Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3284/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 187 pkt 6 i 7
journal: Dz.U. 2017 poz 2206
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b, art. 151, art. 188, art. 207 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Michał Ruszyński Protokolant: asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 573/17 w sprawie ze skargi S. K. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 573/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi S. K. K. uchylił decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

S. K. K. w chwili występowania z wnioskiem o zezwolenie na pobyt czasowy przebywał w Polsce na podstawie wizy Schengen jednokrotnego wjazdu nr [...] typu [...], wydanej w dniu [...] grudnia 2014 r. przez konsula w A., ważnej od dnia [...] stycznia 2015 r. do dnia [...] stycznia 2015 r., uprawniającej do 10 dni pobytu. Cudzoziemiec za pośrednictwem pełnomocnika wystąpił do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, w związku z zamiarem wykonywania pracy na rzecz firmy "[...]" Sp. z o. o. na stanowisku kontrolera/pozostali magazynierzy, na podstawie umowy o pracę, w wymiarze czasu pracy: pełnego etatu, za wynagrodzeniem nie niższym niż 2.000 zł brutto miesięcznie, w okresie od dnia [...] czerwca 2016 r. do dnia [...] czerwca 2019 r.

Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...], na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.

a i b oraz pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, odmówił udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia, z uwagi na niezałączenie dokumentów potwierdzających spełnienie przez cudzoziemca warunków określonych w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz ust. 2, 114 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, tj. posiadania źródła stabilnego i regularnego dochodu, wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu, posiadania ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym lub potwierdzenia pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zapewnionego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania. Wobec wskazanych braków, Wojewoda Mazowiecki uznał, iż Cudzoziemiec wypełnił przesłankę z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, obligującą organ do odmowy udzielenia mu wnioskowanego zezwolenia.

Na skutek złożonego odwołania, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uprzednio, raz jeszcze wezwał Cudzoziemca do przedłożenia wszystkich wymaganych dokumentów, a mianowicie o uzupełnienie materiału dowodowego m. in. o: dokumenty potwierdzające istnienie okoliczności uzasadniających zamieszkiwanie w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące: prawidłowo sporządzonej umowy o pracę, umowy zlecenia lub innej podstawy pobierania wynagrodzenia (Organ II instancji poinformował pełnomocnika strony, iż w przypadku umowy o pracę należy wskazać konkretny okres, w jakim cudzoziemiec będzie wykonywać pracę, zaś w przypadku umów cywilnoprawnych w części dotyczącej terminu rozpoczęcia wykonywania pracy dopuszczalny jest zapis "po udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę"); aktualne dokumenty potwierdzające posiadanie przez cudzoziemca ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; aktualne dokumenty potwierdzające posiadanie przez Wnioskującego zapewnionego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania (np. umowy najmu lub umowy użyczenia lokalu mieszkalnego, potwierdzenia zameldowania, zaświadczenia o zakwaterowaniu w hotelu).

Wezwanie to zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi w dniu [...] grudnia 2016 r. Do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy, braki te nie zostały uzupełnione. Cudzoziemiec nie udokumentował, że wskazana w przedmiotowym wniosku okoliczność dotycząca wykonywania pracy, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

We wniesionej skardze Cudzoziemiec wyjaśnił, że jego pełnomocnik nie złożył w terminie dostarczonych przez niego dokumentów, co spowodowało wydanie negatywnej decyzji w postępowaniu I instancji. W postępowaniu odwoławczym pełnomocnik zapewnił go o złożeniu wymaganych dokumentów i polecił cierpliwe oczekiwanie na decyzję, tłumacząc standardowy długi czas oczekiwania na decyzję w tego typu postępowaniu administracyjnym. Cudzoziemiec nie został poinformowany o jakiejkolwiek korespondencji dotyczącej uzupełnienia braków formalnych. Nie był również świadomy możliwości wnioskowania o bezpośredni wgląd do akt prowadzonego postępowaniami. Dopiero po zasięgnięciu porady prawnej, zorientował się o rażących zaniedbaniach jego pełnomocnika.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Następnie Cudzoziemiec nadesłał poświadczenie zameldowania oraz ubezpieczenie, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Poinformował jednocześnie, że również innymi istotnymi okolicznościami argumentuje zasadność ponownego rozpatrzenia jego wniosku. Podał, że w dniu [...] stycznia 2017 r. w Urzędzie Stanu Cywilnego Warszawa - Wilanów, zawarł związek małżeński z obywatelką Rzeczypospolitej Polskiej A. G. Poinformował też, że wspólnie oczekują na przyjście na świat ich pierwszego dziecka. Przewidywany termin porodu to [...] marca 2017 r. W zaistniałej sytuacji, pozostając w związku małżeńskim oraz biorąc pod uwagę fakt rychłych narodzin dziecka, podjęcie pracy zarobkowej jest dla niego sprawą priorytetową. Obecnie nadrzędnym celem jest zapewnienie utrzymania i godnego życia dla jego rodziny.

