Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 537/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: par. 2 ust. 1 pkt 7, par. 3 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 71 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1405
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi L. B. i W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2018 r. nr [...], [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] września 2018 roku numer [...], znak [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. solidarnie na rzecz skarżących L. B. i W. B. kwotę 1.097,00 (jeden tysiąc dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2018 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] lipca 2018 r., pełnomocnik P. w W. (zwanej dalej "Inwestorem" lub "P.") zwrócił się do Wójta Gminy N. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...]" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na nieruchomości oznaczonej nr geodezyjnym [...] położonej w miejscowości K., gmina N. We wniosku wskazano, że planowana inwestycja zlokalizowana będzie na terenie rolnym. Będzie składała się ze stalowej kratowej wieży antenowej o wysokości 65 m wraz z systemem uziemiającym i odgromowym. Zamontowane będą na niej anteny sektorowe oraz anteny radioliniowe. Sylwetka wieży będzie zwężana ku górze o stałej zbieżności, o przekroju poprzecznym w kształcie trójkąta równobocznego. U podnóża wieży posadowione będą urządzenia sterujące. Inwestycja zostanie ogrodzona siatką stalową, a dojazd do inwestycji będzie się odbywał istniejącym zjazdem z drogi powiatowej nr 1200B, za pośrednictwem działki nr [...]. We wniosku wskazano również na zapotrzebowanie na energię elektryczną 14 kW oraz, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co wynika z załączonego do wniosku opracowania pt. "Kwalifikacja instalacji radiokomunikacyjnej radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej P. pod względem oddziaływania na środowisko w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (tj. Dz.U. 2016 r., poz. 71) [...] z czerwca 2018 r., (zwane dalej: "Kwalifikacją").

Po przeprowadzeniu postępowania zainicjowanego ww. wnioskiem, Wójt Gminy N. wydał w dniu [...] września 2018 r. decyzję nr [...] o ustaleniu na rzecz P. lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej sieci komórkowej P. [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym K. w gminie N., na terenach oznaczonych na mapie (stanowiącej załącznik graficzny do decyzji) w granicach określonych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. W decyzji ustalono, że w skład inwestycji wchodzić będzie: (1) wieża konstrukcji stalowej kratowej typ [...] o wysokości nieprzekraczającej 65 m n.p.t.; (2) system dziewięciu anten sektorowych zamocowanych na wieży antenowej na wysokości 59 m n.p.t. o planowanej mocy EIRP 469 W i 1022 W i pochyleniu wiązki (tilt) 10°, azymucie 0°, 120°, 230° oraz maksymalnej mocy wyjściowej na system 40-43,01 [dBm]; (3) system pięciu anten radioliniowych zamocowanych na wieży antenowej na wysokości 57 m n.p.t. oraz azymucie 90°, 210°, 270°, 355°; (4) urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze lokalizowane u podstawy wieży.

W dalszej części decyzji zostały określone: ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu (w tym: warunki i szczegółowe zasady zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz wynikające z przepisów szczególnych), ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, a także obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej oraz wymagania odnoszące się do ochrony interesów osób trzecich. Ponadto wskazano na brak konieczności ustaleń w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, a także wyznaczenia granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie przepisów odrębnych.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu inwestycji, co skutkowało koniecznością jej zlokalizowania w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2017 r., poz. 1073, zwanej dalej: "u.p.z.p."). Następnie organ przytoczył wnioski wynikające z analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym z przedłożonej przez Inwestora Kwalifikacji, wskazując przy tym, że planowana instalacja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a więc nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z Kwalifikacji tej wynika w ocenie organu, że dla przedstawionej konfiguracji anten sektorowych, miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej ich promieniowania.

Organ stwierdził również, że Inwestor dostarczył wymagane treścią art. 52 ust. 2 u.p.z.p. dokumenty oraz, że o wszczęciu postępowania strony powiadomiono na piśmie, a mieszkańców gminy N. oraz właścicieli terenów, na które planowana inwestycja może oddziaływać, zawiadomiono w drodze obwieszczenia, które jest sposobem zwyczajowo przyjętym. Organ wskazał również, że decyzja została uzgodniona z organami wyszczególnionymi w u.p.z.p., tj.: z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w B. (doręczenie skuteczne w dniu [...] sierpnia 2018 r.), ze Starostą Powiatu A. (doręczenie skuteczne w dniu [...] sierpnia 2018 r.), z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni w A. (doręczenie skuteczne w dniu [...] sierpnia 2018 r.) oraz z Powiatowym Zarządem Dróg w A. (doręczenie skuteczne w dniu [...] sierpnia 2018 r.). Końcowo organ wskazał podkreślił, że żaden przepis prawa nie uzależnia wydania przedmiotowej decyzji od zgody stron postępowania i że w prowadzonym postępowaniu nie rozpatruje się zasadności inwestycji, lecz jej zgodność z prawem. Skoro zatem w toku postępowania uznano, że planowana inwestycja jest zgodna z prawem, organ nie mógł negatywnie rozpoznać wniosku Inwestora.

