Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 229/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1, art. 102, art. 106 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2015 r. sprawy ze skargi L. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] lutego

2014 r., na podstawie art. 101 ust. 1 i art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 Nr 287, poz. 1687ze zm.) oraz § 5 ust. 3 i 4 w związku z § 3 ust. 1 i § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia

2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), określił L. K. na dzień 31 marca 2006 r. prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 0%, określił wymienionemu na dzień 22 listopada 2011 r. prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (w związku ze złożeniem w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr zaświadczenia potwierdzającego okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych)

w wysokości 6% oraz na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), rozkazowi nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu podał, że rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Komendant [...] Policji ustalił L.K. prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służby w Policji, tj. na dzień 31 marca 2006 r., w wysokości 4%.

Komendant Główny Policji decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., doręczoną w dniu 14 stycznia 2014 r., stwierdził nieważność ww. rozkazu personalnego.

W związku z powyższym, stosownie do § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, zaszła konieczność wydania decyzji ustalającej policjantowi wysługę lat uwzględnianą przy ustaleniu wzrostu uposażenia zasadniczego, w której określa się termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość.

Organ podał, że zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po 2 latach służby i o 1% za każdy następny rok służby, aż do wysokości 20 % po 20 latach służby oraz o 0,5% za każdy rok służby powyżej 20 lat – łącznie do wysokości 25% po 30 latach służby.

Z uwagi na to, że łączna wysługa policjanta na dzień przyjęcia do służby w Policji, tj. na 31 marca 2006 r., wynosi 11 miesięcy i 28 dni, wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat wynosi 0%.

W związku ze złożeniem przez L.K. w dniu 22 listopada 2011 r. zaświadczenia potwierdzającego okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych od 16 lutego 2006 r. do 30 marca 2006 r., zaszła konieczność ponownego zaliczenia do wysługi lat na dzień 31 marca 2006 r., od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego oraz do okresu służby, od którego zależy nabycie przez policjanta prawa do nagrody jubileuszowej, okresu potwierdzonego wskazanym dokumentem.

Wobec tego łączna wysługa lat na dzień 31 marca 2006 r. wynosi 1 rok, 1 miesiąc i 11 dni, natomiast łączna wysługa lat na dzień 22 listopada 2011 r., od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego oraz nabycie prawa do narody jubileuszowej wynosi 6 lat, 9 miesięcy i 3 dni. Zgodnie bowiem z art. 106 ust. 1 ustawy o Policji, zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy L.K. powyższemu rozkazowi zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., skutkujące nieprawidłowym przyjęciem, że rozkaz Nr [...] Komendanta [...] Policji wydany został z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy decyzja jest zgodna z aktami normatywnymi, a nawet gdyby uznać, że decyzja ta narusza prawo, to naruszenie prawa nie ma postaci rażącej, a w decyzji tej został określony wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat,

2. naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez zbadania wszelkich jej okoliczności oraz wydanie decyzji w oparciu o wybiórczo potraktowany materiał dowodowy, tak jakby celem organu nie było wyczerpujące zbadanie sprawy, ale jedynie dopasowanie wybranych dowodów do z góry założonej tezy, przy czym przy ponownym naliczeniu wysługi lat należy się wstrzymać do czasu rozpatrzenia, czy rozkaz Nr [...] Komendanta [...] Policji został wydany z "rażącym" naruszeniem prawa,

3. naruszenie art. 108 § 1 k.p.a., poprzez błędne nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny, którym

w rzeczywistości jest szukanie oszczędności policjanta.

Z tego względu wniósł o jego uchylenie i umorzenie postępowania.

Komendant Główny Policji po rozpoznaniu powyższego wniosku, rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., na podstawie art. 127 § 3 pkt 1 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy.

W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Natomiast § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji określa okresy służby

w Policji, okresy służby w UOP, SG, BOR, PSP i SW, okresy traktowane jako równorzędne ze służbą, zakończone okresy zatrudnienia wykonywane w pełnym wymiarze czasu pracy oraz inne okresy podlegające zaliczeniu na podstawie odrębnych przepisów, zaliczane do wysługi lat uwzględnianej przy ustaleniu wzrostu uposażenia zasadniczego.

Organ wskazał, że zgodnie z § 5 ust. 2, 3 i 4 cyt. rozporządzenia, określenie terminu nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego i jego procentowej wysokości przy ustaleniu lub zmianie wysługi lat, następuje na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu. Natomiast w sytuacji, gdy udokumentowanie okresów zaliczonych do wysługi lat następuje po dacie przyjęcia do służby, zastosowanie znajduje także przepis art. 106 ust. 1 ustawy o Policji.

Komendant Główny Policji wyjaśnił, że decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. stwierdził nieważność rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta [...] Policji

z dnia [...] grudnia 2011 r., a decyzji tej został nadany na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie zaś z art. 130 § 1 i § 2 k.p.a., przed upływem terminu do wniesienia odwołania, decyzja nie ulega wykonaniu, natomiast wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji. Jednakże z art. 130 § 3 k.p.a. wynika, iż przepisów § 1 i § 2 nie stosuje się w przypadkach, gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 kpa) lub decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Ponadto decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, gdy jest zgodna z żądaniem wszystkich stron (art. 130 § 3 k.p.a.).

