Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 741/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 215  par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Monika Krywow, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 listopada 2019 r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji dotyczącej odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za zaległości z tytułu odsetek stałych od niezapłaconej w terminie zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za wybrane miesiące 2013 r. wraz z kosztami postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 13 § 1 pkt 2 lit. a), art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: O.p.) po rozpatrzeniu zażalenia D. K. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] prostujące z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w decyzji Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S.z dnia [...] r. nr [...] sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej D. K. byłego członka zarządu A Sp. z o.o. za zaległości podatkowe z tytułu odsetek stałych od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za kwiecień, maj, czerwiec i sierpień 2013 r. wraz z kosztami egzekucyjnymi w łącznej kwocie [...] zł utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] organ I instancji sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską we wskazanej wyżej decyzji własnej z dnia [...] r. poprzez sprostowanie zapisu na stronie 12 ww. decyzji, gdzie organ I instancji wskazał numery rachunków bankowych, na które należy dokonać zapłaty:

- Urzędu Skarbowego K.:

dla należności podatkowych: [...],

- [...] [...] Urzędu Skarbowego w S.:

dla kosztów egzekucyjnych: [...].

Uzasadniając wydane postanowienie organ I instancji wskazał, że "...organem egzekucyjnym prowadzącym postępowanie w stosunku do ww. zaległości był Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K., oczywistym jest, iż koszty egzekucyjne, za które odpowiada Strona winny zostać wpłacone na rachunek bankowy prowadzony przez NBP dla Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K., nr: [...]."

W związku z powyższym skarżący wniósł "o uchylenie skarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia przez organ podatkowy".

Organ odwoławczy nie uwzględnił zażalenia.

Na wstępie wskazał, że ustawodawca w art. 215 O.p. przewidział możliwość prostowania omyłek zaistniałych w wydawanych orzeczeniach, z zastrzeżeniem, aby omyłki te miały charakter oczywistości. Zgodnie z treścią art. 215 § 1 O.p. organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Na mocy art. 219 O.p. przepis ten znajduje zastosowanie do postanowień. Sprostowaniu przez organ podatkowy błędów w trybie art. 215 § 1 O.p. podlega jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłka pisarska o charakterze elementarnym, które nie wpływają na treść i znaczenie prostowanej decyzji lub postanowienia. Oczywistość omyłki wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Sprostowaniu podlega oczywista omyłka zawarta zarówno w rozstrzygnięciu (sentencji), jak i w uzasadnieniu decyzji (postanowienia).

Dalej organ odwoławczy zauważył, że art. 215 § 1 O.p. nie zawiera definicji pojęcia "błąd rachunkowy", czy też "oczywistej omyłki". Zatem stosując powyższy przepis, należy mieć na uwadze potoczne znaczenie ww. pojęć. "Oczywistą omyłką" jest błąd polegający na tym, że w decyzji/postanowieniu organu podatkowego poprzez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy też omyłkę pisarską (błąd pisarski) zostało wyrażone coś, co w sposób oczywisty i widoczny jest sprzeczne z myślą wyrażoną jednoznacznie przez ten organ w sentencji, jak i w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji. Decyzję stanowią bowiem oba elementy, tj. sentencja i uzasadnienie (art. 210 § 1 O.p.). Należy również wskazać, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 495/16 - dostępny Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) wszystkie wymienione w art. 215 § 1 O.p. wady decyzji charakteryzuje cecha ich oczywistości, czyli że są to błędy niezamierzone i widoczne bez potrzeby przeprowadzania dodatkowych badań, czy ustaleń. Wskazana cecha oczywistości stanowi jednocześnie granicę dopuszczalności sprostowania decyzji w trybie art. 215 § 1 O.p., bowiem zastosowanie tego trybu nie może skutkować merytoryczną zmianą prostowanego rozstrzygnięcia. W trybie art. 215 § 1 O.p. można naprawić jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłkę pisarską o charakterze elementarnym, nie wpływające na treść i znaczenie prostowanej decyzji (postanowienia). W orzecznictwie przyjmuje się, że "oczywistą pomyłką" mogą być w szczególności różnego rodzaju drobne błędy pisarskie, przeoczenia czy zły dobór słów. Zatem jest to błąd polegający na tym, że przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy też omyłkę pisarską w decyzji zostało wyrażone coś, co w sposób oczywisty i widoczny jest sprzeczne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ (podobnie wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1158/10). Innymi słowy oczywistość omyłki wynikać powinna bądź z natury samego błędu bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku czy też z innymi okolicznościami. Sprostowaniu podlega oczywista omyłka zawarta zarówno w rozstrzygnięciu (sentencji), jak i w uzasadnieniu decyzji. Przy czym sprostowanie omyłki nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego (podobnie wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt I SA/Po 131/14).

