Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2430/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2014 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2007 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r. Nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202, z późn. zm.), art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a po ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej określenia wysokości zobowiązania Pana R. O., z tytułu opłaty za brak sieci za 2007 r., utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].06.2013 r., znak: [...], określającą wysokość w/w zobowiązania na [...] zł (słownie: [...]).

W uzasadnieniu organ wskazał, że z analizy zebranych w sprawie dokumentów wynika, iż Strona zakupiła zagranicą [...] pojazdów, z czego [...] sprzedała krajowym nabywcom w 2007 roku. Strona zatem wprowadziła na terytorium kraju w 2007 r. [...] pojazdy. Na podstawie udostępnionego przez NFOŚiGW wykazu wpłat opłaty, o której mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, zarejestrowanych na dane Pana R. O. ustalono, iż Strona dokonała wpłat dla [...] z ww. [...] pojazdów wprowadzonych na terytorium kraju w 2007 r. Biorąc pod uwagę, iż Strona zapłaciła opłatę, o której mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, w stosunku do [...] pojazdów, tylko [...] pojazdów powinno być podstawą obliczenia opłaty za brak sieci zbierania pojazdów należnej na podstawie art. 14 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w przypadku nie stworzenia w 2007 r. przez Stronę sieci zbierania pojazdów zgodnie z art. 11 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji.

Organ listę pojazdów wprowadzonych przez Stronę na terytorium kraju w 2007 r. wraz ze wskazaniem w stosunku, do których pojazdów Strona zapłaciła opłatę, o której mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, a w stosunków, do których pojazdów brak jest takich dowodów, albo istnieją dowodowy złożenia oświadczenia o obowiązku zapewnienia sieci zbierania pojazdów zgodnie z art. 11 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, przedstawił w formie tabeli.

Jednocześnie organ wskazał, że Pan R. O. obowiązany był w 2007 r. do zapewnienia sieci zbierania pojazdów zgodnie z art. 11 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, gdyż zarówno składał oświadczenia o obowiązku utworzenia takiej sieci zbierania pojazdów, jak i nie zapłacił opłaty, o której mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w stosunku do każdego pojazdu wprowadzonego przez Siebie na terytorium kraju w 2007 r. Warunkiem zapewnienia sieci przez wprowadzającego pojazd jest zapewnienie sieci wyłącznie przez własne stacje demontażu i punkty zbierania pojazdów lub na podstawie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu. Pan R. O. nie zapewnił w 2007 r. sieci zbierania pojazdów, gdyż nie utworzył własnych stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów ani nie podpisał umów dotyczących zapewnienia sieci z przedsiębiorcami w taki sposób, aby zapewnić sieć zgodnie z art. 11 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Pan R. O. przedstawił wprawdzie dokument zawierający oświadczenie o podleganiu obowiązkowi zapewnienia sieci w stosunku do 2 pojazdów, potwierdzający zawarcie umowy o zapewnieniu sieci zbierania pojazdów z [...] Sp. z o.o., która decyzją Wojewody [...] z dnia [...].02.2007 r. przejęła prawa i obowiązki decyzji w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu, wydanej dla P.U.H. [...] I. K. w C. Jednak podpisanie przez Stronę umowy tylko z jedną stacją demontażu pojazdów nie umożliwiło jej wywiązania się z obowiązku zapewnienia sieci zbierania pojazdów w taki sposób, aby została ona zwolniona z opłaty za brak sieci, gdyż utworzona przez nią sieć nie obejmowała 95 % terytorium kraju. Natomiast art. 14 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji wyraźnie mówi o tym, iż wprowadzający pojazd, który jest obowiązany do zapewnienia sieci lub który złożył oświadczenie o podleganiu obowiązkowi zapewnienia sieci - jest zwolniony z opłaty za brak sieci w przypadku zapewnienia sieci obejmującej co najmniej 95 % terytorium kraju.