Odwołania od ww. decyzji wnieśli m.in. L. B. i W. B., którym nie przysługuje przymiot stron postępowania.

Decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...],[...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium powołało się na przepisy u.p.z.p., stanowiące materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, w tym art. 52 ust. 1 i 2, art. 53 ust. 3 i 4 oraz art. 54 tej ustawy. W pierwszej kolejności Kolegium stwierdziło, że słusznie organ I instancji rozszerzył granice obszaru oddziaływania inwestycji ponad te oznaczone przez Inwestora we wniosku (tj. pokrywające się z granicami terenu inwestycji) na tereny przyległe. Przechodząc do oceny okoliczności, czy w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (zwanej dalej "decyzją środowiskową"), organ przytoczył art. 72 ust. 1 i 3 oraz art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz.U. 2017, poz. 1405 ze zm., zwanej dalej: "ustawą środowiskową"), wskazując, że uzyskanie decyzji środowiskowej jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Następnie, powołując się na § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t. Dz.U. 2016, poz. 71, zwanego dalej: "rozporządzeniem RM"), organ odwoławczy wskazał, że do grupy przedsięwzięć wymagających wydania decyzji środowiskowej, kwalifikuje się m.in. instalacje radiokomunikacyjne, w oparciu o dwa czynniki, równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny oraz odległość środka elektrycznego tej anteny od miejsc dostępnych dla ludności. Odnosząc się do tych czynników, organ odwoławczy wskazał, że pierwszy z nich został wskazany w załączonej przez Inwestora do wniosku Kwalifikacji, zaś drugi został zdefiniowany w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2018, poz. 799 ze zm., dalej: "P.o.ś.") oraz doprecyzowany orzecznictwem sądów administracyjnych. Należy przez niego rozumieć miejsca, w których mogą przebywać ludzie – niezależnie od tego, czy będą to już wzniesione legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, czy miejsca, w których te budynki mogą być wzniesione zgodnie z wymogami obowiązującego prawa. Posiłkując się treścią Kwalifikacji, organ odwoławczy stwierdził, że miejsca dostępne dla ludności nie występują na żadnym z azymutów (tj. 0°, 120°, 240°), ani w odległości 20 m, ani w odległości 70 m od środka elektrycznego poszczególnych anten (znajdującego się na wysokości 59 m n.p.t.), których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi dla każdej z sześciu anten 469 W, zaś dla każdej z trzech anten 1022 W. Nawet w przypadku maksymalnego pochylenia anteny (tilt 10°) oś główna wiązki promieniowania dla poszczególnych anten sektorowych znajdować się będzie na poziomie kilkudziesięciu m n.p.t. (tj. 46,37 m n.p.t. dla azymutu 0°, 47,46 m n.p.t. dla azymutu 120° oraz 46,56 m n.p.t. dla azymutu 240°).

Odnosząc się w tym miejscu do sformułowanego przez odwołujących się zarzutu wskazującego na potrzebę zastosowania w sprawie § 3 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia RM, (który stanowi o konieczności zsumowania mocy poszczególnych anten), organ odwoławczy wskazał, że przepis ten nie odnosi się do § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM bowiem, jak wynika z ich treści końcowej, równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna.

Następnie Kolegium wskazało, że na terenie działki przewidzianej pod inwestycję występują grunty orne klasy VI, które nie wymagają uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze, stosownie do art. 7 ust 1 i 2 ustawy z 3 luego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. 2017, poz. 1161) oraz, że proponowanej lokalizacji nie sprzeciwiają się przepisy szczególne, który to wniosek potwierdza fakt, że żaden z organów współdziałających z organem I instancji, nie wyraził negatywnego stanowiska wobec projektu decyzji (brak stanowisk w ustawowych terminach), co uważa się za dokonanie uzgodnienia. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że skoro nie stwierdzono niezgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa, to na zasadzie art. 56 u.p.z.p. organ był obowiązany wydać decyzję zgodnie z wnioskiem Inwestora.

