Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 944/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-10-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 27 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 19 sierpnia 2016 r. strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, gdyż skarżąca nie dysponuje środkami finansowymi na zaspokojenie roszczenia organu w przypadku wszczęcia procedury egzekucyjnej. W konsekwencji zmuszona będzie do wyzbycia się składników swojego majątku, tj. nieruchomości. Ponadto skarżąca podniosła, że w jej ocenie organy podatkowe dopuściły się w sprawie rażących uchybień, co całkowicie uzasadnia wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego. Dodała, że wobec rangi oraz powagi zarzutów, zasadnym jest aby zaskarżona decyzja nie była wykonana do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej w skrócie "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r. II OZ 52/05). Zaznaczyć jednak należy, że spełnienie przesłanek powoływanego przepisu wymaga stwierdzenia wysokiego prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody lub też trudnych do odwrócenia skutków. Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony. Zatem to wnioskodawca obowiązany jest do uprawdopodobnienia wystąpienia skutków wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak bowiem przyjmuje się w orzecznictwie, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne, a ponadto wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r. I FZ 148/09). Oznacza to, że strona skarżąca jest zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r. II FSK 502/09). Tym samym, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Przy czym, bez wskazania konkretnych danych obrazujących aktualną na dzień złożenia wniosku sytuację strony skarżącej nie jest możliwe dokonanie przez Sąd oceny, czy zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania spornej decyzji.

Podzielając przedstawione powyżej poglądy orzecznictwa w zakresie wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. stwierdzić należy w odniesieniu do rozpoznawanego wniosku, że skarżąca nie wykazała istnienia określonych w powołanym przepisie przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Odnosząc się do ogólnikowej argumentacji jaką skarżąca zawarła we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że powołane przez stronę okoliczności takie jak –brak środków pieniężnych na pokrycie roszczeń organów podatkowych a w konsekwencji ryzyko zbycia posiadanej nieruchomości, nie stanowią przesłanek do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo o jakim mowa w ww. przepisie. Podstawą pozytywnego rozpoznania wniosku złożonego w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest bowiem ochrona strony przed wszystkimi negatywnymi skutkami jakie wiążą się z wykonaniem zaskarżonej decyzji, a jedynie przed takimi tylko skutkami, których naprawienie, po uwzględnieniu skargi, nie byłoby możliwe lub znacznie utrudnione.

Podkreślić jednocześnie należy, że choć egzekucja administracyjna zawsze wywiera negatywne skutki finansowe dla zobowiązanego, to niewątpliwie nie zawsze te negatywne skutki prowadzą do nieodwracalnych skutków, o jakich jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro zatem skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z oczekiwaniami skarżącej.

Podkreślić również należy, że rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie bada zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem, a jedynie potencjalne skutki jakie może ponieść strona w związku z jego wykonaniem przed rozpoznaniem skargi.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym postanowił jak w sentencji.