Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 495/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Inne
Skarżony organ: Sejmik Województwa
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 37
journal: Dz.U. 2020 poz 818
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020 - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Sędziowie sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), asesor WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska, Protokolant specjalista Paulina Białkowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 września 2022 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w O. na uchwałę Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia 26 kwietnia 2022 r., nr 5238/VI/22 w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi P. Sp. z o.o. w O. (dalej: strona, skarżąca, spółka, wnioskodawca) jest uchwała nr 5238/VI/22 Zarządu Województwa Dolnośląskiego (dalej: ZWD, organ) z dnia 26 kwietnia 2022 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu strony od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu nr [...] pn. "[...]"

Z akt wynika, że strona złożyła wniosek o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Dolnośląskiego 2014-2020 (dalej: RPO WD) finansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (dalej: EFRR), nr naboru RPDS.01.05.01-IP.01-02-420/21, Oś priorytetowa 1 Przedsiębiorstwa i innowacje, Działanie 1.5 "Rozwój produktów i usług w MŚP", Poddziałanie 1.5.1. Rozwój produktów i usług w MŚP – konkurs horyzontalny, Typ 1.5 D Wsparcie dla MŚP dotkniętych skutkami epidemii COVID-19 – konkurs dotyczący zakupu ruchomych środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.

Strona w ramach projektu przewidziała zakup oraz wynajem samochodu osobowego elektrycznego Tesla model S Plaid 1 sztuka, przy koszcie całkowitym 647.990 zł (w tym wydatek kwalifikowalny 300.000 zł) oraz kwotę 1.000 zł za minutę wynajmu, za 1 dzień 10.000 zł, za miesiąc 50.000 zł.

Pismem z 28 stycznia 2022 r. nr WK.410.173.2021.JWP Dolnośląska Instytucja Pośrednicząca (dalej: DIP) poinformowała skarżącą o wyniku oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie, wskazując że wniosek uzyskał łącznie 6 pkt za spełnienie kryteriów merytorycznych (wymagane min. 12 pkt) i nie spełnił kryteriów obligatoryjnych: Zasadność i adekwatność wydatków, Logika Interwencji Projektu.

Pismem z 24 lutego 2022 r. strona złożyła protest. Strona nie zgodziła się z wynikiem oceny w zakresie ww. kryteriów oraz z kryterium merytorycznym Zagrożenia realizacji projektu, Wielkość wydatków kwalifikowalnych projektu, Efekt ekologiczny projektu.

Zaskarżoną uchwałą ZWD nie uwzględnił protestu. ZWD uznał, że ocena projektu została dokonana w sposób prawidłowy w stosunku do kryteriów Zasadność i adekwatność wydatków, Wielkość wydatków kwalifikowalnych oraz Logika interwencji projektu. W zakresie kryterium Zagrożenia realizacji projektu ZWD stwierdził, że w projekcie zostały opisane cztery zagrożenia projektu ze wskazaniem minimalizacji ryzyk i przyznał dodatkowo 1 pkt. W zakresie kryterium Efekt ekologiczny projektu ZWD stwierdził, że wnioskodawca przedstawił argumentację umożliwiającą ocenę wydatku jako efekt ekologiczny (instalacje fotowoltaiczne, zastosowanie technologii efektywnej energetycznie) i przyznał 4 pkt.

Przyznanie dodatkowych punktów w toku procedury odwoławczej nie zmieniło faktu, że strona nie osiągnęła wymaganego minimum punktowego; strona uzyskała 11 pkt, a wymagane jest minimum 12 pkt.

W skardze do Sądu strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) art. 125 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U.UE.L.2013.347.320, dalej: rozporządzenie 1303/2013), przez jego błędną wykładnię i uznanie, że zaproponowany przez stronę wniosek nie spełnia kryteriów oceny, co skutkowało dowolną oceną wniosku;

2) art. 58 ust. 1 w zw. z art. 54 ust. 2 pkt 4I i 5 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 818 ze zm., dalej: u.z.r.p., ustawa wdrożeniowa) przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że zaproponowany przez stronę wniosek nie spełnia kryteriów oceny, co skutkowało dowolną oceną wniosku oraz protestu przez organ;

3) art. 57 ustawy wdrożeniowej przez jego błędną wykładnię w stanie faktycznym i uznanie, że a) weryfikacja protestu nie niesie za sobą konieczności skorzystania z pomocy ekspertów; b) złożony protest jest niezasadny w związku z tym, że nie spełnia on kryteriów oceny, co zostało spowodowane dobrowolną oceną wniosku oraz protestu przez organ. W sytuacji gdy weryfikacja protestu wymagała oceny ekspertów, w celu jego wszechstronnej i rzetelnej weryfikacji.

