Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 258/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny
Powołane przepisy: article: art. 154 § 1, art. 154 § 2, art. 154 § 6, art. 154 § 7, art. 200, art. 205 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 6 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2018 roku sprawy ze skargi U. Z. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. za niewykonanie wyroku WSA w Łodzi z dnia 9 czerwca 2015 roku w sprawie II SAB/Łd 50/15 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) wymierza Dyrektorowi Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. grzywnę w kwocie 2000 (dwa tysiące) złotych; 3) przyznaje od Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. na rzecz U. Z. sumę pieniężną w kwocie 1000 (jeden tysiąc) złotych; 4) zasądza od Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. na rzecz strony skarżącej U. Z. kwotę 393,90 (trzysta dziewięćdziesiąt trzy 90/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.tp.


UZASADNIENIE

U. Z. – na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") – wniosła skargę na niewykonanie przez Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2015 roku, sygn. II SAB/Łd 50/15 domagając się:

1) wymierzenia organowi grzywny;

2) przyznania na rzecz skarżącej sumy pieniężnej;

3) zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W motywach skargi jej autorka podkreśliła, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015 roku, sygn. II SAB/Łd 50/15 zobowiązał Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 22 stycznia 2015 roku w terminie 14 dni od uprawomocnienia się orzeczenia. Wyrok uprawomocnił się na skutek oddalenia skargi kasacyjnej organu wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2017 roku, sygn. I OSK 2610/15. Organ jednak w sprawie żadnych działań nie podejmuje, toteż w dniu 5 lutego 2018 roku skarżąca wezwała organ do wykonania wyroku. Wezwanie zostało doręczone organowi w dniu 6 lutego 2018 roku.

W sprawie ma miejsce zupełna ignorancja orzeczenia Sądu, co kształtuje wizerunek organu w państwie. Takie zachowanie organu pozbawia obywatela jakiejkolwiek nadziei, że jego sprawa administracyjna zostanie kiedykolwiek załatwiona.

W ocenie skarżącej, nie mają żadnego znaczenia wydane w sprawie przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. decyzje, ponieważ adresatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie był Prezes ZUS, ale Oddział ZUS w T. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 listopada 2017 roku, sygn. II SA/Wa 707/17 stwierdził nieważność decyzji Prezesa ZUS obu instancji, jako wydanych z naruszeniem przepisów o właściwości.

Taki stan rzeczy – zdaniem skarżącej – jest niedopuszczalnym pogwałceniem wszelkich norm prawnych w praworządnym państwie. To destrukcyjne działanie organu jest tym bardziej znaczące w skutkach, że jest wywołane zachowaniem organu państwa, który bojkotuje obowiązujące zasady prawne.

Skarga dotyczy niewykonania wyroku w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w sprawie której termin jej załatwienia ustawodawca skrócił o połowę w stosunku do załatwienia sprawy administracyjnej. Okres 10 miesięcy, w którym organ wyroku nie wykonał, a tym samym wniosku nie załatwił, jest przekroczeniem bardzo znaczącym.

Wniosek o przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej znajduje uzasadnienie w prawie rocznym okresie zwłoki w wykonaniu przez organ zobowiązania nałożonego przez Sąd, przy jednoczesnym braku jakiejkolwiek reakcji organu w postępowaniu. Nie można szukać usprawiedliwienia bezczynności Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. w działaniu na rzecz innego podmiotu – Prezesa ZUS i nieuprawnionym wydawaniu w jego imieniu decyzji, które powinien wydać sam, będąc do tego zobowiązanym prawomocnym wyrokiem Sądu. W przedstawionym w skardze stanie, kiedy obywatel państwa nie może oczekiwać na załatwienie sprawy przez konstytucyjny organ administracji państwa, a do tego organ ignoruje wyroki sądowe – dla obywatela wielką stratą moralną jest poczucie, kiedy nie ma oparcia w obowiązujących w tym państwie przepisach prawa, organach nadzoru, sądach. To wszystko powoduje, że skarżąca jako obywatel państwa jest dyskryminowana wśród społeczeństwa. Takie deprecjonowanie przez organ obowiązków musi prowadzić do zasądzenia przez Sąd dla stron zadośćuczynienia za krzywdę spowodowaną prześladowaniem i wykluczeniem ze społeczeństwa poprzez zaniechanie stosowania wobec nich prawa powszechnie obowiązującego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasadzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wyjaśniając, że pismem z dnia 22 stycznia 2015 roku (które wpłynęło do organu w dniu 26 stycznia 2015 roku) U.Z. zwróciła się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. o udostępnienie w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej informacji w zakresie kopii zanonimizowanej decyzji wydanej w następstwie postępowań kontrolnych w sprawie: [...] i [...]. W odpowiedzi organ pismem z dnia 9 lutego 2015 roku, nr sprawy: [...] odmówił udostępnienia informacji wobec uznania, iż dane, o których udostępnienie wnosi, nie są informacjami publicznymi i podlegają ochronie na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 roku, poz. 1182). Od powyższego pisma w dniu 27 lutego 2015 roku skarżąca złożyła skargę, w której zarzuciła organowi bezczynność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi, wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015 roku, sygn. II SAB/Łd 50/15: w pkt 1 – zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 22 stycznia 2015 roku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, w pkt 2 – stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pkt 3 – zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 196,95 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 lutego 2017 roku, sygn. I OSK 2610/15 oddalił skargę kasacyjną organu.

