Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 875/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2005-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Marzenna Glabas Asesor WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi K. H., W. H., E. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie opłaty adiacenckiej - oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 11 sierpnia 2004r. znak: "[...]" Prezydent Miasta O. ustalił K. H., W. H. i E. H. jako współwłaścicielom nieruchomości położonej w O. przy ul. W., oznaczonej jako działka nr 40 o powierzchni 669 m 2, opłatę adiacencką w wysokości 1.895,00zł z tytułu wzrostu jej wartości na skutek wybudowania utwardzonej nawierzchni jezdni i chodników z jednoczesnym wyznaczeniem terminu płatności należności. Organ I instancji decyzję wydał w oparciu o przepisy art. 144 ust. l, art. 145, 148 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 46, póz. 543 ze zm.) oraz uchwałę Nr "[...]" Rady Miasta O. z dnia 14 listopada 2001 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości po wybudowaniu urządzeń infrastruktury technicznej.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli K. H., W. H. i E. H. kwestionując rozstrzygnięcie oraz wnosząc o "umorzenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania organu I instancji". Odwołujący się podnieśli zarzut przedawnienia wskazując, iż odcinek ulicy W. , przy którym położona jest ich nieruchomość został oddany do użytku 20 grudnia 2000r., co wynika z podpisanego w tym dniu protokołu odbioru robót pomiędzy wykonawcą a podwykonawcą. Zarzucili również, iż organ I instancji nie wziął pod uwagę ponoszonych przez nich przez 30 lat nakładów na utrzymanie drogi gruntowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 września 2004r. Nr "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji wskazał, iż zgodnie z treścią art. 144 ust. l ustawy o gospodarce nieruchomościami właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich. Warunkiem wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek wybudowania utwardzonej nawierzchni jezdni i chodników, jest stwierdzenie, że nastąpiła realizacja tej inwestycji jak i że w

związku z tym nastąpił wzrost wartości nieruchomości. Z akt przekazanych Kolegium wynika, iż komisyjny odbiór wykonanych robót nastąpił w dniu 26 listopada 2001 r. i od tejże daty zdaniem Kolegium winien rozpocząć bieg trzyletni okres przedawnienia. Argumentowano dalej, iż w sprawie odwołujący się nie przedstawili żadnych dowodów potwierdzających wniesienie przez nich opłat na rzecz budowy przy ul. W. utwardzonej nawierzchni jezdni oraz chodników. Oceniając operat szacunkowy sporządzony dla potrzeb postępowania przez rzeczoznawcę majątkowego, organ II instancji wskazał, iż dokonana nim wycena nieruchomości jest prawidłowa.

W skardze do sądu administracyjnego K. H., W. H. i E. H. wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Skarżący podnieśli zarzut przedawnienia wskazując, iż trzyletni okres do ustalenia opłaty adiacenckiej rozpoczął bieg w dniu 21 grudnia 2000r., to jest po oddaniu do użytku odcinka ulicy W. przy której położona jest ich nieruchomość. Nieprawidłowo więc Kolegium w zaskarżonej decyzji przyjęło, iż okres ten należy liczyć od 26 listopada 2001 r., tj. od dnia odbioru inwestorskiego. Decyzja organu I instancji wydana została 11 sierpnia 2004r., a więc po upływie terminu przewidzianego w art. 145 § 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a skoro tak to decyzja ta narusza przepisy tej ustawy. Skarżący w treści skargi powołali się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2002r. sygn. akt I SA 1595/00, zgodnie z którym w przypadku urządzenia lub modernizacji drogi zaraz po ukończeniu prac przy danej nieruchomości istnieje możliwość korzystania z ulepszeń, bez względu na to w jakim czasie zostanie ukończona cała inwestycja.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponadto Kolegium wskazało odnosząc się do przywołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż został on wydany na podstawie innego stanu faktycznego, gdzie inwestycja była oddawana etapami. W niniejszej sprawie inwestycja była odbierana w całości dnia 26 listopada 2001r., wcześniej zaś nie odbierano, ani nie przekazywano do użytku żadnego fragmentu drogi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 póz. 1269) sądy administracyjne sprawuj ą kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z

prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi.

