Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 522/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 6 ust6
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 września 2015 r. sprawy ze skargi M. O., A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego 1.uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 2 stycznia 2015 r. nr [...], 2.zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących M. O., A. O. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia 01.04.2015 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze , w wyniku odwołania [...] (dalej "Podatnicy", "Strona", "Odwołujący", "Skarżący") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z dnia 02.01.2015 r., ustającą Podatnikom łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2015 w kwocie [...] zł.

Zaskarżona ww. decyzja wydana została na podstawie art. 13 § 1 pkt 3, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749, ze zm.) – zwanej dalej "O.p.", art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 2, art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1381, ze zm.), art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. nr 95, poz. 613, ze zm.) – zwanej dalej "u.p.o.l.", art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17.05.1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287, ze zm.) – dalej zwanej "ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne", § 68 ust. 1 pkt 1 lit. a) i ust. 3 pkt 1 i 5 rozporządzania Ministra Rozwoju i Budownictwa z dnia 29.03.2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) – zwanym dalej "rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków", § 1 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1 uchwały nr XXXV/1067/13 Rady Miasta [...] z dnia 20.11.2013 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2013 r. poz. 4109).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, że ww. decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 02.01.2015 r. ustalono Podatnikom łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2015 w kwocie [...] zł.

Dalej Kolegium wyjaśniło, że pismem z dnia 14.01.2015r. od ww. decyzji Podatnicy odwołali się wnosząc o zmianę zaszeregowania identyfikatora o literze Z na identyfikator o literze N, wskazując przy tym, że nie zgadzają się z dokonanym zaszeregowaniem działek o nr [...] ponieważ działka nr [...] jest sklasyfikowana w ewidencji gruntów jako grunt zabudowane i zurbanizowane. Stanowi zatem działkę budowlaną i wobec tego, że jest działką o powierzchni [...] m² jest działką wiodącą w stosunku do działki nr [...], której obszar wynosi tylko [...] m² i sklasyfikowana jest w ewidencji jako grunt rolny. Podatnicy wnieśli także o zmianę decyzji tak aby zawierała wszystkie numery geodezyjne działek jakich dotyczy.

Ww. zaskarżoną decyzją z dnia 01.04.2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy ww. decyzję Organu podatkowego I instancji.

W pierwszej kolejności Kolegium przedstawiło dokumenty, które stanowiły podstawę ustalenia stanu faktycznego sprawy, a mianowicie:

- akt notarialny, Repertorium A z którego wynika, że Podatnicy zawarli umowę o ustanowienie użytkowania wieczystego działki nr [...] przy ul. [...] na okres 99 lat;

- akt notarialny, Repertorium A na mocy którego Podatnicy jako wieczyści użytkownicy działek o nr [...] o powierzchni [...] m² zawarli umowę zamiany przez przeniesienie na rzecz Miasta [...] wieczystego użytkowania działki nr [...] o powierzchni, w zamian za którą Podatnicy otrzymali w wieczyste użytkowanie do dnia 28.09.2088 r. działkę o powierzchni [...]m² przy ul. [...] ;

- umowa dzierżawy nr [...] z dnia 18.12.2008 r., z której wynika, że Podatnicy wydzierżawili od Gminy Miasto [...] działkę nr [...] z obrębu nr [...] – [...]o powierzchni 121 m². Umowa została zawarta na czas nieoznaczony począwszy od 01.11.2008 r.;

- wydruk z ewidencji gruntów i budynków na dzień 25.01.2015 r., z której wynika, że działka nr [...] ma powierzchnię [...] ha oraz grunty oznaczone zostały symbolem Bz, a właścicielem działki jest Gmina Miasto [...].

- wypis z rejestru gruntów z 22.03.2011 r., z którego wynika, że Podatnicy są właścicielami działek o nr [...] o powierzchni [...] ha i symbolu użytku RIVb oraz działki o nr [...] o powierzchni [...] ha i symbolu użytku B. Obie działki znajdują się przy ul. [...] . Na działce o nr [...] posadowiony jest budynek mieszkalny.;

- wydruk z ewidencji gruntów i budynków na dzień 22.03.2011 r., z którego wynika, że Podatnicy są właścicielami działki o nr. [...] o powierzchni 0,0121 ha i symbolu użytku RIVb.

