Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 106/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Dobek - Rak Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2021 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 listopada 2020 r., Nr [...] w sprawie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 30 listopada 2020 r., którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Gminy z 23 czerwca 2020 r. nakazującą przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Skarżący M. S. jest właścicielem nieruchomości stanowiącej działkę nr [..], obręb B., dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą KW [..]. Dla nieruchomości została wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy nr [..] z 31 sierpnia 2010 r. dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego oraz decyzja nr [..] z 08 czerwca 2012 r. dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego (2 pomieszczenia garażowe) wraz z pomieszczeniami gospodarczymi oraz częścią mieszkalną na poddaszu użytkowym w zabudowie zagrodowej. Działka posiada dojazd i dostęp do drogi gminnej (dz. nr [..] - ul. B.) poprzez działkę prywatną nr [..]. Działka nr [..] o powierzchni 5379 m2 jest zabudowana i urządzona. Znajduje się na niej wolnostojący budynek mieszkalny jednorodzinny, budynek garażowy (2 pomieszczenia), wiata (altana ogrodowa) - wybudowane na podstawie decyzji Starosty z 22 stycznia 2013 roku o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Teren jest zagospodarowany i częściowo utwardzony kostką brukową.

Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto z urzędu wskutek pisma M. B. i M. G.-B., zawierającego informację o wykorzystywaniu nieruchomości stanowiących działki nr [..] i [..] w B. wbrew zapisom decyzji o warunkach zabudowy dla tych działek.

Burmistrz Gminy decyzją z 20 grudnia 2018 r. umorzył postępowanie w sprawie wykorzystywania nieruchomości, tj. dz. nr [..] w B. jako bazy transportowej i ewentualnego jej odziaływania na inne nieruchomości. Od tej decyzji wniesiono odwołanie wskutek czego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 21 marca 2019 roku orzekło o uchyleniu w całości decyzji Burmistrza Gminy i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W konsekwencji, ponownie rozpatrując sprawę, Burmistrz Gminy decyzją z 23 czerwca 2020 r. nakazał M. S., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [..] – właścicielowi ww. nieruchomości przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu jako grunty rolne zabudowane Br-Ps V, grunty leśne Ls VI, w tym usuniecie z niej ciężkiego sprzętu budowlanego i mechanicznego (jako bazy transportowej) oraz składowanego na działce kruszywa i hałd ziemi. Podstawą prawną wydanej decyzji jest art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020r. poz. 293 ze zm., dalej powoływanej jako u.p.z.p.).

W uzasadnieniu decyzji Burmistrza wskazano, że w trakcie oględzin w terenie w dniach: 19 września 2018 r. oraz 22 listopada 2018 r. ustalono, że na terenie działki nr [..] w B. prowadzona jest działalność gospodarcza jako baza transportowa, zarejestrowana pod nazwą [..]", a właściciel wyjaśnił, że posiada samochody ciężarowe, które parkuje na swojej działce. Zebrany materiał dowodowy wykazał, że prowadzona działalność gospodarcza zgodnie z informacją zawartą w CEIDG wskazuje miejsce wykonywania działalności ul. B., obręb B. tj. dz. nr [..], czemu nie zaprzecza skarżący. W świetle oświadczeń skarżącego samochody ciężarowe (32 t. i 15 t. - puste) opuszczają ww. nieruchomość około godziny 7 rano i powracają około godziny 16:30. Skarżący wykorzystuje także maszyny budowlane, pracujące na zewnętrznych placach budowy. Podczas wielokrotnych kontroli, które odbywały się w godzinach pracy urzędu (tj. 7:30-15:30) organ stwierdził brak zaparkowanych samochodów ciężarowych oraz brak składowanego gruzu i kruszywa. Przy kolejnej kontroli ww. działki 25 czerwca 2019 r. nie stwierdzono składowania gruzu i kruszywa, ani też nie było zaparkowanych samochodów ciężarowych na terenie działki, tworzących bazę transportową samochodów ciężarowych.