Biorąc pod uwagę fakt, iż Pan R. O. w 2007 r. wprowadził na terytorium kraju [...] pojazdów, w przypadku których brak jest dowodów wskazujących, że Pan R. O. zapłacił opłaty, o których mowa w art. 12 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz nie zapewnił sieci zbierania pojazdów, tj. nie stworzył własnych stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów, nie podpisał umów dotyczących zapewnienia sieci z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu w taki sposób, aby zapewnić sieć obejmującą co najmniej 95 % terytorium kraju - przez 326 dni (od dnia podjęcia działalności - wprowadzenia pierwszego w 2007 r. pojazdu na terytorium kraju, tj. od 09.02.2007 r. do 3 1.12.2007 r.) oraz nie wniósł opłaty za brak sieci, organ decyzją z dnia [...].06.2013 r., określił wysokość zobowiązania Pana R. O. z tytułu opłaty za brak sieci za 2007 r.

Organ wskazał także, że nie znajduje uzasadnienia stanowisko Strony wskazujące, iż każdy podmiot, w tym również podmiot, który tylko rejestruje pojazd w Polsce może zapłacić opłatę, o której mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, zwalniając w ten sposób wprowadzającego pojazdy z jego obowiązku. Zgodnie z wyraźną dyspozycją art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji obowiązek ten ciąży tylko i wyłącznie na wprowadzającym pojazd, który wprowadza na terytorium kraju nie więcej niż 1.000 pojazdów w roku kalendarzowym, który nie zapewnia sieci, oraz na podmiocie niebędącym przedsiębiorcą, który dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu pojazdu. Żaden inny podmiot, w tym również podmiot, który jedynie rejestruje pojazd nabyty od powyższych podmiotów, nie jest obowiązany ani uprawniony do zapłaty opłaty, o której mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Ewentualna wpłata tej daniny publicznej przez podmiot nieobowiązany powoduje powstanie obowiązku zwrotu tej opłaty jako opłaty nienależnej ze względu na brak podstawy prawnej do poboru tej opłaty przez podmiot publiczny (Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej) od podmiotu nieobowiązanego.

Należy też zauważyć, iż Strona zdaje się zapominać, iż podmioty, które rejestrowały pojazdy nabyte od Strony mogły je rejestrować na podstawie jej oświadczenia o zapewnieniu sieci złożonego na podstawie art. 11 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji bez konieczności zapłaty opłaty, o której mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Błędne jest w tym zakresie również stanowisko Strony, iż podstawą rejestracji pojazdu zakończonej wydaniem decyzji o rejestracji jest wyłącznie zapłacenie opłaty, o której mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Stanowisko to jest ewidentnie sprzeczne z art. 72 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, z którego to przepisu wynika, iż podstawą rejestracji pojazdów wprowadzonych na terytorium kraju przez wprowadzającego pojazdy jest jedynie oświadczenia o podleganiu obowiązkowi zapewniania sieci zbierania pojazdów, o którym mowa w art. 11 ust. 4 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo faktury zawierającej takie oświadczenie, jeżeli pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy, a nie jak Strona błędnie przyjmuje jedynie zapłata opłaty, o której mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Należy przede wszystkim stwierdzić jednak, iż tylko wpłata opłaty, o której mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji przez Stronę od każdego pojazdu wprowadzonego przez Stronę na terytorium kraju, mogłaby zwolnić ją z obowiązku stworzenia sieci zbierania pojazdów w 2007 r., a w konsekwencji z opłaty za brak sieci zbierania pojazdów należnej na podstawie art. 14 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Ewentualna nienależna zapłata opłaty, o której mowa 12 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji przez podmiot nieobowiązany nie spełnia tego warunku, co wyraźnie wynika z treści art. 12 ust. 1 i 2 tej ustawy.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan R. O., zarzucając jej naruszenie:

- art. 7, art. 77§1 k.p.a. i art. 78§1 k.p.a. poprzez brak dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

- art. 70 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa poprzez jego i pominięcie okoliczności, iż ewentualne zobowiązanie wygasło przez przedawnienie

- art. 76§ 1 k.p.a. poprzez pominięcie dowodów z dokumentów urzędowych przekazanych organy administracji właściwe dla sprawy rejestracji pojazdów, z których wynika okoliczność zarejestrowania samochodów sprowadzonych na teren kraju przez Skarżącego, w oparciu o 40 dowodów uiszczenia opłaty recyklingowej w kwocie po 500,00 zł przez nabywców pojazdów,

- art. 80 k.p.a. przez błędną ocenę materiału dowodowego polegającą na nieuzasadnionym faktycznym sprawy przyjęciu, że co do 40 pojazdów nie uiszczono opłaty w kwocie 500 zł z tytułu braku sieci, gdy tymczasem opłaty takie zostały uiszczone,

- art. 107 §1 i § 3 k.p.a poprzez niewskazanie w zaskarżonej decyzji wszystkich pojazdów, od których organ administracji naliczył Skarżącemu opłatę za brak sieci zbierania pojazdów za 2007 rok, co uniemożliwia Skarżącemu merytoryczne odniesienie się do tej decyzji, a ponadto uniemożliwia faktycznie kontrolę legalności tej decyzji przez Sąd administracyjny,

- art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 roku o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji ( Dz.U. Nr 25 poz. 202 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i zastosowanie tego przepisu polegające na przyjęciu, że Skarżący nie wykonał swojego obowiązku określonego w tym przepisie poprzez zawarcie stosownych umów o zapewnieniu sieci zbierania pojazdów w 2007 roku z [...] Sp. z o.o.,

- art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 roku o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25 poz. 2020 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i zastosowanie tego przepisu polegające na przyjęciu, że obowiązek określony w tym przepisie nie może być spełniony poprzez uiszczenie opłaty w kwocie 500, 00 zł poprzez podmiot dokonujący - między innymi na podstawie dowodu uiszczenia takiej opłaty - rejestracji pojazdu mechanicznego na terenie kraju,

- art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 roku o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25 poz. 202 ze zm. ) poprzez błędną jego wykładnię i nieuzasadnione zastosowanie polegające na nieuzasadnionym oparciu decyzji na tym przepisie prawa w sytuacji, gdy od 40 pojazdów sprowadzonych do kraju przez Skarżącego opłaty takie zostały uiszczone, a pojazdy te zostały przez inny organ administracji publicznej zarejestrowane między innymi po ustaleniu spełnienia obowiązku uiszczenia od tych pojazdów opłaty recyklingowej w kwocie 500,00 zł gdy brak takiego ustalenia skutkowałyby odmową dokonania rejestracji pojazdów,

- art. 17 a ustawy z dnia 29 stycznia 2005 roku o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji ( Dz. U. Nr 25 poz. 202 ze zm. ) poprzez błędną wykładnię tego przepisu i przyjęcie, że nabywcom 40 pojazdów, przysługuje prawo do żądania zwrotu nienależnie - zadaniem skarżącego organu administracji - uiszczonych opłat recyklingowych od tych 40 pojazdów, co w konkluzji uzasadnić miało dokonaną przez ten organ wykładnię st. 12 ust. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25 poz. 202 ze zm.),

