Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 113/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust.4, art. 60 ust. 1 i ust.4, art. 61 ust.6
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: par. 6 ust.2 i par. 7 ust. 7
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: par.12
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 maja 2014 r. sprawy ze skargi B. i T. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

Na skutek wniosku Pana M. R., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "Firma Handlowo-Usługowa A. M. R." zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej budowy budynku magazynowego części samochodowych z częścią biurowo-socjalną na działkach o nr ewid. [...] i [...], obręb [...], położonych przy ul. [...] w B. wraz z projektowanym zjazdem z ul. [...] i niezbędną infrastrukturą techniczną.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Prezydent Miasta B. w dniu [...].05.2013 r. wydał decyzję nr [...] znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku magazynowego części samochodowych z częścią biurowo-socjalną na działkach o nr ewid. [...] i [...], obręb [...], położonych przy ul. [...] w B. wraz z projektowanym zjazdem z ul. [...]

i niezbędną infrastrukturą techniczną.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli Państwo B. i T. Z. (zwani dalej Skarżącymi) oraz Państwo L. i J. M.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...].07.2013 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję

w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy zalecił organowi pierwszej instancji przeanalizowanie wniosków wynikających z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w szczególności dotyczących wyznaczenia szerokości elewacji frontowej.

W dniu [...].09.2013 r. została ponownie sporządzona analiza terenu, w której ustalono m.in. szerokość elewacji frontowej od strony ul. [...] w przedziale od 10,00 m do 16,50 m. Uzasadniając swoje stanowisko urbanista wyjaśnił, że

w związku z tym, że na działkach sąsiednich w obrębie obszaru analizowanego znajduje się dużo budynków z szerokościami elewacji frontowych przekraczających wyliczoną średnią i zbliżonych swoimi gabarytami do gabarytów planowanej zabudowy, parametr szerokości elewacji frontowej ustalono w wartości nieprzekraczającej 16,50 m.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "u.p.z.p.", Prezydent Miasta B.

w dniu [...].10.2013 r. wydał decyzję nr [...] znak:[...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku magazynowego części samochodowych z częścią biurowo-socjalną na działkach o nr ewid. [...] i [...], obręb [...], położonych przy ul. [...] w B. wraz z projektowanym zjazdem z ul. [...] i niezbędną infrastrukturą techniczną. W poszczególnych punktach decyzji ustalono: (1) rodzaj zabudowy (2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych, w tym m.in. linię zabudowy określono

w odległości 6,00 m od linii rozgraniczającej ul. [...] (dz. o nr ewid. [...]) oraz w odległości 5,00 m od linii rozgraniczającej ul. [...] (dz. o nr ewid. [...]); wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek wyznaczono na poziomie do 38 %; szerokość elewacji frontowej (od strony ul. [...]) wyznaczono w przedziale od 10,00 m do 16,00 m; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki wyznaczono w wymiarze do 9,50 m; kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki ustalono jako dowolny; geometrię dachu głównej bryły budynku określono jako dach jednospadowy o kącie nachylenia połaci dachowych do 15 %, (3) ustalenia dotyczące ochrony środowiska

i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; (4) ustalenia w zakresie obsługi w urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji (5) ustalenia w zakresie obsługi w urządzenia infrastruktury technicznej, (6) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, (7) ochrona obiektów budowlanych na terenach górniczych, (8) linie rozgraniczające teren inwestycji.

Od powyższej decyzji Skarżący złożyli odwołanie, w którym wnieśli o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucili: (1) naruszenie ich dóbr, dające faktyczne prawo sytuowania budynku po granicy, co stanowi naruszenie warunków określonych w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 45, poz. 690); (2) zakłócenie ładu przestrzennego, ze względu na olbrzymie gabaryty, powierzchnię zabudowy i powierzchnię użytkową, charakter użytych materiałów oraz charakter inwestycji, stanowi w ich ocenie naruszenie art. 2 pkt 1 u.p.z.p., (3) naruszenie § 6 ust.2 i § 7 ust.4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003, Nr 164, poz.1588); (4) niezgodne z ustaleniami analizy urbanistycznej lokowanie obiektu przemysłowego na terenie o zabudowie mieszkaniowej z zabudową towarzysząca i garażową; (5) brak oceny oddziaływania na środowisko w kontekście prowadzonej działalności, w szczególności oceny poziomu hałasu, wibracji, emisji substancji szkodliwych; (6) niespełnienie przez działkę warunków uzbrojenia technicznego.

