Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 735/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6324 Rodzina   zastępcza,  pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1, 3 § 1, 134 § 1, 176, 183, 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie sędzia NSA Marian Wolanin sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 671/18 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w rodzinie zastępczej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 11 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 671/18 oddalił skargę J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w rodzinie zastępczej.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku decyzją z [...] sierpnia 2018 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z [...] lipca 2018 r. Nr [...] o ustaleniu wobec J. K. opłaty za pobyt syna G. K. w rodzinie zastępczej w wysokości 1 000 złotych miesięcznie za okres od [...] marca 2018 r. do [...] maja 2018 r. oraz 1 052 złotych miesięcznie za okres od [...] czerwca 2018 r. do [...] sierpnia 2018 r. Utrzymana w mocy decyzja zobowiązała skarżącą do wniesienia opłaty oraz informowała o naliczaniu odsetek za opóźnienie w płatności.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Sąd pierwszej instancji wskazał, że małoletni syn skarżącej przebywa w rodzinie zastępczej na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w B. z [...] września 2004 r. sygn. akt [...]. Ojcostwo małoletniego nie zostało ustalone.

Przed wydaniem decyzji o ustaleniu opłaty J. K. za pobyt jej syna w rodzinie zastępczej od [...] marca 2018 r. do dnia [...] sierpnia 2018 r., rozpatrywana była sprawa z wniosku skarżącej o odstąpienie od ustalenia opłaty od [...] marca 2018 r. Ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z [...] czerwca 2018 r. nr [...] utrzymana została w mocy decyzja Prezydenta Miasta B. z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] o odmowie odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt syna skarżącej w rodzinie zastępczej od [...] marca 2018 r.

Sąd pierwszej instancji podzielił pogląd organu drugiej instancji, że decyzja o ustaleniu wobec rodzica biologicznego opłaty za pobyt jego dziecka w pieczy zastępczej ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku braku zgody organu na odstąpienie od ustalenia takiej opłaty, organ bezwzględnie musi wydać decyzję ustalającą opłatę. Trudna sytuacja materialna rodzica biologicznego, nie może być okolicznością prowadzącą do podważenia legalności decyzji o ustaleniu opłaty, ponieważ jest przedmiotem badania w odrębnym postępowaniu w sprawie odstąpienia od ustalenia opłaty. J. K. nie zaskarżyła do sądu administracyjnego decyzji odmawiającej odstąpienia od ustalenia opłaty na okres od [...] marca 2018 r., a tylko w skardze od tej decyzji mogłaby powoływać się na fakty związane z jej sytuacją życiową (osobistą, zdrowotną, materialną) i niemożność poniesienia opłaty oraz kwestionować prawidłowość oceny organu wniosku o odstąpienie od ustalenia opłaty.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J. K. zaskarżając go w całości i na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 1 i art. 2, art. 3 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli sądowoadministracyjnej działalności organów administracyjnych i oceny ich działania jako zgodnego z przepisami prawa w sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie wyszedł poza ich granice, mimo że w przedmiotowej sprawie powinien był to uczynić, w szczególności w zakresie niedostrzeżenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku naruszenia przez organy administracyjne art. 193 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz.U. z 2018 r. poz. 998 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.s.p.z.", oraz art. 7 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 2016 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z którym organy władzy publicznej obowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa, co doprowadziło do naruszenia zasady prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób pogłębiający zaufanie obywatela do władzy publicznej, ponieważ prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa spowodowało utratę zaufania do władzy publicznej; zatem, w sprawie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. powinno skutkować uchyleniem wydanych decyzji administracyjnych oraz nieuprawnione zastosowanie art. 151 P.p.s.a. przez niedostrzeżenie wad procesowych postępowania administracyjnego.

Z uwagi na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku (art. 176 § 1 pkt 3 P.p.s.a.) oraz o zasądzenie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącej według norm przepisanych (art. 203 P.p.s.a.). Ponadto, wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym (art. 182 § 1 P.p.s.a.) i wstrzymanie wykonania decyzji będącej przedmiotem skargi (art. 61 § 3 P.p.s.a.).

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony na tyle, aby uczynić zadość wymogom zasady prawdy obiektywnej oraz pogłębiania zaufania obywatela do władzy publicznej. Cytując art. 193 ust. 1 i 2 u.s.p.z., zaznaczono, że w postępowaniu nie wyjaśniono przesłanek z art. 193. W trakcie ustaleń pominięto okoliczności, na które skarżąca powoływała się w skardze, w szczególności w zakresie braku zbadania w przedmiotowym postępowaniu jej sytuacji finansowej i majątkowej jako rodzica. Brak zbadania tych okoliczności powoduje, że skarżąca może odnieść wrażenie, że jej sytuacja majątkowa jest obojętna z punktu widzenia obowiązku zapłaty. Skoro organy nie badają w przedmiotowym postępowaniu okoliczności podniesionych w skardze, a jedynie odsyłają do innego postępowania, to skarżąca traci zaufanie do organów władzy publicznej. W dalszej części uzasadnienia zaznaczono, że skarżąca nie posiada środków, które pozwoliłyby jej na zapłatę kwoty 6 156 złotych, wskazano że utrzymuje się z renty i opisano ponoszone przez nią wydatki. Podkreślono, że w postępowaniu będącym przedmiotem skargi, sytuacja majątkowa i finansowa skarżącej jako rodzica pozostała niezbadana mimo, że strona o to wnosiła. W tym przypadku nie może być mowy o podjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także o pogłębianiu zaufania obywatela do władzy publicznej.

Postanowieniem z 11 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 735/19 Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie.

Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej konieczne jest podkreślenie, że ze względu na to, że konstrukcja art. 174 P.p.s.a. umożliwia zaskarżenie wszelkich naruszeń prawa, jakich mógł się dopuścić Sąd pierwszej instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia, granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą kasacyjnie. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., II FSK 1688/07, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl, także pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14). Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 P.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Pewnym złagodzeniem rygorów wynikających z art. 176 w związku z art. 178 P.p.s.a. jest przewidziana w art. 183 § 1 tej ustawy możliwość przytoczenia przez stronę nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Należy przy tym wskazać, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 września 2006 r., SK 63/05 - orzekając o zgodności art. 174, art. 183 § 1, art. 184 P.p.s.a. z wymienionymi przepisami Konstytucji RP - nie zakwestionował konstytucyjności przyjętego modelu skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Ważne jest też zwrócenie uwagi, że w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych, w sytuacji gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 P.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09 podjęta w pełnym składzie. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r., II GSK 2140/13), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z 22 sierpnia 2012 r., I FSK 1679/11). Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiedziona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Przepisy art. 1 i art. 3 § 1 P.p.s.a. definiują pojęcie sprawy sądowoadministracyjnej i stanowią, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny może naruszyć ww. przepisy wyłącznie wówczas, gdy rozpozna sprawę inną niż sądowoadministracyjna, oceni działalność podmiotu spoza administracji publicznej lub zastosuje środki prawne nieznane przepisom P.p.s.a. Skarga kasacyjna nie wskazuje, że takie okoliczności w niniejszej sprawie wystąpiły. W doktrynie oraz w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie przyjmuje się, że to, czy ocena legalności zaskarżonego aktu była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem powyższych przepisów (vide: R.Hauser, A.Kabat, Właściwość sądów administracyjnych, RPEiS 2004/2/25; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2011 r., I OSK 345/2010; wyrok NSA z 8 października 2015 r., II GSK 2991/14; wyrok NSA z 10 listopada 2016 r., II GSK 912/15). Przepisy te zawierają normy o charakterze ustrojowym i w żaden sposób nie są związane z postępowaniem dowodowym. Z natury rzeczy powyższe normy nie mogą być ustawowym wzorcem kontroli prawidłowości postępowania wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdyż określają wyłącznie zakres regulacji P.p.s.a.

Nieskuteczny jest też zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. Przepis ten, którego naruszenia dopatruje się strona skarżąca kasacyjnie w niedostrzeżeniu przez Sąd pierwszej instancji naruszenia art. 193 u.s.p.z. oraz art. 7, art. 8 K.p.a. i art. 7 Konstytucji RP, stanowi, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.". Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego zachowania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd pierwszej instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu.

Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie w zakresie ustalenia opłaty za pobyt w rodzinie zastępczej, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. W drugim zaś przypadku istotne jest to, że "strona nie może ograniczyć się do wytyku wyłącznie naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a., gdyż wówczas przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji strona zobowiązana jest powiązać art. 134 § 1 P.p.s.a. z takimi przepisami, których złamania przez organ administracji miał nie dopatrzyć się Sąd pierwszej instancji" (zob. wyrok NSA z 22 maja 2014 r., I OSK 782/13). Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. jest tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem przepisu, którego naruszenia przez organy nie zauważył Sąd pierwszej instancji (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06, wyrok NSA z 19 czerwca 2013 r., I OSK 1353/12; wyrok NSA z 15 marca 2013 r., I OSK 1033/12). Ten wymóg został wprawdzie dopełniony przez autora skargi kasacyjnej przez powiązanie zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. z przepisami art. 193 u.s.p.z., art. 7 i art. 8 K.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP, jednakże nie można uznać tego zarzutu za zasadny.

Przede wszystkim zaznaczyć trzeba, że zarzut naruszenia art. 193 u.s.p.z. został skonstruowany wadliwie, gdyż przepis ten składa się z mniejszych jednostek redakcyjnych o zróżnicowanej treści normatywnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna, a w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12, wyrok NSA z 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12; wyrok NSA z 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12; wyrok NSA z 27 marca 2012 r., II GSK 218/11; wyrok NSA z 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10; wyrok NSA z 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10). Dopiero z uzasadnienia skargi kasacyjnej i okoliczności sprawy można wywieść, że autorowi skargi kasacyjnej chodziło o art. 193 ust. 1 pkt 1 u.s.p.z.

Ponadto w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por.m.in. wyrok NSA z 25 marca 2011 r., I FSK 1862/09; wyrok NSA z 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06; postanowienie NSA z 11 stycznia 2012 r., I OSK 2438/11; wyrok NSA z 15 października 2015 r., I GSK 241/14). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z 2 lipca 2015 r., I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 21 października 2010 r., I GSK 264/09). W skardze kasacyjnej zaś zarzucając niewyjaśnienie przesłanek z art. 193 u.s.p.z. przez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a tym samym naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywatela do władzy publicznej, wskazano na okoliczności, które organy pominęły, a Sąd taki stan rzecz zaakceptował, pomimo tego, że skarżąca powołała te okoliczności w skardze. Okoliczności te dotyczą natomiast braku zbadania jej sytuacji majątkowej jako rodzica. Autor skargi kasacyjnej podkreślił przy tym, że skarżąca straciła zaufanie do organów władzy publicznej z tego powodu, że organy administracyjne wskazują na konieczność badania tych okoliczności w innym postępowaniu, a skarżąca nie posiada środków, które pozwoliłyby jej na zapłatę kwoty 6 156 zł.

Powyższe wskazuje, że autor skargi kasacyjnej w postawionych zarzutach zupełnie pomija istotę niniejszej sprawy, która dotyczy ustalenia opłaty za pobyt w rodzinie zastępczej po uprzedniej odmowie odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt syna skarżącej w rodzinie zastępczej od dnia [...] marca 2018 r. rozstrzygniętej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z [...] czerwca 2018 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z [...] kwietnia 2018 r. nr [...]. Decyzja o ustaleniu wobec rodzica biologicznego opłaty za pobyt jego dziecka w pieczy zastępczej, ma więc charakter związany, co oznacza, że w przypadku braku zgody organu na odstąpienie od ustalenia takiej opłaty, organ musi wydać decyzję ustalającą opłatę. Trafnie zatem zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że trudna sytuacja materialna rodzica biologicznego, nie może być okolicznością prowadzącą do podważenia legalności decyzji o ustaleniu opłaty. Kwestia złej sytuacji materialnej rodzica biologicznego jest bowiem przedmiotem badania w odrębnym postępowaniu w sprawie odstąpienia od ustalenia opłaty. W tym konkretnym przypadku była przedmiotem badania w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z [...] czerwca 2018 r. Nie jest kwestionowane w sprawie, że J. K. nie skarżyła do sądu administracyjnego decyzji odmawiającej odstąpienia od ustalenia opłaty na okres od dnia [...] marca 2018 r. Natomiast tylko tym trybie, tj. skargi do sądu administracyjnego od tej decyzji, mogłaby powoływać się na fakty związane z jej sytuacją życiową (osobistą, zdrowotną, materialną) i niemożność poniesienia opłaty oraz kwestionować prawidłowość oceny organu co do wniosku o odstąpienie od ustalenia opłaty, na co trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji.

Skoro Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, to nie miał podstaw do uwzględnienia skargi, a tym samym prawidłowo oparł swoje rozstrzygnięcie na normie prawnej z art. 151 P.p.s.a.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a. Zgodnie z art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie należy uznać, że przesłanki te zaistniały.