Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 427/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 155
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Znaniecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji zezwalającej na przebudowę zjazdu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] marca 2017 r. nr [...] Prezydent M. B. (zwany dalej także w skrócie "Prezydentem"), na podstawie art. 29 ust. 1, 3 i 5 ustawy z dnia [...] marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 z późn. zm.) zezwolił skarżącemu Zakładowi I. O. T. P. (zwanego dalej "skarżącym" lub "skarżącym Zakładem") na przebudowę zjazdu publicznego z drogi gminnej – ul. [...] (w granicach działek o nr ew. 5/23, 52/2, 5/6, 5/16 obr. 73) na działki o nr ew. 12/27, 13, 14/3 i nr [...] do 26, na czas nieokreślony (z tym zastrzeżeniem, iż w przypadku nieprzebudowania zjazdu w ciągu 3 lat decyzja wygasa) na określonych w decyzji warunkach, które m.in. obejmowały:

- w pkt 3: w związku z koniecznością zachowania prawidłowej obsługi planowanego obiektu - wykonanie dodatkowego pasa do skrętu w lewo na południowym i północnym wlocie ulicy [...] i W. na skrzyżowaniu z ul. [...] i ul. [...], w sposób szczegółowo opisany w tym punkcie,

- w pkt 4: doprowadzenie obustronnego chodnika do nieruchomości, na którą projektuje się przebudowę zjazdu.

Powyższa decyzja nie była zaskarżana - stała się decyzją ostateczną.

Wnioskiem z dnia [...] października 2017 r. skarżący Zakład, na podstawie art. 155 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, zwanej w skrócie "k.p.a.") wniósł o zmianę ww. decyzji Prezydenta z [...] marca 2017 r. poprzez:

- wykreślenie w całości punktu 3 decyzji, a przez to odstąpienie od nakazania wykonania dodatkowego pasa do skrętu w lewo na południowym i północnym wlocie ul. [...] i W. na skrzyżowaniu z ul. [...] i ul. [...],

- wykreślenie w całości pkt 4 decyzji, a przez to odstąpienie od nakazania doprowadzenia obustronnego chodnika do nieruchomości, na którą projektuje się przebudowę zjazdu.

We wniosku skarżący Zakład wskazał, że jest inwestorem budowy kompleksu wojskowego na potrzeby 3 B. Ł. N. (3.NSB) w B., która to jednostka na podstawie Umowy Międzynarodowej [...] z dnia [...] września 2014 r. jest uważana za Międzynarodowe Dowództwo Wojskowe. Inwestycja ta wiąże się m.in. z koniecznością przebudowy zjazdu publicznego z drogi gminnej (ul. B. P.) prowadzącej do kompleksu wojskowego. Wydana przez Prezydenta decyzja z [...] marca 2017 r. zezwala na wykonanie przebudowy zjazdu, jednakże pod warunkiem, że zostanie wykonany dodatkowy pas skrętu na południowym i północnym wlocie ul. [...] i W. na skrzyżowaniu z ul. [...] i ul. [...] oraz zostanie doprowadzony obustronny chodnik do nieruchomości na którą projektuje się przebudowę zjazdu. Ustalenia te znacznie wpływają na proces inwestycyjny 3.NSB, który jest aktualnie priorytetem NATO wobec przyjęcia roli budowanego kompleksu jako kwatery głównej Międzynarodowego Dowództwa Wojskowego 3.NSB. Skarżący Zakład podkreślił, że jest związany ww. umową międzynarodową oraz wykonawczymi dokumentami NATO, zgodnie z którymi osiągnięcie zdolności operacyjnej 3.NSB ustalono na nieprzekraczalny termin końca 2018 r. Obecnie zobowiązanie skarżącego Zakładu do dokonania przebudowy zjazdu wraz z dodatkową przebudową skrzyżowania polegającą na wybudowaniu pasów do skrętu w lewo oraz chodników prowadzących do nieruchomości powoduje niemożność dotrzymania ww. terminu. Inwestor pozostaje zatem w nieusuwalnej kolizji dwóch wartości tj. konieczności realizacji zobowiązań międzynarodowych w postaci uruchomienia Międzynarodowego Dowództwa Wojskowego oraz konieczności wypełnienia zobowiązań z decyzji Prezydenta. Kolizję tą można zdaniem skarżącego usunąć poprzez zmianę decyzji Prezydenta w trybie art. 155 k.p.a.

