Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 672/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 28 ust. 1-4,  art. 32, art. 83 ust. 1 pkt 3,
journal: Dz.U. 1998 nr 137 poz 887
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

SENTENCJA

Dnia 24 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko (spr.) Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi A. V. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Poznaniu z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] grudnia 2011 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Poznaniu, wpłynął wniosek A. V. (określanego dalej "skarżącym") o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek. Do wniosku załączono m.in. następujące dokumenty: formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, oświadczenie o nie korzystaniu z pomocy de minimis oraz wniosek o udzielenie pomocy publicznej de minimis.

Z uwagi na wniesione do Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu w dniu [...] sierpnia 2010 r. odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2010r., znak: [...], wyłączającej G. M. z obowiązkowych ubezpieczeń społecznych z tytułu zawarcia umowy o pracę z firmą A. V., Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Poznaniu w dniu [...] grudnia 2011 r. wydał postanowienie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego o zawieszeniu postępowania prowadzonego w sprawie złożonego w dniu [...] grudnia 2011r. wniosku o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek, do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd.

Wyrokiem z dnia [...] maja 2012 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu oddalił odwołanie A. V. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Poznaniu z dnia [...] lipca 2010 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 8 stycznia 2013 r. oddalił apelację ww. osoby od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu. Złożona następnie skarga kasacyjna postanowieniem z dnia 8 listopada 2013 r. nie została przyjęta do rozpoznania przez Sąd Najwyższy.

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Poznaniu postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. podjął zawieszone postępowanie w sprawie złożonego w dniu [...] grudnia 2011 r. wniosku o umorzenie należności z tytułu składek.

Pismem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Poznaniu z dnia [...] listopada 2014 r. (doręczonym w dniu [...] listopada 2014 r.) skarżący został poinformowany o prawach i obowiązkach wynikających z treści art. 10 § 1 oraz art. 41 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie organ wezwał stronę do przedłożenia dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku.

W dniu [...] grudnia 2014 r. skarżący złożył pismo wraz z oświadczeniem o stanie rodzinnym i majątkowym oraz o sytuacji materialnej osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej.

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Poznaniu uwzględnił również dokumentację złożoną w dniu [...] września 2011 r., tj. pełnomocnictwo udzielone G. M. oraz karta informacyjna leczenia szpitalnego z dnia [...] października 2008 r.

W toku postępowania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Poznaniu ustalił, iż od dnia [...] listopada 2009 r. skarżący prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą, a w listopadzie 2011 r. został wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej.

Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. (doręczonym w dniu [...] grudnia 2014 r.) poinformowano skarżącego o zakończeniu postępowania wyjaśniającego prowadzonego w sprawie o umorzenie należności oraz przysługującym prawie do wypowiedzenia się w zakresie zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie.

Korzystając z powyższego prawa pełnomocnik skarżącego w dniu [...] grudnia 2014 r. oświadczył, że zapoznał się z aktami sprawy i wskazał, iż skarżący spełnia wszystkie przesłanki do umorzenia należności, gdyż nie posiada majątku, choruje od 9 roku życia i nie otrzymał spadku.

W dniu [...] lutego 2015 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydał decyzję nr [...], w której odmówił umorzenia zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek, nie stwierdzając przesłanek całkowitej nieściągalności oraz uznając, że nie został wykazany ważny interes osoby zobowiązanej do opłacania składek uzasadniający umorzenie należności.

Organ w uzasadnieniu wskazał, na podstawie dokumentów zebranych w trakcie postępowania prowadzonego przez organ I instancji, charakteryzujących możliwości płatnicze i sytuację materialną, że skarżący nie posiadał tytułu do podlegania ubezpieczeniom społecznym i uzyskiwał dochód z prac dorywczych w wysokości [...] zł miesięcznie. Ponadto, skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Skarżący nie wskazał na stałe wydatki z tytułu utrzymania, oprócz kosztów leczenia w kwocie [...] zł. Nie udzielił informacji o posiadanych zobowiązaniach kredytowych czy bankowych. Poinformował natomiast, iż nie posiada zobowiązań podatkowych, alimentacyjnych i innych. Oświadczył ponadto, iż nie posiada nieruchomości, lecz jest właścicielem pojazdu marki [...] - rok produkcji [...]. Podniósł, iż choruje od 9 roku życia, a w 2008 r. przebywał w szpitalu celem wykonania badań kontrolnych.

