Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 385/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 2005 nr 286 poz 1
law: Rozporządzenie Komisji  (WE) NR 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87  w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
article: art. 65 ust.5, art.73 ust.1
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
article: art. 207
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1  art. 20 ust. 1 i ust. 3 i ust.6, art.67, art.78 ust. 1 i ust.3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia NSA Marek Gorski Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2009 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 4 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej [...] na rzecz skarżącej "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 2889 zł (dwa tysiące osiemset osiemdziesiąt dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 stycznia 2009 r. nr [...], poprzednio [...], Naczelnik Urzędu Celnego w [...] działając na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 65 ust.5, art.73 ust.1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 20 ust. 1 ust. 3 i ust. 6, art. 67, art. 78 ust.1 i ust.3, art. 214 ust.1, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L. 302 z 1992 r.), Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE 286 z 2005 r. ze zm.), po przeprowadzeniu postępowań wszczętych z urzędu w dniu 5.11.2008 roku, połączonych postanowieniem nr [...] z dnia 2.12.2008r., dotyczących towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszeń celnych dokonanych przez "A" Sp. z o.o. z siedzibą w [...], wymienionych w decyzji w poz. od 1 do 75:

- określił klasyfikację taryfową modułów bateryjnych importowanych zgodnie z wymienionymi w poz. od 1 do 75 zgłoszeniami do kodu Taric 8507 20 98 90,

- określił niezaksiegowaną kwotę należności celnych (A00), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu,

- orzekł o poborze odsetek, wnikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne od określonych należności celnych.

Jednocześnie na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, art.73 ust.1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 622), art.221 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L. 302 z 1992 r. ze zm.) organ I instancji umorzył postępowanie wszczęte z urzędu w sprawach, połączonych postanowieniem z dnia 2.12.2008 r., nr [...] dotyczących kontroli zgłoszeń celnych SAD nr: [...] z dnia 5.01.2006 r.; [...] z dnia 9.01.2006 r.; [...] z dnia 18.01. 2006 r.; [...] z dnia 18.01.2006 r., [...] z dnia 23.01.2006 r., [...] z dnia 25.01.2006 r.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r. objęto procedurą dopuszczenia do obrotu towar opisany przez spółkę w polu 31 zgłoszeń celnych jako "Przekształtniki: Moduł bateryjny zasilacza awaryjnego", dla którego zadeklarowano kod Taric 8504 40 30 90 ze stawką celną dla krajów trzecich w wysokości 0% oraz stawką podatku od towarów i usług z tytułu importu w wysokości 22%. Zgłoszenia celne zostały przyjęte i zaewidencjonowane.

W wyniku kontroli skarbowej przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] stwierdzono nieprawidłowości w zakresie taryfikacji importowanych przez spółkę towarów. Ustalono, że importer zaklasyfikował towar opisany w fakturach jako: "BATT Cabinet" lub "BATTERY BACK-UP" do kodu Taric 8504 40 30 90, co w konsekwencji prowadziło do zaniżenia należności celnych i podatkowych.

W toku postępowania celnego zawiadomiono stronę o prawie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, jednak organ I instancji postanowieniem z dnia 14 stycznia 2009 r. odmówił stronie przeprowadzenia zgłoszonych dowodów w postaci: oględzin towaru i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia, w jaki sposób może być stosowany moduł bateryjny; w szczególności – czy stanowi on samodzielne urządzenie czy też jest urządzenie, które może być stosowane wyłącznie z odpowiednimi zasilaczami UPS, stanowiąc zarazem jego funkcjonalną część.

Uzasadniając odmowę przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów, organ wskazał, iż wszelkie dane o towarze, mające znaczenie dla klasyfikacji taryfowej zostały zawarte w protokole z kontroli oraz materiałach dostarczonych przez spółkę. Organ celny nie kwestionował możliwości wykorzystywania modułów bateryjnych we współpracy z zasilaczem UPS. Możliwość takiej współpracy nie pozbawia jednak modułów bateryjnych zasadniczej funkcji, jaką wykonują (źródło energii elektrycznej), a tym bardziej nie przesądza o tym, że są one częścią zasilacza UPS. W ocenie organu, dla potrzeb klasyfikacji taryfowej nie jest istotna kwestia, czy importowany towar stanowi samodzielne urządzenie, czy też wymaga współpracy z innym urządzeniem (UPS).

