Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 313/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178, art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 maja 2022 r., sygn. akt II SPP/BD 78/21 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi L.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 21 maja 2018 r. nr SKO-4122/4/18 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w sprawie kary pieniężnej z tytułu niezwrócenia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką postanawia: odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej: WSA lub sąd pierwszej instancji) postanowieniem z 9 maja 2022 r., sygn. akt II SPP/Bd 78/21 odrzucił zażalenie L.Z. (dalej: skarżący) na postanowienie WSA w Bydgoszczy z 9 lutego 2022 r. w sprawie ze skargi L.Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z 21 maja 2018 r., nr SKO-4122//18 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w sprawie kary pieniężnej z tytułu niezwrócenia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

Wyjaśniając motywy odrzucenia zażalenia sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z 9 lutego 2022 r. WSA odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie WSA z 9 września 2021 r., którym zostało utrzymane w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z 13 lipca 2021 r. pozostawiające bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Postanowienie z 9 lutego 2022 r. zostało doręczone skarżącemu 7 marca 2022 r., który w dniu 15 marca 2022 r. wniósł osobiście zażalenie na to postanowienie.

WSA wskazał, że stosownie do art. 194 § 2 w związku art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako: p.p.s.a.), zażalenie wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie siedmiu dni od doręczenia tego postanowienia. WSA stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu 7 marca 2022 r., zatem termin do wniesienia zażalenia upłynął 14 marca 2022 r. Skoro zatem skarżący wniósł zażalenie 15 marca 2022 r., to uczynił to z uchybieniem ustawowego siedmiodniowego terminu. W związku z tym, WSA stosownie do art. 178 p.p.s.a, zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, w związku z art. 197 § 2, który stanowi, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, odrzucił zażalenie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący wskazując, że z jego wiedzy wynika, że termin do złożenia zażalenia został zachowany, dlatego zażalenie powinno być rozpoznane przez właściwy sąd.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Zatem z powyższego wynika, że termin do wniesienia zażalenia otwiera się w momencie doręczenia postanowienia, przy czym doręczenie to musi zostać dokonane skutecznie. Doręczenie dokonane w sposób nieskuteczny procesowo nie może otwierać terminu do wniesienia środka zaskarżenia.

Postanowienie WSA z 9 maja 2022 r., na które skarżący złożył obecnie rozpoznawane zażalenie, zostało mu doręczone 23 maja 2022 r. Termin do wniesienia zażalenia upływał zatem 30 maja 2022 r. Skarżący natomiast złożył zażalenie 31 maja 2022 r., a więc z przekroczeniem ustawowego terminu. Wskazać należy, że charakter ustawowy tego terminu oznacza, że jest nim związany również sąd, który nie ma możliwości jego modyfikacji, a jego uchybienie powoduje odrzucenie zażalenia przez sąd (por. postanowienie NSA z 29 października 2010 r., sygn. akt II FZ 497/10).

Nie ma przy tym znaczenia, że uchybienie to było nieznaczne. Jak wskazano, sąd nie ma możliwości rozpoznania zażalenia wniesionego z jakimkolwiek uchybieniem terminu. Warunkiem rozpoznania środka odwoławczego jest bowiem spełnienie wszystkich wymogów formalnych, które są dla niego przewidziane, w tym wniesienie go w odpowiednim terminie. Inna interpretacja wymogu dotyczącego terminu wnoszenia zażalenia pozwalająca na odstępstwa od tej reguły pozbawiałaby sensu ustalanie przez przepisy prawa określonych terminów do dokonania czynności procesowych.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.