W tym stanie rzeczy, w wykonaniu ww. wyroków, Prezes ZUS decyzją z dnia [...] marca 2017 roku, znak: [...] odmówił skarżącej udostępnienia informacji publicznej. W następstwie rozpoznania wniosku skarżącej o ponowne rozpoznanie sprawy, Prezes ZUS decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 roku, znak: [...], utrzymał w mocy ww. decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 listopada 2017 roku, sygn. II SA/Wa 707/17, w pkt 1 – stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa ZUS z dnia [...] marca 2017 roku, a w pkt 2 – zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 19 stycznia 2018 roku Prezes ZUS wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną. Skarga ta została oddalona wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2018 r. w sprawie sygn.. akt I OSK 904/ 18.

Pismem z dnia 5 lutego 2018 roku skarżąca wezwała organ do "wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2015 roku, sygn. II SAB/Łd 50/15, na które organ opowiedział jej pismem z dnia 13 lutego 2018 roku. Następnie w dniu 19 lutego 2018 roku U. Z. wniosła skargę.

W ocenie organu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie i winna zostać oddalona. Sięgając do treści art. 154 § 1 P.p.s.a. organ wyjaśnił, iż na ocenę istnienia bezczynności organu, o której mowa w ww. przepisie nie ma wpływu prawidłowość nowego rozstrzygnięcia, lecz tylko to, czy zostało faktycznie wydane. W szczególności niezastosowanie się do oceny prawnej zawartej w wyroku sądu nie może skutkować ukaraniem organu grzywną. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć zaniechanie podjęcia lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. O niewykonaniu wyroku można mówić dopiero po bezskutecznym upływie pewnego terminu, w którym organ miał faktyczną możliwość podjęcia nakazanych w wyroku czynności. Biorąc zatem pod uwagę działania podjęte przez organ w sprawie uznać należy, że przesłanka niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2015 roku, sygn. II SAB/Łd 50/15 nie została spełniona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 15 maja 2018 roku zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne, a następnie postanowieniem z dnia 7 września 2018 roku podjął zawieszone postępowanie wobec zakończenia postępowania kasacyjnego w sprawie sygn. akt I OSK 904/ 18.

Podczas rozprawy wyznaczonej na dzień 6 listopada 2018 roku pełnomocnik skarżącej oświadczył, iż Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. decyzją z dnia [...] września 2018 roku odmówił skarżącej udostępnienia informacji publicznej. Natomiast Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] października 2018 roku, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do przepisu art. 154 § 1 powołanej wcześniej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, stwierdza czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 154 § 2 P.p.s.a.). Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 P.p.s.a.). Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 16 lutego 2018 roku w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2017 roku i w drugim półroczu 2017 roku (M. P. poz. 199) przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej, pomniejszone o potrącone od ubezpieczonych składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz chorobowe, w 2017 roku wyniosło 3.731,13 zł. Ponadto, uwzględniając skargę Sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 154 § 7 P.p.s.a).

Tytułem wstępu wskazać należy, iż warunkiem wniesienia skargi w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, co wprost wynika z treści cytowanego przepisu. W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, że skarżąca dopełniła tej czynności kierując do organu, wezwanie z dnia 5 lutego 2018 roku, które wpłynęło do organu w dniu kolejnym, czyli 6 lutego 2018 roku, a dopiero później skargę do Sądu w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a., co miało miejsce w dniu 9 lutego 2018 roku. Z powyższego wynika, że skarga jest formalnie dopuszczalna.

Przepis art. 154 P.p.s.a. jest podstawą wymierzenia grzywny organowi, który nie wykonał wyroku sądowego. Zasadniczą przesłanką do zastosowania tego przepisu i wymierzenia organowi grzywny jest ustalenie, że organ administracji nie wykonał wyroku Sądu. Zgodnie z art. 286 § 2 P.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez Sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Przepis ten ma również zastosowanie do skargi na bezczynność, ale w tym znaczeniu, że wyznaczony przez Sąd termin do załatwienia sprawy liczy się od dnia zwrotu akt nadesłanych w związku ze skargą na bezczynność.

W stanie faktycznym sprawy skarżący wniósł o wymierzenie organowi –Dyrektorowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2015 roku w sprawie II SAB/Łd 50/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi tym wyrokiem, w punkcie pierwszym, zobowiązał Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 22 stycznia 2015 roku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku. Natomiast w punkcie drugim wyroku Sąd stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a w punkcie trzecim Sąd zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok jest prawomocny począwszy od dnia 21 lutego 2017 roku.

Bezsporne w sprawie jest to, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu dnia 1 czerwca 2017 roku, zatem od tej daty – zgodnie z treścią art. 286 § 2 P.p.s.a. – należy liczyć termin do załatwienia sprawy. Określony wyrokiem Sądu czternastodniowy termin ekspirował zatem z dniem 15 czerwca 2017 roku.

Niekwestionowaną okolicznością jest również to, iż po dniu 15 czerwca 2017 roku, do dnia wniesienia skargi w sprawie niniejszej, czyli do dnia 9 lutego 2018 roku, organ, czyli Dyrektor Oddziału ZUS w T., nie załatwił wniosku skarżącej z dnia 22 stycznia 2015 roku. Niewątpliwie Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] marca 2017 roku, znak: [...] odmówił udostępnienia kopii zanonimizowanej decyzji wydanej w następstwie postępowań kontrolnych w sprawie [...] i [...]. Po rozpoznaniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 roku, nr [...] utrzymał w mocy własną wcześniejszą decyzję o odmowie udostępnienia kopii decyzji. Sądowi z urzędu wiadomo, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 listopada 2017 roku, sygn. II SA/Wa 707/17, po rozpoznaniu skargi U. Z., stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2017 roku oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2018 roku, sygn. I OSK 904/18 oddalił skargę kasacyjną organu od powyższego wyroku.

W ocenie Sądu, decyzja administracyjna dotknięta wadami wymienionymi w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), uzasadniającymi jej nieważność, nie jest zdolna do wywołania skutków prawnych, choć korzysta z domniemania prawidłowości i ma moc obowiązującą dopóty, dopóki nie zostanie usunięta z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności w trybie i na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Stwierdzenie nieważności ma moc wsteczną. Eliminując skutki prawne wadliwej decyzji, tak jakby ona w ogóle nie została podjęta, jednocześnie otwiera drogę do ponownego załatwienia sprawy (polegającego, w zależności od przyczyny nieważności, bądź na umorzeniu postępowania, bądź na wydaniu merytorycznego rozstrzygnięcia) i do dochodzenia odszkodowania przez poszkodowaną stronę (art. 160 § 1 K.p.a.). Z tego powodu argumentacja organu, że sprawę załatwił Prezes ZUS nie znajduje uzasadnienia, bowiem – co należy szczególnie zaakcentować – organem zobowiązanym do jej załatwienia był Dyrektor ZUS Oddziału w T., a nie Prezes ZUS. Z tego powodu na uwzględnienie nie zasługiwały argumenty pełnomocnika organu, iż organ nie pozostaje w bezczynności, bowiem już w marcu 2017 roku wydał decyzję w sprawie.

Podkreślić należy, że prawomocny wyrok zobowiązywał organ do załatwienia wniosku skarżącego, ale i do uczynienia tego w odpowiednim terminie. W ocenie składu orzekającego, niewykonanie prawomocnego wyroku w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane, bowiem taka sytuacja prowadzi do podważenia zaufania obywateli do organów państwa, świadczy o braku poszanowania prawa przez te organy, które same są zobowiązane do jego stosowania.