Dalej strona zarzuciła naruszenie art. 7 w zw. z art. 8 i 77 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 753 ze zm., dalej: k.p.a.) przez dowolne ustalenie stanu faktycznego, niewyjaśnienie okoliczności istotnych dla sprawy polegające na przyjęciu, że dowody przedstawione w toku postępowania stanowiły podstawę do ustalenia przez organ, że wniosek nie spełnia kryterium co do wysokości punktacji, jak również nie spełnia kryterium zasadności i adekwatności wydatków, w sytuacji gdy prawidłowo rozpoznany wniosek spełniałby wszystkie kryteria.

Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, jak również o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi oraz o zasadzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę ZWD wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z 15 września 2022 r. strona podtrzymała stanowisko i dodatkowo zarzuciła naruszenie § 113 Statutu Województwa Dolnośląskiego oraz art. 31 ust. 4 ustawy o samorządzie województwa (Dz.U. z 20222 r., poz. 547) przez brak podjęcia uchwały przy obecności co najmniej połowy ustawowego ZWD w głosowaniu jawnym, w sytuacji gdy uchwała została podpisana jedynie przez dwóch członków zarządu województwa przy jego pięcioosobowym składzie. Wniosła również strona o przeprowadzenie dowodów z dokumentów 2 listów intencyjnych na okoliczność błędnej oceny wniosku strony, na okoliczność istnienia rynku zainteresowanych przedsięwzięciem strony i na okoliczność realności efektów projektu oraz racjonalności kosztów.

Na rozprawie pełnomocnik strony dodatkowo zarzucił naruszenie zasady równości, wskazując, że negatywnie ocenione zostały wnioski spoza województwa [...].

Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił wnioski dowodowe strony.

Pismem z dnia 21 września 2022 r. pełnomocnik organu przedłożył (realizując zobowiązanie Sądu) odpis wyciągu z protokołu nr 177/VI/22 z posiedzenia ZWD w dniu 26 kwietnia 2022 r. na potwierdzenie prawidłowości podjęcia uchwały. Wskazał, że przepisy nie wymagają podpisania uchwały przez wszystkich członków zarządu uczestniczących w głosowaniu.

29 września 2022 r. Sąd na podstawie art. 133 § 2 p.p.s.a. otworzył rozprawę i dopuścił na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. jako dowód dokumenty przedłożone przez organ na okoliczność prawidłowością podjęcia uchwały. Pełnomocnik strony zarzucił, że protokół posiedzenia ZWD nie został nigdy stronie doręczony, a uchwała jest nieważna, jak również sentencja uchwały i jej uzasadnienie są podpisanie odmiennie. Nadto zakwestionował brak upoważnienia dla pracownika organu do potwierdzenia protokołu za zgodność z oryginałem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich ustaw szczególnych zalicza się ustawę z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, która określa m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne w procedurach wynikających z ww. ustawy zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 u.z.r.p. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. A art. 64 u.z.r.p. stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy.

Z przepisu art. 61 ust. 1 u.z.r.p. wynika, że wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a., w przypadku mi.in. nieuwzględnienia protestu. Wniesienie skargi warunkowane jest otrzymaniem przez wnioskodawcę informacji o wyniku rozpatrzenia protestu (art. 58 ust. 1 pkt 1 i 2 u.z.r.p.).

W sprawie bezspornym jest, że strona złożyła wniosek o dofinansowanie projektu w ramach RPO WD 2014-2020 finansowanego ze środków EFRR.

Przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest rozstrzygnięcie ZWD o nieuwzględnieniu protestu. Strona zarówno w proteście, jak i w skardze kwestionuje zasadność oceny w zakresie kryteriów merytorycznych: Zasadność i adekwatność wydatków, Logika Interwencji Projektu, Zagrożenia realizacji projektu, Wielkość wydatków kwalifikowalnych projektu, Efekt ekologiczny projektu. Jak również kwestionuje prawidłowość podjętej uchwały.

W pierwszej kolejności oceny wymagają zarzuty dotyczące wadliwości podjętej uchwały ZWD.

Jako niezasadne ocenia Sąd zarzuty dotyczące nieprawidłowości zaskarżonej uchwały. Uchwała nie narusza przepisów w zakresie prawidłowości jej podjęcia i podpisania, co potwierdzają dopuszczone do sprawy dowody z protokołu posiedzenia ZWD.

Sąd podziela argumentację ZWD, że przepisy ustawy z dnia 5 sierpnia 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2094 ze zm., dalej: u.s.w.) – art. 31 ust. 4 oraz § 113 Statutu Województwa Dolnośląskiego z dnia 18 lutego 2010 r. (Dz.Urz. Województwa Dolnośląskiego, nr47, poz. 693, dalej: Statut WD) nie wymagają, aby podjęta uchwała musiała być podpisana przez wszystkich biorących udział w głosowaniu.

Art. 31 ust. 4 u.s.w. stanowi, że uchwały zarządu województwa zapadają zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu zarządu w głosowaniu jawnym, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Jak wynika ze Statutu WD w skład Zarządu Województwa wchodzą; Marszałek jako Przewodniczący Zarządu, dwóch wicemarszałków oraz dwóch pozostałych członków zarządu (§ 99 pkt 1 statutu ). Uchwały Zarządu zapadają zwykłą większością głosów w głosowaniu jawnym w obecności, co najmniej połowy ustawowego składu Zarządu, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej ( § 113 statutu ).

W sprawie uchwała została podjęta z dochowaniem ww. przepisów. W posiedzeniu ZWD w dniu 26 kwietnia 2022 r. udział wzięło czterech z pięciu członków ZWD, za podjęciem uchwały jednogłośnie zagłosowało czterech członków ZWD, co potwierdza przedłożony przez organ Protokół (pkt ad. 6-15) i lista obecności. Przedłożone prze ZWD kopie dokumentów zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem przez pracownika organu – Kierownika Działu Obsługi Zarządu. Uwierzytelnienia dokumentu może dokonać organ, od którego dokument pochodzi (autor dokumentu) działając przez swojego pracownika.

Wbrew zarzutom strony na zaskarżonej uchwale widnieją podpisy osób uprawnionych, jak również uchwała i uzasadnienie zostały podpisane przez te same osoby (Marszałka i Wicemarszałka). A zatem wymagana procedura została dochowana

Na marginesie, zauważa Sąd, że zgodnie z § 122 Statutu WD, Zarząd wykonuje zadania przy pomocy urzędu, a kierownikiem urzędu jest Marszałek. A zgodnie z § 35 ust. 7 regulaminu organizacyjnego Urzędu Marszałkowskiego (uchwała ZWD nr 1/V/18 z 23 listopada 2018 r.) w uzasadnionych przypadkach projekty aktów prawnych mogą być podejmowane w trybie obiegowym bez konieczności zwołania posiedzenia. Uchwałę uznaje się za podjętą jeżeli swój podpis złoży co najmniej trzech członków Zarządu, w tym Marszałek. W sprawie taka procedura nie miała miejsca.

Przechodząc do pozostałych zarzutów skargi, to Sąd nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia.

Z uwagi na fakt, że ZWD uznał argumentację protestu w zakresie kryterium Zagrożenia realizacji projektu oraz Efekt ekologiczny projektu, zarzuty skargi (powielające protest) w tej części nie znajdują uzasadnienia. Z akt wynika, że w wyniku rozpoznania protestu ZWD stwierdził, że w projekcie zostały opisane cztery zagrożenia projektu ze wskazaniem minimalizacji ryzyk i przyznał dodatkowo 1 pkt, a odnośnie kryterium Efekt ekologiczny projektu ZWD stwierdził, że wnioskodawca przedstawił argumentację umożliwiającą ocenę wydatku jako efekt ekologiczny (zastosowanie technologii efektywnej energetycznie - instalacje fotowoltaiczne) i przyznał 4 pkt.

