Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 569/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 14 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1924/15 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "F." Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W..


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1924/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu wniosku "F." Sp. z o.o. w W., wstrzymał wykonanie decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] marca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia.

Sąd I instancji wskazał, że skarżąca upatruje zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w zaistnieniu przesłanki trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podzielił pogląd skarżącej, że ocena tej przesłanki nie może się ograniczyć do jej sytuacji materialnej jedynie w kontekście wykonania zaskarżonej decyzji (97.632,00 zł), bez jednoczesnego uwzględnienia pozostałych, toczących się przeciwko niej postępowań dotyczących nałożenia innych kar pieniężnych, w łącznej wysokości 13.684.631,00 złotych. Biorąc pod uwagę – wynikający z przedłożonej dokumentacji w postaci sprawozdania finansowego za 2013 r., bilansu zysków i strat za 2013 r., sprawozdania Zarządu F. Sp. z o.o. w W. i działalności Spółki za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. – zysk Spółki za 2013 r., tj. 5.911.500,12 zł oraz fakt, że główne jej źródło dochodu opiera się na działalności prowadzonej w oparciu o zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych (79%, przy czym w dużej mierze zezwolenia te w tym roku wygasają), Sąd I instancji przyjął, że bezpośrednim skutkiem natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji (w połączeniu z innymi karami), będzie wzrost strat ekonomicznych przedsiębiorstwa skarżącej. Następstwem powyższego będzie z kolei ograniczenie zakresu prowadzonej działalności gospodarczej, utrata płynności finansowej przedsiębiorstwa, a w konsekwencji, jak podała skarżąca, nawet konieczność zupełnego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, co może wiązać się ze zwolnieniami pracowników.

Zażalenie na to postanowienie wniósł Dyrektor Izby Celnej w W., wnosząc o jego uchylenie i zwrot uiszczonego wpisu. W uzasadnieniu zażalenia organ wskazał przede wszystkim, że do oceny spełnienia w postępowaniu przesłanek do zastosowania instytucji, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym Spółki. Tymczasem niniejszej sprawie wniosek złożono w październiku 2015 r., a wykazana sytuacja majątkowa skarżącej dotyczy okresu do końca 2013 r.

Poza tym organ zwrócił uwagę że przedmiotem rozpatrzenia jest sprawa nałożenia kary jedynie w wysokości 97.632,00 złotych, co stanowi promil jej zobowiązań wobec wykazanych przychodów netto, zaś okoliczność wygaśnięcia zezwoleń nie jest równoznaczna z niemożnością zapłaty nałożonej kary pieniężnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04). Obowiązkiem sądu jest zatem ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. (zob. postanowienia NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.).

W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie nałożenia na skarżącą spółkę kary pieniężnej w wysokości 97.632 zł.

NSA uznał, że, jak słusznie podnosi organ w zażaleniu, Sąd nie zbadał bieżącej sytuacji finansowej spółki. Należy bowiem zauważyć, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został złożony 1 kwietnia 2015 r., a przedstawione dokumenty obrazują stan majątkowy spółki na koniec 2013 r. Oznacza to, że w aktach sądowych nie ma dokumentów obrazujących aktualną sytuację majątkową spółki, w konsekwencji czego WSA nie mógł ich przeanalizować w kontekście przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy NSA uznał, że w aktach sprawy nie było dowodów pozwalających na ocenę bieżącej sytuacji majątkowej spółki, więc uchylił zaskarżone postanowienie.

Mając powyższe na uwadze NSA, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.