Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 893/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32b ust.1, art. 32f ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi [...]Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]października 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia świadectwa kierowcy oraz zawieszenia wydania nowych świadectw kierowców oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga "[...]" Sp. z o.o. (dalej Spółka, skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej GITD, organ odwoławczy) Nr [...] z [...] października 2018r. w przedmiocie cofnięcia świadectwa kierowcy i zawieszenia wydawania przedsiębiorcy "[...]" Sp. z o.o. nowych świadectw kierowców przez okres roku.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu [...] czerwca 2017 r. Spółce zostało udzielone świadectwo kierowcy o nr [...] do celów zarobkowego przewozu rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej ważne od dnia [...] lipca 2017 r. do dnia [...] września 2019 r. w którym jako kierowca został wskazany obywatel [...] I. B..

Pismem z dnia [...] października 2017 r. przedsiębiorca został wezwany do przedstawienia dokumentów potwierdzających spełnienie wymagań wobec kierowcy I. B., o których mowa w art. 32b ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym, tj. dokumentu potwierdzającego aktualne ubezpieczenie społeczne, dokumentu potwierdzającego ukończenie przez kierowcę wymaganego szkolenia dotyczącego kwalifikacji wstępnej/szkolenia okresowego, orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone w dniu [...] października 2017 r. na podstawie art. 43 k.p.a

W wyznaczonym terminie Spółka złożyła: zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych oraz imienny raport o należnych składkach, dokument z godłem państwowym [...] nr [...], certyfikat Ministerstwa Infrastruktury [...].

Mimo wezwania organu Spółka nie przedstawiła wymaganych dokumentów dotyczących kierowcy I. B., który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy 2003/109/WE, a zatem nie spełnia wymogów określonych w art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1072/2009.

W tej sytuacji GITD, decyzją z [...] sierpnia 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 32b ust. 1 oraz art. 32f ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2200., zwanej dalej - u.t.d.), w związku z art. 5 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. UE L Nr 300/72 z dnia 14 listopada 2009 r., zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1072/2009"), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego o sygnaturze [...],

1. cofnął świadectwo kierowcy o numerze [...] z dnia [...].06.2017 r. (dotyczące kierowcy I. B.),

2. zawiesił wydawanie przedsiębiorcy "[...]" Sp. z o.o. nowych świadectw kierowców przez okres roku.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy - złożonym na powołaną decyzję skarżąca wniosła o niezawieszanie wydawania świadectw kierowcy, stwierdzając, iż Spółka została wprowadzona w błąd, gdyż sugerowała się [...] dokumentami kierowcy. Obecnie kierowca ten nie pracuje w Spółce. Nadto dodała, że opisana sytuacja wydarzyła się po raz pierwszy.

Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot zaskarżenia GITD, decyzją nr [...] z [...] października 2018 r. w niniejszej sprawie działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., zwana dalej: k.p.a.) oraz art. 4 pkt 22, art. 32a, art. 32f ust. 2 u.t.d., art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U.UE.L.2009.300.72 ze zm.)

- orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie zgodnie z art. 32a u.t.d., do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy, stosuje się przepisy Unii Europejskiej dotyczące świadectwa kierowcy.

W myśl art. 32f ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, w przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegającego na: 1) niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub 2) podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy - właściwy organ, o którym mowa w art. 32b, cofa świadectwo kierowcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowcy przez okres roku.

Powołując się na art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, GITD wskazał, że świadectwo kierowcy jest wydawane przewoźnikowi posiadającemu licencję wspólnotową i legalnie zatrudniającego kierowcę albo w sposób legalny korzystającego z usług kierowcy nie będącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi. Natomiast pozostałe warunki, jakie przewoźnik jest zobowiązany spełnić, aby otrzymać świadectwo kierowcy dla zatrudnianego przez siebie kierowcy spoza Unii lub współpracującego z nim kierowcy spoza Unii określają przepisy ustawy o transporcie drogowym.