Skarżący Zakład wskazał, że zaprojektowany wjazd do kompleksu wojskowego jest zgodny z przepisami § 77 i § 78 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Ponadto ze stworzonej na potrzeby skarżącego Zakładu "Analizy ruchu drogowego w rejonie ul. [...] w B." wynika, że po zbudowaniu kompleksu wojskowego natężenie ruchu drogowego nie ulegnie istotnej zmianie i pozostanie w ramach przyjętego normatywu drogowego. W dokumencie pod nazwą "Wnioski do opracowanej Analizy ruchu drogowego w rejonie ulicy [...] w B." stwierdzono natomiast, że prognozowane natężenie ruchu na skrzyżowaniu posiada graniczne wysokości dla skrzyżowania zwykłego o jednopasowych wlotach. Wobec tego zdaniem skarżącego skrzyżowanie ulic: Ż. i W., Potockiego i Strzeleckiej może zostać zachowane w obecnej konfiguracji, bez konieczności wykonania dodatkowego pasa do skrętu w lewo na południowym i północnym wlocie ulicy [...] i W. na skrzyżowaniu z ul. [...] i ul. [...] oraz bez konieczności doprowadzenia obustronnego chodnika do nieruchomości dla której projektuje się przebudowę zjazdu.

Odnosząc się do przesłanek zmiany decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. wnioskodawca podniósł, że 3.NSB jest jedną z priorytetowych inwestycji NATO, a jej terminowe zakończenie stanowi o bezpieczeństwie narodowym ustalonym na poziomie Szefów Państw NATO w Brukseli. Wskazane zamierzenie jest też ważnym elementem wypełniania przez [...] zobowiązań sojuszniczych w zakresie realizacji zadań Kraju – Gospodarza NATO. Biorąc pod uwagę, iż kompleks wojskowy będzie służył Międzynarodowemu Dowództwu Wojskowemu i ma związek z inicjatywą wzmocnienia wschodniej flanki NATO, jego ściśle określone uwarunkowania terminowe i budżetowe wykluczają jakiekolwiek opóźnienia realizacyjne. Wobec tego w niniejszym przypadku zachodzi interes społeczny – interes Sił Zbrojnych RP oraz interes sojuszniczy NATO, co stanowi materialną podstawę dla zmiany decyzji Prezydenta.

Skarżący Zakład wskazał ponadto, że wnioskowana zmiana pozostaje w jego słusznym interesie (jako strony). Zakład jako inwestor jest bowiem zobowiązany do przestrzegania wszelkich wymagań NATO nałożonych w związku z realizowaną inwestycją, a przede wszystkim niedopuszczenia do powstania jakichkolwiek opóźnień, które będą miały wpływ na porce wzmacniania wschodniej flanki NATO. Zmianie decyzji nie sprzeciwia się również przepis szczególny, w tym ustawa o drogach publicznych oraz rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2017 r. Prezydent M. B. odmówił zmiany swojej decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2017 r.

Organ zwrócił uwagę, że dokument pod nazwą "Wnioski do opracowanej Analizy ruchu drogowego w rejonie ulicy [...] w B." w żaden sposób nie neguje konieczności budowy dodatkowego pasa do skrętu w lewo z pierwszeństwem przejazdu ul. [...] i W. w ul. [...]. Z przedstawionej analizy wynika, że ruch zwiększy się w sposób znaczny (w przekroju ul. [...] – na poziomie 226 % dla szczytu porannego i 163 % dla popołudniowego; dodatkowo na samym skrzyżowaniu w godzinach szczytowych wzrost na poziomie 25 %).

