Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 934/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art.1238 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art.128 ust.4, art.129 ust.1 i ust.5 , art.130 w zw. z art.124 ust.1
journal: Dz.U. 2018 poz 2204
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.
article: art.1 par 1 i 2, art.200 w zw. z art. 205 par.2, art.145 par 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2167
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Sędzia WSA Arkadiusz Windak Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi B. K. i E. K. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty C. z dnia [...] r. nr [...], II. umarza postępowanie administracyjne w sprawie, III. zasądza od Wojewody Z. na rzecz skarżących B. K. i E. K. solidarnie kwotę [...]zł ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) zwanej dalej: "k.p.a.",

w zw. z art. 128 ust. 4, art. 129 ust. 1 i ust. 5, art. 130 w związku z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.) zwanej dalej "u.g.n.", po rozpatrzeniu odwołania E. K. i B. K., Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] ustalającą odszkodowanie na rzecz ww. stron z tytułu odszkodowania z powodu ograniczenia sposobu korzystania z części ich nieruchomości, oznaczonej jako działki o nr.: [...] ob. ew. [...], gmina B., w celu założenia i przeprowadzenia przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej (linii napowietrznej 110 kV relacji [...]) w wysokości [...] zł.

Organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny sprawy.

Decyzją z dnia [...] października 2016 r. Starosta [...] ograniczył sposób korzystania z nieruchomości będących własnością B. K. i E. K., na rzecz E. Sp. z o.o. z siedzibą w P., oznaczonych nr. działek: [...] celem założenia i przeprowadzenia przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej (linii napowietrznej 110 kV relacji [...]). Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., organ II instancji utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] października 2016 r.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., Starosta [...] zezwolił inwestorowi na niezwłoczne zajęcie wspomnianych nieruchomości i nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2017 r., organ II instancji utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 535/17 uchylił decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Postanowieniem z dnia 19 września 2018 r., sygn. akt I OSK 901/18 Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku o sygn. akt II SA/Sz 535/17.

Wnioskiem z dnia [...] marca 2018 r., pełnomocnik działający w imieniu inwestora wystąpił do organu o ustalenie odszkodowania z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości. Wnioskodawca wskazał okres, w którym trwały roboty budowlane na ww. działkach, a także dołączył do wniosku stosowne protokoły.

Organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania,

a także powołał rzeczoznawców majątkowych do określenia wartości szkód na ww. działkach.

Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., organ I instancji ustalił odszkodowanie na rzecz właścicieli przedmiotowych działek. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg postępowania administracyjnego. Wskazał, że wystąpiły zniszczenia w zadrzewniach na ww. działkach. Szczegółowo scharakteryzował ustalenia zawarte w operacie szacunkowym. Określił poszczególne czynniki podlegające badaniu w kontekście zmniejszenia wartości nieruchomości i w konsekwencji ustalił odszkodowanie w związku ze zmniejszeniem wartości nieruchomości.

Odnosząc się do pisma współwłaścicieli nieruchomości w zakresie bezprzedmiotowości postępowania, organ I instancji wskazał, że postępowanie administracyjne można umorzyć, jeżeli wystąpi o to strona, na rzecz której sprawa została wszczęta, co nie miało miejsca w konkretnej sprawie.

E. K. i B. K., reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli odwołanie od ww. decyzji organu z dnia [...] lutego 2019 r. Według odwołujących się, postępowanie administracyjne powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe, ponieważ prace budowlane na częściach ww. działek zostały wykonane bez podstawy prawnej, ponieważ żadna z decyzji administracyjnych zezwalających na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oraz zezwalających na niezwłoczne zajęcie nie została utrzymana w trybie sądowoadministracyjnym. Organ nie posiadał kompetencji do przyznania stronie odszkodowania, gdyż de facto nie zaistniały zdarzenia określone w art. 124 u.g.n. Organ błędnie stwierdził, że zasadnym jest umorzenie postępowania, jedynie gdy wystąpi o to, ten na żądanie kogo wszczęto sprawę, ponieważ jest to możliwe w każdym przypadku, gdy zachodzi bezprzedmiotowość postępowania.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2019 r.

Organ przeprowadził analizę operatu szacunkowego z dnia [...] grudnia 2018 r. Celem ww. wyceny było ustalenie wysokości odszkodowania w związku z wydaną decyzją o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, według stanu na dzień wydania decyzji o ograniczeniu, tj. [...] października 2016 r.