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w B. decyzją z dnia [...].12.2013 r. nr [...] utrzymało

w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że analiza urbanistyczno-architektoniczna przeprowadzona ponownie w dniu [...].09.2013 r. została sporządzona prawidłowo. Wyjaśniono w niej zasady, jakimi się kierowano przy wyznaczaniu granic obszaru analizowanego, jego funkcji, formy i cech istniejącej zabudowy. Zaprezentowano

w niej i uzasadniono ustalenia i konkluzje w wynikach analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na analizowanym obszarze. Jednocześnie dokonano ustaleń w kwestii znacznego odstępstwa od normatywnych zasad ustalania szerokości elewacji frontowej działki, które były podnoszone przez Skarżących już na etapie prowadzonego postępowania.

Ponadto organ odwoławczy, powołując się na treść § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdził, że zarówno

w analizie terenu jak i w zaskarżonej decyzji przekonująco wskazano, iż wprowadzenie warunku dotyczącego szerokości elewacji frontowej do 16,50 m jest uzasadnione szerokością elewacji frontowych zabudowy handlowo-usługowej, wynoszącej na analizowanym obszarze od 8 m do 48 m. Ustalona w ten sposób szerokość elewacji frontowej, zdaniem organu, wpłynie na utrwalenie właściwych relacji urbanistyczno-architektonicznych na analizowanym obszarze, wpisując się gabarytami w istniejącą na danym terenie zabudowę.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego kwestii naruszenia dóbr Skarżących, poprzez przyznanie prawa sytuowania budynku po granicy, Kolegium stwierdziło, że po pierwsze, wnioskodawca w tym aspekcie zmodyfikował swój wniosek, odstępując od usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy z działkami o nr [...], [...], [...], [...] i [...], co potwierdza załącznik graficzny dołączony do akt w dniu [...].08.2013 r. Po drugie organ odwoławczy podniósł, że jak słusznie podkreślił organ l instancji, ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje, aby

w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy wskazywano konkretną lokalizacje poszczególnych elementów planowanej inwestycji na działce objętej wnioskiem z jednoczesnym odniesieniem się do nieruchomości sąsiednich.

Organ odwoławczy zaznaczył również, że na etapie ustalania warunków zabudowy organ nie ma obowiązku badać, jakie jest usytuowanie budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną (§ 1 ww. rozporządzenia). Dopiero

w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę badana jest odległość planowanej inwestycji od granicy z działką sąsiednią (art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego oraz § 12 Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie

Poza tym, wbrew twierdzeniom Skarżących, Kolegium stwierdziło, że

w niniejszej sprawie wysokości elewacji frontowej wyznaczono zgodnie § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu

w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustalona do wysokości 9,50 m pozwala zachować odpowiednią strukturę pionową i przestrzenną, jej czytelność bez negatywnego wpływu na istniejący ład przestrzenny.

Ponadto zdaniem organu odwoławczego charakter planowanej inwestycji nie mieści się w katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co mogłoby powodować konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w kontekście prowadzonej działalności (§3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397).

Zdaniem Kolegium zaskarżona decyzja w sposób wymagany przepisami prawa wystarczająco określa warunki i ustalenia w zakresie obsługi w urządzenia infrastruktury technicznej z ul. [...].

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożyli skargę do tutejszego Sądu, wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a tym samym naruszenie dóbr osobistych i praw majątkowych. Zdaniem Skarżących wydanie warunków zabudowy na budynek o szerokości elewacji frontowej 16,50 m na działce o szerokości 18,94 m nie gwarantuje zachowania odległości minimalnych nowej zabudowy od granicy określonych w § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia. Ponadto mapka dołączona do wniosku i decyzji, w ocenie strony skarżącej, nie odpowiada wymiarom i umiejscowieniu wnioskowanego budynku na działce, na której wszystkie wymiary są inne niż wnioskowane w części opisowej.

2) zakłócenie ładu przestrzennego ze względu na olbrzymie gabaryty, powierzchnię zabudowy, powierzchnię użytkową, charakter użytych materiałów (konstrukcja stalowa, płyty warstwowe) oraz charakter inwestycji (przemysłowy, lokowany między budynkami mieszkalnymi w minimalnej odległości od nich), co stanowi naruszenie art. 2 pkt 1 u.p.z.p. W ocenie Skarżących wnioskodawca zmienił tylko parametry szerokości elewacji frontowej. Pozostałe wymiary i parametry konstrukcji pozostały bez zmian i dają możliwość budynku o wysokości ok. 15 m na 9,5 m. Wysokość elewacji frontowej przy nieokreślonym spadku połaci dachowej i parametrze nachylenia połaci dachowej daje wysokość ok. 15 m. Zdaniem strony skarżącej ustalenie maksymalnie na 9,5 m głównej kalenicy budynku jest próbą ukrycia jego rzeczywiste wysokości, ponieważ dachy jednospadowe nie posiadają kalenicy.

