Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2660/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "R." Spółka komandytowa z siedzibą w Warszawie o wstrzymanie wykonania decyzji I i II instancji w sprawie ze skargi "R." Spółka komandytowa z siedzibą w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji I i II instancji


UZASADNIENIE

Pismem z 24 listopada 2016 r. skarżąca, "R." Spółka komandytowa z siedzibą w Warszawie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2016 r. nr KOC [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że decyzje dotyczą nałożenia kary pieniężnej, a zatem mają charakter sankcyjny. Niezasadne pobranie kary będzie powodować dla skarżącej powstanie szkody w szczególności o charakterze niematerialnym tj. wizerunkowej. Podniosła, że dochodzenie przez organy administracyjne zapłaty nałożonej kary w drodze postępowania egzekucyjnego będzie miało negatywne skutki dla prowadzonej przez skarżącą działalności [...] i może wpłynąć na sprzedaż lokali. Doznana szkoda, nie będzie mogła być wynagrodzona nawet przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.- dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę wnioskującą okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie wnioskującej ciąży obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji, mogłoby to ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że Sąd - w przypadku braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie może działać w tym zakresie za stronę.

Ochrona tymczasowa możliwa jest zatem tylko wtedy, gdy wykonanie aktu grozi wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub spowodowaniem skutków, które będą trudne do odwrócenia. Chodzi przy tym o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc, odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze, niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.

W przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Wyjaśnić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej żądania. W ocenie Sądu argumenty przedstawione przez skarżącą nie uzasadniają konieczności zastosowania w sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu.

Uzasadnienie wniosku skupia się w istocie na szkodzie o charakterze niematerialnym związanej z wizerunkiem skarżącej, jako podmiotu prowadzącego działalność [...]. Główne argumenty wniosku skarżąca sprowadza do stwierdzenia, że niewykonanie przez nią zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie ewentualne wszczęcie przez organ administracji publicznej postępowania egzekucyjnego będzie miało negatywne skutki dla jej wizerunku. W ocenie Sądu, podnoszone przez stronę okoliczności mają charakter przyszły, zależny w dużej mierze od podejmowanych przez skarżącą działań. Ograniczając wniosek do kwestii o charakterze niemajątkowym skarżąca nie wskazuje, że uiszczenie określonej w decyzji kary pieniężnej będzie miało wpływ na sytuację finansową skarżącej. Uwzględniając zatem okoliczność, że zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny a ewentualne uchylenie przez Sąd decyzji o nałożeniu kary pieniężnej skutkuje zwrotem nienależnie uiszczonej kary, Sąd nie znajduje podstaw do uwzględnienia wniosku.

Sąd stwierdza ponadto, że w aktach sprawy brak jest dokumentów, które uprawdopodobniałyby oświadczenie zawarte we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.