Uwzględniając okoliczności sprawy Sąd uznał, że grzywna w kwocie określonej w punkcie drugim wyroku będzie adekwatna do stopnia, w jakim organ naruszył termin załatwienia sprawy (przypadający po dniu 15 czerwca 2017 roku), a jednocześnie spełni wystarczająco represyjną funkcję.

Zgodnie z treścią art. 154 § 2 in fine P.p.s.a. Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd w punkcie pierwszym wyroku stwierdził, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem składu orzekającego, rażącym naruszeniem prawa jest bowiem stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w pełni przywołane poglądy czyniąc je własnym stanowiskiem w sprawie (por. np.: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 roku, sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 roku, sygn. II OSK 468/13 oraz wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 roku, sygn. II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 roku, sygn. II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 roku, sygn. II SAB/Sz 34/13 i inne; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt sprawy niniejszej zaakcentować należy, iż bezczynność organu na miejsce z rażącym naruszeniem prawa, bowiem – mimo zobowiązania do załatwienia wniosku skarżącej w określonym terminie prawomocnym wyrokiem – tenże nie załatwił tegoż wniosku. Organ, jakim w sprawie jest Dyrektor Oddziału ZUS w T., po otrzymaniu w dniu 1 czerwca 2017 roku prawomocnego wyroku nie podjął żadnych czynności w sprawie. W ocenie składu orzekającego czynności podejmowane przez organ zmierzające do wykonania wyroku z dnia 9 czerwca 2015 roku w sprawie sygn. akt II SAB/Łd 50/15 przesądzają o tym, że bezczynność organu w jego realizacji osiągnęła kwalifikację rażącego naruszenia prawa wypełniającą dyspozycję art. 154 § 2 P.p.s.a..

Strona w treści skargi wnioskowała także o wymierzenie organowi grzywny. Odnosząc się do tegoż wniosku, który Sąd uznał za uzasadniony, podkreślić należy, iż podstawowym warunkiem dla stwierdzenia istnienia materialnoprawnej podstawy wymierzenia grzywny organowi w oparciu o art. 154 § 1 P.p.s.a. jest upływ terminu do załatwienia sprawy. Wyraźnego zaznaczenia wymaga przy tym, iż skarżąca czekała na wykonanie wyroku od 16 czerwca 2017 roku 15 miesięcy, a organ nadal pozostawał w bezczynności, która przybrała postać rażącego naruszenia prawa. Z tego powodu Sąd ocenił, że uzasadnionym jest nałożenie na organ grzywny uznając, iż kwota określona w wyroku (2.000 zł) będzie właściwa.

Uznawszy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie i wobec tego, że bezczynność organu ma charakter rażącego naruszenia prawa Sąd uznał, iż zasługuje na uwzględnienie także wniosek skargi o przyznanie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w trybie art. 154 § 7 P.p.s.a. Sąd ocenił, że kwota określona w punkcie trzecim wyroku (tj. 1.000 zł) będzie w tym zakresie odpowiednia. Niewątpliwie Sąd podziela argumenty wskazane przez autora skargi w tym zakresie. Określając wysokość sumy pieniężnej składowi orzekającemu nie może z pola widzenia umykać całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy. Spojrzenie na sprawę również w tym aspekcie przesądziło o przyznaniu skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 1.000 zł. Z treści powołanego przepisu art. 154 § 7 P.p.s.a. wynika, iż przyznanie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny, przepis wszak stanowi, iż "Sąd może przyznać". Wobec tego działając w ramach takiego uprawnienia i uwzględniając zaistniały w sprawie stan faktyczny, a w nim przede wszystkim długoterminową i niemalże bierną postawę organu, Sąd przyznał na rzecz skarżącej kwotę określoną w wyroku, jako sumę pieniężną, o której mowa w art. 154 § 7 P.p.s.a.

Konkludując Sąd stwierdzając, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa orzekł na mocy art. 154 § 2 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie drugim wyroku o wymierzeniu organowi grzywny na podstawie art. 154 § 1 i § 6 P.p.s.a. W kolejnym punkcie Sąd przyznał od organu na rzecz skarżącej sumę pieniężną czyniąc to w oparciu o regulację art. 154 § 7 w zw. z § 6 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w punkcie czwartym wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 393,90 zł złożył się uiszczony przez skarżącą wpis od skargi (200 zł) oraz koszty przejazdów do sądu na rozprawę w dniu 15 maja i 6 listopada 2018 roku (2 x 96,95 zł).

dc