3) nadużycie poprzez pozbawione podstaw i przesłanek merytorycznych zastosowanie § 6 ust. 2 oraz § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

4) pominięcie problemu oceny oddziaływania na środowisko w kontekście rzeczywiście prowadzonej działalności. Skarżący podnieśli, że profil prowadzonej przez wnioskodawcę działalności to regeneracja części do różnych pojazdów, co wiąże się z obróbką metalu, szlifowaniem, piaskowaniem, czyszczeniem mechanicznym, chemicznym i malowaniem. Powyższa działalność powoduje

hałas, zapylenie i emisję toksycznych oparów, rozpuszczalników i pyłów. Ponadto zagospodarowanie działki przewiduje wjazd i dojazd do budynku w bezpośredniej bliskości do okien Skarżących, co również związane jest z hałasem

i emisją spalin. Zdaniem strony skarżącej o charakterze inwestycji decyduje rzeczywisty profil działalności a nie zadeklarowany zgodnie z ww. rozporządzeniem.

5) ograniczenie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane poprzez wybudowanie ściany o długości ok. 16 m i wysokości ok. 15 m od strony południowej, czyli w ponad połowie długości działki, w odległości mniejszej niż 3 m. Powyższe prowadzi do naruszenia 144 k.c. oraz rodzi roszczenia związane ze spadkiem wartości nieruchomości wynikające z art. 63 ust. 3 w zw. z art. 36 u.p.z.p.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Dodatkowo organ odwoławczy podniósł, że organy nie mają podstaw, aby zakładać złą wolę inwestora, który co innego planuje, a co innego będzie realizował. Skarżona decyzja może wyrażać ocenę prawną wyłącznie co do zamierzeń inwestycyjnych, których dotyczy wniosek. Kwestie zaś oceny poprzednich inwestycji nie należą do kompetencji organów zajmujących się kontrolą prawidłowości wykorzystywania obiektów budowlanych oraz innych organów kontrolnych. Ponadto Kolegium podniosło, że Skarżący na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie wykazali, jaki konkretnie warunek zawarty w zaskarżonej decyzji mógłby naruszyć ich prawo własności. Skarżący nie wskazali również rodzajów planowanych działań inwestora, które mogłyby powodować zakłócenie korzystania z nieruchomości sąsiednich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Tytułem wstępu należy stronom wyjaśnić, że:

Celem decyzji o warunkach zabudowy jest przesądzenie o dopuszczalnym w świetle państwowego porządku planistycznego, sposobie zagospodarowania terenu, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. nie ustanowiono lokalnego porządku planistycznego. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi szczegółową urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie zrealizować. Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego interesu publicznego oraz osób trzecich. Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określa przepis art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zasadniczo sprowadzają się do konieczności kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego dla inwestycji uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3) oraz zgodności z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5)

Wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, wymóg kontynuacji przez nową zabudowę funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych zabudowy już istniejącej wokół terenu objętego wnioskiem, nazwany został zasadą dobrego sąsiedztwa. Zasada ta uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. W wyroku z dnia 24.02.2005 r. (sygn. IV SA/Wa 950/04) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że regulacja powyższa ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo–społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno–estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Określenie cech, do których trzeba dostosować nową zabudowę jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawach warunków zabudowy.

Organem tym, zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta, który wydaje decyzję po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W świetle art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy obligatoryjnie powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów.

Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego został określony w wydanym z upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Paragraf 3 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ (wójt, burmistrz, prezydent miasta) wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 -5 ustawy, przy czym granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w sposób opisany w paragrafie 3 ust.2 rozporządzenia. Wyniki analizy, o której mowa w par. 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, zawierające cześć tekstową i graficzną, stanowią załącznik decyzji o warunkach zabudowy (vide: par. 9 ust. 2 Rozporządzenia).

W ocenie Sądu powyższe wymogi ustawowe zostały spełnione w zaskarżonej decyzji.

