Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 82/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 76
journal: Dz.U. 2020 poz 1409
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 z późn. zm.).
article: art. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1068
law: Ustawa z dnia 19 czerwca 2020 r. o dodatku solidarnościowym przyznawanym w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom COVID-19

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.) Asesor WSA Piotr Pyszny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. K. (dalej: strona, skarżący) jest decyzja Wojewody [...] – dalej Wojewoda, organ II instancji - z dnia [...] r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r. Nr [...] orzekającą zwrot nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego za okres od [...]r. do [...]r. w kwocie [...]zł.

Stan sprawy jest następujący:

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. poinformował stronę pismem z [...]r. o przyznaniu dodatku solidarnościowego za okres [...]r. - [...] r. w związku z czym prawo do zasiłku dla bezrobotnych zostało stronie zawieszone na okres od [...]r. do [...]r. W piśmie tym wskazano iż dodatek solidarnościowy, który zgodnie z ustawą o dodatku solidarnościowym wynosi [...] zł za miesiąc kalendarzowy za m-c [...]r został przyznany w kwocie [...]zł a za [...] i [...]r. w kwocie [...] zł.

Uznano, iż pobrany przez stronę zasiłek za okres od [...]r. do [...]r. w kwocie brutto [...]zł Jest świadczeniem nienależnym podlegającym zwrotowi.

Powyższe orzeczenie strona zakwestionowała wnosząc odwołanie zarzucając organowi naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także art. 76 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 3 i 4 ustawy o dodatku solidarnościowym przyznawanym w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom COVlD-19. W ocenie skarżącej organ I instancji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy, nieprawidłowo ustalił stan faktyczny i dowolnie ocenił zgromadzone dowody a także dokonał niewłaściwego zastosowania i błędnej wykładni przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz ustawy o dodatku solidarnościowym przyznawanym w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom COVID-19. Odwołująca wskazała, że pismem z [...]r. ZUS Oddział w C. poinformował o przyznaniu dodatku solidarnościowego za m-c [...]r. w kwocie [...] zł. Dodatek ten zgodnie z ustawą wynosi [...] zł za miesiąc kalendarzowy, został więc pomniejszony za ten miesiąc o kwotę zasiłku dla bezrobotnych wypłaconą przez PUP w C., co wynika z przepisów ustawy o dodatku solidarnościowym przyznawanym w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom COVID-19. Wniosek o przyznanie dodatku złożyła [...] r. zaznaczając, że jest zarejestrowana jako bezrobotna i w [...] r. pobrała zasiłek w wysokości [...]zł. Skoro więc za [...]r. wypłacony jej dodatek solidarnościowy został pomniejszony o kwotę zasiłku dla bezrobotnych to w jej sprawie nie można przyjąć, że pobrała nienależne świadczenie o którym mowa w art. 76 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zdaniem odwołującej organ I instancji dokonał błędnej wykładni art. 4 ust. 4 ustawy o dodatku solidarnościowym, pomijając art. 4 ust. 3 tej ustawy, które należy odczytywać łącznie i uznał pobrane świadczenie za nienależne. Organ ten pominął także cel dodatku solidarnościowego, którym jest przeciwdziałanie negatywnym skutkom COVID-19 w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z 02.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, poprzez wsparcie finansowe osób, które straciły źródło dochodu w wyniku sytuacji gospodarczej wywołanej COVID-19.

Ponadto podniosła, iż organ I instancji przed wydaniem decyzji nie umożliwił wypowiedzenia się w sprawie i zapoznanie z aktami, czym naruszył art. 10 § 1 Kpa, pozbawiając czynnego udziału w postępowaniu. Jednocześnie wskazała, że zaskarżona decyzja nie została podpisana, gdyż decyzja została opatrzona nieczytelnym znakiem, a nadto istnieje wątpliwość, czy osoba, która go nakreśliła była umocowana do jej podpisania.

Wojewoda po zapoznaniu się z aktami sprawy i odwołaniu utrzymał w mocy decyzję rozstrzygnięciem z dnia [...]r. podzielając w całości pogląd organu I instancji, iż kwota [...]zł podlega zwrotowi jako nienależnie pobrane świadczenie pieniężne.

