Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 249/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1, ust. 1a, art. 4, art. 19 ust. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2012 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, na podstawie art. 39 ust. 3 w związku z art. 39 ust. 1a i art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa, po rozpoznaniu wniosku T. S.A. z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję nr [...] z dnia [...] października 2011 r., odmawiającą wydania zezwolenia na lokalizację kabla telekomunikacyjnego w pasie drogowym drogi krajowej nr [...], w miejscowości [...], gmina [...], zgodnie z załączoną przez stronę mapą sytuacyjno-wysokościową i naniesioną na niej trasą projektowanego kabla telekomunikacyjnego (Rysunek 1, Arkusz 1).

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

Decyzją z dnia [...] października 2011 r. GDDKiA odmówił T. S.A. wydania zezwolenia na lokalizację kabla telekomunikacyjnego. T. S.A. Złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zajmując stanowisko w sprawie, organ wyjaśnił, iż dnia [...] lipca 2011 r. T. S.A. z siedzibą w [...] (dalej jako strona skarżąca, skarżąca spółka), wystąpił z wnioskiem o wydanie zezwolenia na lokalizację kabla telekomunikacyjnego w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] w miejscowości [...], gmina [...], zgodnie z załączoną przez stronę mapą sytuacyjno -wysokościową i naniesioną na niej trasą projektowanego kabla telekomunikacyjnego.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wskazując na treść art. 39 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, stwierdził, iż w obszarze pasa drogowego mogą znajdować się tylko obiekty i urządzenia związane z drogą i obsługą ruchu, niemniej jednak z uwagi na wejście w życie w dniu 17 lipca 2010 r. art. 39 ust. 1a ww. ustawy, zarządca drogi nie może zakazać w pasie drogowym umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacja, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury, jeśli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają.

Na zarządcy drogi, jak argumentował organ, ciąży bowiem obowiązek zbadania, czy wydanie zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. la nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenia wymagań wynikających z przepisów odrębnych [w tym miejscu organ wskazał na § 140 ust. 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), będący przepisem techniczno - budowlanym wydanym na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 743, poz. 1623 ze zm.) lub nie doprowadzi do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. Jeżeli którakolwiek w ww. przesłanek wystąpi, to zarządca drogi ma prawo odmówić zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym infrastruktury i urządzeń, wymienionych w art. 39 ust. 1 pkt 1a ustawy o drogach publicznych.

Zdaniem organu, umieszczenie w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z drogą - jak w analizowanym przypadku - może przyczynić się do czasowego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Co więcej, cała przedmiotowa inwestycja przebiegałaby w odległości od 4,5 do 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...], co jest sprzeczne z wymogami określonymi w art. 43 ust. 1 Ip. 3 lit. a tabeli ww. ustawy o drogach publicznych.

Wyważając pomiędzy interesem społecznym a interesem strony skarżącej, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wyjaśnił, iż fakt, że spółka zobligowana jest do podłączenia prywatnych odbiorców do sieci telekomunikacyjnej szerokopasmowej, nie może prowadzić do sytuacji, iż zarządca drogi ma obowiązek udostępnienia pasa drogowego w celu umieszczenia w nim sieci. Inwestor, jak wyjaśnił organ, patrzy przez pryzmat zabezpieczenia własnych interesów, nie bacząc na obowiązujące przepisy prawa.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, T. S.A. z siedzibą w [...], wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą i zasądzenie kosztów postępowania.

Podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania tj.:

- art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie – tj. nie wskazanie czy warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa pozwalały na umieszczenie kabla telekomunikacyjnego w pasie drogi krajowej nr [...], naruszenie zasady pogłębiania zaufania uczestników do władzy publicznej, brak wyraźnego wskazania w uzasadnieniu obu decyzji faktycznych przyczyn odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego polegającego na wybudowaniu linii kablowej w pasie drogi krajowej nr [...],

- naruszenie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie decyzji w mocy w sytuacji, gdy zaistniały podstawy do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Skarżąca podniosła także zarzut naruszenia prawa materialnego tj.

- art. 39 ust. 1a oraz 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, poprzez jego błędną interpretację.

