Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 66/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek, Sędziowie Asesor WSA Joanna Brzezińska, Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.), Protokolant Anna Paprocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2007 r. sprawy ze skargi I.A. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Starosty z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2006r. działający z upoważnienia Starosty Powiatu Kierownik Referatu Pośrednictwa Pracy Powiatowego Urzędu Pracy orzekł o utracie z dniem [...] pażdziernika 2006r. przez I.A. prawa do zasiłku dla bezrobotnych i statusu osoby bezrobotnej, z powodu niestawienia się w wyznaczonym terminie.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] pażdziernika 2006r. do I.A. zostało wysłane wezwanie do stawienia się w dniu [...] pażdziernika 2006r. w Powiatowym Urzędzie Pracy (dalej określany w skrócie - P.U.P.) , w sprawie oferty pracy. Wezwanie to było awizowane, co – jak stwierdził organ - w myśl art. 44 k.p.a. oznacza, że zostało stronie doręczone. W wyznaczonym terminie strona w P.U.P. nie stawiła się. Niestawienie się w wyznaczonym terminie , w ocenie organu, uzasadniało orzeczenie o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz statusu osoby bezrobotnej.

Decyzja wydana została na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (DZ. U. Nr 99 poz. 1001 ze zm.) – zwaną dalej ustawą oraz art. 104 i art. 44 k.p.a.

Od decyzji organu I instancji I.A. wniosła odwołanie. Strona zarzuciła, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy oraz art. 6, 7 8, 10, 104 i 44 k.p.a. W uzasadnieniu odwołująca się wskazała, że aby przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy mógł być zastosowany, koniecznym jest aby bezrobotny wiedział o wyznaczonym dniu i aby mógł podjąć decyzję o nie stawieniu się. Strona ponadto stwierdziła, że bezrobotnemu który nie został skutecznie zawiadomiony, nie można zarzucić celowości działania, z którym to działaniem wiąże się sankcja. Zdaniem strony zastosowanie przez organ przepisu art. 44 k.p.a. było wadliwe.

Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2006r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że w dniu [...] pażdziernika 2006r. P.U.P. wysłał do strony wezwanie z wyznaczonym terminem stawienia się w P.U.P. w dniu [...] pażdziernika 2006r., w celu przedstawienia oferty pracy. W wyznaczonym terminie strona nie stawiła się w P.U.P., jak również w okresie 7 dni nie powiadomiła o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Organ odwoławczy wskazał również, że w celu przedstawienia oferty pracy, w dniach [...] pażdziernika 2006r. organ I instancji usiłował skontaktować się ze stroną telefonicznie. Skierowane do strony pisemne wezwanie awizowane było dwukrotnie, przy czym powtórne awizo wystawione zostało z datą 31 pażdziernika 2006r. Powołując się na przepis art. 44 § 4 k.p.a. organ stwierdził, iż skierowane do strony wezwanie należy uznać za doręczone.

Od decyzji organu II instancji I.A. wniosła skargę. W skardze skarżąca zarzuciła, że decyzja wydana została z naruszeniem art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy oraz 7, 8, 10, 11, 44 § 4 i 107 § 3 k.p.a. W ocenie skarżącej zawiadomienie o terminie stawiennictwa nie zostało jej skutecznie doręczone, a zatem zastosowanie wobec skarżącej sankcji z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy nie było prawidłowe.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania), pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy.

Z brzmienia przytoczonego powyżej przepisu ustawy wynika wprost, że zastosowanie sankcji pozbawienia statusu bezrobotnego, a co za tym idzie - również zasiłku dla bezrobotnych (jeżeli taki bezrobotnemu przysługuje), następuje w przypadku, gdy bezrobotny nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym dniu i nie powiadomił w określonym ustawowo terminie o przyczynie niestawiennictwa. A zatem bezrobotny winien być skutecznie powiadomiony o terminie stawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy. Dopiero nieusprawiedliwione niestawiennictwo w wyznaczonym terminie, w wypadku skutecznego zawiadomienia bezrobotnego, pociąga sankcję z art. 33 ust. 4 pkt 4.