Wyrokiem z dnia 30 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 573/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że jakkolwiek Szef Urzędu dołożył należytej staranności w rozpatrzeniu sprawy i umożliwił stronie złożenie wszelkich niezbędnych dokumentów do uzyskania zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na zamiar podjęcia pracy na terenie RP, a strona reprezentowana przez ustanowionego pełnomocnika, któremu umocowania nie cofnęła, wymogów tych do czasu wydania zaskarżonej decyzji nie dopełniła, to jednak decyzja z [...] stycznia 2017 r. nie mogła się pozostać w obrocie prawnym z innych przyczyn.

Przed wydaniem zaskarżonej decyzji miały bowiem miejsce fakty, które mogły przemawiać za udzieleniem cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności, w rozumieniu art. 187 pkt 6 oraz 7 ustawy o cudzoziemcach. Na kilka dni przed wydaniem zaskarżonej decyzji cudzoziemiec zawarł bowiem związek małżeński z obywatelką polską - A. G. ([...] stycznia 2017 r., wg niepoświadczonej za zgodność z oryginałem kopii aktu stanu cywilnego, dokumentującego zawarcie związku małżeńskiego w Urzędzie Stanu Cywilnego Warszawa - Wilanów). Następnie urodziło się ich dziecko, co dokumentuje również niepoświadczona za zgodność z oryginałem kopia aktu urodzenia córki.

Mimo iż cudzoziemiec do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie przedłożył wszystkich wymaganych prawem dokumentów do uzyskania zezwolenia na pobyt czasowy w związku z zamiarem wykonywania pracy, to zdaniem Sądu, spełnił - jak się wydaje - przesłankę do uzyskania zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności. Wystąpiła zatem przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z treścią art. 187 pkt 6 oraz 7 ustawy o cudzoziemcach.

W ocenie Sądu, należy przy tym mieć na względzie, że konstrukcja wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy sama w sobie nie przesądza jeszcze o tym, jaka konkretnie podstawa owego zezwolenia zostaje przez cudzoziemca wskazana. Kwestia ta zostaje uszczegółowiona dopiero w trakcie trwającego w tym przedmiocie postępowania.

Skoro więc w niniejszej sprawie, ujawniły się nowe istotne okoliczności tyczące Cudzoziemca, istniejące w dniu wydania zaskarżonej decyzji, a nieznane organowi odwoławczemu, który ją wydał - to Sąd zobowiązany był do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.).

Sąd stwierdził, że po uprawomocnieniu się wyroku, Szef Urzędu rozważy zasadność wydania decyzji reformatoryjnej, natomiast w razie zaistnienia takiej konieczności w realiach rozpatrywanej sprawy, podejmie decyzję kasatoryjną, uwzględniając wskazane przez Sąd okoliczności i związaną z nimi ocenę prawną.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że stwierdzenie zaistnienia którejkolwiek przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego daje podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny oraz utożsamianiu każdej z podstaw wznowienia postępowania administracyjnego z naruszeniem prawa, podczas gdy nie wszystkie podstawy wznowienia postępowania administracyjnego związane są z naruszeniem prawa, a w konsekwencji stwierdzenie niektórych z nich, w tym tej z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. nie daje podstawy do uchylenia decyzji administracyjnej przez sąd administracyjny;

2. art. 141 § 4 P.p.s.a. w wyniku sformułowania w uzasadnieniu skarżonego kasacyjnie wyroku oceny prawnej odnośnie do dopuszczalności zastosowania w sprawie art. 187 pkt 6 i pkt 7 ustawy o cudzoziemcach.

