Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1079/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją decyzje
Powołane przepisy: article: art.3 ust. 1 pkt 20 lit.c , aRT. 16 UST.3 , ART.24 UST.1,2
journal: Dz.U. 2018 poz 2220
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jedn.
article: ART.138 PAR. 1 PKT 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art.1 par 2, art.106 par 3, art.135 , art.145 par 1 pkt 1 lit . a i c
journal: Dz.U. 2019 poz 2167
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza T. z dnia [...] r. nr OPS [...]


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] Burmistrz T., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 10 lipca 2019 r., odmówił J. O. przyznania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że strona nie spełnia przesłanek określonych w ustawie do przyznania jej wnioskowanego świadczenia.

Od powyższej decyzji J. O. złożył odwołanie, w którym wskazał, że nie zgadza się z decyzją, gdyż organ rentowy również odmówił przyznania mu renty z tytułu niepełnoprawności.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia

[...] października 2019 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca

1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), art. 3 ust. 1 pkt 20 lit. c, art. 16 ust. 3, art. 24 ust. 1,2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 2220 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że wnioskodawca legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w G. z dnia [...] października 2014 r. Z orzeczenia tego wynika, że zaliczony został do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności do dnia 31 października 2019 r., a ustalony umiarkowany stopień niepełnosprawności datuje się od [...] września 2014 r.

Kolegium wyjaśniło, że organ I instancji przy wydawaniu decyzji obowiązany jest stosować bezwzględnie obowiązujące przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, które znajdują zastosowanie w tej sprawie, a organ nie może stosować przepisów bezwzględnie wiążących według swojego uznania. Nadto, nie może oceniać prawidłowość stwierdzenia określonych faktów przez powołany do tego kompetentny organ, jakim jest Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnoprawności.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją J. O., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, uzupełnioną pismem z dnia 21 marca 2020 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

- art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych poprzez nieuwzględnienie, że odwołuje się expressis verbis do terminu "powstania niepełnosprawności", a nie do terminu "powstania ustalonego stopnia niepełnosprawności", a w konsekwencji przyjęcie, iż miarodajne dla ustalenia prawa do świadczenia jest ustalenie daty powstania wskazanej w Orzeczeniu Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w G. z [...] października 2014 r. niepełnosprawności, podczas gdy jego niepełnosprawność powstała przed 10 rokiem życia, co wynika z Orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej z [...] sierpnia 1992 r.,

co doprowadziło do pozbawienia go prawa do zasiłku pielęgnacyjnego;

- na wypadek nieuwzględnienia ww. zarzutu - naruszenie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w zw. z § 14 ust 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie orzekania

o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności poprzez wykładnię prowadzącą do wniosku, że jeżeli w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności zawarto stwierdzenie "nie da się ustalić" od kiedy istnieje niepełnosprawność, to jest to równoznaczne z przyjęciem, że niepełnosprawność powstała po 21 roku życia, podczas gdy art. 16 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie wprowadza takiego domniemania, co doprowadziło do pozbawienia go prawa do zasiłku pielęgnacyjnego.

Naruszenie przez organy I i II instancji przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu dowodu w postaci decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 1992 r. oraz niezwróceniu się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. Inspektoratu w G. o odpis Orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] sierpnia 1992 r. w celu ustalenia daty powstania niepełnosprawności, a w konsekwencji przyjęcie, iż daty tej nie da się ustalić, a niepełnosprawność powstała po ukończeniu przez niego 21 roku życia, co doprowadziło do pozbawienia go prawa do zasiłku pielęgnacyjnego;

- naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zebranie materiału dowodowego i nieprzesłuchanie go w celu ustalenia faktu, że jego niepełnosprawność powstała przed ukończeniem 10 roku życia oraz niezażądanie od niego dokumentów potwierdzających, że niepełnosprawność powstała przed 21 rokiem życia;

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, w tym również poprzedzającej ją decyzji organu orzekającego

w I instancji. Nadto, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniósł o:

- zwrócenie się przez Sąd do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału

w S. Inspektoratu w G. o wypożyczenie jego akt sprawy, znak:

[...], a następnie przeprowadzenie dowodu ze znajdującego się w aktach Orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] sierpnia 1992 r. w celu ustalenia, że przysługuje mu prawo do zasiłku pielęgnacyjnego, a w szczególności, że jego niepełnosprawność powstała przed ukończeniem 21 roku życia. Wskazał, że stan jego zdrowia (w tym problemy z pamięcią) powoduje, że nie posiada on wskazanej dokumentacji i nie jest w stanie uzyskać jej bezpośrednio z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych;

- zwrócenie się przez Sąd do Sądu Rejonowego S. - [...] w S.

o wypożyczenie akt sprawy prowadzonej pod sygn. akt [...], a następnie dopuszczenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach tej sprawy w celu wykazania, że jego niepełnosprawność powstała przed ukończeniem przez niego 21 roku życia.

Skarżący wyjaśnił, że od kilkudziesięciu lat jest osobą niepełnosprawną, cierpiącą na wiele schorzeń, tj. ma początki [...], nie ma prawego [...], w lewym [...] ma ubytek w granicach 70%, cierpi na [...], grozi mu [...], leczy się [...] z uwagi na kłopoty z pamięcią. Jego niepełnosprawność istnieje co najmniej od 1962 r. Powstała gdy miał 10 lat, a więc przed ukończeniem przez niego 21 roku życia. Orzeczeniem Obwodowej Komisji Lekarskiej przy Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 1992 r. został zaliczony do III grupy inwalidów. Powyższe wynika z uzasadnienia przedłożonej organowi II instancji decyzji odmawiającej mu prawa do renty z dnia [...] sierpnia 1992 r. Oznacza to, że jego niepełnosprawność powstała przed ukończeniem przez niego 21 roku życia.

Nadto podał, że w dniu [...] października 2014 r. Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w G. w punkcie I. postanowił zaliczyć go do stopnia niepełnosprawności umiarkowanego, w punkcie III wskazał, że: orzeczenie wydaje się do 31.10.2019 r., a w punkcie IV wskazano, że niepełnosprawność istnieje od: "nie da się ustalić". Z kolei, wyrokiem z dnia [...] maja 2016 r. Sąd Rejonowy [...] w S. w sprawie prowadzonej pod sygn. akt [...] zmienił decyzję z dnia [...] października 2014 r. w ten sposób, że zaliczył go do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe.

Podkreślił, że nie ukończył 75 lat i legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy bezsprzecznie wynika, że Orzeczeniem Obwodowej Komisji Lekarskiej przy Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 1992 r. został zaliczony do III grupy inwalidów. Niepełnosprawność ta powstała w 1962 r., przy czym grupy inwalidzkie i stopnie niepełnosprawności są sobie równe. Przekładają się następująco: III grupa inwalidzka to lekki stopień niepełnosprawności, częściowa niezdolność do pracy. Wprawdzie w 2014 r. nastąpiła zmiana stopnia niepełnosprawności na II stopień, nie zmienia to jednak faktu, że sama niepełnosprawność powstała w 1962 r.

Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych zasiłek pielęgnacyjny przysługuje także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia.

Zdaniem skarżącego, przepis art. 16 ust. 3 ww. ustawy odwołuje się expressis verbis do terminu "powstania niepełnosprawności", a nie do terminu "powstania ustalonego stopnia niepełnosprawności". Ustawa o świadczeniach rodzinnych nie definiuje pojęcia "niepełnosprawności", tak więc odwołać się wypada do definicji zawartej w przepisach regulujących orzekanie o niepełnosprawności. Z nich natomiast wynika, że "niepełnosprawność" to trwała lub okresowa niezdolność do wypełniania ról społecznych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu, w szczególności powodującą niezdolność do pracy (tak art. 2 pkt 10 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, tj. z dnia 13 lutego 2020 r., Dz.U. z 2020 r. poz. 426). Powstanie niepełnosprawności zawsze poprzedza datę jej ustalenia. Orzeczenie ustalające niepełnosprawność lub stopień niepełnosprawności ma charakter deklaratoryjny, stąd też konieczność rozróżnienia w nim momentu "powstania niepełnosprawności" i daty administracyjnego ustalenia stopnia niepełnosprawności, czyli "powstania ustalonego stopnia niepełnosprawności" (§ 13 ust. 2 pkt 11 i 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 15.07.2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności - Dz.U. z 2015 r. poz. 1110).

W ocenie skarżącego, ustawodawca w art. 16 ust. 3 ustawy wyraźnie odwołuje się do daty "powstania", a nie "ustalenia" niepełnosprawności, tak więc kontekst systemowy raczej potwierdza trafność wykładni literalnej. Ponadto względy celowościowe nie przemawiają za odstąpieniem w tym przypadku od wykładni literalnej tego przepisu. Zasiłek pielęgnacyjny jest świadczeniem opiekuńczym służącym częściowemu pokryciu wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Wobec tak wyznaczonego celu trudno znaleźć argumenty uzasadniające, że tego rodzaju wsparcie miałyby uzyskać osoby o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, którym niepełnosprawność "ustalono" przed ukończeniem 21 roku życia, a wyłączone miałby być osoby, których niepełnosprawność wprawdzie "powstała" przed ukończeniem 21 roku życia, ale jej wówczas administracyjnie nie "ustalono".

Zarzucił, że w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe organów I i II instancji ograniczyło się jedynie do zapoznania się z orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] października 2014 r, zmienionego wyrokiem Sądu Rejonowego, w którym w punkcie IV, wskazującym od kiedy istnieje niepełnosprawność stwierdzono: "nie da się ustalić", zaś w pkt V dotyczącym daty ustalenia stopnia niepełnosprawności wskazano datę [...].09.2014 r. Tymczasem z przedłożonej przez niego decyzji odmawiającej prawa do renty wynika, że w dniu [...] sierpnia 1992 r. Obwodowa Komisja Lekarska orzekła, że jego niepełnosprawność powstała w 1962 r., a więc przed ukończeniem przez niego 21 roku życia. Organ orzekający w II instancji nie podjął żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia tej okoliczności.

Brak daty powstania niepełnosprawności w orzeczeniu lekarskim, nie przekreśla możliwości skutecznego ubiegania się o przyznanie tego świadczenia, jeżeli zgromadzony materiał dowodowy pozwoli na ustalenie, iż niepełnosprawność powstała przed ukończeniem 21 roku życia, bowiem jest rzeczą oczywistą, że data powstania niepełnosprawności nie zawsze może być w sposób jednoznaczny ustalona, zaś negatywne konsekwencje z tym związane nie mogą obciążać jednostki.

W świetle powyższego, zdaniem skarżącego, bierna postawa organu w zakresie dokładnego zebrania materiału dowodowego i wyjaśnienia stanu faktycznego - a w szczególności zaniechanie ustalenia czy jego niepełnosprawność powstała przed ukończeniem przezeń 21 roku życia, narusza w sposób istotny wskazane przepisy postępowania administracyjnego. W konsekwencji organ administracji nie zwracając się do ZUS Oddziału w S. Inspektoratu w P. o doręczenie odpisu orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] sierpnia 1992 r. oraz nie przeprowadzając dowodu z przesłuchania go naruszył również przepisy postępowania. Wskazał, że wbrew twierdzeniom organów orzekających w I i II instancji przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych nie zabraniają organowi dokonywać ustaleń daty powstania niepełnosprawności.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 29 maja 2020 r. skarżący zwrócił się do Sądu o dopuszczenie

i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci wypisu orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej do spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia z dnia [...] sierpnia 1992 r. w celu ustalenia faktu, że jego niepełnosprawność (określona w 1992 r. jako inwalidztwo) istnieje nieprzerwanie od 1962 r., a więc przed 21 rokiem życia, a w konsekwencji ustalenia, że jest uprawniony do zasiłku, o który wystąpił.

Na rozprawie w dniu 10 czerwca 2020 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał wnioski i twierdzenia zawarte w skardze oraz w piśmie procesowym z dnia 21 marca 2020 r., a także żądania zawarte w pkt 4 tego pisma co do wniosku dowodowego, opisanego w piśmie z dnia 29 maja 2020 r. Nadto, wniósł o przyznanie mu zwrotu wydatków w wysokości [...] zł, tj. kosztów korespondencji ze skarżącym, z ZUS oraz z Sądem i okazał książkę nadawczą korespondencji wychodzącej z kancelarii.

Sąd postanowił, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., przeprowadzić dowód

z orzeczenia stanowiącego załącznik do pisma z dnia 29 maja 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Wniesiona skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz.2325 ) zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wskazać przy tym należy, że sąd administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie rozstrzyga o określonych uprawnieniach (tu: o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego) lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W przypadku stwierdzenia legalności decyzji - sąd oddala skargę, w przypadku zaś stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa – sąd uchyla zaskarżoną decyzję, w ostateczności stwierdza jej nieważność.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2220), zgodnie z którym zasiłek pielęgnacyjny przysługuje także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia legitymującej się orzeczeniem

o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała

w wieku do ukończenia 21. roku życia.

Jak słusznie zauważył organ w zaskarżonej decyzji, pozytywne rozpatrzenie wniosku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy zależy od spełnienia dwóch przesłanek. Zasiłek pielęgnacyjny przysługuje, jeśli:

1) osoba w wieku powyżej 16. roku życia legitymującej się orzeczeniem

o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności;

2) niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21. roku życia.

Spełnienie przez stronę skarżącą pierwszej przesłanki jest bezdyskusyjne. Kontrowersje natomiast może budzić ocena stanu faktycznego w zakresie przesłanki drugiej. Skarżący legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydanym przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania

o Niepełnosprawności w G. z dnia [...] października 2014 r. W pkt V orzeczenia stwierdzono, że nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność, natomiast umiarkowany stopień niepełnosprawności od [...] września 2014 r.

W zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji odwołano się do pkt. V, przyjmując tym samym, że przepis art. 16 ust. 3 in fine ustawy o świadczeniach rodzinnych odwołuje się do daty ustalenia stopnia niepełnosprawności.

Organy bezkrytycznie przyjęły, że w oparciu o powyższe orzeczenie nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność skarżącego. Tymczasem pełnomocnik skarżącego wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu, z którego wprost wynika, że "inwalidztwo istnieje od 1962 roku". Dokumentem zawierającym takie stwierdzenia jest orzeczenie Obwodowej Komisji Lekarskiej ds. Inwalidztwa

i Zatrudnienia Nr [...] z dnia [...] sierpnia 1992 r. zaliczające skarżącego do trzeciej grupy inwalidzkiej ze względu na brak [...] ograniczającej możliwość zarobkowania.

Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. postanowił przeprowadzić dowód

z powyższego dokumentu albowiem ma on istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy.

W ocenie Sądu zaprezentowana w zaskarżonej decyzji wykładnia art. 16 ust. 3 in fine ustawy o świadczeniach rodzinnych z pewnością nie odpowiada literalnej formule stosowanego przepisu. Odwołuje się on bowiem expressis verbis do terminu "powstania niepełnosprawności" a nie do terminu "powstania ustalonego stopnia niepełnosprawności". W zaskarżonej decyzji nie wskazano natomiast jakichkolwiek argumentów o charakterze funkcjonalnym czy systemowym, które wymagałyby odstąpienia od literalnej interpretacji stosowanego przepisu. Sąd z kolei nie znajduje argumentów, które przemawiałby za odstąpieniem przy interpretacji art. 16 ust. 3 powołanej wyżej ustawy od, mających przecież pierwszeństwo, reguł wykładni literalnej.

Wskazać również należy, że ustawa o świadczeniach rodzinnych nie definiuje pojęcia "niepełnosprawności". Odwołać się zatem należy do definicji zawartej

w przepisach regulujących orzekanie o niepełnosprawności. Z nich zaś wynika,

że "niepełnosprawność" to trwała lub okresowa niezdolność do wypełniania ról społecznych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu,

w szczególności powodującą niezdolność do pracy (tak art. 2 pkt 10 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - Dz.U. z 2016 r., poz. 2046, ze zm.). Powstanie niepełnosprawności zawsze poprzedza datę jej ustalenia. Orzeczenie ustalające niepełnosprawność lub stopień niepełnosprawności ma charakter deklaratoryjny stąd też konieczność rozróżnienia w nim momentu "powstania niepełnosprawności" i daty administracyjnego ustalenia stopnia niepełnosprawności, czyli "powstania ustalonego stopnia niepełnosprawności" (zob. § 13 ust. 2 pkt. 11 i 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności - Dz.U. z 2015 r., poz. 1110). Ustawodawca w art. 16 ust. 3 in fine ustawy wyraźnie odwołuje się do daty "powstania" a nie "ustalenia" niepełnosprawności, tak więc kontekst systemowy raczej potwierdza trafność wykładni literalnej.

Również względy celowościowe nie przemawiają za odstąpieniem w tym przypadku od wykładni literalnej przepisu z art. 16 ust. 3 ustawy. Zasiłek pielęgnacyjny jest świadczeniem opiekuńczym służącym częściowemu pokryciu wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Wobec tak wyznaczonego celu trudno znaleźć argumenty uzasadniające, że tego rodzaju wsparcie miałyby uzyskać osoby o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, którym niepełnosprawność "ustalono" przed ukończeniem 21. roku życia, zaś wyłączone miałby być osoby, których niepełnosprawność wprawdzie "powstała" przed ukończeniem 21. roku życia ale jej wówczas administracyjnie nie "ustalono".

Sąd, mając na względzie naruszenie przez zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą przepisu art. 16 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

W ponownie prowadzonym postępowaniu należy uwzględnić, że przepis art. 16 ust. 3 in fine ustawy o świadczeniach rodzinnych odwołuje się do momentu "powstania niepełnosprawności", a więc okoliczności określonej w § 13 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 15 lipca 2003r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności.