Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2174/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Agnieszka Jędrzejewska – Jaroszewicz (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Justyna Kobylarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2019 r. sprawy ze skargi T. H., R. H. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] września 2018 r. , nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Wa 2174/18 U Z A S A D N I E N I E

Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania T. H. i R. H. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] stwierdzającą nabycie przez Województwo [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną - drogę wojewódzką nr [...], obecnie relacji [...], położonej w jednostce ewidencyjnej [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, wydzielonej z działki nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Województwo [...] prawa własności opisanej wyżej nieruchomości.

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. uchylił w/w decyzję Wojewody [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wskazując na niewystarczające ustalenie, czy w stosunku do nieruchomości, na dzień 31 grudnia 1998 r., zostały spełnione przesłanki jej zajęcia pod drogę publiczną oraz władania nią przez podmiot publicznoprawny.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. stwierdził nabycie przez Województwo [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności przedmiotowej nieruchomości zajętej pod drogę publiczną - drogę wojewódzką.

T. H. i R. H. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji zarzucając naruszenie prawa i zasad współżycia społecznego, wskazując w szczególności, że w sprawie nie zostało wykazane władztwo publicznoprawne nad nieruchomością.

Minister Inwestycji i Rozwoju po rozpatrzeniu sprawy stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa.

Organ przytoczył treść art. 73 ust. 1 ustawy ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną i podkreślił, że nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie w/w przepisu nastąpiło jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następujące przesłanki- nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, była zajęta pod drogę publiczną i pozostawała we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego.

Przepis art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. ma charakter wywłaszczeniowy i dotyczy sytuacji, gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. prawo własności było uregulowane na rzecz innych podmiotów prawnych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy istnieniu publicznego władztwa nad nieruchomością. Stosując ten przepis organ bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r.

Minister zaznaczył, że ze znajdującej się w aktach sprawy mapy z projektem podziału nieruchomości wraz z wykazem zmian danych ewidencyjnych sporządzonej przez geodetę uprawnionego R. O. i wpisanej do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] listopada 2009 r. pod nr [...] wynika, że działka nr [...] została wydzielona z działki nr [...]. Z akt sprawy wynika, że w dniu 31 grudnia 1998 r. nieruchomość, oznaczona jako działka nr [...], z której wyodrębniono działkę nr [...], stanowiła własność M. Z., E. Z. i T. H., co potwierdza treść umowy darowizny i umowy sprzedaży z dnia [...] września 1999 r. Rep. A Nr [...], a tym samym nie stanowiła własność Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego. Aktualnie prawo własności przedmiotowej nieruchomości wpisane jest w księdze wieczystej nr [...] na rzecz T. H. i R. H..

Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. Stosownie zaś do regulacji zawartej w art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, również w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r., drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.

Z przepisu tego bezspornie wynika, że nie każda droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. Aby droga zyskała taki status musi być zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy.

Zdaniem Ministra Inwestycji i Rozwoju organ pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że na podstawie uchwały Rady Ministrów Nr 192 z dnia 2 grudnia 1985 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych (M.P. z 1986 r. Nr 3, poz. 16 ze zm.) droga nr [...] relacji [...] została zaliczona do kategorii dróg krajowych. Droga ta została wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. Nr 160, poz. 1071) jako droga wojewódzka, a w związku z tym - zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. stała się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogą wojewódzką.

Organ odwoławczy zaznaczył, że przestrzenny zasięg działania w/w art. 73 ust. 1 w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych) - w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r. - jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r., bądź sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym.

W ocenie Ministra fakt zajęcia części w/w nieruchomości pod drogę publiczną potwierdza wykonana w dniu [...] marca 2015 r. kopia mapy z projektem podziału nieruchomości wraz z wykazem zmian danych ewidencyjnych wpisanej do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] listopada 2009 r. pod nr [...], opatrzona adnotacją geodety uprawnionego B. M., że przebieg pasa drogowego uwidoczniony na mapie jest zgodny ze stanem faktycznym na dzień 31 grudnia 1998 r.

Organ powołał stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne odnoszące się do mocy dowodowej dokumentu sporządzonego przez uprawnionego geodetę i włączonego do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego, wskazując, że dokument ten ma charakter dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 76 kpa i wzruszenie mocy dowodowej tego dokumentu jest możliwe wyłącznie przez przeprowadzenie przeciwdowodu. Odwołujący nie przedstawili zaś dowodów, które mogłyby podważać powyższe ustalenia geodety.

Następną z przesłanek zastosowania art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. jest przesłanka władania publicznoprawnego. Władanie nieruchomością to dokonywanie określonego rodzaju czynności faktycznych z zakresu prawa publicznego, względem nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego, poprzez swoje jednostki organizacyjne. Zgodnie z orzecznictwem dla jej udowodnienia należy wykazać wykonywanie prac związanych m.in. z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem. Minister zaznaczył, że do spełnienia tej przesłanki nie jest konieczne udowodnienie przez podmiot publicznoprawny posiadania nieruchomości (w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego), a jedynie wykazanie faktycznego władania nią, nawet wbrew woli jej właściciela. Ustawodawca nie związał bowiem skutków nabycia własności nieruchomości z mocy prawa z jej posiadaniem, lecz odniósł się do każdego stanu władania cudzą nieruchomością, nawet wbrew woli jej właściciela, pod warunkiem, że nieruchomość nie stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własności publicznej.

Organ odwoławczy opisał ewentualne środki dowodowe, które stanowić mogą podstawę do wykazania spełnienia bądź nie przesłanki władztwa publicznego, podkreślając, że dla wykazania władztwa publicznoprawnego nie jest konieczne wymienienie w dokumentach mających je potwierdzać numerów ewidencyjnych poszczególnych działek wchodzących w skład danej ulicy.

Zdaniem Ministra władanie publicznoprawne nad w/w nieruchomością zostało wykazane w sposób wystarczający. W aktach sprawy znajduje się oświadczenie S. O. - byłego pracownika RDP [...], zatrudnionego bezpośrednio w Obwodzie Drogowym - jednostce podległej Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w [...] z dnia [...] marca 2015 r., który pełnił funkcje związane z administrowaniem i nadzorem nad pracami utrzymaniowymi na drodze wojewódzkiej nr [...] m.in. w obrębie działki nr [...], z której wydzielono działkę nr [...]. Świadek oświadczył, że w okresie poprzedzającym dzień 31 grudnia 1998 r. do dnia złożenia oświadczenia pas drogowy na wysokości działki nr [...] pozostał niezmieniony oraz, że prowadzone na nim były roboty utrzymaniowe takie jak koszenie, okresowe czyszczenie rowów i przepustów. W aktach sprawy znajduje się ponadto oświadczenie Zastępcy Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w [...] z dnia [...].12.2014 r. złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań określonej w art. 233 § 1 Kodeksu Karnego, z którego wynika, że Dyrekcja Okręgowa Dróg Publicznych w [...], której następcą prawnym jest Oddział Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w [...] jako zarządca wykonywała władztwo nad nieruchomością zajętą pod pas drogi krajowej nr [...] przebiegającej przez obręb Zawodzie oraz oświadczenie Zastępcy Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., w którym potwierdza, że przedmiotowa droga była utrzymywana i remontowana przez Dyrekcję Okręgową Dróg Publicznych przed dniem 31 grudnia 1998 r.

W przypadku urządzenia drogi na gruncie prywatnym, który to grunt nie został jednocześnie zagospodarowany przez właściciela w sposób umożliwiający realizację czynności związanych z zarządem drogi (np. poprzez jego wygrodzenie - co w niniejszej sprawie, w świetle dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, nie miało miejsca), istnieje domniemanie, że zarządca drogi wykonywał nad nią władztwo w formach określonych w ustawie o drogach publicznych.

Tym samym Ministra Inwestycji i Rozwoju uznał, wszystkie przesłanki materialnoprawne określone w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. niezbędne do wydania pozytywnej decyzji, zostały spełnione.

Odnosząc się do kwestii dotyczących odszkodowania organ zaznaczył, że sprawa odszkodowania jest rozstrzygana w odrębnym postępowaniu, które należy do właściwego starosty (prezydenta miasta na prawach powiatu). Orzekając w kwestii odszkodowania organ właściwy będzie samodzielnie ustalał, czy skarżącemu przysługuje odszkodowanie.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli T. H. i R. H. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lutego 2017 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa, co doprowadziło do wydania decyzji w oparciu o art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczyli argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów wskazując, że organy wadliwie uznały, że w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 13 października 1998 r. W ocenie skarżących brak jest jakiegokolwiek dokumentu, który potwierdzałby, że nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. Wojewoda [...] nie wyjaśnił w oparciu o jakie dokumenty geodeta uprawniony B. M. ustalił, że przebieg pasa drogowego uwidoczniony na kopi mapy z projektem podziału nieruchomości wykonanej [...] marca 2015 r. jest zgodny ze stanem faktycznym na dzień 31 grudnia 1998 r. Skarżący są natomiast w posiadaniu dokumentu urzędowego z 1988 r. (załącznik nr 1) i dokumentu urzędowego z 1999 r. (załącznik nr 2), które jednoznacznie potwierdzają, że żadna z części działki numer [...] nie została oznaczona jako użytek drogowy i że przebieg pasa drogowego w dniu 31 grudnia 1998 r. nie jest zgodny z kopią mapy z projektem podziału wykonaną w dniu [...] marca 2015 r.

Zdaniem skarżących brak jest ponadto jakiegokolwiek dokumentu, który potwierdzałby powołane przez organ oświadczenia udowadniające przesłankę władztwa publicznoprawnego, natomiast są dokumenty urzędowe, które jednoznacznie temu zaprzeczają.

W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Materialnoprawną podstawę wydania decyzji organu pierwszej instancji stanowił m.in. art. 73 ust, t i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, z późn. zm).

Zgodnie z tą regulacją nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Powołany przepis określa przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje, że określone w nim grunty stały się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Przesłanki te to władanie w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego gruntami zajętymi pod drogi publiczne, niestanowiącymi ich własności.

Powołany art. 73 nie zawiera definicji drogi publicznej. W związku z tym należy w tym względzie posiłkować się ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.) i w jej przepisach szukać wyjaśnienia pojęcia drogi publicznej. W rozumieniu art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa warunki. Po pierwsze, musi to być droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych. Po drugie, z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Przepis art. 2 tej ustawy dzieli natomiast drogi publiczne na drogi krajowe, wojewódzkie, gminne i lokalne miejskie oraz zakładowe.

Zatem, jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r.

Zarzuty skargi zmierzają do wykazania, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. pozwalające na stwierdzenie nabycia z mocy prawa przez jednostkę samorządu terytorialnego, prawa własności spornej nieruchomości.

W ocenie sądu, zarzuty te są niezasadne.

Okolicznością niesporną jest przysługiwanie prawa własności działki nr [...] (wydzielonej z działki [...]) osobie fizycznej czyli podmiotowi innemu niż Skarb Państwa czy też jednostka samorządu terytorialnego.

Istota sporu sprowadza się do oceny czy nieruchomość oznaczona jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni [...] ha była w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną a jeśli tak, to czy w dacie tej wykonywane było na niej władztwo publicznoprawne przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego.

Zdaniem sądu w toku postępowania organy zgromadziły wystarczający materiał dowodowy pozwalający na ustalenie, że powyższa nieruchomość znajdowała się w ciągu drogi publicznej – drogi wojewódzkiej nr [...] relacji [...], objętej księgą wieczystą nr [...]. Potwierdza powyższe mapa z projektem podziału nieruchomości przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 30.11.2009r. przedstawiająca granice nieruchomości według jej zajęcia pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1988r. , sporządzona przez geodetę uprawnionego B. M., która w ocenie Sądu ma charakter dokumentu urzędowego , o którym mowa w art. 76 k.p.a.

Wbrew stanowisku Skarżących zaprezentowanemu w skardze nie przedstawili oni dowodu przeciwnego, o podobnym charakterze.

Należy w tym miejscu przypomnieć, że o przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, do których odnosi się art. 73 ust. 1 powołanej ustawy, przesądza stan faktyczny istniejący na gruncie, a więc sposób jego zagospodarowania pozwalający na zakwalifikowanie go do definicji pasa drogowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. - o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 13 października 1998 r. Pasem drogi jest natomiast zgodnie z tym przepisem wydzielony pas terenu, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z lezącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu. Pas terenu przeznaczony do ruchu (w rozumieniu powyższego przepisu) to jezdnia ale także i pobocze.

Sąd w składzie orzekającym w sprawie niniejszej , w pełni aprobuje ugruntowane w doktrynie i orzecznictwie sądowo-administracyjnym stanowisko , że zajęcie danej nieruchomości pod drogę publiczną jest okolicznością faktycznie istniejącą na gruncie, a geodeta uprawniony, jako funkcjonariusz publiczny , uprawniony jest do sporządzenia odpowiedniego operatu, który ten stan dokumentuje, stanowiąc jednocześnie dokument urzędowy, co do którego obowiązuje domniemanie prawdziwości zawartych w nim danych. Trafnie także przywołał organ II instancji wyrok NSA z dnia 16.05.2013r. , sygn. I OSK 2/12 , który wprost ocenił, że brak jest uzasadnionych podstaw do odmówienia mocy dowodowej dowodowi w postaci dokumentu sporządzonego przez geodetę uprawnionego, który został przyjęty do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego.

Analiza kopii map dołączonych do skargi nie stanowi , w ocenie Sądu , skutecznego przeciwdowodu omawianego dokumentu.

Przede wszystkim wskazać należy, że obie złożone do akt sprawy mapy odzwierciedlają nieruchomość Skarżących w granicach przysługującego im prawa własności, który co do zasady został przez organy obu instancji w pełni zaaprobowany. Poza sporem bowiem pozostawała okoliczność przysługiwania im prawa własności całej nieruchomości oznaczonej nr [...] przed wydzieleniem z niej działki nr [...]. Mapa wykonana w dniu [...].05.1999r. obrazuje zatem przedmiot własności Skarżących nie zaś jego fragment faktycznie zajęty pod pas drogowy. Analogicznej ocenie podlega także złożona przez małżonków H. mapa z 1988r. , z tą jedynie różnicą , że sporządzona została na 10 lat przed stanem podlegającym ocenie tj. w dniu 31.12.1998r.

Także władztwo publicznoprawne nad sporną nieruchomością zostało w sprawie niniejszej w sposób dostateczny udokumentowane. Sąd w tym zakresie w pełni aprobuje ustalenia i oceny dokonane przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie zachodzi zatem potrzeba i ponownego, pełnego przytaczania w tym miejscu uzasadnienia.

Odnosząc się jedynie do sformułowanego w skardze zarzutu celowo nieprawdziwej interpretacji przez organ ich pisma z dnia 6.11.2015r. Sąd zauważa, że jakkolwiek cytowany fragment faktycznie zawiera informację , że " działka nr [...] zajęta była pod rów, pobocze i skarpę przed ogrodzeniem " , której brak jest w powołanym piśmie z dnia 6.11.2015r., to jednak w istocie pismo to potwierdza istnienie rowu, pobocza i skarpy przed ogrodzeniem. Natomiast twierdzenia skarżących co dokonywania na nich jakichkolwiek czynności nie można uznać za wykazanie, że nie spełniona została przesłanka władztwa publicznego.

Dlatego też sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w art. 73 ust.1 ustawy z dnia 13 października 1998 r.

Organy w sposób prawidłowy zebrały i oceniły znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 1 k.p.a. , co oznacza niezasadność skargi w tym zakresie.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.