Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 723/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 4 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1065
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska- Gwiazda (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi Ł. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] Starosta B. orzekł o utracie przez Ł. F. (dalej: "skarżący") statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] maja 2017 r., na okres 120 dni, stwierdzając że w sprawie wystąpiły okoliczności określone w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm., dalej "ustawa"), gdyż skarżący nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym do rozliczenia skierowania terminie i nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa.

Od decyzji powyższej skarżący złożył odwołanie do Wojewody [...], argumentując, że nie był w stanie ustalić adresu, pod który miał się zgłosić, ponieważ w treści skierowania wpisano adres: "S., [...] S. [...] ". Dodatkowo wystąpił z pismem do Wójta Gminy S. [...] i otrzymała odpowiedź, że taki adres nie istnieje.

Wojewoda [...], po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją z dnia [...] lipca 2017 roku, nr [...] utrzymał decyzję Starosty B. w mocy, nie uznając argumentacji skarżącego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że na bezrobotnym, zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy, spoczywa obowiązek zgłaszania się do właściwego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie, w celu m.in. potwierdzenia gotowości i (zdolności) do podjęcia zatrudnienia. Niedopełnienie tego obowiązku i nie powiadomienie w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, rodzi skutki przewidziane w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, a więc pozbawienie przez organ statusu bezrobotnego. Może to mieć jednak miejsce gdy bezrobotny zostanie pouczony o ww. obowiązkach, w tym o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonym terminie w PUP, powiadamiania Urzędu w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa i o konsekwencjach jakie poniesie z powodu niewywiązania się z ww. obowiązków, co w sprawie miało miejsce. Organ podkreślił, że skarżący został też prawidłowo poinformowany o terminie obowiązkowej wizyty, wyznaczonym na dzień [...] maja 2017 r., o czym świadczy własnoręczny podpis złożony przez skarżącego na skierowaniu do pracy z dnia [...] maja 2017 r., pod pouczeniem prawnym opisującym konsekwencje niezgłoszenia się celem rozliczenia skierowania. Pomimo powyższego skarżący nie skontaktował się z pracodawcą, nie stawił się w PUP w wyznaczonym terminie tj. [...] maja 2017 r. celem rozliczenia skierowania i nie usprawiedliwił nieobecności w okresie do 7 dni. Dopiero bowiem w odwołaniu złożonym w dniu [...] czerwca 2017 r., a wiec po terminie który ma charakter terminu prawa materialnego, wyjaśnił co było powodem niestawiennictwa.

Organ wskazał, że także podanych przez skarżącego przyczyn niestawiennictwa nie można kwalifikować jako "uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa". Skarżący został poinformowany, że miejscem oferowanej pracy jest teren budowy obiektu, który nie ma jeszcze nadanego numeru porządkowego nieruchomości. Skierowanie zawierało pełną nazwę pracodawcy oraz właściwy numer telefonu. Co więcej, w toku postępowania odwoławczego ustalono, że dla tej oferty pracy wydano łącznie 18 skierowań, z czego rozmowę z pracodawcą odbyło 15 osób, a 4 zostały zatrudnione. Zatem argumentacja skarżącego nie może zostać uwzględniona.

Na decyzję Wojewody [...] skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, powtarzając i rozwijając argumentację odwołania.

W uzasadnieniu skargi skarżący przede wszystkim formułuje zarzuty formalne co do oferty pracy, do której został skierowany. Wskazuje, że nie istnieje adres "S." dlatego nie mógł się stawić u pracodawcy, natomiast biorąc pod uwagę, że siedziba pracodawcy znajduje się w C. (woj. [...]) to oferta nie spełnia ustawowych wymogów co do czasu podróży środkami transportu publicznego, a on nie dysponuje własnym samochodem. Skarżący kwestionuje uprawnienie Oddziału Polityki Społecznej Wojewódzkiego Urzędu [...] w Placówce Zamiejscowej w R. do rozpoznania złożonego przez Stronę odwołania od decyzji Starosty B.. Dodatkowo podkreśla, iż ma wykształcenie wyższe administracyjne, jest zarejestrowany jako bezrobotny od 2010 roku i nigdy nie otrzymał skierowania na stanowisko urzędnicze.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.). Zgodnie z jego treścią starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Przepis ten obliguje organ do pozbawienia statusu bezrobotnego w związku z niespełnieniem - określonego w definicji bezrobotnego, zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy - warunku gotowości i zdolności do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Z definicji bezrobotnego wynika bowiem, że status osoby bezrobotnej uwarunkowany jest nie tylko samą okolicznością pozostawania danej osoby bez pracy, lecz konieczna jest jeszcze jej zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Organ zatrudnienia, wyznaczając zatem bezrobotnemu termin wizyty w powiatowym urzędzie pracy, nie tylko działa w celu aktywizacji bezrobotnego, której głównym celem jest znalezienie mu zatrudnienia, ale także weryfikuje jego gotowość i zdolność do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Bezrobotny, zainteresowany uzyskaniem pracy, musi więc stawiać się w wyznaczonym terminie w powiatowym urzędzie pracy celem wykazania swojej dyspozycyjności, by organ zatrudnienia mógł ocenić jego gotowość i zdolność do podjęcia pracy. Stanowi to obowiązek bezrobotnego wprost wyrażony w przepisie art. 33 ust. 3 ustawy. W świetle treści tego przepisu terminy wizyt w powiatowym urzędzie pracy wyznaczane są przez organ zatrudnienia. Bezrobotny potwierdza natomiast własnym podpisem fakt powiadomienia go o wizycie.

Z treści przytoczonych regulacji wynika, że ustawodawca ustanowił w stosunku do osób bezrobotnych wymóg stawiania się we właściwym urzędzie pracy w wyznaczonym przez urząd terminie, celem weryfikacji ich gotowości i zdolności do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Sankcją za nie spełnienie tego wymogu i nie powiadomienie w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa jest pozbawienia bezrobotnego statusu osoby bezrobotnej (art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy).

Przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy dopuszcza możliwość niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie bez zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie, jedynie w sytuacji gdy bezrobotny usprawiedliwi swoje niestawiennictwo, poprzez wskazanie uzasadnionej przyczyny nieobecności w okresie 7 dni. Oznacza to, że bezrobotny, który nie stawił się w wyznaczonym terminie w powiatowym urzędzie pracy winien w terminie 7 dni powiadomić organ o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, celem uniknięcia pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Termin do podania uzasadnionej przyczyny nieobecności z samej istoty powiązania go z dniem obowiązkowego stawiennictwa w organie administracji, wymaga by - co do zasady - był on liczony od dnia tej nieobecności (wyrok NSA z dnia 10 października 2014 r., sygn. akt I OSK 1023/13 – dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query), choć dopuszczalne jest, aby wyjątkowo, w określonych sytuacjach bieg 7-dniowego terminu rozpoczynał się od dnia ustania obiektywnej przeszkody uniemożliwiającej stronie takie powiadomienie (patrz wyrok NSA z dnia 31 maja 2017 r. sygn. akt I OSK 2650/16; wyrok NSA z dnia 18 maja 2017 r., I OSK 1252/16 – dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w dniu [...] maja 2017 r. skarżący otrzymał skierowanie do pracy w firmie "[...]" z siedzibą w C., na stanowisko pracownika ochrony obiektu budowlanego w miejscowości S. [...]. Termin rozliczenia skierowania został wyznaczony na dzień [...] maja 2017 r. Skierowanie zawierało prawidłowe pouczenie o obowiązkach osoby skierowanej do pracy, m.in. termin do zwrotu skierowania oraz o treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Powyższe skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem. Skarżącemu został wyznaczony termin stawiennictwa w PUP na dzień [...] maja 2017 r. Skarżący w wyznaczonym terminie nie stawił w PUP w B.. Miał zatem 7 dni na powiadomieniu organu o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Bieg w/w 7-dniowego terminu rozpoczynał się [...] maja 2017 r. i upływał z dniem [...] maja 2017. Skarżący o przyczynie niestawiennictwa wspomina dopiero w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wniesionym osobiście do organu w dniu [...] czerwca 2017 r. Nie spełnił więc wymogu dotyczącego terminu powiadomienia organu o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w PUP.

Zdaniem Sądu powołanych przez skarżącego okoliczności usprawiedliwiających nie można kwalifikować jako wyjątkowych, które uprawniałaby do odstąpienia od reguły liczenia 7-dniowego terminu do podania uzasadnionej przyczyny nieobecności od dnia nieobecności (obowiązkowego stawiennictwa) i liczenia go od dnia ustania obiektywnej przeszkody uniemożliwiającej stronie takie powiadomienie.