Dalej organ I instancji w związku z prowadzonym postępowaniem dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z analizy stanu istniejącego i uwarunkowań, w celu zapewnienia ładu przestrzennego, ochrony środowiska i dziedzictwa kulturowego. Organ powołał się na sporządzoną analizę urbanistyczną na mapie do celów informacyjnych w skali 1:1000, która wykazała, że prowadzona działalność gospodarcza na dz. nr [..] swym zasięgiem oddziałuje na działki sąsiednie, w tym zawiadamiających (uczestników), oddalonych w linii prostej o ok. 130 m. Analiza ta obejmuje 47 nieruchomości, z których żadna nie jest użytkowana w taki sam lub podobny sposób jak w przedmiotowej sprawie. We wnioskach ww. analizy organ stwierdził, że dz. nr [..] poza funkcją mieszkalną i gospodarczą jest użytkowana jako parking dla sprzętu budowlanego wykorzystywanego do prowadzenia działalności gospodarczej przez właściciela działki, który nie wystąpił do organu I instancji o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla takiej zmiany zagospodarowania terenu. Materiały dowodowe składane do organu przez zawiadamiających, w tym zdjęcia potwierdzają prowadzenie uciążliwej dla mieszkańców działalności gospodarczej przez M. S. wobec czego organ I instancji nie odmówił im wiarygodności i mocy dowodowej. W piśmie z 3 czerwca 2020 r. zostało potwierdzone, że właściciel nieruchomości parkuje samochody ciężarowe i specjalne. Zdaniem organu I instancji fakt zarejestrowania działalności gospodarczej o takim profilu jak m.in. baza transportowa samochodów ciężarowych, hurtownia kruszywa i wykorzystywania nieruchomości do tych celów w sposób ciągły przez wiele lat świadczy o tym, że taka działalność jest prowadzona na danej działce. Stanowi o to zmianie sposobu zagospodarowania terenu o charakterze rolnym na teren usługowy, która to zmiana ma charakter trwały.

Odwołanie od wskazanej decyzji wniósł M. S.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania decyzją z 30 listopada 2020 roku decyzję organu I instancji utrzymało w mocy z uwagi na to, iż decyzja ta została wydana w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie doszło do zmiany zagospodarowania terenu. Istnienie bazy transportowej na przedmiotowej nieruchomości zostało potwierdzone nie tylko materiałem dowodowym znajdującym się w aktach postępowania pierwszoinstancyjnego, który w znacznej mierze został przedłożony przez strony postępowania, ale także wynika ze zgłoszonych do Kolegium informacji stron dotyczących ustaleń odrębnego postępowania administracyjnego wszczętego przez ww. strony na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (wyrok WSA w Gdańsku z 20 maja 2015 r. sygn. akt SAB/Gd 50/15 i wyrok NSA z 27 czerwca 2017r. sygn. akt I OSK 2807/15). W wykonaniu ww. wyroku NSA, Starosta udzielił ww. stronom informacji publicznej, iż p. M. S. zgłosił bazę eksploatacyjną pod adresem [..], co oznacza, że analizowana nieruchomość jest miejscem prowadzenia działalności gospodarczej wpisanej do CEiDG. Dalej w uzasadnieniu Kolegium wskazuje, że działka nr [..] będąca gruntem rolnym i leśnym w części wykorzystywana jest pod prowadzoną przez stronę odwołującą się działalność gospodarczą, w której zakres wchodzą m.in. roboty ziemne; budowa autostrad i dróg; rozbiórka i burzenie budynków; sprzedaż drewna nieobrobionego; obrobionego; budynków prefabrykowanych, materiałów budowlanych np. piasku, żwiru. Potwierdza to także fakt zgłoszenia Staroście przez odwołującą się stronę bazy eksploatacyjnej. W związku z tym taka zmiana funkcji przedmiotowej działki (nawet w jej części) wymaga uprzednio wydanej decyzji administracyjnej, a która to decyzja nie została wydana dla ww. nieruchomości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. S., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. W skardze zarzucono:

1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) w zw. z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że parkowanie przez skarżącego pojazdów ciężarowych na własnym terenie prywatnym oraz posiadanie na tym terenie dwóch hałd piasku i jednej hałdy kruszywa stanowi zmianę zagospodarowania terenu;

2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieustalenie przez organ, na jakie cele skarżący na swojej posesji przechowywał hałdy piasku/żwiru, hałdy kruszywa, stosu płyt betonowych i czy przedmioty te były przeznaczone na cele prywatne, czy na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą;

3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez organ, iż posiadanie dwóch hałd piasku/żwiru o wys.1,8 m oraz kruszywa o wys. 1,5 m oznacza, iż skarżący prowadzi na swojej nieruchomości działalność gospodarczą, tj. sprzedaż materiałów budowlanych, tj. piasku/żwir oraz skład kruszywa na nieruchomości opisanej w ewidencji, jako grunt leśno-rolny;

4. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z "art. 4 u 21a ustawy o transporcie drogowym" poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż skarżący posiada na swojej nieruchomości bazę transportową, podczas gdy nieruchomość skarżącego nie spełnia warunków wskazanych w niniejszym przepisie definiującym cechy bazy transportowej, bowiem nie posiada np. specjalistycznego sprzętu do załadunku/rozładunku pojazdów, lub garażu do naprawy pojazdów;

5. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dopuszczenie do udziału w sprawie M.B. i M. G. – B., którzy nie posiadają interesu prawnego w niniejszym postępowaniu, bowiem skarżą się oni na hałas spowodowany przejeżdżającymi pojazdami ciężarowymi skarżącego, a nie zmianą sposobu zagospodarowania nieruchomością skarżącego,

W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę, że podczas kilku oględzin posesji skarżącego tylko raz odnotowano fakt znajdowania się na posesji aut ciężarowych. Poniesiono też, że pojazdy skarżącego nie utrudniają innym kierującym poruszania się po niniejszych drogach, a samo poruszanie się takich pojazdów jest konieczne ze względu na rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej. W opinii pełnomocnika skarżącego również dopuszczenie do udziału jako strony sąsiadów tj. zawiadamiających jest nieprawidłowe, gdyż nie posiadają oni interesu prawnego w sprawie o zmianę sposobu zagospodarowania terenu, który nie jest ich własnością. Dalej zwrócono uwagę, że uczestnicy nie skarżyli się na samo prowadzenie przez skarżącego działalności gospodarczej, ani zmiany sposobu zagospodarowania terenu, lecz na hałasy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zgodnie z wiedzą pełnomocnika skarżącego skarżenie się na hałasy stanowi ewentualne naruszenie dóbr osobistych, które to są uregulowane w kodeksie cywilnym, a nie administracyjnym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Kolegium w uzasadnieniu odnosząc się do treści skargi wniesionej przez stronę podtrzymało w całości swoje stanowisko wskazane w zaskarżonej decyzji z dnia 30.11.2020 r. i wskazało na niezasadność podniesionych w skardze zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm. – dalej jako u.p.z.p.). Zgodnie z art. 51 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 i art. 86 tej ustawy, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W myśl art. 59 ust. 2 u.p.z.p. przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku.

Materialną podstawę prawną wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowi zaś art. 59 ust. 3 u.p.z.p., zgodnie z którym w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, a więc nie wymagającej pozwolenia na budowę, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości:

1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo

2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania.

Biorąc pod uwagę powyższą regulację prawną, zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność czy doszło do zmiany zagospodarowania terenu, dającej podstawę zastosowania przywołanego przepisu. Zauważyć przy tym należy, że zmiana zagospodarowania terenu nie jest pojęciem zdefiniowanym w przepisach prawa. Zmiana zagospodarowania terenu jest pojęciem zaczerpniętym z urbanistyki, a treść przypisywana temu pojęciu kształtuje się dopiero na podstawie konkretnego przypadku z praktyki (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 25 listopada 2016 r., II SA/Gl 823/16, LEX nr 2187757 wraz z przywołanym stanowiskiem doktryny Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2005, s. 379 i nast.). Co jednak istotne, orzecznictwo sądowoadministarcyjne potwierdza zastosowanie przepisu art. 59 ust. 3 u.p.z.p. również w przypadkach zmiany sposobu zagospodarowania określonego terenu w inny sposób niż poprzez wykonywanie robót budowlanych, np. w wyniku urządzenia na danej nieruchomości składowiska, miejsc postojowych lub bazy transportowej bez realizacji obiektów budowlanych (zob. wyrok WSA w Warszawie z 12 kwietnia 2012 r., IV SA/WA 213/12; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2010 r., II SA/Gd 697/09).

Zmiana zagospodarowania terenu oznacza niewątpliwie funkcjonalne przekształcenie terenu. Oceny, czy dane zamierzenie skutkuje zmianą zagospodarowania terenu, należy dokonywać w każdym przypadku indywidualnie, uwzględniając szczególne okoliczności konkretnego przypadku. Punktem wyjścia dla tej oceny jest zidentyfikowanie zagospodarowania terenu, które jest zgodne z prawem dla danego obszaru oraz porównanie go z wprowadzoną przez określony podmiot zmianą. Obie okoliczności zatem wymagają ustalenia przez organy prowadzące postępowanie administracyjne.

Jak wynika z akt administracyjnych, stanowiąca własność skarżącego działka nr [..] objęta jest decyzjami Burmistrza Gminy ustalającymi warunki zabudowy z 31 sierpnia 2010 r. dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na terenie działki nr [..] oraz z 8 czerwca 2012 r. dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego (2 pomieszczenia garażowe) wraz z pomieszczeniami gospodarczymi oraz częścią mieszkalną na poddaszu użytkowym w zabudowie zagrodowej na działce nr [..] położonej w miejscowości B. Z ewidencji gruntów i budynków wynika klasyfikacja powyższej nieruchomości jako gruntów rolnych zabudowanych (Br-PsV) i gruntów leśnych (LsVI). Podkreślić też należy, że wydane warunki zabudowy dla ww. nieruchomości określają funkcję zabudowy jako zabudowa zagrodowa w gospodarstwie rolnym hodowlanym i ogrodniczym. Oznacza to, że nieruchomość ta ze względu na prawne uwarunkowania jej zagospodarowania ma charakter rolny.

Z kolei, przeprowadzone oględziny powyższej nieruchomości wraz z pozyskaną przez organy dokumentacją dotyczącej prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej (wypis z CEiDG) oraz dokumentacją zdjęciową przedłożoną przez uczestników postępowania wskazują, że skarżący prowadzi na niej działalność gospodarczą związaną z obsługą bazy transportowej. Organy ustaliły przy tym, że działka nr [..], będąca gruntem rolnym i leśnym, w części wykorzystywana jest pod prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą, w której zakres wchodzą m.in. roboty ziemne; budowa autostrad i dróg; rozbiórka i burzenie budynków; sprzedaż drewna nieobrobionego; obrobionego; budynków prefabrykowanych, materiałów budowlanych np. piasku, żwiru. Potwierdza to także fakt zgłoszenia Staroście przez skarżącego bazy eksploatacyjnej. Taka zmiana funkcji analizowanej działki (choćby w jej części) prowadzi do zmiany jej zagospodarowania, a w konsekwencji – wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślenia wymaga też fakt, że sam skarżący w treści uzasadnienia swojej skargi potwierdza, że prowadzi działalność gospodarczą pod firmą "[..]. Potwierdza również zakres i charakter prowadzonej działalności, opisanej powyżej. Zebrany materiał dowodowy w sprawie jednoznacznie potwierdza również, że prowadzona działalność gospodarcza, której charakter bez wątpienia można określić jako uciążliwy, koncentruje się wokół miejsca pod adresem: ul. B., obręb B., tj. na działce nr [..], będącej przedmiotem postępowania.

W konsekwencji, w ocenie sądu, biorąc pod uwagę powyższe ustalenia organów, które znajdują odzwierciedlenie w prawidłowo zebranym i ocenionym materiale dowodowym, nie ulega wątpliwości, że wykorzystywanie nieruchomości rolnej do celów działalności gospodarczej stanowi zmianę sposobu zagospodarowania tego terenu, a biorąc pod uwagę datę rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej, wskazaną w wypisie z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dotyczącej działalności skarżącego ([..]) – 25 września 2008 r., zmiana ta nie ma charakteru tymczasowego, ani jednorazowego (art. 59 ust. 2 u.p.z.p.).

W ocenie sądu zatem, organy obu instancji dostatecznie wykazały, że w okolicznościach niniejszej sprawy doszło do zmiany sposobu zagospodarowania terenu, co związane jest z funkcjonalna zmianą przeznaczenia terenu z rolnej na gospodarczą. Przy czym, z perspektywy zastosowania art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. bez znaczenia jest stopień intensyfikacji prowadzonej działalności z punktu widzenia jej uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich. Uciążliwość ta, zdaniem sądu jest oczywista, tym niemniej, powołany wyżej przepis znajduje zastosowanie w odniesieniu do sytuacji "zmiany zagospodarowania terenu" bez względu na stopień jej uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich. Zebrany przez organy obszerny materiał dowodowy nie budzi wątpliwości i wskazuje, że nieruchomość skarżącego jest wykorzystywana jako baza transportowa dla samochodów ciężarowych i skład kruszywa, a tym samym - inaczej niż jako opisany w ewidencji grunt rolny i leśny oraz w sposób określony w decyzjach o warunkach zabudowy wydanych dla analizowanej nieruchomości.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi jako bezpodstawny jawi się zarzut dotyczący braku legitymacji uczestników postępowania poprzez błędne uznanie ich przez organy za strony w brzmieniu art. 28 k.p.a. Sąd w niniejszym składzie, mając także na uwadze stanowisko tut. sądu wskazane w wydanym w sprawie wcześniejszym wyroku (akt II SA/Gd 182/18) stwierdza, że zasadnie – na podstawie art. 28 k.p.a. - organ I instancji uznał wnioskodawców za strony postępowania, gdyż bez wątpienia posiadają interes prawny. Jako właściciele sąsiedniej nieruchomości, znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji skarżącego, co do której powinien on uzyskać decyzję o warunkach zabudowy, bez wątpienia byliby stronami tego postępowania. Niezależnie od tego, przypomnieć należy, że niniejsze postępowanie zostało wszczęte z urzędu.

Chybione są zarzuty skargi wskazujące na naruszenie przez organy administracji przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem organy nie stosują tych przepisów w postępowaniu administracyjnym, a więc nie mogą ich naruszyć.

W związku z powyższym, że zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, a zarzuty skargi okazały się bezzasadne, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem miasta G. obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 1758 ze zm.), a także na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm., w brzmieniu z daty orzekania) i § 1 pkt 1 i 2 zarządzenia nr 49/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2, uznając że w takich okolicznościach rozpoznanie sprawy na rozprawie wiązałoby się z istotnym zagrożeniem zdrowia przedstawicieli organu, uczestników postępowania i skarżącego oraz pełnomocników, a zarazem sprawa – ze względu na zebrany materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny – może zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym bez uszczuplenia praw procesowych ww. podmiotów, zgodnie z zasadą szybkości postępowania. Jednocześnie, brak jest możliwości przeprowadzenia rozprawy z równoczesnym przekazem obrazu i dźwięku na odległość. Dopuszczalność orzekania na posiedzeniu niejawnym ze względu na okoliczności związane z zarządzeniem stanu pandemii COVID-19 potwierdza uchwała składu 7 Sędziów NSA z 30 listopada 2020 r., sygn. II OSP 6/19 (www.nsa.gov.pl).