Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 258/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2009-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 8, art. 20 ust. 1 i 2 oraz art. 22 ust. 1 i 1
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: par. 46
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2009 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu E. C. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 309,80 zł (słownie: trzysta dziewięć złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy.-


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] w przedmiocie dokonania z urzędu aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu T., gmina T. polegającej na dokonaniu zmiany pola powierzchni działki stanowiącej własność M. i C. G. oznaczonej nr geod. [...] z dotychczasowego 3,02 ha na aktualne 2,9894 ha oraz pola powierzchni użytków gruntowych w działce nr geod. [...].

U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne:

W latach 2004 – 2008 dla obrębu miasta T. opracowano numeryczną mapę zasadniczą oraz dokonano modernizacji ewidencji gruntów i budynków w zakresie założenia ewidencji budynków i lokali. W trakcie tych prac obliczono pola powierzchni użytków gruntowych występujących w poszczególnych działkach. Dokumentacja powstała w wyniku realizacji wymienionych prac została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i zaewidencjonowana pod numerami [...], [...].

Starosta B. decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...] orzekł o dokonaniu z urzędu aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu T., gmina T. polegającej na dokonaniu zmiany pola powierzchni działki stanowiącej własność M. i C. G. oznaczonej nr geod. [...] z dotychczasowego 3,02 ha na aktualne 2,9894 ha oraz pola powierzchni użytków gruntowych w działce nr geod. [...].

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż pole powierzchni działki nr geod.[... ], obliczone w oparciu o współrzędne punktów granicznych, różni się od pola powierzchni ewidencyjnej tej działki wykazanej w części opisowej systemu ewidencji gruntów. W efekcie niezbędne stało się dokonanie aktualizacji operatu ewidencyjnego przedmiotowej działki.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł M. G., nie godząc się ze zmianą powierzchni pola działki nr geod. [...] z dotychczasowego 3,02 ha na 2,9894 ha oraz podnosząc kwestie wyliczenia jej powierzchni.

Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż dotychczasowa powierzchnia działki nr geod. [...] , tj. 3,02 ha, była obliczona metodą mniej dokładną obowiązującą wg ówczesnych standardów, zaś zmiana pola powierzchni przedmiotowej działki na 2,9894 ha nastąpiła w wyniku zastosowania dokładniejszej metody jej obliczenia tzw. analitycznej na podstawie współrzędnych punktów granicznych, a nie zmiany granic tej działki.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku złożył M. G. Zarzucił on, iż błędnie obliczono aktualną powierzchnię działki nr geoid. [...], tj. w oparciu o nieprawidłowo odczytane dane. Skarżący przedstawił w tym zakresie własne wyliczenia. Wskazał ponadto, iż organy nie przeliczyły ponownie powierzchni działki nr geod. [...] wraz z działką nr geod. [...], które powstały z działki macierzystej nr geod. [...].

W piśmie uzupełniającym skargę z dnia 29 sierpnia 2009 r. strona skarżąca zarzuciła ponadto zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów: art. 7 kpa, 8 kpa,10 kpa, 11 kpa, 77 § 1 kpa, 78 § 1 kpa i 80 kpa. Skarżący podniósł także zarzut naruszenia prawa procesowego geodezyjnego w postaci przepisu § 46 ust. 2 pkt 2 i § 47 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz przepisu art. 22 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, wobec tego, iż regulacja ta nie upoważnia starosty do dokonywania zmian w operacie ewidencji gruntów, a jedynie wskazuje, kto ją prowadzi.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego

i Kartograficznego w B. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w kwestionowanej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlegała oddaleniu albowiem zaskarżonej decyzji nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego i procesowego a to w połączeniu z kognicją sądu administracyjnego sprowadzającą się do badania wyłącznie legalności zaskarżonej decyzji uzasadnia uznanie skargi za bezzasadną (art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Przed przystąpieniem do oceny legalności decyzji objętej skargą konieczne jest przypomnienie istoty ewidencji gruntów i budynków w świetle przepisów ustawy z dnia z dnia 17.05.1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) oraz przepisów Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38., poz. 454 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem wykonawczym. Uregulowania wyżej wymienionych aktów prawnych stanowiły podstawę prawną zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne celem ewidencji gruntów i budynków jest stworzenie jednolitego dla kraju i systematycznie aktualizowanego zbioru informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich w właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. W świetle treści art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej wyżej ustawy w ewidencji gruntów wskazuje się informacje dotyczące między innymi położenia gruntów, ich granic i powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, a także oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Z kolei jak to wynika z art. 22 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy oraz z § 44 - 49 rozporządzenia wykonawczego do obowiązków organów prowadzących ewidencję gruntów (starostów) należy utrzymywanie operatu ewidencji w aktualności, czyli i jej aktualizowanie i wprowadzanie w niej zmian zgodnie z obowiązującymi przepisami. Aktualizacja ta dotyczy m.in. danych o jakich mowa w art. 20 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Aktualizacji tej organy dokonują z urzędu lub na wniosek, przy czym w myśl § 46 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego, zmiany wynikające z opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych, wprowadza się z urzędu.

Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie w sprawie dokonania zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków w efekcie, którego dokonano zmiany pola powierzchni działki stanowiącej własność M. i C. G. oznaczonej nr geod.[...] z dotychczasowego 3,02 ha na aktualne 2,9894 ha, a także zmian pola powierzchni użytków gruntowych.

Nie ulega, bowiem wątpliwości, iż skoro w rozpoznawanym przypadku stwierdzono, iż pole powierzchni przedmiotowego gruntu różni się od pola powierzchni ewidencyjnej tej działki wykazanej w części opisowej systemu ewidencji gruntów, starosta jako organ prowadzący ewidencję zobligowany był – wbrew twierdzeniom skarżącego – wszcząć i przeprowadzić z urzędu postępowanie w sprawie dokonania zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków. Przepis art. 24 a ust.1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, na który powoływał się skarżący dotyczy możliwości przeprowadzenia przez starostę modernizacji ewidencji gruntów i budynków, a które to czynności poprzedzają właściwe postępowanie w sprawie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków i jako takie nie mogą być przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie skarżący nie zauważa, iż wskazana wyżej zmiana pola powierzchni przedmiotowej działki wynika z zastosowania dokładniejszej metody jej obliczenia, tzw. metody analitycznej, na podstawie współrzędnych punktów granicznych, a nie zmiany granic działki nr geod. [...]. Obowiązek zastosowania przez organy geodezyjne wspomnianej metody wynika z przepisów

§ 61 i § 62 rozporządzenia wykonawczego i nie podlega uznaniu tych organów.

W świetle tej regulacji, numerycznego opisu granic działki ewidencyjnej dokonuje się za pomocą współrzędnych punktów określających przebieg linii granicznych, a pole powierzchni tej działki określa się w hektarach z dokładnością zapisu do 0,0001.

W konsekwencji uznać należy, iż organy administracyjne stosując powyższe uregulowania, prawidłowo wyliczyły powierzchnię działki nr geod. [...], samo zaś subiektywne przekonanie skarżącego co do wadliwości przyjętej metody obliczenia powierzchni gruntu, oparte na własnych wyliczeniach, nie mogło skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Za zupełnie chybiony uznać także należy zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przepisu § 46 ust. 2 pkt 2 i § 47 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Skarżący nawet w najmniejszym stopniu nie podał na czym miało polegać to naruszenie, a co za tym idzie zarzut ten jawi się jako całkowicie gołosłowny, tym bardziej, że organy prawidłowo zastosowały wspomnianą regulację.

Również podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia zasady czynnego udziału stron wyrażony w art. 10 kpa nie jest zasadny. Jak wynika z akt sprawy skarżący został, bowiem powiadomiony o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów w postępowaniu administracyjnym oraz możliwości zgłaszania żądań przed wydaniem decyzji (k.16,k.17 akt organu I instancji). Z takiego uprawnienia skarżący zresztą skorzystał i złożył w piśmie z dnia 6 stycznia 2009 r. zastrzeżenia odnośnie zmiany w powierzchni przedmiotowej działki, na które organ I instancji w piśmie z dnia 14 stycznia 2009 r. udzielił mu szczegółowych wyjaśnień.

Podzielić w tym miejscu należy stanowisko organu odwoławczego, iż naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu odwoławczym miałoby miejsce, gdyby organ II instancji zaniechał powiadomienia stron na podstawie art. 10 kpa

i jednocześnie przeprowadził postępowanie dowodowe dopuszczając nowe dowody, uniemożliwiając tym samym stronom wypowiedzenie się co do nowych okoliczności. Taka zaś sytuacja ewidentnie nie miała w rozpoznawanej sprawie miejsca.

Odnosząc się z kolei do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art.8 k.p.a., art. 11 kpa, art. 77 § 1 kpa, 78 § 1 kpa i 80 kpa, stwierdzić trzeba, iż nie znajdują one usprawiedliwionych podstaw. Skarga poza gołosłowną polemiką z prawidłowymi w tym zakresie ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej nie zawiera przekonywujących argumentów, aby organy naruszyły wyżej wymienione przepisy.

Mając, zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie znalazły oparcia w przepisach prawa oraz, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.

O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu, Sąd orzekł na podstawie przepisu

art. 250 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepisów § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c oraz § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Obejmują one opłatę ze czynności radcy prawnego w kwocie 240 zł powiększoną

o należny podatek od towarów i usług, wyliczony według 22% stawki w kwocie

52,80 zł oraz opłatę od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.