Z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie jak stwierdził GITD,

wynika, że w dniu złożenia wniosku o wydanie świadectwa dla kierowcy I. B., Spółka nie tylko nie spełniała warunków określonych w art. 32b ust. 5 u.t.d., ale we wniosku potwierdziła spełnianie tych warunków.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że wniosek o wydanie kolejnego świadectwa dla ww. kierowcy złożył osobiście Prezes Zarządu spółki w dniu [...] czerwca 2017 r., załączając do wniosku oświadczenie o świadomości grożącej odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Z powyższego oświadczenia wynikało, że dane zawarte w dotychczas złożonych dokumentach, tj. paszporcie, prawie jazdy, dokumencie potwierdzającym ubezpieczenie społeczne, zaświadczeniu o zatrudnieniu kierowcy oraz spełnianiu przez kierowcę wymagań określonych w art. 39a u.t.d. i licencji wspólnotowej dotyczące kierowcy I. B. są nadal aktualne.

Natomiast jak ustalił GITD z dokumentów przedłożonych na wezwanie organu

z [...] października 2017 r. wynika, że skarżąca spółka nie spełniała warunków do otrzymania świadectwa kierowcy dla w. kierowcy, bowiem w dniu złożenia wniosku

o wydanie tego świadectwa kierowca nie posiadał świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego ani orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Konsekwencją niespełniania warunków do otrzymania świadectwa kierowcy lub podania we wniosku o to świadectwo nieprawidłowych informacji określają art. 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 i art. 32f ust. 2 u.t.d.

Jak stwierdził organ niespełnianie warunków do otrzymania świadectwa kierowcy lub podania we wniosku o to świadectwo nieprawidłowych informacji jest podstawą do cofnięcia świadectwa kierowcy, a także zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowcy przez okres jednego roku. Skarżąca spółka w dacie wydania świadectwa kierowcy o numerze [...] nie spełniała warunków do jego otrzymania, ponieważ nie posiadała świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie przez kierowcę szkolenia okresowego i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Wymienione świadectwo zostało wydane na skutek podania przez stronę we wniosku

o świadectwo nieprawidłowych informacji.

Zatem w ocenie GITD skarżąca spółka niewłaściwie wykorzystywała ww. świadectwo, zaś skutkiem takiego postępowania jest stosownie do treści art. 32f ust. 2 u.t.d. tj. cofnięcie świadectwa kierowcy i zawieszenie wydawania nowych świadectw kierowcy przez okres roku. W tej sytuacji organ wydał rozstrzygnięcie zawarte

w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy GITD uznał je za niezasadne. Wyjaśnił, iż strona nie może tłumaczyć się wprowadzeniem jej w błąd przez kierowcę I. Bo., gdyż strona jako pracodawca powinna była sprawdzić czy kierowca spełnia wymogi do zatrudnienia go na stanowisku kierowcy. Taki obowiązek nakłada na przedsiębiorcę art. 39I u.t.d. Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewozy drogowe jest zobowiązany skierować pracownika na badania lekarskie i badania psychologiczne oraz szkolenie okresowe. Ponadto pkt 3 art. 391 ustawy nakłada na przedsiębiorcę obowiązek przechowywania przez cały okres zatrudnienia pracownika m. in. orzeczenia lekarskiego i psychologicznego.

W tej sytuacji w ocenie organu za brak ww. orzeczeń i świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego ważnych w dacie złożenia wniosku o wydanie świadectwa kierowcy dla ww. kierowcy odpowiedzialność ponosi strona.

W rezultacie jak stwierdził organ sankcję określoną w art. 32f ust. 2 u.t.d. należy zastosować bez względu na ilość przypadków niewłaściwego wykorzystywania świadectwa kierowcy i niezależnie od tego czy przedsiębiorca rozwiązał stosunek pracy z kierowcą, którego świadectwo przedsiębiorca niewłaściwie wykorzystywał.

Końcowo GITD podkreślił, że ustawodawca w ustawie o transporcie drogowym nie przewidział również możliwości zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za niewłaściwe wykorzystywanie świadectwa kierowcy w przypadku rozwiązania stosunku pracy z kierowcą, którego świadectwo niewłaściwie wykorzystywał.

