Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1464/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA – Henryka Łysikowska Sędziowie Sędzia NSA – Lidia Błystak Asesor WSA - Marek Olejnik (sprawozdawca) Protokolant Katarzyna Motyl po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale I w dniu 17 lipca 2007 r. sprawy ze skargi : Syndyka A Sp. z o.o. w upadłości we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. oraz odsetek od zaległości w zaliczkach na ten podatek za miesiące styczeń-kwiecień 2001 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił A Sp. z o.o. w upadłości (następcy prawnemu A Sp. z o.o.) wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 rok w wysokości [...] i wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatność zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych. Organ kontroli skarbowej zakwestionował możliwość zaliczenia w koszty uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi przez B z siedzibą w Szwecji na łączna kwotę [...] uznając, że nie dokumentują one rzeczywistych operacji gospodarczych. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] firma B. z siedzibą przy E. [...], [...] T. w Szwecji reprezentowana przez P. S. podpisała umowę ze Spółką A sp. z o.o. (zwaną dalej w skrócie Spółką A) z siedzibą przy ul. P. SI. [...] we W. reprezentowaną przez Prezesa Zarządu T. K. Przedmiotem umowy było nawiązanie współpracy pomiędzy Stronami, w ramach której Sprzedający - B będzie przygotowywać dokumentację techniczną, dostarczać know-how oraz instalować urządzenia do programów telewizyjnych znanych jako "reality show", które w formie kompletnego pakietu przygotowanego przez Kupującego sprzedawane będą producentom programów telewizyjnych. Jak wskazano w jej treści umowa jest umową ramową, a jej zakres może zostać rozszerzony. Według umowy do obowiązków Kupującego w ramach zawartej umowy należało między innymi wspomaganie działań podejmowanych przez Sprzedającego z tytułu niniejszej umowy, m.in. przedkładanie wskazówek dotyczących opracowania technicznego, zgodnie z informacjami otrzymanymi od Użytkownika Końcowego. Strony umowy określiły czas jej obowiązywania do [...]. W punkcie 5 pkt 2 Strony umowy stwierdziły, że łączna kwota obejmująca wszystkie obowiązki Sprzedającego podczas okresu obowiązywania umowy nie może przekroczyć kwoty [...] i kwota ta zostanie zapłacona na rachunek Sprzedającego na podstawie faktur wystawionych po każdej czynności związanej z przedmiotem niniejszej umowy, uzgodnionej z Kupującym. Uzgodnienia te nie muszą mieć formy pisemnej. W postanowieniach końcowych stwierdzono, że wszelkie zmiany Umowy wymagają formy pisemnej pod rygorem nieważności. Zgodnie z oświadczeniem Spółki A do umowy zawartej z firmą B nie sporządzono aneksów.

Z tytułu realizacji umowy w roku podatkowym 2001 firma B obciążyła Spółkę A:

1. Fakturą nr [...] z [...] za:

- instalację i konfigurację Digital Betacam w Telewizji Polskiej w W. w kwocie [...],

- szkolenie w zakresie eksploatacji i konserwacji Digital Betacam w Telewizji Polskiej w W. w kwocie [...],

- tłumaczenie dokumentacji technicznej dotyczącej Digital Betacam VTR dla Telewizji Polskiej w W. w kwocie [...],

2. Fakturą nr [...] z [...] za sporządzenie dokumentacji technicznej do programu telewizyjnego "Dwa Swiaty"-konfiguracja kamer w studiu oraz przełącznika obrazu w kwocie [...],

3. Fakturą nr [...] z [...] Szkolenie techniczne w zakresie użytkowania przełącznika obrazu Golden Dave w studiu D W. w kwocie ogółem [...],

4. Fakturą nr [...] z [...] za:

- Przygotowanie komercyjnych warunków umowy finansowej pomiędzy A – [...],

- Techniczna konfiguracja urządzeń do połączeń radiowych dla Telewizji Polskiej, umowa nr [...] w kwocie [...],

- Tłumaczenie dokumentacji technicznej dotyczącej połączeń radiowych Irte w kwocie

[...],

5. Fakturą nr [...] z [...] za:

- Szkolenie techniczne w zakresie użytkowania przełącznika dźwięku Sony DMX-R w

studiu D W. w kwocie [...],

Tłumaczenie dokumentacji technicznej dotyczącej połączeń radiowych Irte w kwocie [...],

6. Fakturą nr [...] z [...] za:

- Zaprojektowanie systemu oświetlenia firmy H dla Studia D W. [...],

- Stworzenie warunków technicznych i mechanicznych dla instalacji systemu oświetlenia w studiu D W. [...],

7. Fakturą nr [...] z [...] za: Zaprojektowanie i konfiguracja systemu mikrofonów bezprzewodowych dla studia D W. Bieżąca konserwacja dla programu "reality show" pt. "Dwa Światy" w kwocie ogółem [...].

Organ podatkowy I instancji kwestionując wykonanie przez Spółkę B na rzecz Spółki A prac przewidzianych umową z dnia [...] dokonał analizy realizowanych w 2001 r. umów z kontrahentami, przy realizacji których, zdaniem Podatnika, współpracowała firma A. Zdaniem organu I instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza udziału firmy B przy wykonaniu jakiegokolwiek zlecenia. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej postanowieniem z dnia [...] włączył także jako materiał dowodowy: wyciągi z pism Ministerstwa Finansów Departament Podatków Bezpośrednich znak : [...] z dnia [...] i [...] oraz wyciąg z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. nr [...] z dnia [...].

