Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 645/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 1723/12 odrzucającego skargę M. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...} sierpnia 2012 r. nr [...} w przedmiocie wymeldowania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 1723/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę M. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego w przedmiocie wymeldowania.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja została doręczona w trybie zastępczym na adres podany przez skarżącą we wszystkich pismach kierowanych do organu. Przesyłka zawierająca decyzję była dwukrotnie awizowana (w dniu 6 sierpnia i 16 sierpnia 2012 r.) i nie została odebrana w terminie 14 dni od daty pierwszego awizowania. Datą doręczenia zaskarżonej decyzji był dzień 20 sierpnia 2012 r., natomiast skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie została wniesiona w dniu 9 listopada 2012 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym). Dlatego też, z uwagi na wniesienie skargi z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia WSA w Krakowie odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.).

Skargę kasacyjną od tego powyższego postanowienia wniosła M. W. zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i art. 44 w zw. z art. 42 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zasądzenie kosztów postępowania oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej dzielonej z urzędu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jednakże należy zauważyć, że takie doręczenie musi być dokonane w sposób prawidłowy, tj. m.in. na właściwy adres strony postępowania.

Jak wynika z akt administracyjnych w toku postępowania administracyjnego skarżąca podawała, oprócz adresu z którego została wymeldowana również adres do doręczeń korespondencji (pismo z dnia 2 maja 2012 r., pismo z dnia 21 maja 2012 r. oraz protokół z przeprowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Krakowa-Sródmieścia w Krakowie z dnia [...} marca 2012 r. eksmisji skarżącej). Również sam fakt przesyłania korespondencji skarżącej na adres mieszkania, z którego została eksmitowana jest wewnętrznie sprzeczny, ponieważ skarżąca nie mieszka w tym mieszkaniu. Natomiast błędne przesłanie zaskarżonej decyzji skarżącej na adres z którego została wymeldowania nie może oznaczać, iż uchybiła ona terminowi do wniesienia skargi.

W tej sytuacji skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, a zatem na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie.

Brak jest również w przedmiotowej sprawie podstaw prawnych do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W art. 209 p.p.s.a. przyjęto unormowanie, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie WSA kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała NSA z 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07).