Wobec całokształtu okoliczności sprawy organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne i wydał decyzję, a operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawców majątkowych nie zawiera nieprawidłowości, które uniemożliwiałyby wykorzystanie go jako dowodu w sprawie.

Zdaniem organu II instancji, wszelkie szkody określone w opinii biegłych, zostały określone w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, zasadami logiki oraz przede wszystkim cenami rynkowymi gruntów rolnych. Szkody w pożytkach oraz wartość posadowienia słupów wynikają z obliczeń stanowiących wiedzę specjalistyczną posiadaną przez biegłych, dokonanych w oparciu o wartości rynkowe oraz reguły matematyczne.

Odnosząc się do kwestii bezprzedmiotowości postępowania, organ II instancji wyjaśnił, że prace budowlane zostały wykonane w okresie od [...] kwietnia 2017 r.

do [...] października 2017 r., a więc w czasie, gdy istniała w obrocie prawnym decyzja

o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie tych działek, ponieważ dopiero postanowieniem

z dnia 19 września 2018 r., sygn. akt I OSK 901/18 Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie w tej sprawie.

Według organu II instancji, o administracyjnym charakterze postępowania odszkodowawczego przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 17 września 2015 r.

B. K. i E. K., reprezentowani przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w S. ze skargą na ww. decyzję organu odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2019 r., wnosząc o jej uchylenie i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia

[...] lutego 2019 r. i umorzenie postępowania administracyjnego.

Ponadto skarżący wnieśli o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Kwestionowanej decyzji skarżący zarzucili naruszenie:

1. art. 128 ust. 4, art. 129 ust. 1 i 5, art. 130 w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. polegające

na przyjęciu, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji w sprawie ustalenia odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, na podstawie przepisów u.g.n.,

2. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., dotyczących przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na niewyjaśnieniu przez organ II instancji wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokonanie oceny tego materiału z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, czego rezultatem było błędne ustalenie, że w przedmiotowej sprawie doszło do ograniczenia korzystania z nieruchomości,

3. art. 107 § 3 w związku z art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a., poprzez brak odniesienia się organu II instancji do wszystkich zarzutów odwołania,

4. art. 105 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe.

Uszczegóławiając ww. zarzuty, skarżący podnieśli, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2019 r. podnieśli naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 105 k.p.a., poprzez wydanie decyzji mimo istnienia przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego.

Skarżący nie zgodzili się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że o charakterze przedmiotowego postępowania odszkodowawczego, jako administracyjnego przesądził WSA wyrokiem z dnia 17 września 2015 r. Sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez WSA, który wyrokiem z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 315/17 uchylił decyzję organu II instancji z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał m.in., iż " (...) Należy podkreślić, że zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 może mieć miejsce jeżeli, po pierwsze właściciel lub użytkownik nie wyraża zgody na wykonanie prac, o których mowa w tym przepisie, a po drugie - powinno być poprzedzone rokowaniami z tymże właścicielem lub użytkownikiem o uzyskanie zgody na wykonanie tych prac".

W związku z tym skarżący podnieśli, że w sprawie wyrazili zgodę na wykonanie na ich nieruchomości inwestycji infrastrukturalnej, o którą wnosił inwestor pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Wynika to wprost z pisma z dnia [...] maja 2016 r., w którym oświadczyli że wyrażają zgodę na zakładanie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, także innych podziemnych i naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń na ww. nieruchomościach. Dodatkowo zgodę na dysponowanie nieruchomościami na cele budowlane wyrazili w formie oświadczenia potwierdzonego aktem notarialnym z dnia

[...] lipca 2016 r.

Wobec powyższej zgody, którą organy obu instancji pomijały milczeniem

w uzasadnieniach swoich decyzji niezrozumiałe jest dla skarżących prezentowane przez organ II instancji stanowisko, że odszkodowanie z tytułu wejścia na nieruchomość i wykonania robót budowlanych musi być ustalone w postępowaniu administracyjnym. Skarżący w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazywali na zwisłe przed sądem powszechnym postępowanie o stricte cywilnym charakterze roszczeń właścicieli w stosunku do inwestora. Do twierdzeń strony organ nie ustosunkował się.