Skargę na ww. decyzję, wnieśli do tut. Sadu Waldemar J. B. i L. B. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1. § 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7, w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM w zw. z art. 60 ustawy środowiskowej przez niezastosowanie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia RM i niezsumowanie parametrów dziewięciu anten sektorowych oraz pięciu anten radioliniowych składających się na inwestycję objętą decyzją organu I instancji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2. art. 71 ust. 2 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy środowiskowej przez ich niezastosowanie i przyjęcie przez organ, że w konsekwencji niezsumowania parametrów dziewięciu anten sektorowych oraz pięciu anten radioliniowych, brak jest potrzeby do uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co ma kluczowe znaczenie z punktu widzenia przepisów (w szczególności art. 72) tejże ustawy;

3. art. 53 ust. 1 u.p.z.p. przez jego nieprawidłowe zastosowanie tj.

a. nieuzasadnione odstąpienie przez organ od pisemnego informowania skarżących za pośrednictwem operatora pocztowego o czynnościach i postanowieniach podejmowanych w przedmiotowej sprawie,

b. informowanie przez organ o czynnościach podejmowanych w sprawie wyłącznie w drodze obwieszczenia, w sytuacji, gdy zgodnie z literalną dyspozycja zawartą w przedmiotowym przepisie (zwrot "a także") jest on zobowiązany do dokonywania zawiadomień również w drugi, zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób.

4. art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 77 ust. 1 w zw. z art. 80 k.p.a. przez nie zgromadzenie przez organ kompletnego materiału dowodowego, niedokonanie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz odstąpienie przez organ, bez uzasadnionej przyczyny, od utrwalonej praktyki w zakresie stosowanie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia RM w odniesieniu do stacji bazowych telefonii komórkowych.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w niej uprzednio wyrażone stanowisko oraz podnosząc, że skarżący nie przedłożyli na żadnym etapie postępowania dowodu podważającego wiarygodność Kwalifikacji, stanowiącej niezbędny element wniosku inicjującego postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2018 r. nr [...], [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] września 2018 r. nr [...]o ustaleniu na rzecz P. lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej sieci komórkowej P. [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym K. w gminie N., na terenach oznaczonych na mapie (stanowiącej załącznik graficzny do decyzji) w granicach określonych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. W decyzji ustalono, że w skład inwestycji wchodzić będzie: (1) wieża konstrukcji stalowej kratowej typ [...] o wysokości nieprzekraczającej 65 m n.p.t.; (2) system dziewięciu anten sektorowych zamocowanych na wieży antenowej na wysokości 59 m n.p.t. o planowanej mocy EIRP 469 W i 1022 W i pochyleniu wiązki (tilt) 10°, azymucie 0°, 120°, 230° oraz maksymalnej mocy wyjściowej na system 40-43,01 [dBm]; (3) system pięciu anten radioliniowych zamocowanych na wieży antenowej na wysokości 57 m n.p.t. oraz azymucie 90°, 210°, 270°, 355°; (4) urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze lokalizowane u podstawy wieży.

Nie ulega wątpliwości, ani też nie jest w sprawie kwestionowane, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 u.g.n., która zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, (którego brak jest w niniejszej sprawie), lokalizowana jest w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Postępowanie w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego unormowano zostało w rozdziale 5 u.p.z.p. Zgodnie z zawartym tam art. 52 ust. 1 ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, zaś wedle art. art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Z kolei inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.

Odnosząc się do podniesionego w punkcie 3 skargi zarzutu naruszenia art. 53 ust. 1 u.p.z.p., stwierdzić należy, że jest on co do zasady słuszny, jednakże wywiedziona na jego poparcie argumentacja, nie w pełni zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie zauważyć należy, że doręczenie decyzji administracyjnej może nastąpić na różne sposoby, tj. w formie: doręczenia właściwego (art. 42 i 45 k.p.a.), doręczenia zastępczego (art. 43 i 44 k.p.a.) lub doręczenia przez publiczne ogłoszenie (art. 49 k.p.a.). Do tego ostatniego sposobu dokonywania doręczeń wyraźnie nawiązuje wyżej cytowany art. 53 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p.

Zgodnie z art. 49 k.p.a., jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej (§ 1); dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej (§ 2).

Tymczasem art. 53 ust. 1 u.p.z.p. obliguje organ do zawiadamiania stron postępowania (z wyjątkiem inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego) przez obwieszczenie i jednocześnie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, co skutkuje wnioskiem, że odmiennie od reguły wynikającej z art. 49 k.p.a., organ nie ma możliwości wyboru sposobu zawiadomienia, lecz powinien dokonać go w obu ww. trybach (vide: uzasadnienie postanowienia NSA z 10 lipca 2019 r. sygn. akt II OZ 597/19 wydanego w niniejszej sprawie oraz powołany tam wyrok NSA z 28 maja 2013 r., sygn. II OSK 258/12, LEX nr 1329823). Nie ulega przy tym wątpliwości, że skarżący nie są właścicielami działki nr [...] położnej w K. w gminie N., na której zlokalizowana ma być planowana inwestycja, w związku z czym organy nie miały obowiązku doręczenia im na piśmie, ani zawiadomienia o wszczęciu postępowania, ani też decyzji je kończącej. W związku jednak z tym, że są oni właścicielami terenów na które planowana inwestycja może oddziaływać (tj. mieszkańcami wsi K.), może im przysługiwać przymiot stron postępowania. W konsekwencji zawiadamiani oni być powinni – wedle art. 53 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p. - jednocześnie w drodze obwieszczenia oraz w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.

