Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 654/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 727
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne - tekst jednolity
article: art. 210 par. 4, art. 240 par. 1 pkt 5, art. 187, art. 188
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 20 ust. 2, art. 68
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 2010 nr 284 poz 1
law: Rozporządzenie Komisji (UE) NR 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w  sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
article: art. 145 par. 1 pkt 1 llit c, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 23 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług po wznowieniu postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej [...] na rzecz skarżącego W. B. kwotę 2.600 (dwa tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 23 maja 2014 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 14 lutego 2014 r. (nr [...]), którą organ orzekł o uchyleniu swojej decyzji z dnia 5 września 2011 r. oraz określił klasyfikację taryfową towaru – taśma samoprzylepna, o szerokości nie przekraczającej 30 cm, z tkaniny siatkowej o otwartych oczkach, z włókna szklanego o wadze powyżej 35 g/m2, a także określił należności celne i podatkowe.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W dniu 30 marca 2011 r. "A" Sp. z o. o., działając jako przedstawiciel pośredni P. H. U. [...] W. B. (dalej: "strona", "skarżący"), dokonała wpisu do ewidencji w procedurze uproszczonej towarów sprowadzanych z Chin. W dniu 31 marca 2011 r., przedstawiła zgłoszenie celne uzupełniające w którym zadeklarowała pięć pozycji towarowych, opisanych w polach 31 dokumentu SAD jako:

Poz. 1 "siatka podtynkowa z włókna szklanego", kod TARIC 7019 59 00 10 z kodem dodatkowym B999,

Poz. 2 "taśma z wkładką aluminiową", kod TARIC 7607 20 90 90,

Poz. 3 "taśma z włókna szklanego, rolka z włókna szklanego, taśma z włókna szklanego, samoprzylepna", kod TARIC 7019 39 00 90,

Poz. 4 "taśma papierowa", kod TARIC 4823 90 85 90,

Poz. 5 "płótna ścierne", kod TARIC 6805 10 00 .

W dniu przyjęcia zgłoszenia celnego obowiązywało rozporządzenie Komisji (UE) nr 138/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Kwota tymczasowego cła antydumpingowego została zabezpieczona przez organ celny.

W dniu 10 sierpnia 2011 r. weszło w życie rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.

Strona zwróciła się o wymierzenie ostatecznego cła antydumpingowego oraz określenie podatku VAT należnego z tytułu importu w prawidłowej wysokości. Postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji z dnia 5 września 2011 r. (nr [...]), w której Naczelnik Urzędu Celnego określił kwotę ostatecznego cła antydumpingowego przyjmując jako podstawę obliczeń, stawkę celną w wysokości 62,9 % oraz dokonał określenia kwoty podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towaru.

W dniu 26 kwietnia 2012 r. Urząd Celny w P. poinformował Naczelnika Urzędu Celnego o wynikach kontroli przeprowadzonej w firmie P.H.U. [...] W. B. w zakresie klasyfikacji taryfowej, pochodzenia towarów, środków antydumpingowych towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu w okresie od 1.05.2009 r. do 31.12.2011 r.

Mając na uwadze ustalenia kontroli postanowieniami z dnia 19 września 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją z dnia 5 września 2011 r.

Decyzją z dnia 23 stycznia 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego uchylił ww. decyzję z dnia 5 września 2011 r. uznając, że importowany przez stronę towar w postaci taśmy siatkowej winien być klasyfikowany do kodu TARIC 7019 51 00 10, określił niezaksięgowane kwoty należności celnych podlegające retrospektywnemu zaksięgowaniu, tj. cła i ostatecznego cła antydumpingowego, orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne, określił podatek od towarów i usług z tytułu importu.

Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Celnej decyzją z dnia 22 kwietnia 2013 r.

