Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 408/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. [...] S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 447/17 w sprawie ze skargi P. [...] z/s w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie bez wymaganego zezwolenia dwudziestu sześciu drzew oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 19 września 2017 r., sygn. II SA/Wr 447/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: Sąd I instancji), po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2017 r. sprawy ze skargi P. [...] z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z [...] marca 2017 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie bez wymaganego zezwolenia dwudziestu sześciu drzew, oddalił skargę w całości.

W skardze kasacyjnej P. [...] S.A. z siedzibą w K. (dalej: skarżący kasacyjnie) reprezentowana przez r.pr. J. K. zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji.

Na postawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wniesiono o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu,

- zasądzenie na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a., kosztów postępowania według norm przepisanych

ewentualnie

na podstawie art. 188 p.p.s.a.,

- uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi,

- zasądzenie na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a., kosztów postępowania według norm przepisanych

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego tj.:

- art. 89 ust. 10 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U z 2009 r. nr 151, poz. 1220 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten ma zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych o deliktów ujawnionych nie wcześniej niż w dniu wejścia w życie ustawy z 25 czerwca 2015 r. zmieniającej ustawę o ochronie przyrody tj. w dniu 28 sierpnia 2015 r., a co za tym idzie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do przedawnienia;

- art. 34 ust. 1 ustawy z 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz.U. z 2010 r. nr 26, poz. 133), poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że można wstrzymać wykonanie decyzji wydanej w trybie tej ustawy podczas gdy, w tym szczególnym przypadku nie ma zastosowania art. 135 kpa, a co za tym idzie brak jest podstaw do uznania, że wycinka drzew była dokonana bez stosownego zezwolenia, albowiem organ II instancji nie uchylił decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2010 r.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w przedmiotowej sprawie do usunięcia drzew i krzewów doszło w dniu 3 marca 2011 r., a zatem od tego dnia biegł 5-letni termin przedawnienia karalności za usunięcie drzew bez zezwolenia, o którym mowa w art. 89 ust. 10 ww. ustawy, który upływał 31 grudnia 2016 r. Od czasu usunięcia drzew czyli od 2011 r. przepisy ustawy były kilkukrotnie zmieniane. Dla rozstrzyganej sprawy istotne zmiany zostały wprowadzone ustawą z 25 czerwca 2015 r. oraz ustawą z 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz ustawie o lasach (Dz. U. poz. 2249). Ustawa zmieniająca z 16 grudnia 2016 r. w przepisach przejściowych, w art. 4 ust. 2 stwierdza: "Do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 88 i art. 89 ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy nowe, chyba że kara pieniężna wymierzona na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, byłaby względniejsza." Datą wejścia w życie ustawy zmieniającej z dnia 16 grudnia 2016 r. był dzień 1 stycznia 2017 r. Cytowany powyżej przepis przejściowy ma w tej sprawie zastosowanie, albowiem w wyniku uchylenia ostatecznej decyzji Kolegium z dnia [...] października 2012 r., wyrokiem NSA z dnia 4 listopada 2016r. (II OSK 219/15), sprawa uzyskała walor sprawy wszczętej i niezakończonej "decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy", tj. przed dniem 1 stycznia 2017 r. Skutkiem uchylenia prawomocnym wyrokiem Sądu zaskarżonej decyzji jest to, że sprawa w znaczeniu administracyjnym nie może zostać uznana za zakończoną. Sprawa wraca do organu, którego rolą jest ponowne jej rozpatrzenie. W konsekwencji, skoro postępowanie w sprawie, jest postępowaniem wszczętym, a niezakończonym decyzją ostateczną przed dniem 1 stycznia 2017r., to stosuje się nowe prawo. Pogląd taki, w tym zakresie, potwierdza zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak również Wojewódzki Sąd Administracyjny. A zatem skoro zarówno Sąd jak i Kolegium stoi na stanowisku, że w niniejszej sprawie stosuje się nowe przepisy, to niezrozumiałym jest ich wybiórcze stosowanie.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, w niniejszej sprawie winien być zastosowany przepis art. 89 ust. 10 ustawy o ochronie przyrody, zgodnie z jego brzmieniem. Stosując ten przepis, bez wątpienia okres 5 letni, upłynął 31 grudnia 2016 r., a zatem postępowanie winno być umorzone.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji przyjęło taki pogląd, jednak dla wyliczenia okresu przedawnienia przyjęto stosowanie przepisów ustawy o finansach publicznych i ordynacji podatkowej. Z takim wyliczaniem okresu przedawnienia nie zgodził się jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku.