W skardze złożonej na powołaną decyzję do sądu administracyjnego skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej

i poprzedzającej ją decyzji w całości oraz zwrot kosztów postępowania. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niepełne podanie podstawy prawnej wydania decyzji, tj. wskazanie jako podstawy art. 32f ust. 2 u.t.d. w przypadku, gdy przedmiotowa jednostka redakcyjna składa się z podjednostek, tj. punktów, które nie zostały wskazane przez organ, a tym samym skarżący nie ma możliwości precyzyjnego sformułowania zarzutu, gdyż organ zaniechał wskazania podstawy w tym zakresie;

2. art. 7, art. 77 § 1 i 3, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego

i wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy, poprzez brak wezwania w charakterze świadka kierowcy I. B., którego świadectwo kierowcy dotyczyło, celem weryfikacji, czy w dniu przedstawienia wniosku do organu spełniał wymagania, o których mowa w art. 32b u.t.d.

w zw. z art. 39a u.t.d.,

3. art. 7, art. 77 § 1 i 3, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez pominięcie okoliczności, że strona w toku postępowania wskazała na przyczyny niemożności dostarczenia dokumentów w piśmie, m.in. z dnia [...] września 2018 r., a tym samym pominięcie okoliczności, że w dniu wysłania wniosku w ocenie skarżącego spełniał on wszelkie warunki do złożenia wniosku o świadectwo;

4. art. 7, art. 77 § 1 i 3, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego

i wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy i niedokonanie ustaleń, na podstawie jakich dokumentów strona uznała, że posiada wszelkie dokumenty, które potwierdzają spełnienie warunków, o których mowa w art. 39a u.t.d., a tym samym pominięcie tejże okoliczności w toku dokonywania ustaleń faktycznych.

Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 32 f ust 2 u.t.d. poprzez błędne uznanie, iż doszło do niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy w przypadku, gdy brak było podstaw do zastosowania tej normy.

Uzasadniając skargę podniosła, że organy administracyjne w sposób rażący naruszyły przepisy prawa procesowego jak i prawa materialnego.

Za bezsprzeczne skarżąca uznała naruszenie przez organ art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż jako podstawę prawną wydania decyzji wskazano art. 32 f ust. 2 u.t.d.

w przypadku, gdy przedmiotowa jednostka redakcyjna składa się z podjednostek, tj. punktów, które wskazują, iż w przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegającego na:

1) niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub

2) podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy

- właściwy organ, o którym mowa w art. 32b, cofa świadectwo kierowcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowcy przez okres roku. W niniejszej sprawie organ nie wskazał , czy niewłaściwe wykorzystanie nastąpiło poprzez przesłankę z pkt 1) czy też 2), czy też poprzez wypełnienie obu norm.

Za kluczowe skarżąca uznała, że organ nie przeprowadził dowodu z zeznań świadka kierowcy l. B., celem weryfikacji czy spełniał on w dniu przesłania wniosku do organu wymagania, o których mowa w art. 32 b u.t.d. w zw.

z art. 39 a u.t.d.

Jednocześnie zdaniem autora skargi pominięto okoliczności, iż strona w toku postępowania wskazała na przyczyny niemożności dostarczenia dokumentów. Organ zaniechał wyczerpującego i wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy i nie dokonał ustaleń na podstawie jakich dokumentów skarżąca uznała, iż posiada wszelkie dokumenty, które potwierdzają spełnienie wymagań, o których mowa w art. 39 a u.t.d.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej; p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Stosownie do art. 32b ust. 1 u.t.d., GITD, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje, odmawia wydania, zmienia, cofa świadectwo kierowcy lub zawiesza wydawanie świadectw kierowców. Z kolei art. 32a powołanej ustawy daje podstawę do zatrudniania przez przedsiębiorców mających siedzibę na terytorium RP, wykonujących międzynarodowy transport drogowy rzeczy, kierowców niebędących obywatelami państw członkowskich UE. Warunkiem zatrudnienia kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego UE jest stosowanie określonych w przepisach UE wymogów dotyczących posiadania świadectwa kierowcy.

