Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 120/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1-3 art. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1551
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
article: par. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 351
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności  bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu
article: art. 7 art. 77
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 181 poz 48  art. 19 ust. 2
law: Rozporzadzenie Delegowane Komisji UE Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013  w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych  mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), , Protokolant sekretarz sądowy Ewa Zawal, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] grudnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015 oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n.

Skarżoną decyzją z [...] grudnia 2016 r. (nr [...]), po rozpatrzeniu odwołania J. G. (dalej: rolnik, strona, skarżący), Dyrektor Oddziału Regionalnego (dalej: Dyrektor OR) Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) we W. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego (dalej: Kierownik BP) ARiMR w D. z [...] września 2016 r. (nr [...]), mocą której rolnikowi na rok 2015: odmówiono przyznania Jednolitej Płatności Obszarowej (dalej: JPO) i nałożono sankcję, odmówiono przyznania płatności redystrybucyjnej i nałożono sanację, przyznano płatność za zazielenienie. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: K.p.a.), art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1512) i art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn.: Dz. U. z 2015, poz. 1551 ze zm. - dalej: ustawa o płatnościach).

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że - [...] czerwca 2015 r. - rolnik wystąpił z wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2015. W sekcji VII wniosku Oświadczenie

o powierzchni działek ewidencyjnych zadeklarował 22 działki ewidencyjne, natomiast

w sekcji VIII Oświadczenie o sposobie wykorzystywania działek wskazał do JPO oraz płatności za zazielenienie działki rolne o łącznej powierzchni 21,37 ha. Do wniosku dołączył oznaczone załączniki graficzne.

Kierownik BP - decyzją z [...] kwietnia 2016 r. - odmówił rolnikowi na rok 2015 przyznania JPO i nałożył sankcję (9.142,06 zł), płatności redystrybucyjnej i nałożył sankcję (3.429,93 zł) oraz przyznał płatność za zazielenienie (371,26 zł). Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym - decyzją z [...] lipca 2016 r. - Dyrektor ARiMR uchylił w/w decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powodem uchylenia była konieczność weryfikacji powierzchni ewidencyjno-gospodarczej w terenie. Powołaną na wstępie decyzją z [...] września 2016 r., po powtórnym rozpatrzeniu sprawy, Kierownik BP odmówił stronie na rok 2015 przyznania JPO i nałożył sankcję (7.994,19 zł), odmówił przyznania płatności redystrybucyjnej i nałożył sankcję (2.999,28 zł) oraz przyznał płatność za zazielenienie (1.141,16 zł). Uznał przy tym stronę za rolnika uczestniczącego w systemie dla małych gospodarstw. W odwołaniu, rolnik zarzucił naruszenie: art. 7, art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a., przez niepełne ustalenie stanu faktycznego; art. 138 § 1, art. 156 § 1, art. 6, art. 7, art. 77

i art. 80 K.p.a., poprzez przyjęcie, że działki rolne A i E to pole golfowe a działka D to nieużytek, przez co wykluczono z płatności 17,62 ha pomimo zachowania kultury rolnej związanej z produkcją rolną. Wskazał ponadto, że organ I instancji nie podjął kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz błędnie ustalił

(w oparciu o wadliwe postępowanie dowodowe), że posiada on pole golfowe zamiast gruntów o przeznaczeniu rolniczym, zwłaszcza że uprawia grunty a zebrane siano sprzedaje okolicznym rolnikom bądź przeznacza je na naturalny nawóz. Skarżoną decyzją, Dyrektor OR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniał, że - zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach - JPO, płatność za zazielenienie i płatność dodatkowa (płatności obszarowe), są przyznawane do powierzchni działki rolnej: 1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych "kwalifikującymi się hektarami"; 2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku,

w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności; 3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha; 4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar,

o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a/ rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków

o przyznanie płatności. Dalej, Dyrektor OR powołał przepisy regulujące zasady prowadzenia kontroli wniosków o przyznanie pomocy i wniosków o płatności. Organ odwoławczy podkreślił, że spór dotyczy zasadniczo oceny prawidłowości poczynionych przez organ I instancji ustaleń w zakresie kwalifikowalności powierzchni działek ewidencyjnych A, B, C, D i E, deklarowanych przez rolnika w 2015 r. Wskazał, że rolnik zadeklarował do płatności na działce rolnej A, położonej na kilku działkach ewidencyjnych ([...],[...],[...],[...],[...],[...]), powierzchnię 10,95 ha oraz powierzchnię 3,89 ha na działce rolnej E, położonej również na kilku działkach ewidencyjnych ([...],[...],[...],[...],[...]). Zauważył, że - w wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej i w oparciu o ustalenia kontroli przeprowadzonej w terenie - wykluczono z płatności całą deklarowaną na w/w działkach powierzchnię. Stwierdzono bowiem, że znajdują się na nich pola golfowe, stanowiące powierzchnią nieuprawnioną do otrzymania płatności. Nadto, strona zadeklarowała powierzchnię 3,15 ha na działce rolnej C, położonej na działce ewidencyjnej nr [...], zaś powierzchnia stwierdzona wyniosła 1,41 ha. W przypadku deklarowanej powierzchni 2,16 ha na działce rolnej B, położonej na kilku działkach ewidencyjnych ([...],[...],[...],[...],[...],[...],[...])