W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka wskazała m.in., iż przyjęta przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad interpretacja przepisu art. 39 ust.1a ustawy o drogach publicznych powoduje, że zarządca drogi w każdej sytuacji może odmówić jego zastosowania. W ocenie skarżącej spółki, przepisem tym ustawodawca wprowadził możliwość umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Jeżeli takie przesłanki występują to zgoda powinna być wyrażona. W niniejszej sprawie, w jej ocenie organ w ogóle nie badał tych okoliczności i skupił się na uwarunkowaniach wynikających z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, kiedy to zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia. Zdaniem strony skarżącej organ nie wykazał, że w dniu wydania decyzji warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa nie pozwalały na wydanie pozytywnej decyzji.

Niezależnie od powyższego skarżąca podniosła, że takie potraktowanie sprawy jest sprzeczne z założeniami ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 206 poz. 675), nie bez przyczyny zwanej "megaustawą", której głównym celem było wprowadzenie w życie takich rozwiązań prawnych, które ułatwiłyby i usprawniłyby proces inwestycyjny w telekomunikacji, poprzez zlikwidowanie barier administracyjnych, otwarty dostęp do gruntów, a także możliwość umieszczenia infrastruktury telekomunikacyjnej w pasie drogowym, co z kolei pozwoliłoby zapewnić jak najszerszy i jednocześnie najszybszy dostęp do powszechnego i szerokopasmowego internetu.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Przypomnieć należy, że przepisy ustawy o drogach publicznych, regulując kwestie związane z korzystaniem z dróg publicznych różnych kategorii i zarządzaniem nimi, mają służyć ochronie samych dróg i urządzeń z drogą związanych oraz stworzeniu warunków optymalnie bezpiecznego i wygodnego ruchu drogowego.

Ochronę drogi, rozumianą, jako opisane w art. 4 pkt 21 u.d.p. działania, mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu, sprawuje - zgodnie z art. 20 pkt 10 i 12 u.d.p., zarządca drogi (przypomnieć należy, iż dla drogi krajowej zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, stosownie do art. 19 ust. 1, ust. 2 pkt 1 ustawy o drogach publicznych). Do niego też należy wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (art. 20 pkt 8 u.d.p.). Działania stanowiące ochronę drogi realizowane są w obrębie pasa drogowego. Stosownie do treści art. 4 pkt 1 udp, pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Z cytowanego przepisu wynika zasada, w myśl, której w obszarze pasa drogowego mogą znajdować się tylko obiekty i urządzenia służące drodze i odbywającemu się na niej ruchowi. Do tej zasady są konsekwentnie dostosowane dalsze regulacje ustawowe. Natomiast jako drogę ustawa określa budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym ( art. 4 pkt 2 u.d.p.). Jezdnia zaś według definicji ustawowej jest częścią drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów ( art. 4 pkt 4 u.d.p.).

Do zarządcy drogi należą sprawy z zakresu planowania, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Łączy się z tym szereg obowiązków spoczywających na zarządcy dróg a nie tylko przykładowo wyliczonych w art. 20 ustawy u.d.p. I tak do zarządcy drogi należy m.in.:

- utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą (pkt 4);

- wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i zjazdy z dróg oraz pobieranie opłat i kar pieniężnych (pkt 8);

- wykonywanie robót interwencyjnych, robót utrzymaniowych i zabezpieczających (pkt 11);

- przeciwdziałanie niszczeniu dróg przez ich użytkowników (pkt 12).

Odpowiedzialność zarządców dróg nie jest ograniczona do odpowiedzialności za ochronę bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zasadą jest, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg może być dokonane tylko za zgodą zarządcy drogi, który ma prawo rozważenia (biorąc pod uwagę okoliczności istotne z punktu widzenia ochrony dróg publicznych) możliwości wyrażenia zgody na to zajęcie, a także określenia warunków zajęcia – odpowiednich do okoliczności.

Zasadę tę statuuje art. 39 u.d.p., który zabrania dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Art. 39 ust. 1 pkt 1-12 zawiera niezamknięty katalog czynności zabronionych.

