Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 388/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 1 i 7
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 49 ust. 1-2, art. 53 ust. 1, art. 204 ust. 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Sędzia NSA Artur Mudrecki, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 282/16 w sprawie ze skargi L. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia 18 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od L.W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 9 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 282/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę L.W. (dalej jako: "podatnik" lub "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z 18 grudnia 2015 r. w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług.

W skardze kasacyjnej do tego wyroku działający w imieniu skarżącego pełnomocnik, w oparciu o podstawę wymienioną w art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), zarzucił Sądowi pierwszej instancji:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 204 ust. 1 lit. a w zw. z art. 49 ust. 1 lit. a w zw. z art. 49 ust. 2 w zw. z art. 53 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L Nr 302 z 19 października 1992 r., dalej "WKC") w zw. z art. 859 pkt 1 w zw. z art. 860 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania WKC (Dz. Urz. UE L Nr 253 z 11 października 1993 r., dalej "RWKC") poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż niewszczęcie z urzędu przez właściwy organ celny postępowania celnego na mocy art. 53 ust. 1 WKC w celu uregulowania sytuacji towaru, co do którego formalności niezbędne do nadania mu przeznaczenia celnego nie zostały zapoczątkowane w terminie określonym w art. 49 ust. 1 WKC i jednocześnie późniejsze wyrażenie zgody na objęcie przedmiotowego towaru procedurą tranzytu stanowi potwierdzenie, iż uchybienie to nie miało rzeczywistego wpływu na prawidłowe przeprowadzenie składowania czasowego towaru;

2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 19 ust. 1 i 7 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej "ustawa o VAT") w zw. z art. 204 ust. 2 w zw. z art. 204 ust. 1 lit. a WKC poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne ustalenie dnia powstania obowiązku podatkowego z tytułu importu objętego decyzją Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z 18 grudnia 2015 r. samochodu osobowego na dzień 20 września 2010 r. zamiast prawidłowo na dzień 9 sierpnia 2010 r.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, a ponadto zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym wynagrodzenia pełnomocnika profesjonalnego według norm przepisanych.

W sporządzonej odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Mając na uwadze sposób formułowania podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów wymaga zaakcentowania, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi są wyznaczone przy tym przez podstawy i wnioski. Zarówno art. 183 § 1, jak i art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a., nakładają na stronę wnoszącą skargę kasacyjną obowiązek zredagowania tego środka odwoławczego w sposób, który umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez Sąd pierwszej instancji rozważone czy ocenione. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy formułowanej na ich poparcie argumentacji (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2011 r., II FSK 861/10 i cytowane tam orzecznictwo). Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej lub odniesienie się do nich w sposób ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy podatkowe. Poczynienie powyższych uwag jest niezbędne, wobec wystąpienia uchybień w konstrukcji rozpoznawanej skargi kasacyjnej, które sprowadzają się do nieprawidłowego sformułowania zarzutów, co z kolei rzutuje w bezpośredni sposób na możliwość i zakres dokonania merytorycznej oceny zaskarżonego wyroku w ramach sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli kasacyjnej. Należy w związku z tym zwrócić uwagę, że część wstępna skargi kasacyjnej w rozpatrywanej sprawie, w której powinny zostać zawarte zarzuty skargi kasacyjnej, została zbudowana wadliwie z naruszeniem art. 174 pkt 1 oraz art. 176 p.p.s.a.