W ocenie organu odwoławczego sprostowanie przez organ I instancji omyłki pisarskiej w żaden sposób nie zmieniło ustaleń tego organu co do istoty rozstrzyganej sprawy, ani też nie miało wpływu na jej merytoryczne rozstrzygnięcie.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w związku z decyzją Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej strony, byłego członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe z tytułu odsetek stałych od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za kwiecień, maj, czerwiec i sierpień 2013 r. wraz z kosztami egzekucyjnymi w łącznej kwocie [...]zł.

Oczywista omyłka pisarska dotyczyła właściciela rachunku bankowego oraz jego numeru:

• strona 12 wiersz 13 od góry - jest [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. - a winno być [...] Urzędu Skarbowego w K.,

• strona 12 wiersz 14 od góry - jest [...]- a winno być [...]

Oczywistość tej omyłki potwierdza treść uzasadnienia decyzji z dnia [...] r. W decyzji tej na stronie 6 (wiersz 22 od dołu) organ I instancji wskazał, że "w związku z faktem, iż w przedmiotowej Spółce Uchwałą nr [...] Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki A Sp. z o.o. (wcześniejsza nazwa Spółki z dnia 28 lutego 2017 r. powołano na stanowisko Prezesa Zarządu Pana P. K. oraz Uchwałą nr [...] ww. Zgromadzenia nastąpiła zmiana siedziby Spółki z K. na K..

W związku z powyższym nastąpiła zmiana właściwości Naczelnika Urzędu Skarbowego K. na Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K.. Ponadto w związku z faktem, iż w Spółce nastąpiła również zmiana kapitału na zagraniczny (od dnia 28 lutego 2017 r. jedynym wspólnikiem Spółki został obywatel Republiki Słowackiej), Sp. z o.o. znalazła się we właściwości Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S., gdzie została zaewidencjonowana jako podatnik, a obowiązek podatkowy został otwarty od 1 stycznia 2018 r. Działając na podstawie art. 27 § 1 pkt 10 ww. ustawy Naczelnik Urzędu Skarbowego K. skierował ww. tytuły wykonawcze w celu realizacji do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. Po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] umorzył to postępowanie m.in. na podstawie tytułu wykonawczego dot. podatku dochodowego od osób prawnych. Z powyższego jednoznacznie wynika, że wierzycielem należności z tytułu stałych odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych jest Naczelnik Urzędu Skarbowego K.. Organem egzekucyjnym prowadzącym postępowanie egzekucyjne po zmianie siedziby sp. z o.o. był Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K., natomiast organem właściwym do prowadzenia postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości sp. z o.o. był Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S.. Skoro koszty egzekucyjne powstają w związku z prowadzoną egzekucją administracyjną zatem należne są one organowi, który to postępowanie prowadził, tj. [...] Urzędowi Skarbowemu w K..

Zdaniem organu odwoławczego wskazanie w przedmiotowej decyzji [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. (i jego rachunku bankowego) jako właściwego do uregulowania kosztów egzekucyjnych stoi w sprzeczności z treścią uzasadnienia decyzji. Uznać zatem należało, że organ pierwszej instancji popełnił w tym miejscu błąd, który można zakwalifikować jako oczywistą omyłkę pisarską powstałą w trakcie sporządzania decyzji. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że owa omyłka pisarska nie ma wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, w szczególności nie prowadzi do zmian po stronie podmiotowej zaskarżonego aktu. Słusznie więc zauważył organ I instancji, że z treści decyzji jednoznacznie wynika, że po dacie zmiany siedziby Spółki postępowanie egzekucyjne prowadził Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w K. i to temu organowi należne są koszty egzekucyjne.

Twierdzenie pełnomocnika strony, że zmieniając decyzję nie sprostowano oczywistej omyłki pisarskiej, lecz błąd merytoryczny jest zatem niezgodne ze stanem faktycznym. W ocenie organu odwoławczego oczywistość popełnionych błędów pisarskich i prawidłowość ich sprostowania w trybie rektyfikacji wynikającej z art. 215 § 1 O.p. nie budzi wątpliwości. Oczywistą jest bowiem omyłka, która - o czym była mowa wyżej - jest bezsporna i widoczna, a taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie.