Z treści pism Ministerstwa Finansów wynika, że firma B jest prywatnym przedsiębiorstwem w formie działalności osoby fizycznej a jej zeznania podatkowe sporządzane są przez P. S. zamieszkałego pod tym samym adresem. P. S. oświadczyła, że w latach 1998-2001 ani on ani firma B nie świadczyli usług na rzecz Spółki A ani nie korzystali z usług podwykonawców w celu wykonania usług i nie posiadają w swoich aktach dokumentów potwierdzających przeprowadzenie wstępnych rozmów w sprawie opracowań i tłumaczeń dokumentacji technicznej. P. S. zeznał także, że nie wystawiał żadnych faktur ani nie udzielił żadnej osobie pełnomocnictwa do wystawiania faktur w jego imieniu a przedłożone mu faktury są fałszywe.

W opinii organu podatkowego wystawione w imieniu firmy B faktury nie dokumentują rzeczywistych operacji gospodarczych bowiem szwedzka firma nie zatrudniała pracowników ani zleceniobiorców, a P. S., według twierdzeń Spółki osobiście nie wykonał zobowiązań wynikających z umowy z dnia [...]. Spółka A realizowała umowy wymagające wykonania szeregu czynności realnych. Wykonywał je, zdaniem organu T. K., przedstawiciele producentów sprzętu, bądź firmy polskie zaangażowane w tym celu. To, że w realizowaniu umów z kontrahentami w Polsce brała udział firma szwedzka wynika jedynie z wyjaśnień Spółki A, które stoją w sprzeczności postanowieniami umów zawartych z producentami sprzętu. Zdaniem organu, podatnik w żaden sposób nie udowodnił ani w sposób pośredni nie uprawdopodobnił udziału B w realizacji zleceń. Z kontrahentów Spółki A żaden nie potwierdził udziału przedstawicieli firmy B w realizacji krajowych kontraktów, za które zostały wystawione kwestionowane faktury.

Organ kontroli skarbowej odmówił postanowieniem z dnia [...] przeprowadzenia wnioskowanych przez Spółkę A dowodów : z zeznań P. S., powołania biegłego grafologa celem stwierdzenia prawdziwości podpisów na fakturach wystawionych przez B oraz powołania biegłego z zakresu profesjonalnych technik telewizyjnych. Uzasadniając swoje stanowisko odnośnie odmowy przesłuchania P. S. organ powołał się na treść pism Ministerstwa Finansów zawierających informacje uzyskane od władz szwedzkich. Odmowę powołania biegłych uzasadnił zaś stwierdzonymi okolicznościami potwierdzającymi fikcyjność wystawionych faktur przez B a okoliczność ta została wystarczająco stwierdzona innymi dowodami.

W odwołaniu od w/w decyzji strona zarzuciła naruszenie :

1/ art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez bezpodstawne wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów kwot wynikających z faktur wystawionych przez B.

2/ art.187§1 i art.188 Ordynacji podatkowej poprzez niezebranie całego materiału dowodowego oraz art.191 polegające na dowolnej jego ocenie,

3/ art.121-122, art.124 -125 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie ogólnych zasad postępowania.

Zdaniem strony usługi udokumentowane spornymi fakturami zostały wykonane zatem stanowią koszt uzyskania przychodów. Strona podkreśliła, że nie wie w jaki sposób i w jakich okolicznościach zostały pozyskane informacje przez władze szwedzkie o działalności firmy B. Podtrzymała także swoje wcześniejsze wnioski dowodowe w tym m.in. o przesłuchanie P. S.

Dyrektor Izby Skarbowej we W. pismem z dnia [...] wezwał stronę do wskazania miejsca zamieszkania P. S. aby możliwe było przeprowadzenie wnioskowanego dowodu z jego zeznań. W odpowiedzi strona wyjaśniła, że nie zna miejsca zamieszkania P. S. wskazując adresy na które wysyła korespondencje (Cypr i Szwecja). Jak wynika ponadto z zebranego materiału pismem z dnia [...], znak [...] M. S. Syndyk Spółki A wystąpiła do P. S. z zapytaniem o wypowiedzenie się w sprawie współpracy z firmą A w latach 1999-2001, potwierdzoną wystawionymi fakturami. W piśmie z dnia [...] P. S. poinformował, że faktury wystawione przez B w latach 1999-2001 dla A Sp. z o.o. we W., dotyczyły usług związanych z profesjonalnymi technikami telewizyjnymi. Usługi te polegały na zorganizowaniu kilku spotkań biznesowych oraz szkoleń, a także wykonaniu tłumaczeń i sporządzeniu dokumentacji technicznej, które były wykorzystywane przy realizacji projektów podejmowanych przez A w Polsce. Jednocześnie P. S. poinformował, że otrzymał jedynie część należnej kwoty za wykonane usługi wynikające z faktur, o których mowa w piśmie Syndyka.

Organ odwoławczy prowadząc jednocześnie postępowanie odwoławcze od decyzji określających wysokość zobowiązania w podatku dochodowym za lata poprzedzające tj.1999-2000 wystąpił w sprawie o Nr [...] dotyczącej podatku dochodowego za 1999 r. w dniu [...] za pośrednictwem Ministerstwa Finansów do władz szwedzkich o uzyskania informacji dotyczących współpracy firmy B ze Spółką A Ministerstwo Finansów przesłało odpowiedź uzyskaną od władz szwedzkich wraz z pismem z dnia [...] nr [...]. Spółka wystąpiła o wydanie kopii w/w pisma, a organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] Nr [...] odmówił żądaniu strony powołując się na art.179 Ordynacji podatkowej oraz art.25 Konwencji zawartej pomiędzy Rządem RP a Rządem Królestwa Szwecji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz.U. z 2006 r., Nr 26, poz.193). Odmowa wydania kopii pisma Ministerstwa stała się przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego i sądowowoadministracyjnego (sprawa o sygn. akt I SA/Wr 1699/06).

