Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 763/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 9 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 33 poz 262
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Andrzej Skoczylas (spr.) Protokolant Marzena Bal-Kuźniarska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 720/14 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 2 października 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 720/14 (dalej wyrok z 2

października 2014 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA

albo sąd I instancji), działając w sprawie ze skargi A. P. (dalej

wnioskodawca albo skarżący), uchylił w pkt 1 zaskarżoną decyzję Prezesa Agencji

Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej zwanego Prezesem ARiMR albo

organem El instancji) z [...] stycznia 2014 r., nr [...], znak [...] (dalej decyzja z [...] stycznia 2014 r.) oraz poprzedzającą ją decyzję

Dyrektora Łódzkiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

(dalej zwanego Dyrektorem ARiMR albo organem I instancji) z [...] listopada 2013 r.,

nr [...], znak [...] (dalej decyzja z [...] listopada

2013 r.), stwierdzając w pkt 2, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do

czasu uprawomocnienia się wyroku.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu 10 maja 2010 r, wnioskodawca złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w

Radomsku podanie o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010, w

którym zadeklarował w ramach Pakietu 2 Rolnictwo ekologiczne:

1. w wariancie 2.1 Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) działki rolne o łącznej

powierzchni 2,72 ha, w tym:

• działkę rolną C o powierzchni [...] ha położoną na działce ewidencyjnej numer [...],

• działkę rolną D o powierzchni [...] ha położoną na działce ewidencyjnej numer [...];

2. w wariancie 2.3 Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) działki rolne o

łącznej powierzchni [...] ha, w tym:

• działkę rolną A o powierzchni [...] ha położoną na działkach ewidencyjnych o

numerach: [...] ([...] ha), [...] ([...] ha) oraz [...] ([...] ha),

• działkę rolną AA o powierzchni [...] ha na działkach ewidencyjnych o numerach:

[...] ([...] ha) oraz [...] ([...] ha),

• działkę rolną BB o powierzchni [...] ha położoną na działce ewidencyjnej numer

372.

W wyniku przeprowadzonego postępowania Kierownik Biura Powiatowego

ARiMR w R. (dalej zwany Kierownikiem ARiMR) wydał w dniu [...] grudnia

2010 r. decyzję nr [...] (dalej decyzja z [...] grudnia 2010 r.) o

przyznaniu wnioskodawcy płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010, do powierzchni

zgodnej z deklarowaną w podaniu. Decyzja ta uzyskała walor ostateczności.

Dnia [...] listopada 2013 r. Dyrektor ARiMR wszczął z urzędu postępowanie w

sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika ARiMR z [...] grudnia 2010 r., a

następnie decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. orzekł o stwierdzeniu nieważności

decyzji Kierownika ARiMR z dnia [...] grudnia 2010 r.

Od powyższej decyzji Dyrektora ARiMR wnioskodawca złożył w dniu [...]

listopada 2013 r. odwołanie do Prezesa ARiMR, który decyzją z [...] stycznia 2014 r.

utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu organ I! instancji wskazał, że zgodnie z § 9 ust. 2 pkt 2

rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie

szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach

działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów

Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. 2009 r., nr 33, poz. 262 ze zm., dalej jako

rozporządzenie rolnośrodowiskowe), w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1

pkt 2, tj. pakietu Rolnictwo ekologiczne, płatność rolnośrodowiskowa w ramach

wariantu trzeciego oraz czwartego jest przyznawana do działek rolnych

użytkowanych jako trwale użytki zielone.

Jednocześnie organ wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 2 rozporządzenia Komisji

(WE) z 30 listopada 2009 r. nr 1122/2009 ustanawiającego szczegółowe zasady

wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej

zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach

systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym

rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w

odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia

ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz.UE.L.2009.316.65, dalej rozporządzenie nr

1122/2009) "trwałe użytki zielone" oznaczają trwałe użytki zielone zgodnie z definicją

zawartą w art. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) z 29 października 2009 r. nr

1120/2009 ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności

jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009

ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla

rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy

wsparcia dla rolników (Dz.Urz.UE.L.2009.316.1, dalej rozporządzenie nr 1120/2009).

