Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1422/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-06-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zmiany w części decyzji w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2008 i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji p o s t a n a w i a: odmówić przyznania skarżącemu – B. K. prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 rok i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W odpowiedzi na zarządzenie zobowiązujące do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł podatnik złożył na urzędowym formularzu (PPF) wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Uzyskuje dochód z tytułu działalności gospodarczej i umowy o pracę w kwocie około 10.000 zł miesięcznie. Jego majątek stanowi nieruchomość przemysłowa o powierzchni około 3.400m2 oraz nieruchomość mieszkalna o powierzchni około 1.100m2. Ponadto posiada oszczędności w wysokości ok. 100.000 zł.

Referendarz sądowy postanowieniem z dnia [...] r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie argumentując, że miesięczny dochód w gospodarstwie domowym skarżącego pozwala na pokrycie kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie.

Od powyższego postanowienia skarżący złożył sprzeciw i wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. W uzasadnieniu stwierdził, że nie podziela wyrażonego w nim stanowiska wyrażonego w w/w postanowieniu, zgodnie z którym wysokość jego miesięczny dochód oraz posiadany majątek pozwalają mu na poniesienie kosztów sądowych w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a."., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W przypadku prawa pomocy mamy do czynienia z pomocą budżetu Państwa osobom, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przesłanki przyznania prawa pomocy są przy tym określone ogólnie, a więc uznaniu sądu pozostawił ustawodawca ocenę okoliczności przemawiających, zdaniem wnioskodawcy, za rozstrzygnięciem korzystnym dla niego. Należy zauważyć, że ciężar dowodu spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że nie jest w stanie pokryć kosztów sądowych we własnym zakresie. Ponadto należy podkreślić, że opłaty sądowe, do których zalicza się także wpis, stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienie od ponoszenia tego rodzaju danin stanowi odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 Konstytucji RP. Dlatego też mogą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby na współobywateli.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że wniosek o zwolnienie skarżącego z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, jest oczywiście niezasadny.

Powyższa ocena jest konsekwencją prostego zestawienia wysokości wpisu od skargi w kwocie 200 zł z zarobkami skarżącego (około 10.000 zł) oraz sumą oszczędności (100.000 zł). Porównanie wysokości należnej opłaty sądowej z majątkiem skarżącego pozwala przyjąć, że skarżący z pewnością jest w stanie uiścić zarówno wpis od skargi jak i ewentualne dalsze koszty postępowania, bez najmniejszego choćby uszczerbku dla koniecznego utrzymania.

Uwzględniając powyższe na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

P.Z-C.