W niniejszej sprawie kwestią sporną była okoliczność, z jaką datą skarżąca została skutecznie zawiadomiona o terminie stawiennictwa w P.U.P.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżąca winna stawić się w P.U. P. w dniu [...] pażdziernika 2006r., przy czym wezwanie na piśmie wysłane zostało na adres skarżącej w dniu 23 pażdziernika 2006r. W dniach 19 i 20 pażdziernika pracownik P.U.P. usiłował – bezskutecznie - telefonicznie skontaktować się ze skarżącą w celu zawiadomienia jej o terminie stawiennictwa w P.U.P. Pierwsze awizo pozostawione zostało pod wskazanym adresem w dniu 24 pażdziernika 2006r., drugie natomiast – w dniu 31 pażdziernika 2006r. A zatem w niniejszej sprawie należało uznać, że skuteczne doręczenie nastąpiło w dniu 8 listopada 2006r.

Powyższa konstatacja ma oparcie w treści art. 44 k.p.a., w myśl którego to przepisu, jeżeli doręczenie bezpośrednie lub zastępcze, o których mowa w przepisach poprzedzających - nie jest możliwe, zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w 1 , umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaści dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy, bezpośrednie doręczenie wezwania oraz doręczenie zastępcze – dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu (art. 42 i 43 k.p.a.) nie było możliwe, a zatem prawidłowo zastosowany został tryb doręczenia zastępczego uregulowany w art. 44 k.p.a. Z okoliczności niniejszej sprawy, które nie są sporne, wynika że stosownie do treści art. 44 § 4 k.p.a., doręczenie wezwania skarżącej nastąpiło w dniu 8 listopada 2006r. A zatem, uznając, że zawiadomienie terminie stawiennictwa w P.U.P. w dniu 27 pażdziernika 2006r. nastąpiło dopiero w dniu 8 listopada 2006r., nie można twierdzić, że w tych okolicznościach sprawy zaistniała sytuacja , o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, skutkująca pozbawieniem bezrobotnego statusu osoby bezrobotnej . Jak bowiem wyżej wykazano przepis ten wymaga, aby bezrobotny został skutecznie zawiadomiony o terminie stawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy. Skuteczne zawiadomienie o terminie stawiennictwa, nastąpiło - w rozpatrywanej sprawie - w dniu 8 listopada 2006r., tym samym, należy uznać że w dniu 27 pażdziernika 2006r., skarżąca nie była zawiadomiona o terminie stawiennictwa, a ponieważ nie była zawiadomiona – brak było podstaw do przypisania skarżącej obowiązku stawiennictwa w tym dniu w P.U.P. W tej sytuacji – z tych samych względów - również zarzut nieusprawiedliwienia przyczyny niestawiennictwa należy uznać za chybiony. Skoro bowiem należało uznać, że skuteczne zawiadomienie nastąpiło dopiero w dniu 8 listopada 2006r., to wyznaczenie siedmiodniowego terminu do złożenia usprawiedliwienia niestawiennictwa - licząc od dnia 27 pażdziernika 2006r. nie było zasadne. Natomiast należy zwrócić uwagę, że decyzja organu I instancji wydana została w dniu [...] listopada 2006r., a zatem przed upływem siedmiodniowego terminu licząc od dnia 8 listopada 2006r.

Przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie zawierają uregulowań dotyczących sposobu i terminu doręczeń w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed organami właściwymi w sprawach wynikających z tejże ustawy, a zatem zastosowanie mają odpowiednie przepisy k.p.a.

Z powyższych względów Sąd uznał, że decyzja organu I instancji oraz utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji, wydane zostały z obrazą przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U.z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) decyzje organów administracyjnych obydwu instancji zostały uchylone. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.