Po rozpatrzeniu odwołania strony, organ odwoławczy decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji uznając ją za odpowiadającą prawu. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że w trakcie prowadzonego postępowania organ podatkowy zwracał się wielokrotnie do podatnika, stawiając szereg pytań, które świadczyły o dociekliwości w dążeniu do wszechstronnego zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia sprawy. Jednakże Podatnik oprócz umowy zawartej z firmą szwedzką, kwestionowanych faktur oraz swych wyjaśnień, nie był w stanie przedstawić żadnych innych dowodów, ani wskazać, kto z ramienia firmy B wykonywał kwestionowane prace. Zakres usług zleconych w umowie P. S. prowadzącemu działalność pod firmą B nie pozwala w ocenie organów na przyjęcie, że był on osobiście w stanie samodzielnie je wykonać, a ponadto Spółka A temu zaprzecza, by Pan S. realizował osobiście zobowiązania wynikające z zawartej umowy. Wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka P. S. nie był, zdaniem organu odwoławczego możliwy do przeprowadzenia z uwagi brak informacji o jego miejscu zamieszkania zaś wniosek o powołanie biegłego z zakresu profesjonalnych technik telewizyjnych był bezcelowy bowiem organy podatkowe nie kwestionują, iż Spółka A zrealizowała zawarte umowy. Organy podatkowe kwestionują udział firmy B w ich realizacji w oparciu o zebrany materiał dowodowy, nie kwestionują natomiast zakresu wykonanych zgodnie z zawartymi umowami prac przez Spółkę A. Odnośnie wniosku Spółki o powołanie grafologa, mającego potwierdzić prawdziwość podpisu Pana S. na wystawionych fakturach, organ odwoławczy stwierdził, że nie kwestionuje wiarygodności podpisów na fakturach, ale kwestionuje wykonanie prac przez firmę B na rzecz Spółki A. Z powyższych względów powołanie grafologa było zdaniem organu odwoławczego bezcelowe.

Podatnik zaskarżył przedmiotową decyzję zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego - tj. art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, polegające na bezpodstawnym nieuznaniu za koszty uzyskania przychodów wydatków w kwocie [...] wynikających z faktur wystawionych zgodnie z zawartymi umowami przez firmę B ze Szwecji, czego konsekwencją jest naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności:

- art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 235 ustawy - Ordynacja podatkowa, polegające na braku ustosunkowania się organu odwoławczego w uzasadnieniu decyzji do zarzutów sformułowanych przez Stronę w odwołaniu od decyzji organu podatkowego I instancji,

- art. 187 § 1, art. 188 i art. 190 ustawy - Ordynacja podatkowa, polegające na niezebraniu i nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy, w tym zaniechaniu przeprowadzenia dowodów, o które wnioskowała Strona,

- art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa, polegające na dowolnej a nie swobodnej ocenie zebranego w sposób niekompletny materiału dowodowego sprawy,

- art. 123 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa polegające na bezpodstawnej odmowie stronie zapoznania się z pismem Ministerstwa Finansów z dnia 7.03.2006 r,

- art. 229 ustawy - Ordynacja podatkowa, polegające na dokonaniu przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia merytorycznego w sytuacji zaistnienia okoliczności do wydania decyzji kasacyjnej.

W związku z powyższym Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, względnie uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji.

W uzasadnieniu Skargi Spółka kwestionuje ustalenia zawarte w decyzji organu podatkowego I instancji i II instancji, skutkujące nieuznaniem za koszt uzyskania przychodów należności za usługi świadczone przez szwedzką firmę B w oparciu o umowę z dnia [...], zarzucając naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W trakcie prowadzonego postępowania podatkowego Skarżąca wyjaśniała, że przedmiotem umowy z dnia [...] było nawiązanie współpracy w ramach, której B przygotowywała dokumentację techniczną, dostarczała know-how, sporządzała tłumaczenia instrukcji i instalacji. Była to umowa ramowa i jej zakres mógł zostać rozszerzony na działalność niewymienioną w tym kontrakcie, ponieważ nie zawierano umów na poszczególne projekty, lecz współpracowano w oparciu o zapisy sformułowane w umowie tak, by możliwa była współpraca przy realizacji różnych zadań w przyszłości, a nieznanych w dniu zawierania umowy. Organy podatkowe pominęły fakt, że kontrakt z [...] umożliwiał Spółce korzystanie z usług B w zależności od potrzeb, a nie w całościowym zakresie przewidzianym w umowie ramowej.

Naruszenie prawa procesowego - art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej, zdaniem Skarżącej polegało na braku odniesienia się organu odwoławczego do zarzutów odwołania skutkującym na niedopuszczeniu dowodów wnioskowanych przez Spółkę, przez co nie wyjaśniono szeregu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Podstawą zakreślenia przez organy podatkowe ram postępowania dowodowego oraz elementem uzasadnień wydanych decyzji jest treść pisma z dnia [...] uzyskanego z Ministerstwa Finansów na potrzeby innego postępowania i włączonego w niniejszej sprawie. Przedmiotowe pismo nie wskazuje formy, treści dokonanych czynności, a także czasu i miejsca ich przeprowadzenia. Strona zarzuca, iż nie wie w jaki sposób zostały pozyskane w Szwecji informacje zawarte w piśmie Ministerstwa Finansów. Spółka zarzuca, iż wszelkie próby doprowadzenia do bezpośredniości, tj. dołączenia chociażby do akt sprawy oryginału informacji organu szwedzkiego - zostały przez organy podatkowe zignorowane. Skarżąca zarzuca bezpodstawne oddalenia wniosku Spółki o przesłuchanie P. S. na sporne okoliczności przez organy podatkowe, co jest możliwe, gdyż P. S., według wiedzy tych organów przebywa cały czas w Polsce, w W. Bezpodstawne jest również nieuwzględnienie wniosku Spółki o powołanie biegłego w celu potwierdzenia oryginalności podpisów P. S. na zakwestionowanych fakturach wystawionych przez szwedzką firmę B, w kontekście złożonego przez niego oświadczenia o nierzetelności faktur.

Skarżąca zarzuca, że w celu ustalenia dokładnego stanu faktycznego, wniosła o powołanie biegłego w zakresie profesjonalnych technik telewizyjnych. Jednak organy podatkowe odmówiły przeprowadzenia wnioskowanego dowodu, uzasadniając, że jest on nieprzydatny.

Strona podnosi, iż organ podatkowy I instancji nie dysponując stosownym materiałem dowodowym, rozstrzygnął sprawę, co wskazuje na brak rozpoznania sprawy w pierwszej instancji. Próba konwalidacji przez organ odwoławczy takiej wadliwości doprowadziła do naruszenia zasady dwuinstancyjności. Materiały niezbędne do wydania decyzji otrzymano dopiero [...] a decyzję organ podatkowy I instancji wydał w dniu [...], a zatem zgodnie z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy winien skasować decyzję I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Strona wskazuje, że organ odwoławczy wydał decyzję dopiero po otrzymaniu informacji od władz szwedzkich, uznając je za istotne w rozpatrywanej sprawie.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko oraz jego argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że organ podatkowy I instancji między innymi pismami z dnia: [...], [...], [...], [...], zwracał się do Podatnika o wskazanie dowodów potwierdzających udział firmy B w realizacji umów zawartych ze Stroną. Strona przedkładała jedynie wyjaśnienia, nie wnosząc żadnych dowodów, które by chociaż pośrednio uprawdopodobniły udział firmy B w realizacji zawartej między stronami umowy. Mając powyższe na uwadze, organy podatkowe stoją na stanowisku, że wystawione faktury przez firmę B na ogólną kwotę [...] wraz z różnicami kursowymi w kwocie [...] nie odzwierciedlają rzeczywistych operacji gospodarczych i zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych i nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. W świetle oceny zebranego materiału dowodowego należy stwierdzić, zdaniem strony przeciwnej, że podjęte działania zarówno przez Spółkę A jak i firmę B były działaniami mającymi na celu uszczuplenie należności podatkowych.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, organy podatkowe przeprowadziły wyczerpujące postępowanie wyjaśniające, dokonując ustaleń w oparciu o obszerny materiał dowodowy. Zatem należy uznać zarzut nie zebrania materiału dowodowego nie dokonania pełnej jego oceny za nieuzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Jak stanowi natomiast przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej upsa, uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu lub stwierdzenia jego nieważności następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, zaistnienia przesłanek z art. 247 Ordynacji podatkowej (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8 poz.60 zez m.) lub w razie stwierdzenia wad w przeprowadzonym postępowaniu jeśli mogły mieć one istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia procesowego i materialnego prawa podatkowego, Sąd uznał za konieczne rozważenie w pierwszej kolejności zarzutów proceduralnych.

Zarówno wynikające z zasad ogólnych art. 121 - art. 125 Ordynacji podatkowej (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz.60 ze zm.) jak i konkretyzujących te zasady - norm art. 187 i art. 191 wynika obowiązek wszechstronnego, obiektywnego zgromadzenia materiału dowodowego i takiej jego oceny, aby w sposób najbardziej oddający rzeczywistość ustalić stan faktyczny sprawy. Badanie przez Sąd legalności decyzji polega w pierwszej kolejności na ocenie, czy działania organów przy ustaleniu stanu faktycznego było zgodne z obowiązującymi procedurami, gdyż błędy popełnione przez organy na tym etapie postępowania - dyskwalifikowałyby wszelkie przyjęte w decyzji skutki podatkowe.

Za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut dotyczący wydania decyzji z naruszeniem art. 187 § 1, art. 188 i art. 190 Ordynacji podatkowej, a polegający według twierdzeń skarżącej na nie zebraniu oraz nie rozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy, w tym zaniechaniu przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez podatnika.

Art. 187 Ordynacji podatkowej, stanowiący rozwinięcie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 tej samej ustawy, nakazuje organom podatkowym zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie materiału dowodowego. Zasada ta nakazuje organom podatkowym uwzględniać zarówno okoliczności korzystne, jak i niekorzystne dla strony. Zasada ta nie może jednak przerodzić się w nieograniczony i bezwzględny obowiązek organów podatkowych w zakresie przeprowadzenia dowodów, polegający na nieograniczonym poszukiwaniu dowodów świadczących na korzyść podatnika. To bowiem sam podatnik winien współprzyczyniać się do gromadzenia dowodów, przede wszystkim poprzez dołożenie wszelkiej staranności w celu ochrony swoich interesów. Z treści powołanych przepisów nie daje się też wyprowadzić wniosku, iż to na organach podatkowych spoczywa ciężar poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ta środków takich nie przedstawia, albo przedstawia je w sposób nie pozwalający na ich zastosowanie w postępowaniu dowodowym. Nie jest również rzeczą organu podatkowego wzywanie do uzupełnienia wniosków dowodowych, których zupełność należy wiązać z pojęciem staranności podatnika o własny interes. Niedochowanie tej staranności obciąża podatnika, który nie może następnie skutecznie wywodzić przed Sądem naruszenia przez aparat skarbowy zasad rządzących postępowaniem dowodowym.

Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie nieuwzględnienia przez organy podatkowe zgłoszonych przez A wniosków dowodowych należy zauważyć, że organy podatkowe nie są zobowiązane do przeprowadzenia wszystkich wnioskowanych dowodów (co mogłoby doprowadzić faktycznie do braku możliwości zakończenia postępowania) lecz jedynie tych, które dotyczą okoliczności mających znaczenie dla sprawy a, które to okoliczności nie zostały stwierdzone wystarczająco innym dowodem – art.188 Ordynacji podatkowej. Żądanie to zatem należy uwzględnić, jeśli spełnione zostaną dwa warunki. Po pierwsze, gdy przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy a po drugie, gdy okoliczności te nie zostały wystarczająco stwierdzone innym dowodem. Organ podatkowy ma zatem prawo nie uwzględnienia żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu kiedy uzna, iż przedmiotem tego dowodu są okoliczności bez znaczenia dla sprawy, albo dowód ten dotyczy okoliczności już dostatecznie wyjaśnionych i stwierdzonych innym dowodem. W rozpoznawanej sprawie organy dokonały oceny wnioskowanych dowodów, badając przydatność zaoferowanego przez stronę środka dowodowego z punktu jego znaczenia dla sprawy, a więc dla osiągnięcia prawdy obiektywnej. Organ podatkowy może bowiem nie uwzględnić żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu, gdy w jego ocenie przedmiotem dowodu są okoliczności niemające znaczenia dla sprawy oraz gdy co prawda dowód taki ma znaczenie dla sprawy, lecz dowód zgłoszony przez stronę dotyczy okoliczności już dostatecznie wyjaśnionych i stwierdzonych innym dowodem. O uwzględnieniu wniosku strony w sprawie przeprowadzenia dowodu decyduje organ podatkowy, kierując się wyłącznie tymi dwiema przesłankami podlegającymi jego swobodnej ocenie (por. wyroki NSA : z dnia 25.01.2006 r., sygn. akt II FSK 165/2005, NetTax; z dnia 26.07.2005 r., sygn. akt FSK 2006 i 2007/2004, NetTax; A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Zakamycze 2004, str. 132).

W toku prowadzonego postępowania podatkowego podatnik zgłosił wniosek dowodowy z przesłuchania świadka – P. S., aby ustalić fakt i zakres współpracy i świadczenia usług przez B. Organ kontroli skarbowej odmówił przeprowadzenia zgłoszonego dowodu, wyjaśniając, że okoliczności wskazane w tezie wniosku dowodowego zostały ustalone innymi dowodami, w tym również dowodami uzyskanymi od szwedzkich organów podatkowych w drodze pomocy administracyjnej. Organ podatkowy II instancji wezwawszy stronę do wskazania adresu zamieszkania P. S., aby przeprowadzić wnioskowany dowód w odpowiedzi uzyskał jedynie adres korespondencyjny P. S. na Cyprze i w Szwecji co zdaniem organu uniemożliwiło przeprowadzenie tego dowodu. W tych okolicznościach nie można zarzucić organowi odwoławczemu naruszenia art.188 Ordynacji podatkowej skoro obiektywna przeszkoda uniemożliwiła przeprowadzenie wnioskowanego dowodu. Odnośnie zaś przeprowadzenia wnioskowanego dowodu w zakresie powołania biegłego z zakresu profesjonalnych technik telewizyjnych zasadnie, zdaniem Sądu, organy podatkowe uznały za go za bezcelowy. Skoro bowiem organy podatkowe nie kwestionują, iż Spółka A zrealizowała zawarte umowy na rzecz swoich zleceniodawców, a jedynie kwestionują udział w ich realizacji firmy B powołanie biegłego na okoliczność wykonania usług na rzecz zleceniodawców A, to dowód ten nie ma znaczenia dla sprawy (okoliczność nie jest sporna). Odnośnie zaś wniosku Spółki o powołanie grafologa, mającego potwierdzić prawdziwość podpisu P. S. na wystawionych dla A fakturach, należy zauważyć, że organy podatkowe kwestionują merytoryczną rzetelność wystawionych dokumentów (a w konsekwencji możliwość zaliczenia wydatków do kosztów podatkowych), a opinia biegłego grafologa nie ma znaczenia dla oceny w tym zakresie. Co prawda P. S. w piśmie z dnia [...] potwierdził, że faktury dokumentowały wykonane czynności jednakże nie stwierdził, że wykonywał je osobiście ani nie wskazał kto je wykonywał co czyni Jego wyjaśnienia gołosłownymi. Z proceduralnego punktu widzenia faktura jest dokumentem prywatnym sporządzonym w formie pisemnej, zawierającym określone elementy (dokumentem o określonej treści). Nie można więc jedynie z tego faktu (wobec braku innych dowodów) wywodzić, że usługa została wykonana. Wiarygodność faktury może być skutecznie zakwestionowana, jeżeli organy podatkowe wykażą, że czynności w niej wykazane nie zostały wykonane. Wartość faktury, jako szczególnego dokumentu uprawniającego do uznania wydatku za koszt podatkowy, zostaje obalona w przypadku wykazania, że czynność którą dokumentuje - nie została w rzeczywistości wykonana (por. np. wyrok SN 7.03.2002 r., sygn. akt III RN 31/01, OSNP 2002/19/451). Ocena skutków podatkowych musi opierać się nie tylko na weryfikacji formalnej poprawności dokumentów podatnika, ale też na stwierdzeniu ich merytorycznej wiarygodności. Przy ocenie danej faktury jako rzetelnej należy jednak oceniać nie tylko formalne dowody wykonania fakturowanych usług - takie jak zlecenie ich przeprowadzenia i potwierdzenie przez wystawcę, ale wartość tych dowodów musi zostać jeszcze oceniona w zestawieniu z rzeczywistym ich wykonaniem przez podmiot ujawniony na fakturze jako jej wystawca. Przyjęta w art. 191 Ordynacji podatkowej zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, iż organ podatkowy nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Aby w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien m.in. kierować się przy ich ocenie prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art.123 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawną odmowę zapoznania z treścią pisma Ministerstwa Finansów z dnia 7.03.2006 r. należy uznać go za bezzasadny. Organ odwoławczy prowadząc jednocześnie postępowanie odwoławcze od decyzji określających wysokość zobowiązania w podatku dochodowym za lata poprzedzające tj.1999-2000 wystąpił w sprawie o Nr [...] dotyczącej podatku dochodowego za 1999 r. w dniu [...] za pośrednictwem Ministerstwa Finansów do władz szwedzkich o uzyskania informacji dotyczących współpracy firmy B ze Spółką A Ministerstwo Finansów przesłało odpowiedź uzyskaną od władz szwedzkich wraz z pismem z dnia [...] nr [...]. Spółka wystąpiła o wydanie kopii w/w pisma, a organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] odmówił żądaniu strony powołując się na art.179 Ordynacji podatkowej oraz art.25 Konwencji zawartej pomiędzy Rządem RP a Rządem Królestwa Szwecji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz.U. z 2006r., Nr 26, poz.193). Odmowa wydania kopii pisma Ministerstwa stała się także przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego i sądowego (sprawa o sygn. akt I SA/Wr 1699/06) – WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 24.01.2007 r. oddalił skargę w tym zakresie. Zarzut strony w niniejszej sprawie nie mógł być uwzględniony bowiem organ podatkowy uzyskał je w ramach innego równolegle prowadzonego postępowania a pismo to nie zostało włączone do materiału dowodowego postępowania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. Organ podatkowy II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie powołuje się także na jego treść oceniając rzetelność transakcji udokumentowanych fakturami wystawionymi przez firmę B. W tych okolicznościach jako całkowicie bezzasadny jawi się zarzut dotyczący naruszenia art. 229 Ordynacji podatkowej. Sąd pragnie także zwrócić uwagę, że przepis ten nie stanowi podstawy do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej.