3. art. 187 pkt 6 oraz pkt 7 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu, że "przed wydaniem zaskarżonej decyzji miały miejsce fakty, które mogły przemawiać za udzieleniem cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności, w rozumieniu art. 187 pkt 6 oraz 7 ustawy po cudzoziemcach".

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., lub o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto organ zwrócił się o zasądzenie kosztów postępowania i zrzekł się rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, o ile nie może budzić wątpliwości, że wyjście na jaw nowych dowodów nieznanych organowi w czasie podejmowania przez niego rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, o tyle nie można zgodzić się z wykładnią art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i utożsamieniem każdorazowo podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. z pojęciem naruszenia prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. W ocenie skarżącego kasacyjnie określone w art. 145 § 1, art. 145a oraz art. 145b K.p.a. podstawy wznowienia postępowania administracyjnego mają heterogeniczny charakter i tylko z częścią z nich można utożsamić pojęcie naruszenie prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 maja 2005 r. (sygn. akt FSK 2045/04, Mon. Pod. 2006/3/45), stwierdził, że "Niezbędną przesłanką pozwalającą sądowi uchylić zaskarżoną decyzję z uwagi na zaistnienie okoliczności stanowiącej przyczynę wznowienia postępowania jest to, aby powstanie tej okoliczności dało się zakwalifikować jako naruszenie prawa przez organ. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w pochodzących z tego okresu wyrokach — z dnia 23 września 2004 r. (sygn. akt FSK 641/04) oraz z dnia 25 listopada 2005 r. (sygn. akt I FSK 306/05), a także w nowszych wyrokach - z dnia 17 listopada 2010 r. (sygn. akt I OSK 96/10), z dnia 13 października 2010 r. (sygn. akt II FSK 1036/09) i z dnia 9 listopada 2009 r. (sygn. akt I GSK 309/09). Taki pogląd prezentuje również część piśmiennictwa (A. Kabat, Komentarz do art. 145 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. TV, LEX 2011; J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z dnia 6 stycznia 1999 r., III SA 4728/97, OSP 2000/1/16). Naczelny Sąd Administracyjny dokonał nawet kategoryzacji podstaw wznowienia postępowania administracyjnego pod kątem ich relewantności dla zaistnienia podstawy uchylenia decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny. I tak też w wyroku z dnia 13 października 2010 r. (sygn. akt II FSK 1036/09) Sąd uznał zasadność poglądu, że przesłanki wznowienia postępowania tożsame z naruszeniem prawa to te z art. 145 § 1 pkt 1-4 oraz pkt 6, zaś te, które wynikają z art. 145 § 1 pkt 5, 7 i 8 K.p.a. nie wiążą się z naruszeniem prawa (podobnie NSA w wyroku z dnia 17 stycznia 2008 r. /sygn. akt I FSK 157/07).

Uznając zasadność zacytowanych powyżej poglądów organ podnosi, że nieprzypadkowo ustawodawca posłużył się w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. sformułowaniem "naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego". Po pierwsze bowiem oznacza to, że w tym przepisie ustawowym celowo zakreślono podstawy do uchylenia decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny tylko do niektórych podstaw wznowienia postępowania. W przeciwnym wypadku przepis ten powinien mieć brzmienie wprost odwołujące się do istnienia podstaw wznowienia postępowania bez dodatkowego zastrzeżenia, że chodzi o naruszenie prawa. Jeżeli bowiem ustawodawca uznałby, że zaistnienie każdej z podstaw wznowienia jest tożsame z naruszeniem prawa, to działając racjonalnie nie powinien tego zastrzegać, wskazując tym samym, że istnieje jeszcze inna kategoria pojęciowa sytuacji, w których zaistniała podstawa do wznowienia postępowania administracyjnego niezwiązana z naruszeniem prawa, nierelewantna z punktu widzenia podstaw orzekania przez sąd administracyjny. Po drugie, z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. można wywnioskować, że źródłem podstawy wznowieniowej jest właśnie naruszenie prawa. To naruszenie prawa ma warunkować jej istnienie (naruszenie prawa "dające" podstawę), a nie odwrotnie, tj., że zaistnienie podstawy wznowieniowej ma powodować obiektywną niezgodność decyzji z prawem (wadliwość konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego).