Stosownie do art. 174 pkt 1 p.p.s.a. prawidłowe skonstruowanie zarzutu "błędnej wykładni" lub "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego wymaga, aby wskazano w skardze kasacyjnej na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, który zarzuca się Sądowi pierwszej instancji oraz jak powinna wyglądać w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną prawidłowa wykładnia lub właściwe zastosowanie danego przepisu. Wymogi te - co już zaznaczono - zostały uregulowane w art. 176 p.p.s.a., który nakłada na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Naczelny Sąd Administracyjny, jak zaakcentowano powyżej, nie jest nie tylko zobowiązany, ale wręcz nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu błędnej wykładni art. 204 ust. 1 lit. a) w zw. z art. 49 ust. 1 lit. a) w zw. z art. 49 ust. 2 w zw. z art. 53 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L Nr 302 z 19 października 1992 r., dalej WKC) w zw. z art. 859 pkt 1 w zw. z art. 860 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania WKC (Dz. Urz. UE L Nr 253 z 11 października 1993 r., dalej "RWKC") mającej polegać na przyjęciu, iż niewszczęcie z urzędu przez właściwy organ celny postępowania celnego na mocy art. 53 ust. 1 WKC w celu uregulowania sytuacji towaru, co do którego formalności niezbędne do nadania mu przeznaczenia celnego nie zostały zapoczątkowane w terminie określonym w art. 49 ust. 1 WKC i jednocześnie późniejsze wyrażenie zgody na objęcie przedmiotowego towaru procedurą tranzytu stanowi potwierdzenie, iż uchybienie to nie miało rzeczywistego wpływu na prawidłowe przeprowadzenie składowania czasowego towaru stwierdzić trzeba, że Sąd I instancji nie dokonywał wykładni tychże przepisów, a w konsekwencji nie mógł dokonać ich błędnej wykładni.

Sam skarżący kasacyjnie nie wskazuje też w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dokonanej przez Sąd I instancji - a uznanej w skardze kasacyjnej za wadliwą - wykładni tychże przepisów. Co więcej przepis art. 204 ust. 1 lit. a) WKC nie stanowił podstawy prawnej zaskarżonego wyroku, jak i nie został przywołany w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku. Podstawę tę stanowił, co wynika z treści tegoż uzasadnienia, art. 204 ust. 1 lit. b) WKC. Wobec tego nie sposób zarzucić Sądowi I instancji wadliwej wykładni prawa materialnego w zarzucanym skargą kasacyjną zakresie. Zwrócić również należy uwagę na pewną sprzeczność treści tego zarzutu kasacyjnego z zarzutem kasacyjnym pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, w którym to zarzucie zarzuca Sądowi I instancji bezpodstawne niezastosowanie w sprawie art. 204 ust. 1 lit. a) WKC. Analiza dość skondensowanego uzasadnienia tak zbudowanych zarzutów kasacyjnych nie pozwala też uznać, że w tym zakresie zarzut kasacyjny został - stosownie do wymogu ustawowego - uzasadniony. Za spełnienie wymogu nie może być bowiem lakoniczne - i pozbawione jakiejkolwiek argumentacji prawnej, a także wskazania wyników zastosowania odpowiednich metod wykładni prawa - stwierdzenie uzasadnienia skargi kasacyjnej, że "prawidłowa wykładnia terminu wyklucza przyjęcie, iż niepodjęcie przez właściwy organ celny niezwłocznych działań w celu uregulowania sytuacji towaru, co do którego formalności niezbędne do nadania mu przeznaczenia celnego nie zostały zapoczątkowane w terminie określonym w art. 49 WKC". Z tego sformułowania nie sposób wywieść z czego skarżący kasacyjnie wywodzi rzekomo dokonaną przez Sąd I instancji wykładnię przepisu, którego ten Sąd nie zastosował w sprawie, uznając że nie ma on w okolicznościach sprawy zastosowania. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika z kolei, że Sąd I instancji - poza art. 204 ust. 1 lit. a) WKC - dokonał wyłącznie oceny zastosowania wskazanych w analizowanym zarzucie kasacyjnym przepisów prawa materialnego w okolicznościach faktycznych tej sprawy. Powyższe nie pozwala zarzucić Sądowi I instancji wadliwej wykładni tych przepisów, co oznacza, iż skarga kasacyjna w tym zakresie nie może być uznana za skuteczną.

