Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 829/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 8 par. 1 pkt 4, art. 13 par. 1, art. 13 par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 63 par. 2, art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 7 maja 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant asystent sędziego Marek Pilc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2008 roku sprawy ze skargi J. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia ruchomości z egzekucji 1. uchyla zaskarżone postanowienie, poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] Nr [...], postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] Nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz J. J. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 10 października 2006 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. dokonał zajęcia ruchomości należących do J. J. w postaci 10 urządzeń do [...] oraz [...] na poczet należności Urzędu Skarbowego w S., Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, [...] Urzędu Wojewódzkiego w Ł., Urzędu Miasta Ł. i [...] Urzędu Wojewódzkiego w P.

W dniu 17 października 2006 roku pełnomocnik J. J. – adwokat R. O. wniósł do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. pismo zatytułowane "Zarzuty dłużnika przeciwko czynności zajęcia ruchomości dokonanej w dniu 10 października 2006 roku". Powołując się na treść art. 33 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji strona wniosła o umorzenie postępowania w części dotyczącej wzmiankowanej wyżej czynności, albowiem zgodnie z treścią art. 8 § 1 pkt 4 wskazanej ustawy zajęte maszyny do obróbki metalu nie podlegają egzekucji, ponieważ służą dłużnikowi do osobistej pracy wykonywanej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., postanowieniem z dnia [...] roku, wydanym na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. – Dz.U. z 2005 roku Nr 229, poz. 1954 ze zm.), pozostawił wniesione zarzuty bez rozpatrzenia z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik J. J. zarzucił naruszenie art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem zarzuty zostały wniesione w terminie 7 dni od dnia dokonania czynności zajęcia ruchomości, które w myśl art. 8 § 1 pkt 4 wskazanej wyżej ustawy zajęciu nie podlegały. Nie mają w tym przypadku znaczenia terminy liczone od doręczenia tytułów egzekucyjnych, gdyż dłużnik nie składał zarzutów w stosunku do tytułów wykonawczych, lecz konkretnego środka egzekucyjnego.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., postanowieniem z dnia [...] roku, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego. Organ odwoławczy podniósł, iż zobowiązanemu przysługuje prawo do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 i art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), zaś ostatnim dniem do zgłoszenia zarzutów w rozpoznawanej sprawie był dzień 14 lipca 2006 roku.

W dniu 8 lutego 2007 roku J. J. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o wyłączenie z postępowania egzekucyjnego ruchomości zajętych w dniu 10 października 2006 roku, tj.: [...]. Wnioskodawca podniósł, że wymienione narzędzia służą mu bezpośrednio do wykonywania pracy zarobkowej, a poborca skarbowy dokonał ich zajęcia pomimo jego uwag. Narzędzia te, zgodnie z art. 8 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie podlegały egzekucji administracyjnej.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., postanowieniem z dnia [...] roku, na podstawie art. 13 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, odmówił zwolnienia z egzekucji ruchomości wymienionych w protokole z dnia 10 października 2006 roku.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ egzekucyjny podał, że J. J. nie załączył do swego wniosku zgody wierzycieli na zwolnienie urządzeń z egzekucji. Z tych względów organ samodzielnie wystąpił do wierzycieli o zajęcie stanowiska w przedmiocie złożonego wniosku. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., postanowieniem z dnia [...] roku, nie wyraził zgody na zwolnienie spod zajęcia. Zakład Ubezpieczeń Społecznych, postanowieniem z dnia [...] roku, oraz Prezydent Miasta Ł., postanowieniem z dnia [...] roku, również nie wyrazili zgody na zwolnienie spod zajęcia. Wnioskodawca uregulował natomiast swe należności wobec [...] Urzędu Wojewódzkiego w P. oraz Urzędu Miasta Ł.

Z zaświadczenia o zmianie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej wynika, że przedmiotem działalności gospodarczej zobowiązanego jest: obróbka mechaniczna elementów metalowych, wykonywanie robót ogólnobudowlanych ze wznoszeniem budynków, wykonywanie instalacji centralnego ogrzewania i wentylacyjnych, wykonywanie instalacji wodno-kanalizacyjnych, sprzedaż detaliczna drobnych wyrobów metalowych, farb i szkła. Zobowiązany prowadzi działalność w zakresie ślusarstwa i kowalstwa. Pomimo wykorzystywania przedmiotowych urządzeń do prowadzenia działalności gospodarczej nie zmniejsza on zadłużenia w płatności składek ZUS i zobowiązań podatkowych, a nawet doprowadza do jego wzrostu, nie przejawiając żadnej chęci do uregulowania należności. Egzekucja zajętych ruchomości jest dopuszczalna, dłużnik - wykorzystując sporne ruchomości w celach zarobkowych - nie spłacał zaległości podatkowych i ZUS, nie wskazał innego sposobu egzekucji, a z protokołu o stanie majątkowym nie wynika możliwość prowadzenia egzekucji z innych rzeczy lub praw majątkowych. W ocenie organu egzekucyjnego sprzedaż zajętych ruchomości nie doprowadzi do sytuacji, w której strona straci możliwość pozyskiwania środków na zaspokojenie swych potrzeb bytowych.