Ponadto według skarżącego kasacyjnie, w uzasadnieniu wyroku Sąd stoi na stanowisku, że należy zastosować przepis względniejszy dla skarżącego, zgodnie z przepisami przejściowymi, to niezrozumiały jest pogląd, że nie można stosować art. 89 ust. 10 cyt. ustawy. Jest to stosowanie przepisów ustawy wybiórcze.

Skarżący podnosi, że przepisy przejściowe wprowadzające zmiany w ustawie o ochronie przyrody (art. 53 ust. 3 ustawy zmieniającej ustawy o samorządzie gminnym jak i art. 4 ust. 2 zmieniającej ustawę o ochronie przyrody i lasach) dotyczą tylko i wyłącznie wysokości kar. Przepis art. 89 ust. 10 ustawy o ochronie przyrody w sposób jednoznaczny reguluje kwestie przedawnienia deliktów. Brzmienie tego przepisu w sposób jednoznaczny i nie budzący żadnych wątpliwości wskazuje termin przedawnienia tj. od końca roku, w którym usunięto drzewa, upłynęło 5 lat. Niniejszy przepis został wprowadzony na skutek orzeczenia TK, który uznał obowiązujące przepisy przed dniem 28 sierpnia 2015 r. jako niekonstytucyjne.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, nie można też przyjąć argumentu Sądu, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 219/15, nie zalecił - mimo uchylenia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 22 października 2014 r. i uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] poprzednio wydanej w tej sprawie - umorzenia postępowania administracyjnego z powodu jego bezprzedmiotowości wynikającej z działania Spółki na podstawie prawidłowego zezwolenia na usunięcie drzew, jak również nie odwołał się do przepisu art. 89 ust. 10 ustawy o ochronie przyrody, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zbyteczne odnoszenie się do tych kwestii, z uwagi na to, że wystarczający do uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia wyroku był zarzut naruszenia art. 88 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 1 o ochronie przyrody przez ich zastosowanie pomimo wskazań skutków wydania wyroku TK z 1 lipca 2014 r.

Skarżący kasacyjnie stoi na stanowisku, że do wycinki drzew doszło na podstawie decyzji Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2010 r. zezwalającej do jej dokonania, która w świetle art. 34 ust. 1 ustawy z 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 nie mogła być wstrzymana, a co za tym idzie brak było podstaw prawnych do wydania decyzji o nałożeniu grzywny za usunięcie drzew bez stosownego zezwolenia.

Według skarżącego kasacyjnie, bezspornym w sprawie jest fakt, który nie jest kwestionowany przez organ I i II instancji, że przedmiotowa inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć Euro 2012 uregulowanych ustawą z 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Wymieniona ustawa stanowi lex specialis w stosunku do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Przewidują one pewne odrębności w trybie postępowań administracyjnych przewidzianych dla przedsięwzięć Euro 2012. Ustawa Euro 2012 jest aktem normatywnym, który miał stworzyć 4 warunki umożliwiające organizację finałowego turnieju mistrzostw Europy w piłce nożnej.