Należy również w całości podzielić pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt I GSK 1038/16 (opubl. CBOS), dotyczący podatku akcyzowego i odnoszący się do analogicznego zarzutu strony sformułowanego w tamtej sprawie, że zastosowany przez Sąd I instancji przepis art. 49 ust. 1 lit. a) WKC, wadliwie zdaniem skarżącego kasacyjnie zinterpretowany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, adresowany jest wbrew sugestii skargi kasacyjnej nie do organu celnego, lecz do podmiotu dokonującego zgłoszenia celnego. Stosownie bowiem do tego przepisu "(...) jeżeli towary objęte są deklaracją skróconą, to formalności niezbędne do nadania im przeznaczenia celnego muszą zostać dokonane w następujących terminach: a) 45 dni od daty złożenia deklaracji skróconej - w przypadku towarów przewożonych drogą morską". Z przepisu tego wynika wprost, że formalności dotyczące sprowadzonego towaru należy dokonać w terminie 45 dni, od daty złożenia deklaracji skróconej. Przepis ten nie wskazuje co prawda wprost podmiotu, który ma dokonać tychże czynności. Nie powinno jednakże budzić wątpliwości w świetle całokształtu regulacji prawnej WKC, że obowiązek ten ciąży na podmiocie wprowadzającym towar. Przepis ten odczytywany łącznie z jego ust. 2, jak i art. 203, art. 204 ust. 1 lit. a), ust. 2 i ust. 3, art. 50 oraz art. 53 WKC potwierdza ten wniosek.

Z przepisów tych wynikają jednoznacznie przyczyny i moment powstania długu celnego, osoba dłużnika, wymóg nadania towarom składowanym czasowo przeznaczenia celnego oraz obowiązki organów celnych w razie naruszenia przez podmiot zgłaszający towar obowiązków w przywozie towaru. I tak dług celny w przywozie powstaje w wyniku niedopełnienia przez dłużnika celnego obowiązków wynikających z tych przepisów, w tym usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom przywozowym, niewykonania jednego z obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom przywozowym lub ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty. Dług celny powstaje zaś z chwilą zaprzestania spełniania obowiązku, którego powstanie powoduje dług celny, bądź z chwilą objęcia towaru odpowiednią procedurą, jeśli zostało później stwierdzone, że nie dopełniono jednego z warunków objęcia towaru tą procedurą dla zastosowania obniżonych lub zerowych stawek należności celnych przywozowych ze względu na jego przeznaczenie. Dłużnikiem z kolei jest osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom przywozowym lub, w zależności od przypadku, wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty, bądź osoba zobowiązana do przestrzegania warunków wymaganych dla objęcia towaru tą procedurą. Towary przedstawione organom celnym nabywają natomiast, z chwilą ich przedstawienia, status towarów składowanych czasowo do czasu nadania im przeznaczenia celnego. Organy celne mogą wyznaczyć termin krótszy lub zezwolić na przedłużenie określonego w art. 49 ust. 1 lit a) WKC 45 - dniowego terminu na dopełnienie formalności niezbędnych do nadania towarom przeznaczenia celnego. Takie przedłużenie nie może jednakże być dłuższe niż faktycznie niezbędne w określonej sytuacji. Jeśli jednak formalności te nie zostały zapoczątkowane w tym terminie podejmują one bezzwłocznie wszelkie niezbędne działania, łącznie ze sprzedażą towarów, w celu uregulowania ich sytuacji. Na właściwe składowanie czasowe lub procedurę celną nie ma przy tym wpływu uchybienie pod warunkiem, że "wszystkie formalności konieczne w celu uregulowania sytuacji towarów są następnie przeprowadzane: 1) przekroczenie terminu, w którym towar powinien otrzymać jedno z przeznaczeń celnych przewidzianych w ramach składowania czasowego lub danej procedury celnej, jeżeli przedłużenie terminu mogło zostać udzielone, gdyby ubiegano się o nie w terminie" (art. 859 RWC).

