Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 179/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-09-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Przyznano pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu koszty nieopłaconej pomocy prawnej
Powołane przepisy: article: art. 250  par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 14  ust. 2  pkt 2  lit. a w zw z  par. 6  pkt 5 i  par. 2  ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 490
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez  Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 18 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika strony skarżącej o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi D.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia: przyznać radcy prawnemu S.M. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wynagrodzenie w kwocie 1.107 (słownie: tysiąc sto siedem) zł, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 207 (słownie: dwieście siedem) zł, z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2014 r. przyznano skarżącemu D.M. prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.

Na tej podstawie, Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych we W, wyznaczył dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego S.M.

Wyrokiem z dnia 20 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę D.M.

Za udzieloną pomoc prawną w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 23 lutego 2015 r. przyznał pełnomocnikowi z urzędu stosowne wynagrodzenie.

Od ww. wyroku wymieniony radca prawny wywiódł skargę kasacyjną, a następnie brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, podczas której złożył wniosek o zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 czerwca 2017 r. sygn. akt II FSK 1107/15 skargę kasacyjną oddalił. W uzasadnieniu wyroku, w odniesieniu do złożonego przez pełnomocnika z urzędu wniosku o zwrot kosztów pomocy prawnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że właściwym do rozpoznania tego wniosku jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który postanowił o przyznaniu stronie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

W myśl art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków

Przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia jest wniosek wyznaczonego w sprawie radcy prawnego o zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, złożony w postępowaniu kasacyjnym, który stosownie do zalecenia zawartego w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2017 r., podlegał rozpoznaniu przez Sąd pierwszej instancji.

Podstawę prawną dla ustalenia wynagrodzenia za udzieloną z urzędu pomoc prawną w postępowaniu kasacyjnym, stanowi rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. w Dz. U. z 2013 r. poz. 490; dalej: rozporządzenie).

Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2) lit. a) tego rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądem drugiej instancji: za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1 (w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6), a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.

Nie ulega wątpliwości, że wyznaczony w sprawie pełnomocnik z urzędu reprezentował stronę skarżącą w postępowaniach przed Sądami pierwszej i drugiej instancji.

Zatem, mając na uwadze, że wartość przedmiotu sporu w sprawie wynosi 9.939 zł, stawkę minimalną dla biorącego udział w postępowaniu przed sądem drugiej instancji pełnomocnika z urzędu należało przyjąć w kwocie odpowiadającej 75% wynagrodzenia wyliczonego na podstawie § 6 pkt 4) rozporządzenia, czyli w kwocie 900 zł. Zaznaczyć jednocześnie należy, że przyznane pełnomocnikowi wynagrodzenie w kwocie 900 zł, podlegało - stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia - podwyższeniu o stawkę 23% podatku VAT przewidzianą dla tego rodzaju czynności stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. w Dz. U. z 2017 r. poz. 1221), czyli o kwotę 207 zł (23% kwoty 900 zł).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2) lit. a) w zw. z § 6 pkt 4) i § 2 ust. 3 rozporządzenia, Sąd postanowił jak w sentencji.