Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2904/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5, art. 151 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Jarosław Łuczaj, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2019 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO, Kolegium), działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: k.p.a.), utrzymało

w mocy decyzję własną z [...] maja 2018 r., znak: [...] o odmowie uchylenia decyzji z [...] września 2012 r., znak: [...].

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy:

Decyzją Zarządu Dzielnicy [...] (dalej: Zarząd Dzielnicy, organ I instan

cji) z [...] maja 2011 r., nr [...] ustalono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, położonego przy ul. [...] [...] na działce ew. nr [...] z obrębu [...] w [...]. Decyzja została utrzymana w mocy decyzją SKO z [...] września 2012 r., znak: [...].

Wnioskiem z 1 września 2016 r. A. S. (dalej: skarżący, wnioskodawca, strona) wniósł o wznowienie ww. postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Skarżący powołał się na postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z [...] sierpnia 2016 r., wydanego w sprawie [...], stwierdzającego nabycie przez I. H. i E. H. przez zasiedzenie z dniem 27 maja 2005 r. nieodpłatnej służebności gruntowej, polegającej na korzystaniu z urządzenia w postaci instalacji zimnej wody i studni wodomierzowej służącej doprowadzeniu wody, położonych w nieruchomości stanowiącej działkę ew. nr [...] w [...] przy ul. [...] [...]. W konsekwencji, wydając decyzję

o warunkach zabudowy nie uwzględniono faktu, że nieruchomość jest obciążona służebnością gruntową.

Strona powołała się także na kasatoryjną decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: MWINB) z [...] sierpnia 2016 r. nr [...], wydaną na skutek odwołania od decyzji Prezydenta [...] z [...] lutego 2016 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestorowi – M. K. dla inwestycji, polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...] przy ul. [...] [...] w [...]. Z ustaleń organu nadzoru budowlanego wynikało bowiem, że inwestor nie ujawnił szeregu informacji na etapie składania wniosku z 15 marca 2010 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, co pozwala przyjąć, że stan nieruchomości, będący podstawą wydania decyzji

o warunkach zabudowy, nie odpowiadał rzeczywistemu stanowi tejże nieruchomości.

Postanowieniem z [...] października 2016 r. Kolegium wznowiło postępowanie zakończone decyzją SKO z [...] września 2016 r., znak: [...], uznając skarżącego za następcę prawnego stron tego postępowania.

Decyzją z [...] maja 2018 r. wydaną w sprawie [...] Kolegium odmówiło uchylenia decyzji własnej z [...] września 2012 r., znak: [...] wskazując, że w sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zdaniem SKO okoliczność związana ze stwierdzeniem zasiedzenia służebności nie stanowiła istotnej okoliczności dla sprawy o ustalenie warunków zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu i nie narusza prawa własności ani uprawnień osób trzecich. Kwestia posiadania określonego tytułu prawnego do nieruchomości nie jest zatem kwestią stanowiącą o istocie rozstrzygnięcia sprawy

o ustaleniu warunków zabudowy.

Odnosząc się zaś do decyzji MWINB wskazano, że nowymi okolicznościami

z niej wynikającymi jest wykonanie zabudowy loggi i wydłużenia ściany. SKO wyjaśniło, że we wniosku z 15 marca 2010 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy

zaznaczono, że obejmuje on rozbudowę segmentu jednorodzinnego i korekty elewacji. Na jednym z rysunków (oznaczonych 1/9) wskazano na zabudowę logii od strony ulicy. Z rysunku tego wynika, że loggia jest zabudowana (kolor szary), natomiast zamierzenie inwestycyjne oznaczone jest kolorem czerwonym i sprowadza się do zmiany układu przeszklenia. Przedstawione rysunki oraz zdjęcia jasno wskazują na pełną bryłę budynku, z zabudowanymi loggiami. Tak więc organy administracji obu instancji orzekające w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy posiadały informację

o rzeczywistym kształcie obiektu – zabudowane loggie, kształt bryły budynku, odległości od granicy działki.

Kolegium wskazało nadto, że w ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy organ nie dokonuje weryfikacji stanu prawnego z punktu widzenia legalności w świetle prawa budowlanego istniejącego (mającego podlegać rozbudowie) budynku. Kwestia więc, że budynek mający podlegać rozbudowie mógłby mieć kształt wynikający z samowoli budowlanej, jest bez znaczenia dla sprawy. Ustalenia w tym względzie mają znaczenie dla organu nadzoru budowlanego.

Wskazaną na wstępie decyzją z [...] września 2019 r., po rozpatrzeniu odwołania strony, SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Zdaniem Kolegium wskazywana przez skarżącego okoliczność związana ze stwierdzeniem zasiedzenia służebności nie stanowi nowego dowodu ani nowej, istotnej okoliczności dla sprawy ustalenia warunków zabudowy, a zatem nie może być uznana za okoliczność spełniającą przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Postanowienie sądu, dotyczące stwierdzenia przez zasiedzenie nieodpłatnej służebności gruntowej, polegającej na korzystaniu z położonych w nieruchomości urządzeń w postaci instalacji zimnej wody i studni wodomierzowej służącej doprowadzeniu wody, określa, że na danej nieruchomości powstało z mocy prawa określone prawo na rzecz oznaczonej osoby. Reguluje więc ono tytuł prawny do nieruchomości. Kolegium w tym zakresie wyjaśniło, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest decyzją związaną o charakterze deklaratoryjnym, co oznacza, że organ administracji publicznej w tych sprawach nie ma uprawnień kształtujących, ani swobody interpretacyjnej. Tym samym kwestia posiadania określonego tytułu prawnego do nieruchomości nie jest kwestią stanowiącą o istocie rozstrzygnięcia sprawy ustalenia warunków zabudowy. Sprawa ta ma znaczenie tylko na gruncie ustalania stron postępowania. Jednakże brak udziału w sprawie strony stanowi podstawę wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

We wniosku o wznowienie postępowania skarżący wskazywał nadto, że

w decyzji MWINB nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. podano szereg informacji nieujawnionych na etapie składania wniosku o ustalenie warunków zabudowy - opisany we wniosku stan nieruchomości, będący podstawą wydania decyzji nie odpowiadał rzeczywistemu stanowi nieruchomości. Jak ustaliło Kolegium w zaskarżonym orzeczeniu, już we wniosku o wydanie warunków zabudowy organ I instancji posiadał informację o rzeczywistym kształcie obiektu - zabudowane loggie, kształt bryły budynku, odległości od granicy działki. Informacją taką dysponowało również Kolegium jako organ odwoławczy przy wydawaniu decyzji ostatecznej z 21 września 2012 r. W aktach znajdują się również zdjęcia budynku na terenie inwestycji - jak należy domniemywać

z układu akt sprawy - wykonane na potrzeby analizy urbanistycznej. Zatem również i ta okoliczność powoływana przez skarżącego jako nowa, nieznana organowi w dniu wydania decyzji, nie spełnia przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skargę na decyzję SKO wniosła strona, zarzucając naruszenie:

1) art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki do uchylenia decyzji SKO nr [...] z [...] września 2012 roku, a także naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, mimo zasadności wniosku o uchylenie decyzji dotychczasowej i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy;

2) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez:

a) zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy i zbadania, na jakim aktualnie etapie są inne postępowania, na których ustalenia powoływał się skarżący,

w szczególności postępowanie toczące się przed Powiatowym Inspektorem Nadzorem Budowlanego dla m. [...] (dalej: PINB) w przedmiocie samowoli budowlanej dokonanej na przedmiotowej nieruchomości, co

w konsekwencji doprowadziło do dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego i uznania, że nie jest istotną okolicznością z punktu widzenia warunków zabudowy fakt, iż budynek miałby w części istnieć w warunkach samowoli budowlanej, podczas gdy zgodnie z najnowszym stanowiskiem sądów administracyjnych, niedopuszczalnym jest postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla terenu, na którym uprzednio stwierdzono fakt samowoli budowlanej, a której to samowoli nie usunięto; fakt realizacji przez inwestora samowoli został na gruncie niniejszej sprawy przesądzony, bowiem

z materiału dowodowego ww. postępowania PINB jednoznacznie wynika, że samowoli budowlanej dokonano w dwóch etapach, tj. pierwotnie już w latach 1973 - 1975 podczas wznoszenia budynku, poprzez działania niezgodne

z zatwierdzonym projektem: przekształcenie pustej przestrzeni pod tarasem parteru na doświetlone pomieszczenie stanowiące część piwnicy użytkowej, którego ściana fundamentowa zewnętrzna z oknem została wzniesiona

w odległości 6,79 m od sąsiedniego budynku posadowionego na działce nr [...], przekształcenie otwartego tarasu parteru i otwartego balkonu piętra w loggie, wzniesienie ściany zewnętrznej pomieszczeń przy loggiach w odległości mniejszej od granicy działki niż zatwierdzona 4 m, następnie konsekwentnie

w okresie lat 80. XX w. zabudowano obydwie loggie, co sprawiło, że kubatura budynku powiększyła się o ok. 100 m³, a ściana zewnętrzna wysokości niemal trzech kondygnacji powstała w odległości 6,79 m od budynku na działce nr [...],

a nie w odległości zatwierdzonej 9 m, co stanowi nową, istotną okoliczność, nieznaną organowi procedującemu w przedmiocie wniosku o wydanie decyzji

o warunkach zabudowy i winno zostać wzięte pod uwagę przez organ orzekający w niniejszej sprawie;

b) zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy i zbadania akt postępowania toczącego się przed PINB, który 19 lutego 2019 r. przeprowadził na terenie przedmiotowej nieruchomości oględziny, w wyniku których ustalono, że odległość (w poziomie przyziemia) ściany budynku z otworami okiennymi przy ul. [...] [...] w Warszawie od ściany sąsiedniego budynku (z otworami okiennymi) wynosi 6,79 m, tj. poniżej wymaganych przepisami przeciwpożarowymi, co oznacza, że na etapie wznoszenia budynku samowolnie naruszono istotne warunki pozwolenia na budowę (datowanego na 19 lipca 1973 r.), które - w świetle wówczas obowiązującej ustawy z 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (art. 41 § 1) - utraciło ważność, co nie zostało ujawnione w toku postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a Zarząd Dzielnicy oraz SKO posiadały wiedzę jedynie w zakresie odległości budynku od granicy działki, a nie od sąsiedniej zabudowy, która to okoliczność stanowiła istotną przesłankę dla wydania decyzji o warunkach zabudowy;

a w konsekwencji również:

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że w toku postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy organ I instancji,

a następnie SKO posiadały informacje o rzeczywistym kształcie obiektu (zabudowane loggie, kształt bryły budynku, odległości od granicy działki), podczas gdy dokumentacja techniczna załączona do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie odzwierciedlała faktycznego stanu zabudowy

(w szczególności w zakresie odległości od zabudowy sąsiedniej), co

w konsekwencji skutkowało uznaniem przez SKO w postępowaniu wznowieniowym, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji z [...] września 2012 r., znak: [...];

3) art. 15 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób sprzeczny

z wymogami przepisów k.p.a., tj. poprzez powielenie uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej bez ponownego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy, co

w konsekwencji doprowadziło do niezrealizowania zasady dwuinstancyjności;

4) art. 8 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do twierdzeń zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, które to twierdzenia były podnoszone jako istotne, w sytuacji gdy dyspozycja przywołanych przepisów nakłada na organ administracji publicznej obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, który wyraża się

w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron, uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli oraz przekonaniu strony, że jej stanowisko było przedmiotem dogłębnej i szczegółowej analizy, wyjaśnieniu motywów działania organu w sposób niebudzący żadnych wątpliwości.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej

i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę, podtrzymując argumentację wskazaną w zaskarżonej decyzji, organ wniósł o jej oddalenie.

Uczestnicy postępowania M. K. i G. B.

w piśmie z 15 września 2020 r. (k. 94 akt sądowych) wnieśli o jej odrzucenie lub oddalenie, uznając zarzuty zawarte w skardze za nieuzasadnione. Powołali się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lipca 2015 r. wydany w sprawie II OSK 3038/13, który oddalił skargi kasacyjne skarżącego oraz uczestniczki postępowania E. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z 2 sierpnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2765/12, który z kolei oddalił skargę na decyzję SKO z [...] września 2012 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

W piśmie z 9 listopada 2020 r. skarżący wniósł o uzupełnienie skargi o dokument urzędowy wewnętrzny [...] pod nazwą "Opinia dotycząca prawidłowości wykazania konturu budynku przy ul. [...][...] na zasadniczej mapie miasta" na okoliczność wykazania, że organy orzekające w przedmiotowym procesie inwestycyjnym badały sprawę w oparciu o nieaktualną mapę zasadniczą (k. 136-141 akt sądowych).

W piśmie z 20 listopada 2020 r. uczestniczka postępowania E.H. poparła skargę, powołując się na okoliczność nieaktualnej mapy zasadniczej terenu inwestycji, która była podstawą wydania przez Zarząd Dzielnicy decyzji o warunkach zabudowy z [...] maja 2011 r., nr [...]. Do pisma dołączyła opinię geodezyjną dotyczącą prawidłowości wykazania konturu budynku przy ul. [...] [...] na zasadniczej mapie miasta z czerwca 2016 r. (k. 148-153).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Po dokonaniu oceny legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej reguł Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jak również decyzja ją poprzedzająca nie naruszają przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w sposób wpływający na wynik sprawy.

Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, zainicjowanym wnioskiem skarżącego. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje na wniosek złożony w terminie miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. W sprawie niniejszej wniosek o wznowienie został oparty na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zdaniem Sądu prawidłowo organ ustalił, że strona zachowała termin do złożenia żądania, które uzasadniało wznowienie postępowania. Nowymi dowodami, na które powołała się strona było postanowienie Sądu Rejonowego dla [...]

z [...]sierpnia 2016 r. w sprawie sygn. akt [...] oraz doręczona skarżącemu 30 sierpnia 2016 r. decyzja MWINB nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. Wniosek

o wznowienie postępowania został zaś złożony 2 września 2016 r., a zatem w terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a.

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten może mieć zastosowanie, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne i dowody muszą być nowe, co oznacza, że zostały one po raz pierwszy zgłoszone przez stronę lub zostały odkryte przez organ administracyjny po wydaniu decyzji, która stała się ostateczna. Po drugie, muszą one istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej,

a jednocześnie nie być znane organowi wydającemu decyzję, której dotyczy wznowienie. Wreszcie muszą być one istotne dla sprawy, czyli takie, które mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że gdyby o nich wiedziano, w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. wyrok NSA z 9 lipca 2020 r., I OSK 2970/19, publ. LEX nr 3071724).

Nie wystarcza zatem samo stwierdzenie, że po wydaniu ostatecznej decyzji doszło do ujawnienia nowych istotnych dla sprawy dowodów lub okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania tego aktu, nieznanych organowi orzekającemu, lecz konieczne jest jeszcze ustalenie ich istotności dla sprawy poprzez dokonanie oceny przydatności dowodów przedstawionych przez stronę dla potrzeb ponownego postępowania przed organem. Istotne dla sprawy będą zaś tylko te dowody lub okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść orzeczenia, a zatem których ocena miałaby znaczenie w sprawie, a nie tylko prowadziła do wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2020 r., II OSK 767/20, LEX nr 3035503).

W ocenie Sądu zarówno postępowanie o zasiedzenie służebności gruntowej jak

i prowadzone przez MWINB postępowanie w sprawie legalności budynku, nie stanowią przesłanki do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Jak prawidłowo wywiodło SKO, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wynika to

z art. 63 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1703 z późn. zm.). Jej cel ogranicza się jedynie do wskazania, czy inwestycja danego typu może w ogóle być zlokalizowana na konkretnej działce. Dopiero w tym następnym postępowaniu, tj. w postępowaniu o pozwolenie na budowę, organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji i ocenia, czy w świetle przepisów prawa budowlanego

i przepisów wykonawczych do tego prawa możliwe jest udzielenie pozwolenia na realizację zamierzonej inwestycji.

W postępowaniu o ustalenia warunków zabudowy organ ma "jedynie" za zadanie określić, czy na danym terenie jest dopuszczalna nowa zabudowa i jakie powinna ona spełniać wymogi. Decyzja taka wytycza ogólne, podstawowe kierunki projektowanej inwestycji, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom. Kwestia wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz kwestia konkretnej lokalizacji inwestycji w terenie i spełnienia przez nią wymaganych prawem warunków technicznych badana jest zatem przez właściwe organy na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Skoro zatem decyzja organu I instancji z [...] maja 2011 r. nr [...] nie przesądzała o fizycznym miejscu zrealizowania inwestycji na obszarze objętym wnioskiem oraz nie była podstawą realizacji budowy, brak było przesłanek do uznania, że mogłaby naruszyć interes właścicieli nieruchomości władnącej. Nie rodząc praw do terenu decyzja ta nie mogła też ograniczać uprawnień, jakie w stosunku do nieruchomości posiadają inne osoby, w tym także właściciele nieruchomości władnącej. Z tych względów postanowienie o stwierdzeniu zasiedzenia przez I.H. i E. H. z dniem 27 maja 2005 r. nieodpłatnej służebności gruntowej, polegającej na korzystaniu z urządzenia w postaci instalacji zimnej wody i studni wodomierzowej służącej doprowadzeniu wody, położonych

w nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w Warszawie przy ul. [...] [...], nie mogło być uznane za dowód czy okoliczność mogącą mieć wpływ na wynik sprawy, albowiem ujawnienie istnienia służebności gruntowej, ustanowionej na części działki objętej wnioskiem inwestora, nie okazało się okolicznością istotną w sprawie ustalenia warunków zabudowy, o której stanowi art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Dla określenia ogólnych warunków przyszłej inwestycji kwestia obciążeń nieruchomości nie ma znaczenia. Powyższy wywód przesądza wniosek, że dla bytu decyzji ustalającej warunki zabudowy nie może mieć znaczenia fakt, iż rzeczywiście organ prowadzący postępowanie nie miał wiedzy o obciążeniu służebnością gruntową nieruchomości inwestowanej. Stanowisko takie wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 3 marca 2015 r. w sprawie II SA/Łd 1258/14 (publ. CBOSA), a Sąd rozpoznający sprawę niniejszą w całości je podziela i przyjmuje za własne.

Nową okolicznością uzasadniającą wznowienie postępowanie nie jest również decyzja MWINB oraz wynikające z niej ustalenia. Organ prowadzący postępowanie

w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie miał obowiązku badania zgodności istniejącej zabudowy z przepisami Prawa budowlanego, a jedynie z przepisami dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego. Samowola budowlana powinna być prawomocnie stwierdzona w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego. Dopiero wtedy strona postępowania o ustalenie warunków zabudowy może powoływać się na to, że istniejąca na działce sąsiedniej zabudowa jest niezgoda z prawem (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 172/06 oraz z 15 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2167, oba publ. CBOSA).

Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie ma zatem kompetencji do badania, czy podlegający rozbudowie budynek został wzniesiony w warunkach samowoli budowlanej. Tożsame stanowisko zawarte zostało również w cytowanym

w skardze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 czerwca 2017 r. w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 143/17, z którego wynika, że za niedopuszczalne uznaje się postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla terenu tylko wówczas, gdy uprzednio, we właściwym postępowaniu, stwierdzono fakt samowoli budowlanej. Sytuacja taka nie odpowiada jednak stanowi faktycznemu sprawy niniejsze, bowiem na datę wydania kwestionowanej decyzji brak było decyzji

o stwierdzeniu samowoli budowlanej budynku położonego przy ul. [...] o [...] na działce nr [...] z obrębu [...] w [...].

W tych okolicznościach niecelowe było – jak domaga się tego skarżący

w skardze – ustalanie, na jakim etapie są postępowania, na które powołuje się skarżący, w szczególności postępowanie toczące się w przedmiocie samowoli budowlanej. Okoliczność ta nie ma bowiem znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej.

Niezasadny okazał się także zarzut dotyczący niewzięcia pod uwagę faktu, że do wniosku o wydanie warunków zabudowy załączona została nieaktualna mapa zasadnicza, obrazująca budynek w kształcie odpowiadającym planowanej realizacji

w 1973 r. Okoliczność tę potwierdzać miała przedłożona przez skarżącego do akt opinia geodezyjna dotycząca prawidłowości wykazania konturu budynku przy ul. [...][...] na zasadniczej mapie miasta, sporządzona w czerwcu 2016 r. (

k. 137-141 akt sądowych). Taką samą opinię złożyła do akt uczestniczka E. H. (k.148v-153v).