Zgodnie z art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) u.z.r.p. sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego

i może uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję.

Prawo jako wzorzec kontroli sądowej, wedle którego badana jest legalność oceny projektu, to zarówno przepisy prawa krajowego i unijnego oraz postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego. W tym zakresie przede wszystkim wskazać należy na przepisy art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, który stanowi, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Jak również na art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenie 1303/2013, który przewiduje, że w odniesieniu do wyboru operacji instytucja zarządzająca: sporządza i, po zatwierdzeniu, stosuje odpowiednie procedury wyboru i kryteria, które: (i) zapewniają, że operacje przyczynią się do osiągnięcia celów szczegółowych i rezultatów odpowiednich priorytetów; (ii) są niedyskryminacyjne i przejrzyste; (iii) uwzględniają ogólne zasady ustanowione w art. 7 i 8.

A zatem sądowa kontrola oceny projektu, w świetle ww. przepisów obejmuje również badanie, czy same kryteria kwalifikowania projektów zostały ustalone w sposób jasny, precyzyjny i zrozumiały oraz czy były w jednakowym stopniu dostępne dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) i konsekwentnie w ramach danego konkursu interpretowane.

W rozpoznawanej sprawie, Sąd w orzekającym składzie, nie stwierdził uchybień w powyższym zakresie. Wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia zasady równości, kryteria zostały ustalone w sposób jasny i były dostępne dla wnioskodawców. W żaden sposób okoliczność, że strona jest podmiotem spoza województwa [...] nie wpływała na treść kryteriów i ich ocenę. Oceniający przy ocenie spełnienia kryteriów nie wykroczyli poza to, co zawarte jest w przepisach i dokumentacji konkursowej.

W sprawie ramy prawne wedle których organizowany jest konkurs wskazane są w Regulaminie konkursu nr RPDS.01.05.01-IP.01-02-420/21. Punkt 1 Regulaminu zawiera spis aktów prawnych i dokumentów w oparciu, o które organizowany jest konkurs. Regulamin wskazuje również, że "przystąpienie do konkursu jest równoznaczne z akceptacją przez Wnioskodawcę postanowień Regulaminu" (pkt 2 Postanowienia ogólne ppkt 3 Regulaminu).

Opis kryteriów wyboru projektów obowiązujących w naborze w przedmiotowym konkursie zawarty jest w załączniku nr 2 do Regulaminu konkursu. W treści Regulaminu w części 14 Kryteria wyboru wraz z podaniem ich znaczenia odesłano do załącznika nr 2, który zawiera szczegółowe (zbiorcze) informacje dotyczące oceny spełnienia przez wniosek wymagań konkursowych w zakresie kryteriów wyboru projektów. Ocena merytoryczna projektu jest etapem konkursu opisanym w Regulaminie w pkt 9.

W załączniku nr 2 do Regulaminu w części Kryteria merytoryczne do poddziałania 1.5.1, schemat 1.5.D (konkurs dotyczący zakupu ruchomych środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych) w tabeli jest definicja i opis kryteriów.

Kryteria oceny merytorycznej są weryfikowane na podstawie m.in. zapisów wniosku o dofinansowanie projektu. Tym samym nie ma możliwości uzupełniania wniosku po upływie terminu do składania wniosków, czy tak jak chciała strona już w toku postępowania sądowego (Sąd oddalił wnioski dowodowe strony – listy intencyjne mające potwierdzić istnienie popytu na przedsięwzięcie strony).

Zauważa Sąd, że w regulaminie przewidziano, że Oceniający mogą zwrócić się jednokrotnie o wyjaśnienie jeżeli wystąpią wątpliwości co do zapisów zawartych we wniosku (str. 15 regulaminu), przy czym powyższe nie ma służyć uzupełnianiu braków wniosku, czy rozszerzaniu jego zapisów. Taki sposób postępowania pozwala na zachowanie równości wszystkich aplikujących. Za wniosek, jego kompletność odpowiada wnioskujący.