Na gruncie powyższej regulacji prawnej nie budzi wątpliwości, że wynikające z przepisów celnych obowiązki w przywozie towaru, w tym wynikające z czasowego składowania towaru, nadania mu przeznaczenia celnego, jak i dopełnienia formalności z tym związanych, ciążą na podmiocie sprowadzającym ten towar, który powinien je zrealizować w terminie określonym w tych przepisach, w tym wskazać przeznaczenie przywożonego towaru. Rolą organów celnych jest natomiast weryfikacja prawidłowości złożonej przez ten podmiot deklaracji, jak i skontrolowanie przestrzegania warunków czasowego składowania towaru do czasu nadania mu przeznaczenia celnego, a w razie stwierdzenia naruszenia tym obowiązkom podjęcie odpowiednich działań, w tym określenie prawidłowej wysokości długu celnego. Organy te też posiadają fakultatywne uprawnienie do skracania lub wydłużania na wniosek podmiotu dysponującego towarem lub z urzędu terminu na dokonanie formalności niezbędnych do nadania towarom przeznaczenia celnego.

W literaturze przedmiotu wśród wielu przyczyn powstania długu celnego podnosi się m.in. nieterminowe złożenie prawidłowego zgłoszenia celnego lub wniosku o nadanie innego dopuszczalnego przeznaczenia celnego (art. 49 WKC). Podmiot dysponujący towarem ma zaś - w procedurze czasowego składowania towaru, w której cło i podatek są zawieszone - czas na podjęcie decyzji w sprawie wyboru przeznaczenia tego towaru. Przeznaczenie celne oznacza zaś wszelkie możliwości, którymi dysponuje osoba zamierzająca dokonać obrotu towarem z zagranicą, zarówno przy wprowadzaniu towaru na obszar celny, jak i przy wyprowadzeniu z tego obszaru. W takim przypadku towar niewspólnotowy zwykle znajduje się jeszcze w uznanym przez organy celne miejscu masowego składowania i nie jest wprowadzany do obrotu gospodarczego. Podnosi się też, że naruszenie obowiązków proceduralnych, polegających na nieprzestrzeganiu przez przedsiębiorcę terminów określonych w art. 49 WKC powoduje powstanie długu celnego. Jednakże wykazanie, że uchybienie m.in. obowiązkowi określonemu w art. 204 ust. 1 lit. a) WKC (tj. niewykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru) nie miało rzeczywistego wpływu na prawidłowe składowanie czasowe towaru wyłącza powstanie długu celnego. Powstanie długu celnego nie jest zatem skutkiem wprowadzenia towaru do obiegu gospodarczego, a wyłącznie wynikiem naruszenia, przez osobę korzystająca z procedury celnej, przepisów proceduralnych (tak np. K. Piech [:] P.S. Stanisławiszyn (red.), T. Nowak (red.), Prawo celne i podatek akcyzowy. Blaski i cienie dziesięciu lat członkostwa w Unii Europejskiej, WK 2016. Zob. też K. Lasiński-Sulecki, T. Rudyk, M. Śpiewak, Komentarz do art. 49 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, Lex z 1 sierpnia 2007r.).