Na marginesie należy jedynie zauważyć, iż w pełni na aprobatę zasługuje stanowisko wyrażone przez tut. Sąd we wskazanym powyżej wyroku, iż zarówno umowa między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Królestwa Szwecji w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisana w Sztokholmie 5 czerwca 1975 r. (Dz. U. z 1977 r., Nr 13, poz. 51), jak i Konwencja między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa Szwecji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisana w Sztokholmie dnia 19 listopada 2004 r.(Dz. U. z 2006 r. Nr 26 poz. 193) jako ratyfikowane umowy międzynarodowe zgodnie z art. 91 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, po ich ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowią część krajowego porządku prawnego co oznacza ich bezpośrednie stosowanie - umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową (ust. 2).

Również kolejny zarzut "procesowy" skargi dotyczący naruszenia art.210§1 pkt 6 w związku z art.235 Ordynacji podatkowej poprzez brak odniesienia się organu odwoławczego do zarzutów odwołania nie zasługuje w ocenie Sądu na uwzględnienie. Organ odwoławczy w sposób bardzo dokładny i obszerny uzasadnił zarówno pod względem prawnym jak i faktycznym swoje rozstrzygnięcie, wskazując fakty które uznał za udowodnione oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Odmienna ocena przez organ odwoławczy zgromadzonego materiału od oczekiwanej przez stronę nie uzasadnia zarzutu o naruszeniu art.210§1 pkt 6 Ordynacji podatkowej.

Za nieuzasadniony Sąd uznał także zarzut skargi dotyczący naruszenia prawa materialnego poprzez bezzasadne wyłączenie przez organy podatkowe z kosztów uzyskania przychodów wydatków spółki wynikających z faktur wystawionych przez firmę B ze Szwecji za czynności wskazane w tych fakturach.

Zagadnienie kosztów uzyskania przychodów regulują przepisy art. 15 ust.1 i art. 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm.), zwanej dalej updop, z treści pierwszej z powoływanych norm wynika, iż w ciężar kosztów uzyskania przychodów mogą być odniesione te z wydatków podatnika, które zostały poniesione, a podatnik wykaże ich związek z przychodem. Ciężar wykazania ww. faktów obarcza podatnika. Takie rozłożenie ciężaru dowodzenia wynika z faktu, iż tylko podmiot ponoszący ww. wydatki może w sposób niebudzący wątpliwości wykazać istnienie związku pomiędzy wydatkiem a przychodem. Teza powyższa znajduje odzwierciedlenie w licznym i jednolitym w tym zakresie orzecznictwie sądów administracyjnych.

Przedmiotem umowy zawartej w dniu [...] było nawiązanie współpracy pomiędzy Stronami, w ramach której Sprzedający - B będzie przygotowywać dokumentację techniczną, dostarczać know-how oraz instalować urządzenia do programów telewizyjnych znanych jako "reality show", które w formie kompletnego pakietu przygotowanego przez Kupującego sprzedawane będą producentom programów telewizyjnych. Według umowy do obowiązków Kupującego w ramach zawartej umowy należało między innymi wspomaganie działań podejmowanych przez Sprzedającego z tytułu niniejszej umowy, m.in. przedkładanie wskazówek dotyczących opracowania technicznego, zgodnie z informacjami otrzymanymi od Użytkownika Końcowego.

Firma B wystawiła w 2001 r. z tytułu realizacji w/w umowy 7 faktur na łączną wartość [...] – jak wynika z ustaleń kontroli w 2001 r. A nie zapłaciła za żadną z w/w faktur. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wykazała związku zakwestionowanego wydatku z przychodem, jak również brak jest podstaw do przyjęcia, iż sporne usługi wynikające z umowy z dnia [...], zostały wykonane przez firmę B ze Szwecji. Organy podatkowe przeprowadziły bardzo skrupulatnie postępowanie podatkowe w trakcie którego ustaliły (dając temu wyraz w decyzjach) zdaniem Sądu w sposób nie budzący wątpliwości, że prace nie zostały wykonane przez Firmę B o czym świadczą m.in. :

1/ Odnośnie faktury nr [...] z dnia [...] - w umowie z [...] Strony przewidziały, że wykonanie (pkt. 3.4 umowy) ostatecznej instalacji lokalizacji należącej do Użytkownika Końcowego zostanie przeprowadzone przez pracowników Kupującego (A), natomiast według treści faktur ostateczna instalacja i konfiguracja urządzeń została wykonana przez B, m. in. w Telewizji Polskiej w W. Kontrahent Spółki A Telewizja Polska Biuro Technologii i Inwestycji w W. pismem z dnia [...] stwierdziła, że:

- wszelkie zauważone wady, czy też konieczność przekonfigurowania dostarczonego przez A urządzenia zauważone w czasie odbioru technicznego sprzętu były wykonywane przez Sprzedającego bezpłatnie, zgodnie z postanowieniami umowy,

- firma A w ramach zawieranych umów była zobowiązana dostarczyć dokumentację techniczna wj. polskim lub angielskim,

- firma A nie przeprowadziła w w/wym. okresie żadnego szkolenia w zakresie eksploatacji i konserwacji magnetowidów Digital Betacam, ponieważ są to urządzenia znajdujące się od lat w eksploatacji w TVP,

- firma [...], ani Pan P. S. nie są jej znani.