Strona zaskarżyła rozstrzygnięcie organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 3 października 2013 r. (sygn. akt III SA/Gd 509/13) uchylił wskazane wyżej decyzje organów obu instancji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ pierwszej instancji w wydanej przez siebie decyzji nie dokonał rzeczywistych ustaleń i rzetelnej oceny, czy w sprawie zachodzi podstawa wznowienia postępowania, pomijając w istocie ten etap postępowania, przewidziany art. 243 § 2 ustawy – Ordynacja podatkowa, którego wynik determinuje możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istoty sprawy. Sąd zwrócił uwagę na to, że nie sposób ustalić, czy organ uznał, że podstawę wznowieniową stanowią i okoliczności faktyczne i dowody, czy też jedynie dowody. Z uzasadnienia decyzji można wywnioskować jedynie, że jakiś - bliżej nieokreślony - materiał dowodowy, istniejący w dniu wydania decyzji, a nieznany organowi, stanowił podstawę do wznowienia postępowania. Nie można jednak ustalić, jakie dowody organ miał na uwadze, gdyż wymienione przez niego dokumenty noszą daty późniejsze od daty wydania decyzji ostatecznej z dnia 5 września 2011 r. Pozostałe dokumenty wymienione w uzasadnieniu decyzji, nie zostały bliżej określone, wobec czego nie można dokonać oceny, czy istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej. Także czynności kontrolne wykonywane były po dacie wydania decyzji ostatecznej. Brak sprecyzowania, jakie to dowody organ uznał za nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi uniemożliwia też ocenę, czy były to dowody "istotne dla sprawy", a tylko takie mogły być podstawą wznowienia postępowania.

Z kolei organ odwoławczy w wydanej przez siebie decyzji w ogóle nie odniósł się do kwestii istnienia podstaw wznowienia postępowania, a jedynie podał informację, że do wznowienia postępowania doszło.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia 14 lutego 2014 r. (nr [...]) Naczelnik Urzędu Celnego, na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 241 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) – dalej "o.p", art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1, ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 727 ze zm.), art. 20 ust. 1, ust. 3 i ust. 6, art. 201 ust. 3 w związku z art. 5 ust. 3, art. 67, art. 78 ust. 1 i ust. 3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zm.) – dalej: "WKC", art. 3 ust. 1 i ust. 2, art. 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 256 z 1987 r. ze zm.), rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE serii L Nr 284 z dnia 29.10.2010 r. ze zm.), art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2 art. 34 ust. 4, art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j: Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) oraz art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 138/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. WE L 43/9 z 17.02.2011 r.), art. 1 rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE L 204/1 z dnia 09.08.2011 r.), orzekł w odniesieniu do zgłoszenia celnego SAD nr [...] w następujący sposób :

1. uchylił decyzję z dnia 5 września 2011 r. nr [...] w całości;

2. określił klasyfikację taryfową towaru: taśma samoprzylepna, o szerokości nie przekraczającej 30 cm, z tkaniny siatkowej o otwartych oczkach, z włókna szklanego, o wadze powyżej 35 g/m2, - kod TARIC 7019 51 00 10;

3. określił niezaksięgowane kwoty należności celnych podlegające retrospektywnemu zaksięgowaniu:

- cła (A00) w wysokości 782 zł,

- cła antydumpingowego ostatecznego (A30) w wysokości 67.566 zł;

4. orzekł o poborze odsetek, wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne;

4. określił podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów w wysokości 58.197 zł.

Decyzja została skierowana do W. B. oraz pośrednika pośredniego, tzn. spółki "A".

W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że podczas kontroli w siedzibie firmy strony funkcjonariusze Urzędu Celnego w P. stwierdzili nieprawidłowość w pozycji nr 3 przedmiotowego zgłoszenia celnego – protokół kontroli z dnia 19 marca 2012 r. nr [...]. W związku z tymi informacjami wznowiono postępowanie w sprawie, a następnie ustalono, że wskazany towar został wadliwie zakwalifikowany do kodu TARIC.