Jak wskazuje się w orzecznictwie oraz doktrynie, doręczenie w formie obwieszczenia może nastąpić, zależnie od miejscowych warunków: w prasie lokalnej, w innym medium publicznym np. w Internecie, a także przez zamieszczenie go na tablicy ogłoszeń urzędu gminy, czy w innym miejscu publicznym. Oprócz tego niezbędne jest skorzystanie ze sposobów zwyczajowo przyjętych w danym miejscu (Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, C.H. BECK , Warszawa 2013 r , str. 430). Może to nastąpić np. przez publikację komunikatu w lokalnej prasie, umieszczenie obwieszczenia na dostępnych obiektach położonych w okolicy zamieszkania stron, tak jak zwykle dzieje się to w przypadkach wyborów do Sejmu lub też umieszczenie informacji na stronie internetowej urzędu, jeżeli jest to sposób zwyczajowo przyjęty (por. wyrok NSA z 28 maja 2013 r , II OSK 258/12, CBOSA). Przepisy u.p.z.p. nie określają, co należy rozumieć pod pojęciem zawiadamiania stron w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Należy domniemywać, że chodzi o lokalną praktykę zawiadamiania o czynnościach organu w sytuacji, gdy przepisy prawa nie precyzują, co należy rozumieć pod tym pojęciem (w odróżnieniu do sytuacji, gdy regulacje takie wynikają wprost z przepisów dotyczących np. ochrony środowiska czy scalania gruntów). Każda gmina może zatem, zależnie od lokalnych warunków, wypracować na swoim terenie sposób zwyczajowego powiadamiania mieszkańców (por. wyrok WSA w Szczecinie z 24 maja 2018 r., II SA/Sz 202/18, czy wyrok WSA w Krakowie z 8 września 2016 r., II SA/Kr 730/16, CBOSA).

Przy tym, wbrew stanowisku skarżących - jak to zauważył NSA w uzasadnieniu wydanego w niniejszej sprawie postanowienia II OZ 597/19, doręczanie decyzji, następujące w formie doręczenia właściwego lub zastępczego, nie może być uznane za sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości (jak chcieliby tego skarżący). Byłoby to bowiem sprzeczne z celem art. 53 ust. 1 u.p.z.p., którym jest z jednej strony uproszczenie procedury i obniżenie kosztów postępowania, zaś z drugiej umożliwienie każdemu potencjalnemu zainteresowanemu, który powołuje się (lub może powołać się) na posiadanie interesu prawnego w sprawie, możliwości wzięcia udziału w danym postępowaniu administracyjnym (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2009 r., II OSK 1635/07, CBOSA). Podkreślić przy tym należy, że adresatem każdego dokonywanego publicznie ogłoszenia (verba legis: zawiadomienia w drodze obwieszczenia oraz w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości) o decyzji lokalizacyjnej, jest każdy podmiot będący, w znaczeniu materialnoprawnym (tj. z uwagi na posiadany interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a.) stroną tego postępowania. Nie ma przy tym znaczenia, czy ów podmiot został wcześniej formalnie "uznany" przez organ za stronę, gdyż w sytuacji objętej hipotezą art. 49 k.p.a. organ nie ma zasadniczo obowiązku precyzyjnego ustalania kręgu stron postępowania.

Tymczasem z akt postępowania wynika, że w sprawie niniejszej sporządzono wykaz stron, uwzględniający nie tylko Inwestora oraz współwłaścicieli działki nr [...], na której planowana jest przedmiotowa inwestycja, ale również właścicieli działek najbliżej z nią sąsiadujących (na marginesie - w aktach brak jest dokumentacji, w oparciu o którą wymieniono w wykazie Powiatowy Zarząd Dróg w A. oraz Nadleśnictwo G.) a następnie zawiadomiono te strony (za wyjątkiem właścicieli działki nr [...]), drogą pocztową o wszczęciu postępowania. Na podstawie akt sprawy trudno natomiast ustalić, czy zawiadomienie o wszczęciu przedmiotowego postępowania nastąpiło w drodze obwieszczenia – jak wymaga tego brzmienie art. 53 § 1 zd. 1 u.p.z.p. Znajduje się w nich bowiem jedynie projekt obwieszczenia o wszczęciu postępowania datowany na 30 lipca 2018 r. - nie zawierający ani podpisu, ani adnotacji o dacie jego upublicznienia, a także załączone do pisma W. B. z dnia [...] sierpnia 2018 r. wydruki z archiwum ogłoszeń Biuletynu Informacji Publicznej (dalej: "BIP") Urzędu Gminy N., z których wynika, że na chwilę sporządzenia tego pisma, obwieszczenie o wszczęciu postępowania nie zostało opublikowane w BIP. Co prawda w aktach znajduje się wydruk metryki z BIP Urzędu Gminy N. wskazującej na opublikowanie w dniu [...] sierpnia 2018 r. obwieszczenia Wójta Gminy N. wytworzonego dnia [...] lipca 2018 r., jednakże ze względu na lakoniczną treść owego wydruku, nie jest możliwe ustalenie jakiej sprawy i przedmiotu owe obwieszczenie dotyczyło oraz jaka była jego treść, a w konsekwencji również stwierdzenie, czy rzeczywiście było to obwieszczenie o wszczęciu przedmiotowego postępowania. Ustalenie tego utrudnia również brak numeracji kart sprawy. Powyższe rodzi zaś w ocenie Sądu wątpliwości co do prawidłowego zawiadomienia przez organ I instancji o wszczęciu postępowania lokalizacyjnego dotyczącego wnioskowanej inwestycji, w drodze obwieszczenia. Jednocześnie w aktach postępowania brak jest jakiegokolwiek dokumentu wskazującego na zawiadomienie przez organ I instancji o jego wszczęciu, w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.

W aktach postępowania brak jest również dokumentacji potwierdzającej dokonanie zawiadomienia o decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] września 2018 r. za pomocą obu sposobów publicznych zawiadomień wymaganych art. 53 § 1 zd. 1 u.p.z.p. Co prawda w aktach znajduje się podpisane przez wójta Gminy N. obwieszczenie z dnia [...] września 2018 r. o wydaniu ww. decyzji, jednakże nie zawiera ono żadnej adnotacji ani załączników, pozwalających na ustalenie daty i miejsca jego upublicznienia. Z kolei dokonanie przez organ I instancji doręczenia przedmiotowej decyzji wszystkim podmiotom, wymienionym w uprzednio wspomnianym wykazie stron, w świetle wyżej poczynionych uwag, nie może zostać uznane za doręczenie prawidłowe – tj. odpowiadające dyspozycji art. 53 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p. Dokonanie doręczeń decyzji w normalnym trybie (art. 39 k.p.a.), nie ma bowiem wpływu na prawidłowość doręczeń realizowanych na podstawie art. 53 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p., do których oceny skuteczności stosuje się art. 49 § 2 k.p.a.

Jeżeli zaś chodzi o postępowanie odwoławcze, to kwestię prawidłowości doręczenia skarżącym decyzji organu II instancji z dnia [...] października 2018 r. rozstrzygnął NSA w uzasadnieniu wydanego w niniejszej sprawie postanowienia z 10 lipca 2019 r. sygn. akt II OZ 597/19, wskazując, że umieszczenie obwieszczenia o jej wydaniu jedynie na tablicy ogłoszeń SKO w S. (w dniach od [...] października do [...] listopada 2018 r.), bez zawiadomienia o tym mieszkańców wsi K. w gminie N. w sposób zwyczajowo przyjęty, nie spełnia wymogów art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Podkreślić przy tym należy, że w aktach postępowania administracyjnego brak jest jakichkolwiek informacji lub dokumentów świadczących o zawiadomieniu innych, niż wymienione w art. 53 ust. 1 zd. 2 u.p.z.p., stron postępowania, w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. W ocenie tut. Sądu, za ów sposób zawiadomienia nie może zostać uznane opublikowanie obwieszczenia o wydaniu zaskarżonej decyzji w BIP Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., które nastąpiło w dniu wydania decyzji.

W konsekwencji uznać należy, że na żadnym z etapów postępowania organy nie zawiadomiły stron innych niż wymienione w art. 53 ust. 1 zd. 2 u.p.z.p., ani o wszczęciu postępowania, ani o wydanych decyzjach, w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Z kolei na podstawie informacji zawartych w aktach sprawy, trudno ustalić, czy dokonane przez organ I instancji zawiadomienia w drodze obwieszczenia, zostały zrealizowane w sposób prawidłowy, w szczególności zaś, w jakich datach miały miejsce.