Odnośnie do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. skarżący kasacyjnie podniósł, że zgodnie z art. 187 pkt 6 lub pkt 7 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności można udzielić cudzoziemcowi, odpowiednio, jeżeli: jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niezbędny z uwagi na konieczność poszanowania prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., a cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie lub jego wyjazd z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej naruszałby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U, z 1991 r. poz. 526, z 2000 r. poz. 11 oraz z 2013 r. poz. 677), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu, a cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że cudzoziemiec w chwili występowania z wnioskiem, tj. w dniu [...] lutego 2016 r. przebywał w Polsce na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, udzielonego mu w dniu [...] maja 2015 r. przez Wojewodę Mazowieckiego, z terminem ważności do dnia [...] maja 2016 r. z uwagi na wykonywanie przez niego pracy. Stosownie do treści art. 108 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, jeżeli termin na złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy został zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie wojewoda umieszcza w dokumencie podróży cudzoziemca odcisk stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, a pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy stanie sie ostateczna. W związku ze złożeniem przez skarżącego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w czasie jego legalnego pobyt w Polsce, nie ulega wątpliwości, że pobyt cudzoziemca na terytorium Polski był legalny. W związku z powyższym, jest oczywiste i to nawet bez konieczności przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, iż wobec cudzoziemca nie mogłyby mieć zastosowania przepisy art. 187 pkt 6-7 ustawy o cudzoziemcach. W związku z powyższym, Sąd I instancji błędnie dokonał w uzasadnieniu wyroku oceny prawnej odnośnie dopuszczalności zastosowania w sprawie art. 187 pkt 6 i pkt 7 ustawy o cudzoziemcach, jako podstawy do udzielenia stronie zezwolenia na pobyt czasowy. Argumentacja ta, zdaniem skarżącego kasacyjnie ma zastosowanie również do trzeciego zarzutu zawartego w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców ma usprawiedliwione podstawy.

Za zasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zasadnie skarżący kasacyjnie podniósł, że do zastosowania tego przepisu nie wystarczy samo ustalenie, że zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego, ale konieczne jest wykazanie, że przesłanka wznowieniowa zaistniała na skutek naruszenia przepisów prawa przez organ administracji. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. zaistniała na skutek naruszenia prawa przez organ administracji.

Za zasadny uznać również należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 187 pkt 6 oraz pkt 7 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2206). Przesłanką zastosowania tych przepisów jest przebywanie cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie podczas gdy w niniejszej sprawie pobyt cudzoziemca był legalny. Cudzoziemiec spełnił bowiem wymogi wynikające z art. 108 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy. Przepis ten stanowi, że jeżeli termin na złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy został zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie:

1. wojewoda umieszcza w dokumencie podróży cudzoziemca odcisk stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy;

2. pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy stanie się ostateczna.

Cudzoziemiec w chwili występowania z wnioskiem w dniu [...] lutego 2016 r. przebywał w Polsce na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, udzielonego mu w dniu [...] maja 2015 r. przez Wojewodę Mazowieckiego, z terminem ważności do dnia [...] maja 2016 r. W konsekwencji pobyt cudzoziemca na terytorium Polski był legalny. Nie było tym samym podstaw do czynienia przez organ administracji rozważań odnośnie do możliwości zastosowania wobec cudzoziemca art. 187 pkt 6 oraz pkt 7 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. oraz art. 207 § 2 P.p.s.a. (odstąpienie od zasądzenia kosztów), orzekł jak w sentencji.