W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, reprezentujący skarżącego adwokat, zarzucił naruszenie:

- art. 215 § 1 O.p. poprzez niezasadne uznanie przez organ, iż błędy w decyzji z dnia

19 grudnia 2018 r. stanowią oczywistą omyłkę pisarską, podczas gdy są to błędy merytorycznie zmieniające decyzję,

- art. 233 § 2 w zw. z art. 239 O.p. poprzez uznanie, iż w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności wynikające z tego przepisu uprawniające do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, mimo że doszło do naruszenia przez ten organ art. 139 § 3 O.p. poprzez niezałatwienie sprawy w prowadzonym postępowaniu zażaleniowym w ustawowym terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania zażalenia przez organ odwoławczy,

- art. 140 O.p. poprzez jego nie zastosowanie i nie poinformowanie strony o przyczynie niezałatwienia sprawy w terminie.

Wobec tak sformułowanych zarzutów wniesiono o: "uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z powodu wskazanego naruszenia, które miało istotny wpływ na wynik postępowania i zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi zacytowano art. 215 § 1 O.p., a dalej wskazano, że w orzecznictwie podkreśla się, że przez oczywiste omyłki należy rozumieć błędy, które jednoznacznie wynikają z zestawienia zebranego w sprawie materiału z treścią decyzji. Oczywistą omyłką pisarską może być widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, mylna pisownia lub sformułowanie bądź niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Opuszczenie wyrazu powinno być zauważalne przy czytaniu danego aktu (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. II SA/Sz 113/17).

W ocenie skarżącego poprawiona część decyzji nie stanowiła omyłki pisarskiej, ani innej oczywistej omyłki, lecz stanowi merytoryczną zmianę w treści wydanej decyzji i jako taka nie podlegała sprostowaniu. Działanie organu stanowiło zatem naruszenie przepisów postępowania, które obligowało organ II instancji do uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, czego organ II instancji nie uczynił.

Jednocześnie organ II instancji naruszył przepisy art. 139 § 3 i art. 140 O.p. poprzez niezałatwienie sprawy w prowadzonym postępowaniu zażaleniowym w ustawowym terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania zażalenia. Co więcej organ II instancji nie zawiadomił strony o przyczynie niedotrzymania terminu oraz o nowym terminie załatwienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Nawiązując do argumentacji strony skarżącej wskazał w szczególności, że zażalenie na postanowienie organu I instancji wpłynęło do organu odwoławczego w dniu [...]r., wobec czego wydając zaskarżone postanowienie w dniu [...]r. zachowano dwumiesięczny termin określony w art. 139 § 3 O.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2365 ze zm., dalej: P.p.s.a.) podlegało postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] r., którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r. prostujące z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w decyzji Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącego - byłego członka zarządu Sp. z o.o. za zaległości podatkowe z tytułu odsetek stałych od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za określone miesiące 2013 r. wraz z kosztami egzekucyjnymi.

We wspomnianej decyzji na str.12 pierwotnie podano, że wierzycielem zaległych kosztów egzekucyjnych jest [...] [...] Urząd Skarbowy w S. i podano numer rachunku bankowego prowadzonego dla tego podmiotu. Tymczasem, organem prowadzącym egzekucję po zmianie siedziby sp. z o.o. był Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K., wobec czego ten organ wskazano w sprostowaniu wraz z podaniem numeru jego rachunku bankowego, jako organ, na rzecz którego skarżący winien wpłacić zaległe koszty egzekucyjne, za które na mocy decyzji z dnia [...] r. odpowiada. Podkreślenia wymaga, że szczegółowy wywód na temat zdarzeń rzutujących na właściwość poszczególnych organów zawarto na str. 6 decyzji z dnia [...]r.

Merytoryczna treść sprostowania jest zatem, w świetle art. 22 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.), prawidłowa, czego strona skarżąca nie kwestionuje. Zarzuty skargi zmierzają bowiem do wykazania, że tak opisana zmiana fragmentu decyzji nie może nastąpić w trybie sprostowania.