Prezydent dodatkowo wyjaśnił, że pierwszy pojazd, który z wlotu drogi z pierwszeństwem przejazdu zamierza wykonać skręt w lewo w drogę podporządkowaną, przy znacznym natężeniu ruchu pojazdów nadjeżdżających z naprzeciwka, oczekując na możliwość skrętu (a z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w przypadku analizowanych ulic), a który nie zostanie "wpuszczony" przez nadjeżdżających z naprzeciwka – jest w stanie zablokować skrzyżowanie na relatywnie długi okres czasu, a co za tym idzie – wstrzymuje ruch na całej drodze w danym kierunku. Mając na uwadze charakter ulicy oraz fakt, że wprowadzony jest tam ruch komunikacji publicznej, z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu i jego płynności jest to sytuacja niedopuszczalna. Organ przyznał, że już istniejące przy ul. [...] obiekty mogą generować opisaną sytuację, jednak zadaniem zarządcy drogi jest niedopuszczenie do sytuacji, w której bezpieczeństwo ruchu i przepustowość drogi/skrzyżowania ulegnie pogorszeniu w związku z powstaniem nowego obiektu, tym bardziej na trasie funkcjonowania transportu drogowego.

W wyniku rozpatrzenia złożonego przez skarżącego "zażalenia" od powyższego "postanowienia" Prezydenta - Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium") decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta nr [...] z dnia [...] października 2017 r.

Kolegium przede wszystkim stwierdziło, że zaskarżony akt administracyjny Prezydenta z dnia [...] października 2017 r., mylnie nazwany postanowieniem, jest w istocie decyzją. Wniesiony środek zaskarżenia w postaci "zażalenia" organ odwoławczy rozpoznał zatem jako odwołanie od decyzji, oceniając terminowość jego wniesienia tak jak dla odwołania.

Kolegium podkreśliło, że postępowanie administracyjne prowadzone w trybie art. 155 k.p.a. nie zmierza do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej już przecież decyzją ostateczną, ale do ustalenia, czy zachodzą przesłanki do jej zmiany. Kolegium podkreśliło również, że decyzja wydawana w trybie art. 155 k.p.a. jest decyzją uznaniową, co oznacza, że ocena w konkretnej sprawie co do występowania racji społecznych lub słusznego interesu należy do organu rozstrzygającego sprawę. Możliwość zastosowania art. 155 k.p.a. rozważa się ponadto w świetle przepisów prawa materialnego będącego podstawą wydania decyzji ostatecznej, gdyż zmiana nie może być oderwana od regulacji prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia.

W ocenie Kolegium za zmianą decyzji ostatecznej, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie przemawia szeroko rozumiany interes społeczny, który skarżący utożsamia z interesem Sił Zbrojnych RP oraz interesem sojuszniczym NATO, w dotrzymaniu terminów zakończenia inwestycji i uruchomienia Międzynarodowego Dowództwa Wojskowego. Zdaniem Kolegium w rozpatrywanej sprawie można mówić wyłącznie o interesie strony, która jest inwestorem i odpowiada za terminową realizację przedmiotowej inwestycji.

Kolegium stwierdziło, że interes społeczny w niniejszej sprawie należy utożsamić z zapewnieniem bezpieczeństwa w ruchu drogowym, płynności ruchu komunikacyjnego, a także zapewnienia bezpieczeństwa pieszym poprzez wybudowanie chodników. Zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym (w tym ruchu pieszych) przez organy Państwa, czego wyrazem jest m.in. prawna regulacja lokalizacji zjazdów z dróg, stanowi wyraz konstytucyjnej zasady ochrony życia, wyrażonej w art. 38 Konstytucji, jak również nakazu zapewnienia bezpieczeństwa obywateli, zagwarantowanego w art. 5 Konstytucji.

Odnosząc się do pojęcia słusznego interesu strony Kolegium podkreśliło, że nie chodzi o każdy interes strony (a więc chęć uzyskania rozstrzygnięcia organu administracji publicznej o treści zgodnej z wolą strony), ale wyłącznie o interes zgodny przede wszystkim z prawem i zasadami współżycia społecznego. Modyfikacja ukształtowanego ostateczną decyzją stosunku administracyjnoprawnego musi więc być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony Państwa, ze względu na cel jaki ma zostać przez tę modyfikację osiągnięty. Interes ten ma być bowiem obiektywnie słuszny, a nie jedynie zgodny z oczekiwaniami strony.