Zdaniem Prezesa ARiMR z powyższego wynika, że trwały użytek zielony

stanowią grunty zajęte pod uprawę traw lub innych upraw zielonych naturalnych

(samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (wysianych), które nie

podlegały płodozmianowi w gospodarstwie przez okres minimum 5 lat.

Organ stwierdził przy tym, że z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika,

że w roku 2005, tj. w okresie pięciu lat przed złożeniem wniosku o przyznanie

płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010, wnioskodawca deklarował do płatności

m.in. działkę rolną B z uprawą gruszy domowej (sad) o powierzchni [...] ha położoną

na działce ewidencyjnej numer [...] (na powierzchni [...] ha) oraz na działce

ewidencyjnej numer [...] (na powierzchni [...] ha).

Organ skonstatował, że część gruntów rolnych o powierzchni [...] ha

położonych na działce ewidencyjnej numer [...] oraz część gruntów rolnych o

powierzchni [...] ha położonych na działce ewidencyjnej numer 381

(zadeklarowanych przez wnioskodawcę w podaniu o przyznanie płatności

rolnośrodowiskowej na rok 2010 jako pastwiska trwałe w ramach działki rolnej A o

powierzchni [...] ha oraz działki rolnej AA o powierzchni [...] ha), nie stanowiła

trwałego użytku zielonego w rozumieniu art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr 1122/2009 w

związku z art. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji nr 1120/2009.

Należało zatem stwierdzić, że decyzja z dnia 21 grudnia 2010 r. rażąco

narusza przepisy prawa materialnego, tj. § 9 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia

rolnośrodowiskowego w związku z art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr 1122/2009 oraz art.

2 lit. c) rozporządzenia nr 1120/2009, bowiem przyznając wnioskodawcy płatność

rolnośrodowiskową na rok 2010 do gruntów rolnych o powierzchni 0,66 ha

położonych na działce ewidencyjnej numer 420 oraz gruntów rolnych o powierzchni

0,15 ha położonych na działce ewidencyjnej numer 381 w ramach Pakietu 2

Rolnictwo ekologiczne, w wariancie 2.3 Trwałe użytki zielone (z certyfikatem

zgodności), Kierownik ARiMR przyznał płatność do powierzchni nie spełniającej

warunku przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu 2.3 Trwałe

użytki zielone (z certyfikatem zgodności).

Wnioskodawca zaskarżył do WSA w całości decyzję z [...] stycznia 2014 r.,

wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji Prezesa ARiMR w Warszawie i

poprzedzającej ją decyzji Dyrektora ARiMR w Łodzi przez przyznanie skarżącemu

płatności z tytułu rolnośrodowiskowej na 2010 r. zgodnie ze realizowanym

wnioskiem.

Wyżej wymienionej decyzji zarzucono naruszenie zasady zaufania obywateli

do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikające z art 2 oraz art. 67 ust. 1

Konstytucji RP, a także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W przedstawionym na wstępie wyroku sąd l instancji uznał, że zaistniałe w

sprawie okoliczności nie mogły stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności

decyzji z [...] grudnia 2010 r., bowiem jej treść nie stoi w oczywistej sprzeczności z

treścią zastosowanych w sprawie przepisów prawa, jak też rozstrzygnięcie to nie

zawiera wady tkwiącej w samej decyzji. Zdaniem sądu z treści decyzji objętej

postępowaniem dotyczącym stwierdzenia nieważności wynika bowiem niezbicie, że

organ przyznał skarżącemu płatność rolnośrodowiskową na 2010 r. po ustaleniu w

postępowaniu, że w stosunku do wnioskowanych działek rolnych A, AA i BB nie

stwierdzono nieprawidłowości i błędów.

