Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1022/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-11-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6071 Trwały zarząd nieruchomościami
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 9 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Prokuratora Okręgowego w Łodzi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Prokuratora Okręgowego w Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu nieruchomością p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] orzekającą o aktualizacji opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu sprawowanego przez Prokuraturę Okręgową w Ł. nieruchomością będącą własnością Skarbu Państwa, położoną w Łodzi przy ul. A 152, oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr 32/1 o pow. 0,3390 ha.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Prokurator Okręgowy w Ł., w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając go narażeniem strony skarżącej będącej jednostką budżetową na poniesienie nienależnej opłaty rocznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270), dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazana regulacja prawna wylicza wyczerpująco przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, a inicjatywa do wykazywania tych okoliczności przysługuje stronie skarżącej (zob. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 roku, FZ 138/04, dostępnie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z powyższego wynika, że strona wnioskująca o wstrzymanie wykonania decyzji powinna określić, na jaką konkretnie szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może ją narazić wykonanie aktu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego albo powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Z analizy akt sprawy, w żaden sposób nie wynika, że wykonanie decyzji w części dotyczącej opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu nieruchomością mogłoby narazić stronę skarżącą na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona zaś, na której spoczywa obowiązek wnikliwego uzasadnienia wniosku, przywołała jedynie argument o niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem, co może stanowić motyw wniesienia skargi do sądu administracyjnego, którego racjonalność znajdzie uzasadnienie w orzeczeniu kończącym postępowanie przed sądem administracyjnym. Takie uzasadnienie wniosku w żaden sposób nie przekonuje Sądu do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej jakim jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Także forma organizacyjna podmiotu wnoszącego skargę – jednostka budżetowa – sama w sobie nie stanowi przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.

a.tp.