Organ podkreślił, że zrealizował wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 października 2013 r. w zakresie okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 23 maja 2014 r. (nr [...]), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie zaistniały istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Nie ulega wątpliwości, że informacje na temat stanu towaru w dniu dokonywania zgłoszenia celnego organ uzyskał wraz z protokołem kontroli z dnia 19 marca 2012 r.; tj. po dacie wydania ostatecznej decyzji z dnia 5 września 2011 r. To na etapie prowadzonego postępowania kontrolnego strona przy piśmie z dnia 7 marca 2012 r. przedłożyła opis szczegółowy towaru, który jest istotny z punktu widzenia klasyfikacji taryfowej. Wprawdzie dokument ten nie posiada daty wydania i na obecnym etapie postępowania nie jest możliwe ustalenie czy dowód ten choć nieznany organowi istniał w dniu wydawania zaskarżonej decyzji, to potwierdza on jednak stan towaru w dniu dokonania zgłoszenia, a więc okoliczność faktyczną istniejącą a nieznaną organowi w chwili wydawania decyzji z dnia 5 września 2011 r., co uzasadnia wznowienie postępowania. Wskazane okoliczności mają wpływ zarówno na klasyfikację towarów, jak i na kwoty wynikające z długu celnego.

Istotą postępowania w niniejszej sprawie było ustalenie, czy importowany przez stronę towar w postaci taśmy siatkowej o otwartych oczkach z włókna szklanego, samoprzylepnej, o szerokościach 50mm i 150mm, należy przypisać do kodu TARIC 7019 51 00 90, tj. zgodnie ze stanowiskiem strony prezentowanym w odwołaniu z dnia 19 stycznia 2013 r., do kodu TARIC 7019 40 00 90 wskazanego przez stronę w piśmie do Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 27 stycznia 2014 r., czy też winien być klasyfikowany do kodu TARIC 7019 51 00 10, do której został zaklasyfikowany sporny towar w decyzji z dnia 14 lutego 2014 r. Poza sporem było, że towar winny być zaklasyfikowane do pozycji 7019 Taryfy celnej obejmującej Włókna szklane (włącznie z watą szklaną) oraz artykuły z nich (na przykład przędza, tkaniny).

Z uwagi na treść taryfy celnej decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej należy poszukiwać w obiektywnych cechach i właściwościach importowanego towaru. Zgodnie z obowiązującymi przepisami dla dokonania prawidłowego przypisania towarów do kodu CN zasadnicze znaczenie ma stan towaru w dniu dokonania zgłoszenia. Przez stan towaru należy rozumieć jego rodzaj, jakość, formę (postać), ilość oraz inne właściwości np. budowa, rodzaj materiału, skład itp. odróżniające go od innych towarów.

Zgodnie z materiałem zgromadzonym w aktach sprawy towary opisane w dokumentach handlowych jako "fiberglass mesh tape/fiberglass tape" to wyroby w postaci samoprzylepnej siatki z włókna szklanego w taśmie, w kilku rozmiarach tj. szerokości: 50mm i 150mm oraz długości: 10m, 20m, 45m, 90m, 153m. Z opisu szczegółowego produktu sporządzonego przez producenta – "B", wynika, że rozmiar oczek w poszczególnych wyrobach wynosi odpowiednio 3mm x 6mm dla towaru w rolce o wymiarach 150mm x 20m oraz 2,5mm x 5mm w pozostałych taśmach, waga wyrobu wynosi natomiast 46g/m2 (+/- 5%). Tak więc wielkość oczek zarówno na długości, jak i szerokości we wszystkich przypadkach przekracza 1,8mm natomiast waga jest większa niż 35g/m2. Jak słusznie zauważył organ pierwszej instancji dokonując przypisania towaru do kodu TARIC nie można pominąć wagi powłoki kleju akrylowego oraz wagi kleju samoprzylepnego, stanowiących integralną część wyrobu. Innymi słowy masa tkaniny siatkowej z włókna szklanego jest obliczana na podstawie masy towaru w jakim jest przedstawiany.