Dalej Kolegium wskazało, że w dniu 23.03.2011 r. podatniczka [...] złożyła Organowi podatkowemu I instancji informację podatkową w sprawie podatku od nieruchomości, w której wskazała do opodatkowania grunty pozostałe o powierzchni [...] m² oraz budynek mieszkalny o powierzchni [...] m². W tym samym dniu – jak dalej wskazało Kolegium - podatnik [...] złożył Organowi podatkowemu I instancji informację podatkową w sprawie podatku rolnego, w której wskazał do opodatkowania grunty orne IVb o powierzchni [...] ha.

Następnie Kolegium wskazało, że na podstawie ww. dokumentów Organ podatkowy I instancji wydał zaskarżoną ww. decyzję z dnia 02.01.2015 r., w której jako przedmiot opodatkowania przyjęto budynki mieszkalne o powierzchni [...] m², grunty pozostałe o powierzchni [...] m², grunty pozostałe dzierżawione [...] m², grunty rolne niestanowiące gospodarstwa [...] ha ([...] ha przel.). Organ podatkowy wskazał, że podatek dotyczy nieruchomości przy ul. [...] oraz działek [...] przy ul. [...] .

Dalej Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło przepisy art. 4 ust. 1 ustawy o podatku rolnym wyjaśniając podstawę opodatkowania podatkiem rolnym, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. wyjaśniając podstawę opodatkowania dla gruntów (powierzchnia) i dla budynków lub ich części (powierzchnia użytkowa) oraz art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Następnie Kolegium przywołało przepis § 68 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzania w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z którym wśród gruntów rolnych wyróżnia się użytki rolne, do których zalicza się grunty orne, oznaczone symbolem - R. Ustęp 3 pkt 1 i 5 wyżej cytowanego przepisu stanowi, że grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się na tereny mieszkaniowe, oznaczone symbolem - B i tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, oznaczone symbolem - B.

Mając na uwadze wątpliwości Podatników wyrażone w odwołaniu od zaskarżonej decyzji dotyczące charakteru gruntu i sposobu ich opodatkowania Kolegium wyjaśniło, że art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, po czym wskazało, że w myśl tego przepisu ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach prowadzonych przez organy administracji publicznej, w tym w postępowaniach podatkowych. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów w danym roku podatkowym. Takie stanowisko znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanej linii orzeczniczej (por. np. wyroki: NSA z dnia 7.02.2006r., II FSK 1332/05, WSA w Warszawie z dnia 28.10.2004r., III SA 3016/03, WSA z dnia 6.01.2009r., I SA/Sz 374/08, NSA z dnia 29.06.2006r., II FSK 1506/05). Zakładanie i prowadzenie ewidencji gruntów i budynków, jak wynika z ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, należy do kompetencji innego organu administracji publicznej, jakim jest właściwy miejscowo starosta. W przypadku, gdy podatnik uważa, że sporne nieruchomości bądź grunty są w ewidencji błędnie zakwalifikowane, to do podatnika należy inicjatywa doprowadzenia zapisów w ewidencji do zgodności z rzeczywistym stanem, nie zaś do organu, który jest związany danymi zawartymi w tej ewidencji. Zgodnie bowiem z § 44 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Natomiast § 45 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje przez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych, a § 46 ust. 1, że dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. Zatem, jak wskazało Kolegium, określenie na nowo prawidłowych wartości w ewidencji gruntów i budynków stanie się podstawą do ponownego przeliczenia wymiaru podatku od nieruchomości. Bowiem zgodnie z § 49 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe — w wypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego.

Jedynie dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków – jak wskazało dalej Kolegium - są istotne przy orzekaniu w przedmiocie podatku od nieruchomości i mają one moc wiążącą dla organu podatkowego. Dopiero po ich zmianie organ podatkowy może dokonać nowego naliczenia podatku zgodnie ze zmianami jakie tam nastąpiły.

Kolegium zatem uznało, że Organ podatkowy I instancji w zaskarżonej decyzji prawidłowo sklasyfikował opodatkowane grunty będące we władaniu podatników bowiem uczynił to na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków.