Noty wyjaśniające do pozycji 8507 Taryfy celnej informują, iż akumulatory elektryczne (baterie akumulatorowe) służą do magazynowania energii elektrycznej i zasilania nią urządzeń w razie potrzeby. Moduł bateryjny magazynuje energię i w razie potrzeby stanowi jej awaryjne źródło. W ocenie organu, moduł bateryjny jest niczym innym jak akumulatorem. Moduł ten, jako urządzenie ściśle współpracujące z zasilaczem klasyfikowanym do pozycji 8504 i będący towarem objętym pozycją w dziale 85, zgodnie z uwagą 2 a) do sekcji XVI załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. (Dz.U. UE L z 2005 r. Nr 286) winien być klasyfikowany do tej pozycji, czyli 8507.

Biorąc pod uwagę treść poszczególnych pozycji taryfy celnej, dokumenty załączone do zgłoszeń celnych oraz zgromadzone w postępowaniu kontrolnym, organ celny I instancji uznał, iż moduły bateryjne należy klasyfikować do kodu Taric 8507 20 98 90, który obejmuje "pozostałe akumulatory kwasowo – ołowiowe" ze stawką celną 3,7% przewidzianą dla tego kodu.

Zastosowanie przez zgłaszającego niewłaściwego kodu taryfy celnej spowodowało zaniżenie należności celnych, co zdaniem organu celnego uzasadniało pobranie odsetek w trybie art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne.

Uzasadniając decyzję w części dotyczącej umorzenia postępowania, Naczelnik Urzędu Celnego wskazał, iż w odniesieniu do wymienionych w osnowie (pkt II decyzji) zgłoszeń celnych upłynął trzyletni termin z art. 221 ust.3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego na powiadomienie dłużnika o powstałym długu, w związku czym postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe.

W odwołaniu, spółka wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz przeprowadzenie dowodów wnioskowanych na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, zarzucając jej naruszenie:

- art. 20 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez dokonanie błędnej klasyfikacji dla sprowadzonych w 2006 r. modułów bateryjnych zasilacza awaryjnego;

- art.122 i art. 127 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy, nierozpatrzenie wyjaśnień wniesionych w toku postępowania, nieprzeprowadzenie wszystkich wymaganych w sprawie dowodów, niewyjaśnieni wszystkich istotnych okoliczności występujących w sprawie, w szczególności nie ustalenie czym jest moduł bateryjny zasilacza awaryjnego;

- art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie wniosków dowodowych strony (w szczególności wniosku o powołanie biegłego) pomimo, że okoliczności, które miały być stwierdzone tymi dowodami miały istotne znaczenie dla sprawy;

- błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż moduł bateryjny jest akumulatorem,

- art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez zakwestionowanie zastosowanej przez odwołującą stawki celnej 0% i przyjęcie stawki w wysokości 3,7%, w sytuacji, gdy spółka dokonuje importu tego typu urządzeń od kilkunastu lat, a prawidłowość dokonywanej klasyfikacji nigdy nie była przez organ kwestionowana.

Uzasadniając zarzuty spółka wskazała, że wbrew twierdzeniom organu fakt, iż moduł bateryjny nie jest samodzielnym urządzeniem ma istotne znaczenie dla prawidłowej jego klasyfikacji. Świadczy o tym brzmienie uwag 3, 4 i 5 do sekcji XVI wyjaśnień do Taryfy celnej.

Moduł bateryjny może być wykorzystywany wyłącznie z konkretnym zasilaczem bezprzerwowym (UPS), którego stanowi funkcjonalną i integralną część. Łączne stosowanie tych urządzeń zapewnia dłuższe bezawaryjne działanie komputerów.

Standardy napięcia i pojemności akumulatorów w modułach bateryjnych są dostosowane do konkretnych modeli zasilaczy UPS i nie można ich stosować zamiennie. O możliwości zastosowania do współpracy z danym UPS decyduje producent, stosując odpowiedni typ, ilość, pojemność oraz sposób połączenia akumulatorów w module bateryjnym. Również zastosowane w modułach bateryjnych wartości zabezpieczeń oraz rodzaj złącz połączeniowych uniemożliwiają ich stosowanie z innymi urządzeniami niż UPS konkretnego producenta. Nawet obudowa modułu bateryjnego jest dostosowana wizualnie i gabarytowo do danego modelu zasilacza UPS, którego funkcjonalną i integralną część stanowi.