Rażące naruszenie przepisów postępowania, regulujących kwestię ustaleń

faktycznych sprawy, można by rozważać w sytuacji, gdyby organ w sposób oczywisty

nie poczynił takich ustaleń lub gdyby całkowicie uchylił się od rozpatrzenia materiału

dowodowego sprawy. Błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy ocenić należy jako

tego typu wadliwość decyzji, która może skutkować jej wzruszalność, ale w trybie

zwykłym. Niejednokrotnie prawidłowość ustaleń faktycznych pozostaje w ścisłym

związku z prawidłowością wykładni przepisów prawa materialnego mających

zastosowanie w sprawie i wskazujących, jakie dowody są niezbędne do ustalenia

stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia.

Przywołane przez Prezesa ARiMR przepisy nie mogą stanowić w przypadku

ich naruszenia podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu ich

"rażącego naruszenia". Nie można bowiem przyjąć, wbrew twierdzeniom organu, że

treść decyzji, jaką podjął Kierownik ARiMR o przyznaniu skarżącemu płatności, stoi

w oczywistej, jaskrawej sprzeczności z treścią zastosowanych w sprawie przepisów

prawa bądź rozstrzygnięcie organu o przyznaniu rolnikowi płatności zawiera wadę

tkwiącą w samej decyzji, a tylko w takiej sytuacji zaistniałyby przesłanki do

stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W skardze kasacyjnej z [...] listopada 2014 r. Prezes ARiMR (zwany dalej

skarżącym kasacyjnie) reprezentowany przez radcę prawnego zaskarżył w całości

wyrok z 2 października 2014 r., zarzucając:

1) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.)

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku nie odnoszącego się

do uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wskazane naruszenie ma istotny wpływ na

wynik sprawy, gdyż sąd I instancji, nie odnosząc się do kwestii zaistnienia rażącego

naruszenia przepisów prawa materialnego, uniemożliwia skontrolowanie legalności

zaskarżonego orzeczenia. Tym samym wskazane naruszenie doprowadziło do

naruszenia przez sąd prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, co

ma również istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż WSA uchylił decyzje organów I i II

instancji,

2) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez jego

niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 9 ust. 2 pkt 2

rozporządzenia rolnośrodowiskowego oraz art. 2 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE)

nr 1122/2009 i art. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009. Wskazane

naruszenie polegało na uznaniu przez sąd ! instancji, że decyzja w przedmiocie

przyznania płatności rolnośrodowiskowej nie jest dotknięta wadą rażącego

naruszenia prawa.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości,

oddalenie skargi, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych.

Na rozprawie skarżący, stając wraz z pełnomocnikiem ustanowionym z

urzędu, wniosło oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny

rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a

zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą

omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność

postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art.

183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują.

Granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny autor skargi

kasacyjnej wyznaczył, zarzucając sądowi I instancji naruszenie art. 156 § 1 pkt 2

k.p.a. w zw. z § 9 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego oraz art. 2 pkt 2

rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 i art. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE)

nr 1120/2009 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją umożliwiającą wycofanie z

obrotu prawnego decyzji administracyjnych i postanowień dotkniętych najcięższymi

wadami prawnymi. Instytucja ta stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji

ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.). W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji

administracyjnej obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie

sprawy wyłącznie w granicach określonych przez art. 156 § 1 k.p.a., co oznacza, że

w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać

sprawy co do jej istoty (jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym), lecz

działa jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii

merytorycznej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III

ARN 70/95, OSNAP 1996, nr 18, poz. 258).

