Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 680/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 1 ust 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Irena Kamińska, Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.), Sędzia del. NSA Jerzy Solarski, Protokolant starszy asystent sędziego Andrzej Nędzarek, po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II SAB/Wa 387/12 w sprawie ze skargi B. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 9.11.2011 r. o udzielenie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od B. na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad kwotę 220 zł (dwieście dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 grudnia 2012r., sygn. akt II SAB/Wa 387/12 po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 9 listopada 2011r. o udzielenie informacji publicznej, zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do rozpoznania wniosku B. z dnia 9 listopada 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania, stwierdzając, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej Spółki kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

T.S. – Członek Zarządu B. wnioskiem z dnia 9 listopada 2011 r. wystąpił do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o udzielenie – drogą elektroniczną lub w formie kserokopii na adres przedstawiciela wykonawcy T.S. – informacji publicznej w postaci raportu z weryfikacji dokumentacji projektowej, opracowanego przez konsultanta dla zadania "Budowa drogi ekspresowej [...]".

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział [...] pismem z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] zwróciła się do A. Sp. z o. o. o przekazanie powyższej informacji wnioskodawcy.

Wobec braku odpowiedzi na wniosek W.S. – Członek Zarządu B. pismem z dnia 27 lutego 2012 r. wezwał organ do niezwłocznego udostępnienia informacji publicznej w zakresie i formie zgodnej z wnioskiem z dnia 9 listopada 2011 r.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 8 marca 2012 r. nr [...] wezwał skarżącą Spółkę do uzupełnienia pisma z dnia 27 lutego 2012 r. o oryginał aktualnego odpisu KRS B. lub jego prawidłowo poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię, umożliwiającą weryfikację osób umocowanych do występowania w imieniu firmy i podpisujących ten wniosek.

B. przy piśmie z dnia 16 marca 2012 r. nr [...], przedłożyła oryginał odpisu pełnego z KRS, wskazując, że T.S. i W.S. działali w ramach przysługujących im kompetencji.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad pismem z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] poinformował, że wnioskowany raport nie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej w skrócie u.d.i.p.) i nie podlega udostępnieniu w trybie jej przepisów, bowiem nie dotyczy faktów ze sfery spraw publicznych. Został on sporządzony na wewnętrzne potrzeby organu, a zatem ma charakter prywatny i roboczy, czyli nieoficjalny, zaś zgodnie z orzecznictwem, dokumenty prywatne, jako takie, nie stanowią informacji publicznej.

B. w piśmie z dnia 12 czerwca 2012 r. nr [...] nie podzieliła stanowiska organu, z kolei organ w piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] podtrzymał stanowisko w sprawie dodając, że wnioskowana informacja ma charakter ekspertyzy zawierającej wypowiedzi ocenne i postulatywne, które mogą być wykorzystane w zarządzeniu kontraktem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. wniosła o zobowiązanie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do rozpatrzenia jej wniosku z dnia 9 listopada 2011 r. oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podała, że wykonanie raportu zostało zlecone konsorcjum firm: [...] w trybie przetargu nieograniczonego i sfinansowane ze środków publicznych, a jego treść dotyczy bezpośrednio spraw publicznych, zaś wszelkie informacje dotyczące umów o realizację zamówień publicznych są informacjami publicznymi. W ocenie skarżącej Spółki również wszystkie opinie ekspertów, zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne oraz nie tylko bezpośrednio zredagowane i technicznie, wytworzone przez organ, stanowią informację publiczną. W niniejszej sprawie raport ma wprawdzie przede wszystkim charakter techniczny , to jednak wbrew stanowisku organu zawiera także dane i fakty oraz znajduje się w jego posiadaniu. Opinia eksperta nie jest informacją publiczną wówczas, gdy dotyczy konkretnego aktu będącego już przedmiotem toczącego się procesu legislacyjnego i służy jedynie powiększeniu zasobu wiedzy organu co do dziedziny czy przedmiotu, którego uchwalone akty prawne dotyczą. W rozpoznawanej sprawie raport konsultanta dotyczy istniejącej dokumentacji projektowej, wykonanej przez projektanta wybranego w drodze zamówienia publicznego za publiczne pieniądze i ma oceniać prawidłowość przygotowanej dokumentacji, na podstawie której jest budowana publiczna droga. Ponadto mamy tu do czynienia z raportem, a nie z odręcznymi luźnymi zapiskami i nie ma przepisu, który dawałby organowi prawo odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na rzekomą złą wolę wnioskodawcy. Skarżąca podkreśliła, że art. 1 u.d.i.p. wymienia tylko przykładowo katalog informacji publicznej, zaś Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a raport ma charakter opinii technicznej o znaczeniu szczególnym dla interesu publicznego i został wytworzony oraz odnosi się do podmiotu wykonującego funkcje publiczne.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazując na dotychczasową argumentację oraz ustalenia faktyczne i prawne powołał się na orzecznictwo stwierdzając, że żądana informacja nie dotyczy faktów i stanów obiektywnych, ma jedynie charakter poznawczy, sprowadzający się do materiału wewnętrznego i prywatnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia – jak w rozpoznawanej sprawie – czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) w art. 1 stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. W świetle art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępnienia. Realizacja tego prawa spoczywa na podmiotach określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach dróg krajowych i wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. W rozumieniu ustawy informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Jest nią zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi również treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Jest nią zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i tych, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, gdy nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi odnosić się do sfery faktów.

Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, – co ma zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie, iż zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. W rozumieniu ustawy dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p). Niezależnie od powyższego, w myśl cytowanego przepisu, informacją publiczną jest dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, przedmiotowy raport z weryfikacji jest informacją publiczną, odnosi się do działalności organu w zakresie przygotowania i koordynowania budowy drogi ekspresowej [...]. Raport ma charakter techniczny, a nie prawny i był realizowany w trybie zamówienia publicznego, tj. z funduszy publicznych. Z art. 139 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759 ze zm.) wynika, że umowy w sprawach zamówień publicznych są jawne i podlegają udostępnianiu na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej. Przedmiotowy raport znajduje się w posiadaniu organu i nie ma charakteru prywatnego.

Jednocześnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż wynikła ona raczej z nieznajomości powyższej problematyki. W tej sytuacji ze strony organu nie sposób dopatrzyć się ze lekceważenia skarżącej Spółki, czy też celowego wprowadzania jej w błąd.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając go w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), zarzucił naruszenie art. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że dokument prywatny – raport z weryfikacji dokumentacji projektowej, opracowany przez konsultanta dla zadania "Budowa drogi ekspresowej [...]", stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie powołanej ustawy.

Wskazując na powyższą podstawę skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że żądany raport ma charakter ekspertyzy sporządzonej na rzecz Inwestora – Skarbu Państwa, tj. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad , zawierającej wypowiedzi ocenne, postulatywne, które mogą być wykorzystane w zarządzaniu kontraktem. W dokumencie tym nie są zawarte dane lub fakty będące podstawą konkretnych rozstrzygnięć Inwestora. Na poparcie swojego stanowiska powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2130/11, w którym stwierdzono, że "Informację publiczną stanowią wyłącznie dane obiektywne lub fakty, a nie kwestie ocenne czy postulatywne.(...). Opinie lub ekspertyzy, mające jedynie charakter poznawczy, nie odnoszą się wprost do przyszłych działań i zamierzeń podmiotu zobowiązanego – mają jedynie poszerzyć zakres wiedzy i informacji posiadanych przez ten podmiot. Dlatego poddanie tego procesu ścisłej kontroli społecznej byłoby niecelowe i utrudniałoby wewnętrzny proces kształtowania się stanowisk uzgadniania i ścierania się opinii dotyczących istniejącego stanu rzeczy, jego oceny oraz ewentualnej potrzeby zmian". Ponadto wskazał, że zrealizowanie przedmiotowego raportu w trybie zamówienia publicznego, nie pozbawia go charakteru dokumentu prywatnego, który jako taki nie stanowi informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 812/05), a obowiązek ustanowiony art. 139 ust. 3 ustawy – Prawo zamówień publicznych dotyczy umów w sprawach zamówień publicznych, a nie dokumentów uzyskanych w wyniku ich wykonania, które noszą cechy dokumentu prywatnego.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie nie bez znaczenia jest okoliczność, że wnioskujący o udostępnienie informacji publicznej jest podmiotem realizującym roboty budowlane objęte kontraktem z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], na mocy którego B. – [...] oraz Przedsiębiorstwo [...] zobowiązali się do budowy drogi ekspresowej [...] realizowanym na podstawie dokumentacji projektowej weryfikowanej uprzednio przez Konsorcjum firm: [...]. Stosownie do postanowień w/w kontraktu, wykonawcy robót budowlanych przysługują roszczenia będące następstwem nienależytego wykonania zobowiązań przez inwestora. W związku z powyższym przyjmując – ewentualnie – charakter publiczny żądanej informacji, należy odwołać się do poglądu J. Drachala, Prawo informacji..., s. 147-149, że ustawa o dostępie do informacji publicznej ma "służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu, związanemu z funkcjonowaniem struktur państwowych i publicznych. Celem ustawy nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych itp. Takie informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków".

B. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz o przeprowadzenie dowodu z pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] oraz pisma [...] B. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] na okoliczność występowania do organu o udostępnienie dokumentów dotyczących realizacji kontraktu prowadzonego pod nazwą "Budowa drogi ekspresowej [...]". Ponadto wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu odpowiedzi powołała się na dotychczasową argumentację w sprawie. Odnosząc się do powołanych przez organ w skardze kasacyjnej okoliczności wskazujących na stosunek umowny, łączący organ oraz skarżącą, a także potencjalną możliwość dochodzenia przez nią roszczeń związanych z niewłaściwą realizacją kontraktu, wskazała, iż po pierwsze B. występuje w przedmiotowym postępowaniu w imieniu własnym, a nie Konsorcjum firm realizujących kontrakt, a po drugie, powyższe miałoby miejsce w sytuacji uznania raportu za dokument prywatny. Wykonawcę raportu ze skarżącą nie łączy żaden stosunek prawny. Wykonanie przedmiotowego dokumentu zostało zlecone przez organ Konsorcjum firm: [...] w trybie przetargu nieograniczonego na podstawie ustawy – Prawo zamówień publicznych. Podkreśliła, że kolejne wystąpienia Konsorcjum firm realizujących kontrakt do organu na drodze łączącego strony stosunku umownego, w analogicznych sprawach dotyczących wniosków o ujawnienie raportów konsultanta (m.in. z weryfikacji dokumentacji kontraktowej lub w innych sprawach związanych z wykonywaniem kontraktu), kończyły się fiaskiem. Organ konsekwentnie odmawiał udostępnienia wnioskowanych dokumentów, powołując się na ich konsultacyjny charakter i przeznaczenie do użytku wewnętrznego (w szczególności powołanym pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. będącym odpowiedzią na pismo z dnia [...] lipca 2012 r.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Istota zarzutów naruszenia prawa materialnego sprowadzała się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który uznał, że żądana przez skarżącą Spółkę informacja, tj. raport z weryfikacji dokumentacji projektowej, opracowany przez konsultanta dla zadania "Budowa drogi ekspresowej [...]", stanowi informację publiczną.

Wskazać należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie przyjmuje się, że skargę na bezczynność organu w sprawach dotyczących udzielenia informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" organu, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji. W tym ostatnim przypadku sąd administracyjny, do którego trafiła skarga na bezczynność, ma przede wszystkim przesądzić, czy wnioskodawca żąda informacji, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i tym samym czy ustawa ta w określonym stanie faktycznym sprawy znajduje zastosowanie. W tego rodzaju sprawie skarga na bezczynność chroni wnioskodawcę przed arbitralną decyzją organu, która uniemożliwia uzyskanie żądanej informacji.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy dla stwierdzenia, czy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad pozostaje w bezczynności, polegającej na nieudostępnieniu żądanej informacji publicznej konieczne jest zbadanie, czy raport z weryfikacji dokumentacji projektowej, opracowany przez konsultanta dla zadania "Projekt nr [...] – Budowa drogi ekspresowej [...]" objęty wnioskiem B. z dnia 9 listopada 2011 r., zawiera informacje objęte wnioskiem. W tym celu należało dokonać szczegółowej analizy treści wskazanego Raportu w zestawieniu z treścią żądania strony skarżącej określonego w powołanym wniosku, przy uwzględnieniu charakteru prawnego żądanej informacji, w tym przede wszystkim tego, czy mieści się ona w pojęciu "informacji publicznej" w znaczeniu nadanym przepisem art. 61 Konstytucji RP i przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ administracji publicznej może bowiem pozostawać w bezczynności tylko w takim zakresie. W celu spełnienia wynikającego z przepisu art. 149 § 1 P.p.s.a wskazania organowi konkretnego obowiązku, jaki ma wykonać, niezbędne jest dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności precyzyjne ustalenie przedmiotowego zakresu bezczynności organu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza taka wykazuje, że wniosek B. z dnia 9 listopada 2011 r. dotyczył raportu z weryfikacji dokumentacji projektowej szczegółowo wskazanego zadania, opracowanego przez konsultanta, którym w tym przypadku była A. Sp. z o.o. Z akt sprawy wynika, że ten fakt był znany Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych I Autostrad, gdyż powyższy wniosek pismem z dnia 28 listopada 2011 r. przekazał wyżej wymienionej Spółce do załatwienia, bądź do nadesłania tego Raportu w formie kserokopii na adres organu. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 30 lipca 2013 r. pracownik organu przyznał, że od A. Sp. z o.o. nie uzyskał wyjaśnienia, czy udzieliła ona żądanej informacji, przede wszystkim jednak nie otrzymał wymienionego Raportu. Ponadto oświadczył, że nie jest w stanie określić, gdzie znajduje się dokumentacja opracowana przez tą Spółkę oraz czy znajduje się ona w posiadaniu organu.

W konsekwencji stwierdzić należy, iż w aktach sprawy, na podstawie których rozpoznawał wniosek B. Generalny Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad oraz orzekał Sąd pierwszej instancji, brak jest Raportu, którego udostępnienia domagała się Spółka. Znajduje się w nich bowiem Raport z weryfikacji dokumentacji projektowej, który dotyczy budowy drogi ekspresowej [...], sporządzony przez C. Sp. z o.o., a nie przez A. Sp. z o.o. Oznacza to, że w istocie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że powyższy Raport stanowi informację publiczną i zobowiązując Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do rozpoznania wniosku B. z dnia 9 listopada 2011 r. oceny tej dokonał w oparciu o dokument, który w niniejszej sprawie nie był przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z powyższego wynika, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U . Nr 163, poz. 1349 ze zm.).