Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 449/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA: Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "G." sp. z o.o. z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Gd 300/08 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "G." sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 30 stycznia 2008 r. nr ... w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy od dnia 1 października 2002r. do dnia 30 września 2003r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

II FZ 449/08

U Z A S A D N I E N I E

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zwany dalej WSA, na posiedzeniu niejawnym postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2008 roku, oddalił wniosek "G." sp. z o.o. z siedzibą w W., o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 30 stycznia 2008 roku, nr ... w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy obejmujący okres od 1.10.2002 r. do 30.09.2003 r. WSA przywołał treść art. 61 § 3 i art. 61 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.)

W uzasadnieniu powyższego postanowienia WSA wskazał, że decyzją z dnia 30 stycznia 2008 r., Dyrektor Izby Skarbowej w G. uchylił w części decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o obniżeniu zobowiązania "G." sp. z o.o. z siedzibą w W. w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 01.10.2002 r. do 30.09.2003 r. do kwoty 2.529.653,80 zł. oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w kwocie 145.873,00 zł. W skardze do WSA skarżąca spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia podatnikowi trudnych do odwrócenia skutków majątkowych w wielkiej wysokości.

WSA w dalszej części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia zauważał, że przepis art. 61 p. p. s. a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia ( por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004 ). Ponadto WSA w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskująca musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Zdaniem WSA w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Skarżąca spółka, jedynie bowiem w sposób ogólnikowy wskazała bowiem, że za takim rozstrzygnięciem przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia podatnikowi trudnych do odwrócenia skutków majątkowych w wielkiej wysokości, nie uprawdopodabniając bliżej swojego stanowiska. WSA doszedł do przekonania, że obecna sytuacja majątkowa spółki nie pozwala przyjąć, iż wykonanie zaskarżonej decyzji odbyłoby się z uszczerbkiem dla jej majątku. Zwrócenia uwagi wymaga bowiem fakt, że spółka posiada długoterminowe aktywa finansowe w jednostkach powiązanych (akcje lub udziały) o łącznej wysokości 3.823.720 zł. oraz niewyegzekwowane wierzytelności na sumę 1.604.280,34 zł. Dysponowanie tymi wartościami majątkowymi nie stawia podatnika w sytuacji, w której wyegzekwowanie należności fiskalnych określonych w zaskarżonej decyzji powodowałoby w majątku spółki tego typu skutki, że przywrócenie naruszonej substancji majątkowej wiązałby się z koniecznością ponoszenia przez podatnika znacznych nakładów sił i środków, dodatkowo w długim okresie czasu. Wykonanie zaskarżonego aktu nie będzie tym samym skutkować powstaniem szkody tego rodzaju, że nie będzie w przyszłości możliwe przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Istnieje bowiem, w ocenie WSA, realna możliwość spieniężenia posiadanych aktywów finansowych oraz odzyskania należnych podatnikowi wierzytelności.

Na powyższe postanowienie "G." sp. z o.o. ( reprezentowana przez radcę prawnego ) wniosła zażalenie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z podniesionymi zarzutami wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia WSA. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że odmowa wstrzymania wykonania decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Zdaniem skarżącego, sama tylko wysokość długoterminowych aktywów finansowych oraz nie wyegzekwowanych wierzytelności, nie przesądza o możliwości faktycznego ich spieniężenia i odzyskania w ten sposób płynności finansowej przez spółkę w przyszłości. Skarżący podkreślał, że jak wynika z deklaracji CIT-8 za rok 01.10.2006-30.09.2007 starta podatnika za ten okres wynosi 58. 487,27 zł. Natomiast strata na dzień 31.01.2008 r. wynosiła 23.332,40 zł. W tej sytuacji nie można uznać, iż posiadanie przez spółkę aktyw długoterminowych oraz wierzytelności, wyklucza powstanie straty po stronie spółki w razie wyegzekwowania zobowiązania podatkowego określonego w skarżonej przez podatnika decyzji. W ocenie skarżącego WSA pominął także okoliczności, iż nawet gdyby przyjąć, iż posiadane przez spółkę aktywa mogłyby być spieniężone to i tak spółka nie dokonała by tego w sposób natychmiastowy, co mogłoby zachwiać jej płynnością finansową. Z kolei szybkie zrealizowanie posiadanych przez spółkę aktywów, będących koniecznym skutkiem wyegzekwowania należności podatkowych, zmusiłoby spółkę do ich upłynnienia poniżej ich pełnej wartości. Prowadziłoby więc do powstania szkody majątkowej. Jednocześnie, zwracał uwagę skarżący, aktualna sytuacja majątkowa spółki, w szczególności zajęty rachunek bankowy i brak prowadzenia działalności operacyjnej, grożą pozbawieniem spółki płynności finansowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W treści art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca przewiduje, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części. Użyte w wymienionym przepisie prawa wyrażenie "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie" oznacza, że orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji może, lecz nie musi, być wydane nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ( rozstrzygnięcie o charakterze uznaniowym ). Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 495-497/04; z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, niepublikowane).

W rozpatrywanej sprawie W. I. nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., wskazujących na zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Lakoniczne stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu zażalenia, a odnoszące się do hipotetycznie mogących zaistnieć sytuacji w stosunku do firmy, ( tj. możliwość powstania strat, zachwianie płynności finansowej firmy, upłynnienie aktywów poniżej jej wartości), nie mogą być przyjęte za podstawę wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 30 stycznia 2008 roku, nr ... w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy obejmujący okres od 1.10.2002 r. do 30.09.2003 r.

Skarżący nie zdołał wykazać zatem, w jaki sposób wykonanie tej decyzji spowoduje dla niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenie skutków. Podważanie w tym kontekście, ustaleń Sądu I instancji, nie znajduje oparcia w aktach przedmiotowej sprawy. WSA zwracał uwagę na fakt, że spółka posiada długoterminowe aktywa finansowe w jednostkach powiązanych (akcje lub udziały) o łącznej wysokości 3.823.720 zł. oraz niewyegzekwowane wierzytelności na sumę 1.604.280,34 zł. Ponadto dysponowanie tymi wartościami majątkowymi nie stawia podatnika w sytuacji, w której wyegzekwowanie należności fiskalnych określonych w zaskarżonej decyzji powodowałoby dla niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenie skutków. W ocenie sądu odwoławczego, takie uzasadnienie odmowy wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji, spełnia niezbędne wymogi uzasadnienia wyczerpującego.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że WSA słusznie odmówił skarżącej spółce wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie został przez Sąd pierwszej instancji naruszony wskazany przez skarżącego przepis.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.