oraz działce rolnej D (działka ewidencyjna nr [...]) nie stwierdzono powierzchni do płatności (stwierdzono nieużytek). W/w powierzchnia - jak zauważył organ II instancji - została ustalona w oparciu

o system identyfikacji działek rolnych (tzw. LPIS) oraz zdjęcia, materiały graficzne

i informacje przekazane przez inspektorów terenowych, którzy prowadzili oględziny działek w ramach inspekcji terenowej. Odnośnie spornych działek, organ dokonał ponownej analizy w/w dokumentacji. Uznał, że poczynione w sprawie ustalenia faktyczne są prawidłowe. W ocenie organu odwoławczego, Kierownik BP należycie ustalił stan faktyczny

i zasadnie wykluczył z płatności działki wskazane w raporcie z oględzin działek referencyjnych jako obszary niekwalifikujące się do uzyskania płatności, tj. grunty, na których nie jest prowadzona działalność rolnicza. Organ stwierdził, że odnośnie tychże gruntów nie jest spełniony warunek określony w art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach. Dyrektor OR zauważył, że grunty, na których stwierdzono pola golfowe, jako wykorzystywane głównie do prowadzenia działalności pozarolniczej, nie kwalifikują się do otrzymania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności bezpośrednich

i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz. U. poz. 351 ze zm. - dalej: rozporządzenie z 12 marca 2015 r.). Organ odwoławczy zaakcentował, że w Internecie znajduje się reklama pola golfowego strony, także cennik i oferta. Informacje te - zdaniem organu - dowodzą, że strona prowadzi działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia pola golfowego

a nie jedynie hobbystycznie gra w golfa. Co do przedłożonych przez stronę oświadczeń, zgodnie z którymi osoby je składające odbierają i korzystają z siana po pokosie z gospodarstwa strony, Dyrektor OR podkreślił, że nie sposób zweryfikować, w jakiej ilości i skąd to siano pochodziło. Zaznaczył, że część deklarowanych przez stronę gruntów została uznana (3,75 ha), zatem nie można wykluczyć, że w/w siano pochodziło właśnie z tych powierzchni. Dyrektor OR zauważył ponadto, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, że areał użytkowany rolniczo na omawianych działkach jest inny

od ustalonego obszaru kwalifikowanego do płatności.

W skardze, skarżąc w/w decyzję w całości, skarżący zarzucił tej decyzji:

1) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 K.p.a. i art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach oraz art. 78 § 1 K.p.a., przez nieuzasadnione niedopuszczenie

i nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego d/s rolnictwa, mimo że dowód taki był jedynym środkiem dowodowym umożliwiającym ocenę, czy na działkach zgłoszonych do płatności przez skarżącego prowadzona jest działalność rolnicza, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, ponieważ mogłoby doprowadzić do przyjęcia, że nie zachodziły przeszkody do przyznania skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, tym bardziej, że organy rolne przeprowadziły czynności wyjaśniające w 2016 r., podczas gdy na ich podstawie dokonuje się ustaleń stanu faktycznego działek w okresie roku 2015;

2) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 K.p.a. i art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach w zw. z art. 86 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu

z przesłuchania strony, tj. skarżącego, mimo że niewyjaśnione pozostały fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym okoliczność, czy skarżący prowadzi de facto pozarolniczą działalność, jak również zrelatywizowania okoliczności sprawy do stanu z 2015 r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż mogłoby doprowadzić do przyjęcia, że nie zachodziły przeszkody do przyznania rolnikowi spornych płatności;

3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 K.p.a., przez niepodjęcie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez błędne ustalenie w oparciu o wadliwe postępowanie dowodowe, że skarżący posiada pole golfowe zamiast gruntów o przeznaczeniu rolnym, zwłaszcza, że skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie "pola golfowego", uprawia grunty rolne - łąki,

a zebrane siano sprzedaje okolicznym rolnikom bądź przeznacza na naturalny nawóz;

4) błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na mylnym przyjęciu, że skarżący posiada pole golfowe, pomimo że uprawia on grunty z ich przeznaczeniem poprzez koszenie traw, zaś gra w golfa tylko hobbystycznie na gruntach rolnych, co nie jest zabronione, ani nie szkodzi zasianym trawom;

5) błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez dowolne ustalenie podczas oględzin,

że powierzchnia gruntów jest powierzchnią nieuprawnioną do płatności, podczas gdy grunty są utrzymywane w dobrej kulturze rolnej a płody rolne - w postaci siana

z koszenia traw - są sprzedawane. Tak stawiając zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie w całości obu wydanych

w sprawie decyzji i zasądzenie kosztów. Uzasadnił także swoje stanowisko w sprawie.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor ARiMR wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami

a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja (postanowienie) została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia [art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 817 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.)]. W myśl art. 134 § 1 u.p.p.s.a., rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną. Podkreślenia wymaga, że art. 133 § 1 u.p.p.s.a. stanowi, iż sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy /.../. W ocenie Sądu, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny

i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego

w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. Sąd uznał, że skarżącemu - na 2015 r. - prawidłowo odmówiono przyznania JPO i nałożono sankcję (7.994,19 zł), zasadnie odmówiono przyznania płatności redystrybucyjnej (dodatkowej) i nałożono sankcję (2.999,28 zł) oraz słusznie przyznano płatność za zazielenienie (1.141,16 zł).

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach, sporne w sprawie płatności są przyznawane do powierzchni działki rolnej: 1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych "kwalifikującymi się hektarami"; 2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności; 3)

o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha; 4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a/ rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach

o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. W tym miejscu podkreślić należy, że zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności powierzchnia gruntów stanowi fundamentalną - dla wielkości pomocy finansowej i w ogóle dla możliwości udzielenia tej pomocy - kwestię. Zadeklarowana do pomocy finansowej powierzchnia gruntów określa ciężar finansowy owej pomocy. Wnioskujący o pomoc rolnik, wskazując powierzchnię do płatności, musi zatem czynić to w pełni świadomie, bowiem to on bierze na siebie odpowiedzialność za zgłoszone dane. Tylko rolnik, jako podpisujący wniosek, a także składający oświadczenie

o odpowiedzialności karnej za fałszywe oświadczenia, w wyniku których mógłby uzyskać nienależną korzyść finansową, odpowiada za treść złożonego wniosku

o przyznanie płatności. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że wniosek został podpisany przez skarżącego, zatem to on ponosi odpowiedzialność za jego treść. Zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy należycie ustaliły stan faktyczny

i zasadnie wykluczyły z płatności działki wskazane w raporcie z oględzin działek referencyjnych jako obszary niekwalifikujące się do uzyskania płatności, tj. grunty, na których nie jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c/ rozporządzenia nr 1307/2013 z 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008

i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE L z dnia 20 grudnia 2013 r.), zgodnie z którym działalność taka oznacza utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy. Odnośnie tychże gruntów nie jest bowiem spełniony warunek określony w art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach. Słusznie przyjmuje Dyrektor OR, że grunty, na których stwierdzono pola golfowe, jako wykorzystywane głównie do prowadzenia działalności pozarolniczej, nie kwalifikują się do otrzymania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie

z § 3 rozporządzenia z 12 marca 2015 r. Sąd zauważa, że w oparciu o dostępne materiały fotograficzne (m.in. zdjęcia dołączone do protokołu z oględzin działek referencyjnych) niewątpliwie - wbrew stanowisku skargi - można stwierdzić, że deklarowane przez stronę na działce rolnej A

