy rzeczowy lub majątkowy. Podstawową regułą postępowania administracyjnego jest jego prowadzenie wobec osób żyjących, a w konsekwencji doręczanie wyłącznie takim osobom decyzji. Jeżeli zaś organ administracji skierował decyzję do osoby zmarłej, to wadliwość takiej decyzji pozwala na ewentualne jej uchylenie, jeżeli jest ona badana w trybie odwoławczym, jeśli zaś decyzja taka posiada już przymiot ostateczności, organowi dokonującemu kontroli prawidłowości wydania takiej decyzji pozwala na stwierdzenie nieważności takiego rozstrzygnięcia. Skierowanie decyzji do zmarłej strony, tj. osoby, która w danym momencie nie miała już przymiotu strony, jest wadliwością decyzji, która nie podlega konwalidacji. Jak podkreśla się w orzecznictwie i doktrynie prowadzenie postępowania administracyjnego w stosunku do osoby zmarłej i wydanie decyzji ocenione być musi jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Charakter strony przysługujący osobie fizycznej wygasa bowiem z jej śmiercią. Oznacza to, że w stosunku do osób zmarłych nie można wszczynać postępowań i wydawać decyzji. Skoro doszło do wydania decyzji w stosunku do osoby zmarłej, należy przyjąć, że są one obarczone wadą nieważności i powinny być usunięte z obrotu prawnego, aby nie wywoływały skutków prawnych (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 27 kwietnia 1983 r. sygn. akt II SA 261/83, 14 listopada 2001 r. sygn. akt I SA 2462/99, 9 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 140/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 1973/05). Nie ma przy tym znaczenia, czy prowadząc postępowanie, organy wiedziały, że osoba ta nie żyje, czy też takiej wiedzy nie posiadały. Powinny bowiem w sposób prawidłowy, na każdym etapie postępowania, ustalić krąg podmiotów mających interes prawny w uczestniczeniu w postępowaniu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd orzekający stwierdził, że jak wynika z akt sprawy, zaskarżone orzeczenie Prezydium Rady Narodowej Urzędu Spraw Wewnętrznych [...] z dnia [...] maja 1965 r. o przyznaniu odszkodowania za wywłaszczenie przedmiotowej nieruchomości wydane na podstawie przepisów ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (t.j. z 1961 r. Dz. U. Nr 18, poz. 94) skierowane zostało m.in. do [...] zmarłej dnia [...] lutego 1962 r. oraz [...] zmarłego dnia [...] października 1932 r., a zatem przed wydaniem w dniu 22 maja 1965 r. kwestionowanego orzeczenia. Oznacza to, że powyższe rozstrzygnięcie, którego adresatami są m.in. [...] oraz [...], zostało skierowane do osób zmarłych, a więc takich, które nie mogły już mieć w tym postępowaniu statusu strony w rozumieniu art. 28 kpa. W tej sytuacji uczestnikami postępowania i adresatami kwestionowanego orzeczenia winni być następcy prawni zmarłych. Fakt, że okoliczność śmierci tych osób nie była prawdopodobnie znana organowi w dacie wydawania orzeczenia, nie zmienia jednak faktu, że zaskarżone rozstrzygnięcie skierowane zostało do osób już nieżyjących. Koniecznym elementem każdego postępowania administracyjnego są jego podmioty. Osoba fizyczna może być stroną postępowania, jeżeli ma zdolność do bycia podmiotem praw i obowiązków, a zatem jeżeli ma zdolność prawną. Zdolność prawną należy oceniać według przepisów prawa cywilnego. Zgodnie z art. 8 kodeksu cywilnego zdolność prawna osoby fizycznej powstaje z chwilą narodzin, a kończy się z chwilą śmierci. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że zmarły, jako osoba niemająca zdolności prawnej, nie może być podmiotem praw i obowiązków z zakresu prawa administracyjnego, a skoro tak to w stosunku do takiej osoby nie można ani wszcząć, ani prowadzić postępowania, jak również nie można skierować do niej podjętych rozstrzygnięć. Jeżeli zaś w trakcie postępowania administracyjnego strona utraciła zdolność prawną (np. na skutek śmierci), to organy zobowiązane są podjąć stosowne czynności procesowe mające na celu ustalenie kręgu osób, które należy wezwać do udziału w sprawie jako następców prawnych zmarłej strony. W rozpoznawanej sprawie uczestnikami postępowania administracyjnego i adresatami zaskarżonego orzeczenia winni być zatem następcy prawni zmarłych osób.

Oznacza to, że kontrolowane postępowanie odszkodowawcze zostało przeprowadzone wadliwie, a wadliwość ta daje podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego orzeczenia (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Skoro w przedmiotowej sprawie doszło do wydania decyzji w stosunku do osoby zmarłej, to należy przyjąć, że jest ona obarczona wadą nieważności. Skierowana ona została bowiem do osoby niebędącej stroną w sprawie. W powołanym powyżej orzecznictwie sądów administracyjnych, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, ugruntowany jest już pogląd, że skierowanie decyzji do osoby zmarłej, która w chwili wydania decyzji nie miała już przecież przymiotu strony, jest wadliwością decyzji powodującą stwierdzenie jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Przy tym podkreślić należy, że kwestionowane postępowanie odszkodowawcze nie było prowadzone na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, co zdaje się sugerować organ nadzoru w uzasadnieniu wydanej decyzji. Orzekając w niniejszej sprawie, Sąd wziął również pod uwagę, że w stosunku do orzeczenia o wywłaszczeniu przedmiotowej nieruchomości stanowiącego podstawę do wydania zakwestionowanego orzeczenia odszkodowawczego, które także zostało skierowane do osób zmarłych, organ nadzoru decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. oraz decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. stwierdził, że orzeczenie to zostało wydane z naruszeniem prawa. Prawidłowość tego rozstrzygnięcia organu nadzoru została potwierdzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn. akt 404/15.

W tej sytuacji organ nadzoru rozpozna ponownie sprawę, mając na względzie dokonaną przez Sąd w niniejszej sprawie oraz w wyroku z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn. akt 404/15 ocenę prawną dotyczącą rażącej wadliwości wydania i skierowania przez organ rozstrzygnięcia do osoby zmarłej. Następnie biorąc pod uwagę wymogi określone w art. 107 § 3 kpa oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2018 r. Dz. U. poz. 1302 ze zm.), organ przedstawi swoje stanowisko w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, które winno odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego do prawidłowo ustalonej sytuacji faktycznej zaistniałej w rozpatrywanej sprawie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2018 r. Dz. U. poz. 1302 ze zm.) orzekł jak w sentencji.