Kolegium oceniło, że w przedmiotowej sprawie nie można przedłożyć prymatu słusznego interesu strony przejawiającego się w konieczności dochowania terminów (do końca 2018 r.) na uruchomienie Międzynarodowego Dowództwa Wojskowego nad prymatem interesu społecznego tj. zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego. Nakładając na skarżący Zakład w decyzji z [...] marca 2017 r. określone w pkt 3 – 4 obowiązki zarządca drogi biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy oraz planowane natężenie ruchu, kierował się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa ruchu i jego płynności, w szczególności miał na uwadze, że na ul. [...] i W. jest wprowadzony ruch komunikacji publicznej.

Kolegium podkreśliło, że strona miała możliwość zaskarżenia ww. decyzji, czego jednak nie uczyniła. Od daty doręczenia skarżącemu Zakładowi rozstrzygnięcia do złożenia wniosku o zmianę tejże decyzji upłynęło ponad 7 miesięcy. W tym czasie strona pozostawała bierna w stosunku do przedmiotowej decyzji, godząc się z jej postanowieniami, mogła również realizować przebudowę zjazdu, przez co miałaby szanse dotrzymać termin na uruchomienie Międzynarodowego Dowództwa Wojskowego. Zdaniem Kolegium ewentualne zaniedbania skarżącego Zakładu w tym zakresie nie mogą obecnie stanowić wartości wyższej od zagwarantowania bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla jego uczestników.

Podkreślając ponownie charakter postępowania toczącego się w trybie art. 155 k.p.a. Kolegium wskazało, że przedmiotem rozważań nie mogą być podnoszone przez skarżącego kwestie związane z merytorycznym rozstrzygnięciem w przedmiocie orzeczenia zezwalającego na przebudowę zjazdu – aczkolwiek w tym względzie Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji.

W skardze do sądu Zakład I. O. T. P. wniósł o uchylenie decyzji Kolegium zarzucając:

naruszenie prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez:

1) błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji błędne uznanie, iż w niniejszym przypadku interes społeczny w postaci "zagrożenia w bezpieczeństwie" sprzeciwia się zmianie decyzji Prezydenta M. B. oraz błędne uznanie, iż skarżący legitymuje się jedynie interesem strony rozumianym jako interes Zakładu,

2) brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia odwołania, w szczególności nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego i oparcie się jedynie na twierdzeniach Prezydenta oraz wybranych i błędnie ocenionych elementach przedstawionej przez skarżącego "Analizy ruchu drogowego w rejonie ul. [...] w B." (bez czynienia własnych analiz, badań, sprawdzeń, pomiarów,

naruszenie prawa procesowego tj. art. 9, 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne uzasadnienie wydanej decyzji ograniczające się do przytoczenia przepisów prawa i powtórzenia uzasadnienia postanowienia Prezydenta nr [...] z dnia [...] października 2017 r., co stanowi niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy tegoż postanowienia (decyzji),

naruszenie prawa procesowego tj. art. 7 w zw. z art. 155 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż w niniejszym przypadku strona nie legitymuje się interesem społecznym oraz błędne uznanie, iż interes strony postępowania nie przemawia za załatwieniem sprawy w sposób zgodny z zasadą określoną w art. 7 k.p.a.,

naruszenie prawa procesowego tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia (decyzji) Prezydenta nr [...] z dnia [...] października 2017 r. w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie o zmianie decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. poprzez wykreślenie pkt 3 i 4 tej decyzji.

W uzasadnieniu skarżący Zakład podkreślił, że z Kolegium jedynie w sposób wycinkowy przedstawiło wartości dotyczące natężenia ruchu, co świadczy o tym, że organ nie zapoznał się z przedstawioną przez skarżącego analizą ruchu drogowego. Ponadto Kolegium nie przeprowadziło żadnego dowodu na okoliczność bezpośredniego związku pomiędzy zagrożeniem w bezpieczeństwie ruchu oraz zwiększeniem natężenia ruchu związanego z inwestycją 3.NSB.