Skarżący kasacyjnie podnosi, że szeroki zakres przygotowań oraz krótki okres, w którym mały być zrealizowane, niezbędnym stało się wprowadzenie do polskiego systemu prawnego specjalnego aktu normatywnego, który umożliwi realizację przedsięwzięcia Euro 2012. Istotnym elementem ustawy jest katalog przepisów zawierających konkretne ułatwienie i uproszczenie obowiązujących procedur w szczególności administracyjnych. Celem ustawy było wprowadzenie szczególnych narzędzi prawnych mających na celu przyśpieszenie realizacji inwestycji niezbędnych dla zrealizowania Euro 2012.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2011 r. o wstrzymaniu natychmiastowej wykonalności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2010 r. zezwalającej na wycinkę drzew jest aktem bezprawnym. Wstrzymanie wykonania decyzji wykonalnej z mocy prawa może nastąpić tylko i wyłącznie wówczas, gdy brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Z uwagi na to, iż rozstrzygnięcie dotyczące wstrzymania decyzji Wójta, a tym samym wstrzymanie wykonania ustawy jest rozstrzygnięciem bezprawnym, nie może ono rodzić żadnych skutków prawnych - zasada owoców zatrutego drzewa. Dlatego też z natury przytoczonej zasady wymierzenie kary pieniężnej z tytułu wycinki drzew bez zezwolenia mija się z celem jaki zakreślony jest w ustawie Euro 2012. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, inwestor posiadał ustawowe zezwolenie na wycinkę drzew, zgodnie z ustawą i decyzją Wójta Gminy [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skargach kasacyjnych jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej powołano jedną podstawę kasacyjną unormowaną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 89 ust. 10 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 2134 ze zm., dalej: u.o.p.) wskazać należy, że zarzut ten nie został powiązany z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, który na str. 26 uzasadnienia wyroku wyjaśnił, że w przepisie art. 53 ust. 3 tej ustawy zmieniającej ustawodawca postanowił jednocześnie, że do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 88 i art. 89 ustawy o ochronie przyrody (wcześniej opisanych) w brzmieniu dotychczasowym, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie art. 29 pkt 11 w zakresie art. 88 i art. 89 ustawy zmienionej w art. 29 (tj. ustawy o ochronie przyrody stosuje się przepisy dotychczasowe, chyba że kara pieniężna wymierzona na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 29 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (tzn. ustawy zmieniającą z dnia 25 czerwca 2015 r.) byłaby względniejsza.

Treść art. 89 ust. 10 u.o.p. została wprowadzona do systemu prawa w ustawie z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1045).

Dokonując wykładni art. 89 ust. 10 u.o.p. należy uwzględnić treść art. 53 ust. 3 ustawy z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z treścią art. 53 ust. 3 ww. ustawy, do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 88 i art. 89 ustawy zmienianej w art. 29, w brzmieniu dotychczasowym, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie art. 29 pkt 11 w zakresie art. 88 i art. 89 ustawy zmienianej w art. 29, stosuje się przepisy dotychczasowe, chyba że kara pieniężna wymierzona na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 29, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, byłaby względniejsza. Oznacza to, że ustawodawca w art. 53 ust. 3 ustawy z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw jednoznacznie unormował, obowiązek stosowania w przedmiotowej sprawie przepisów obowiązujących do dnia 27 sierpnia 2015 r., które nie przewidywały możliwości umorzenia postępowania w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Sąd I instancji dokonał zatem prawidłowej wykładni art. 89 ust. 10 oraz art. 53 ust. 3 ustawy z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw. Sąd I instancji na str. 26-27 uzasadnienia wyroku wyraźnie stwierdził, że uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 listopada 2016 r., sygn. II OSK 219/15 wydanej w tej sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z [...] października 2012 r., nr [...] orzekającej o wymierzeniu skarżącej Spółce administracyjnej kary pieniężnej na usunięcie drzew bez zezwolenia, spowodowało, że sprawę należy traktować jako wszczętą, ale niezakończoną przed dniem wejścia w życie ustawy z 25 czerwca 2015 r. zmieniającej ustawę o ochronie przyrody decyzją ostateczną. Kwalifikacja niniejszej sprawy w tym zakresie nie jest także kwestionowana przez skarżącego kasacyjnie.

Prawidłowo uznał Sąd I instancji, że konsekwencją takiej sytuacji jest powinność stosowania w sprawie – zgodnie z treścią art. 53 ust. 3 ustawy z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw, przepisów obowiązujących do 27 sierpnia 2015 r., które nie pozwalały na umorzenie postępowania w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.

Zgodzić należy się ze skarżącym kasacyjnie, że przepis art. 89 ust. 10 u.o.p. w sposób jednoznaczny reguluje kwestie przedawnienia deliktów. Dokonując wykładni art. 89 ust. 10 u.o.p., należy mieć na względzie, że na podstawie art. 29 ustawy z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw, art. 89 u.o.p. otrzymał nowe brzmienie, w którym dodano do treści tego przepisu ust. 10. To spowodowała konieczność dokonania wykładni art. 89 ust. 10 u.o.p. z uwzględnienie treści art. 53 ust. 3 ustawy z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw, który jest przepisem przejściowym ustawy z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw. Należy wyjaśnić, że w przepisach przejściowych reguluje się oddziaływanie nowego aktu ustawodawczego na stosunki społeczne ukształtowane w czasie obowiązywania poprzedniego aktu prawnego.

