Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 782/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku R.C. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2016 r. znak [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] grudnia 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej R.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2625/16 w sprawie ze skargi R.C. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2016 r. znak [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] grudnia 2015 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 23 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R.C. (dalej jako "skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej.

Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W treści skargi kasacyjnej skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] grudnia 2015 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że skarżący, pomimo obszernego uzasadnienia wniosku, nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione.

W treści zawartego w skardze kasacyjnej wniosku skarżący przedstawił swoją trudną sytuację materialną. Wskazał, że w zasadzie nie uzyskuje dochodów, nie ma stałej pracy, utrzymuje się z pomocy rodziców oraz spłaca zobowiązania finansowe. Na dowód tego do skargi kasacyjnej załączono oświadczenia skarżącego i jego rodziców oraz zeznanie podatkowe za 2015 r. W ocenie Sądu, dokumenty te nie uprawdopodobniają w sposób wystarczający sytuacji finansowej skarżącego. Przede wszystkim oświadczenie skarżącego jest tożsame w treści z uzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartym w skardze kasacyjnej sporządzonej przez pełnomocnika. Z oświadczenia rodziców skarżącego wynika, że wspierają skarżącego finansowo, ale nie wynika z niego, jakie wielkości kwoty przeznaczają na pomoc dla syna. Zeznanie podatkowe dotyczy natomiast 2015 r., podczas gdy wniosek o wstrzymanie został złożony w styczniu 2018 r., a więc skarżący miał możliwość złożenia zeznania również za 2016 r., ewentualnie nawet za 2017 r. Nie można zatem przyjąć, że skarżący przedstawił w sposób prawidłowy, jakie uzyskuje dochody (lub uprawdopodobnił, że ich nie uzyskuje). Ponadto także pozostałe dokumenty nie uprawdopodobniają, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Nie jest tego rodzaju dokumentem zdjęcie drewna posiadanego przez skarżącego, ponieważ nie uprawdopodobnia ono w żaden sposób, że skarżącego nie stać na zakup innego opału. Bez znaczenia są również kopie rachunków za uiszczane przez skarżącego opłaty, skoro skarżący nie uprawdopodobnił, jakie otrzymuje dochody, a zatem brak jest możliwości odniesienia wydatków do posiadanych środków pieniężnych. Skarżący nie wykazał również, że pozostaje w rozdzielności majątkowej ze swoją żoną, która jak wynika z uzasadnienia wniosku pracuje zawodowo, ale nie wspiera finansowo skarżącego. Natomiast zgodnie z art. 27 ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2017 r., poz. 682 ze zm.), oboje małżonkowie obowiązani są, każdy według swoich sił oraz swych możliwości zarobkowych i majątkowych, przyczyniać się do zaspokajania potrzeb rodziny, którą przez swój związek założyli. Zadośćuczynienie temu obowiązkowi może polegać także, w całości lub w części, na osobistych staraniach o wychowanie dzieci i na pracy we wspólnym gospodarstwie domowym. Ponadto oboje małżonkowie są odpowiedzialni solidarnie za zobowiązania zaciągnięte przez jednego z nich w sprawach wynikających z zaspokajania zwykłych potrzeb rodziny (art. 30 § 1 tejże ustawy). Brak jest również podstaw do przyjęcia, że pierwszeństwo przed spłatą zobowiązań względem Skarbu Państwa (a tego rodzaju zobowiązaniem jest przedmiotowa kara pieniężna) mają prywatne zobowiązania strony. Skarżący wskazuje, że zaciągnął pożyczkę na zakup działki (40 tys. złotych) oraz uzyskał pożyczkę od osoby fizycznej na remont domu (15 tys. złotych). Zauważyć przy tym należy, że skarżący nie wyjaśnia, w jaki sposób spłaca zaciągnięte zobowiązania finansowe, skoro jak sam wskazuje, nie ma stałej pracy, a jego dochody nie są nawet wystarczające dla zaspokojenia potrzeb żywieniowych jego i jego małoletniej córki.

Oznacza to, że na podstawie tak sformułowanego wniosku, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Brak precyzyjnego wskazania przez skarżącego przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwił bowiem Sądowi ocenę zasadności wniosku złożonego na tej podstawie prawnej.

Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.