W ocenie Sądu również podane przez skarżącego przyczyny niestawiennictwa w PUP w B. nie mają charakteru przyczyn uzasadnionych. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się konsekwentnie, że "uzasadniona przyczyna niestawiennictwa" to tylko taka przyczyna, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się przez zainteresowanego w urzędzie pracy. W rachubę mogą więc wchodzić nagłe przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu. Okolicznościami, które stanowią uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa są np. nagła choroba, nagłe zdarzenie typu pożar, powódź itp. (wyrok NSA z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 142/12; wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2805/13; wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt I OSK 734/14 - dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

Wobec tego, rację ma organ II instancji, że uzasadnionej przyczyny we wskazanym rozumieniu nie stanowi powoływana przez skarżącego niemożność skontaktowania się z pracodawcą. Czym innym jest bowiem eksponowana przez stronę skarżącą trudność w skontaktowaniu się z pracodawcą, a czym innym niestawiennictwo we wskazanym przez urzędnika terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy w B., celem rozliczenia ze skierowania. Tak naprawdę skarżący w żaden sposób nie usprawiedliwił faktu tej nieobecności podnosząc jedynie, że przyczyny takiego niestawiennictwa są oczywiste i wynikają wprost z treści wydanego mu skierowania ("S., [...] S. [...]") i pracownicy PUP powinni z tego faktu zdawać sobie doskonale sprawę. Zauważyć należy, że powodem utraty statusu bezrobotnego był fakt niestawiennictwa strony skarżącej w PUP w dniu [...] maja 2017 r. i nieusprawiedliwienie tej nieobecności w terminie 7 dni, a nie jego nieobecność u pracodawcy. Jedynie ubocznie, w odpowiedzi na zarzuty skarżącego, należy powtórzyć za organem, iż skarżącego poinformowano, że miejscem oferowanej pracy jest teren budowy obiektu, który nie ma jeszcze nadanego numeru porządkowego nieruchomości. Natomiast skierowanie zawierało pełną nazwę pracodawcy oraz właściwy numer telefonu. Co więcej, w toku postępowania odwoławczego ustalono, że dla tej oferty pracy wydano łącznie 18 skierowań, z czego rozmowę z pracodawcą odbyło 15 osób, a 4 zostały zatrudnione.

Podkreślić należy, że skarżący został kilkakrotnie pouczony o obowiązkach osób bezrobotnych, w tym i o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminie w PUP i powiadamiania w terminie 7 dni PUP o przyczynie niestawiennictwa, co potwierdził własnoręcznym podpisem, a także o konsekwencjach jakie poniesie z powodu niewywiązania się z ww. obowiązków, co również potwierdził podpisując skierowanie do pracy (k. 4, 35, 36 akt administracyjnych).

W tych okolicznościach stanowisko zajęte przez organy obu instancji o zaistnieniu w sprawie podstaw określonych w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy do pozbawienia skarżącego statusu bezrobotnego zasługuje na aprobatę. Zarzuty wobec otrzymanej oferty pracy, pomijające zupełnie fakt niestawiennictwa w PUP wyznaczonym terminie, niepoinformowania o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa oraz nierozliczenie się ze skierowania, choć z tego powodu wydano decyzję o utracie statusu osoby bezrobotnej nie mogły odnieść zamierzonego skutku, jako pozostające bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skarżący pomimo wskazywanych trudności w skontaktowaniu się z pracodawcą miał obowiązek stawić się w wyznaczonym przez urząd pracy terminie celem rozliczenia skierowania, a w razie niemożności dopełnienia tego obowiązku, poinformowania organu o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w terminie 7 dni, co nie miało miejsca.

Jednocześnie podkreślić należy, że przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy ma charakter kategoryczny i bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w przypadku nie spełnienia chociaż jednej z przewidzianych w nim przesłanek, a w sprawie nie spełniono żadnej z nich, organ ma obowiązek wydać decyzję o pozbawieniu bezrobotnego statusu bezrobotnego.

Odnosząc się do kwestii wydania zaskarżonej decyzji przez Placówkę Zamiejscową [...] Urzędu Wojewódzkiego w R., należy zauważyć, że zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 4 Statutu [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. Placówka Zamiejscowa w R. jest Delegaturą Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie utworzoną w celu usprawnienia działalności urzędu. Zgodnie z § 47 ust. 1 pkt 4 Regulaminu Organizacyjnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. Delegatura w R. obejmuje swoim zasięgiem powiat r., powiat b., powiat g., powiat k., powiat l., powiat p., powiat s., powiat z. i miasto na prawach powiatu R..

Mając zatem na uwadze wszystkie wskazane powyżej okoliczności, nie dostrzegając uchybień o charakterze procesowym, które miałyby wpływ na wynik sprawy oraz naruszeń przepisów prawa materialnego, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) oddalił skargę.