Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 142/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A.K. na bezczynność Zarządu A Sp. z o.o. w Ż. w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje Zarząd A Sp. z o.o. w Ż. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...]; 2) zasądza od Zarządu A Sp. z o.o. w Ż. na rzecz skarżącego kwotę [...] zł. (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.


UZASADNIENIE

Pismem procesowym z dnia [...] A.K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosek o rozpoznanie skargi na bezczynność Zarządu A Sp. z o.o. (dalej: A w Ż.) na podstawie załączonego odpisu skargi.

W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż w dniu [...] wystąpił do A w Ż. o udzielenie informacji publicznej dotyczącej kontroli biletów prowadzonej w komunikacji autobusowej realizowanej przez tą firmę. Pomimo upływu ustawowego terminu informacja ta nie została mu udzielona, wobec tego złożył on do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę z dnia [...] na bezczynność firmy. Skardze tej jednak nie został nadany bieg i nie została ona zgodnie z przepisami przekazana przez dysponenta informacji publicznej w ustawowym terminie do właściwego sądu administracyjnego, co spowodowało złożenie przez niego wniosku o wymierzenie A w Ż. kary grzywny na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."). Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2012 r. sygn. akt IV SO/Gl 13/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wymierzył A w Ż. grzywnę w wysokości [...] zł.

A w Ż. pismem procesowym z dnia stwierdził, iż nie wyraża sprzeciwu co do rozpoznania wniosku strony przeciwnej na podstawie przedłożonego przez nią odpisu skargi. Jednocześnie wyjaśnił, iż w dniu [...] zwrócił skargę na bezczynność A.K. ze względu na brak właściwości w zakresie nadania jej dalszego biegu. WSA w Gliwicach wskazanym wyżej postanowieniem wymierzył firmie karę grzywny za nieprzekazanie mu skargi , nie wyjaśniając jednak czy firma podlega przepisom p.p.s.a, a w szczególności czy skarga na jej bezczynność jest dopuszczalna i czy była ona zobligowana do przekazania skargi Sądowi.

Ze względu na zwrot skargi A w Ż. nie miał możliwości przekazania skargi Sądowi i z tych względów nie ma on możliwości merytorycznego odniesienia się do skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do treści 55 § 2 p.p.s.a., jeżeli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości.

Rozpoznanie przez Sąd sprawy na podstawie nadesłanego odpisu skargi jest zatem dopuszczalne przy zaistnieniu dwu przesłanek: po pierwsze - skarga nie została przekazana Sądowi i podmiot zobowiązany do jej przekazania został za to ukarany karą grzywny; po drugie - stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości.

W przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt postępowania, przesłanka pierwsza została spełniona, bowiem A w Ż. skargi Sądowi nie przekazał, został za to ukarany karą grzywny w wysokości [...] zł. orzeczonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 sierpnia 2012 r. sygn. akt IV SO/Gl 13/12.

W ocenie Sądu zachodzi także druga ze wskazanych przesłanek. Stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości. Jak wynika z regulacji zawartych w u.d.i.p. każdy podmiot, do którego zostanie skierowane żądanie udzielenia informacji publicznej zobowiązany jest do podjęcia określonych w ustawie działań, to jest:

1/poinformować wnioskodawcę zwykłym pismem, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 cytowanej ustawy), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 ustawy);

2/ udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia. Organ dokonuje tego w formie czynności materialno – technicznej;

3/ odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 ustawy, czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej;

4/ może również odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ustawy.

Przy czym organ administracji działań tych winien dokonać w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13).

Zauważyć trzeba, iż WSA w Gliwicach wymierzając A w Ż. karę grzywny z tytułu bezczynności ze względu na nieudostępnienie informacji publicznej przesądził kwestię, iż było ono zobligowane do podjęcia wskazanych wyżej działań.

Jednocześnie Sąd nie stwierdził, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa z tej racji, że A w Ż. zwróciła skargę na bezczynność A.K. pozostając w błędnym przekonaniu o braku swojej właściwości co do nadania jej dalszego biegu.

Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o regulację art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.