Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 776/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1 pkt 6 i art. 58 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie WSA Tadeusz Wołek Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. L. na Prezydenta Miasta w przedmiocie niewykonania wyroku w sprawie II SA/Kr 1776/01 postanawia skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 1776/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 maja 2001r. Nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu.

Pismem z dnia 5 maja 2010 r. A. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę w przedmiocie niewykonania powyższego wyroku. Z załączonych do skargi pism wynikało, że skarżący wskazuje jako stronę przeciwną Prezydenta Miasta. Skarżący podniósł, że mimo oddalenia jego skargi i podtrzymania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie "niewłaściwej zmiany rodzaju pojazdu osobowego na ciężarowy" wyrok nie został wykonany a Samorządowe Kolegium Odwoławcze wykorzystało "wszystkie prawne środki działania".

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie uzasadniając, że w 2001 r. rodzaj pojazdu został zmieniony na osobowy, "co doprowadziło do zgodności stanu faktycznego ze stanem prawnym określonym w w/w wyroku".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Sąd zwraca uwagę na to, że literalne brzmienie tego przepisu jednoznacznie wskazuje, iż skarga, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., może być wniesiona tylko w jednym z dwu przypadków, a mianowicie w razie niewykonania przez organ wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, albo bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Taka konstrukcja omawianego przepisu wiąże się z pojęciem wykonalności orzeczenia sądu administracyjnego, które jest pojęciem prawnym. A zatem, aby można było mówić o "niewykonaniu wyroku" w rozumieniu art. 154 § 1 p.p.s.a. musi zaistnieć sytuacja, w której sąd zobowiązał organ administracji publicznej do podjęcia określonych działań z zakresu administracji publicznej. I tak, w przypadku niewykonania przez organ wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność zobowiązującym go do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia bądź obowiązku wynikających z przepisów prawa, będzie to sytuacja, w której organ nie wywiązuje się z tego obowiązku. Natomiast w drugim z wymienionych przypadków, będzie to sytuacja, w której organ nie wydał stosownego aktu lub nie dokonał stosownej czynności w powtórnym postępowaniu prowadzonym w wykonaniu wyroku sądu administracyjnego.

Z powyższego wynika, że skarga z art. 154 § 1 p.p.s.a nie może dotyczyć niewykonania wyroku oddalającego skargę, albowiem w takiej sytuacji nie występuje konieczność podjęcia przez organ działań z zakresu administracji publicznej zastrzeżonych prawem do jego właściwości. W tej sytuacji skargę A. L. należało uznać za niedopuszczalną.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a., orzekł - jak w sentencji.