Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1043/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 2 pkt 2 art. 258 par. 1 i par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Sygnatura akt VII SA/Wa 1043/10 POSTANOWIENIE Dnia 21 października 2010 r. Maciej Majewski referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 21 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia Zwykłego "P." w M. w sprawie VII SA/Wa 1043/10 ze skargi Stowarzyszenia Zwykłego "P." w M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić wniosek Stowarzyszenia Zwykłego "P." w M. dotyczący przyznania prawa pomocy w części poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Skarżące Stowarzyszenie Zwykłe "P." w M. złożyło na formularzu PPPr wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Z treści wniosku wynika, ze Stowarzyszenie jest organizacją pozarządową. Posiada wpływy ze składek członkowskich, które miesięcznie wynoszą min. 20 zł. Nie posiada rachunku bankowego, ani majątku trwałego. Przy piśmie z dnia 22 września 2010 r. Stowarzyszenie wskazało, że liczy 11 członków.

W sprawie zważono, co następuje.

Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie prawnej bądź jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.

Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko zupełny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby lub podmioty, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację faktyczną bądź prawną przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów.

Strona może być zwolniona z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych tylko wyjątkowo. Przyznanie prawa pomocy jest odstępstwem od zasady ponoszenia przez stronę kosztów zainicjowanego postępowania. W efekcie prowadzi do przerzucenia kosztów postępowania na ogół społeczeństwa, w związku z czym może być zastosowane jedynie w przypadkach wyjątkowych - gdy strona wykaże w sposób jednoznaczny spełnienie przesłanek określonych w art. 246 cyt. ustawy.

Przysługujące prawo do przyznania prawa pomocy nie ma charakteru pełnego, swobodnego uznania, lecz podlega określonym regułom.

Jak wynika z przedłożonego urzędowego formularza PPPr Stowarzyszenie prowadząc działalność na rzecz m.in. zapobiegania negatywnym działaniom wpływającym na ekonomiczny, społeczny i kulturowy rozwój obszarów obsługiwanych przez projektowaną trasę [...], ochrony zagrożonych likwidacją zakładów i miejsc pracy, obszarów zagrożonych degradacją i wykluczeniem komunikacyjnym, promowania koncepcji przeniesienia ruchu tranzytowego poza teren miast i osiedli i in., wnosząc skargę winno liczyć się z koniecznością pokrycia kosztów wszczętego postępowania, a co za tym idzie powinno gromadzić na cele ewentualnych postępowań sądowoadministracyjnych odpowiednie środki.

Stosownie do art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 ze zm.) stowarzyszenie zwykłe uzyskuje środki na swoją działalność ze składek członkowskich. Jak wynika z nadesłanego Regulaminu, Stowarzyszenie Zwykłe "P." w M. uzyskuje środki na swoją działalność w taki właśnie sposób. (§ 4.2).

Przerzucanie ciężaru funkcjonowania stowarzyszenia na Państwo, chociażby w ten sposób, aby uzyskać zwolnienie od kosztów sądowych rodzi ten skutek, że faktycznie działalność stowarzyszenia zostaje finansowana ze środków publicznych, co przeczy zasadzie, iż stowarzyszenie prowadzi działalność na bazie własnego majątku. Należy również nadmienić, iż Konstytucja RP przewiduje prawo obywateli do zrzeszania się m.in. w stowarzyszenia, nie gwarantuje jednak wszystkim stowarzyszeniom prawa do finansowania ich działalności przez Państwo (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt II OZ 1433/06 niepubl.).

Podnosząc, że Stowarzyszenie nie posiada środków finansowych na poniesienie kosztów sądowych, w istocie Stowarzyszenie wykazało, że nie uwzględnia kwestii dotyczącej źródeł swojego majątku w aspekcie finansowania jego funkcjonowania w aktualnej sytuacji. Źródłem finansowania stowarzyszenia zwykłego są składki członkowskie. Faktem jest z jednej strony, że stowarzyszenie o niewielkiej liczbie członków może faktycznie mieć trudności w prowadzeniu działalności, dla której zostało utworzone, musi jednakże liczyć się z taką sytuacją i podjąć odpowiednie kroki w kierunku uzyskania majątku, np. poprzez zwiększenie liczby członków. Możliwe jest przekształcenie stowarzyszenia zwykłego (rejestrowego), podlegającego ewidencji, w stowarzyszenie statutowe, które stosownie do art. 33 ustawy - Prawo o stowarzyszeniach oprócz składek członkowskich może zwiększać swój majątek poprzez otrzymywanie darowizn, spadków, zapisów, może pozyskiwać dochody z własnej działalności, prowadzić działalność gospodarczą do uzyskania środków na działalność statutową. Stowarzyszenie może poza tym tylko tak zwiększyć liczbę członków, że nie nastąpi jego przekształcenie, jednakże wpłynie na zwiększenie dochodów ze składek członkowskich, co poprawi sytuację finansową stowarzyszenia. Jedynym staraniem stowarzyszenia nie może być natomiast przerzucenie ciężaru jego funkcjonowania na Państwo, chociażby w ten sposób, aby uzyskać zwolnienie od kosztów sądowych co rodzi ten skutek, że faktycznie działalność stowarzyszenia staje się finansowana z środków publicznych i prowadzi do zaprzeczenia zasady, że stowarzyszenie prowadzi działalność na bazie własnego majątku.

W tym stanie rzeczy uznano, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu Stowarzyszeniu prawa pomocy, skoro samo Stowarzyszenie nie wykorzystało przewidzianych prawnie możliwości pozwalających na zgromadzenie środków finansowych na prowadzenie owej działalności.

Z powyższych względów na postawie art. 246 § 2 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ww. ustawy orzekł jak w sentencji.