Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 944/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6166  Łowiectwo
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 § 1, art. 53 § 2b, art. 58 § 1 pkt 6 i § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Sękowska (spr.) po rozpoznaniu 5 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. B. na bezczynność Wojskowego Koła Łowieckiego [...] nr [...] z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o dokonanie szacowania szkód łowieckich postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 5 marca 2021 r. (data stempla pocztowego) C. B. (dalej skarżący), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wywiódł skargę do sądu administracyjnego na bezczynność Wojskowego [...] "[...]" nr [...] z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o dokonanie szacowania szkód łowieckich. W uzasadnieniu wskazał, że pismem z 4 lutego 2021r. dokonał zgłoszenia [...] wystąpienia szkody łowieckiej, co nie nastąpiło do dnia złożenia skargi.

Zarządzeniem z 24 czerwca 2021 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do wykazania wyczerpania środków zaskarżenia poprzez nadesłanie odpisu ponaglenia wniesionego do organu wyższego stopnia złożonego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, a także dowodu nadania ww. ponaglenia do organu wyższego stopnia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi na wezwanie pismem z 15 lipca 2021 r. pełnomocnik skarżącego powtórzył argumentację zawartą w piśmie z 22 kwietnia 2021 r. oraz z 24 maja 2021 r. wskazując, że [...] nie posiada organu wyższego stopnia, zaś złożenie ponaglenia do tego samego organu administrującego uznać należy za bezprzedmiotowe z uwagi na charakter żądanej czynności i jej termin.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że Sąd podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 865/20, zgodnie z którym nałożone obowiązki na dzierżawcę albo zarządcę obwodu łowieckiego, w tym obowiązek sporządzenia protokołu, o którym mowa w art. 46a ust. 4 ustawy z 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. 2020 poz. 1683, dalej "u.p.ł."), tj. protokołu oględzin i protokołu, o jakim mowa w art. 46c ust. 5 u.p.ł., tj. protokołu szacowania ostatecznego, traktować należy jako akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), co stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. czyni dopuszczalnym złożenie skargi na bezczynność w tym zakresie.

Wskazać także trzeba, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Natomiast zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący nie kwestionuje okoliczności niezłożenia ponaglenia do [...], lecz zajmuje stanowisko, zgodnie z którym konieczność wniesienia ponaglenia przed złożeniem skargi na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o dokonanie szacowania szkód łowieckich nie stanowi warunku jej dopuszczalności. Ze stanowiskiem tym nie sposób się jednak zgodzić.

Analizowane zagadnienie nie było przedmiotem szerokiego orzecznictwa sądowego. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 5 grudnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Lu 73/19 nie podjęto rozważań w tym zakresie, zaś w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 24 czerwca 2021 r., sygn. akt III SAB/Gd 262/20 wskazano, że ponaglenie zostało złożone. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do odstępstwa od literalnej wykładni art. 53 § 2b p.p.s.a. w przypadku złożenia skargi na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o dokonanie szacowania szkód łowieckich. Relatywnie krótki ustawowy termin przeprowadzenia oględzin i dokonania szacowania ostatecznego nie stanowi o wyłączeniu obowiązku wniesienia ponaglenia, który wynika wprost z przepisu prawa. Mając na względzie, że ponaglenie jest środkiem, którego cel stanowi mobilizacja organu administrującego do podjęcia czynności w przypadku przekroczenia terminu jej załatwienia, nie jest zasadne, aby kwalifikując czynności sporządzenia protokołu oględzin i protokołu szacowania ostatecznego jako czynności, o których mowa art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jednocześnie pozbawiać skarżącego środka, który pozwoliłby na samozdyscyplinowanie się [...] i potencjalnie szybsze załatwienie sprawy.

Wbrew stanowisku skarżącego, analogia do skargi na bezczynność organu w sprawie rozpatrzenia wniosku o udzielenie dostępu do informacji publicznej nie jest uprawniona. Skarga ta nie musi być wprawdzie poprzedzona złożeniem ponaglenia, lecz wynika to m. in. z konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, które realizuje jednak interes publiczny, a jego celem jest zapewnienie społecznej kontroli nad organami władzy publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 56/21). Z kolei dokonywane przez [...] oszacowanie szkody następuje w interesie prywatnym, co czyni to porównanie nieprawidłowym.

Mając powyższe na względzie przyjąć należy, że skarga na bezczynność jako niepoprzedzona ponagleniem podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.