Organ wskazał, że na dzień złożenia wniosku o umorzenie, tj. [...] grudnia 2011 r. skarżący posiadał zaległości z tytułu nieopłaconych składek na:

- ubezpieczenia społeczne za okres od [...] r. do [...] r. w kwocie [...] zł plus odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł i koszty upomnienia w kwocie [...] zł,

- ubezpieczenie zdrowotne za okres od [...] r. do [...] r. w kwocie [...] zł plus odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł i koszty upomnienia w kwocie [...] zł.

Łączna kwota zadłużenia wynosiła zatem [...] zł, w tym należność główna w kwocie [...] zł, odsetki w kwocie [...] zł i koszty upomnienia w kwocie [...] zł. Na koncie skarżącego figurowało również zadłużenie w wysokości 323,52 zł, z tytułu kosztów egzekucyjnych, powstałych w wyniku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Dyrektora I Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

W dniu [...] lutego 2015 r. wpłynął wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy o umorzenie zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek.

Pełnomocnik skarżącego zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Poznaniu w dniu [...] lutego 2015 r. wydał decyzję nr [...] , odmawiającą umorzenia zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek.

Pełnomocnik skarżącego wskazał, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie zapoznał się z dokumentacją złożoną w 2014 r. Podniósł, iż skarżący wyjątkowo posiada prawo do umorzenia należności, gdyż od dawna spełnia wszystkie przesłanki. Ponadto podniósł, że domaga się zwrotu wpłat za okres prowadzenia działalności gospodarczej, a Zakład Ubezpieczeń Społecznych zniszczył prowadzoną przez skarżącego firmę i doprowadził skarżącego do utraty zdrowia. Pełnomocnik skarżącego podważył zasadność zawieszenia przez organ postępowania w sprawie wniosku o umorzenie należności z tytułu składek do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd kwestii odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wyłączającej G. M. z obowiązkowych ubezpieczeń społecznych. Wskazał, iż skarżący choruje od dzieciństwa i aktualnie nie uzyskuje dochodu. Stwierdził, iż praca dorywcza, którą wykonywał nie wystarczała na pokrycie kosztów utrzymania i rekonwalescencji.

W dniu [...] lutego 2015 r. zostało skierowane do skarżącego zawiadomienie o złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zawarto informację o przysługujących prawach i obowiązkach wynikających z treści art. 10 § 1 oraz art. 41 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie Zakład Ubezpieczeń Społecznych wezwał skarżącego do przedstawienia wszelkich nowych dowodów potwierdzających okoliczności, które pojawiły się dopiero po jej rozpatrzeniu. Powyższe pismo zostało doręczone w dniu [...] marca 2015 r.

Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. (wpływ w dniu [...] lutego 2015 r.) skarżący zwrócił się o podanie z czego wynikają kwoty zadłużenia [...] zł i [...] zł wskazane w decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Ponownie zarzucił, że działania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych doprowadziły do likwidacji firmy, na którą skarżący poniósł duże nakłady finansowe. Stwierdził, że opłacane należności z tytułu składek stały się kwotami nienależnie pobranymi z powodu decyzji i postanowień Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, zatem należy je niezwłocznie zwrócić (kwota ok. [...] zł plus odsetki).

Pismem z dnia [...] marca 2015 r. (doręczonym w dniu [...] marca 2015 r.) Zakład Ubezpieczeń Społecznych poinformował skarżącego o zakończeniu postępowania wyjaśniającego, prowadzonego w sprawie o ponowne rozpatrzenie wniosku o umorzenie należności oraz o przysługującym prawie do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z powyższego prawa skarżący nie skorzystał.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2015r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] odmawiającą umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek.

Organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi całkowita nieściągalność należności, o której mowa w art. 28 ust. 3 pkt 3, 5, 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

W ocenie organu odwoławczego obecna sytuacja finansowa skarżącego jest trudna i nie pozwala na jednorazową spłatę istniejącego zadłużenia, jednak czasowy brak pracy nie może być przesłanką uzasadniającą umorzenie należności. Organ wskazał, że biorąc pod uwagę wiek skarżącego i brak udokumentowanych przeciwskazań zdrowotnych do podjęcia pracy uzasadnione jest twierdzenie, iż obecna sytuacja materialna nie ma charakteru trwałego i że po uzyskaniu zatrudnienia ulegnie poprawie, tym samym będzie możliwe uregulowanie należności z tytułu składek w dłuższym okresie czasu chociażby w formie układu ratalnego.