Istotą funkcjonowania w prawodawstwie unijnym świadectwa kierowcy jest zagwarantowanie każdemu państwu członkowskiemu, że każdy kierowca z państw trzecich jest legalnie zatrudniony lub pozostaje do dyspozycji przewoźnika odpowiedzialnego za dany przewóz. Zauważenia wymaga, że świadectwo kierowcy jest potwierdzeniem, że kierowca niebędący obywatelem państwa członkowskiego UE, który posiada prawo jazdy wydane przez państwo trzecie i wykonuje lub zamierza wykonywać przewóz drogowy rzeczy na rzecz przedsiębiorcy mającego siedzibę na terytorium państwa członkowskiego, uzyskał kwalifikację wstępną, kwalifikację wstępną przyspieszoną lub ukończył szkolenie okresowe.

Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń organu, w dniu [...] czerwca 2017 r. "[...]" Sp. z o.o. zostało udzielone świadectwo kierowcy o nr [...] do celów zarobkowego przewozu rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej ważne od dnia

[...] lipca 2017 r. do dnia [...] września 2019 r. w którym jako kierowca został wskazany obywatel [...] I. B..

Również za bezsporne należy uznać, że w dniu [...] października 2017 r. na podstawie art. 32f ust. 1 u.t.d., przedsiębiorca został wezwany do przedstawienia dokumentów potwierdzających spełnienie wymagań wobec kierowcy obywatela [...] I. B., o których mowa w art. 32b ust. 5 u.t.d., tj. dokumentu potwierdzającego aktualne ubezpieczenie społeczne, dokumentu potwierdzającego ukończenie przez kierowcę wymaganego szkolenia dotyczącego kwalifikacji wstępnej/szkolenia okresowego, orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Skarżąca w wyznaczonym terminie przedłożyła jedynie: zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych oraz imienny raport o należnych składkach, dokument

z godłem państwowym [...] nr [...], certyfikat Ministerstwa Infrastruktury [...].

Stosownie do treści art. 7 ust. 2 lit. a Rozporządzenia nr 1072/2009 właściwe organy cofają licencję wspólnotową lub świadectwo kierowcy, gdy posiadacz przestał spełniać warunki określone w art. 4 ust.1 lub te, o których mowa w art. 5 ust. 1, lub podał nieprawidłowe informacje we wniosku o licencję wspólnotową lub świadectwo kierowcy oraz w oparciu o art. 32f ust. 2, w myśl którego w przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegającego na: 1) niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub 2) podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy - właściwy organ, o którym mowa w art. 32b, cofa świadectwo kierowcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowcy przez okres roku.

Skoro skarżąca w wymaganym terminie nie przedstawiła dokumentów: potwierdzającego ukończenie przez kierowcę wymaganego szkolenia dotyczącego kwalifikacji wstępnej/szkolenia okresowego oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, to tym samym Spółka w dacie wydania świadectwa kierowcy o numerze [...] nie spełniała warunków jego wydania. W sprawie znajdował zastosowanie art. 32f ust. 2 pkt 1 i pkt 2 u.t.d.

Sąd podziela w całości stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, iż brak podania w sentencji decyzji podpunktów określonego art. - ustawy o transporcie drogowym, nie stanowi podstawy do uznania zarzutu skarżącej, iż nie miała ona możliwości precyzyjnego sformułowania zarzutu. Niewątpliwie trafnie wskazał organ na przepis – art. 32f ust. 2 u.t.d., który miał w całości zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodzić się także należało ze stwierdzeniem GITD, że w treści decyzji organ wyczerpująco zobrazował zastosowane przepisy w przedmiotowej sprawie, wskazując zarówno przepisy prawa polskiego tj. u.t.d., jak i przepisy prawa wspólnotowego. Powyższy zarzut Sąd uznaje za całkowicie chybiony.

