Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 700/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-11-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III w sprawie ze skargi A sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżąca półka złożyła do tut. Sądu skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję organu nakładającą karę pieniężną w kwocie [...] zł w związku z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry. Jednocześnie wraz ze skargą skarżąca spółka - w oparciu o art. 61 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla jej dalszego bytu gospodarczego. Podniosła, że jej wniosek jest następstwem zaistniałych okoliczności faktycznych, które należy uwzględnić rozpoznając wniosek. Spółka argumentowała, że skarżona decyzja jest w całości nieprawidłowa, gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540 ze zm.) - na podstawie których nałożono na nią karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - stanowią, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 tej ustawy, "regulację techniczną" w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tejże ustawy Komisji Europejskiej nie mogą być one stosowane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji.

Skarżąca dowodziła, że sytuacja finansowa spółki nie jest stabilna i że nawet stosunkowo nieznaczna kara finansowa może prowadzić do zachwiania jej kondycji

w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie aktywności gospodarczej. Podkreśliła, że wymierzenie i wyegzekwowanie nałożonej na spółkę kary pieniężnej może przyczynić się do wyrządzenia jej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a zatem takiego uszczerbku (w tym przypadku o charakterze majątkowym), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Do wniosku spółka dołączyła rachunek zysków i strat oraz sprawozdanie finansowe na dzień [...] r., z którego - jak podała - wynika, że wypracowała zysk netto w wysokości [...] zł.

Dokonując analizy ww. sprawozdania, spółka wskazała na znaczące koszty działalności operacyjnej przedsiębiorstwa (łącznie [...] zł), na które składały się: koszty operacyjne w postaci odpisów amortyzacyjnych ([...] zł), zużycie materiałów i energii ([...] zł), koszty związane z usługami obcymi ([...] zł), podatki i opłaty, łącznie z wypłatami i składkami na ubezpieczenie społeczne i inne świadczenia. Z powyższego zestawienia - zdaniem spółki - wynika, że podmiot ponosi koszty, które są konieczne i nieuniknione w przypadku tak szerokiego zakresu działalności, a wypracowany zysk netto nie stanowi

o definitywnie pozytywnej prognozie finansowej przedsiębiorstwa. Dalej spółka zauważyła, że w przypadku jakichkolwiek - prowadzonych wobec niej - późniejszych postępowań egzekucyjnych, wskaźnik rentowności przedsiębiorstwa ulegnie osłabieniu, co - w jej opinii - stanowi o realnym zagrożeniu sytuacji majątkowej spółki.

Opierając się na analizie finansowej przedsiębiorstwa, w szczególności na strukturze aktywów i pasywów, uwzględnionych w bilansie sporządzonym na dzień [...] r., spółka zaznaczyła, że wyegzekwowanie kwot z tytułu kar pieniężnych, dochodzonych przez poszczególne organy podatkowe, wpłynie negatywnie na dalszą kondycję finansową przedsiębiorstwa i automatycznie ulegnie pogorszeniu dalsza jego prognoza strukturalna, która uniemożliwi spółce uzyskanie chociażby obcego źródła finansowania. Nadto, obciążenie struktur pasywów spółki w znacznej kwocie, wynoszącej łącznie [...] zł, biorąc wzgląd na wskaźnik rentowności przedsiębiorstwa i obecne zobowiązania, wynoszące [...] zł (z tytułu innych zobowiązań finansowych a także dostaw i usług do 12 miesięcy wymagalności), jak to ujęto, unieruchomi możliwości faktycznego funkcjonowania spółki.

Spółka wskazała na mnogość (kilkaset) postępowań toczących się przeciwko niej w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych (odwołała się do konkretnych sygnatur spraw). Zaakcentowała, że już jednostkowa kara może pociągnąć negatywne dla niej konsekwencje. Stwierdziła, że zbiorcze ujęcie kary, wynoszące [...] zł, co stanowi siedmiokrotność rocznego zysku spółki, obrazuje prawdopodobieństwo (graniczące z pewnością) powstania niemożliwych do odwrócenia skutków. Podniosła, że art. 61 § 3 p.p.s.a. należy interpretować funkcjonalnie, oceniając łącznie prognozowane skutki wymierzenia kar pieniężnych. Podkreśliła, że dopiero zsumowanie kar przesądza o możliwości spowodowania poważnego i realnego zagrożenia dla bytu gospodarczego spółki. Końcowo zauważyła, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków musi się odnosić do przyszłości, bowiem sama analiza stanu teraźniejszego nie będzie wystarczająca dla oceny konieczności wstrzymania wykonania decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004, publ. LEX nr 281811), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, nie wystarczy ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc dotychczasowe wywody do kontrolowanej sprawy, wskazać należy, że w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosek o wstrzymanie wykonania nie może być oparty na przekonaniu o wadliwości zaskarżonej decyzji. Podkreślić bowiem należy, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia.

W dalszej kolejności należy zauważyć, że strona uzasadniając swój wniosek, podniosła, że w przypadku wykonania decyzji może dojść do utraty jej płynności finansowej i zagrożenia bytu spółki. Podkreśliła, że ponosi duże koszty, opiewające na łączną kwotę [...] zł, a wypracowany zysk netto nie stanowi o definitywnej prognozie finansowej przedsiębiorstwa. Na poparcie powołanych twierdzeń, przedłożyła rachunek zysków i strat za okres [...] r. - [...] r. oraz sprawozdanie finansowe na dzień [...] r. Podała także sygnatury spraw, w których wszczęto postępowania o wymierzenie jej kar pieniężnych.

W ocenie Sądu, przedłożone przez spółkę dokumenty świadczą o jej dobrej, w okresie za który przedłożono dokumenty, kondycji ekonomicznej i znacznych możliwościach finansowych. Zgodnie z przedłożonym odpisem KRS spółka została wpisana do rejestru w dniu [...] r. z kapitałem zakładowym w wysokości [...] zł. Pomimo nieznacznego kapitału zakładowego, zdołała sfinansować wielomilionowe koszty działalności, w relatywnie krótkim czasie osiągnąć wielomilionowy przychód i uzyskać dodatni wynik finansowy. W ocenie Sądu, przedłożone dokumenty nie uprawdopodabniają niebezpieczeństwa utraty przez nią płynności finansowej na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, na mocy której obciążono spółkę karą w wysokości [...] zł. W relacji do środków, którymi stron może dysponować, jest to kwota znikoma. Mając zaś na uwadze zdolność strony do sfinansowania wielomilionowych kosztów działalności, także łączna kwota dochodzonych od strony kar pieniężnych ([...] zł), nie jawi się jako kwota niemożliwa przez stronę do uzyskania, czy to na skutek ograniczenia kosztów, czy też z zewnętrznych źródeł. W tej sytuacji, zarówno liczba wszczętych przez spółkę procesów sądowych, jak i łączna kwota kosztów operacyjnych przedsiębiorstwa, nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji. W ocenie Sądu, strona nie uprawdopodobniła bowiem, że uiszczenia nałożonych przez stronę kar, spowoduje utratę jej płynności finansowej i zagrozi likwidacją.

Następnie zauważyć należy, że strona nie przedłożyła żadnych dokumentów, które świadczyłyby o pogorszeniu jej kondycji finansowej w bieżącym roku. Nie jest więc znana jej aktualna sytuacja finansowa. Przypomnieć należy, że z dołączonego do wniosku rachunku zysków i strat za okres [...] r. - [...] r. wynika, iż spółka - pomimo twierdzeń braku stabilnej sytuacji ekonomicznej - w podanym okresie uzyskała przychód w kwocie [...] zł oraz osiągnęła zysk w wysokości [...]zł. Sam fakt, że kwota nałożonych na stronę kar przekracza roczny zysk spółki - osiągnięty w 2014 r. - bez wykazania, jaka jest jej aktualna sytuacja finansowa, nie może przesądzać i nie przesądza o zdolnościach płatniczych spółki, które pozostają w sprawie niewyjaśnione. Nie wiadomo zatem, czy istnienie wskazanego zobowiązania może spowodować niewypłacalność i konieczność likwidacji spółki, tym bardziej, iż spółka zamknęła przecież 2014 r. dodatnim wynikiem finansowym, nie podała, że utraciła płynność finansową oraz w dalszym ciągu prowadzi dochodową działalność gospodarczą.

Trzeba poza tym podkreślić, że spółka winna liczyć się z okolicznością, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach strony zobowiązanej do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która - sama w sobie - uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określona w art. 61 p.p.s.a.

Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowił jak w sentencji.