Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 930/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-10-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 9 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. R na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od I do XII 2013 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych za maj 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na wskazaną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] 2017 r. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu tego żądania wskazał, że konieczność uregulowania zobowiązania w podatku od towarów i usług określonego przez organ podatkowy lub podjęcie kroków przez organy właściwe do wyegzekwowania tej należności, spowoduje wyrządzenie znacznej szkody skarżącemu. Wynika to przede wszystkim ze znacznej kwoty określonej należności publicznoprawnej, której egzekwowanie narazi skarżącego i jego rodzinę na poważny uszczerbek. Ponadto ze względu na przedstawioną w skardze argumentację skarżący stoi na stanowisku, że rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. jest bezzasadne i jako takie ostać się nie może.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez niebezpieczeństwo wystąpienia szkody rozumieć należy, taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona ani przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Z kolei, trudne do odwrócenia skutki prawne lub faktyczne to takie, które powodują istotną i trwałą szkodę. W takim przypadku powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1539/14 i powołane tam orzecznictwo; postanowienie dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powszechnym w orzecznictwie jest pogląd, według którego warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyjmuje się, że uprawdopodobnienie jest dużo mniej sformalizowanym środkiem zastępczym dowodu, potwierdzającym prawdopodobieństwo twierdzeń o określonym fakcie. Mimo to złożenie przedmiotowego wniosku nie stanowi o automatycznym zablokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej.

Analiza powołanych we wniosku okoliczności nie dała podstaw do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zaszły przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a., które pozwoliłyby na wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący przedstawił swoją sytuację zbyt ogólnie, by można było wnioskować, że w następstwie wykonania ww. rozstrzygnięcia byłby narażony na niebezpieczeństwo doznania znacznej szkody i powstania sytuacji, w której brak będzie możliwości przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy, czy też wynagrodzenia ewentualnej szkody.

Skarżący argumentował jedynie, że wykonanie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z uwagi na wysokość zobowiązania podatkowego skutkować będzie wyrządzeniem znacznej szkody skarżącemu oraz jego rodzinie. Wobec wskazywanej okoliczności Sąd podkreśla, iż przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej. Wywieranie skutków finansowych dla skarżących jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej.

Z uwagi na treść wniosku podkreślenia też wymaga, że przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, Sąd nie bierze pod uwagę zarzutów kierowanych wobec skarżonej decyzji, albowiem wiązałoby się to z oceną jej legalności, a więc merytorycznym rozpoznaniem sprawy, która na etapie postępowania incydentalnego jest niedopuszczalna.

Wskazując na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.