Z analizy terenu (części tekstowej i graficznej), sporządzonej przez uprawnionego architekta, wynika, iż dominująca zabudowa mieszkaniowa nie jest pozbawiona zabudowy handlowo-usługowej, biurowej oraz kulturalno-oświatowej. W obszarze analizowanym znajdują się 4 budynki tego rodzaju, w tym budynek na działce skarżących o nr geodez. [...]. Zatem budynek przyszłej inwestycji o charakterze magazynu na części samochodowe wraz z częścią biurowo-socjalną wpisuje się w funkcje zabudowy już istniejącej.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż chybionym jest twierdzenie skarżących o naruszeniu § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Powyższy przepis nie ma zastosowania w decyzji dotyczącej warunków zabudowy. Natomiast musi być przestrzegany w następnym etapie, tj. przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. W punkcie 6 zaskarżonej decyzji został zawarty wymóg projektowania i realizowania inwestycji zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane, ze szczególnym uwzględnienie ochrony interesów osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy nie zawiera (wbrew twierdzeniu skarżących) określenia, w którym miejscu na działce nr [...] i [...] ma być posadowiony budynek na części samochodowe wraz z częścią socjalną. Ten element należy do kompetencji organu, który będzie wydawał decyzję o pozwoleniu na budowę. Wówczas muszą być spełnione warunki odległościowe od granicy i zabudowań działek sąsiednich. Należy zauważyć, że szerokość elewacji frontowej od ul. [...] nie została określona na 16,50 m, lecz w granicach od 10 do 16,50 m. Oznacza to, że szerokość elewacji frontowej (na etapie pozwolenia na budowę) musi być zaprojektowana w takiej szerokości, aby zostały jednocześnie spełnione warunki odległościowe przewidziane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dn. 12.04.2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Podobna sytuacja dotyczy wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i głównej kalenicy budynku określonej "do 9,50 m", a nie "na 9,50 m". Projektując wysokość budynku, architekt będzie miał na względzie konieczność dostępu światła dziennego na sąsiednich nieruchomościach, zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowanymi. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej "do 9,50 m" nie oznacza, że ma ona powstać w maksymalnej wysokości, tak samo, jak wysokość budynku ok. 15 m, którą określili sami Skarżący w sposób dowolny i przypuszczalny.

Należy jeszcze raz podkreślić, iż celem decyzji określającej warunki zabudowy jest jedynie ustalenie możliwości powstania inwestycji na danym terenie i ramowe wskazanie jej gabarytów.

Sąd nie podziela argumentacji skarżących, iż doszło do naruszenia § 6 ust. 2 oraz § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarówno wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (do 9.50 m) jak też jej szerokość (od 10 m do 16,50 m) została określona na poziomie wyższym, niż średnia arytmetyczna na terenie analizowanym ze względu na bardzo zróżnicowane parametry budynków istniejących i charakter powyższej inwestycji. Szerokość elewacji frontowej zabudowy handlowo-usługowej na danym terenie kształtuje się od 8 m do 48 m, a więc określenie tej elewacji dla spornej inwestycji do 16,5 m nie jest zawyżeniem powodującym zakłócenie ładu urbanistyczno-architektonicznego. Architekt sporządzający analizę terenu w sposób logiczny i dokładny wyjaśnił przesłanki, jakimi kierował się, wskazując takie a nie inne parametry dla powyższej inwestycji. W ocenie Sądu treść analizy, przyjęta jako załącznik i dowód do decyzji zaskarżonej, nie wskazuje na to, że jest to "naciągana" analiza, jak twierdzą Skarżący.

Sąd zauważa, że główną przyczyną niezadowolenia Skarżących, jak też uczestników L. i J. M., z wydanej decyzji o warunkach zabudowy na rzecz M. R. jest istniejący miedzy nim konflikt sąsiedzki spowodowany obecnie prowadzoną uciążliwą działalnością gospodarczą przez M. R. Polega ona na regeneracji części różnych pojazdów, co wiąże się z czynnościami: obróbki metali, szlifowania piaskowaniem, czyszczeniem chemicznym i malowaniem. To powoduje hałas, emisje różnych substancji i pyłów na nieruchomości sąsiednie. Skarżący obawiają się, że w przyszłym budynku będzie prowadzony ten sam profil działalności, a nie deklarowany we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Jednakże, jak słusznie zauważa Samorządowe Kolegium Odwoławcze, organy w tym postępowaniu nie mają podstaw prawnych do oceny nieprawidłowych, w przyszłości, zamierzeń inwestora. Jeżeli zostanie wybudowany magazyn na części samochodowe wraz z częścią biurowo-socjalną, a będzie użytkowany niezgodnie z tym przeznaczeniem, to wówczas sąsiedzi mogą składać interwencje do odpowiednich organów.

Na obecnym etapie postępowania organy i Sąd rozstrzygają o konkretnym zamierzeniu inwestycyjnym i nie są kompetentne do oceny prawnej zdarzeń przyszłych, ani też do zażegnania sporów sąsiedzkich.

Należy zauważyć, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dn. 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Oznacza to, że w zakresie kontroli sąd bada, czy wydając decyzje organy nie naruszyły prawa materialnego, jak też przepisów postępowania administracyjnego.

Orzekając w tak określonej kognicji, Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zaskarżonej decyzji zarówno w świetle zarzutów skargi, jak też poza jej granicami (art. 134 § 1 p.p.sa.).

Dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dn. 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 27 ze zm.)