Nie są tym samym zasadne zarzuty strony, że Oceniający mogli pozyskać od strony konkretne informacje co do założeń biznesowych i co do popytu na wynajem wnioskowanego środka trwałego. Wnioskujący zna kryteria i opisując projekt ma możliwość i powinien wykazać we wniosku takie cechy/założenia planowanego projektu, które będą podlegały ocenie w ramach danego kryterium

Strona w ramach projektu przewidziała zakup oraz wynajem samochodu osobowego elektrycznego Tesla model S Plaid 1 sztuka, przy koszcie całkowitym 647.990 zł (w tym wydatek kwalifikowalny 300.000 zł) oraz kwotę 1.000 zł za minutę wynajmu, za 1 dzień 10.000 zł, za miesiąc 50.000 zł.

We wniosku części A8 strona wskazała, że projekt polega na zakupie środków trwałych w celu wzmocnienia konkurencyjności wnioskodawcy dotkniętego skutkami COVID-19. Projekt będzie realizowany w O1., woj. [...]. W ramach projektu wnioskodawca zakupi samochód osobowy elektryczny oraz zamontuje panele fotowoltaiczne ma dachu budynku, w którym mieści się oddział, w celu ładowania samochodu oraz zakupi ładowarkę. Dzięki realizacji projektu i zakupie samochodu osobowego nastąpi przebranżowienie wnioskodawcy i rozpoczęcie działalności w ramach innego kodu PKD. W części A11 wniosku Cele realizacji projektu strona wskazała, że celem jest wzrost konkurencyjności przez przebranżowienie w celu ochrony przed skutkami pandemii.

Strona kwestionuje ocenę kryterium za zał. nr 2 do regulaminu lp. 3 - Zasadność i adekwatność wydatków. Strona otrzymała O pkt. Oceniający I wskazał na brak dowiedzenia zasadności pomysłu biznesowego w postaci uruchomienia wynajmu samochodu osobowego, argumentował, że umiejscowienie projektu w O1. nie wnosi wartości dodanej do planu wynajmu "luksusowego" pojazdu (samochód elektryczny Tesla model S Plaid), wskazał na nieznajomość branży przez Wnioskodawcę, brak narzędzi sprzedaży, brak biznesplanu, na niewiarygodność analizy sprzedażowej i przychodowej pod względem skali popytu i ceny, na brak stosowania na rynku wynajmu na minuty, na nierealność oferty cenowej strony (strona przewiduje ceny za wynajem za 1 min. – 1.000 zł, za 1 godzinę 10.000 zł, za miesiąc 50.000 zł), na rynku cena za wynajem samochodu elektrycznego Tesla model S wynosi za godzinę wynosi 350 zł, za dwie godziny 800 zł. Zdaniem Oceniającego wydatek nie jest optymalny pod względem technicznym, ekonomicznym i funkcjonalnym. Cel pod względem kosztowym za pomocą danych wydatków nie jest zaplanowany racjonalnie. Oceniający II stwierdził, że założenia wnioskodawcy są nieodrzeczne, szczególnie co do wynajmu na minuty, wskazał, że cel nie jest optymalnie zaplanowany pod względem kosztowym.

ZWD rozpoznając protest wskazał, że poziom cen wskazywany przez stronę odbiegał od średnich cen za wynajem w sposób oczywisty, wnioskodawca nie zna branży i nie wykazał aby prognoza sprzedaży była realna do osiągniecia (wnioskodawca przyjął maksymalną ilość świadczonych usług -12 miesięcy, strona przyjęła do prognozy jedynie 2 miesiące i przewidziała, że w okresach miesięcznych samochód będą wynajmować przedsiębiorcy, w pozostałych 10 miesiącach strona do kalkulacji przyjęła 50 dni wynajmu pojazdu, w pozostałych 250 dniach do kalkulacji strona przyjęła 400 minut). ZWD wskazał, że z punktu widzenia kryteriów funkcjonalno -technicznych argumenty strony dotyczące mocy silnika, zasięgu ładowania czy zdolności do samodzielnej jazdy miałyby znaczenie przy podróżowaniu między dużymi odległościami, ale w przypadku klientów wskazywanych przez stronę – wynajem na trasie z O1. do W. w celach np. biznesowych reprezentacyjnych nie ma znaczenia. Zauważył ZWD że cena wynajmu i wyjątkowość samochodu powoduje, że klientami mogliby być fani aut sportowych, osoby zainteresowane ekskluzywności samochodu, a nie typowe biznesowe użytkowanie. Według ZWD cel projektu jest możliwy do osiągnięcia poprzez zakup samochodu o niższym standardzie, bez luksusowego doposażenia dodatkowego. Koszt środka trwałego oraz cena wynajmu nie są adekwatne do działań realizowanych przez firmę (strona działa w branży fotowoltaicznej) i chęci dywersyfikacji działalności. Podzielił ZWD zasadność odwołania się przez Oceniających do oceny wydatkowania środków publicznych.

Kryterium lp 3 Zasadność i adekwatność wg opisu (definicja) z załącznika nr 2 do Regulaminu obejmuje: W ramach kryterium będzie sprawdzane, czy wszystkie planowane wydatki kwalifikowane w ramach projektu są konieczne do osiągnięcia jego celów oraz czy proponowana wysokość wydatków jest adekwatna do wdrożenia zaplanowanych działań. KOP może rekomendować korektę kosztów kwalifikowalnych poszczególnych projektów do wysokości 10% ich łącznej wartości i dopiero pod tym warunkiem uznać kryterium "Zasadności i adekwatność wydatków" za spełnione. Rekomendacja korekty kosztów kwalifikowalnych do wysokości 10% oznacza sytuację, w której członkowie KOP uznają, że określony wydatek nie jest wydatkiem koniecznym do osiągnięcia celów projektu lub jego wysokość nie jest adekwatna do zaplanowanych działań. Powoduje to w przypadku zakwestionowania:

a) zasadności wydatku, obniżenie wydatków kwalifikowanych o całkowitą wartość kwalifikowaną niezasadnego wydatku

b) adekwatności wydatków, obniżenie wydatku kwalifikowanego o nieadekwatną, zakwestionowaną wartość wydatku

Korekta kosztów kwalifikowalnych poszczególnych projektów powyżej 10% ich łącznej wartości stanowi podstawę do uznania kryterium "Zasadności i adekwatność wydatków" za niespełnione.

Zasadność wydatków: Należy sprawdzić, czy charakter planowanych wydatków w uzasadniony sposób odpowiada celom projektu. Czy wydatki są niezbędne i związane wyłącznie z realizacją działań uznanych za kwalifikowalne w projekcie.

Należy w szczególności przeanalizować, czy poniesienie wydatków jest optymalne pod względem technicznym, ekonomicznym i funkcjonalnym i w bezpośrednim stopniu dąży do realizacji podstawowych celów projektu, znajdując jednocześnie adekwatne odzwierciedlenie we wskaźnikach produktu i/lub rezultatu.

Adekwatność wydatków: W ramach kryterium ocenić należy również racjonalność wydatków, tj. czy wysokość poszczególnych wydatków została prawidłowo i rzetelnie oszacowana (tj. czy wydatki nie zostały zawyżone). Adekwatność wydatków oznacza, że wysokość zaproponowanej ceny ma odzwierciedlenie w efektach, jakie przyniesie projekt, a cel, który ma być osiągnięty za pomocą danego wydatku, jest optymalnie pod względem kosztowym zaplanowany. Analiza adekwatności wydatków odpowiadać ma na takie zagadnienia jak to, czy cel jest racjonalnie zaplanowany (tj. czy nakłady nie są wyższe od potencjalnych efektów) oraz czy cel może być osiągnięty z nakładów o niższej wysokości bądź w węższym zakresie rzeczowym.

Mają na uwadze ww. definicję kryterium Zasadność i adekwatność wydatku, w ocenie Sądu, w sprawie Oceniający i ZWD prawidłowo ocenili wniosek strony.

W ramach adekwatności sprawdzeniu podlega: - czy wydatki na zakup samochodu elektrycznego wskazanego przez stronę są konieczne do osiągnięcia celu, jakim w sprawie jest dywersyfikacja działalności gospodarczej strony poprzez wdrożeniu usług najmu pojazdu elektrycznego oraz - czy wysokość wydatków jest adekwatna – odpowiednia do wdrożenia danego projektu. W ramach zasadności wydatków podlega ocenie: czy dokonanie wydatku - zakup samochodu elektrycznego danego rodzaju będzie właściwy pod względem ekonomicznym technicznym funkcjonalnym dla osiągnięcia celu w postaci dywersyfikacji ryzyka poprzez usługi najmu tego pojazdu.

W ocenie Sądu Oceniający i ZWD słusznie wskazali, że strona nie wykazała że zakup 1 sztuki samochodu Tesla S-Plaid jest uzasadniony dla przyjęcia, że w efekcie takiego wydatku (na bazie 1 pojazdu luksusowego) i przy planowanych warunkach jego wynajmu (za minutę – 1.000 zł, godzinę – 10.000 zł, miesiąc 50.000 zł) można osiągnąć zakładany cel w postaci dywersyfikacji działalności gospodarczej. Słusznie stwierdzono, że strona nie wykazała że zna branżę usług wynajmu – we wniosku strona nie odwołała się do żadnych miarodajnych danych, jak również nie określiła podmiotów, do których kieruje usługę. We wniosku nie ma analizy klientów, są jedynie ogólne wywody dotyczące wynajmu w ramach prezentów, teledysków, dla fanów aut sportowych, biznesmenów. Zasadnie podkreślono, że we wniosku nie ma żadnego odniesienia do realiów rynku i do planowanego miejsca działalności – L.. Zauważa Sąd, że w opisie projektu strona sama pisze, że takie usługi jak planowane, mają popyt na terenie dużych miast, a niewątpliwie L. do takich nie należy. Wbrew również twierdzeniom strony ani Oceniający ani ZWD nie kwestionują i nie pomijają wyjątkowości pojazdu (jego parametrów technicznych), ale właśnie mając na uwadze jego cechy – luksusowość i możliwości techniczne słusznie wskazują, że strona nie wykazała, że na takie atrybuty pojazdu jest popyt i realna możliwość jego wynajmu za wskazywane ceny z miejscem działalności w L. (w L. strona ma oddział, gdzie na dachu budynku mają być panele fotowoltaiczne w celu ładowania samochodu). Zasadnie również zauważył ZWD, że biorąc pod uwagę parametry pojazdu i przewidywane ceny wynajmu byłby to pojazd, którym zainteresowani byliby głównie fani aut sportowych, a nie biznesowi użytkownicy. Sama strona w skardze też odwołuje się do argumentu, że fani aut sportowych są gotowi zapłacić każde pieniądze.

W zakresie adekwatność wydatku – czyli oceny czy wydatki nie będą wyższe od efektów, Oceniający i ZWD zasadnie stwierdzili, że proponowane ceny i wyniki finansowe są oparte wyłącznie na założeniach strony, tj. na przyjęciu danej ceny za minutę, godzinę, miesiąc i przy takim założeniu wyliczenie kwoty, jaką może uzyskać. Słusznie przy tym wskazano, że strona w żaden sposób nie odniosła swoich założeń do realiów rynkowych. Natomiast Oceniający i ZWD odwołali się do istniejącego rzeczywistego rynku wynajmu pojazdów elektrycznych i wykazali ogromną rozbieżność pomiędzy realnym rynkiem a założeniami strony. Zauważa Sąd, że skoro strona w skardze wskazuje, że takiego pojazdu, jaki zamierza kupić nie ma jeszcze na rynku europejskim, to tym bardziej powinna wykazać, że zapotrzebowanie na taki pojazd na rynku istnieje i wykazać jego wielkość. To strona powinna wykazać, że jest faktyczne zapotrzebowanie na tak luksusowe auto, za tak wysokie ceny, czego strona we wniosku nie uczyniła.

Odnośnie kryterium Wielkość wydatków kwalifikowalnych, to z uwagi na uznanie przez Oceniających, że wnioskodawca nie spełnił kryterium Zasadność i adekwatność wydatku (O pkt) - wydatek został uznany za niekwalifikowalny, nie było możliwości przyznania punktów w ramach tego kryterium. Sąd nie kwestionuje, po dokonaniu zasadności oceny DIP i ZWD poczynionej w ramach kryterium Zasadność i adekwatność wydatków, prawidłowości nieprzyznania punktów w ramach tego kryterium.

Jako niezasługujące na uwzględnienie uznał Sąd zarzuty skargi w zakresie oceny kryterium Logika interwencji projektu. Oceniający I stwierdził, że zależność pomiędzy zadaniami, produktami i rezultatami nie jest spójna i logiczna. Wskazał, że przedstawione w prognozie sprzedaży założenia osiągania 400.000 zł przychodów rocznych z wynajmu samochodu na minuty oraz pół miliona na godziny i 100.000 zł na miesiące są absurdalne w zakresie ceny za minutę 1000 zł albo 50.000 zł za miesiąc czy skali popytu np. 1.000 klientów chcących zapłacić 1.000 zł za minutę wynajmu. Absurdalność wyliczeń Oceniający upatruje w zastosowaniu prostej matematyki, tj. przemnożenia czasu przez przyjętą cenę, bez wskazania jaki klient jest targetem wnioskodawcy, jak zostanie pozyskany (strona nie ma doświadczenia ani narzędzi), bez wskazania jak oszacowano popyt, jego skalę, wrażliwość na odpowiedź konkurencji, ryzyka, itd. Podkreślił Oceniający brak znajomości rynku przez stronę, która ma [...] otworzyła działalność 29 czerwca 2021 r., zajmuje się branżą fotowoltaiczną w O. Podkreślił Oceniający, że O1. jest specyficznym miejscem na realizację projektu wynajmu luksusowego auta. Oceniający II wskazał, że założenia wnioskodawcy są niedorzeczne w kwestii cen za wynajem, mając na uwadze ceny rynkowe. Absurdem jest również według Oceniającego założenie, że wynajem dobowy i miesięczny w sumie będzie odbywał się przez ok. 110 dni w roku, a 250 na minuty; w tym czasie wnioskodawca zakłada wykorzystanie samochodu na poziomie znacznie poniżej 1%. A ZWD wskazał, że skoro nakłady na realizację projektu są wyższe od potencjalnych do osiągnięcia efektów, a założone wysokości wydatków nie spełniają warunku ekonomicznego oraz adekwatności do wdrożenia zaplanowanych działań, tym samym zależność pomiędzy zadaniami, produktami i rezultatami nie jest spójna i logiczna. Dla osiągnięcia rezultatu, jakim są możliwe zyski z wynajmu samochodów, nakłady na realizację projektu są zbyt wysokie w stosunku do osiągnięcia zamierzonych efektów.

Zgodnie z zał. nr 2 do Regulaminu lp. 4 w ramach kryterium Logika interwencji projektu będzie sprawdzane, czy zależność między zadaniami, produktami i rezultatami jest spójna i logiczna. W ocenie Sądu zarówno Oceniający jak ZWD nie wykroczyli poza kryterium – i wskazali, że pomiędzy zakupem pojazdu i zamierzonym wynajmem i przewidywanymi efektami wynajmu nie ma logiki i spójności. Słusznie stwierdzono, że zakładane efekty z wynajmu są jedynie założeniami strony, bez wykazania możliwości realnego osiągnięcia takich zysków (brak analizy rynku, klienta, popytu, nie wykazano, że jest popyt na tak luksusowe auto), przy jednoczesnym uwzględnieniu, jak wysoka kwota ma być wydatkowa na zakup. Nakłady na zakup planowanego pojazdu są bardzo wysokie, natomiast usługi najmu pojazdu elektrycznego można świadczyć przy niższych nakładach.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, ZWD rozpatrując protest nie naruszyła przepisów i warunków konkursu wynikających z dokumentacji konkursowej. Nie naruszono również przepisów postępowania obowiązujących w ramach konkursu.

W opisanej sytuacji skarga, jako bezzasadna, nie mogła zostać uwzględniona. Z przytoczonych względów, stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd obowiązany był oddalić skargę, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, o czym orzekł w sentencji wyroku.