Organ zaznaczył, że skarżący nie wykazał w sposób przekonujący zaistnienia przesłanki sformułowanej w § 3 ust. 1 pkt 3 powołanego Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r., tj. przewlekłej choroby własnej lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Organ wskazał, że skarżący nie posiada uprawnień do pobierania świadczenia rentowego z tytułu niezdolności do pracy i obecnie jest zarejestrowany w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, wykazując przez to gotowość do podjęcia zatrudnienia.

Skarżący złożył w dniu [...] czerwca 2015r. skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

W skardze podniósł m.in., że: "ZUS - zabronił bycia aktywnym A. V. zarówno w firmie A. V., którą wymagano by założyć przez pracodawcę z f-y M., jak i nękał go tytułami wykonawczymi wiedząc, że jest osobą chorą, nie rozpatrywał wniosków przez 2011-2015r., nie rozpatrzył po wyrokach w 2013r. i nie uwzględnił oświadczeń i dowodów na to, że otrzymał pełną informacje wraz z dowodami na stan faktyczny, a którego jest negatywnym powodem."

W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Poznaniu, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie skargi.

Organ wskazał, iż zarzuty skarżącego podniesione w skardze są nietrafne. Organ zaznaczył, że w rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał wystąpienia żadnej z okoliczności uzasadniających umorzenie składek.

Organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wskazał, że w niniejszej sprawie stan faktyczny został szczegółowo opisany w zaskarżonej decyzji, a w jej uzasadnieniu faktycznym wskazano dowody, na których oparte zostało rozstrzygnięcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem, natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podzielił też i uznał za niewadliwe ustalenia organu w zakresie stanu faktycznego, ponieważ znajdują one potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja nr [...] Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2015r. utrzymująca w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2015 roku nr [...] odmawiającą umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek.

Jak zasadnie wskazał organ I instancji, podstawą prawną dla podjęcia decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. jest art. 83 ust. 1 pkt 3, art. 28 ust. 1-4, art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 121 ze zm. - dalej "u.s.u.s.") oraz § 3 ust. 1-3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365 - dalej "Rozporządzenie").

Decyzja organu II instancji z dnia [...] maja 2015r. została prawidłowo wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm., dalej: "K.p.a."), w zw. z art. 83 ust. 4 u.s.u.s.

Organ II instancji zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o odmowie umorzenia należności z tytułu składek na:

1. ubezpieczenie społeczne za okres od [...] r. do [...] r. w łącznej wysokości [...]zł,

2. ubezpieczenie zdrowotne za okres od [...] r. do [...] r. w łącznej wysokości [...] zł.

Zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 3 Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydaje decyzje w zakresie indywidualnych spraw dotyczących ustalania wymiaru składek i ich poboru, a także umarzania należności z tytułu składek.

Z treści przepisu art. 28 ust. 1 i 2 u.s.u.s. wynika, że należności z tytułu składek mogą być przez ZUS umarzane w całości lub w części tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności z zastrzeżeniem ust. 3a.

Całkowita nieściągalność, o której mowa powyżej, zachodzi zaś w sytuacjach wskazanych w art. 28 ust. 3 pkt 1-6 u.s.u.s., a zatem gdy:

1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze;

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia

w postępowaniu egzekucyjnym;

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku,

z którego można prowadzić egzekucję;

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

W sytuacji braku całkowitej nieściągalności, a zatem gdy nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 28 ust. 3 u.s.u.s., może dojść do umorzenia należności składkowych na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. Przepis ten ma jednak zastosowanie jedynie do należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia. Do umorzenia tego typu należności może dojść tylko w uzasadnionych przypadkach o których mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne.

W przepisie tym wskazano, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Warto również zaznaczyć, że umorzenie składek (dokonane zarówno na podstawie art. 28 ust. 3 u.s.u.s. jak i na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s.) powoduje także umorzenie odsetek za zwłokę, kosztów upomnienia i dodatkowej opłaty. Dodać przy tym należy, że decyzja w sprawie umorzenia należności składkowych ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ może, ale nie musi udzielić stosownej ulgi, nawet w przypadku spełnienia przez podatnika przesłanek określonych w którymś z ww. przepisów.