W niniejszej sprawie poprzednio obowiązującym aktem prawnym była u.o.p. przed zmianami wprowadzonymi w tej regulacji przez ustawę z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw.

Przepisy przejściowe regulują określone sytuacje prawne pewnych podmiotów powstałe za rządów dawnego prawa, które trwają po wejściu w życie nowego prawa, względnie sytuacje prawne powstałe pod rządami dawnego prawa, które ustają z powodu wejścia w życie nowego prawa (zob. postanowienie TK z 18 czerwca 2013 r., SK 1/12 i powołaną w uzasadnieniu literaturę: S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, wyd. 2, Warszawa 2012, s. 83). Przepisy przejściowe i końcowe pełnią rolę wskazówki intertemporalnej i pozwalają wybrać organom stosującym prawo przepisy, które dopiero w kolejnym etapie ustalenia konsekwencji prawnych danego stanu faktycznego pozwolą sądowi lub organowi orzec ostatecznie o wolnościach, prawach lub obowiązkach określonych w Konstytucji (zob. postanowienie TK z 18 czerwca 2013 r., SK 1/12). W wyroku z 10 grudnia 2007 r., sygn. P 43/07 uznano, że decyzja o stosowaniu nowych norm prawnych do wszelkich stosunków prawnych, a więc tych, które powstały, i tych, które dopiero powstaną, jest na ogół zaskakująca dla adresatów i może pogorszyć ich sytuację. Stąd możliwość zastosowania innego rozwiązania, polegającego na pozostawieniu w mocy przez jakiś czas dwóch odmiennych regulacji prawnych. Do stosunków i zdarzeń powstałych do chwili wejścia w życie nowych przepisów stosuje się nowe przepisy, a do trwających stosunków i do trwających następstw zdarzeń powstałych przed wejściem w życie nowego prawa stosuje się przepisy dawne. Takie rozwiązanie daje możliwość kompromisu między poszanowaniem stanu bezpieczeństwa prawnego a nieodzownością dokonania zmiany prawa. Pozwala również sprostać wymaganiom równego traktowania wszystkich podmiotów uwikłanych w stosunki prawne danego typu. Należy zatem oceniać i uwzględniać skutki retrospektywnego działania nowego prawa z punktu widzenia konstytucyjnych zasad państwa prawnego, w tym ochrony praw słusznie nabytych i ochrony interesów będących w toku, oraz że nowe prawo nie powinno naruszać tych zasad (por. wyrok NSA z 24 września 2008 r., sygn. I OSK 1341/07).

Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, że w spawie powinien mieć zastosowanie art. 4 ust. 2 ustawy z 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy o lasach (Dz. U. z 2016 r. poz. 2249). Zgodnie z art. 1 ustawy zmieniającej, ten akt prawny wprowadził w zakresie art. 89 u.o.p. jedynie nowe brzmienie ust. 1 i nie zmienił treści art. 89 ust. 10 u.o.p. Art. 89 ust. 1 u.o.p. na skutek zmiany otrzymał brzmienie: "1. Administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1-3, ustala się w wysokości dwukrotnej opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu, o której mowa w art. 84 ust. 1, a w przypadku, w którym usunięcie drzewa lub krzewu jest zwolnione z obowiązku uiszczenia opłaty, administracyjną karę pieniężną ustala się w wysokości takiej opłaty, która byłaby ponoszona gdyby takiego zwolnienia nie było." Z uzasadnienia projektu ustawy z 16 grudnia 2016 r. wynika, że akt ten miał na celu dokonanie najpilniejszych zmian w ustawie o ochronie przyrody i ustawie o lasach. Celem projektowanej ustawy było dokonanie zmian dostosowujących regulacje dotyczące wycinki drzew i krzewów. Nowe przepisy ustawy z 16 grudnia 2016 r., miały na celu istotne zwiększenie uprawnień właścicieli nieruchomości, na których rosną drzewa i krzewy, uproszczenie regulacji dotyczącej wycinki oraz wyposażenie jednostek samorządu w kompetencje do dostosowywania poziomu ochrony zieleni do ich potrzeb. Z uzasadnienia projektu ww. ustawy wynika, że celem tej regulacji miało być: zlikwidowane ograniczeń właściciela nieruchomości prywatnej w usuwaniu drzew i krzewów rosnących na działce, wprowadzenie zmian umożliwiających gminom rezygnację z konieczności uzyskiwania zezwoleń na usuwanie drzew i krzewów w wybranych przez nie sytuacjach oraz rezygnację z opłat za usunięcie, także w wybranych przez nie sytuacjach. Rozwiązanie takie miały umożliwić gminom dostosowanie zakresu prowadzonych przez nie postępowań do rzeczywistych możliwości i potrzeb danej gminy. Zmiany miały uprościć regulację dotyczącą usuwania drzew i krzewów.

