Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 374/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 § 1, art. 59 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 170
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski, sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca),, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2018r. sprawy ze skargi P. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 31 lipca 2017 r. P.P. wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego dotyczącego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r., z uwagi na wygaśnięcie obowiązku. Podniósł, iż tytuły wykonawcze zostały wystawione na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. w wysokości 65.482,80 zł i odsetki od zaniżonych wpłat na podatek dochodowy od osób fizycznych w łącznej kwocie 17.602,40 zł. W ocenie strony, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. rozpoczął się w dniu 31 grudnia 2000 r., natomiast początek biegu terminu przedawnienia odsetek od zaniżonych wpłat na ten podatek - 31 grudnia 1999 r.. W tym bowiem roku zaliczki stały się wymagalne. Potwierdza to to zdaniem podatnika, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., o sygn. II FPS 5/09. Strona zwróciła uwagę, że wszczęte w 2004 r. postępowanie egzekucyjne umorzono postanowieniem z dnia "[...]". Tym samym, podjęte w toku tego postępowania czynności egzekucyjne nie miały jej zdaniem, wpływu na bieg terminu przedawnienia.

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z "[...]" odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr "[...]", dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r.. Utrzymując to postanowienie w mocy, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w uzasadnieniu postanowienia z dnia "[...]" podkreślił, że przedmiot sporu w sprawie dotyczy kwestii, czy w postępowaniu egzekucyjnym zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego, w szczególności przesłanka określona w art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm., dalej jako: "u.p.e.a."), dotycząca braku wymagalności lub umorzenia obowiązku. Organ wskazał na brzmienie art. 59 § 1 pkt 1 – 10 u.p.e.a. oraz art. 70 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.) oraz art. 21 ustawy nowelizującej z dnia 30 czerwca 2005 r.. W jego ocenie, z dniem 1 września 2005 r. przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w nowym brzmieniu, znajduje zastosowanie również do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed 1 września 2005 roku.

Jak podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w niniejszej sprawie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu "[...]" wydał decyzję określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999. W związku z nieuregulowaniem należności wynikających z tej decyzji został wystawiony tytuł wykonawczy nr "[...]" (zobowiązanie w podatku dochodowym za 1999 r.) oraz "[...]" (odsetki od zaliczek na podatek dochodowy za 1999 r.). Na podstawie ww. tytułów organ egzekucyjny w dniu 23 lipca 2004 r. zawiadomił o zajęciu rachunku Bank A. Zajęcie rachunku okazało się skuteczne, jednak z odpowiedzi Banku wynikało, że na rachunku brak jest środków niezbędnych do pokrycia zadłużenia. Decyzją z "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]", jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. I SA/Ol 64/05, uchylił decyzję organu odwoławczego. następnie Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z "[...]" przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na skutek powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia "[...]" umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie w/w tytułów wykonawczych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu "[...]" wydał decyzję określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r.. "[...]"Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił tytuły wykonawcze o nr "[...]", obejmujące należności wynikające z tej decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej w dniu "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, a następnie w związku ze skargą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z dnia 5 września 2007 r., sygn. akt I SA/Ol 311/07 oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 19/08, oddalił skargę kasacyjną podatnika.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał za niezasadną argumentację strony, że umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych obejmujących zastosowane środki egzekucyjne, w wyniku czego uchylone czynności nie mogą skutkować przerwaniem biegu terminu przedawnienia. W ocenie organu odwoławczego, kwestia istnienia i wymagalności zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r., w kontekście zarzutu przedawnienia, tj. naruszenia normy art. 59 § 1 pkt. 2 u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 oraz art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, została już prawomocnie osądzona w sprawie zakończonej ww. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2009 r., o sygn. akt II FSK 19/08. Rozpoznając skargę podatnika Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zgodził się z ustaleniami organów podatkowych m. in. w zakresie skutków zajęcia prawa majątkowego dokonanego na podstawie tytułu wykonawczego o nr "[...]". Stosownie zatem do art. 153 i art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", rozstrzygnięcie sądu, w toku którego określono skutki zastosowanego w 2004 r. środka egzekucyjnego wiąże również organ egzekucyjny oraz organ odwoławczy w niniejszym postępowaniu. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, organ egzekucyjny prawidłowo zastosował szereg skutecznych czynności egzekucyjnych, skutkiem czego zobowiązanie objęte tytułem wykonawczym "[...]" jest nadal wymagalne.

Końcowo organ II instancji nie uwzględnił zarzutu niewyznaczenia terminu do zapoznania się z zebranym materiałem i wypowiedzenia się co do tego materiału. W jego ocenie, z uwagi na to, że postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem wykonawczym, a nie orzekającym, nie będą miały w nim zastosowania niektóre zasady postępowania administracyjnego, w tym wynikający z art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r, poz. 1257 ze zm.) dalej jako: "K.p.a.", obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych materiałów przed wydaniem postanowienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, wnosząc o uchylenie rozstrzygnięcia organu odwoławczego i umorzenie postępowania egzekucyjnego, podniosła zarzut naruszenia: art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 oraz art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 60 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 70 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej, art. 138 § 2 zd. 2 K.p.a., w tym w zw. z art. 8 § 1 i 2 K.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a..