Skoro moduł bateryjny – zapewniający bezawaryjne działanie zasilacza UPS – może być wykorzystywany wyłącznie z tym urządzeniem, to przesądza to o fizycznej i funkcjonalnej zależności obu urządzeń. Fakt ten w świetle przywołanych uwag do taryfy celnej ma zasadnicze znaczenie dla klasyfikacji przyjętej przez spółkę. Nie ma przy tym znaczenia, że poszczególne modele UPS i moduły bateryjne przeznaczone do nich zostały sprowadzone w innym czasie. Liczy się bowiem cel dla którego zostały one sprowadzone, tj. współpraca z konkretnymi modelami urządzeń UPS.

W świetle obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do taryfy celnej, pozycja 8504 40 – Przekształtniki obejmuje stabilizowane źródła zasilania. UPS będzie takim źródłem zasilania, tylko, o ile będzie wyposażony w odpowiedni akumulator bądź moduł bateryjny. W odniesieniu zatem do tych urządzeń UPS, które nie zawierają w swej obudowie akumulatorów i które dla zapewnienia funkcjonowania wymagają połączenia z odpowiednim modułem bateryjnym nie może budzić wątpliwości, że taki moduł stanowi część zasilacza UPS, jako stabilizowanego źródła zasilania.

Zdaniem odwołującej, nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż moduł bateryjny jest niczym innym jak akumulatorem. Moduł bateryjny nie składa się wyłącznie z samych akumulatorów. Poza akumulatorami w skład modułu wchodzą obudowa, zabezpieczenia, gniazda oraz okablowanie akumulatorów. Jest to zatem urządzenie znacznie bardziej zaawansowane technicznie, które (w przypadku uznania za maszynę) można traktować jako zespół elektroniczny. Zespoły elektroniczne do urządzeń sklasyfikowanych w pozycji 8504 40 30 objęte zaś są tą samą stawką celną co urządzenia do których są przeznaczone. Ponadto gdyby nawet przyjąć za zasadne zakwalifikowanie modułu bateryjnego jako "części", jak to uzasadniał organ I instancji powołując uwagę 2a do sekcji XVI wyjaśnień do taryfy celnej, to należy zauważyć, że zgodnie uwagą 2b do tej sekcji, inne części niż określone w uwadze 2a, jeśli nadają się do stosowania wyłącznie lub głównie w określonym rodzaju maszyny lub w pewnej liczbie maszyn zaliczanych do tej samej pozycji należy klasyfikować wraz z tymi maszynami. Skoro zatem moduł bateryjny nie może być uznany za akumulator, to zarazem winien być on klasyfikowany tak jak UPS, do którego jest przeznaczony, a zatem według kodu Taric 8504 30 90.

Odnosząc się do kwestii odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów odwołująca wskazała, iż dopuszczenie tych dowodów wykazałoby, że organ mylnie utożsamia moduł bateryjny zasilacza awaryjnego z akumulatorem. Oddalenie tych wniosków dowodowych, jako mających istotne znaczenie dla ustalenia prawidłowej klasyfikacji celnej było niezasadne.

Co do obciążenia odsetkami, o których mowa w art. 65 ust. 5 Prawa celnego, spółka argumentowała, ze importuje moduły bateryjne od kilkunastu lat i zawsze w swych zgłoszeniach celnych klasyfikowała je w ten sam sposób tj. zgodnie z kodem Taric 8504 40 30 90. Organy nigdy nie miały wątpliwości co do poprawności dokonywanej klasyfikacji. Spółka działała zatem w zaufaniu do organów. W tej sytuacji nałożenie na spółkę obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę od nieuiszczonych należności celnych pozostawałoby w rażącej sprzeczności z zasadą zaufania do organów. Fakt, iż organy przez kilkanaście lat nie podważały prawidłowości stosowanego przez spółkę kodu i stawki celnej świadczy o tym, że klasyfikacja, którą w kwestionowanej decyzji organ uznał za prawidłową nie jest wcale oczywista, co samo w sobie powoduje niemożność przypisania odwołującej świadomego działania, czy też zaniedbań w tym zakresie.