i E grunty stanowią pole golfowe. Materiały te potwierdzają, że strona prowadzi pole golfowe (np. umieszczona na tych gruntach tablica informacyjna "Profesjonalna nauka gry w golfa", oznaczenie "Parking dla gości"). Zasadnie nie dano wiary sugestiom strony, że w golfa gra ona hobbystycznie, wykorzystując idealnie wykoszone trwałe użytki zielone. Dokumentacja zdjęciowa potwierdza, że na działce rolnej A częściowo występuje pole golfowe, zaś na części tej działki widać wyraźne zachwaszczenia, zakrzaczenia, oczko wodne i tereny rekreacyjne wskazujące na brak utrzymywania gruntów zgodnie z normami. Odnośnie działki rolnej C, położonej na działce ewidencyjnej nr [...], trafnie stwierdzono, że do płatności kwalifikuje się powierzchnia 1,41 ha z deklarowanej 3,15 ha. Na zdjęciach wyraźnie widać tereny nieuprawnione do przyznania płatności (tereny porośnięte wysoką trawą, chwastami i samosiejkami), tj. nieużytkowane rolniczo. Podobnie sytuacja wygląda w odniesieniu do działki rolnej B. Na - przedstawiających stan faktyczny tej działki - zdjęciach widać wyraźnie brak użytkowania rolniczego zgodnie z normami (występuje poprzerastana i zaniedbana roślinności, klasyfikowana jako tereny zachwaszczone i zakrzaczone). Należy zaznaczyć, iż powyższe ustalenia poczyniono z wykorzystaniem systemu identyfikacji działek rolnych, tzw. LPIS (mapy, dokumenty ewidencji gruntów, dane kartograficzne uzyskane z wykorzystaniem technik komputerowego systemu informacji geograficznych, tj. ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych) oraz zdjęć, materiałów graficznych i informacji przekazanych przez inspektorów terenowych, którzy prowadzili oględziny działek w ramach inspekcji terenowej. Słusznie, jako podstawowy dowód, przyjęto protokół z oględzin działek referencyjnych (ustalenia w nim zawarte). Nie bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostaje fakt, że w Internecie znajduje się reklama pola golfowego strony. Co więcej, w zakładce opis pola - plan pola umieszczono zdjęcie poglądowe pola golfowego, odzwierciedlające położenie

i powierzchnię identyczną jak działki ewidencyjne zadeklarowane przez stronę we wniosku (podkreślenie Sądu). Ponadto, na stronie [...], podano informacje dotyczące cennika i oferty. Informacje te - zdaniem Sądu - dowodzą, że strona prowadzi działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia pola golfowego

a nie jedynie hobbystycznie gra w golfa, co słusznie zauważono w skarżonej decyzji. Poza tym, w danych z wpisu w rejestrze REGON Głównego Urzędu Statystycznego widnieje informacja o "A", zarejestrowanym pod adresem D., [...]. Odnosząc się do przedłożonych przez stronę oświadczeń Z. Z., E. S. i Z. P., zgodnie z którymi odbierają

i korzystają oni z siana po pokosie z gospodarstwa strony, to słusznie przyjmuje Dyrektor OR, że nie sposób jest zweryfikować, w jakiej ilości i skąd to siano pochodziło. Zasadnie twierdzi Dyrektor OR, że część deklarowanych przez stronę gruntów została uznana (3,75 ha), zatem nie można wykluczyć, że w/w siano pochodziło właśnie z tych powierzchni. W tym miejscu trzeba zaakcentować, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowi wyłącznie wynik ustaleń poczynionych przez organy rolne. Trafnie zauważył Dyrektor OR, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów sprzeciwiających się ustaleniom organów i potwierdzających, że areał użytkowany rolniczo na spornych działkach jest inny od ustalonego obszaru kwalifikowanego do płatności. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, z zastrzeżeniem zasad

i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W myśl ust. 2 art. 3, w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego, organ administracji publicznej: stoi na straży praworządności (pkt 1), jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (pkt 2). Stosownie do regulacji zawartej w ust. 3 art. 3, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie

z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (podkreślenie Sądu). Zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy rolne w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy, do czego były zobowiązane. Nie sposób natomiast organom tym postawić skutecznie zarzutu naruszenia art. 7, art. 77, art. 78 i art. 86 K.p.a. (w znaczeniu poszukiwania dowodów potwierdzających fakty, z których to spółka wywodzi skutki prawne), z uwagi właśnie na treść art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach. Sąd zauważa, że skarżone rozstrzygnięcia znajdują oparcie w art. 19 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013

w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48), w myśl którego, w przypadku, gdy różnica między obszarem zgłoszonym a obszarem zatwierdzonym przekracza 50%,

w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej ani wsparcia obszarowego. Ponadto, beneficjent podlega dodatkowej karze równej kwocie pomocy lub wsparcia odpowiadającej różnicy między obszarem zgłoszonym

a obszarem zatwierdzonym zgodnie z art. 18. W sprawie powierzchnia zgłoszona stanowiła 21,37 ha, zaś stwierdzona 3,75 ha. Zatem różnica (17,62 ha) znacznie przekracza dopuszczalne 50%. Tym samym, jako chybione, należało ocenić postawione w skardze zarzuty. Reasumując, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja znajduje podstawy

w obowiązującym prawie.

Z tych wszystkich względów - stosownie do dyspozycji art. 151 u.p.p.s.a. - skargę należało oddalić w całości i orzec jak w sentencji wyroku.