W ocenie organ odwoławczego prawidłowe jest stanowisko zaprezentowane przez organ pierwszej instancji, że w sprawie nie znajduje zastosowania reguła 3 (b), natomiast tego typu wyroby należy klasyfikować przy wykorzystaniu reguły 2 (b) ORINS. Podobnie zasadne było nie uwzględnienie nowych dowodów w sprawie, które zostały nadesłane przy piśmie z dnia 9.01.2013 r. i ponownie przywołane w odwołaniu z dnia 29.01.2014 r. Choć pochodzą one od eksportera i dotyczą tego samego towaru to pozostają w zupełnej sprzeczności z dowodami przedstawionymi na wcześniejszym etapie postępowania. Dopiero wydanie przez organ pierwszej instancji w dniu 28 grudnia 2012 r. decyzji w trzech innych postępowaniach dotyczących takiego samego rodzaju towarów importowanych, którymi nałożono na sprowadzony towar z mocą wsteczną ostateczne cło antydumpingowe spowodowało, iż strona wystąpiła do swojego kontrahenta zagranicznego z prośbą o przedstawienie stosownych dokumentów. Trudno zaakceptować wyjaśnienia eksportera zwłaszcza w sytuacji, gdy już wcześniej miał on świadomość o toczącym się sporze dotyczącym towarów, o czym świadczą zgromadzone w aktach dokumenty. W tym kontekście organ wskazał, że na stronie internetowej producenta znajdują się informacje, z których wynika, że nie są produkowane wyroby o rozmiarach oczek mniejszych niż 2mm x 2mm.

W okolicznościach sprawy cechy importowanego towaru oraz brzmienie poszczególnych kodów w Taryfie celnej przesądzają, że winien mieć zastosowanie kod TARIC 7019 51 00 10.

W odniesieniu do zarzutów strony organ odwoławczy podkreślił, że organy celne nie są związane innymi indywidulanymi rozstrzygnięciami, nawet w podobnych sprawach. Zauważył nadto, że nie wiadomo czy kupowane w 2011 r. przez spółkę komandytowo-akcyjną "C" taśmy były towarami, wobec których toczy się niniejsze postępowanie.

Jako niezasadne organ odwoławczy uznał zarzuty naruszenia art. 191 o.p. Strona miała możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, jak również do składania dowodów i wyjaśnień, z czego skorzystała. W kwestii powołanych przez stronę wiążących informacji taryfowych nr FR-E4-2006-004912 oraz nr PRO-2011-007984 organ odwoławczy zauważył, że nie dotyczą towarów stanowiących przedmiot postępowania, jak również strona nie jest ich adresatem. Podał też, że ww. informacje wygasły w 2012 i 2013 r.

W sprawie nie naruszono również art. 122, art. 187, art. 188 oraz art. 210 § 1 o.p., w szczególności Naczelnik Urzędu Celnego działając na podstawie przepisów prawa podjął wszelkie niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy. W sprawie brak jest próbek towarów stanowiących przedmiot niniejszego postępowania dlatego też nie ma możliwości przeprowadzenia badania tych towarów. Nie jest jednak prawdziwe twierdzenie, że organ niższej instancji przy wydawaniu decyzji oparł się na próbce towaru podobnego. Zebrany materiał dowodowy, zwłaszcza Opis szczegółowy produktu: Taśma samoprzylepna z włókna szklanego, odnoszący się m.in. do faktury [...], która stanowi załącznik do zgłoszenia celnego w sposób jednoznaczny potwierdza zarówno materiał z którego został wykonany towar, jak również wielkość oczek.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, na przywóz tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, o wielkości oczka powyżej 1,8 mm na długość i szerokość oraz o wadze powyżej 35 g/m2 pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej nakłada się ostateczne cło antydumpingowe. Stawka ostatecznego cła antydumpingowego dla tego rodzaju produktów, wytworzonych przez przedsiębiorstwa nie wymienione z nazwy w ww. rozporządzeniu, do których zalicza się "B" będący producentem spornego towaru, została ustalona w wysokości 62,9% (art. 1 ust. 2).