- art. 7 i art. 8 k.p.a. przez naruszenie zasad wynikających z tych przepisów prawa polegające na pominięciu przy rozstrzyganiu sprawy okoliczności, iż na podstawie aktualnie kwestionowanych przez organ administracji uiszczonych przez 40 nabywców pojazdów opłat recyklingowych za brak sieci zbierania pojazdów w 2007 roku inne organy administracji publicznej stosując obowiązujące przepisy prawa i w tym samym stanie faktycznym dokonujące rejestracji tych 40 pojazdów przyjęły jednocześnie, iż okazane przy rejestracji dowody uiszczenia opłat recyklingowych w kwocie po 500,00 zł stanowią wykonanie obowiązku wynikającego z art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 roku o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25 poz. 202 ze zm.).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowił art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 ze zm.). Stosownie do treści którego, w razie stwierdzenia, że wprowadzający pojazd nie dokonał wpłaty opłaty za brak sieci albo dokonał wpłaty w wysokości niższej od należnej, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, wprowadzający pojazd jest obowiązany zapewnić sieć zbierania pojazdów obejmującą terytorium kraju w taki sposób, aby zapewnić właścicielowi możliwość oddania pojazdu wycofanego z eksploatacji do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu, położonych w odległości nie większej niż 50 km w linii prostej od miejsca zamieszkania albo siedziby właściciela pojazdu. Wprowadzający pojazd może zapewnić sieć na podstawie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu. Art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o recyklingu, wskazuje zaś, że wprowadzający pojazd, który wprowadza na terytorium kraju nie więcej niż 1 000 pojazdów w roku kalendarzowym, może nie zapewniać sieci, jest jednakże obowiązany do wniesienia,

na odrębny rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, opłaty w wysokości 500 zł od każdego pojazdu wprowadzonego na terytorium kraju.

Jak wynika z akt sprawy skarżący jest podmiotem wprowadzającym pojazd o którym mowa w art. 12 w/w ustawy, na który został nałożony obowiązek opłaty w wysokości 500 zł od każdego pojazdu wprowadzonego na terytorium kraju. Zgodnie z definicją wprowadzającego pojazd zawartą w art. 3 pkt 14 ustawy, przez wprowadzającego pojazd - rozumie się przedsiębiorcę będącego producentem pojazdu lub przedsiębiorcę dokonującego wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu pojazdu. Z akt sprawy w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że skarżący jest przedsiębiorcami określonymi w art. 3 pkt 14 powyższej ustawy, a zatem wbrew zarzuto podniesionym w skardze to na niego nałożony został obowiązek uiszczenia opłaty w wysokości 500 zł od każdego pojazdu wprowadzonego na terytorium kraju, a nie na inny podmiot, któremu skarżący sprzedał sprowadzony pojazd.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są kwestie związane z wykładnią przepisów dotyczących zwrotu nienależnie pobranych opłat przez inne podmioty niż skarżący. Przepis ten nie był podstawą wydania decyzji, toteż bezzasadny jest wskazany w skardze zarzut jego naruszenia przez organ.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się prawidłowego zebrania i ocenienia materiału dowodowego oraz prawidłowego sporządzenia uzasadnienia rozstrzygnięcia by spełniało wymogi art. 107 § 3 kpa. Zgodnie z wyżej powołanym przepisem, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Pierwsza część zdania zacytowanej normy prawnej wskazuje więc na to, iż ustalenie stanu faktycznego winno nastąpić w sposób stanowczy. Organ po przeprowadzeniu postępowania dowodowego i po dokonaniu oceny zebranego materiału dowodowego winien przedstawić, w uzasadnieniu decyzji, stan faktyczny, jaki wyłonił się w wyniku dokonania powyższych czynności. W niniejszym postępowaniu wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci, w przypadku skarżącego, jest wynikiem iloczynu ilości pojazdów wprowadzonych na terytorium kraju, od których nie dokonano opłaty oraz kwoty 500 zł należnej od każdego pojazdu. Ilość pojazdów, od których nie dokonano opłaty w wysokości 500 zł wbrew zarzutom skargi została przez orzekające w sprawie organy ustalona na 40 pojazdów. Ich szczegółowy wykaz znajduje się w aktach sprawy. Wprawdzie organ II instancji wskazał jedynie 39 pojazdów, jest to jednak wynik tego, że w pozycji 1 przy aucie [...] błędnie, bowiem wbrew ustaleniom organu I instancji wynikającym z akt sprawy w tym pisma NFOŚ i GW z dnia 12 października 2012r., wpisano, iż od tego pojazdu została uiszczona opłata. Powyższy błąd nie ma jednak wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem zarówno z uzasadnienia decyzji jak i jej rozstrzygnięcia wynika, iż dotyczyło ono 40 pojazdów. Na marginesie należy również wskazać, iż skoro skarżący zobowiązany był do wniesienia opłaty za wprowadzone na rynek pojazdy, prowadzi profesjonalną i zawodową działalność gospodarczą w tym zakresie to winien znać swoje obowiązki nałożone przepisami ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji prowadzić w sposób prawidłowy dokumentację i na żądanie organu przedłożyć dokonane wpłaty. Inicjatywa dowodowa ciąży bowiem nie tylko na organie, ale przede wszystkim na stronie postępowania, która ubiega się o określone uprawnienia. Tym samym Sąd nie uwzględnił podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przez organy wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administarcyjnego.

Sąd nie uwzględnił również zarzutu naruszenia przez organy art. 11 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, poprzez nieuwzględnienie przez organy faktu podpisania umów z [...] Sp. z o.o. Wskazać należy, że z akt sprawy wynika wprost, że skarżący składał oświadczenia o obowiązku utworzenia sieci zbierania pojazdów, ale nie zapłacił opłaty, o której mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w stosunku do każdego pojazdu wprowadzonego przez Niego na terytorium kraju w 2007 r. Warunkiem zaś zapewnienia sieci przez wprowadzającego pojazd jest zapewnienie sieci wyłącznie przez własne stacje demontażu i punkty zbierania pojazdów lub na podstawie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu. Skarżący jak słusznie wskazał organ nie zapewnił w 2007 r. sieci zbierania pojazdów, gdyż nie utworzył własnych stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów ani nie podpisał umów dotyczących zapewnienia sieci z przedsiębiorcami w taki sposób, aby zapewnić sieć zgodnie z art. 11 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Przedstawił jedynie dokument zawierający oświadczenie o podleganiu obowiązkowi zapewnienia sieci w stosunku do 2 pojazdów, potwierdzający zawarcie umowy o zapewnieniu sieci zbierania pojazdów z [...] Sp. z o.o., która decyzją Wojewody [...] z dnia [...].02.2007 r. przejęła prawa i obowiązki decyzji w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu, wydanej dla P.U.H. [...] I. K. w C. Jednak podpisanie przez Stronę umowy tylko z jedną stacją demontażu pojazdów nie umożliwiło jej wywiązania się z obowiązku zapewnienia sieci zbierania pojazdów bowiem jak wynika z wyjaśnień organu nie obejmowała ona 95 % terytorium kraju. Natomiast art. 14 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji wyraźnie mówi o tym, iż wprowadzający pojazd, który jest obowiązany do zapewnienia sieci lub który złożył oświadczenie o podleganiu obowiązkowi zapewnienia sieci - jest zwolniony z opłaty za brak sieci w przypadku zapewnienia sieci obejmującej co najmniej 95 % terytorium kraju.

Odnosząc się zaś do zarzutu wskazującego na przedawnienie postępowania w sprawie, należy wskazać iż zgodnie z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, który to przepis znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie zgodnie z art. 17 ust 3 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Skoro więc stosownie do treści art. 16 ust. 2 ustawy o recyklingu.., termin płatności opłaty za brak sieci, opłata za brak sieci jest wpłacana na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej do dnia 31 marca roku następującego po roku, którego opłata dotyczy, to termin przedawnienia opłaty za brak sieci w 2007r. upływał dopiero z dniem 31 grudnia 2013r. , a więc już po wydaniu zaskarżonych decyzji. Tym samym powyższy zarzut nie mógł zostać uwzględniony w niniejszej sprawie.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.