Nie można również zaakceptować argumentacji skarżącej, że została wprowadzona w błąd przez obywatela [...], co do spełniania wymogów ustawowych wobec kierowcy. Skarżąca jako profesjonalista wykonujący usługi transportowe miała pełną świadomość co do zatrudniania kierowców, dokumentów jakimi winni się legitymować zatrudniani kierowcy niebędący obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej. To Spółka odpowiada za zatrudnianych pracowników, za złożone przez nich dokumenty i ponosi w tym przedmiocie odpowiedzialność.

Określone w ustawie wymogi powinny być spełnione w dniu składania wniosku

o wydanie świadectwa kierowcy, zaś obowiązująca w tym zakresie ustawa nie przewiduje konwalidowania tej czynności w okresie późniejszym. Dlatego też niewątpliwie zasadnicze i kluczowe w sprawie były dokumenty kierowcy, których Spółka nie złożyła na wezwanie organu. Inne okoliczności takie jak: wprowadzenie skarżącej

w błąd, zwolnienie kierowcy, brak przesłuchania kierowcy przez organ nie miały

w sprawie znaczenia. Skarżąca nie może przenosić odpowiedzialności na inne osoby (kierowcę) czy organ wobec braku spełniania warunków do wydania świadectwa kierowcy o numerze [...].

Zbędne było przesłuchiwanie kierowcy, który obecnie nie pracuje u skarżącej, jego poszukiwanie, co niewątpliwie spowodowałoby przedłużenie postępowania, a i tak nie doprowadziłoby do odmiennej oceny prawnej, bowiem to pracodawca odpowiada za zatrudnienie kierowcy. Skarżąca zatrudniając pracownika obcego państwa

w szczególny sposób powinna zachować ostrożność sprawdzając jego dokumenty, które niewątpliwie powinna przetłumaczyć. Przedsiębiorca odpowiada za dobór pracowników. Profesjonalny przewoźnik nie może skutecznie bronić się argumentem, że tego typu zdarzeń czy okoliczności nie mógł przewidzieć, czy też, że zdarzenie miało miejsce po raz pierwszy.

Organ nie miał możliwości odstąpienia od zastosowania sankcji wynikającej z art. 32 f ust. 2 u.t.d., tj. cofnięcia świadectwa kierowcy i zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowcy przez okres roku, bowiem jak stanowi ust. 2 powołanego art.

w przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegającego na: 1) niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub 2) podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy – należało zastosować art. 32b oraz art. 32 f ust. 1 i 2 u.t.d. Powołane przepisy zostały wskazane w sentencji decyzji z dnia 16 sierpnia 2018 r.

Zdaniem Sądu stan faktyczny w niniejszej sprawie ustalony został prawidłowo.

Organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne sprawy służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), dając wyraz swej ocenie w uzasadnieniu decyzji w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a. W kontekście powyższych rozważań Sąd za nieuprawnione uznał podniesione w skardze zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 7, 77 § 1 i 3 i 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego, błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Końcowo zauważyć należy, że zastosowana dolegliwość w postaci cofnięcia świadectwa kierowcy o numerze [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz zawieszenie wydawania przedsiębiorcy – skarżącej nowych świadectw kierowców przez okres roku, z istoty swej wywołuje negatywne konsekwencje dla strony i na tym polega dotkliwość tego środka, wykorzystywanego w systemie prawa jako gwarancja ochrony określonych wartości nadrzędnych i interesu publicznego. Funkcją sankcji przewidzianych w ustawie

o transporcie drogowym jest funkcja prewencyjna, służąca mobilizowaniu podmiotów organizujących transport drogowy do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa, by transport drogowy odbywał się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób, zaś w rozpoznawanej sprawie skarżący nie zapewnił takich rozwiązań organizacyjnych, skoro doszło do zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, tj. zatrudnienie kierowcy obywatela [...], który nie legitymował się orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i nie posiadał świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie przez kierowcę szkolenia okresowego.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.