Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1036/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-10-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 17 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu w dniu 17 października 2013 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc oraz zobowiązania podatkowego za poszczególne miesiące 2008 r. i 2009 r., orzeczenie o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług postanawia: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1036/13

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z [...] r. nr [...]:

• określającą J. P. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące: luty – kwiecień oraz czerwiec – wrzesień 2009 r.,

• określającą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za październik, listopad i grudzień 2008 r. oraz styczeń i maj 2009 r.,

• orzekającej o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2008 r. oraz miesiące od stycznia do września 2009 r. - na podstawie art. 108 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Dokonując wymiaru podatku organ stwierdził, że podatnik m. in.:

- zawyżył kwotę podatku o 78.867,80 zł (i sprzedaż netto o 358.490 zł), poprzez rozliczenie 24 faktur wystawionych na rzecz firmy "A" (w tym 6 wystawionych w okresie od października do grudnia 2008 r., zaś 18 w miesiącach styczeń - wrzesień 2009 r.), należącej do P. P. (syna) tytułem sprzedaży odzieży i akcesoriów, które w całości lub w części nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych

- zaniżył podatek w lutym, marcu, czerwcu, lipcu i w sierpniu 2009 r., gdyż dokonał wpłat gotówkowych w wysokości (odpowiednio): 250.000 zł, 818.000 zł, 95.000 zł, 350.000 zł, 200.000 zł - na rachunek bankowy prowadzony przez bank A S.A., zaś w ocenie organu wpłaty te pochodziły z niezaewidencjonowanych dostaw towarów handlowych.

Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez pełnomocnika J. P..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; dalej "P.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Z przepisu tego wynika, że sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zawieszenie postępowania w tym przypadku jest fakultatywne, a o zawieszeniu postępowania decydują względy celowościowe, przy czym ocena tej celowości należy do sądu (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romanowska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 400 i n.).

W ocenie Sądu rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w zakresie określenia J. P. zobowiązania w podatku od towarów i usług, jest uzależnione od uprzedniego prawomocnego rozstrzygnięcia spraw w przedmiocie określenia temu podatnikowi zobowiązań w podatku dochodowym za 2008 i 2009 r.

We wszystkich tych sprawach zasadniczą podstawę ustaleń faktycznych stanowią tożsame - a zarazem sporne między stronami - okoliczności dotyczące sprzedaży towarów na rzecz firmy "A", należącej do P. P. (syna skarżącego), a także ocena czy wpłaty dokonane w lutym, marcu, czerwcu, lipcu i w sierpniu 2009 r. na rachunek bankowy prowadzony przez bank A S.A., pochodziły z niezaewidencjonowanych dostaw towarów handlowych.

Od ustalenia jaki charakter miały wymienione czynności uzależnione jest przyjęcie odpowiedniej podstawy prawnej oraz właściwe określenie wysokości podatku w niniejszej sprawie.

Wprawdzie skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] , określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., została oddalona wyrokiem WSA w Łodzi z 6 marca 2013 r. I SA/Łd 1537/12, jednak skarżący wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która do chwili obecnej nie została jeszcze rozpoznana. Podobnie oddalona została skarga na decyzję tego organu z [...] r. nr [...], określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. (wyrok WSA w Łodzi z 21 sierpnia 2013 r. I SA/Łd 1578/12). Skarżący złożył wniosek o uzasadnienie tego wyroku, które zostało mu przesłane, jednak nie minął jeszcze okres na wniesienie skargi kasacyjnej. Oba wyroki nie są zatem prawomocne.

Stosownie do art. 170 P.p.s.a. wyrok prawomocny wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

W orzecznictwie sądowym i doktrynie przyjmuje się, iż związanie prawomocnym orzeczeniem sądowym polega na tym, że inne podmioty muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treści tego wyroku. Implikuje to w sposób bezwzględny obowiązek wzięcia tej okoliczności pod uwagę w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Podmioty te muszą przyjmować, że dane okoliczności faktyczne, jak i ich ocena prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym wyroku.

Ponieważ stan faktyczny kreujący wysokość podatku w odniesieniu do J. P. jest analogiczny w wymienionych sprawach, gdyż dotyczą one tego samego okresu oraz tych samych okoliczności, których prawdziwość została zakwestionowana przez organy - Sąd uznał za celowe zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia spraw dotyczących podatku dochodowego.

Z powyższych względów na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.

P.C.