Rozpoznając ponownie sprawę, organ I instancji prawidłowo zawiadomi więc o wszczęciu przedmiotowego postępowania oraz o decyzji kończącej to postępowanie, tj. zgodnie z wymogami art. 53 ust. 1 u.p.z.p., zaś wytworzoną w tym celu dokumentację, zawrze w ponumerowanych aktach sprawy (zauważyć przy tym należy, że każdy z wytworzonych lub zgromadzonych w sprawie dokumentów powinien zostać opatrzony oddzielnym numerem). Będzie przy tym miał na uwadze, aby jednoznacznie wynikały z niej daty i miejsca upublicznienia dokonywanych obwieszczeń i ogłoszeń, bowiem jak wskazał NSA w uzasadnieniu uchwały z dnia 27 lutego 2017 r. II OPS 2/16 (dostępnej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako: "CBOSA"): z uwagi na ograniczenie uprawnień stron w odniesieniu do prawa zapoznania się z treścią podejmowanych czynności, "sposób wywiązania się przez organ z konkretnych obowiązków na nim spoczywających w zakresie upublicznienia decyzji i innych czynności, powinien podlegać rygorystycznemu sprawdzeniu. To zaś rzutuje na interpretację pojęcia "sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości". Powinna ona bowiem uwzględniać zarówno miejscowość, w której inwestycja będzie realizowana (a nie tylko miejscowość będącą siedzibą organu wydającego akt administracyjny), jak również taki sposób informowania stron postępowania, który przy uwzględnieniu lokalnych uwarunkowań, będzie skuteczny i zabezpieczy stronom możliwość brania w nim udziału. Należy przy tym mieć na względzie, że inwestycja będzie realizowana na terenie wiejskim, na którym funkcjonuje sołectwo.

Z powyższych względów, zarzut wywiedziony przez skarżących w punkcie 3 skargi okazał się co do zasady słuszny, zaś waga stwierdzonego w tym zakresie naruszenia prawa, którego dopuściły się organy obu instancji (tj. mogącego skutkować pozbawieniem stron prawa do udziału w postępowaniu, co z kolei stanowiłoby podstawę do jego wznowienia - vide art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), rodziła konieczność uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji.

Za uchyleniem decyzji przemawiało nie tylko powyższe uchybienie, ale również naruszenie przez organy obu instancji przepisów proceduralnych, które doprowadziło do niewyczerpującego wyjaśnienia okoliczności, mających istotne znaczenie z punktu widzenia kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia, jako mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji również dla ustalenia, czy dla planowanej inwestycji wymagane jest uzyskanie decyzji środowiskowej.

W tym względzie należy zauważyć, że zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c. u.p.z.p. wniosek inwestora powinien zawierać m.in. charakterystykę inwestycji obejmującą określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Istotna przy tym jest relacja ww. przepisu względem ustawy środowiskowej, która w art. 72 ust. 1 pkt 3 nakazuje wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, (tj. określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia - vide: art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej) przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawanej na podstawie u.p.z.p. W orzecznictwie, na podstawie przepisów u.p.z.p., został wypracowany pogląd, że ww. wymóg tyczy się także decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego (por. m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 grudnia 2016, II SA/Kr 1026/16, CBOSA), który tut. Sąd w pełni podziela. Istotne przy tym jest to, że art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej, przewiduje konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zakresy znaczeniowe tych pojęć zostały unormowane w wyżej powoływanym rozporządzeniu RM, (które od dnia 11 października 2019 r., a więc po wniesieniu rozpoznawanej skargi, zostało zastąpione rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. Dz.U. 2019, poz. 1839).

I tak zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia RM, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 20 000 W

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Z kolei według § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

W związku z powyższym, nie ulega wątpliwości, że przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, właściwy organ ma obowiązek każdorazowo zbadać, czy objęte wnioskiem przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie jego oddziaływania na środowisko i uzyskania kończącej je, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia. Obowiązkiem organów jest zatem dokonanie jednoznacznej kwalifikacji w tym przedmiocie, opartej na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

Do rozstrzygnięcia tego zagadnienia, sprowadza się zaistniały w niniejszej sprawie spór, w którym zasadnicze znaczenie odgrywa ustalenie, czy przedmiotowe przedsięwzięcie należy do kategorii mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (vide: ww. § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia RM) lub mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko (vide: ww. § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM).

W przedmiotowej sprawie, podstawą poczynionych w tym zakresie, przez organy obu instancji, ustaleń faktycznych, było załączone do wniosku opracowanie pt.: "Kwalifikacja instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej P. pod względem oddziaływania na środowisko w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dn. 9.11.2010 r., Dz.U. nr 2016, poz. 71) [...]" (Kwalifikacja) sporządzone w czerwcu 2018 r. przez pracowników Laboratorium Badawczego M. G. w W. Autorzy opracowania wyjaśnili w nim sposób dokonanej kwalifikacji, wskazując w tym względzie na konieczność wyznaczenia równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla każdej anteny sektorowej, a następnie przeanalizowania w oparciu o ustaloną moc, w jakiej odległości od anteny mogą występować miejsca dostępne dla ludności. Wskazano, że w tym celu na rzutach poziomych i pionowych sprawdzane jest występowanie miejsc dostępnych dla ludności w osi anteny dla pochyleń minimalnych i maksymalnych, a jeżeli takie miejsca nie występują, stwierdza się, że instalacja nie zalicza się do mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W opracowaniu wskazano również, że na etapie kwalifikacji przedsięwzięcia nie ma podstaw do badania sumy energii emitowanej na poszczególnych kierunkach przez wszystkie anteny instalacji oraz, że mocy tych anten nie sumuje się, bowiem jest to parametr nie podlegający sumowaniu.

Następnie w oparciu o dane techniczne poszczególnych dziewięciu anten, autorzy opracowania zamieścili wyniki przeprowadzonych przez nich obliczeń, które wykazały następujące równoważne moce promieniowane izotropowo (tzw. EIRP): 469 W dla każdej z sześciu anten sektorowych emitujących pole elektromagnetyczne o częstotliwości 800 Mhz oraz 1022 W dla każdej z trzech anten sektorowych emitujących pole elektromagnetyczne o częstotliwości 900 Mhz. Następnie stwierdzono, że skoro dla każdej z ww. sześciu anten wypadkowa EIRP zawiera się w przedziale 100-500 W, na załączonych do Kwalifikacji rysunkach, przedstawiono rzut poziomy i rzuty pionowe osi głównej wiązki promieniowania w odległości 20 m od środka elektrycznego każdej anteny sektorowej, nie stwierdzając w tej odległości występowania miejsc dostępnych dla ludności, zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek (0o), jak i maksymalnych (10o). Podobną analizę przeprowadzono w odniesieniu do trzech anten, dla których wypadkowa EIRP zawiera się w przedziale 1000-2000 W. Na załączonych do Kwalifikacji rysunkach, przedstawiono rzut poziomy i rzuty pionowe osi głównej wiązki promieniowania w odległości 70 m od środka elektrycznego każdej anteny sektorowej, nie stwierdzając w tej odległości występowania miejsc dostępnych dla ludności, zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek (0o), jak i maksymalnych (10o). Na tej podstawie wyprowadzono wniosek, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się ani do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie ma w niniejszej sprawie obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia.

Wydając zapadłe w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, organy obu instancji oparły się na wnioskach zawartych ww. Kwalifikacji, nie dostrzegając jednak, że opracowanie to nie zawiera jakichkolwiek rozważań lub obliczeń, dotyczących ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny, podczas gdy mając na uwadze, że na każdym z trzech azymutów, na tej samej wysokości, zostaną umiejscowione po trzy anteny sektorowe, nie można wykluczyć, że ewentualne nakładanie się lub nachodzenie na siebie poszczególnych, emitowanych przez każdą z nich wiązek promieniowania, spowoduje, że w rzeczywistości równoważna moc promieniowana izotropowo przekroczy wartości uzyskane w wyniku dokonanych obliczeń, co skutkowałoby koniecznością zbadania, czy miejsca dostępne dla ludności nie występują w większej odległości niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten. Okoliczność ta nie została w sprawie wyjaśniona, poza lakonicznym stwierdzeniem, że na etapie kwalifikacji przedsięwzięcia nie ma podstaw do badania sumy energii emitowanej na poszczególnych kierunkach przez wszystkie anteny instalacji oraz, że mocy tych anten nie sumuje się, bowiem jest to parametr nie podlegający sumowaniu (strona 4 Kwalifikacji).

Sąd podziela przy tym, dominujące w orzecznictwie stanowisko, że dla dokonania prawidłowej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów, zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia. Istotne znaczenie może mieć bowiem w tym względzie wyjaśnienie kwestii czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne (por. m.in.: wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., II OSK 708/15, wyrok NSA: z dnia 1 grudnia 2015 r. II OSK 801/14; wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r. II OSK 139/14 – dostępne w CBOSA). W uzasadnieniu ostatniego, spośród ww. orzeczeń, NSA wyjaśnił, że jeśli prawodawca nakazuje sprawdzać kwalifikacje danego przedsięwzięcia po jego rozbudowie bądź przebudowie do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to nieracjonalne i nieuzasadnione byłoby prezentowanie stanowiska, że w przypadkach budowy nowego przedsięwzięcia parametry tego przedsięwzięcia nie podlegają sumowaniu. Jak wskazał przy tym NSA w wyroku z dnia 16 czerwca 2015 r. (sygn. akt II OSK 2706/13) przyjęcie, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziaływuje zawsze znacząco czy potencjalnie znacząco na środowisko, niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny, może doprowadzić do planowania takich niedopuszczalnych przedsięwzięć, które składać się będą z kilku czy kilkunastu anten, z których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną, co najmniej na linii nakładania lub przecinania, stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne (CBOSA). Ponadto WSA w Gliwicach skonstatował w wyroku z dnia 29 listopada 2017 r. (sygn. akt. II SA/Gl 781/17), że wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia RM prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób cała inwestycja, a nie jej poszczególne elementy, wpłynie na środowisko (CBOSA). Stanowisko powyższe, tut. Sąd podziela w całej rozciągłości. W związku zaś z faktem, że z akt przedmiotowej sprawy nie wynika aby dla przedmiotowej inwestycji przeprowadzono stosowne obliczenia w zakresie kumulacji promieniowania w tych samych sektorach, przy uwzględnieniu sygnałów anten nachodzących lub nakładających się na siebie, uznać należało, że kwestia kwalifikacji przedsięwzięcia w kontekście ww. przepisów ww. rozporządzenia RM, nie została w niniejszej sprawie należycie wyjaśniona.