Zmiana klasyfikacji taryfowej importowanego towaru dokonana przez Naczelnika Urzędu Celnego, a w konsekwencji zmiana stawki cła (z 5% na 7%) oraz naliczenie cła antydumpingowego ma wpływ na wymiar podatku od towarów i usług. Stawka podatku od towarów i usług dla przedmiotowego towaru wynosi 23%.

W. B. zaskarżył powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 245 o.p. w zw. z art. 240 o.p. poprzez uchylenie prawomocnej decyzji i wznowienia postępowania mimo braku zaistnienia ku temu przesłanek;

2) art. 122 o.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, co swój przejaw znalazło w:

a) odrzuceniu treści oświadczenia złożonego przez spółkę "C" bez jakiegokolwiek jego zweryfikowania,

b) braku zwrócenia się do producenta celem potwierdzenia rzetelności raportu z produkcji, jaki dostarczony został później przez skarżącego,

c) braku ustalenia u producenta materiału, z którego wytworzony został towar objęty procedurą celną,

d) nieprzesłuchanie pracowników skarżącego i spółki "C", która nabyła produkty będące przedmiotem niniejszej sprawy na okoliczność wymiarów oczek i materiału z którego wytworzony został towar objęty procedurą celną;

3) art. 191 o.p. poprzez przyjęcie oceny odnośnie specyfikacji i klasyfikacji taryfowo-podatkowej towaru w oparciu o część materiału z pominięciem dowodów i okoliczności podważających przyjętą przez organ ocenę w postaci np. szczegółowego raportu z każdego etapu produkcji, oświadczenia spółki "C", danych dotyczących surowca użytego do produkcji objętego procedurą celną towaru, powołanych już na początku postępowania, jak również danych dotyczących pobranych próbek;

4) art. 188 o.p. polegające na nieuwzględnieniu słusznego żądania skarżącego przeprowadzenia dowodu w postaci opinii biegłego dotyczącego istotnych okoliczności dla sprawy, a mianowicie wielkości oczek i materiału z którego wykonane zostały sprowadzone produkty;

5) art. 187 o.p. poprzez niezebranie pełnego materiału dowodowego i jego pobieżne rozpatrzenie polegające na:

a) braku ustalenia jaki dokładnie towar i o jakiej specyfikacji był przedmiotem zgłoszenia celnego,

b) braku zasięgnięcia opinii biegłego odnośnie materiału, z którego są wykonane będące przedmiotem zgłoszenia towary,

c) braku przesłuchania świadków mogących potwierdzić wielkość oczek (mniejszych niż zazwyczaj) w taśmie;

d) braku rozważenia oświadczenia spółki "C";

6) art. 210 § 1 pkt 6 § 4 o.p. poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, a także niejasne wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz brak należytego wskazania przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

Skarżący wskazał, że ewentualne ujawnienie nowych dowodów nie miało wypływu na wygląd, wymiary, strukturę i właściwości produktu jaki był przedmiotem zgłoszenia celnego. Brak było podstaw do wzruszenia ostatecznej decyzji, a ponadto organ zajmując swoje stanowisko w tej kwestii opierał się na dokumencie (informacje z zagranicznej strony internetowej), który nie może być dowodem w sprawie. Zauważył również, że orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że rezygnacja przez organ z przeprowadzania danych dowodów i czynności przed wydaniem pierwotnej decyzji nie może być powodem uzasadniającym konieczność wznowienia postępowania w oparciu o dowody, których przeprowadzenia zaniechano (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1582/10).