Ponadto, z posiadanych przez spółkę informacji wynika, że szereg innych podmiotów stosuje dla modułów bateryjnych zasilacza UPS identyczną klasyfikację jak odwołująca.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia 4 czerwca 2009 r., powołując art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa, w związku z art.73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz.622 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał m.in., że zgodnie z art. 20 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego należności określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich.

W chwili przyjęcia zgłoszeń celnych obowiązywało Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniające załączniki do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L 327 z 2004 r.).

Powołując regułę 1 oraz 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) oraz Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów opublikowane w formie obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Monitor Polski Nr 86, poz. 880 z dnia 04.12.2006 r.) organ odwoławczy zauważył, iż dla określenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej należało ustalić jakiego rodzaju urządzenia były przedmiotem przywozu i jaką spełniają funkcję.

W piśmie z dnia 18 marca 2008 r. złożonym w trakcie kontroli skarbowej strona, wskazała, iż w modułach bateryjnych objętych zgłoszeniami celnymi mają zastosowanie tylko i wyłącznie akumulatory ołowiowo-kwasowe. W aktach sprawy znajduje się folder opisujący działalność prowadzoną przez spółkę. Zamieszczony w nim w dziale "AKUMULATORY" opis akumulatorów i zasadniczych funkcji przez nie spełnianych, potwierdza odrębność tych urządzeń od zasilaczy awaryjnych, opisanych w innych działach folderu. Zgodnie z tym opisem akumulator służy do magazynowania energii elektrycznej w postaci energii chemicznej i jest dogodnym źródłem prądu stałego. W momencie zaniku napięcia energetyki zawodowej oraz w przypadku gwałtownego pogorszenia się jej parametrów zasilacz UPS czerpie energię z akumulatorów zainstalowanych wewnątrz lub umieszczonych w oddzielnych zamkniętych modułach bateryjnych, bądź na otwartych stelażach.

Przedmiotem przywozu były zatem baterie zewnętrzne do zasilaczy awaryjnych UPS, które są urządzeniem modułowym, składającym się zasadniczo z akumulatorów kwasowo-ołowiowych o odpowiedniej pojemności, umieszczonych w specjalnej obudowie. Ich zadaniem jest magazynowanie energii elektrycznej w postaci energii chemicznej, jako dogodnego źródła prądu stałego i rozbudowa czasu podtrzymywania zasilaczy awaryjnych UPS celem zagwarantowania bezprzerwowego zasilania np. systemów komputerowych, urządzeń automatyki i innych urządzeń wrażliwych na zaniki napięcia i różne jego zakłócenia.

Mając na uwadze budowę przedmiotowych modułów bateryjnych, składających się z akumulatorów kwasowo-ołowiowych, zasadniczą funkcję przez nie spełnianą oraz treść not wyjaśniających organ I instancji słusznie uznał, iż są to akumulatory, które prawidłowo winny być klasyfikowane do kodu Taric 8507 20 98 90, obejmującego: Akumulatory elektryczne, włącznie z separatorami, nawet prostokątnymi (włączając kwadratowe), -Pozostałe akumulatory kwasowo-ołowiowe, — Pozostałe, —Pozostałe.

Natomiast zgodnie z Notami wyjaśniającymi do HS dot. pozycji 8504 Wspólnej taryfy celnej przekształtniki to urządzenia służące do przekształcania energii z zadaniem jej przystosowania do dalszego użytkowania. W ich skład wchodzą elementy przetwarzające (np. lampy elektronowe) różnych typów. Ponadto w ich skład mogą wchodzić różnorodne urządzenia pomocnicze (np. transformatory, wzbudniki, rezystory, regulatory sterujące itp.). Urządzenia te pracują na zasadzie naprzemiennego działania elementów przetwarzających jako przewodników i nieprzewodników. Jak wynika z przedstawionego wyżej opisu budowy modułów bateryjnych zasadniczo różni się ona od budowy urządzeń klasyfikowanych do pozycji 8504 Wspólnej taryfy celnej.

W świetle powyższego zarzut błędu w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż moduł bateryjny jest akumulatorem oraz naruszenia art. 20 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez dokonanie błędnej klasyfikacji taryfowej modułów bateryjnych w ocenie Dyrektora Izby Celnej jest bezpodstawny.

Wbrew zarzutom strony organ celny pierwszej instancji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalił wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, które doprowadziły do uznania, iż sprowadzone moduły bateryjne to akumulatory (zespoły akumulatorów), stanowiące odrębne urządzenia i jako takie winny być klasyfikowane. Fakt, że poszczególny moduł bateryjny składa się z akumulatorów, obudowy, zabezpieczenia (bezpieczniki), gniazda oraz okablowania nie czyni z tego urządzenia zespołu maszyn czy też zespołu elektronicznego. Zatem powoływane przez Stronę uwagi 3-5 do sekcji XVI (odnoszące się do klasyfikacji zespołów maszyn złożonych z dwóch lub więcej maszyn połączonych w jedną całość, maszyn zaprojektowanych do wykonywania dwóch lub więcej funkcji wzajemnie się uzupełniających lub alternatywnych) nie mają zastosowania.

Organ celny nie neguje, że przedmiotowe moduły bateryjne mogą być wykorzystane we współpracy z odpowiednimi zasilaczami awaryjnymi. Możliwość ta nie pozbawia ich jednak zasadniczej funkcji jaką spełniają, a mianowicie magazynowanie energii elektrycznej. Nawet gdyby potraktować moduł bateryjny jako część urządzenia UPS, jak sugeruje to strona, to dokonując klasyfikacji taryfowej modułów należy kierować się uwagą 2a do Sekcji XVI Wspólnej taryfy celnej, na co słusznie wskazał Naczelnik Urzędu Celnego w [...]. Zgodnie z jej treścią części będące towarami objętymi dowolną pozycją w dziale 84. lub 85. (z wyłączeniem pozycji 8409, 8431. 8448, 8466, 8473, 8485, 8503. 8522, 8529, 8538 i 8548), należy we wszystkich przypadkach klasyfikować do tych pozycji. Akumulatory zaś wprost zostały wymienione w pozycji 8507 Wspólnej taryfy celnej. Tym samym nie ma zastosowania powoływana przez Stronę uwaga 2b do Sekcji XVI, która dotyczy pozostałych części, a więc niewymienionych odrębnymi pozycjami w działach 84 i 85 Wspólnej taryfy celnej.

Wbrew twierdzeniu strony organ celny pierwszej instancji rozpatrzył wniesione przez Stronę wyjaśnienia, co znalazło odzwierciedlenie w sposób wyczerpujący w uzasadnieniu decyzji.

Odnosząc się do żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodów, organ odwoławczy argumentował, że takie dowody jak dokumentacja techniczna, folder spółki przedłożony w toku kontroli skarbowej wyczerpująco wyjaśniały charakter modułów bateryjnych, sposób w jaki mogą one być stosowane, jak również wskazywały na możliwość ich używania z odpowiednimi zasilaczami UPS. Zagadnień tych organ celny nie kwestionował. Zatem okoliczności, które zdaniem strony winien ustalić biegły, zostały już wyczerpująco stwierdzone dowodami znajdującymi się w aktach sprawy.

Kwestionowane przez odwołującą zastosowanie stawki celnej w wysokości 3,7% jest konsekwencją dokonanej przez organ celny pierwszej instancji klasyfikacji taryfowej przedmiotowych modułów bateryjnych do kodu Taric 8507 20 98 90. Organ odwoławczy zauważył, iż to zgłaszający jest odpowiedzialny za prawidłowość składanego w urzędzie celnym zgłoszenia, co wynika z art. 199 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993 ze zmianami).

Naczelnik Urzędu Celnego zgodnie z art. 63 Wspólnotowego Kodeksu Celnego przyjął ww. zgłoszenia celne, które spełniały warunki określone w art. 62. Nie weryfikował danych, deklarowanych w zgłoszeniach celnych, w tym stosowanej przez zgłaszającego klasyfikacji taryfowej. W konsekwencji podstawą zastosowania przepisów regulujących procedurę celną były dane zawarte w zgłoszeniach celnych. Nie oznacza to jednak, że organ celny akceptował deklarowaną przez stronę klasyfikację taryfową modułów bateryjnych oraz, że w późniejszym czasie nie mają one prawa do ustalenia prawidłowej klasyfikacji, zgodnej ze stanem faktycznym towaru i obowiązującymi przepisami prawa. Organy celne bowiem według art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego po zwolnieniu towarów mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać sprostowania zgłoszenia. W szczególności na mocy art. 78 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego organy celne podejmują zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji towarów, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane.

W niniejszej sprawie, co do zasady, zachodziły przesłanki obciążenia strony odsetkami, skoro w dacie przyjęcia zgłoszeń celnych i objęcia towarów wnioskowaną procedurą spółka nie naliczyła cła (stawka 0%), a więc nie dokonała jego zapłaty, natomiast cło takie zostało naliczone w późniejszej decyzji organu celnego pierwszej instancji i zaksięgowane retrospektywnie w związku z ustaloną prawidłową klasyfikacją taryfową sprowadzonych towarów. Z przepisu art. 65 ust. 5 Prawa celnego wynika, że to na stronie (dłużniku) spoczywa ciężar dowodu, że podanie nieprawidłowych danych w zgłoszeniu celnym nie wynikało z jego zaniedbania lub świadomego działania. Strona na żadnym z etapów postępowań celnych nie przedstawiła dowodów wskazujących na jakiekolwiek akty staranności poczynione w celu uchronienia się od stosowania nieprawidłowej klasyfikacji taryfowej. Z pewnością nie jest takim dowodem powoływanie się na inne podmioty mające stosować klasyfikację taryfową identyczną jak strona.

Strona miała prawo zwrócenia się do polskich organów celnych o wydanie wiążącej informacji taryfowej dla towarów przez nią sprowadzanych, jednak z tej możliwości nie skorzystała. Nadmienić warto, iż dnia 12.07.2001 r. organy celne wydały Wiążącą Informację Taryfową nr [...], w której baterie zewnętrzne do zasilaczy awaryjnych UPS zostały zaklasyfikowane do podpozycji 8507 20 Taryfy celnej. Przedmiotowy WIT został wprawdzie wydany dla innej strony i utracił ważność 12.07.2007 r., to jednak potwierdza, iż stanowisko organów celnych co do klasyfikacji tego typu urządzeń od lat jest niezmienne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...], powtarzając co do zasady zarzuty oraz argumentację zaprezentowaną w odwołaniu od decyzji organu celnego I instancji. Dodatkowo odniosła się do powołanej przez organ odwoławczy wiążącej informacji taryfowej, wskazując, iż dotyczyła ona "baterii zewnętrznej" do zasilaczy UPS, podczas gdy w sprawie chodzi o klasyfikację "modułu bateryjnego", czyli zupełnie innego towaru.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W myśl art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 ze zm.), zwanego dalej: WKC, należności celne ustalane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L. 87. 256.1). Załącznik I do tegoż rozporządzenia zawiera Nomenklaturę Scaloną oraz stawki celne, dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje.

Załącznik ten jest zmieniany co roku, bowiem zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia Rady nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego. W sprawie niniejszej zgłoszeń celnych dokonano w poszczególnych miesiącach 2006 r. W tym okresie obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Akt ten nie został opublikowany w Dz. U. UE L 327 z 2004 r., jak mylnie podał Dyrektor Izby Celnej w zaskarżonej decyzji, lecz w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii L z 2005 r. Nr 286.1 z dnia 27 października 2005 r., z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2006 r.

W tym miejscu podkreślić należy, iż art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2005 r., Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - zwanej dalej "O.p." wymienia elementy, jakie powinna zawierać prawidłowa decyzja w sprawach celnych. Jednym z nich jest powołanie podstawy prawnej (§ 1 pkt 4). W orzecznictwie sądowoadmnistracyjnym wyrażany jest pogląd, iż podstawa prawna decyzji administracyjnej musi być powołana dokładnie, a więc ze wskazaniem mających zastosowanie w sprawie przepisów zarówno prawa formalnego, jak i materialnego, wraz z powołaniem źródeł jego publikacji (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1999 r. sygn. akt III SA 8192/98, LEX nr 46242).

Nie ulega wątpliwości, iż przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest klasyfikacja taryfowa towarów, opisanych w polach 31 zgłoszeń celnych jako "Przekształtniki: Moduł bateryjny zasilacza awaryjnego". W fakturach załączonych do zgłoszeń celnych skarżąca przedmiotowy towar opisała jako: "BATT CABINET" lub "BATTERY BACK-UP". W zgłoszeniach celnych dla przedmiotowych towarów spółka zadeklarowała kod Taric 8504 40 30 90, obejmujący: Transformatory elektryczne, przekształtniki (na przykład prostowniki) oraz wzbudniki, - Przekształtniki, -- W rodzaju stosowanych z urządzeniami telekomunikacyjnymi, maszynami do automatycznego przetwarzania danych i urządzeniami do tych maszyn, ---Pozostałe.

Organy celne stały natomiast na stanowisku, że sprowadzone przez skarżącą towary winny być zaklasyfikowane do kodu Taric 8507 20 98 90, obejmującego: Akumulatory elektryczne, włącznie z separatorami, nawet prostokątnymi (włączając kwadratowe), -Pozostałe akumulatory kwasowo-ołowiowe, ---Pozostałe, ----Pozostałe.

Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd w niniejszym składzie zauważa, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej zawartą w art. 122 O.p., ustalenie stanu faktycznego jest koniecznym warunkiem prawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego. Prawidłową decyzję organ może bowiem podjąć tylko wówczas, gdy rozporządza materiałem dowodowym zebranym w sposób wyczerpujący, pozwalającym na właściwą ocenę stanu faktycznego. Zatem niepełne ustalenie stanu faktycznego nie może służyć prawidłowej jego subsumpcji do odpowiednich norm prawa materialnego. Dopiero gdy stan faktyczny ustalony zostanie z zachowaniem dyrektyw płynących z art. 122, 187 § 1 i 191 O.p., wówczas będzie można ocenić, w jaki sposób skonfrontowano stan faktyczny z normami prawa materialnego, a więc czy dokonano prawidłowej czy też błędnej ich wykładni (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2005 r., FSK 1444/04, publ. baza orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji niepełnego ustalenia stanu faktycznego sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest ograniczona i sprowadza się do zbadania, czy organ rozstrzygający zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w danej sprawie, zgodnie z zasadami O.p.

W toku postępowania przed organami celnymi obu instancji skarżąca konsekwentnie domagała się dopuszczenia dowodów w postaci oględzin towaru oraz opinii biegłego na okoliczność ustalenia, w jaki sposób może być stosowany moduł bateryjny; w szczególności – czy stanowi on samodzielne urządzenie czy też jest urządzenie, które może być stosowane wyłącznie z odpowiednimi zasilaczami UPS, stanowiąc zarazem jego funkcjonalną część.

Organy celne oddaliły te wnioski argumentując, iż wszelkie dane o towarze, mające znaczenie dla klasyfikacji taryfowej zostały zawarte w protokole z kontroli oraz materiałach dostarczonych przez spółkę. Organy nie kwestionowały możliwości wykorzystywania modułów bateryjnych we współpracy z zasilaczem UPS. Ich zdaniem, możliwość takiej współpracy nie pozbawia jednak modułów bateryjnych zasadniczej funkcji, jaką wykonują (źródło energii elektrycznej), a tym bardziej nie przesądza o tym, że są one częścią zasilacza UPS. W ocenie organów, dla potrzeb klasyfikacji taryfowej nie jest istotna kwestia, czy importowany towar stanowi samodzielne urządzenie, czy też wymaga współpracy z innym urządzeniem (UPS).

Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów celnych, iż dla określenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej należało ustalić jakiego rodzaju urządzenia były przedmiotem przywozu i jaką spełniają funkcję. W tym celu organy celne mogły jednak rozważyć możliwość dopuszczenia wnioskowanych przez skarżącą dowodów. Pozwoliłoby to bowiem wyjaśnić formułowany przez spółkę zarzut, jakoby organy celne mylnie utożsamiły moduł bateryjny zasilacza awaryjnego z akumulatorem.

Oczywistym jest, że przedmiotem dowodu nie może być okoliczność stwierdzona wystarczająco innym dowodem. W sytuacji, gdy strona zgłosiła wniosek dowodowy, to w świetle art. 188 O.p. organ może nie uwzględnić wniosku, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony; jeżeli jednak strona wskazuje na dowód, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną, taki dowód powinien być dopuszczony (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2002 r., I SA/Ka 2164/00 , LexPolonica nr 357054, ONSA 2003, nr 1, poz. 33). Zaniechanie przez organ przeprowadzenia dowodu na określone i ważne dla strony okoliczności stanowi uchybienie przepisom postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie bowiem z art. 180 § 1 O.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się w do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przez możliwość przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy w rozumienia art. 180 § 1 O.p. należy rozumieć prawdopodobieństwo wpłynięcia określonej czynności dowodowej na wyjaśnienie stanu faktycznego. Zatem w świetle art. 188 O.p., odmowa przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu będzie dopuszczalna tylko wówczas, gdy brak jest jakiejkolwiek możliwości przyczynienia się danej czynności dowodowej do wyjaśnienia sprawy, albo też dana okoliczność w sposób niebudzący żadnych wątpliwości została już udowodniona. Odmowa przeprowadzenia określonej czynności dowodowej musi zatem wiązać się z pewnością, iż czynność ta jest całkowicie zbędna.