Zważywszy na powyższą regulację prawną nie jest zrozumiała argumentacja skargi kasacyjnej zmierzająca w istocie do wykazania, że organy celne uchybiły określonemu w art. 49 ust. 1 lit. a) WKC terminowi, co skutkować powinno przyjęciem, że dług celny w tej sprawie powstał w procedurze czasowego składowania towaru - samochodu osobowego, sprowadzonego na obszar Wspólnoty z obszaru USA. Skarżący kasacyjnie nie twierdzi również, aby uchybił jakimkolwiek swoim obowiązkom, w tym terminowemu dopełnieniu formalności celem nadania towarowi przeznaczenia celnego, co mogłoby skutkować powstaniem długu celnego w procedurze czasowego składowania towaru. Zarzuca natomiast to, że organy celne nie zakończyły tej procedury w terminie określonym w art. 49 ust. 1 lit. a) WKC, gdyż miało to miejsce dopiero w dniu 17 września 2010 r. Z analizowanych przepisów nie wynika jednak wywodzony z nich przez skarżącego kasacyjnie skutek w postaci powstania długu celnego. Zwolnienie towaru spod procedury czasowego składowania towaru w terminie późniejszym niż wynika to z tego przepisu nie ma żadnego znaczenia prawnego, tym bardziej kiedy uwzględni się wynikające z art. 49 ust. 2 WKC uprawnienie organu celnego do fakultatywnego przedłużenia określonego dla podmiotu wprowadzającego towar w jego ust. 1 lit. a) terminu. Późniejsze zakończenie procedury przez organy celne nie podlega zatem analizowanej regulacji prawnej. Z niekwestionowanego skargą stanu faktycznego wynika natomiast, że procedura czasowego składowania towaru została zakończona w dniu 17 września 2010 r. To, że została ona prawidłowo zakończona, a organ celny nie miał żadnych zastrzeżeń co do wykonania przez podmiot dysponujący towarem jego obowiązków, w tym pozostawania towaru pod dozorem celnym, dowodzi zwolnienie towaru i wyrażenie przez organ celny zgody na objęcie tego towaru w dniu 17 września 2010 r. kolejną procedurą, tj. procedurą tranzytu wewnętrznego, a wobec niestwierdzania podczas tej procedury naruszenia przepisów celnych - w dniu 20 września 2010 r. procedurą dopuszczenia towaru do obrotu na obszarze Wspólnoty. Okoliczność zwolnienia towaru z procedury czasowego składowania towaru - gdyż nie zostało to w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wprost zwerbalizowane - przyświecała zapewne Sądowi I instancji, który uznał tę procedurę za zakończoną i to w sposób prawidłowy. Gdyby zatem procedura czasowego składowania towaru nie została zakończona i to w sposób prawidłowy, to towar nie zostałby objęty kolejną procedurą, a dług celny powstałby w tej pierwszej procedurze, co wykluczałoby objęcie towaru inną procedurą. Nie bez znaczenia jest i ta okoliczność, że skarżący kasacyjnie - do czasu wszczęcia przez organy celne postępowania w sprawie długu celnego w procedurze dopuszczenia towaru do obrotu - nie kwestionował prawidłowości zakończenia procedury czasowego składowania towaru, a w konsekwencji objęcia go również procedurą tranzytu wewnętrznego.

W niekwestionowanym żadnym zarzutem kasacyjnym stanie faktycznym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że dług celny powstał w procedurze dopuszczenia towaru do obrotu, co oznacza, że w sprawie miał zastosowanie przepis art. 204 ust. 2 w zw. z art. 204 ust. 1 lit. b) WKC. Wbrew odmiennym twierdzeniom skargi kasacyjnej dług ten nie powstał we wcześniej zastosowanej procedurze w tej sprawie, spornej procedurze czasowego składowania towaru. Skarżący kasacyjnie nie podnosił też jakich to obowiązków na nim ciążących nie wykonał w procedurze czasowego składowania towaru, a jedynie - w sposób nieprawidłowy interpretując art. 49 ust. 1 lit. a) WKC - twierdził, że organ nie dopełnił obowiązku terminowego nadania towarowi przeznaczenia celnego.

Uwzględniony nie mógł zostać również drugi z zarzutów naruszenia prawa materialnego, a mianowicie zarzut błędnego zastosowania art. 19 ust. 1 i 7 ustawy o VAT w zw. z art. 204 ust. 2 w zw. z art. 204 ust. 1 lit. a WKC poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne ustalenie dnia powstania obowiązku podatkowego z tytułu importu objętego decyzją Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia 18 grudnia 2015 r. znak sprawy [...] samochodu osobowego na dzień 20 września 2010 r. zamiast prawidłowo na dzień 9 sierpnia 2010 r.