Skarżący podniósł, że organ odwoławczy sam przyznał iż nie posiada próbki towaru odpowiadającej jego stanowi z dnia dokonania zgłoszenia - organ oparł się na produkcie podobnym, jednak był w stanie ponownie określić jego specyfikację i odpowiednią klasyfikację. Organ odwoławczy dokonując weryfikacji ustaleń organu niższej instancji nie ustalił nawet czy przedstawiona na anglojęzycznej stronie producenta oferta jest kompletna, od kiedy obowiązuje, czy jest możliwość wykonania towaru wg specyfikacji stosowanej na rynku amerykańskim, a także materiału z którego wytworzone zostały objęte procedurą celną produkty będące przedmiotem niniejszej sprawy. Zarówno dokumenty od innego produktu, jak i dokumenty od produktu będącego przedmiotem zgłoszenia celnego wskazywały, iż wyprodukowane są one z niedoprzędów.

Zdaniem skarżącego nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż sam fakt zgłoszenia określonych twierdzeń i dowodów w późniejszym stadium postępowania powoduje, że są one niewiarygodne. Każdy dowód, każde twierdzenie i każde powołanie się na daną okoliczność winno być przeanalizowane i należycie merytorycznie ocenione, a nie odrzucone z powodu że nie pasuje do dotychczasowych ustaleń.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Artykuł 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 727) stanowi, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego.

Dział IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) obejmuje swym zakresem regulacje dotyczące postępowania podatkowego.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie są decyzje organów celnych wydane po wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 5 września 2011 r., orzekające o zmianie klasyfikacji taryfowej importowanego produktu i nakładające na skarżącego cło antydumpingowe oraz określające wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Decyzje wydano po uchyleniu poprzednich rozstrzygnięć przez sąd administracyjny, który w swej ocenie prawnej wskazał, że decyzja wydana w trybie wznowieniowym, powinna zawierać jednoznaczne określenie podstawy wznowieniowej, a w szczególności wskazywać powinna jakie konkretnie nowe dowody lub okoliczności uzasadniają wznowienie postępowania.

Podstawą wznowienia postępowania w sprawie, powołaną w zaskarżonej decyzji jest przepis art. 240 §1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Organy administracji, wykonując wskazania Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 509/13 jednoznacznie określił podstawę wznowienia postępowania w sprawie, jako okoliczności faktyczne dotyczące stanu towaru – jego budowy, cech fizycznych i chemicznych, o których organ administracji nie wiedział, a które istniały w dacie wydania decyzji kończącej postępowanie (decyzji z 5 września 2011 r.). Te okoliczności zostały ujawnione dopiero w trakcie postępowania kontrolnego wskutek złożenia przez skarżącego przy piśmie z dnia 7 marca 2012 r. dokumentu – "opis szczegółowy produktu - taśma samoprzylepna z włókna szklanego".

Jak wskazuje się w piśmiennictwie, zastosowany w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej łącznik "lub" wskazuje na to, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania, jeżeli równocześnie spełnione są pozostałe przesłanki tego przepisu. Jeżeli więc nawet dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony później, to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność mogła istnieć w dniu wydania decyzji i może uzasadniać wznowienie postępowania (Ordynacja podatkowa. Komentarz. Wydawnictwo LexisNexis. Warszawa 2005, s. 608).

Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż szczegółowy opis fizycznych i chemicznych właściwości produktu nie był organowi administracji celnej znany wówczas, gdy na wniosek skarżącego – importera orzekał on o ustaleniu cła antydumpingowego decyzją z dnia 5 września 2011 r. Trafnie wskazano zatem w zaskarżonej decyzji, że zachodziła przesłanka wznowieniowa określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej – a mianowicie ujawniły się istotne dla sprawy okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji – nieznane orzekającemu wówczas organowi.

Stwierdzenie, że występowały w sprawie okoliczności faktyczne, o których mowa w art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej uzasadniało rozpatrzenie przez organy administracji celnej istoty sprawy sprowadzającej się do ustalenia, czy importowany przez skarżącego z Chin towar - taśma samoprzylepna z włókna szklanego powinien zostać sklasyfikowany do podlegającej cłu antydumpingowemu pozycji taryfy celnej 7019 51 00 10 (rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej - Dz. U. UE L 204/1 z dnia 09.08.2011 r.).

Zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej w skrócie WKC), należności celne ustalane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej Załącznik I do tegoż rozporządzenia zawiera Nomenklaturę Scaloną oraz stawki celne, dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje.

Załącznik ten jest zmieniany co roku, bowiem zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia Rady nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego.

W realiach rozpatrywanej sprawy zgłoszenia celnego dokonano 31 marca 2011 r., a w dacie tej obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) Nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L 284 ze zm.).

Zgodnie z regułami 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (dalej ORINS) tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów (...), zaś klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane.

Pod pozycją 7019 Wspólnotowej Taryfy Celnej klasyfikowane były włókna szklane (włącznie z watą szklaną) oraz artykuły z nich (na przykład przędza bądź tkaniny).

Wśród wymienionych wyżej produktów na poziomie pierwszej podpozycji klasyfikowane były taśmy przędzy, niedoprzędy, przędza i nici szklane cięte (kody od 7019 11 do 7019 19).

Na poziomie tej samej podpozycji klasyfikowane są pod kodem 7019 40 00 – tkaniny z niedoprzędów.

Na poziomie tej samej podpozycji klasyfikuje się także – pozostałe tkaniny – w tym pod kodem 7019 51 – te o szerokości nieprzekraczającej 30 cm, w tym tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych, o wielkości oczka powyżej 1,8 mm na długość i szerokość oraz o wadze powyżej 35 g/m2.

Zatem uznanie, że dany produkt może być sklasyfikowany jako – pozostała tkanina – musi poprzedzać stwierdzenie, że nie jest to tkanina z niedoprzędów.

Strona skarżąca w toku postępowania – w piśmie z 27 stycznia 2014 r. - podniosła argument zmierzający do wykazania, że importowany produkt jest w istocie "tkaniną z niedoprzędów". Argument ten znajduje oparcie w opisie produktu pochodzącym od producenta, na którym co do zasady oparł swe ustalenia faktyczne organ administracji celnej. W tym dokumencie – opisie szczegółowym produktu wskazano, że dotyczy on tkaniny siatkowej – długie pasma – produkowane z przędzy z włókna szklanego, zaś krótkie pasma – produkowane z niedoprzędów włókna szklanego. Scharakteryzowanie zatem importowanego produktu w celu dokonania prawidłowej klasyfikacji taryfowej wymagała niewątpliwie skorzystania z jednej z Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, gdyż produkt ten wykonano z różnych materiałów, zaś właśnie tworzywo jest czynnikiem decydującym o jego klasyfikacji taryfowej.

Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji ograniczył się w tym zakresie do wskazania jakiego tworzywa jest w klasyfikowanym produkcie więcej. Zaniechał jednak przywołania stosownej regulacji, która w takim przypadku nakazywałaby oparcie się na kryterium większej ilości włókien innych niż niedoprzędów.

Brak powołania podstawy prawnej dla tego rodzaju zabiegu klasyfikacyjnego uniemożliwia poddanie go weryfikacji przez sąd administracyjny i stanowi istotną wadę uzasadnienia zaskarżonej decyzji, naruszając przepis art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Zaakceptować jednakże należy pogląd organów administracji, zgodnie z którym dokumenty takie jak "oświadczenie" podpisane przez przedstawiciela spółki "C" w K. i "informacja" pochodząca od chińskiego eksportera nie mogą rzutować na prawidłowość dokonanej przez organ pierwszej instancji zmiany klasyfikacji taryfowej. Wyjaśnienia producenta z dnia 7 stycznia 2013 r. sporządzono już po wznowieniu postępowań dotyczących przedmiotowego towaru i wydaniu pierwszej decyzji przez organ administracji celnej w dniu 28 grudnia 2012 r. Nadto wiarygodność tych dokumentów (określających jeden rodzaj wyrobu) podważa opis szczegółowy producenta przedłożony w toku kontroli celnej.