Następnie Kolegium wskazało, że Organ podatkowy I instancji dokonał opodatkowania podatkiem rolnym gruntów rolnych oznaczonych symbolem [...] o powierzchni [...] ha (wskazanych w ewidencji gruntów) położonych a działce nr [...].

Wysokość podatku rolnego w przedmiotowej decyzji określono w oparciu o art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku rolnym, który stanowi, że podatek rolny za rok podatkowy wynosi równowartość pieniężną 5 q żyta od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 (pozostałych gruntów - innych niż należące do gospodarstw rolnych) - obliczone według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy (ustalonego na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w dniu 20.10.2014r. - średnia cena skupu żyta za okres 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy-2015 wynosi [...] zł za 1 d).

Organ podatkowy dokonał opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów pozostałych oznaczonych symbolem B o powierzchni [...] ha położonych na działce nr [...] (wskazanych w ewidencji gruntów), gruntów pozostałych oznaczonych symbolem Bz o powierzchni [...] ha położonych na działce nr [...] (wskazanych w ewidencji gruntów) oraz budynku mieszkalnego o powierzchni [...] m² (zgodnie z oświadczeniem podatniczki zawartym w informacji podatkowej). Grunty zostały prawidłowo zakwalifikowane jako grunty pozostałe.

Wysokość podatku od nieruchomości w przedmiotowej decyzji określono w oparciu o art. 5 ust. 1 u.p.o.l., który stanowi, że rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 3 uchwały nr XXXV/1067/13 Rady Miasta [...] z dnia 20.11.2013 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości określono roczną stawkę podatku od nieruchomości od gruntów pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego w wysokości [...]zł od 1 m² powierzchni. Natomiast zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l. od budynków mieszkalnych lub ich części stawka podatkowa wynosi [...] zł od 1 m² powierzchni użytkowej. Zatem, Organ podatkowy I instancji zastosował właściwe stawki podatkowe.

Zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2.

Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że Organ podatkowy I instancji wydał właściwą decyzję o ustaleniu łącznego zobowiązania pieniężnego, prawidłowo w niej ustalił rodzaj i powierzchnię gruntów i budynków podlegających opodatkowaniu, kierując się danymi zawartymi w rejestrze gruntów i budynków oraz informacjami podatkowymi złożonymi przez podatników, tym samym Organ podatkowy I instancji podjął właściwą decyzję w przedmiotowej sprawie.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Organu I instancji, Podatnicy wnieśli o zmianę identyfikatora decyzji z dnia 02.01.2015 r. z identyfikatora Z na identyfikator N, ponieważ działa nr [...] jest sklasyfikowana w ewidencji gruntów jako grunty zabudowane i zurbanizowane i wobec tego jest działką budowlaną, przy czym powierzchnia działki nr [...]wynosi [...] m². Jest zatem działką wiodącą w stosunku do działki rolnej nr [...], której powierzchnia wynosi [...]m ² i wobec tego bezspornego faktu Podatnicy wnoszą o wydanie wyroku nakazującego zmianę identyfikatora Z na identyfikator N. Zdaniem Skarżących, Organy obu instancji naruszyły swoim postępowaniem art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wskazując przy tym, że Skarżący podnoszą tę samą argumentację co w odwołaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, jednakże z przyczyn innych niż wskazanych w skardze.

Sąd administracyjny badając zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności uznał bowiem, że w sprawie doszło naruszenia prawa materialnego jak i do innego naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.".

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 01.04.2015 r.), utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 01.04.2015 r.

W uzasadnieniu ww. decyzji Kolegium końcowo stwierdziło, że Organ podatkowy I instancji wydał właściwą decyzję o ustaleniu łącznego zobowiązania pieniężnego, prawidłowo w niej ustalił rodzaj i powierzchnię gruntów i budynków podlegających opodatkowaniu, kierując się danymi zawartymi w rejestrze gruntów i budynków oraz informacjami podatkowymi złożonymi przez podatników, podczas gdy we wcześniejszej części uzasadnienia stwierdziło, że przepis art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, iż podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, po czym wskazało, że w myśl tego przepisu ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach prowadzonych przez organy administracji publicznej, w tym w postępowaniach podatkowych. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów w danym roku podatkowym, na potwierdzenie czego wskazało, że takie stanowisko znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanej linii orzeczniczej (por. np. wyroki: NSA z dnia 7.02.2006r., II FSK 1332/05, WSA w Warszawie z dnia 28.10.2004r., III SA 3016/03, WSA z dnia 6.01.2009r., I SA/Sz 374/08, NSA z dnia 29.06.2006 r., II FSK 1506/05).