I tak art. 39 szczególności zabrania:

1) lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

2) włóczenia po drogach oraz porzucania na nich przedmiotów lub używania pojazdów niszczących nawierzchnię drogi;

3) poruszania się po drogach pojazdów nienormatywnych;

4) samowolnego ustawiania, zmieniania i uszkadzania znaków drogowych i urządzeń ostrzegawczo-zabezpieczających;

5) umieszczania reklam poza obszarami zabudowanymi, z wyjątkiem parkingów;

6) umieszczania urządzeń zastępujących obowiązujące znaki drogowe;

7) niszczenia rowów, skarp, nasypów i wykopów oraz samowolnego rozkopywania drogi;

8) zaorywania lub zwężania w inny sposób pasa drogowego;

9) odprowadzania wody i ścieków z urządzeń melioracyjnych, gospodarskich lub zakładowych do rowów przydrożnych lub na jezdnię drogi;

10) wypasania zwierząt gospodarskich;

11) rozniecania ognisk w pobliżu drogowych obiektów inżynierskich i przepraw promowych oraz przejeżdżania przez nie z otwartym ogniem;

12) usuwania, niszczenia i uszkadzania zadrzewień przydrożnych.

Użycie zwrotu "w szczególności" oznacza, że zakazane są nie tylko czynności określone ustawowo i wymienione w art. 39 ust. 1 pkt 1-12 u.d.p., ale również wszelkie inne działania, które mogą prowadzić do niszczenia lub uszkodzenia drogi lub zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego.

W myśl art. 39 ust. 1a w/w ustawy przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, ze zm.) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają.

Jak stanowi art. 39 ust. 3 omawianej ustawy w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust. 7, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi.

Ustawodawca dopuścił zatem na zasadzie wyjątku możliwość zajęcia pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg i w przedmiocie takiego zezwolenia zarządca drogi orzeka w drodze W tym miejscu należy wskazać, że ust. 1a, a także zmiana ustępu 3 w art. 39 ustawy o drogach publicznych wprowadzone zostały Ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z dnia 16 czerwca 2010r. Dz.U.10.106.675). Ustawą tą zmieniono także art. 39 ust. 6 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym zarządca drogi w trakcie budowy lub przebudowy drogi jest obowiązany zlokalizować kanał technologiczny w pasie drogowym:

1) dróg krajowych;

2) pozostałych dróg publicznych, chyba że w terminie 60 dni od dnia ogłoszenia informacji, o której mowa w ust. 6a, nie zgłoszono zainteresowania udostępnieniem kanału technologicznego.

Zgodnie z uzasadnieniem projektu tejże ustawy (strony internetowe Sejmu (http://www.sejm.gov.pl) i Senatu (http://www.senat.gov.pl) Sejm RP VI kadencji Nr druku: 2546) jednym z celów ustawy jest zniesienie barier dla inwestycji w infrastrukturę teleinformatyczną, by zapewnić ogólnopolski dostęp do Internetu szerokopasmowego. Wprowadzając do art. 39 ustęp 6 w cytowanym wyżej brzmieniu ustawodawca potwierdził, iż w coraz szerszym zakresie dopuszcza możliwość korzystania z pasa drogowego na cele nie związane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Wykładni przepisów wprowadzonych powołaną ustawą należy zatem dokonywać mając na względzie jej cele.

W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, organ takiej wykładni dokonał.

Decyzja administracyjna wydawana w trybie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych ma charakter uznaniowy. Wyraźnie należy jednak podkreślić, iż nie oznacza to, że decyzja taka może być dowolna. Organ administracji publicznej jest obowiązany kierować się zasadą prawdy obiektywnej także wówczas, gdy decyzja wydana w sprawie indywidualnej ma charakter uznaniowy. Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny, a więc musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (vide: m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt II SA 2875/95, Wokanda 1996, Nr 6, s. 32; podobnie /w:/ wyrok NSA z dnia 19 lipca 1982r., II SA 883/82, PiP 1983, Nr 6, s. 141).

Kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny polega w szczególności na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Sąd administracyjny kontroluje, czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności.

Przyjąć należy, że zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonywującej treści (tak m.in. /w:/ wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 83).

W świetle przepisu art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej, stojąc na straży praworządności oraz dążąc do załatwienia sprawy zgodnie z prawdą obiektywną, mają obowiązek uwzględniać z urzędu interes społeczny i słuszny interes obywatela.

Należy stwierdzić, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, jako zarządca drogi publicznej, wyjaśnił w sposób jednoznaczny, dlaczego odmawiając stronie skarżącej wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu lokalizacji linii kablowej w pasie drogi krajowej - uznał, iż interes społeczny w tej sytuacji jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga wydania przedmiotowej odmowy i ograniczenia tym samym uprawnień skarżącej.