Dopuszczalność prostowania błędów rachunkowych i innych oczywistych omyłek, zawartych w decyzji została przewidziana w art. 215 § 1 O.p., który stanowi, że organ podatkowy może tego dokonać z urzędu lub na żądanie strony w drodze postanowienia. W ustawie nie wyjaśniono co należy rozumieć pod pojęciem błędu rachunkowego, jednak orzecznictwo sądów administracyjnych wypracowało pogląd, zgodnie z którym, pod tym pojęciem należy rozumieć omyłkę w działaniu matematycznym, które zostało włączone do decyzji jako jej część składowa (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1260/10, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 1489/10, wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei "oczywistą omyłką" będzie błąd polegający na tym, że w decyzji organu podatkowego poprzez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy też omyłkę pisarską (błąd pisarski) zostało wyrażone coś, co w sposób oczywisty i widoczny jest sprzeczne z myślą wyrażoną jednoznacznie przez ten organ w sentencji, jak i w uzasadnieniu decyzji (por. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Po 182/16).

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że tryb określony w art. 215 § 1 O.p. przewiduje jedynie prostowanie błędów i omyłek, które stanowią wady nieistotne, a sprostowanie decyzji nie może prowadzić do zmiany jej treści. W tym trybie można naprawić jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłkę pisarską o charakterze elementarnym, nie wpływające na treść i znaczenie prostowanej decyzji (por. m.in. wyroki NSA z dnia 23 lutego 2012 r.: sygn. akt II FSK 1829/10 i II FSK 1830/10). Regulacja z art. 215 § 1 O.p. odnosi się do takich wad decyzji, które charakteryzują się cechą oczywistości. Oznacza to, że owa cecha stanowi granicę dopuszczalności sprostowania w trybie art. 215 § 1 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2014 r., sygn. akt I FSK 1046/13).

Prostowanie, jakie przewiduje art. 215 § 1 O.p., prowadzi zatem do wyeliminowania z decyzji najdrobniejszych błędów, które mogą być usunięte bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji (por. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt I GSK 805/14).

Kontrolowane w niniejszej sprawie sprostowanie nie zmodyfikowało w żadnym stopniu prostowanego rozstrzygnięcia. Decyzją tą organ I instancji orzekł o odpowiedzialności skarżącego byłego członka zarządu Sp. z o.o. za zaległości podatkowe z tytułu odsetek stałych od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za określone miesiące 2013 r. wraz z kosztami egzekucyjnymi.

Z przepisów art. 108 i art. 116 O.p. wprost wynika, iż przedmiotem postępowania w sprawie odpowiedzialności osób trzecich są wyłącznie kwestie związane z: ustaleniem i istnieniem podmiotu, na który przenosi się odpowiedzialność, zakresem należności objętych odpowiedzialnością, a także określeniem terminu płatności należności (por. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2009, s. 527/528). Dokonane w niniejszej sprawie sprostowanie w żadnym zakresie nie dotyka wskazanych kwestii. Odnosi się jedynie do zagadnień praktycznych związanych z wykonaniem decyzji, gdyż wskazuje na czyj rachunek bankowy i o jakim numerze strona winna wpłacić kwotę należnych kosztów egzekucyjnych, za które na mocy decyzji organu I instancji, odpowiada.

Sprostowany błąd organu mieści się zatem w zakresie desygnatów pojęcia "oczywista omyłka", gdyż nie prowadzi do zmiany merytorycznej orzeczenia, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 139 § 3 i art. 140 O.p. poprzez niezałatwienie sprawy w prowadzonym postępowaniu zażaleniowym w ustawowym terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania zażalenia przez organ odwoławczy wskazać należy, że terminowość procedowania organów podatkowych podlega kontroli Sądu na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a. w ramach skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Terminy załatwiania sprawy określone w art. 139 i 140 O.p. mają bowiem charakter procesowy, porządkowy, dyscyplinujący organy podatkowe, a ich upływ nie pozbawia organów podatkowych zdolności do orzekania i nie powoduje wadliwości rozstrzygnięć wydanej z ich uchybieniem. Niemniej jednak stwierdzić należy, że – jak wynika z akt sprawy - zażalenie na postanowienie organu I instancji wpłynęło do organu odwoławczego w dniu [...]r., wobec czego wydając zaskarżone postanowienie w dniu [...]r. zachowano dwumiesięczny termin określony w art. 139 § 3 O.p.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.