Zgodnie z 144 ust. l ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U Nr 46, póz. 543 ze zm.) właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich. Jednym z warunków nałożenia tego rodzaju opłaty jest uczestnictwo jednostki samorządu terytorialnego w kosztach budowy urządzenia infrastruktury. Przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Stosownie do postanowień art. 145 ust. l ustawy o gospodarce nieruchomościami prezydent miasta może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi. W ustępie drugim tego artykułu ustawodawca określił okres w jakim można wydać decyzję o ustaleniu opłaty adiacenckiej, wskazując, na termin do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organ wydając rozstrzygnięcie ustalił w sposób nie budzący wątpliwości, że wybudowanie nawierzchni jezdni i chodników nastąpiło z funduszy Miasta O. W decyzji przyjęto stawkę procentową opłaty adiacenckiej określoną na podstawie uchwały Nr "[...]" Rady Miasta O. z dnia 14 listopada 2001 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości po wybudowaniu urządzeń infrastruktury technicznej. W postępowaniu administracyjnym ustalono też, iż wskutek wybudowania utwardzonej nawierzchni drogi wzrosła wartość nieruchomości należącej do skarżących, co wynika z operatu szacunkowego. W sprawie sporne jest między stronami od jakiego momentu należy liczyć trzyletni termin w którym organy mogły ustalić opłatę adiacencką. Zdaniem skarżących początek terminu winien biec od 20 grudnia 2000r. tj. od dnia podpisania protokołu z odbioru ułożenia nawierzchni jedni i chodników pomiędzy wykonawcą, a podwykonawcą inwestycji. Strona przeciwna wskazuje zaś datę 26 listopada 2001r.,

kiedy to przekazano urządzoną drogę protokołem odbioru, którego stronami była Gmina i wykonawca inwestycji. W ocenie Sądu argumentacja prezentowana w skardze nie jest zasada. Z akt administracyjnych wynika, że odbiór urządzonej drogi przy ul. W. nastąpił dnia 26 listopada 2001 r. W tym też dniu dokonano odbioru całej ulicy, przy której położona jest nieruchomość skarżących, tak więc dopiero z tym dniem powstała możliwość korzystania z urządzonej drogi. Z akt administracyjnych nie wynika, by ulica W. była realizowana etapami, przeciwnie urządzenie drogi przewidziano jako jedną inwestycję, czego nie kwestionują skarżący. Podnoszą oni natomiast, że pierwszy odcinek drogi przy którym położona jest ich nieruchomość tj. od ulicy W. do skrzyżowania z ulicą A, został przekazany do odbioru w grudniu 2000r. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie fakt zrealizowania części inwestycji nie może oznaczać automatycznie, że od daty jej wykonania winien rozpocząć bieg trzyletni termin w jakim należy ustalić decyzją opłatę adiacencką. Ustawodawca w art. 145 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami bowiem początek biegu powyższego terminu uzależnił od możliwości korzystania przez właściciela nieruchomości z wybudowanej drogi, a nie jej części jako określonego odcinka, czy też zakończenia prac na odcinku drogi bezpośrednio przylegającym do nieruchomości właściciela. Wybudowanie drogi nastąpiło jak wynika z protokołu inwestorskiego 26 listopada 2001r., od tej więc daty nastąpiła możliwość korzystania z tejże drogi i od tego momentu winien zacząć bieg okres w którym właściwy organ może ustalić opłatę adiacencką. Takie też stanowisko w kwestii rozpoczęcia biegu powyższego terminu było prezentowane w orzecznictwie (por. wyroki Naczelnego Sąd Administracyjnego: z dnia 27 stycznia 2000r. sygn. akt. I SA 273/99, LEX nr 57190, z dnia 5 grudnia 2000r. sygn. akt I SA 1712/99, LEX nr 55778, z dnia 5 grudnia 2000r. sygn. akt I SA 1684/99, LEX nr 55738). Protokół odbioru robót (protokół inwestorski) potwierdza w sposób jednoznaczny i oczywisty w jakim dniu inwestycja została zrealizowana. Od następnego dnia po dniu protokolarnego odbioru robót od wykonawcy należy więc liczyć termin przedawnienia, o którym mowa w art. 145 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Za takim rozumieniem przepisu art. 145 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przemawia treść art. 146 ust. 3 tejże ustawy, który stanowi, iż wartość nieruchomości według stanu przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Należy więc przyjąć, że opłatę w ogóle można naliczyć po urządzeniu

drogi, nie zaś jej części, co także wprost wynika z art. 145 ust. l ustawy, w którym mówi się o wybudowanej drodze jako całości, a nie jej części. Poza tym inna jest wartość nieruchomości położonej przy drodze częściowo urządzonej, tzn. leżącej przy wybudowanym odcinku drogi, inna zaś będzie, gdy ulica została wybudowana na całym odcinku.

Nie są zasadne w ocenie Sądu także zarzuty skarżących wskazujące, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 148 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z jego treścią na poczet opłaty adiacenckiej zalicza się wartość świadczeń wniesionych przez właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w gotówce lub w naturze, na rzecz budowy poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej. Skarżący nie wykazali zaś, iż takie wydatki podnieśli. Natomiast ustawodawca w tym przepisie nie przewidział możliwości zaliczenia na poczet opłaty adiacenckiej ewentualnych wydatków właścicieli nieruchomości ponoszonych na utrzymanie drogi, przed urządzeniem utwardzonej nawierzchni, czy też wybudowaniem chodników.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

W tym stanie prawnym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku.