Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 26/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2012-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 par. 1, art. 33 pkt 1, 4, 6, 7, 8, 9, i 10, art. 34 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. na podstawie tytułów wykonawczych z [...] lipca 2011 r. o numerach: od [...] do [...] oraz od [...]

do [...] wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku J. K. (dalej również jako skarżący) w celu wyegzekwowania zaległych składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego oraz na Fundusz Pracy za okres: lipiec 2001 r. - marzec 2011 r.

Zawiadomieniem z 6 września 2011 r. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. dokonał zajęcia prawa majątkowego skarżącego stanowiącego wierzytelność z tytułu realizacji planu podziału kwoty uzyskanej z egzekucji z nieruchomości ustalonej postanowieniem Sądu Rejonowego w B. II Wydział Cywilny z [...] sierpnia 2011 r. sygn. akt [...].

Na prowadzone postępowanie egzekucyjne skarżący wniósł zarzuty, które oparł o przepisy art. 33 pkt 1, 4, 6, 7, 8, 9 i 10 ustawy z 17 czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954

ze zm. (w dalszej części uzasadnienia w skrócie "u.p.e.a."). Jednocześnie, powołując się na art. 59 § 1 pkt 7 wymienionej ustawy, wniósł o umorzenie wszczętego postępowania.

Postanowieniem z [...] października 2011 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B., uznał wniesione zarzuty za bezzasadne oraz odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej w B. w postanowieniu z [...] listopada 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W związku z tym, że wierzyciel uznał za niezasadne zarzuty zgłoszone

w oparciu o art. 33 pkt 1 i 4 u.p.e.a. organ odwoławczy uznał, że w świetle 34 § 1 u.p.e.a. nie może kwestionować takiego rozstrzygnięcia. Wskazał, że Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. za bezzasadne uznał zarzuty przedawnienia i nieistnienia obowiązku objętego postępowaniem egzekucyjnym. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego przedawnienia składek za okres objęty tym postępowaniem, szczegółowo przedstawił kwestię przedawnienia powyższych należności, opierając się o przepisy prawa, a także o orzeczenia sądów administracyjnych. Z kolei uznając za bezzasadny zarzut błędu co do osoby zobowiązanego organ egzekucyjny stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie brak jest rozbieżności w zakresie adresata decyzji z [...] czerwca 2011 r. nr [...], a zobowiązanym wskazanym w przedmiotowych tytułach wykonawczych.

Dyrektor Izby Skarbowej za błędne uznał stanowisko skarżącego o prowadzeniu postępowania egzekucyjnego bez podstawy prawnej z uwagi na nieskuteczne doręczenie decyzji z [...] czerwca 2011 r. w sprawie określenia zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy. Zwrócił uwagę, że ww. decyzja, stanowiąca podstawę prawną prowadzenia postępowania egzekucyjnego została doręczona skarżącemu w sposób przewidziany w art. 44 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2000 r. 98, poz. 1071 ze zm.). Dodał ponadto, że kwestie związane

z zasadnością egzekwowanego obowiązku oraz zasadnością wydawania orzeczeń

w postępowaniu przed Zakładem Ubezpieczeń Społecznych nie mogą być badane

w postępowaniu egzekucyjnym.

Organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do uznania zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.). Podniósł,

że w przedmiotowej sprawie egzekucja administracyjna była dopuszczalna. Zgodnie

bowiem z art. 2 § 1 pkt 5 u.p.e.a. egzekucji tej podlegają należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw. Z kolei stosownie do art. 24 ust. 2 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.) składki oraz odsetki

za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkowa opłata, nieopłacone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub egzekucji sądowej.

Za niezasadny organ odwoławczy uznał również zarzut dotyczący zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 8 u.p.e.a.). Podzielił w tym zakresie stanowisko, iż o zastosowaniu najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego można mówić, gdy istnieje możliwość ich wyboru. W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny nie ustalił innych składników majątku skarżącego,

z których mógłby skutecznie prowadzić egzekucję. Takich składników majątku nie wskazał również zobowiązany.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej niezasadny jest zarzut brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 (art. 33 pkt 7 u.p.e.a.). Stanowisko takie organ oparł na treści w § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.).

Odnosząc się do zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 pkt 9 u.p.e.a.) Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych miał kompetencję do występowania

w roli organu egzekucyjnego, co wynika z art. 19 § 4 u.p.e.a.

Analizując z kolei zarzut z art. 33 pkt 10 u.p.e.a., dotyczący pominięcia małżonki skarżącego w przedmiotowych tytułach wykonawczych organ odwoławczy wyjaśnił, iż tytuł wykonawczy jest wystawiany na oboje małżonków w sytuacji, gdy nie ma możliwości prowadzenia skutecznej egzekucji z majątku osobistego zobowiązanego. Wówczas wierzyciel, zgodnie z art. 27c ustawy egzekucyjnej, w celu prowadzenia egzekucji zarówno z majątku wspólnego małżonków, jak i z ich majątków osobistych, wystawia tytuł wykonawczy na oboje małżonków.

Końcowo Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że art. 59 u.p.e.a. nie stanowi podstawy do orzekania o umorzeniu postępowania egzekucyjnego przy rozpatrywaniu zarzutów zgłoszonych w trybie art. 33 tej ustawy. Zatem niezasadnie organ egzekucyjny w postanowieniu dotyczącym zarzutów odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. W tej sytuacji rozstrzygnięcie w kwestii umorzenia postępowania egzekucyjnego powinno być podjęte w trybie art. 34 § 4 tej ustawy, z tym, że uznanie zgłoszonych zarzutów

za niezasadne nie wymaga wydania odrębnego rozstrzygnięcia w zakresie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Z postanowieniem organu odwoławczego nie zgodził się skarżący i złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc "o jego uchylenie w całości, a w razie nieuwzględnienia wniosku o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji".

Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, powiela jedynie błędne stanowisko Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpiecz Społecznych, twierdząc dodatkowo, że organ odwoławczy nie może kwestionować wcześniejszych rozstrzygnięć. Dyrektor Izby Skarbowej nie dokonał żadnych ustaleń w sprawie materiału dowodowego. Nie zwrócił uwagi,

że prawo nie działa wstecz i że istnieją przepisy regulujące okresy przedawnienia. Organ odwoławczy popełnił błąd polegający na fakcie braku wymagalności obowiązku opłacenia składek z powodu faktycznego nieprowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie strony, postępowanie prowadzone przez Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. jest bezprzedmiotowe.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie tej przedmiotem sądowej kontroli jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. wydane w zakresie zarzutów zgłoszonych przez J. K. w toku prowadzonego wobec niego postępowania egzekucyjnego. Zarzuty zgłoszone przez skarżącego dotyczyły przedawnienia i nieistnienia obowiązku, błędu co do osoby zobowiązanego, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny oraz niespełnienia przez tytuły wykonawcze wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. W ocenie Sądu organy zasadnie uznały podniesione przez skarżącego zarzuty za niezasadne.

W pierwszej kolejności należy jednak wyjaśnić, że w sytuacji, gdy organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem (sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie), stanowisko wierzyciela nie jest wyrażane w odrębnym postanowieniu, tylko zawarte w postanowieniu organu egzekucyjnego pierwszej instancji rozpoznającym zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Dyrektor Izby Skarbowej posiada wprawdzie - jako organ sprawujący nadzór nad egzekucją administracyjną - możliwość wiążącego ingerowania w działalność organu wykonującego egzekucje administracyjną. Nie dotyczy to jednak stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5. W tych przypadkach wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca, co wprost wynika

z art. 34 § 1 u.p.e.a. Zaznaczenia wymaga, że takie ukształtowanie postępowania administracyjnego nie pozbawia zobowiązanego możliwości podnoszenia zarzutów dotyczących prowadzonej egzekucji administracyjnej, na etapie skargi do sądu administracyjnego (zob. m.in. wyrok NSA z 17 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 333/08, opubl. LEX nr 512828).

W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej słusznie uznał

za niezasadne zarzuty sformułowane na podstawie art. 33 pkt 1 i 4 u.p.e.a., albowiem był związany stanowiskiem Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. (wierzyciela).

Przechodząc do kontroli podjętych w tej sprawie ustaleń w zakresie poszczególnych zarzutów wskazać należy, że Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B., występujący w tej sprawie jako organ egzekucyjny i jednocześnie wierzyciel, w postanowieniu w sprawie zgłoszonych zarzutów szczegółowo rozpatrzył zarzut przedawnienia obowiązku. Stanowisko organu w tym zakresie znajduje oparcie w przepisach prawa.

Jak wskazano w postanowieniu z [...] października 2011 r. zasady przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne wynikają

z art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. W brzmieniu obowiązującym do końca 2002 r. przepis ten stanowił, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, a w przypadku przerwania biegu przedawnienia, o którym mowa w ust. 5, po upływie 10 lat licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Na podstawie ustawy z 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy

o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2002 r. Nr 241, poz. 2074) - obowiązującej od 1 stycznia 2003 r. - termin przedawnienia tych należności uległ wydłużeniu do lat 10.

Skarżący argumentuje, że powyższa nowelizacja nie ma zastosowania

do należności powstałych przed 1 stycznia 2003 r. Zdaniem Sądu stanowisko takie nie jest jednak trafne.

Podkreślić trzeba, że wspomniana ustawa zmieniająca nie zawiera przepisów przejściowych w zakresie stosowania znowelizowanego art. 24 ust. 4 ustawy

o systemie ubezpieczeń społecznych do należności z tytułu składek wymagalnych

i nieprzedawnionych przed 1 stycznia 2003 r. Oznacza to, iż do oceny przedawnienia takich należności należy stosować przepisy w brzmieniu znowelizowanym, stosowanie przepisów dotychczasowych wymagałoby bowiem wyraźnego ustawowego odesłania. Zastosowanie znowelizowanego art. 24 ust. 4 ustawy

do składek na ubezpieczenie społeczne powstałych przed 1 stycznia 2003 r. nie stanowi zatem złamania zasady lex retro non agit. Nowe przepisy stosuje się bowiem tylko do należności wymagalnych, które jednocześnie nie uległy przedawnieniu przed 1 stycznia 2003 r. Do naruszenia powyższej zasady doszłoby wówczas, gdyby ustawodawca przewidział wydłużenie terminu przedawnienia należności, które uległy już przedawnieniu pod rządami przepisów dotychczasowych. Powodowałoby

to bowiem reaktywowanie zakończonych już stosunków publicznoprawnych (zob. szerzej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2011 r. II GSK 302/10, LEX nr 958299).

Powyższe odnieść należy także do składek na Fundusz Pracy. Zgodnie, bowiem z art. 56 obowiązującej do końca maja 2004 r. ustawy z 14 grudnia 1994 r.

o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, składki na Fundusz Pracy opłaca się

za okres trwania obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego i rentowych w trybie i na zasadach przewidzianych dla składek na ubezpieczenia społeczne. Podobna regulacja znalazła się w przepisie art. 107 ust. 1 ustawy z 20 kwietnia 2004 r.

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ponadto art. 32 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych stanowi, że do składek na Fundusz Pracy m.in. w zakresie ich poboru stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące składek na ubezpieczenia społeczne.

Z kolei kwestię przedawnienia składek na ubezpieczenie zdrowotne reguluje obecnie art. 93 ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Stanowi on, że należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne ulegają przedawnieniu na zasadach określonych

w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych.

Podnieść ponadto należy, że bieg terminu przedawnienia należności

na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego oraz na Fundusz Pracy za okres od lipca 2001 r. do marca 2011 r. został w tej sprawie, stosownie do art. 24 ust. 5f ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, zawieszony od 23 maja 2011 r. do 19 lipca 2011 r. Zgodnie z tym przepisem,

w przypadku wydania przez Zakład decyzji ustalającej obowiązek podlegania ubezpieczeniom społecznym, podstawę wymiaru składek lub obowiązek opłacania składek na te ubezpieczenia, bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu od dnia wszczęcia postępowania do dnia, w którym decyzja stała się prawomocna. Poza tym w myśl art. 24 ust. 5b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego.

W rozpatrywanym przypadku organ egzekucyjny wystawił tytuły wykonawcze i na ich podstawie wszczął 10 sierpnia 2011 r. postępowanie egzekucyjne wobec majątku skarżącego w celu wyegzekwowania zaległych składek za okres: lipiec 2001 r. - marzec 2011 r. z tym dniem nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia.

Wobec powyższych okoliczności trafnie stwierdzono w tej sprawie bezzasadność zarzutu przedawnienia obowiązku.

Bezzasadne są również twierdzenia skarżącego o prowadzeniu postępowania egzekucyjnego bez podstawy prawnej. Strona argumentuje, że decyzja z [...] czerwca 2011 r. nie została mu skutecznie doręczona. Przeczą temu jednakże dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. Wynika z nich, że decyzja ta została doręczona skarżącemu w trybie zastępczym w sposób przewidziany w art. 44 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (zob. kserokopia zwrotnego poświadczenia odbioru - k. 93 akt administracyjnych). W takiej sytuacji, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu przechowywania przesyłki w urzędzie pocztowym, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Sąd podziela również stanowisko organów, co do pozostałych zarzutów zgłoszonych przez stronę w toku postępowania egzekucyjnego.

W szczególności nie mógł zostać uwzględniony zarzut błędu, co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt 4 u.p.e.a.). Z akt sprawy wynika, że nie występują rozbieżności między osobą wskazaną w przedmiotowych tytułach wykonawczych

a osobą będącą adresatem decyzji z [...] czerwca 2011 r. określającej zadłużenie

z tytułu składek.

Odnośnie zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.), Sąd zauważa,

że egzekwowany obowiązek dotyczy należności z tytułu składek i mieści się

w zakresie przedmiotowym egzekucji administracyjnej, wynikającym z art. 2 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 5 u.p.e.a., egzekucji administracyjnej podlegają należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw. Stosownie natomiast do art. 24 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych do egzekucji administracyjnej przekazane zostały należności z tytułu składek (tj. składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia

i dodatkowa opłata). Ponadto, co już wyżej zaakcentowano, w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja, z której wynika obowiązek skarżącego podlegający egzekucji administracyjnej.

Sąd stwierdza również, że dopuszczalne było zastosowanie w tej sprawie środka egzekucyjnego w postaci zajęcia prawa majątkowego skarżącego stanowiącego wierzytelność z tytułu realizacji planu podziału kwoty uzyskanej

z egzekucji z nieruchomości. Środek ten znajduje się ustawowym w katalogu środków egzekucyjnych stosowanych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych (art. 1a pkt 12 lit. "a" tiret 5 u.p.e.a. - "egzekucja z innych wierzytelności pieniężnych").

Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego braku skutecznego doręczenia zobowiązanemu upomnienia (art. 33 pkt 7 u.p.e.a.). Zgodnie bowiem z § 3 ust. 2 w zw. z § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów

z 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wierzyciel może wszcząć postępowanie egzekucyjne bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu. Należność pieniężna egzekwowana od skarżącego wynika z decyzji wydanej [...] czerwca 2011 r., stąd

w rozpatrywanej sprawie dla skuteczności wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie było konieczności doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.

Organ odwoławczy słusznie uznał również za nieuzasadniony zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 8 u.p.e.a.). Zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Zasada stosowania najmniej uciążliwych środków egzekucyjnych to ważna reguła postępowania egzekucyjnego, która w założeniu służy eliminowaniu sytuacji zmierzających do wyrządzenia zobowiązanemu nadmiernych dolegliwości. Celem egzekucji administracyjnej jest, bowiem doprowadzenie do przymusowej realizacji obowiązku, nie zaś represja.

O zastosowaniu najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego można mówić, gdy istnieje możliwość wyboru. Jeśli natomiast w konkretnej sprawie organ egzekucyjny ma do dyspozycji tylko jeden środek egzekucyjny (tak jak w niniejszej sprawie - środek egzekucyjny w postaci zajęcia prawa majątkowego skarżącego stanowiącego wierzytelność z tytułu realizacji planu podziału kwoty uzyskanej z egzekucji

z nieruchomości), to wówczas nie tylko jest on uprawniony, ale i zobowiązany

do jego stosowania (zob. wyroki: WSA w Gdańsku z 8 kwietnia 2008 r. I SA/Gd 1013/07 LEX nr 467689; WSA w Białymstoku z 25 sierpnia 2009 r. I SA/Bk 235/09 oraz WSA w Rzeszowie z 15 czerwca 2010 r. I SA/Rz 828/09 - dostępne

w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych; D. Jankowiak, Ustawa

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, Wrocław 2006, s. 346).

Zdaniem Sądu pozbawiony podstaw okazał się także zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 pkt 9 u.p.e.a.). Z treści

art. 19 § 4 u.p.e.a. jednoznacznie bowiem wynika, że Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania egzekucji m.in. z wierzytelności pieniężnych.

Odnosząc się do zarzutu wystawienia tytułów wykonawczych z pominięciem osoby małżonki skarżącego Sąd zauważa, że zgodnie z art. 27c u.p.e.a. - jeżeli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i z ich majątków osobistych, tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.

W toku prowadzonego postępowania nie mogły zostać rozpatrzone twierdzenia skarżącego o braku wymagalności obowiązku opłacenia składek

z powodu faktycznego nieprowadzenia działalności gospodarczej. Organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.).

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z przepisami prawa. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi orzeczono jak

w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).