Świadczy o tym użycie w art. 28 ust. 2 i 3a u.s.u.s. wyrażenia "mogą być umarzane" oraz zastosowanie w konstrukcji § 3 ust. 1 Rozporządzenia terminu "może". Nawet zatem w przypadku wystąpienia okoliczności unormowanych w ww. przepisach Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie jest bezwzględnie zobowiązany do umorzenia należności składkowych. Nie oznacza to jednak, że decyzja administracyjna wydana w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek może być dowolna. Wynikająca z art. 7 K.p.a. zasada praworządności zobowiązuje organy administracji publicznej do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie o umorzenie należności z tytułu składek wymaga od organu – stosownie do art. 77 § 1 K.p.a. – wyczerpującego zebrania i oceny materiału dowodowego w celu dokładnego ustalenia sytuacji osobistej i materialnej dłużnika i na tej podstawie zbadania, czy zaistniały przesłanki umorzenia należności określone w powyższych przepisach prawnych. Dopiero wówczas organ jest uprawniony do wyboru określonego rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia należności o charakterze uznaniowym (umorzenie bądź odmowa umorzenia). Zarówno poczynione ustalenia w sprawie oraz ich analiza z punktu widzenia przesłanek umorzenia, jak i motywy wyboru rozstrzygnięcia o udzieleniu lub odmowie udzielenia ulgi w postaci umorzenia należności winny przy tym znajdować pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a.

Organ prawidłowo przyjął, po uwzględnieniu materiału dowodowego i ustaleniu stanu faktycznego, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą wyżej określone przesłanki umorzenia należności z tytułu całkowitej nieściągalności składek.

Po wniesieniu odwołania od decyzji z dnia [...] lutego 2015r. organ II instancji dokonał powtórnej analizy finansowej, rodzinnej i zdrowotnej skarżącego w oparciu o dotychczas zgromadzone dowody.

Organ prawidłowo ustalił, że skarżący nie posiadał tytułu do podlegania ubezpieczeniom społecznym, uzyskiwał dochód z prac dorywczych w wysokości [...] zł miesięcznie i samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Skarżący nie określił stałych wydatków z tytułu utrzymania z wyjątkiem kosztów leczenia w kwocie [...] zł miesięcznie. Ponadto skarżący nie udzielił żadnych informacji o posiadanych zobowiązaniach kredytowych, czy bankowych. Wskazał, że nie posiada zobowiązań podatkowych, alimentacyjnych. Ponadto wskazał, że nie posiada nieruchomości i jest właścicielem pojazdu marki [...]- rok produkcji [...]. Skarżący wskazał, że od 9 roku życia choruje.

Organ prawidłowo uwzględnił fakt, że okoliczność, iż skarżący choruje od 9 roku życia nie może stanowić podstawy do umorzenia zaległości, ponieważ skarżący podjął się prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto, w okresie od [...] stycznia 2012r. do [...] marca 2012r. był zatrudniony w [...], od [...] kwietnia 2012r. do [...] listopada 2012r. był zatrudniony w przedsiębiorstwie prowadzonym przez B. M., natomiast od [...] czerwca 2013r. do [...] września 2013r. pracował w [...] Sp. z o.o. Sp. k.

Organ ustalił również, że skarżący nie posiadał uprawnień do pobierania świadczenia rentowego z tytułu niezdolności do pracy i był zarejestrowany w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, co świadczy o braku przeciwwskazań i gotowości skarżącego do podjęcia zatrudnienia.

Poza tym należy wskazać, że skarżący w toku postępowania administracyjnego i sądowo-administracyjnego nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających, iż jest on trwale i całkowicie niezdolny do pracy. Organ prawidłowo uznał, że obecna sytuacja materialna skarżącego jest trudna, jednak z uwagi na jego wiek i brak udokumentowanych przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcia pracy, należy uznać, że stan ten nie ma charakteru trwałego i po podjęciu przez skarżącego zatrudnienia ulegnie poprawie. Pozwoli to na regulowanie należności z tytułu nieopłaconych składek.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych prawidłowo przyjął, że uwzględniając stan faktyczny niniejszej sprawy, nie wystąpiły żadne przesłanki umorzenia należności z tytułu niezapłaconych składek określone w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w związku § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 Rozporządzenia.

Sąd podkreśla, że opłacanie składek jest podstawowym obowiązkiem płatnika składek, natomiast umorzenie zaległości powoduje utratę dochodów Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zasadą jest płacenie składek, a nie ich umarzanie, będące instytucją o charakterze nadzwyczajnym. Dlatego przyczyny ewentualnego umorzenia składek również muszą cechować się nadzwyczajnym charakterem, a konieczność spłaty zobowiązań publicznoprawnych powinna być traktowana przez dłużnika najwyżej w hierarchii wszystkich innych zobowiązań, w tym zobowiązań o charakterze prywatnoprawnym.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a w niniejszej sprawie nie doszło do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy lub innego naruszenia przepisów postępowania albo przepisów prawa materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.