W przedmiotowej sprawie organ, odmawiając wydania skarżącej spółce zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umiejscowienia telekomunikacyjnej linii kablowej ustalił, iż lokalizacja projektowanej sieci teletechnicznej naruszałaby bezpieczeństwo w ruchu drogowym.

Z mapy sytuacyjno wysokościowej załączonej do akt sprawy, na której naniesiono trasę projektowanego kabla wynika, że ma być on usytuowany w pasie drogowym drogi krajowej [...] na długości ok. 193 m, w odległości od 4,5 m do 8,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni.

Co więcej, infrastruktura techniczna w pasie drogowym niezwiązana z drogą powinna być lokalizowana w odległościach od drogi określonych w przepisach o drogach publicznych, czyli umieszczenie linii kablowej powinna odpowiadać wymogom określonym w art. 43 ust. 1 Ip. 3 tabeli ww. udp. Zgodnie z ww. przepisem obiekty budowlane, a do takich należy linia kablowa, przy drogach krajowych, poza terenem zabudowy, powinny być usytuowane w odległości co najmniej 25,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej. Tym samym strona powinna tak zaplanować lokalizację omawianej linii, aby zachowany został wymóg, o którym mowa wyżej. W niniejszej sprawie przedmiotowa inwestycja przebiegałaby w odległości od około 4,5 do 8 m zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...].

Nadto, w odniesieniu do względów technicznych organ orzekający w sprawie odwołał się do treści § 140 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, zgodnie z którym "umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z drogą, nie może naruszać elementów technicznych drogi oraz nie może przyczyniać się do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu albo zmniejszenia wartości użytkowej drogi". Organ podkreślił, iż projektowana inwestycja może przyczynić się do zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Kwestia ta została pominięta przez skarżącą, a jest okolicznością istotną.

Sąd nie podziela zarzutów skargi akcentujących niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego.

Skarżąca nie podważa ustaleń organu, iż planowana inwestycja możne przyczynić się do zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu.

W ocenie Sądu organ nie działał również sprzecznie z założeniami ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 206 poz. 675), której celem było wprowadzenie takich rozwiązań prawnych które ułatwiłyby proces inwestycyjny w telekomunikacji. Zgodnie z w/w art. 39 ust. 6 ustawy o drogach publicznych zarządca drogi w trakcie budowy lub przebudowy drogi jest obowiązany zlokalizować kanał technologiczny w pasie drogowym drogi krajowej. Zgodnie natomiast z art. 39 ust. 7 tejże ustawy zarządca drogi udostępni taki kanał technologiczny za opłatą zainteresowanym w drodze umowy dzierżawy lub najmu na zasadach określonych w ust. 7 a – 7 f. Ponieważ droga krajowa [...] nie była w trakcie budowy lub przebudowy w związku z czym zarządca drogi nie był obligowany do umieszczenia w pasie drogowym kanału technologicznego.

Podważenie oceny organu mogłoby być skuteczne, gdyby zostało wykazane, że naruszone zostały zasady prawidłowego wnioskowania na bazie poczynionych ustaleń faktycznych. Skarżąca jednak tego nie dowiodła w toku postępowania. Zdaniem Sądu uznać należy w tej sytuacji, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wydając sporne decyzje wykazał, iż umieszczenie linii telekomunikacyjnej w pasie drogowym zagrażałoby bezpieczeństwu ruchu drogowego.

W ocenie Sądu organ, ustalając stan faktyczny rozpatrywanej sprawy, nie naruszył wskazanych przez skarżącą przepisów prawa procesowego i w konsekwencji, przepisów prawa materialnego.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji.

Na marginesie sprawy należy wskazać, że fakt zobligowania skarżącej do podłączenia odbiorców do sieci telekomunikacyjnej szerokopasmowej, nie może prowadzić do sytuacji, że zarządca drogi ma obowiązek udostępnienia pasa drogowego w celu umieszczenia w nim sieci.

Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa sieć ma być ułożona w terenie niezabudowanym tak więc w ocenie Sądu skarżąca może zgodnie z art.124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102 poz. 651), złożyć wniosek do Starosty, który może ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody (...). Udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Starosta w razie braku zgody właściciela może zatem wydać decyzję ograniczającą korzystanie z nieruchomości, jeżeli jest to niezbędne dla realizacji inwestycji" – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1865/09.