Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2022/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Powołane przepisy: article: art. 246   par. 1 pkt 2 w zw. z  art. 258  par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła- Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lutego 2008r. po rozpoznaniu wniosku D. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [....] września 2007r. nr [....] w przedmiocie stwierdzenia nie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu posiadania statusu bezrobotnego postanawia: przyznać D. D. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W dniu 2 stycznia 2008r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy D. D., w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych.

Pismem z dnia 15 stycznia 2008r. wezwano wnioskodawcę do nadesłania dodatkowych wyjaśnień dotyczących nadesłanego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wyjaśnienia zostały nadesłane do Sądu w dniu 5 lutego 2008r.

W sprawie zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ww. ustawy.)

Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasadny odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Może być więc przyznane na wniosek osób bardzo ubogich, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby życiowe.

Z powołanego wyżej przepisu wynika, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów sądowych spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.

W niniejszej sprawie analizując dane zawarte w przedmiotowym wniosku oraz

w nadesłanych wyjaśnieniach uznano, iż wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego.

Z uzupełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący jest osobą bezrobotną, prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe. Wnioskodawca wskazał, że jedynym jego źródłem miesięcznego utrzymania jest kwota 200,00 złotych, jaką w formie pożyczki otrzymuje od matki.

Skarżący w piśmie wyjaśniającym z dnia 28 stycznia 2008r. oświadczył, że nie dysponuje innymi źródłami finansowania, w tym z tytułu umów zlecenia, prac dorywczych i sezonowych. Podał również, że nie uzyskuje pomocy od innych osób ani od instytucji. Wnioskodawca zaznaczył, że z uwagi na skromne środki finansowe jakimi dysponuje, nie jest w stanie dokonywać opłat za najem mieszkania, które obejmują także zryczałtowane koszty mediów (energia, gaz, woda). Skarżący dodał, że niemożność opłacania mieszkania jest przyczyną toczącego się przeciwko niemu powództwa o zapłatę.

Biorąc pod uwagę powyższe uznano, że w opisywanej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych w całości. Oceniono, że obecna sytuacja finansowa wnioskodawcy, nie pozwala mu na opłacenie kosztów sądowych bez uszczerbku koniecznego dla siebie utrzymania.

Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.