Skarżący podniósł, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. rozpoczął się w dniu 31 grudnia 2000 r., zaś odsetek od zaniżonych wpłat na podatek dochodowy od osób fizycznych - 31 grudnia 1999 r.. W tym bowiem roku zaliczki były wymagalne. Niezależnie od powyższego, bieg terminu przedawnienia nie został przerwany. Wprawdzie w 2004 r. wszczęto postępowanie egzekucyjne, jednak prowadzone było ono jedynie na podstawie tytułu obejmującego należność główną, po czym zostało umorzone. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonanie czynności egzekucyjnych następnie uchylonych przez umorzenie egzekucji, czy nawet uchylonych domyślnie przez utratę mocy podstawy tytułu (decyzji określającej zobowiązanie) nie przerywa biegu terminu przedawnienia.

Strona zarzuciła, że w zaskarżonym postanowieniu pominięto kwestię odsetek, a problem umorzenia postępowania skwitowano stwierdzeniem, iż organ nie zgadza się z poglądami orzecznictwa sądowego. Zdaniem strony, w niniejszej sprawie w ogóle nie mogło dojść do zastosowania art. 153 p.p.s.a., gdyż przepis ten stosowany jest w sytuacji uchylenia przez sąd aktu administracji, tymczasem, jak wskazał sam organ, w niniejszej sprawie decyzja wymiarowa stała się ostateczna. Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu skromne uzasadnienie w tym zakresie. W jego ocenie, z art. 170 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można wyciągnąć wniosku, że skutkiem prawomocności materialnej wyroku jest konieczność powielania błędów i to na niekorzyść strony. Podniósł również, że nie są mu znane jakiekolwiek przesłanki ustalenia, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym decyzji wymiarowej sądom znana była okoliczność umorzenia postępowania egzekucyjnego postanowieniem z dnia "[...]", ze względu na upadek tytułu. Tym samym sąd administracyjny nie mógł wyrażać in casu poglądu na temat wpływu umorzenia postępowania egzekucyjnego na przerwanie biegu przedawnienia, co przesądza o braku tożsamości stanu faktycznego i jednolitości stanu prawnego pomiędzy zaskarżonym postanowieniem, a wyżej wskazanym wyrokiem.

Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej: "p.p.s.a.", stanowi natomiast, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.).

Przedmiotem sądowej kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, którym odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego o nr "[...]", dotyczącego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok.

Jako podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia organ powołał art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym, postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał.

Istota sporu powstałego pomiędzy stronami postępowania sądowego w niniejszej sprawie dotyczyła zaś kwestii, czy doszło do przedawnienia dochodzonych od skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r..

Z przedstawionych do kontroli Sądu akt wynika, że postanowieniem wydanym w dniu "[...]" zostało umorzone, prowadzone wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne, co nastąpiło w związku z uchyleniem w dniu "[...]" przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu "[...]" i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Następnie, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu "[...]" wydał decyzję określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r., a "[...]"Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił tytuły wykonawcze nr "[...]", obejmujące należności wynikające z tej decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej w dniu "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 5 września 2007 r., sygn. akt I SA/Ol 311/07, oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 19/08, oddalił skargę kasacyjną podatnika.

Zdaniem pełnomocnika, odwołującego się m.in. do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, określone decyzją wymiarową organu I instancji z dnia "[...]" zobowiązanie podatkowe przedawniło się już 31 grudnia 2005 r., w związku z czym organ kontroli skarbowej nie mógł wydać decyzji dla wygasłego zobowiązania podatkowego. Zarzuty strony skarżącej w istocie sprowadzają się zatem do kwestionowania w postępowaniu egzekucyjnym zgodności z prawem ostatecznej decyzji podatkowej, na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy.

W tym zakresie Sąd podziela stanowisko organu egzekucyjnego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zgodnie z którym - wobec tego, że decyzja ostateczna stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego przeszła pozytywnie sądową kontrolę legalności zakończoną prawomocnym wyrokiem oddalającym skargę, nadal pozostając w obrocie prawnym - podważanie jej legalności w postępowaniu egzekucyjnym, nie jest dopuszczalne.

Stosownie do treści art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

W myśl § 2 tego artykułu, organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji i zawiadamia wierzyciela o przyczynach nieprzystąpienia do egzekucji, jeżeli:

1) obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji administracyjnej;

2) organ egzekucyjny uprawdopodobni, że nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne;

3) tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2.

To, że organ egzekucyjny na każdym etapie postępowania egzekucyjnego ma obowiązek uwzględnić okoliczności, które prowadzą do umorzenia postępowania egzekucyjnego, w tym wygaśnięcie obowiązku lub jego nieistnienie, nie oznacza, że organ ten ma kompetencję do weryfikowania prawidłowości podstawy tytułu wykonawczego w postaci decyzji wymiarowej, w tym badania, czy w chwili gdy została ona wydana sporne zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu. Zwłaszcza w sytuacji, gdy istnienie materialnej podstawy do prowadzenia egzekucji należności określonej w decyzji i w tytule wykonawczym było badane przez sądy administracyjne.