W zażaleniu na powyższe postanowienie J. J. wniósł o jego uchylenie. Wskazał, iż w myśl art. 8 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji narzędzia i inne przedmioty niezbędne do pracy zarobkowej wykonywanej osobiście przez zobowiązanego nie podlegają egzekucji. Odmowa zwolnienia zajętych ruchomości z egzekucji doprowadzi do całkowitej upadłości prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., postanowieniem z dnia [...] roku, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. dnia [...] roku. Zdaniem organu odwoławczego, aby zastosować ulgę z art. 13 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji muszą być spełnione dwie przesłanki: musi wystąpić ważny interes zobowiązanego oraz zobowiązany musi uzyskać zgodę wierzyciela. W niniejszej sprawie została spełniona tylko jedna z tych przesłanek, tj. ważny interes zobowiązanego. Brak jest natomiast zgody wierzycieli na zwolnienie z egzekucji zajętych ruchomości.

J. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższe postanowienie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko, wniósł o oddalenie skargi.

Pełnomocnik skarżącego, w piśmie procesowym złożonym na rozprawie w dniu 13 marca 2008 roku, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W ocenie strony skarżącej Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., wydając postanowienie z dnia [...] roku, oraz Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w zaskarżonym postanowieniu nie rozpoznały istoty sprawy. Skarżący wnosił bowiem o zwolnienie zajętych przedmiotów z egzekucji na podstawie art. 8 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organy dokonały natomiast wyłącznie oceny, czy zajęte w dniu 10 października 2006 roku rzeczy ruchome mogą zostać zwolnione z egzekucji w trybie określonym w art. 13 § 1 wskazanej ustawy. Zgodnie z treścią art. 222 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji o tym czy pismo jest skargą, czy wnioskiem, decyduje treść pisma, a nie jego forma zewnętrzna. W myśl § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 roku w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków, jeżeli z treści skargi lub wniosku nie można należycie ustalić ich przedmiotu, wzywa się wnoszącego skargę lub wniosek do złożenia, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, wyjaśnienia lub uzupełnienia, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie skargi lub wniosku bez rozpoznania.

Pełnomocnik skarżącego podniósł dodatkowo, że przepis art. 13 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wymaga uzyskania przez zobowiązanego zgody "wierzyciela", nie zaś wszystkich wierzycieli na zwolnienie przedmiotów z egzekucji. W rozpatrywanej sprawie zgodę taką wyraził Wojewoda [...], przyjąć zatem należało, iż zgodnie z literalnym brzmieniem wskazanego przepisu przesłanki zwolnienia zajętych ruchomości z egzekucji zostały spełnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zaznaczyć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny uprawniony jest wyłącznie do kontroli legalności aktów administracyjnych, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd nie orzeka merytorycznie w sprawie administracyjnej, a jedynie bada zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./) – dalej zwanej "p.p.s.a.".

Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Natomiast w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Granice sprawy administracyjnej wyznaczają jej elementy podmiotowe i przedmiotowe. O zaliczeniu poszczególnych aktów administracyjnych do jednej sprawy administracyjnej decyduje właśnie tożsamość elementów przedmiotowych i podmiotowych. O tożsamości elementów podmiotowych można mówić w sytuacji tożsamości podmiotu będącego adresatem praw i obowiązków, a o tożsamości elementów przedmiotowych w przypadku tożsamości treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie II, Wolters Kluwer Polska, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2006, str. 300). Z tego też względu kontroli sądu administracyjnego w niniejszej sprawie poddane zostało nie tylko zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] roku, ale także wydane w niniejszej sprawie egzekucyjnej: postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] roku w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia zarzutów dłużnika w postępowaniu egzekucyjnym.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy są postanowienia organów egzekucyjnych wydane w reakcji na pisma J. J., w których, powołując się na treść art. 8 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. – Dz.U. z 2005 roku, Nr 229, poz. 1954 ze zm.), wskazywał on na niedopuszczalność egzekucji z przedmiotów zajętych w dniu 10 października 2006 roku.

Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie reguluje kwestii formy i wymagań, jakim powinny odpowiadać podania składane w toku postępowania egzekucyjnego. W tym zakresie przedmiotowa ustawa nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Zgodnie z treścią art. 63 § 2 k.p.a. podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Przepis ten jest wyrazem odformalizowania postępowania administracyjnego na korzyść strony co do formy i treści żądania, tak aby sprawa mogła być rozpoznana zgodnie z intencją i interesem strony. Organ administracji jest związany zakresem żądania strony, co do przedmiotu postępowania wyznaczonego poprzez przedstawioną w podaniu podstawę faktyczną. W praktyce dostrzec można jednakże, iż żądania zawarte w podaniu bywają zredagowanie niezręcznie, niedbale lub niezrozumiale. Zauważyć przy tym trzeba, iż niejasne formułowanie podań w postępowaniu administracyjnym zdarza się także adwokatom, radcom prawnym, doradcom podatkowym i rzecznikom patentowym. W takim przypadku, niezależnie od tego, czy pismo zostało wniesione przez stronę osobiście, czy przez profesjonalnego pełnomocnika, organ administracji publicznej nie jest uprawniony do precyzowania treści żądania, bowiem mogłoby to prowadzić do niedopuszczalnej zmiany kwalifikacji prawnej żądania, wbrew intencjom osoby wnoszącej podanie. O tym jaki charakter ma pismo wnoszone przez stronę w postępowaniu administracyjnym decyduje zawsze strona, a nie organ administracyjny. W razie wątpliwości organ winien się zwrócić do strony o sprecyzowanie stanowiska. Żądanie strony w postępowaniu administracyjnym należy ocenić na podstawie treści pisma przez nią wniesionego, a nie na podstawie tytułu pisma (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 1987 roku, sygn. akt III SA 92/87, PiŻ 1987/36, str. 15).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi obowiązany jest stwierdzić, iż w rozpoznawanej sprawie organy egzekucyjne, pomimo niejasnego sformułowania przez stronę żądania, nie wzywając uprzednio strony do wyjaśnienia wątpliwości, samodzielnie doprecyzowały treść podania. Organ egzekucyjny pierwszej instancji ustalił treść żądania strony wyłącznie na podstawie tytułu podania z dnia 17 października 2006 roku. Tymczasem w treści tego pisma, zatytułowanego "Zarzuty dłużnika...", przedstawiono stan faktyczny zupełnie nieprzystający do jego tytułu. Pełnomocnik skarżącego kwestionował wyłącznie czynność materialno-techniczną zajęcia ruchomości niezbędnych do pracy zarobkowej wykonywanej osobiście przez zobowiązanego, nie zaś zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z ruchomości jako takiego. Przy tak sformułowanym, niejednoznacznym podaniu organ egzekucyjny winien wyjaśnić nasuwające się wątpliwości, co do treści żądania, wzywając pełnomocnika skarżącego do jego sprecyzowania. Samodzielna interpretacja żądania strony przez organ administracji narusza zakreślony w art. 9 k.p.a. obowiązek organu administracji należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na wynik ich prawa i obowiązków oraz obowiązek wezwania strony do usunięcia braków podania w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). Powyższa klasyfikacja podania skarżącego została następnie nieprawidłowo potwierdzona przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w postanowieniu z dnia[...] roku.

Nie można także zapominać, iż ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w art. 54 § 1 przewiduje szczególny środek zaskarżenia w postaci skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora, którą wnosi się w terminie 14 dni od dnia dokonania kwestionowanej czynności egzekucyjnej (§ 4), a organem właściwym do jej rozpatrzenia jest organ nadzoru, czyli w tym przypadku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. (art. 23 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Wyjaśnienie wątpliwości, co do treści żądania skarżącego jest zatem niezbędne z uwagi na konieczność ustalenia organu właściwego do jego rozpatrzenia.

Podobny zarzut można postawić organom egzekucyjnym w odniesieniu do pisma skarżącego wniesionego w dniu 8 lutego 2007 roku. W piśmie tym, poza ostatnim zdaniem, strona nie dała żadnego wyrazu żądaniu zwolnienia z egzekucji przedmiotowych urządzeń. Wręcz przeciwnie podnosi fakt wyłączenia narzędzi spod egzekucji na mocy art. 8 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a w pierwszym zdaniu omawianego pisma skarżący wnosił o wyłączenie urządzeń z postępowania egzekucyjnego. Pozostaje zatem niezrozumiałym dlaczego organ egzekucyjny pierwszej instancji, a za nim Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. Uznały przedmiotowe pismo za wniosek w trybie art. 13 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. O ile można było mieć wątpliwości, co do treści żądania skarżącego i w celu ich wyjaśnienia wezwać go do sprecyzowania żądania, o tyle całkowicie nieuzasadnione było przypisywanie mu żądania zwolnienia z egzekucji wskazanych przedmiotów.