Zaskarżonym wyrokiem sąd I instancji uchylił decyzje organów ARiMR

stwierdzające na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważność decyzji o przyznaniu

skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej. Przepis ten stanowi, że organ

administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez

podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem organów ARiMR

orzekających w niniejszej sprawie decyzja o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej

dla Andrzeja Pijarowskiego została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w

wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego

naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany

przez organ praworządnego państwa (wyrok NSA z 13 grudnia 1988 r., sygn. akt II

SA 981/88, ONSA 1988, nr 2, poz. 96; wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r.,

sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23 oraz J. Borkowski [w:] B. Adamiak,

J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005,

s. 738). Przyjmuje się, że przesłanka zawarta w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. może

dotyczyć zarówno przepisów materialnych, procesowych, jak i ustrojowych (por.

wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 1986 r., sygn. akt SA/Wr 370/86). Naruszenie prawa ma

zatem charakter rażący w takiej sytuacji, gdy czynności zmierzające do wydania

decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią

zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi tu więc tylko

0. każdy błąd w wykładni lub stosowaniu prawa, ale o oczywiste przekroczenie prawa

(tj. jasne i niedwuznaczne) wywołujące ponadto skutki, których dotkliwości dla strony

niczym nie można usprawiedliwiać (por. wyrok NSA z 2 marca 2006 r., sygn. akt II

GSK 398/05, LexisNexis nr 3880371; wyrok NSA z 31 stycznia 2006 r., sygn. akt

1. OSK 883/05, LexisNexis nr 2583278 oraz K. Celińska-Grzegorczyk, R. Hauser, W.

Piątek, W. Sawczyn, A. Skoczylas, Postępowania administracyjne,

sądowoadministracyjne i egzekucyjne, Warszawa 2013, s.112). Obowiązkiem organu

stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa

(materialnego, procesowego czy ustrojowego) jest więc wyraźne wykazanie, jaki

konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako

rażące.

Podając przyczyny stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, Prezes

ARiMR stwierdził, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Radomsku

rażąco narusza przepisy prawa materialnego, tj. § 9 ust, 2 pkt 2 rozporządzenia

rolnośrodowiskowego w związku z art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr 1122/2009 oraz art.

2. lit. c) rozporządzenia nr 1120/2009, bowiem przyznając wnioskodawcy płatność

roinośrodowiskową na rok 2010 do gruntów rolnych o powierzchni 0,66 ha

położonych na działce ewidencyjnej numer 420 oraz gruntów rolnych o powierzchni

0,15 ha położonych na działce ewidencyjnej numer 381 w ramach Pakietu 2

Rolnictwo ekologiczne, w wariancie 2.3 Trwałe użytki zielone (z certyfikatem

zgodności), Kierownik ARiMR przyznał płatność do powierzchni nie spełniającej

warunku przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu 2.3 Trwałe

użytki zielone (z certyfikatem zgodności).

Zgodnie z § 9 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, w przypadku

pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2 (tj. pakietu 2 - Rolnictwo ekologiczne)

płatność roinośrodowiskową jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych jako

trwałe użytki zielone - w przypadku wariantu trzeciego i czwartego. Natomiast § 9 ust.

3. rozporządzenia rolnośrodowiskowego stanowi, że w przypadku pakietu

wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 3 (tj. pakietu 3 - Ekstensywne trwałe użytki zielone)

płatność roinośrodowiskową jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych jako

trwałe użytki zielone. Z kolei art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr 1122/2009 wskazuje, że

"trwałe użytki zielone" oznaczają trwałe użytki zielone zgodnie z definicją w art. 2 lit.

c) rozporządzenia nr 1120/2009, czyli grunty zajęte pod uprawę traw lub innych pasz

z roślin zielonych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności

rolniczej (wysiewanych), niepodlegające płodozmianowi w gospodarstwie przez

okres pięciu lat lub dłużej, z wyłączeniem obszarów odłogowanych zgodnie z

rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2078/92, obszarów odłogowanych zgodnie z art.

22, 23 i 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 oraz obszarów odłogowanych

zgodnie z art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 (...).