2/ Odnośnie faktury [...] z dnia [...] – jak ustaliły organy przy realizacji umowy nr [...] wynikła konieczność modyfikacji łączy i A jako importer łączy mogła współpracować jedynie ze sprzedawcą łączy czyli firmą C. Odbiór techniczny odbył się przy współudziale przedstawicieli firmy A oraz firmy C – M. F., D. S. i O. M. Jak wynika z wyjaśnień Telewizji Polskiej firma B, ani P. S. nie są jej znani.

3/ Według treści faktur wystawionych przez firmę B wykonała ona w D Studio we W. :

- konfigurację kamer w studiu oraz przełącznika obrazu

- przeprowadziła szkolenia techniczne w zakresie użytkowania przełącznika obrazu Golden Dave oraz w zakresie użytkowania przełącznika dźwięku Sony DMX,

- konfigurowała system mikrofonów bezprzewodowych oraz wykonywała bieżącą konserwację dla programu "reality show" pt. "Dwa Światy",

- konfigurowała kamery w studiu oraz przełącznik obrazu,

- zaprojektowała system oświetlenia i stworzyła warunki dla jego instalacji,

- przetłumaczyła dokumentację techniczną,

- pośredniczyła w dostawie i konfiguracji urządzeń.

Zakres prac określony w fakturach wymagał obecności pracowników w studiu D . Nikt ze strony D jednakże nie potwierdził, że prace te wykonywały osoby z firmy szwedzkiej.

Przedstawiciel Spółki D P. T. wyjaśnił, że:

- w zakresie dostosowania projektu do montażu technologii telewizyjnej oraz oświetlenia brała udział firma A wyłączny dealer firmy H i F,

- A organizowała wyjazdy projektantów do niemieckich studiów telewizyjnych,

- głównym uczestnikiem i koordynatorem tych działań ze strony A był T. K.,

- sprzęt był uruchamiany, instalowany i konfigurowany przez przedstawicieli A, w osobach T. K., oraz pracujących na umowę zlecenie A. S. i M. M.,

- Spółka D nie dysponuje tłumaczonymi instrukcjami obsługi nabytych urządzeń,

- szkolenia osób obsługujących urządzenia zostały przeprowadzone przez T. K. i A. S. Obecni podczas wdrożenia tych systemów a także przeprowadzanych szkoleń byli również liczni obcokrajowcy - przedstawiciele producentów sprzętu bądź firm zaangażowanych przez A do tych projektów, których personaliami Firma D nie dysponuje.

Organy ustaliły także, że prace na terenie planu zdjęciowego - domki "Dwa Światy" w studiu D związane z dźwiękiem wykonał M. M. natomiast prace związane z wizją firma E. Całość prac z ramienia A nadzorował A. S., który był także autorem projektów. Szkolenia pracowników D oraz firm podwykonawczych w zakresie obsługi miksera wizyjnego przeprowadził przedstawiciel firmy E. Podobnie inne prace uwidocznione w fakturach wystawionych przez B wykonane zostały bądź przez pracowników A, bądź przez innych podwykonawców ustalonych przez organy podatkowe.

Odnośnie pośredniczenia przez B w konfiguracji i dostawie sprzętu dla D organy podatkowe ustaliły, że zgodnie z postanowieniami umowy zawartej z firmą F Europe A była ona autoryzowanym dealerem produktów tej firmy (art. II umowy, k.133 akt oznaczonych jako : WSA TK-3 2000) i nie przewiduje jakiegokolwiek udziału w jej realizacji osoby trzeciej, wręcz przewidując sankcje w postaci rozwiązania umowy z tego powodu. Jeżeli zatem A już od kilku lat jest autoryzowanym przedstawicielem w/w firmy to trudno uznać za wiarygodne, że to firma B w 2001 r. na zlecenie A pośredniczyła w zawarciu umowy z w/w firmą na dostawy sprzętu do D. W świetle samych postanowień umowy zawartej z F Europe, niemożliwy był udział firmy B w jakiejkolwiek fazie realizacji umowy zawartej przez A z firmą H. Spółka nie udowodniła w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, nie przedstawiając dokumentów ani nie wskazując świadków, którzy potwierdziliby, że firma szwedzka wykonywała zobowiązania wynikające z umowy zawartej z A, przy współpracy z firmą F Europę, tym bardziej, że forma pisemna z firmą F Europę została w umowie kategorycznie zastrzeżona. Odnosząc się do twierdzenia Spółki o organizowaniu szkoleń przez B organy podatkowe zasadnie podkreśliły, że do zorganizowania szkoleń zobowiązała się firma angielska F Europe oraz firma niemiecka G z B., bezpośrednio wskazane w podpisanych umowach. Z ramienia A T. K. odbył wiele podróży służbowych w kraju i zagranicą oraz odbywał spotkania z kontrahentami handlowymi w kraju, przy czym Spółka nie wskazała jednak żadnego dowodu, który chociażby w sposób pośredni wskazywał, że inicjatorem bądź organizatorem tych wyjazdów była firma szwedzka. Według wyjaśnień Spółki A instalację urządzeń nadzorował T. K., a instalowaniem urządzeń dla użytkownika końcowego zajmowali się podwykonawcy zatrudnieni przez Spółkę A do konkretnych kontraktów.

Ustosunkowując się do wyjaśnień Spółki, że usługi wykonane przez firmę B dotyczyły wprowadzenia i adaptacji na rynek Polski nowych urządzeń i technologicznych wykorzystanych w dużych, realizowanych przez A przedsięwzięciach, na udokumentowanie czego przedłożyła dokumenty w formie opracowań, rysunków ofert, które wykonała firma B lub inne firmy zagraniczne np. F na zlecenie firmy B, należy stwierdzić, że przedłożone opracowania i specyfikacje bądź nie zawierały oznaczenia kto je sporządził, albo miały urwane metryczki i nie istniała możliwość ustalenia kto je sporządził albo specyfikacja urządzeń została wykonana przez inne firmy, np. przez H na papierze firmowym firmy I, czy firmę F. Ponadto, należy wskazać, że to firmy współpracujące z A, J, I i D zobowiązały się do dostarczenia wszelkiej dokumentacji dotyczącej sprzedawanych przez nich produktów. Twierdzenie Spółki, że do zadań firmy B należało uruchomienie zamówień na urządzenia nieseryjne, poinformowanie innych producentów - dostawców o tym, że takie urządzenia wystąpią w projekcie i muszą do nich dostosować swoje urządzenia, nie jest poparte wiarygodnymi dowodami i pozostaje w sprzeczności z powołanymi wyżej umowami. Podatnik nie przedstawił korespondencji z producentami kupowanych urządzeń, z której by wynikało istnienie pośrednika, jakim w twierdzeniu podatnika była firma szwedzka. Brak jest również istnienia upoważnienia dla firmy szwedzkiej do działania w imieniu Spółki A. W tych okolicznościach zarzut Strony dotyczący błędnych ustaleń organów podatkowych w zakresie postanowień wykładni m.in. w/w umowy zawartej z F Europe nie zasługuje na uwzględnienie. Nie potwierdza zgromadzony materiał dowodowy, aby firma B w jakikolwiek sposób uczestniczyła w negocjacjach cenowych, uzgodnieniach dotyczących specyfiki technicznej i konfiguracji sprzętu dostarczanego przez do D.

Z kontrahentów Spółki A żaden nie potwierdził udziału przedstawicieli firmy B w realizacji krajowych kontraktów, za które zostały wystawione kwestionowane faktury. W trakcie prowadzonego postępowania organ podatkowy zwracał się wielokrotnie do podatnika, stawiając szereg pytań, które świadczyły o dociekliwości w dążeniu do wszechstronnego zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia sprawy. Jednakże Podatnik oprócz umowy zawartej z firmą szwedzką, kwestionowanych faktur oraz swych wyjaśnień, nie był w stanie przedstawić żadnych innych dowodów, ani wskazać, kto z ramienia firmy B wykonywał kwestionowane prace. Zakres usług zleconych w umowie P. S. prowadzącemu działalność pod firmą B nie pozwala na przyjęcie, że był on osobiście w stanie samodzielnie je wykonać, a ponadto Spółka A temu zaprzecza, by P. S. realizował osobiście zobowiązania wynikające z zawartej umowy.

Istotne dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego są także informacje przekazane przez Ministerstwo Finansów a uzyskane od szwedzkich władz podatkowych. Z treści pism Ministerstwa Finansów Departament Podatków Bezpośrednich znak : [...] z dnia [...] i [...] oraz wyciąg z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. nr [...] - wynika, że:

- firma B z/s w E. [...], [...] – [...] T., jest prywatnym przedsiębiorstwem w formie działalności osoby fizycznej. Zeznania podatkowe sporządzane są przez Pana P. S. zamieszkałego pod tym samym adresem. Za rok podatkowy 1999 P. S. wykazał wynagrodzenie otrzymane z polskiej spółki (...), którą nie jest A

- w latach 1998-2001 Pan S. oświadczył, że nie wystawiał żadnych faktur ani nie udzielał żadnej osobie pełnomocnictwa do wystawiania faktur w jego imieniu. Przedłożone mu faktury są fałszywe,

- ani on ani firma B nie świadczyli usług na rzecz polskiej Spółki ani nie korzystali z usług podwykonawców w celu wykonania usług, nie brali udziału w szkoleniach pracowników, nie posiadają w swoich aktach dokumentów potwierdzających przeprowadzanie wstępnych rozmów w sprawie opracowań i tłumaczeń dokumentacji technicznej,

- za lata podatkowe 2000-2002 na rachunek firmy B w banku K nie dokonano żadnych płatności.

Przyjęta w art. 191 Ordynacji podatkowej zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, iż organ podatkowy nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, może swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien jednak kierować się prawidłami logiki a także oceniać dowody wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy oraz wszechstronności oceny.

W ocenie Sądu organy podatkowe obu instancji dokonały wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego w kwestii rzeczywistego wykonania przez P. S. prowadzącego działalność jako firma B prac objętych umową z dnia [...] udokumentowanych spornymi fakturami. Stwierdzenie to znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organów podatkowych. Ocena ta – polegająca na przyjęciu, że wydatki za usługi wynikające z wyżej wskazanej umowy i faktur nie dotyczą rzeczywiście wykonanych usług a zatem jako nie poniesione w celu osiągnięcia przychodu nie stanowią kosztu uzyskania przychodów, nie została oparta, tak jak zarzucono w skardze, jedynie na treści pism Ministerstwa Finansów zawierającymi informacje uzyskane od władz szwedzkich, ale na całokształcie okoliczności ustalonych w toku postępowania podatkowego.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art.151 upsa oddalił skargę jako nieuzasadnioną.