Odnosząc się do argumentacji podnoszonej przez pełnomocnika strony w toku postępowania sądowego należy podnieść, iż art. 222 k.p.a. nie obejmuje swą hipotezą podań inicjujących właściwe postępowanie administracyjne. Przepis ten został zamieszczony w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi realizację konstytucyjnego prawa do petycji (art. 63 Konstytucji RP). Problem konkurencji między postępowaniem skargowym, a właściwym postępowaniem jurysdykcyjnym ustawodawca rozstrzygnął dając pierwszeństwo temu ostatniemu (art. 233-238 k.p.a.). ponieważ postępowanie egzekucyjne w administracji jest administracyjnym postępowanie jurysdykcyjnym przepisy Działu VIII nie mogą znaleźć zastosowania w sprawie.

Nie można się także zgodzić z zaproponowaną przez pełnomocnika skarżącego wykładnią art. 13 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciem "wierzyciela" w liczbie pojedynczej nie oznacza, że w przypadku wielości wierzycieli do zwolnienia z egzekucji wystarczająca jest zgoda jednego z nich. Egzekucja w jednym postępowaniu należności przysługujących kilku podmiotom nie prowadzi do powstania po stronie wierzycieli wierzytelności solidarnej. W tym przypadku, poza wykładnią gramatyczną, należało sięgnąć do wykładni celowościowej, pamiętając jednocześnie o wymogu interpretowania przepisów ustawowych zgodnie z postanowieniami Konstytucji. Prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji reguluje postępowanie prowadzone w celu wyegzekwowania świadczeń przysługujących organom administracji, do których należą także Zakład Ubezpieczeń Społecznych i jednostki samorządu terytorialnego. Postępowanie to nie może prowadzić do dyskryminacji któregokolwiek z wierzycieli. Uznanie, że do zwolnienia z egzekucji wystarczająca jest zgodna tylko jednego z wierzycieli stanowiłoby natomiast ewidentne naruszenie interesów wierzycieli, których stanowisko zostało pominięte. Dodatkowo uwzględnić trzeba, iż pośród wierzycieli mogą się znaleźć jednostki samorządu terytorialnego, które dysponują osobowością prawną. Art. 16 ust. 2, art. 163 i art. 165 Konstytucji RP przewidują zasady pomocniczości, współdziałania władz oraz samodzielności jednostek samorządu terytorialnego. Ewentualne pominięcie przez organ egzekucyjny braku zgody takiej jednostki na zwolnienie z egzekucji byłoby niedopuszczalną z punktu widzenia wskazanych zasad ingerencją administracji rządowej w sferę swobodnego działania samorządu terytorialnego. Powyższe rozważania prowadzą do konstatacji, iż interpretacja prawa, zgodnie z którą na zwolnienie z egzekucji wystarczy zgoda jednego z wierzycieli sprzeciwia się wynikowi wykładni celowościowej art. 13 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wynik wykładni celowościowej nie jest zaś w żaden sposób sprzeczny z wynikiem wykładni gramatycznej. Zaznaczyć bowiem należy, iż ustawodawca w art. 1a pkt 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazał, iż przez "wierzyciela" rozumie się podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Wierzycielem jest więc każdy podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Użycie liczby pojedynczej przedmiotowego pojęcia stanowi wyłącznie wyraz przyjętej techniki legislacyjnej formułowania norm prawnych o charakterze generalnym.

W oparciu o powyższe rozważania Sąd stwierdza, iż w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 63 § 2 k.p.a. i art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 9 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W tym stanie rzeczy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy egzekucyjne winny wyjaśnić przede wszystkim wszelkie wątpliwości, co do treści żądania skarżącego, udzielając mu uprzednio odpowiednich informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na załatwienie jego wniosków.

Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w oparciu o postanowienia art. 200 w związku z art. 205 § 2 wskazanej wyżej ustawy, gdzie wysokość wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego ustalił na kwotę 240 złotych na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie ponoszenia opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), a do wydatków radcy prawnego zaliczył koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych.

M.P.