W oparciu o stanowisko judykatury skarżący argumentowali, że wynikające

z art. 105 § 1 k.p.a. określenie "postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe" obejmuje się m.in. sytuację funkcjonowania w obrocie prawnym orzeczenia rozstrzygającego daną sprawę. Prawomocnie stwierdzony brak postaw faktycznych i prawnych do wydania w stosunku do nich decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skutkuje brakiem przesłanek

do wydania decyzji w sprawie ustalenia odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, na podstawie przepisów u.g.n.

Organ II instancji nie ustosunkował się również do spornego stanowiska organu I instancji, iż kwestionowane postępowanie administracyjne można umorzyć wyłącznie wówczas jeżeli wystąpi o to strona, na rzecz której sprawa została wszczęta, co nie miało miejsca w konkretnej sprawie.

W ocenie skarżących, żądanie inwestora wygasło z mocy prawa, wobec powyższego postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe, bez względu

na brak zgody inwestora. Ponadto podnieśli, że stanowisko organu prowadzącego postępowanie winno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji nie odniósł się do zastrzeżeń wskazanych w odwołaniu, a tym samym pominął okoliczności faktyczne mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (art. 7 i art. 77§ 1 k.p.a.).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Sądowa kontrola sprawowana według kryterium zgodności z prawem działań organu administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) potwierdziła zasadność wniesionej skargi.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi objęta jest decyzja o ustaleniu odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Podstawę materialnoprawną wydania ww. decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.) zwanej dalej: "u.g.n.".

Zgodnie z art. 128 ust. 1 u.g.n., wwłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości tych praw. Odszkodowanie przysługuje również za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124-126. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu (art. 128 ust. 4 u.g.n.).

Jak wynika z art. 129 ust. 1 u.g.n., odszkodowanie ustala starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości,

z zastrzeżeniem ust. 5. W myśl art. 129 ust. 5 pkt 3 ww. ustawy, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu,

gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania,

a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie.

Wynika z powyższego, że art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n., uprawnia starostę do wydania odrębnej decyzji o ustaleniu odszkodowania, w związku z uprzednim wydaniem wobec nieruchomości decyzji wywołującej skutek ograniczenia praw, które do niej przysługiwały (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 993/19, opubl. w Legalis nr 1941664). Odszkodowanie, o którym wyżej mowa jest odszkodowaniem należnym tylko podmiotowi wywłaszczonemu, czyli takiemu wobec którego została wydana decyzja administracyjna o wywłaszczeniu.

W sprawie sporna między stronami pozostaje kwestia, czy uchylenie decyzji

w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości ma bezpośredni wpływ na byt prawny decyzji o przyznaniu w konsekwencji odszkodowania właścicielowi nieruchomości na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. i czyni te postępowanie bezprzedmiotowym.

Należy w sprawie niniejszej uwzględnić, że wyrokiem z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 315/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił decyzję Wojewody Z. z dnia [...] stycznia 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżących, oznaczonych jako działki o nr.: [...], obr. [...], gm. B., poprzez zezwolenie inwestorowi na zakładanie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej linii napowietrznej 110 kV relacji [...]. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 września 2018 r., sygn. akt I OSK 2646/17 umorzył postępowanie w sprawie wywołanej skargą kasacyjną od ww. wyroku I instancji z dnia 14 czerwca 2017 r. Ponadto Sąd II instancji postanowieniem z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt I OSK 901/18 umorzył postępowanie wywołanej skargą kasacyjną od ww. wyroku I instancji z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II 535/17, mocą którego uchylono decyzję organu II instancji z dnia [...] marca 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2016 r. zezwalającą inwestorowi na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości skarżących.

W ocenie Sądu, skoro w następstwie ww. prawomocnych wyroków utraciły byt prawny decyzje organów w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania i zezwolenia na zajęcie nieruchomości skarżących, to przestała istnieć podstawa umożliwiająca rozstrzygnięcie decyzją administracyjną o ustaleniu odszkodowania z ww. tytułu. W wynika to z faktu, że inwestor nie może już powoływać się skutecznie na tytuł prawny przyznany mu w trybie administracyjnym, do zajęcia nieruchomości skarżących.