Wskazał przy tym, iż z akt sprawy wynika, że strona dokonała elektronicznej rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. [...]r. uzyskując status osoby bezrobotnej, której przyznano prawo do zasiłku od dnia [...] r. w wysokości 80% kwoty zasiłku dla bezrobotnego, tj. [...] zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku, a od [...] r. w kwocie [...] zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku.

W dniu [...]r. za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej wpłynęło do PUP W C. pismo strony z [...]r. w którym poinformowała o przyznaniu dodatku solidarnościowego przez ZUS i dołączyła pismo ZUS z [...]r.

Organ zatrudnienia skierował do strony pismo z [...]r. informując, że w związku z nabyciem prawa do dodatku solidarnościowego, prawo do zasiłku dla bezrobotnych ulega zawieszeniu na okres od [...]r. do [...]r. Jednocześnie pouczono stronę, że za okres zawieszenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych lub stypendium, świadczenia te nie są wypłacane.

Dalej Wojewoda wskazał, iż zgodnie z art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – dalej ustawa - (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1409 z późn. zm.) osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne.

W myśl zaś art. 76 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy, za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania. Jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach.

Podał także, iż z kolei ustawa z dnia 19 czerwca 2020 r. o dodatku solidarnościowym przyznawanym w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom C0VID-19 (Dz. U. z 2020 r., poz. 1068) w art. 4 ust. 4 stanowi, iż zasiłek dla bezrobotnych lub stypendium, wypłacone za okres, za który został wypłacony dodatek solidarnościowy, z wyjątkiem ust. 3, stanowi nienależnie pobrane świadczenie pieniężne o którym mowa w art. 76 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Ponadto art. 3 ust. 7 ustawy o dodatku solidarnościowym przyznawanym w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom C0V1D-19 określa, iż w przypadku nabycia prawa do dodatku solidarnościowego, prawo do zasiłku dla bezrobotnych lub stypendium, o których mowa w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, z mocy prawa ulega zawieszeniu na okres od dnia nabycia prawa do dodatku solidarnościowego do dnia Jego utraty. Za okres zawieszenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych lub stypendium świadczenia te nie są wypłacane.

Wojewoda zaznaczył, iż zgromadzone dowody w sprawie wskazują, że odwołującej za pismem z [...]r. doręczono egzemplarz informacji dla osób rejestrujących się i zarejestrowanych w Powiatowym Urzędzie Pracy oraz informację o obowiązkach osób bezrobotnych zarejestrowanych w PUP w C., co potwierdza urzędowe poświadczenie doręczenia. Została zatem pouczona o przesłankach uznania otrzymanego świadczenia pieniężnego za nienależnie pobrane i obowiązku jego zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji (pkt 111.10 Informacji).

Zwrócił uwagę, iż pismem nr [...] z [...]r. odwołująca została poinformowana przez organ zatrudnienia, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych ulega zawieszeniu na okres od [...]r. do [...]r., w związku z nabyciem prawa do dodatku solidarnościowego, co wynika z przepisów ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dodatku solidarnościowym przyznawanym w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom C0VID-19.

Wskazał, iż z akt sprawy wynika, że PUP w C. wypłacił stronie zasiłek dla bezrobotnych: w dniu [...]r. za miesiąc [...]r. w kwocie netto [...]zł, w dniu [...]r. za miesiąc [...]r. w kwocie netto [...]zł gdzie ZUS przyznał stronie dodatek solidarnościowy za miesiąc: [...]w kwocie [...]zł, [...]w kwocie [...]zł, [...]w kwocie [...]zł.

Strona za [...]r. otrzymała kwotę [...]zł stanowiącą różnicę pełnej kwoty dodatku solidarnościowego i kwoty wypłaconego w [...]r. zasiłku dla bezrobotnych ([...]zł - [...]zł = [...]zł). W myśl bowiem art. 4 ust. 3 ustawy o dodatku solidarnościowym przyznawanym w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom COVID-19, w przypadku pobrania zasiłku dla bezrobotnych lub stypendium w miesiącu złożenia wniosku o dodatek solidarnościowy, dodatek wypłacany Jest za ten miesiąc w kwocie pomniejszonej o wypłaconą kwotę tego zasiłku lub stypendium, co nastąpiło w rozpatrywanej sprawie.