Kolegium wskazało także, że jedynie dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są istotne przy orzekaniu w przedmiocie podatku od nieruchomości i mają one moc wiążącą dla organu podatkowego. Dopiero po ich zmianie organ podatkowy może dokonać nowego naliczenia podatku zgodnie ze zmianami jakie tam nastąpiły.

Odnosząc się dalej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, Kolegium jednakże wskazało, że podatkiem tym objęto budynek mieszkalny o powierzchni [...] m², zgodnie z oświadczeniem podatniczki zawartym w informacji podatkowej.

Natomiast z akt administracyjnych sprawy, tj. z wypisu z rejestru gruntów, poświadczonego urzędowo według stanu na dzień 26.01.2015 r., wprost wynika, że działka nr [...] zabudowana jest budynkiem o funkcji "mieszkalny" o powierzchni [...] m ², co świadczy, że Kolegium rozstrzygnęło sprawę pozostając w sprzeczności ze swoim stanowiskiem wyrażonym wcześniej w tym uzasadnieniu, a mianowicie, że: "jedynie dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są istotne przy orzekaniu w przedmiocie podatku od nieruchomości i mają one moc wiążącą dla organu podatkowego", skoro w rozpoznawanej sprawie przyjął do rozstrzygnięcia dane wynikające z informacji w sprawie podatku od nieruchomości, złożonej przez skarżącą Podatniczkę.

Okoliczność ta stanowiła podstawę uchylenia decyzji Organów podatkowych obu instancji, gdyż tą sama wadą dotknięta jest decyzja Organu podatkowego I instancji, oparta została bowiem co do powierzchni budynku mieszkalnego (stanowiącego własność Podatników) również na danych z informacji złożonej przez skarżącą Podatniczkę, wbrew normie ustawowej przewidzianej art. 21 ust.1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne nakazującej stosowanie danych z ewidencji gruntów i budynków jako podstawy ustalania wymiaru podatków.

Wyjaśnić przy tym również należy, że jeżeli osoba fizyczna jest podatnikiem podatku od nieruchomości jak i podatnikiem podatku rolnego (jak w przedmiotowej sprawie), zobowiązana jest wówczas do złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o gruntach, budynkach i budowlach, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru, w której podaje składniki swojego majątku podlegające opodatkowaniu (art. 6 ust. 6 u.p.o.l. i art. 6a ust. 5 ustawy o podatku rolnym), co znajduje oparcie w art. 21 § 5 O.p., zgodnie z którym, jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. Oznacza to, że dane wynikające z takiej informacji są dla organu podatkowego wiążące przy wydaniu decyzji podatkowej za określony rok podatkowy, chyba że przepisy szczególne (podkreślenie własne) przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym, stosownie do art. 21 § 5 O.p. Tymi przepisami szczególnymi w rozpoznawanej sprawie są przepisy ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, a w szczególności art. 21 ust. 1.

Obowiązujące od dnia 15 listopada 2001 r. brzmienie art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, nie daje podstaw do podziału tych danych na te, które są wiążące dla organów podatkowych, i te, które takiego waloru nie mają. Norma prawna wynikająca z art. 21 ust.1 ustawy - Prawo geodezyjne nakazuje określonym w ust. 2 podmiotom określony sposób postępowania, a zatem ma charakter normy bezwzględnie obowiązującej, na co wskazują użyte określenia, tj. "Podstawę (...) wymiaru podatków i świadczeń (...) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków". Norma ta jest adresowana do konkretnych podmiotów, mianowicie, realizujących zadania określone w ust. 1 art. 21, tutaj, zadania w zakresie wymierzania podatków i świadczeń, a zatem norma ta adresowana jest do organów podatkowych, co tym samym wskazuje, że norma prawna wynikająca z art. 21 ust.1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne jest dla organu podatkowego wiążącą wskazówką postępowania w przedmiocie wymierzania podatków, zaś ewidencja gruntów i budynków jest obligatoryjnym urzędowym dokumentem, jako niewątpliwym i bezspornym źródłem informacji o osobie właściciela lub osoby władającej oraz o samej nieruchomości, tj. o gruncie, budynkach, w oparciu o który organy podatkowe zobowiązane są ustalać wymiar podatku od nieruchomości. Takim źródłem, stanowiącym podstawę orzekania co do wymiaru podatku od nieruchomości, nie mogą być zatem inne dokumenty, tj. informacja podatkowa złożona przez podatnika, ani też inne dokumenty, np. protokół z oględzin nieruchomości, gdyż przepisy prawa nie przewidują w tym zakresie takiego urzędowego źródła.