Rację należy przyznać argumentacji skarżących, że w sprawie objętej zaskarżoną decyzją doszło do bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.". Przepis ten ma zastosowanie, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części i wówczas organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub w części. Sąd nie podziela stanowiska organu I instancji, negującego możliwość umorzenia postępowania administracyjnego, gdyż można to uczynić, gdy wystąpi o to strona, na rzecz której sprawa została wszczęta, co nie miało miejsca w konkretnej sprawie. Należy podkreślić, że bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. ma miejsce, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji administracyjnej załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie co do istoty. Cofnięcie żądania stanowi przesłankę fakultatywnego umorzenia postępowania administracyjnego (art. 105 § 2 k.p.a.). Utrata mocy obowiązującej decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości oznacza, że przestała istnieć jedna z koniecznych przesłanek materialnoprawnych do wydania decyzji na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. Skutecznego argumentu przeciwko stwierdzeniu bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego nie może stanowić argumentacja organu odwoławczego, że prace budowlane na nieruchomości skarżących zostały wykonane w czasie, gdy istniała w obrocie prawnym decyzja o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie tych działek. Przesłanka umorzenia postępowania może też zostać ujawniona, jak w realiach niniejszej sprawy, dopiero w wyniku kontroli zgodności z prawem decyzji administracyjnej. Utraty przez inwestora uprawnienia do dysponowania nieruchomością skarżących, powodującego ograniczenie sposobu korzystania z ich nieruchomości, powoduje brak podstaw prawnych do działania organu administracji publicznej w formach władczych określonych w u.g.n.

Z okoliczności niniejszej sprawy, jak również z uzasadnienia wyroku Sądu

I instancji wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 315/17 wynika przy tym, że skarżący wyrazili zgodę na wykonanie na ich nieruchomości inwestycji infrastrukturalnej, o którą wnosił inwestor pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Wynika to wprost z pisma z dnia [...] maja 2016 r., w którym skarżący oświadczyli, że wyrażają zgodę na zakładanie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej oraz urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, także innych podziemnych i nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń na ww. nieruchomościach. Dodatkowo zgodę na dysponowanie nieruchomościami na cele budowlane skarżący wyrazili w formie oświadczenia potwierdzonego aktem notarialnym z dnia [...] lipca 2016 r. Z powyższego wynika, że ani w momencie wydania zaskarżonej decyzji, ani w chwili wydania decyzji w trybach ją poprzedzających, nie zachodziła w rozumieniu u.g.n. podstawowa przesłanka do uzyskania zgody na wejście na nieruchomość skarżących, a w konsekwencji nie było podstaw do ustalenia odszkodowania za szkody w trybie administracyjnym.

W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy przyjąć należy,

że do założenia i przeprowadzenia przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej doszło na podstawie zgody cywilnoprawnej, skoro prawomocnym wyrokiem w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 315/17 Sąd uchylił decyzję organu I i II instancji w przedmiocie ograniczenia ze sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości skarżących. Brak jest w takiej sytuacji możliwości wpisania do rejestru ksiąg wieczystych prawa inwestora do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w oparciu o decyzję administracyjną, kwestia tego prawa wymaga aktualnie uregulowania umownego. Jeżeli właściciel nieruchomości wyraża zgodę na wejście na jego nieruchomość, natomiast nie dojdzie do porozumienia z inwestorem co do kwoty odszkodowania, to i tak odszkodowanie związane z tym wejściem winno być przyznane w trybie cywilnym. Wówczas właściwy do ustalenia odszkodowania, jako będącego następstwem wcześniejszej umowy między stronami, będzie sąd powszechny.

Podsumowując Sąd uznał, że zachodzi konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji w przedmiocie objętym zaskarżoną decyzją, bowiem niezbędnym warunkiem ich wydania może być decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania zajęcie nieruchomości, jednakże ta nie funkcjonuje już w obrocie prawnym i czyni, że postępowanie administracyjne kontrolowanej sprawy stało się bezprzedmiotowe.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia

[...] lutego 2019 r., o czym orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania zasądzonych od organu na rzecz skarżących, Sąd orzekł, jak w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Wobec oczywistości sprawy i uznając, że zaistniała podstawa do umorzenia postępowania administracyjnego, Sąd jednoczenie na podstawie art. 145 § 3 ww. ustawy, postępowanie to umorzył, o czym orzekł w pkt III sentencji wyroku.