Sąd I instancji uznał, że tego rodzaju okoliczności, jak wskazane powyżej, nie

mogły stanowić w niniejszej sprawie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji

Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z 21 grudnia 2010 r., bowiem treść tej decyzji

nie stoi w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanych w sprawie przepisów

prawa, a rozstrzygnięcie to nie zawiera wady tkwiącej w samej decyzji.

Stanowisko sądu i instancji jest prawidłowe. Wskazać należy, że nie ma

podstaw do twierdzenia, że przyznanie płatności nastąpiło z rażącym naruszeniem

§ 9 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego w związku z art. 2 pkt 2

rozporządzenia nr 1122/2009 oraz art. 2 lit. c) rozporządzenia nr 1120/2009,.

Okoliczność, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał płatność do działek

rolnych niebędących trwałymi użytkami zielonymi nie wynika w sposób oczywisty z

samej decyzji o przyznaniu płatności, ale wywodzona jest przez organ nadzoru

jedynie z odmiennej oceny stanu faktycznego sprawy (w tym materiału dowodowego

i faktów znanych z organowi z urzędu). Wobec powyższego uchybienie takie - o ile

wystąpiło - nie może być zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Tego

rodzaju okoliczność mogłaby być bowiem przedmiotem oceny jedynie w

postępowaniu zwykłym (jeśli strona złożyłaby odwołanie) lub - ewentualnie (o ile

spełnione zostałyby przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) - w trybie wznowienia

postępowania. Natomiast fakt, że takie postępowania nie zostały wszczęte, nie może usprawiedliwiać bezpodstawnego prowadzenia w niniejszej sprawie postępowania nieważnościowego z powołaniem się na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 30 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 444/13, Baza Orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przewidzianej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych wynika ponadto, że domniemanie prawidłowości decyzji wyłącza nie tylko dopuszczalność podważenia decyzji poza trybami wskazanymi w przepisach prawa, ale także dopuszczalność wykładni rozszerzającej podstaw prawnych tych trybów, w tym przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por.

B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z 16 listopada 2012 r,, sygn. akt I FSK 1930/11,

OSP 2015, nr 1, poz. 11a, s, 160).

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieusprawiedliwiony

zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z § 9 ust. 2 pkt 2

rozporządzenia rolnośrodowiskowego w związku z art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr

1122/2009 oraz art. 2 lit. c) rozporządzenia nr 1120/2009.

Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia przez sąd I instancji art. 141 §

4 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowym przyjęto, że przepis ten może stanowić

samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego

sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego

za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W art. 141 §4 p.p.s.a. wymienione

zostały elementy składowe, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku sądu I

instancji. W uzasadnieniu wyroku z [...] października 2014 r. sąd I instancji

szczegółowo odniósł się do ustaleń faktycznych i prawnych poczynionych przez

organy obu instancji, w tym podniesionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kwestii

możliwości przyjęcia, że miało miejsce rażące naruszenie przepisów prawa

materialnego w oparciu o ponowną i odmienną ocenę materiału dowodowego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę

kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Odnosząc się do zgłoszonego na rozprawie wniosku pełnomocnika

skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu,

Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że orzekanie w tym przedmiocie należy do

właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych w postępowaniu określonym w

przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje

wniosku pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu

udzielonej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym, gdyż orzeka o tym w

postępowaniu przed sądem ! instancji, w drodze odrębnego postanowienia,

wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8

p.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 p.p.s.a). Na

postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego

z urzędu przysługuje odpowiednio sprzeciw (art. 259 § 1 i 2 p.p.s.a.) lub zażalenie

(art. 227 p.p.s.a.). W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony

do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z

urzędu, w sprawach należących do właściwości wojewódzkich sądów

administracyjnych, w ramach zainicjowanej zażaleniem kontroli instancyjnej

postanowień rozstrzygających wspomnianą kwestię (zob. postanowienie NSA z 22 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 868/15, Baza Orzeczeń NSA -http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego powodu nie zawarto w wyroku rozstrzygnięcia

dotyczącego wskazanej wyżej kwestii przyznania kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu.