Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2226/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant Katarzyna Tomiło, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Ministra Kultury I Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Skarżący J. C. wniósł w dniu 12 października 2006 r. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2006 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na lokalizacji pawilonu handlowego na działkach nr [...] i nr [...] przy ul. [...] w P.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Po rozpatrzeniu wniosku J. C., Burmistrz Miasta P. sporządził projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy terenu położonego przy ul. [...] w P. oznaczonego jako działki nr [...] i nr [...] z obrębu [...], dla inwestycji polegającej na lokalizacji blaszanego pawilonu handlowego.

Projekt powyższej decyzji został przesłany przez Burmistrza Miasta P. przy piśmie z dnia 5 stycznia 2006r. do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. w celu uzgodnienia zgodnie z art. 64 ust. 1 i art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.).

Wojewódzki Konserwator Zabytków w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. odmówił uzgodnienia w / w projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ pierwszej instancji podniósł, że teren przedmiotowej inwestycji położony jest na obszarze zespołu urbanistyczno-architektonicznego wpisanego do rejestru zabytków województwa [...] pod nr [...], gdzie wszelkie działania inwestycyjne wymagają pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Organ ten rozstrzyga, czy projektowane prace są dopuszczalne ze stanowiska konserwatorskiego, to znaczy, czy nie naruszają wartości zabytkowych chronionego obszaru.

W związku z tym organ pierwszej instancji stwierdził, że nie do pogodzenia ze stanowiska konserwatorskiego jest obecność już istniejącego pawilonu handlowego zlokalizowanego na działkach nr [...] i nr [...] w P., a także pobliskiej stacji trafo i kiosku, ponieważ elementy te nie korespondują z zabytkowym budynkiem szpitalnym z XVIII w., wpisanym do rejestru zabytków województwa [...] pod nr [...]. Zdaniem organu dalsze istnienie w / w pawilonu handlowego, którego budowa była potraktowana jako tymczasowa, sankcjonowałaby dotychczasowy stan rzeczy, utrwalając nieprawidłowy ze stanowiska konserwatorskiego sposób zabudowy na terenie staromiejskim, w najbliższym otoczeniu obiektu zabytkowego.

J. C. wniósł w dniu 3 lutego 2006 r. zażalenie na powyższe postanowienie.

W uzasadnieniu wskazał, iż na posadowienie pawilonu uzyskał zgody wielu instytucji. Odwołujący się wskazał, że zdaje sobie sprawę z tego, że być może pawilon nie koresponduje z budynkiem szpitala, lecz to samo można powiedzieć o sąsiadującym z pawilonem kioskiem i stacją trafo. J. C. zaznaczył, iż jego celem nie jest uzyskanie stałej, lecz czasowej lokalizacji dla istniejącego pawilonu, do czasu powstania koncepcji zagospodarowania tzw. [...].

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy powtórzył argumenty zawarte w utrzymanym w mocy postanowieniu Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W.

J. C. wniósł skargę na powyższe postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczący przedmiotowego pawilonu dotyczył jego lokalizacji czasowej, nie zaś stałej. Natomiast zaskarżone postanowienie zostało wydane w przedmiocie lokalizacji istniejącego już pawilonu jako obiektu stałego. Poza tym skarżący powtórzył argumenty zawarte w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium

tej kontroli określa art. 1 § 2 wspomnianej ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 64 ust. 1 i art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje o ustaleniu warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską.

Mocą orzeczenia Prezydium [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej nr [...] z dnia [...] listopada 1959 r. uznany został za zabytek zespół urbanistyczno-architektoniczny oraz warstwy kulturowe miasta P., w granicach określonych na załączonym planie stanowiącym integralną część tego orzeczenia. Z planu tego wynika, że teren, o którym mowa we wniosku o ustalenie warunków zabudowy (działki nr [...]inr [...]z obrębu [...]) znajduje się na terenie uznanym za zabytek.

Ponadto, mocą orzeczenia w / w organu nr [...] z dnia [...] kwietnia 1962 r., uznany został za zabytek pochodzący z XVIII w. budynek szpitala powiatowego w P., który znajduje się na w / w terenie uznanym za zabytek.

W rozpatrywanej sprawie jest bezsporne, że działki nr [...] i nr [...], które objęte są projektem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, są położone w granicach terenu objętego ochroną konserwatorską.

Organy obu instancji przyjęły, iż na w / w działkach nie może być zlokalizowana wnioskowana inwestycja.

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela ten pogląd.

Zgodnie z art. 4 pkt 6 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162, poz. 1568 ze zm.) ochrona zabytków polega, w szczególności, na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu uwzględnianie zadań ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Celowi temu służy przewidziane w art. 64 ust. 1 i art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydawanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w odniesieniu do

obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską dopiero po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków.

Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b w / w ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ochronie i opiece podlegają, bez względu na stan zachowania, zabytki nieruchome będące układami urbanistycznymi, ruralistycznymi i zespołami budowlanymi. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę zakres w / w orzeczeń Prezydium [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego lokalizacja pawilonu handlowego na wnioskowanym terenie nie jest właściwa ze względów konserwatorskich. Wygląd pawilonu i jego bezpośrednie sąsiedztwo z zabytkowym budynkiem szpitala, a także położenie na terenie objętym ochroną narusza chroniony układ urbanistyczny, gdyż z nim nie koresponduje.

Argumenty przywołane przez skarżącego, iż przedmiotem jego wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie był pawilon stały, jak przyjęły organy, lecz czasowy nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Każda bowiem lokalizacja, czasowa czy stała, podlega uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z tej samej przyczyny w sprawie nie ma także znaczenia dla rozstrzygnięcia stanowisko skarżącego, iż po powstaniu koncepcji zagospodarowania tzw. [...] jest gotów usunąć pawilon z dotychczasowego miejsca.

Podobnie uznanie w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W., że z zabytkowym otoczeniem nie korespondują także, oprócz pawilonu, kiosk i stacja trafo, nie może prowadzić do podważenia ustaleń poczynionych przez organy, a dotyczących przedmiotowego pawilonu. Zaskarżone postanowienie dotyczyło bowiem tylko kwestii uzgodnienia pod względem konserwatorskim ustalenia warunków zabudowy pawilonu, a nie kiosku i stacji trafo.

W takim stanie sprawy za uzasadnioną uznać należy odmowę uzgodnienia w / w projektu decyzji o warunkach zabudowy.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.