Zdaniem skarżącego Kolegium nie dokonało wykładni przesłanek określonych w art. 155 k.p.a., w szczególności nie wskazało, co rozumie pod pojęciem "słusznego interesu strony" oraz "interesu społecznego". Organ ograniczył się jedynie do wskazania, że interes społeczny w niniejszym postępowaniu należy utożsamić z zapewnieniem uczestnikom ruchu bezpieczeństwa. Nie wskazano natomiast, dlaczego przymiotu interesu społecznego odmówiono interesom Sił Zbrojnych RP i sojuszniczych wojsk NATO.

Skarżący podkreślił, że legitymuje się również interesem społecznym, który należy utożsamiać z bezpieczeństwem i obronnością państwa. Skarżący został bowiem powołany, aby realizować na terenie [...] inwestycje NATO. Inwestycje te mają zapewnić osiągnięcie podstawowych zdolności operacyjnych przez [...] oraz zapewnić ochronę wschodniej flanki NATO. Inwestycja 3.NSB nie jest więc indywidualną inwestycją skarżącego, ale realizacją obowiązującego [...] NATO-wskiego programu wojskowego, który stanowi element budowania potencjału obronnego Kraju. Skarżąca podkreśliła, że realizacja przedmiotowej inwestycji jest objęta umową międzynarodową [...], która wymusza na skarżącym terminową realizację zobowiązań. Nie można zatem skarżącemu zarzucać, że legitymuje się jedynie interesem strony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie należy zaznaczyć, że Kolegium słusznie oceniło, iż podjęte przez Prezydenta M. B. w dniu 24 października 2017 r. rozstrzygnięcie jest decyzją administracyjną, a nie postanowieniem.

Słusznie także Kolegium podkreśla charakter postępowania w trybie art. 155 k.p.a.

W myśl art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.

Przepis art. 155 k.p.a. jednoznacznie zatem stanowi, że właściwy organ może m.in. zmienić decyzję ostateczną tylko wówczas jeżeli wystąpią łącznie następujące przesłanki: po pierwsze, jeżeli strona wyraziła w danej sprawie zgodę na zmianę tej decyzji, a przepisy szczególne nie sprzeciwiają się takiej zmianie decyzji, a po drugie za zmianą tejże decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Ponadto w świetle reguły interpretacyjnej z przepisu art. 16 § 1 k.p.a. zakres przedmiotowy takiego postępowania określonego normą prawną z art. 155 k.p.a. ma na celu ustalenie wystąpienia przesłanek wymienionych w powyższym przepisie. Oznacza to, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. w celu zmiany decyzji ostatecznej jest w istocie samodzielnym postępowaniem administracyjnym, które ma ustalić czy zachodzą przesłanki do zmiany takiej decyzji ze względu na m.in. słuszny interes strony, i czy ewentualnej zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Dlatego też badanie słusznego interesu strony nie może polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przy wydawaniu decyzji ostatecznej

Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być więc dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do tej pory, a przedmiotem takiego postępowania nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa". Przyjęcie stanowiska według którego, w postępowaniu opartym na art. 155 k.p.a. możliwe byłoby ustalenie na nowo stanu faktycznego oraz ocena tego na nowo ustalonego stanu faktycznego w odniesieniu do norm prawa materialnego skutkowałaby utożsamieniem tego nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej z postępowaniem zwykłym.

Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że ustalenia faktycznie w celu dokonania oceny, czy ze względu na przewidywane natężenie ruchu drogowego, mającego być efektem przebudowy zjazdu z ul. [...] w związku z planowaną budową kompleksu wojskowego na potrzeby 3. B. Ł. N., konieczna jest przebudowa skrzyżowania ul. [...] i W. z ul. [...] i ul. [...] oraz budowa obustronnego chodnika – stanowią istotną część postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta M. B. nr [...] z [...] marca 2017 r. Słusznie zatem uznało Kolegium, że badanie czy i w jakim stopniu pozostawienie skrzyżowania w dotychczasowym kształcie będzie stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego byłoby badaniem kwestii objętej merytorycznym rozstrzygnięciem w postępowaniu zwykłym, zakończonym ww. decyzją Prezydenta z [...] marca 2017 r. Nie są tym samym zasadne zarzuty skargi naruszenie przepisów postępowania poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego, w szczególności odnośnie braku rozpatrzenia w niniejszym, nadzwyczajnym postępowaniu danych wynikających z "Analizy ruchu drogowego w rejonie ul. [...] w B.". Celem postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. nie jest bowiem rozstrzyganie o prawidłowości prowadzenia postępowania dowodowego zakończonego decyzją ostateczną w postępowaniu zwykłym.

Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium twierdzenia odnośnie faktycznego wpływu planowanej inwestycji na przewidywany ruch w obrębie przedmiotowego skrzyżowania (w tym powtarzające twierdzenia Prezydenta zawarte w decyzji z dnia [...] października 2017 r.) należy uznać za wykraczające poza zakres rozstrzygania przewidzianego w trybie art. 155 k.p.a. Twierdzenia te, stanowiące polemikę ze stanowiskiem skarżącego, nie miały jednakże wpływu na wynik postępowania; mogą być oceniane jedynie w kontekście realizacji wynikającej z art. 11 k.p.a. zasady przekonywania.

Słuszne jest także stanowisko Kolegium, że interes społeczny w niniejszej sprawie należy utożsamić z zapewnieniem bezpieczeństwa w ruchu drogowym, płynności ruchu komunikacyjnego, a także zapewnienia bezpieczeństwa pieszym, natomiast odnośnie skarżącego można jedynie mówić o słusznym interesie strony wyrażającym się w zapewnieniu terminowej realizacji inwestycji – budowy kompleksu wojskowego na potrzeby 3 B. Ł. N.. Wbrew stanowisku zawartemu w skardze nie można uznać, że skarżący, jako realizator zobowiązań międzynarodowych oraz podmiot podejmujący działania zapewniające bezpieczeństwo i obronność Państwa, w szczególności wzmacniających wschodnią flankę NATO, legitymuje się silnym interesem społecznym, o powszechnym charakterze, wykraczającym poza jedno skrzyżowanie w B..

Należy przede wszystkim zauważyć, że skarżący nie jest stroną umowy między Rządem Rzeczypospolitej [...] a Naczelnym Dowództwem Sojuszniczych Sił w Europie dotyczącej stacjonowania, statusu prawnego i wsparcia 3. B. Ł. N. (3NSB), elementu podporządkowanego Grupie Systemów Łączności i Informatyki NATO (NCISG) dyslokowanego w Rzeczypospolitej [...], podpisanej. w [...] dnia [...] września 2014 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1825), która to umowa została zastąpiona postanowieniami umowy między Rządem Rzeczypospolitej [...] a Dowództwem N. S. D. T. i N. D. S. S. w E.pie uzupełniającej Protokół dotyczący statusu międzynarodowych dowództw wojskowych ustanowionych na podstawie Traktatu Północnoatlantyckiego, podpisanej w W. dnia [...] lipca 2016 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1179, por. art. 39 lit. b tej umowy). Podjęte na podstawie ww. umowy zobowiązania (które nie zawierały konkretnej daty realizacji odnośnie inwestycji w B.) nie są zobowiązaniami skarżącego Zakładu. Nawet dostrzegając, że – niezależnie od interesu własnego skarżącego w sprawie należałoby rozważyć interes społeczny, konkretyzowany jako interes społeczny z zakresu bezpieczeństwa publicznego (budowa potencjału obronnego Państwa) - skarżąca nie wskazała, z czego miałoby wynikać, że niedotrzymanie terminu wykonania przez skarżącą inwestycji będzie skutkować w ogóle niemożnością zrealizowania tego interesu społecznego (budowa potencjału obronnego Państwa) ani dlaczego wykonanie planowanej inwestycji nie da się pogodzić z interesem społecznym także z zakresu bezpieczeństwa powszechnego, konkretyzowanego jako bezpieczeństwo w ruchu drogowym.

Sąd stwierdził natomiast, że nie narusza granic uznania administracyjnego ocena Kolegium, że w przedmiotowej sprawie nie można przedłożyć interesu strony przejawiającego się w konieczności dochowania terminu wykonania inwestycji nad interes społeczny tj. zapewnienie bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego – która to ocena została przez Kolegium uzasadniona wielkością planowanego natężenia ruchu drogowego.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) Sąd oddalił skargę.