Przypomnienia wymaga, że decyzja Kolegium z [...] września 2012 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, na skutek skargi ww. uczestniczki postępowania, podlegała kontroli sądowoadministracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjnego wyrokiem z 21 lipca 2015 r. w sprawie sygn. akt II OSK 3038/13 oddalił skargę kasacyjną m.in. skarżącego od wyroku WSA w Warszawie z 2 sierpnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2765/12 oddalającego skargę na decyzję SKO. NSA nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, której jeden z zarzutów dotyczył właśnie nieaktualnej mapy zasadniczej (co przekładało się na inną powierzchnię rzeczywistą budynku, aniżeli wskazana przez inwestora), uznając, że kwestia ta nie ma wpływu na wynik sprawy. Omawiana okoliczność nie jest więc okolicznością nową, nieznaną na etapie rozpoznawania sprawy w postępowaniu zwyczajnym. Tym samym nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Reasumując, w ocenie Sądu organ prawidłowo wywiódł, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej. Nie zasługiwał więc na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

Wbrew zarzutom podniesionym w skardze, organ, kierując się wyrażoną zasadą swobodnej oceny dowodów, należycie uzasadnił swoje rozstrzygnięcia zapadłe w obu instancjach administracyjnych, realizując również w sposób prawidłowy zasadę dwuinstancyjności z art. 15 k.p.a. Przeanalizował załączone do wniosku o wznowienie postępowania postanowienie sądu powszechnego i decyzję MWINB, a także akta sprawy o ustalenie warunków zabudowy. Materiał dowodowy był kompletny, a jego ocena nie jest dowolna.

Z powyższych względów Sąd nie podziela zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia przepisów procesowych – art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest jasne i zrozumiałe, a nadto wyczerpuje przesłanki z art. 107 § 3 k.p.a. Nie narusza również zasady zaufania do organów z art. 8 k.p.a. Organ sprostał także zawartej w art. 11 k.p.a. zasadzie przekonywania, która nie wymaga od organu administracji osiągnięcia rezultatu, tzn. faktycznego przekonania strony do prawidłowości podjętej decyzji.

W piśmie z 4 listopada 2020 r. skarżący dodatkowo podniósł okoliczność dowiedzenia się o śmierci jednego z uczestników postępowania, na dowód czego złożył niepoświadczoną kserokopię aktu zgonu T. M., z którego wynika, że ten zmarł 12 stycznia 2001 r. Jednocześnie poinformował, że latem 2020 r. zmarła również druga uczestniczka W. M. (k.125-126 akt sądowych). W związku z tym wskazał, że na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Dzielnicy z [...] maja 2011 r., nr [...] oraz decyzji Kolegium z [...] września 2012 r., znak: [...] wobec jej skierowania do strony nieżyjącej: T. M. i W. M..

Odnosząc się do tego zarzutu Sąd wskazuje, że ustawodawca przewidział odrębny katalog przesłanek skutkujących wznowieniem postępowania oraz inny, odrębny katalog dający podstawę do stwierdzenia nieważności. W konsekwencji wskazane okoliczności w kontekście spełnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie mogą być badane w postępowaniu o wznowienie postępowania.

Zawarte w piśmie skarżącego z 4 listopada 2020 r. informacje o śmierci uczestników postępowania nie były, w ocenie Sądu, przeszkodą do wydania wyroku

w przedmiotowej sprawie, ponieważ T. M. nie zmarł na etapie postępowania sądowego. Natomiast okoliczność, że zmarła W. M. nie wynikała

z dokumentów złożonych przez skarżącego w kontekście znajdującej się w aktach sprawy pisemnej informacji z 30 października 2020 r. W.M., zamieszkałego w [...], ul. [...] 22, o zmianie adresów do doręczeń ww. uczestników postępowania, które były tożsame z jego adresem (k. 115 akt sądowych).

Mając na uwadze powyższe, Sąd podzielił stanowisko organu zawarte

w zaskarżonej decyzji i uznał za zgodną z prawem wydaną przez niego decyzję administracyjną, nie znajdując tym samym podstaw do uwzględnienia zarzutów zawartych w skardze. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.