Podkreślenia wymaga, że przepisy ustawy z 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy o lasach nie wprowadziły żadnych zmian w treści art. 89 ust. 10 u.o.p.

W drugiej kolejności wskazać należy, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 34 ust. 1 ustawy z 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. nr 26 poz. 133 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 listopada 2016 r., sygn. II OSK 219/15., wskazał, że "Sąd I instancji analizował niniejszą sprawę z uwagi na to czy należy wymierzyć karę pieniężną za usunięcie drzew objętych zezwoleniem wójta, jeśli zezwolenie to miało rygor natychmiastowej wykonalności wynikający z art. 34 ust. 1 ustawy z 2007 r., a rygor ten został wstrzymany postanowieniem samorządowego Kolegium odwoławczego. Oceniał czy usunięcie drzew w realiach niniejszej sprawy nastąpiło bez wymaganego zezwolenia".

Nie można podzielić stanowiska skarżącego kasacyjnie, że postanowienie SKO z [...] lutego 2011 r. o wstrzymaniu natychmiastowej wykonalności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2010 r. zezwalającej na wycinkę drzew jest aktem bezprawnym.

Zgodzić należy się z poglądem Sądu I instancji, że dopuszczalność wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji przez organ odwoławczy na podstawie art. 135 k.p.a. dotyczy zarówno sytuacji, gdy natychmiastowa wykonalność wynika z klauzuli nadanej w warunkach art. 108 k.p.a., jak i wówczas, gdy wynika ona z mocy ustawy. Ma rację Sąd I instancji twierdząc, że ustawodawca nadając organowi odwoławczemu uprawnienie do wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji uzależnił możliwość korzystania z niego od zaistnienia przesłanki określonej jako "uzasadniony przypadek", a nie od trybu w jakim decyzji administracyjna uzyskała walor natychmiastowej wykonalności.

W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, który podziela skład Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, że "(...) postanowienie o wstrzymaniu natychmiastowej wykonalności decyzji na mocy art. 135 k.p.a. organ może wydać zarówno na wniosek jak i z urzędu a jego przesłanką jest stwierdzenie, że w chwili orzekania zaistniały szczególne okoliczności («uzasadnione przypadki») pozwalające na wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji. W trybie art. 135 k.p.a. organ odwoławczy nie podważa więc zasadności czy zgodności z prawem nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, lecz stwierdzając istnienie uzasadnionego przypadku wstrzymuje możliwość jej wykonania przed uzyskaniem cechy ostateczności. Okoliczności, które mogą uzasadniać wydanie postanowienia z art. 135 k.p.a. nie musiały przy tym istnieć w chwili wydania decyzji i opatrzenia jej rygorem natychmiastowej wykonalności, lecz mogły powstać później" (zob. wyrok NSA z 7 lutego 2012 r. sygn. II OSK 2562/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Przepis art. 135 k.p.a. pozwala organowi odwoławczemu na wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji, jeżeli przemawiają za tym "uzasadnione przypadki", co należy do uznania tego organu. Z tych względów i wobec usunięcia przez skarżącą Spółkę drzew po doręczeniu jej pełnomocnikowi postanowienia wydanego w trybie art. 135 k.p.a., orzekającego o wstrzymaniu natychmiastowej wykonalności decyzji zezwalającej Spółce na usunięcie drzew, Sąd I instancji prawidłowo zaaprobował ocenę organów orzekających w postępowaniu co do nielegalnego działania Spółki i obowiązku wymierzenia jej administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.