W wyroku z dnia 8 marca 2012 r. w sprawie o sygn.. akt I SA/Ke 411/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał, że: "(...) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji.".

Przedstawione wyżej stanowisko dominuje w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a mianowicie, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do przedmiotu opodatkowania, jak i podmiotu podatkowego. Od zasady tej, przewidzianej w art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków, co oznacza, że organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie mają kompetencji do przyjęcia w zasadzie innej podstawy wymiaru podatku niż dane wynikające z ewidencji gruntów (por. uchwała NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2010 r. II FSK 1243/08, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2009 r., II FSK 1410/07 – publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl). Należy bowiem wskazać, że dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w odrębnie wszczętym postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów i budynków organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/0 - publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl). Organ podatkowy nie może załatwiać spraw dotyczących wzruszania danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, gdyż te leżą w kompetencjach innego organu administracyjnego. Zasadą jest, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta, a dopiero zmienione dane w ewidencji gruntów i budynków stanowią dla organu podatkowego podstawę do orzekania w przedmiocie wymiaru podatku.

Jednak jak wynika z akt, zaskarżona decyzja Kolegium naruszyła w istocie to stanowisko, bowiem jako podstawę orzekania w przedmiocie podatku od nieruchomości przyjęła, oprócz danych z ewidencji gruntów, również dane z informacji podatkowej Podatników co do powierzchni budynku mieszkalnego ([...] m²), zamiast prawidłowo dane z ewidencji gruntów ([...] m²), chociaż co do zasady takie stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostało przez Kolegium wyrażone, co w konsekwencji skutkowało naruszeniem przepisów prawa materialnego (art. 21 ust.1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne) jak i przepisów postępowania, bowiem organy podatkowe rozstrzygnęły sprawę wbrew obowiązującej je zasadzie legalności przewidzianej w art. 120 O.p. Dane wynikające z informacji podatkowej (deklaracji) są dla organu podatkowego wiążące przy wydaniu decyzji podatkowej za określony rok podatkowy, chyba że występują sytuacje przewidziane w art. 21 § 5 O.p., o czym wyżej mowa, (tj. przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym) i organ podatkowy kwestionuje prawidłowość danych zawartych w informacji. Wówczas to organ podatkowy zobowiązany jest do wszczęcia postępowania podatkowego, mającego na celu ustalenie zobowiązania podatkowego we właściwej wysokości zgodnie z art. 21 § 3 O.p.

W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia przez Sąd, że decyzje Organów podatkowych obu instancji naruszają przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania, zaistniała podstawa do ich wyeliminowania z obrotu prawnego, co skutkowało, że przedwczesne było merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy w świetle zarzutów skargi.

Wskazać przy tym należy, że decyzje Organów podatkowych obu instancji zawierają uzasadnienie faktyczne sprzeczne z dowodami zgromadzonymi w sprawie, co również narusza również zasadę zaufania do organów podatkowych, określonej w art. 121 O.p., bowiem Organy wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody, którym dał wiarę, jednakże orzekły wbrew zgromadzonym dowodom.

Tym samym, w ocenie Sądu, Organy podatkowe dopuściły się w niniejszej sprawie naruszenia innych przepisów postępowania (art. 120 O.p. i art. 124 O.p.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego, Organ podatkowy zobowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę i uwzględnić powyższe wskazania Sądu.

W tym stanie rzeczy z uwagi na wyżej opisane wadliwości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji, których wystąpienie miało wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego w kwocie [...] zł (uiszczony wpis stosunkowy od skargi) na rzecz Skarżących orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.