Z tego względu zarzut, że z wydaniem rozkazu nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. należałoby się wstrzymać do czasu ostatecznego rozpatrzenia sprawy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta [...] Policji

z dnia [...] grudnia 2011 r., nie jest zasadny.

W ocenie organu chybione są również pozostałe zarzuty wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W skardze na powyższy rozkaz personalny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L.K. zarzucił mu:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące nieprawidłowym przyjęciem, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2011 r. został wydany z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy decyzja jest zgodna z aktami normatywnymi, a nawet gdyby uznać, że decyzja ta narusza prawo, to naruszenie prawa nie ma postaci rażącej,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego określonych w art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż udokumentowany przez skarżącego okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym nie podlega wliczeniu do pracowniczego stażu pracy,

3. naruszenie przepisów postępowania określonych w art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez zbadania wszelkich jej okoliczności oraz wydanie decyzji w oparciu o wybiórczo potraktowany materiał dowodowy, tak jakby celem organu nie było wyczerpujące zbadanie sprawy, ale jedynie dopasowanie wybranych dowodów do z góry złożonej tezy, przy czym pojawiające się wątpliwości wyjaśniono za pomocą hipotez, zamiast środków dowodowych.

Wniósł w związku z tym o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go rozkazu Nr [...] z [...] lutego 2014 r.

W uzasadnieniu skarżący w istocie skoncentrował się na podważaniu zasadności stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji

z dnia [...] grudnia 2011 r., dokonanego decyzją Komendanta Głównego Policji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., utrzymaną w mocy decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego

2014 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do brzmienia art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz posiadanej wysługi lat.

Z kolei przepis art. 102 powołanej ustawy stanowi upoważnienie do określenia przez ministra właściwego do spaw wewnętrznych w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasad ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi i sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach.

W wykonaniu m.in. ww. delegacji ustawowej Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz 1732 ze zm.), dalej "rozporządzenie".

W myśl jego § 4 ust. 1, do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się:

1. okresy służby w Policji,

2. okresy służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej,

3. okresy traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. Nr 53, poz. 214 ze zm.),

4. zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku,

5. inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego.

Natomiast w świetle § 5 ust. 1 rozporządzenia, dokumenty potwierdzające okresy zaliczone do wysługi lat, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2-5, policjant jest obowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr.

Wysługę lat oraz poszczególne jej okresy ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia dziennego okresu (ust. 2).

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany wysługi lat w związku z zaliczeniem policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów, o których mowa w ust. 1 (ust. 3).

Jednocześnie zgodnie z przepisem art. 106 ust. 1 ustawy o Policji, zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę.

Z uwagi na fakt, iż Komendant Główny Policji decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia

2014 r. opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności, stwierdził nieważność rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Komendanta [...] Policji, mocą którego ustalono skarżącemu prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służby, tj. na dzień 31 marca 2006 r.

w wysokości 4% oraz udokumentowanie w dniu 22 listopada 2011 r. przebywania przez skarżącego w okresie od 16 lutego do 30 marca 2006 r. na zasiłku dla bezrobotnych, Komendant Główny Policji wydał rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r., któremu nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Rozkaz ten został utrzymany w mocy zaskarżonym rozkazem personalnym. Obydwa wskazane wyżej rozstrzygnięcia zostały podjęte z uwzględnieniem powołanych przez Sąd przepisów prawa materialnego i odpowiadają prawu.

Biorąc bowiem pod uwagę treść § 3 ust. 1 rozporządzenia stanowiącego, iż uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po 2 latach służby i o 1% za każdy następny rok służby, aż do wysokości 20% po 20 latach służby, oraz 0,5% za każdy następny rok służby powyżej 20 lat – łącznie do wysokości 25% po 30 latach służby, prawidłowe było przyjęcie, że po uwzględnieniu okresu służby w Policji

(w tym służby kandydackiej) od 1 lutego 2005 r. do 27 stycznia 2006 r. oraz od 31 marca 2006 r., a nadto okresu przebywania na zasiłku dla bezrobotnych od 16 lutego 2006 r. do 30 marca 2006 r., łączna wysługa skarżącego na dzień 31 marca 2006 r. (dzień przyjęcia do służby) wynosi 1 rok, 1 miesiąc i 11 dni.

Jest ona zatem krótsza niż 2 lata, stąd też wzrost uposażenia skarżącego z tytułu wysługi lat na ww. dzień wynosi 0%. Prawidłowo również organ ustalił wysługę lat na dzień złożenia wniosku, tj. na dzień 22 listopada 2011 r., w wysokości 6 lat, 9 miesięcy

i 3 dni oraz określił wzrost uposażenia z tego tytułu na 6%.

Odnosząc się zaś do zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie dotyczą one zaskarżonej decyzji, ale w istocie decyzji Komendanta Głównego Policji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., stwierdzającej nieważność rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., a utrzymanej w mocy decyzją tego organu Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Decyzje powyższe nie są zaś przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie.

Marginalnie trzeba jednak zauważyć, że były one oceniane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 13 listopada

2014 r., sygn. akt II SA/Wa 683/14, oddalił skargę na decyzję Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Komendanta Głównego Policji.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.