Nie tylko organ egzekucyjny, ale również Sąd orzekający w niniejszej sprawie jest związany oceną prawną przedstawioną w ww. prawomocnych wyrokach WSA w Olsztynie z dnia 5 września 2007 r., sygn. akt I SA/Ol 311/07, i NSA z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 19/08.

Przepis art. 170 p.p.s.a. stanowi, że prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się jednolicie, że istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu, o której mowa w art. 170 p.p.s.a. wyraża się w tym, że nie tylko sąd wydając rozstrzygnięcie, ale także inne sądy i inne organy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia. Moc wiążąca orzeczenia w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak to zostało stwierdzone w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt II FSK 2918/16).

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2295/14: "związanie prawomocnym wyrokiem wiąże tylko w danej sprawie, może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim w wyroku tym rozstrzygnięta została określona kwestia prawna, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie jako zagadnienie wstępne czy też dalszy element kształtujący proces stosowania prawa przez sąd". Ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1227/16).

Skoro moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. oznacza, że podmioty wymienione w tym przepisie muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63).

Argumenty strony skarżącej w niniejszej sprawie zmierzają natomiast do podważenia prawomocnych orzeczeń sądowych, co potwierdzają m.in. wywody skargi, że "skutkiem prawomocności materialnej wyroku jest konieczność powielania błędów", czy, że Sąd "nie mógł wyrażać in casu poglądu na temat wpływu umorzenia postępowania egzekucyjnego na przerwanie biegu przedawnienia".

Z przyczyn wyżej powołanych, taka argumentacja nie może zasługiwać na uwzględnienie.

Podkreślenia wymaga, że istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest jego przerwanie, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o nieprowadzeniu już postępowania. Instytucja ta kończy postępowanie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Stąd też nie mogą być skuteczne podnoszone w ramach postępowania egzekucyjnego zarzuty dotyczące jakiejkolwiek decyzji, czy to określającej wysokość zobowiązania podatkowego, czy też wysokość odsetek za zwłokę.

Oddalając prawomocnym wyrokiem skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", WSA w Olsztynie w sposób wiążący i niepodważalny ocenił, że decyzja ta, w całej rozciągłości, jest zgodna z prawem. Stanowisko to podzielił następnie NSA, uznając za niezasadną skargę kasacyjną podatnika. Oceny tej Sąd w badanej sprawie nie może podważyć, nie narażając się na zarzut naruszenia przepisu art. 170 p.p.s.a..

Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że ocena zgodności z prawem wydanej w dniu "[...]" decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z "[...]" określającą stronie podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 rok, wykracza poza granice badanej sprawy wyznaczone przedmiotem skargi, czyli postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego wydanym na podstawie art. 59 u.p.e.a..

W sytuacji, kiedy ostateczna decyzja określająca zobowiązanie podatkowe, stanowiąca podstawę wystawienia tytułów wykonawczych, przeszła pozytywnie sądową kontrolę legalności zakończoną prawomocnym wyrokiem oddalającym skargę, a w konsekwencji pozostaje w obrocie prawnym, nie jest dopuszczalne podważanie jej legalności w postępowaniu egzekucyjnym, w tym poprzez wywodzenie, że z uwagi na wadliwość prawną decyzji (przedawnienie zobowiązania), egzekwowany obowiązek nie istniał.

Odnosząc się z kolei do zarzutu skargi, iż organ w treści zaskarżonego postanowienia nie wypowiedział się w kwestii odrębnego biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu odsetek od zaniżonych wpłat na podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 r. w łącznej kwocie 17.602,40 zł, wskazać należy, że kwestia ta nie była przedmiotem postępowania zażaleniowego w niniejszej sprawie. Z akt wynika, ze pełnomocnik strony został wezwany przez organ do sprecyzowania zakresu zażalenia, tj. czy dotyczy ono odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr "[...]" (podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 r.), czy też na podstawie tytułów wykonawczych o nr "[...]" (odsetki od zaniżonych wpłat na podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 r.), lecz pomimo tego nie wskazał zakresu zażalenia. Dlatego też, zgodnie z pouczeniem zawartym w wezwaniu, organ prawidłowo rozpatrzył zażalenie wyłącznie w zakresie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego o nr "[...]". Kwestia odsetek od zaniżonych wpłat na podatek dochodowy od osób fizycznych została tym samym ostatecznie rozstrzygnięta w I instancji i nie była przedmiotem rozpatrzenia przez organ odwoławczy. W związku z tym nie mogła być również przedmiotem kontroli Sądu.

Z akt sprawy wynika, że wydając zaskarżone postanowienie organ II instancji prawidłowo odniósł się do wszystkich zgłoszonych w zażaleniu zarzutów. Biorąc powyższe pod uwagę należało uznać, że zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte wadami, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy i skutkować koniecznością jego uchylenia.

Dlatego też, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a..