Nie ulega natomiast wątpliwości, że w okolicznościach niniejszej sprawy, przy interpretacji przepisów klasyfikacyjnych należy uwzględniać Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. (Dz. U. UE L 286 z dnia 28 października 2005 r.) zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. W Sekcji I Nomenklatury Scalonej zawarte zostały ogólne reguły interpretacji tej Nomenklatury.

Stosownie do postanowień Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) klasyfikację towarów dla celów prawnych ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji uwag, zgodnie z dalszymi regułami (reguła 1). Z zapisu tego wynika, że podstawowe znaczenie przy ustalaniu klasyfikacji ma brzmienie pozycji i wszystkich uwag do sekcji i działów z nimi związanych. Na poziomie podpozycji klasyfikacji dokonuje się według reguły 6, stanowiącej, że klasyfikacja do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane.

W skardze postawiony również został zarzut naruszenia art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne, poprzez zobowiązanie spółki do uiszczenia odsetek za zwłokę od kwoty długu celnego.

Przywołany przepis zawiera wyjątek od ogólnej zasady poboru odsetek określając jednocześnie przesłanki, w których zasada ta znajduje zastosowanie. Co istotne, obowiązek ich wykazania spoczywa na dłużniku - stronie postępowania. Inaczej rzecz ujmując, to na spółce spoczywał ciężar dowodu, że w niniejszej sprawie, zaistniały "szczególne okoliczności, niewynikające z jej zaniedbania lub świadomego działania" podania nieprawdziwych lub niekompletnych danych w zgłoszeniu celnym. Zauważyć należy, że przywołany przepis nie określa, jakie okoliczności należy uznać za "szczególne", dające podstawę do uznania, że taki wyjątek zaistniał. Tym niemniej, w sposób precyzyjny ustawodawca wskazuje, że owe okoliczności nie mogą wynikać z zaniedbania dłużnika, ani jego świadomego działania. Przepis powyższy znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym.

Zatem od wykazania przez organy celne, że dla importowanych towarów należało zastosować inny kod CN niż przyjęty przez spółkę, a w konsekwencji inną stawkę celną, zależeć będzie możliwość zastosowania tego przepisu, przy jednoczesnym uwzględnieniu przesłanek uzasadniających zastosowanie wyjątku od obowiązku pobrania przez organ celny odsetek. Na obecnym etapie postępowania, przedwczesnym byłoby zatem dokonanie oceny prawidłowości zastosowania w sprawie

art. 65 ust. 5 Prawa celnego.

W odniesieniu do powołanej w zaskarżonej decyzji wiążącej informacji taryfowej z 12 lipca 2001 r. nr [...], wypada zauważyć, iż zgodnie z przepisem art. 5 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.), będącym odpowiednikiem art. 12 WKC, wiążąca informacja taryfowa jest decyzją administracyjną wydaną na wniosek strony w indywidualnej sprawie, wiążącą organy celne oraz osobę, której została udzielona. Wynika stąd, że moc wiążąca WIT odnosi się wyłącznie do spraw, w których je wydano. W innych sprawach, nawet o zbliżonych stanach faktycznych, mają one znaczenie takie jak orzecznictwo sądowe, literatura przedmiotu i inne źródła poznania prawa (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2007 r. sygn. akt I GSK 900/06, LEX nr 329059). Dodać należy, iż przytoczona przez organ wiążąca informacja taryfowa utraciła ważność, zgodnie bowiem z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623 ze zm.), wiążące informacje taryfowe i wiążące informacje o pochodzeniu towarów, wydane na podstawie dotychczasowych przepisów, tracą ważność z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ uwzględni powyższe stanowisko, a po przeprowadzeniu postępowania podejmie rozstrzygnięcie stosowne do poczynionych ustaleń.

Mając powyższe na względzie, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.