W ocenie Wojewody niewątpliwie zgodnie z art. 3 ust. 8 ustawy o dodatku solidarnościowym nabycie prawa do dodatku solidarnościowego nie stanowi przeszkody do nabycia oraz posiadania statusu bezrobotnego, Jednakże jak wynika z art. 3 ust. 7 cyt. ustawy, w przypadku nabycia prawa do przedmiotowego dodatku, z mocy prawa ulega zawieszeniu prawo do zasiłku dla bezrobotnych.

Zatem w tych okolicznościach na gruncie obowiązujących przepisów prawa, skoro strona będąc pouczoną o przesłankach zawieszenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres nabycia prawa do dodatku solidarnościowego, pomimo to pobrała przedmiotowe świadczenie, to w myśl art. 4 ust. 4 ustawy o dodatku solidarnościowym stanowi ono nienależnie pobrane świadczenie pieniężne o którym mowa w art. 76 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wypłacony więc stronie zasiłek dla bezrobotnych za okres od [...]r. do [...]r. jako nienależne świadczenie podlega zwrotowi.

Odnosząc się do zarzutów strony Wojewoda wyjaśnił, iż strona posiadała możliwość czynnego udziału w postępowaniu, bowiem zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...]r. nastąpiło [...]r. i została pouczona o przysługującym uprawnieniu wypowiedzenia się w formie wskazanej przez organ, pisemnie, za pośrednictwem dokumentu elektronicznego oraz osobiście (po wcześniejszym ustaleniu wizyty telefonicznie) w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego zawiadomienia. Jak wynika z akt sprawy z uprawnienia tego strona nie skorzystała.

Zdaniem Wojewody organ I instancji działał zgodnie z przepisami Kpa . Organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja została podpisana zgodnie z art. 107 § 1 pkt 8 Kpa. Przepis ten nie formułuje wymogu aby podpis pod decyzją był czytelny. Podpis pod rozstrzygnięciem musi być własnoręczny lecz nie musi być czytelny. Taka sytuacja zachodzi w rozpatrywanej sprawie, bowiem przedmiotowa decyzja opatrzona jest pieczęcią pracownika, który wydał ją z podaniem imienia, nazwiska, stanowiska służbowego wraz z podaniem organu, który upoważnił tego pracownika do wydania, a złożony podpis Jest własnoręczny i nie budzący wątpliwości, że został złożony przez tego pracownika.

Ponadto organ odwoławczy ustalił, że wskazany pracownik posiada upoważnienie nr [...] z dnia [...] r. wydane przez Prezydenta Miasta C., który upoważnił w/w do wydawania m.in. decyzji w zakresie określonym przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W skardze do WSA w Gliwicach strona powieliła zarzuty podnoszone w odwołaniu i zarzuciła Wojewodzie;

I. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej- k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy;

II. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie mi wypowiedzenie się w mojej sprawie przed wydaniem decyzji na etapie odwoławczym;

III. art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż decyzja organu I instancji została podpisana, podczas gdy decyzja ta została opatrzona jedynie nieczytelnym znakiem bez żadnych indywidualnych cech, który nie sposób uznać za podpis identyfikujący jego wystawcę;

IV. art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez powielenie uchybienia organu I instancji i zaniechanie podpisania decyzji organu II instancji;

V. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 76 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 4 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dodatku solidarnościowym przyznawanym w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom C0VID-19 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż skoro z dniem [...]r. zostało zawieszone prawo do zasiłku dla bezrobotnych z powodu nabycia prawa do dodatku solidarnościowego, to pobrany zasiłek dla bezrobotnych za okres od dnia [...]r. do dnia [...]r. w kwocie brutto [...]zł stanowi nienależnie pobrane świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 76 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz uchylenie w całości także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie .

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanej ustawy).

Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a .

Powyższe oznacza, iż Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona.

Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcie przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a skutkowało koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obiegu prawnego.

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...]r. Nr [...] Prezydenta Miasta C. orzekającą o zwrocie przez stronę nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego za okres [...] do [...]. w kwocie [...] zł .

Podstawę materialnoprawną decyzji stanowi m.in. art. 76 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zgodnie z którym osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. W myśl zaś art. 76 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy, za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach.