Zauważyć należy, że brak rewizji towaru, o której mowa w art. 68 WKC – na co wskazywał skarżący na rozprawie - nie pozbawia organów możliwości wykazania prawidłowej taryfikacji towaru w oparciu o inne zgromadzone w sprawie dowody.

Z opisu importowanych produktów pochodzącego od producenta, a przedłożonego przez skarżącego w toku kontroli wynika, że wielkość oczek w taśmach wynosiła: 3mmx6mm i 2,5mmx5mm, zatem mają one kształt prostokąta. Opis ten jest zgodny z przedłożonymi w toku przez stronę w trakcie kontroli celnej próbkami towaru. Należy zauważyć, że w toku postępowania kontrolnego, jak również w toku postępowania przed organem pierwszej instancji skarżący nie kwestionował ustaleń dokonanych m.in. w oparciu o oświadczenie chińskiego producenta i materiał poglądowy (próbki). Tymczasem z oświadczenia producenta z dnia 7 stycznia 2013 r. wynika, że oczka miały kształt kwadratu o wymiarach 1,7mmx1,7mm. Wygląd takiej taśmy znacząco odbiegał zatem od wyglądu taśm, których próbki przedłożono organom w toku kontroli. Wobec twierdzeń skarżącego, że to ostatni opis taśm jest prawidłowy, niezrozumiałe jest, dlaczego skarżący nie dostrzegł wcześniej tak istotnej różnicy w ich wyglądzie i opisie. Uwzględniając powyższe uznać należało, że zarówno wyjaśnienie eksportera i "protokół kontroli postprodukcyjnej", jak również oświadczenie Spółki Komandytowej Akcyjnej "C" zostały sporządzone jedynie na potrzeby toczącego się postępowania i dlatego nie mogły być uznane za wiarygodne. Trzeba przy tym podkreślić, że cechy charakterystyczne produktu podlegającego cłu antydumpingowemu musiały być znane profesjonalnemu importerowi i podnoszenie w dwa lata po dokonanym imporcie, że w istocie importowany produkt miał cechy nie kwalifikujące go do obciążenia tym cłem jest całkowicie niewiarygodne.

Organom orzekającym w sprawie nie można zarzucić prowadzenia postępowania z naruszeniem regulacji zawartych w art. 187 i 188 Ordynacji podatkowej. Zgromadziły one bowiem pełny materiał dowodowy i dokonały jego kompleksowej oceny. Dokonanie przedmiotowej oceny niezgodnie z oczekiwaniami skarżącego z oczywistych względów nie stanowi naruszenia powołanych w skardze przepisów. Wskazany w skardze art. 188 Ordynacji podatkowej stanowi, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Trudno uznać, by organy administracji celnej w toku rozpatrywania odwołania naruszył ww. przepis. Przedłożone przez skarżącego dokumenty zostały bowiem włączone w poczet materiału dowodowego i rzetelnie ocenione przez organ z poszanowaniem reguł określonych w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym nie sposób uznać za zasadne zarzutów skarżącego, dotyczących zaniechania przeprowadzenia przez organ administracji dowodów z opinii biegłego czy też z zeznań świadków lub przesłuchania stron co do wielkości oczek importowanych towarów. W szczególności trudno dopatrzeć się uzasadnienia dla dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, gdyż kwestia wielkości oczek importowanej tkaniny nie stanowi okoliczności, której ustalenie wymagałoby wiedzy specjalnej, a ponadto towar będący przedmiotem postępowania nie jest już dostępny. Trudno wszakże wykluczyć potrzebę dopuszczenia dowodu z takiej opinii w przypadku, gdyby zastosowanie reguł ORINS w celu ustalenia, czy importowana tkanina jest zrobiona z niedoprzędów wymagało analizy opartej na wiedzy specjalnej.

W tej sytuacji Sąd, stwierdzając mogące mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia prawa procesowego, uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy będą miały na uwadze powyższe wskazania.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.