Przede wszystkim należy podkreślić, że zarzutami naruszenia prawa materialnego nie można zwalczać ustaleń faktycznych, a do tego w istocie rzeczy sprowadza się ten zarzut. Ponadto analiza treści tego zarzutu wskazuje, iż naruszenie przepisów objętych tym zarzutem jest - jak wywodzi autor skargi kasacyjnej - konsekwencją zarzutu wadliwej wykładni przepisów prawa objętych pkt 1 petitum skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej, zarzucając Sądowi I instancji niezastosowanie art. 204 ust. 1 lit. a) WKC, wskazuje bowiem na błędne ustalenie dnia powstania obowiązku podatkowego z tytułu importu towaru jako dnia 20 września 2010 r. (który jest dniem zakończenia procedury dopuszczenia towaru do obrotu) zamiast prawidłowego - według niego - dnia 9 sierpnia 2010 r. (który to dzień jest ostatnim dniem 45 - dniowego terminu na dopełnienie formalności nadania przeznaczenia celnego towarowi). Powyższe tezy zaś wiąże z odmiennym rozumieniem art. 49 ust. 1 lit. a) WKC niż to przyjęły organy celne, co zaakceptował Sąd I instancji. Skoro jednakże żadnym zarzutem kasacyjnym nie została wykazana wskazywana w skardze treść tego przepisu, jak i zakwestionowany stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę zaskarżonego wyroku, to przy ocenie tej sprawy należy uwzględnić wskazaną już przez Naczelny Sąd Administracyjny treść tego przepisu i wiążące w tej sprawie ustalenia faktyczne. Poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego nie jest natomiast dopuszczalne kwestionowanie ustaleń faktycznych, temu służy zarzut naruszenia prawa procesowego, który w tej sprawie nie został zgłoszony. Wobec tego nie sposób zarzucić Sądowi I. instancji wadliwego zastosowania prawa materialnego, a tym bardziej bezzasadnego pominięcia w sprawie art. 204 ust. 1 lit. a) WKC. Brak odpowiedniego uzasadnienia do analizowanego w tym miejscu zarzutu i wiązanie tego zarzutu z zarzutem pkt 1 petitum skargi kasacyjnej nie pozwala rozumieć intencji skarżącego, w czym upatruje on naruszenia tych przepisów poprzez ich niezastosowanie w sprawie, co uniemożliwia ustosunkowanie się do tak sformułowanego zarzutu. Jeśli natomiast przyjąć, że naruszenie tych przepisów skarżący wiąże z wadliwym ustaleniem momentu powstania długu celnego, co z kolei rzutuje na datę powstania obowiązku podatkowego, to tak sformułowany zarzut nie zasługuje na uwzględnienie w niespornych okolicznościach faktycznych sprawy. Skoro bowiem z tych okoliczności wynika, że dług celny powstał w dniu 20 września 2010 r., a wprowadzony na obszar wspólnoty z USA samochód nie stanowi składnika mienia przesiedleńczego z uwagi na dalsze zamieszkiwanie skarżącego na terenie USA (nie zaś przesiedlenie na terytorium Polski), co w sposób szczegółowy dowiodły organy celne w swoich decyzjach, a co zaakceptował Sąd I instancji, to za prawidłowe uznać należało określenie skarżącemu kasacyjnie kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu we wskazanej dacie samochodu osobowego, a wykonanego bez zachowania warunków oraz form określonych przepisami prawa.

W świetle przedstawionej powyżej argumentacji Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I. instancji, który trafnie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. W konsekwencji, ponieważ żaden z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie okazał się zasadny, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę tę oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 w związku z art. 209 p.p.s.a.