Z kolei ustawa o dodatku solidarnościowym przyznawanym w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom COVID-19 - dalej ustawa o dodatku solidarnościowym - w art. 4 ust. 4 stanowi, iż zasiłek dla bezrobotnych lub stypendium, wypłacone za okres, za który został wypłacony dodatek solidarnościowy, z wyjątkiem ust. 3, stanowi nienależnie pobrane świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 76 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Wskazane regulacje stanowiły dla organów punkt wyjścia dla uznania, iż strona ma obowiązek zwrotu pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od [...]r. do [...]r. w kwocie [...] zł jako świadczenia nienależnie pobranego. Swoje stanowisko w tym zakresie wywiodły z faktu, iż Strona za [...] r. otrzymała kwotę [...] zł stanowiącą różnicę pełnej kwoty dodatku solidarnościowego i kwoty wypłaconego za [...] r. zasiłku dla bezrobotnych ([...]zł - [...]zł = [...]zł), a to po myśli 4 ust. 3 ustawy o dodatku solidarnościowym który stanowi iż w przypadku pobrania zasiłku dla bezrobotnych lub stypendium w miesiącu złożenia wniosku o dodatek solidarnościowy, dodatek wypłacany jest za ten miesiąc w kwocie pomniejszonej o wypłaconą kwotę tego zasiłku lub stypendium. Skoro zatem strona będąc pouczoną o przesłankach zawieszenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres nabycia prawa do dodatku solidarnościowego, pomimo to pobrała tenże zasiłek, to w myśl art. 4 ust. 4 ustawy o dodatku solidarnościowym stanowi on zdaniem organów nienależnie pobrane świadczenie pieniężne o którym mowa w art. 76 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i jako taki podlega zwrotowi.

Skład orzekający nie podziela tego stanowiska. Za słuszny należy uznać zarzut strony skarżącej, iż w jej przypadku nie zachodzi sytuacja pobrania nienależne świadczenia o którym mowa w art. 76 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. art. 4 ust. 4 ustawy o dodatku solidarnościowym. Zdaniem Sądu organy na tle zaistniałych w sprawie okoliczności faktycznych sprawy dokonały wadliwej interpretacji zastosowanych w sprawie przepisów.

Definicję legalną świadczenia nienależnie pobranego zawierają przepisy art. 76 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia w związku z art. 4 ust. 4 ustawy o dodatku solidarnościowym i stanowią one, iż nienależnie pobranym świadczeniem jest zasiłek dla bezrobotnych wypłacony za okres, za który został wypłacony dodatek solidarnościowy, z wyjątkiem ust. 3. Z powołanego przepisu wynika zatem, iż warunkiem uznania danego świadczenia za nienależnie pobrane jest to by był on wypłacony za okres za który został wypłacony dodatek solidarnościowy, który po myśli art. 4 ust. 1 ustawy o dodatku solidarnościowym przysługuje w kwocie [...] zł. Zasadą bowiem jest, iż dodatek solidarnościowy przysługuje za miesiąc kalendarzowy osobie uprawnionej w wysokości [...] zł. Jak wynika z akt sprawy dodatek solidarnościowy za [...] r. nie został stronie wypłacony w pełnej należnej kwocie określonej przepisami art. 4 ust.1 ustawy o dodatku solidarnościowym, a w kwocie [...] zł. Skoro zatem dodatek solidarnościowy za [...] r nie został wypłacony w ustawowej wysokości nie została spełniona przesłanka ustawowa do uznania, iż zasiłek dla bezrobotnych za [...] r stanowi nienależnie pobrane świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 76 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 4 ust. 4 ustawy o dodatku solidarnościowym. Wynika to wprost z brzmienia art. 4 ust. 3 ustawy o dodatku solidarnościowym. Rację ma bowiem strona twierdząc, iż organy stosując w sprawie przepisy art. 4 ust. 4 tej ustawy w zw. z art. 76 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia pominęły brzmienie regulacji art. 4 ust. 3 która jest wyjątkiem od uznania pobranego świadczenia za nienależne określonego art. 76 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co także winno przedmiotem rozważań przez organy, a czego w sprawie nie uczyniono. Jak bowiem jednoznacznie z treści art. 4 ust 4 ustawy o dodatku solidarnościowym wynika z wyjątkiem ust. 3, zasiłek dla bezrobotnych (....) wypłacony za okres, za który został wypłacony dodatek solidarnościowy, stanowi nienależnie pobrane świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 76 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Powyższa regulacja oznacza, iż w przypadku zaistnienia sytuacji opisanej w art. 4 ust. 3 ustawy o dodatku solidarnościowym, a ta miała miejsce w sprawie gdyż za [...]r. wypłacony stronie dodatek solidarnościowy został pomniejszony o kwotę zasiłku dla bezrobotnych, ustawodawca wyłączył z definicji pojęcia nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego zasiłek dla bezrobotnych wypłacony za okres, za który został wypłacony dodatek solidarnościowy. Ta norma art. 4 ust. 3 ustawy o dodatku solidarnościowym nie była zupełnie przedmiotem oceny i rozważań w sprawie przez organy, co także wprost świadczy o wadliwości wykładni stosowanych w sprawie przez organy przepisów prawa materialnego.

Niezależnie od przedstawionych rozważań, zaskarżona decyzja jest wadliwa także i z tego powodu, że kwota orzeczonego zwrotu nie poddaje się kontroli Sądu jako że w decyzji II instancji brak jest jakichkolwiek wyjaśnień co do tego, w jaki sposób doszło do wyliczenia kwoty [...] zł jako kwoty nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych. W spornej decyzji organ II instancji podał iż do zwrotu przypada kwota [...] zł jako świadczenie nienależnie pobrane tytułem zasiłku dla bezrobotnych za [...] r. Jednak w jej treści nie podał w jaki sposób wyliczył, iż właśnie ta kwota przypada do zwrotu przez stronę, nie podał także czy chodzi o wartość brutto czy netto. Wskazano jedynie, iż ZUS Oddział w C. poinformował stronę pismem z [...]r. o przyznaniu dodatku solidarnościowego za okres [...]r. - [...] r. w związku z czym prawo do zasiłku dla bezrobotnych zostało stronie zawieszone na okres od [...]r. do [...]r. informując, iż dodatek solidarnościowy, który zgodnie wynosi [...] zł za miesiąc kalendarzowy za m-c [...]r został przyznany w kwocie [...]zł a za [...] i [...] r. w kwocie [...] zł. Tymczasem rzeczą organu odwoławczego było wskazanie sposobu przyjętych wyliczeń za [...] r. i dokonanie ich oceny. Wobec braku jakichkolwiek wyliczeń wyjaśniających w tym względzie wskazujących z czego wynika taka wysokość nienależnie pobranego świadczenia, czy jest to wartość brutto, netto Sąd nie miał możliwości oceny zasad w oparciu o które doszło do wyliczenia tej kwoty zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Taki sposób redagowania decyzji nie spełnia wymogów z art. 107 § 1 pkt 6 Kodeksu postępowania administracyjnego – dalej k.p.a. Uchybienie to należy ocenić za istotne z uwagi na to, że jest to element braku wyczerpującego uzasadnienia decyzji. Odnosi się do wysokości świadczenia, co do którego orzeczono względem strony obowiązek jego zwrotu. Nie tylko z treści art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., ale i z zasady zaufania - art. 8 § 1 k.p.a. należy wyprowadzić wniosek organów administracji publicznej co do powinności wyczerpującego uzasadnienia sposobu wyliczenia świadczenia pieniężnego objętego decyzją o zwrocie. Należy w tym kontekście zwrócić uwagę, że uzasadnienie decyzji, poza wskazaniem i wyjaśnieniem podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ma być dla strony źródłem informacji o sposobie rozumowania organu podejmującego decyzję i przyjętych przez niego założeniach, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22.08.2019 r., sygn. akt II SA/Bk 327/19, CBOSA). Redakcja zaskarżonej decyzji tego standardu nie spełnia w części odnoszącej się uzasadnienia przyjętej przez organy kwoty świadczenia pieniężnego uznanego, na podstawie art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, za nienależnie pobrane.

Kierując się przedstawioną argumentacją, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a.

Wskazania co do dalszego procedowania w sprawie wynikają z treści wydanego wyroku.

-----------------------

4/10