W toku rozpatrzenia niniejszej sprawy, organy obu instancji nie dokonały wyczerpującej analizy zgromadzonej w sprawie dokumentacji, w szczególności zaś dokumentu prywatnego jakim była przedłożona przez inwestora Kwalifikacja. Jakkolwiek dokument ten został poddany ocenie, to jednak uwadze organów umknęły istotne okoliczności dotyczące parametrów planowanej inwestycji. W konsekwencji organy wadliwie oceniły jego przydatność dowodową. Zauważyć przy tym należy, że jakkolwiek ww. opracowanie może, zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., stanowić dowód w sprawie, to nie można pominąć konieczności dokonania przez organy jego swobodnej oceny w kontekście zaistnienia przesłanek wymaganych przepisami prawa materialnego. W tym względzie uznać należy, że ustalenia faktyczne mające wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale nie w pełni kompletnym czy dostatecznie i wnikliwie rozpatrzonym, uznać należy za dowolne. W odniesieniu zaś do postępowania odwoławczego należy podkreślić, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, organ ten ma obowiązek ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą orzeczeniem organu I instancji, przy czym stan faktyczny powinien ustalić nie tylko w oparciu o zebrany już materiał dowodowy, ale także rozszerzając granice tego postępowania na istotne okoliczności faktyczne, pominięte przez organ I instancji. Zasadnicze znaczenie odgrywa tu możliwość skorzystania z art. 136 k.p.a. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 czerwca 2013 r., II SA/Gl 1500/12, CBOSA). Podzielenie kwalifikacji dokonanej w ramach sporządzonego opracowania, byłoby zatem dopuszczalne jedynie pod warunkiem, przeprowadzenia jego wnikliwej analizy w kontekście zaprezentowanego w nim procesu dowodzenia, w efekcie którego uznano planowane przedsięwzięcie za takie, dla którego nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Takiej analizy w niniejszej sprawie jednak zabrakło.

W tych okolicznościach należało stwierdzić, że decyzje wydane w niniejszej sprawie przez organy obu instancji, zapadły z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem mogło doprowadzić do nieprawidłowego zakwalifikowania planowanej inwestycji w kontekście § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM, a tym samym do niezasadnego odstąpienia od konieczności uzyskania przez inwestora decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia. Organy nie wyjaśniły zatem w sposób prawidłowy, kwestii mającej istotne znaczenie dla rozpatrzenia wniosku inwestora. W tym względzie materiał dowodowy powinien zostać uzupełniony w taki sposób, aby na jego podstawie możliwe było dokonanie jednoznacznych ustaleń w omówionym powyżej zakresie – co więcej, popartych stosownymi wyliczeniami lub wyczerpującą argumentacją. Zasadne przy tym mogłoby okazać się wezwanie inwestora do uzupełnienia przedłożonego wniosku.

W tym zakresie, pozostałe wywiedzione w skardze zarzuty, sprowadzające się w istocie do niewłaściwej oceny dowodowej Kwalifikacji i poczynienia (w oparciu o nią) wadliwych ustaleń faktycznych, zasługiwały co do zasady na uwzględnienie. Wyjaśnić przy tym należy, że brzmienie § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM wyłącza spod regulacji instalacje radiolinii, w związku z czym parametry anten radioliniowych nie podlegają analizie w niniejszym postępowaniu.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organy będą miały na uwadze brzmienie art. 53 ust. 1 u.p.z.p., a także wyżej poczynione uwagi, zarówno odnoszące się do sposobu zawiadamiania stron o przedmiotowym postępowaniu, jak i dotyczące oceny, czy dla planowanej inwestycji wymagane jest uzyskanie decyzji środowiskowej, a więc, czy inwestycja ta należy do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (vide: art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej). Uwzględnią przy tym konieczność rozważania uzupełnienia materiału dowodowego, a następnie przeprowadzą jego kompleksową ocenę, wyprowadzając na jej podstawie wyczerpujące wnioski.

W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżących w łącznej kwocie 1.097 zł orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się: uiszczony przez skarżących wpis sądowy w kwocie 500 zł (k. 26) i wpis od zażalenia wysokości 100 zł (k. 63), kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, wynikająca z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265 oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.