Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 529/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 217, 218, 219 K.p.a.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi P.P., B. P. na postanowienie W. Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie wydania zaświadczenia o żądanej treści 1. oddala skargę, 2. umarza postępowanie w zakresie skargi P. P.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia (...) r. B. i P. P. powołując się na art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 K.p.a. wystąpili z wnioskiem o wydanie zaświadczenia dotyczącego przyjętego do zasobu geodezyjnego i kartograficznego m. K. operatu geodezyjnego (...) stwierdzającego, że dokumentacja z podziału działki (...), (...) i (...) jest spójna, nie zawiera jakichkolwiek sprzeczności z wcześniejszą dokumentacją z zasobu geodezyjnego i kartograficznego m. K. oraz ewidencji gruntów m. K., jednoznacznie i zgodnie z ustawą z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t .j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej P.g.k.) określa położenie wszystkich punktów granicznych działek (...), (...) i (...) oraz wydzielonych z nich działek.

W uzasadnieniu wniosku strony wskazały, że Prezydent Miasta K. w piśmie nr (...) r. stwierdził, że dokumentacja z podziału działki (...) oraz kolejnych podziałów, w wyniku których m.in. powstała działka (...) jest spójna i jednoznacznie określa położenie znaków graficznych w punktach granicznych będących przedmiotem wznowienia w pracy geodezyjnej zarejestrowanej pod nr (...). W wyniku pomiarów przeprowadzonych przez geodetę wykonującego czynności wznowienia znaków graficznych współrzędne punktów granicznych oraz miary nie zostały zmienione w odniesieniu do materiałów podstawowych będących w zasobie MODGiK. Z powyższego, zdaniem stron wynika, że organ I instancji jest w posiadaniu informacji pozwalających na wydanie zaświadczenia o wnioskowanej treści i wcześniej przeprowadził stosowne czynności badawcze i analityczne dotyczące dokumentacji MODGiK, na podstawie której sformułował stwierdzenie zawarte we wskazanym wyżej piśmie. Ponadto wskazali, że swój interes prawny w uzyskaniu przedmiotowego zaświadczenia wywodzą z art. 24 ust. 2 P.g.k. oraz art. 140, 144 i 152 K.c. i wynikających z nich uprawnień właścicielskich, a także korzyści, jakie zamierzają odnieść po przedstawieniu ww. zaświadczenia sądom w toczących się postępowaniach odnośnie ww. operatów oraz granic nieruchomości, które one dotyczą.

Postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) Prezydent Miasta K. na podstawie art. 219 K.p.a. oraz art. 7d ust. 1 P.g.k. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskujących treści.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, przywołując treść art. 217 § 1 i 2 oraz art. 218 § 1 K.p.a., że przed wydaniem zaświadczenia, organ administracji publicznej może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające, lecz w zakresie znanych, istniejących faktów lub praw, a niedopuszczalne jest dokonywanie w nim nowych ustaleń faktycznych i prawnych oraz analizowanie zmian w stanie prawnym i wyprowadzanie z tego odpowiednich wniosków ani dokonywanie ocen prawnych. Niedopuszczalne jest kompletowanie materiału dowodowego, a więc i tworzenie nowych dokumentów w tym postępowaniu mających służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści, gdyż jego treść ma się opierać na już posiadanych przez organ ewidencjach, rejestrach, czy zbiorach danych. Zaświadczeniem organ potwierdza, a nie stwierdza istnienie w danym czasie w przeszłości określonego stanu i faktu.

Zasady przyjęcia dokumentacji technicznej do zasobu kontroli prac geodezyjnych regulują przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia wykonawcze do tej ustawy. Przyjęcie dokumentacji do zasobu nie ma charakteru sprawy administracyjnej, do której stosuje się przepisy K.p.a, gdyż w obowiązującym wówczas (gdy wymienione we wniosku dokumenty były przyjmowane do zasobu), jak i w obecnym systemie prawnym brak jest przepisu prawa, który upoważniałby organ administracji publicznej do rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej. Przyjmowanie operatów geodezyjnych do zasobu realizowane było i jest w trybie czynności materialno-technicznych.

Pismem z (...) r. uzupełnionym pismem z (...) r. wnioskodawcy wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając błędną wykładnię i zastosowanie w sprawie art. 217 § 1 § 2 pkt 2 w zw. z art. 29 K.p.a. oraz art. 7d P.g.k., a także naruszenie ogólnych zasad i przepisów procedury administracyjnej w zakresie obowiązku wszechstronnego, obiektywnego ustalenia przesłanek wydania żądanego zaświadczenia, właściwego sformułowania orzeczenia w tym przedmiocie, w tym prawidłowego wskazania podstawy faktycznej i prawnej podjętych rozstrzygnięć, a przez to – rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W związku z powyższym strony wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania przed organem I instancji, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wnioskujący podnieśli, że nie domagają się od Prezydenta żadnych ocen i analiz, ale urzędowego potwierdzenia faktów i stanu prawnego, będących przedmiotem wniosków zawartych w piśmie z (...) r.. Zatem wbrew temu, co twierdzi organ I instancji, udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte w przedmiotowym wniosku umożliwiają dane zawarte w dokumentach znajdujących się w posiadaniu Prezydenta.

Zdaniem wnoszących zażalenie odpowiedzi na postawione pytania we wniosku z (...) r. należy szukać nie w rejestrach i ewidencjach jak twierdzi organ I instancji, bowiem informacje te są dostępne w prowadzonym przez ten organ zasobie geodezyjnym i kartograficzny. Z ww. wniosku wynika, ze jego przedmiotem było wyłącznie potwierdzenie wskazanych w nim faktów, m. in. na podstawie operatu (...) (a zwłaszcza jego zasobu bazowego), przechowywanego przez Prezydenta. Zdaniem wnioskodawców Prezydent jest w posiadaniu dokumentów źródłowych umożliwiających udzielnie (w formie zaświadczenia) odpowiedzi na złożony wniosek. Z pisma Prezydenta o nr (...) wnioskujący wywodzą, ze organ I instancji czytał (będąc w jego posiadaniu) operat (...), a także późniejsze i sporządzone na jego podstawie operaty podziałowe działek (...), (...) i (...) oraz, że przeprowadził stosowne czynności badawcze i analityczne tych operatów, w tym pod kątem ich wzajemnej zgodności i spójności. To zdaniem wnoszących zażalenie dowodzi, że organ I instancji był w posiadaniu informacji objętych treścią wniosku z (...) r.

Postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 7b P.g.k. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, przywołując treść art. 217 § 1 i 2 oraz art. 218 § 1 K.p.a. oraz § 9 ust. 1, § 10 i § 11 ust. 1 pkt 7 lit b. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 6 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnienie tych baz (Dz. U. Nr 78, poz. 837), że pojęcie interesu prawnego (kwestia interesu prawnego podnoszona przez wnioskodawców) nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Nie oznacza to jednak, że istnieje całkowita dowolność w definiowaniu tego pojęcia, zwłaszcza w tak szeroko zakreślonych granicach jak sugeruje się to we wniosku. Badanie istnienia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego powinno odbywać się w odniesieniu do konkretnej sprawy, z tym jednak zastrzeżeniem, że ograniczyć się ono powinno, co do zasady, do poszukiwania umocowania dla tego interesu w normach prawa materialnego. Przywołane we wniosku z 20 lutego 2012 r. przepisy art. 24 P.g.k. jak i art. 144 K..c w ocenie organu II instancji nie świadczą o istnieniu interesu prawnego. Przepis art. 24 ust. 2 P.g.k. reguluje udostępnianie danych operatu ewidencji gruntów i budynków. Kwestie udostępniania danych z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, stanowiącego własność Skarbu Państwa reguluje art. 40 P.g.k. Pojecie ewidencja gruntów i budynków nie jest tożsame z pojęciem państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, o czym mowa jest w art. 2 pkt 8 i 10 P.g.k. Z kolei art. 144-152 K.c. regulują kwestię prawa własności (treść tego prawa), nie regulują natomiast kwestii udostępnienia danych z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Zdaniem organu II instancji przedmiotowy wniosek zawiera żądanie, które wymaga kompletowania materiału dowodowego i stworzenie nowych dokumentów w tym postępowaniu mających służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści. Zaświadczeniem organ potwierdza a nie stwierdza istnienie w danym czasie w przeszłości określonego stanu i faktu. Każda dokumentacja techniczna powstaje w wyniku indywidualnej pracy geodezyjnej określonego wykonawcy i ma ona jedynie obowiązek spełnienia warunków określonych w § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnienie tych baz. Protokół sporządzony zgodnie z § 11 ust. 1 powołanego rozporządzenia nie zawiera danych, o które zwracają się wnioskodawcy.

W skardze na powyższe postanowienie i postanowienie jej poprzedzające organu I instancji skarżący zarzucili naruszenie:

- art. 217 § 1 i § 2 pkt 1 K.p.a., art. 218 § 1 i 2 K.p.a. oraz art. 219 K.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 15 K.p.a. przez ich niewłaściwą wykładnię i zastosowanie, co skutkowało bezpodstawnym, a co najmniej przedwczesnym oddaleniem przedmiotowego wniosku;

- art. 218 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 219 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 15 K.p.a. przez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich podnoszonych przez skarżących w zażaleniu okolicznością faktycznych i pranych istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia kwestii istnienia interesu prawnego w uzyskaniu żądanych przez skarżących zaświadczeń, posiadania przez Prezydenta danych umożliwiających wydanie tych zaświadczeń, co skutkowało bezpodstawnym, a co najmniej przedwczesnym oddaleniem przedmiotowego wniosku;

- art. 136 K.p.a w zw. z art. 140 K.p.a i art. 144 K.p.a. oraz art. 219 K.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 15 K.p.a. przez przekroczenie granic postępowania dowodowego przed organem, odwoławczym, a w szczególności dokonanie w tym postępowaniu odmiennie od organu I instancji ustalenia faktycznego, że skarżący nie wykazali interesu prawnego w rozumieniu art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a w uzyskaniu zaświadczenia, co skutkowało bezpodstawnym, a co najmniej przedwczesnym oddaleniem przedmiotowego wniosku;

- art. 124 § 1 i 2 K.p.a w zw. z art. 107 § 2-5 K.p.a , art. 140 K.p.a. i art. 144 K.p.a przez brak należytego i wymaganego prawem uzasadnienia zaskarżonych postanowień, stanowiące zarazem rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a

Mając na uwadze powyższe naruszenia skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonych postanowień i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Uzasadniając skargę skarżący podnieśli, że skoro czynności w przedmiocie wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. nie są postępowaniem administracyjnym sensu stricto, a jedynie czynnością materialno-techniczną, to nie mają do nich zastosowania przepisy K.p.a. dotyczące zasad przeprowadzania postępowania dowodowego przez organ odwoławczy, w tym art. 136 K.p.a, który określa dopuszczalne prawnie granice takiego postępowania. Organ odwoławczy nie był uprawniony do kwestionowania przyznanego przez Prezydenta faktu istnienia interesu prawnego skarżących w uzyskaniu zaświadczenia żądanego na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. Interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia w trybie art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. nie jest tożsamy i nie musi bezwzględnie pokrywać się z interesem prawnym w znaczeniu, o którym mowa w art. 28 K.p.a. Art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. stanowi samodzielna podstawę materialno –prawną do oceny interesu prawnego w wydaniu zaświadczenia niezależną od art. 28 K.p.a

Ponadto zupełnie bezpodstawne z punktu widzenia oceny zasadności przedmiotowego wniosku oraz istnienia przesłanek z art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. organ II instancji dokonał obszernych wywodów na temat zasad kontroli i przyjmowania operatów geodezyjnych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Z wywodów tych nie wynika nawet, jaki jest ich merytoryczny związek z kwestią przesłanek wydawania zaświadczeń na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. To samo dotyczy obszernych wywodów organu II instancji odnośnie odmienności trybu udostępniania danych z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego na podstawie art. 40 P.g.k. od trybu udostępniania danych z ewidencji gruntów na podstawie art. 24 ust. 2 P.g.k. Wniosek skarżący nie dotyczył bowiem udostępnienia danych z zasobu na podstawie art. 40 P.g.k. , ani danych z ewidencji na podstawie art. 24 ust. 2 P.g.k.

Odmiennie niż uważa organ II instancji wydanie zaświadczenia o żądanej treści nie wymaga żadnego kompletowania materiału dowodowego, czy tworzenia nowych dowodów. Nie wymaga też, jak twierdzi organ I instancji żadnych skomplikowanych czynności badawczych, analitycznych ocen prawnych etc., lecz zwykłego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 218 § 2 K.p.a Owo postępowanie wyjaśniające polegać powinno na prostym ustaleniu, czy w posiadanym przez organ I instancji zasobie geodezyjnym znajdują się wskazywane przez skarżących dokumenty, a jeśli tak, czy ich treść zawiera dane o faktach i stanie prawnym, których urzędowego i formalnego potwierdzenia w formie zaświadczenia domagają się skarżący we wniosku z (...) r. Takimi danymi są zaś na pewno, w zakresie nie objętym reglamentacją art. 40 i 24 ust. 2 P.g.k., dane z dokumentów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, czyli dane możliwe do udostępnienia w formie zaświadczenia i z pominięciem trybu określonego w art. 40 i 24 ust. 2 P.g.k.

Wnosząc o potwierdzenie faktu oraz stanu prawnego w formie zaświadczenia skarżący opierali się na treści pisma Prezydenta (...), w którym użyto sformułowania dokładnie takiego samego jak we wniosku z (...) r.

Skoro zatem Prezydent w urzędowym piśmie coś stwierdził, to skarżący mieli pełne prawo domagać się, aby jeszcze raz to potwierdził w formie zaświadczenia z art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

W piśmie z (...) r. P. P. cofnął skargę w powyższej sprawie i wniósł o umorzenie postępowania.

W piśmie z (...) r. skarżąca podtrzymała zarzuty podniesione w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012..270, dalej P.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium legalności Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonego postanowienia.

W pierwszej kolejności należało odnieść się do kwestii charakteru i treści złożonego przez skarżącą wniosku z dnia (...) r. inicjującego sprawę. Składając swój wniosek skarżąca zażądała wydania zaświadczenia stwierdzającego, że "dokumentacja z podziału działki (...), (...), (...) jest spójna, nie zawiera jakichkolwiek sprzeczności z wcześniejsza dokumentacją z zasobu geodezyjnego i kartograficznego m. K. oraz ewidencji gruntów m. K., jednoznacznie i zgodnie z P.g.k. określa położenie wszystkich punktów granicznych działek (...),(...) i (...) oraz wydzielonych z nich działek".

W ocenie Sądu, wniosek powyższy pomimo, że dotyczył informacji z zasobu geodezyjnego i kartograficznego, podlegał rozpoznaniu w formie uregulowanej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącej trybu wydawania zaświadczeń. Informacje z zasobu geodezyjnego i kartograficznego, o ile nie przybierają formy odpisu i wyrysu, mogą dotyczyć jedynie konkretnego (zindywidualizowanego) gruntu, budynku, bądź lokalu. Nie są to również informacje o danych osobowych, mimo faktu, że w operacie wskazuje się także właściciela bądź władającego. O ile więc nie chodzi o wydanie wypisu i wyrysu z operatu ewidencyjnego, informacje pochodzące z zasobu geodezyjnego i kartograficznego przybierają formę zaświadczenia w rozumieniu art. 217 k.p.a. (por. wyrok WSA w Gliwicach z 27 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 13/09, publikowany na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), wyrok WSA w Szczecinie z 13 maja 2009 r. II SA/Sz 218/09, LEX nr 551951).

Zgodnie z przepisem art. 217 § 2 K.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

- urzędowego poświadczenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga prawo;

- osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

W każdym z tych dwóch przypadków zaświadczenie wydaje się na żądanie osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia (art. 217 § 1 k.p.a.). W sytuacji, gdy podstawą wydania zaświadczenia jest przepis art. 217 par. 2 pkt 2 k.p.a. (interes prawny osoby ubiegającej się o zaświadczenie w jego uzyskaniu) organ jest obowiązany wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.)

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, zauważyć należy, że skarżąca ubiegając się o powyższe zaświadczenie, uzasadniła potrzebę jego uzyskania m.in. chęcią posłużenia się nim przed sądem w toczących się postępowaniach odnośnie operatów oraz granic nieruchomości, których one dotyczą. Zatem interes prawny skarżącej w uzyskaniu zaświadczenia wystarczająco mógł wynikać z postrzeganej przez nią, korzyści jaką spodziewa się odnieść po przedstawieniu zaświadczenia innemu organowi administracji, czy sądowi. (por. wyrok WSA w Białymstoku z 14 grudnia 2010 r. II SA/Bk 133/10, LEX nr 752260).

Kolejna kwestia dotyczy natomiast tego, czy żądane przez skarżącą informacje znajdują uzasadnienie, czy potwierdzenie w dokumentach posiadanych przez organ.

W niniejszej sprawie skarżąca żądała wydania zaświadczenia o spójności dokumentacji podziałowej działek, braku jakiejkolwiek sprzeczności z wcześniejszą dokumentacją oraz, że dokumentacja jednoznacznie i zgodnie z P.g.k. określa wszystkie punkty graniczne wymienionych we wniosku działek. Składając przedmiotowy wniosek skarżąca powołała się na pismo Prezydenta Miasta K. nr (...), w którym organ stwierdził, ze dokumentacja jest spójna i jednoznacznie określa położenie znaków granicznych w punktach granicznych będących przedmiotem wznowienia w pracy geodezyjnej zarejestrowanej pod nr (...).

Z powyższego wynika, co słusznie wskazały organy I jak i II instancji, że żądanie skarżącej zawarte w przedmiotowym wniosku wymagało skompletowania materiału dowodowego i dokonania nowych ustaleń faktycznych i prawnych, co jest niedopuszczalne. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga bowiem żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 K.p.a , spełnia tylko pomocniczą role przy ustalaniu treści zaświadczenia.

Przepis art. 218 § 1 K.p.a. stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Natomiast w myśl art. 218 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.

Postępowanie wyjaśniające z art. 218 k.p.a. ogranicza się zatem jedynie do takiego postępowania, które pozwoli na urzędowe potwierdzenie treści dokumentów zgromadzonych przez dany organ. Regulacja zawarta w w/w przepisie modyfikuje tym samym zasady postępowania dowodowego ustalone w rozdziale IV K.p.a. Za powyższym stanowiskiem przemawia fakt zamieszczenia przez ustawodawcę w art. 218 § 2 K.p.a. sformułowania " w koniecznym zakresie" co wskazuje na zawężenie w tym przypadku postępowania wyjaśniającego, a co zostało podyktowane tym, aby nie rozszerzać ponad niezbędną potrzebę zakresu aktów administracyjnych, które powstają w uproszczonej procedurze, gdyż nie jest wskazane zacieranie granic pomiędzy aktami informacji (zaświadczenia) i aktami ustalania i kształtowania stosunków prawnych (decyzje). (wyrok NSA Warszawie z 21 października 2010 r., I OSK 630/10, LEX nr 745278).

W przedmiotowej sprawie skarżąca żądała wydania zaświadczenia o spójności dokumentacji geodezyjnej, co jak wskazano wyżej było niedopuszczalne, ponieważ aby to sprawdzić organ musiałby przeprowadzić postępowanie dowodowe związane z dokonaniem ustaleń faktycznych.

Wymienione natomiast we wniosku pismo Prezydenta Miasta K. nr (...) stanowiło wynik kontroli jakiej podlegała dokumentacja w zakresie podziału ww. działek, przekazywana do zasobu w zakresie § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz (Dz. U. Nr 78, poz,. 837).

Jedyne, co mógł uczynić organ w tej sprawie, to wydać zaświadczenie cytując treść pisma Prezydenta, na które powołuje się skarżąca w przedmiotowym wniosku. Jednak nie o to skarżącej zapewne chodziło, skoro treść tego pisma znała.

W związku z powyższym nie było możliwe wydanie zaświadczenia o treści objętej żądaniem strony, a to prowadzi w konsekwencji do wniosku, że wydanie przez organ postanowienia w trybie art. 219 K.p.a było zgodne z prawem. Z tych względów Sąd na podstawie art.151 P.p.s.a. orzekł w pkt I wyroku o oddaleniu skargi.

Z kolei odnośnie cofnięcia skargi przez P. P. pismem z dnia (...) r. wskazać należy, że zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże sąd, o ile nie zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Powyższe oznacza, że do chwili wydania wyroku strona skarżąca ma wpływ na przebieg postępowania wszczętego z jej skargi, a to oznacza, że może wniesiony przez siebie środek zaskarżenia wycofać, a sąd zobligowany jest wolę strony uwzględnić, zaś zakres kontroli sądu ograniczony jest w takim przypadku do zbadania, czy zachodzą okoliczności wskazujące, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W ocenie Sądu w badanym przypadku wskazane okoliczności nie zachodzą.

W tym stanie rzeczy Sąd cofnięcie skargi uznał za wiążące i w pkt II wyroku postępowanie umorzył na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a.