Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 884/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1, 6, 7
journal: Dz.U. 2020 poz 2040
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo  własności tych gruntów - t.j.
article: art. 73
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2021 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. – P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 października 2020 r., Nr [...] w przedmiocie opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę.


UZASADNIENIE

M. D.-P. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 2 października 2020 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 17 marca 2020 r. w przedmiocie opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Prezydent Miasta zaświadczeniem z 3 grudnia 2019 r. potwierdził, że z dniem 1 stycznia 2019 roku prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej zabudowanej na cele mieszkaniowe, położonej w G. przy ul. W. [..] (dz. [...]), z której wyodrębniono lokal mieszkalny nr 10 (księga wieczystą lokalowa o numerze [...]), przekształciło się w prawo własności. Sąd Rejonowy III Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi dla nieruchomości księgę wieczystą o numerze [...].

M. D.-P. pismem z 3 lutego 2020 roku wniosła o ustalenie dla udziału 13/32 (1537835/3983872 części) związanego z nieruchomością wspólną opłaty w drodze decyzji administracyjnej, podnosząc jednocześnie, że w zaświadczeniu z 3 grudnia 2019 r. nieprawidłowo wskazano wysokość opłaty z tego tytułu, która została ustalona jak dla nieruchomości użytkowanej na cele inne, niż mieszkaniowe, podczas gdy podstawowym celem nieruchomości jest cel mieszkaniowy.

Prezydent Miasta decyzją z 17 marca 2020 r., rozpoznając wniosek złożony przez M. D.-P. dotyczący ustalenia wysokości opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w G. przy ul. W. [..], ustalił dla udziału 1537835/3983872 w tej nieruchomości opłatę przekształceniową w wysokości 7 531,89 zł i zobowiązał do wnoszenia przez 33 lata począwszy od 2019 roku rocznej opłaty przekształceniowej w wysokości równej opłacie rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywała w dniu 1 stycznia 2019 roku.

Organ wskazał, że nieruchomość położona w G. przy ul. W. [..] jest zabudowana budynkiem mieszkalnym. Na podstawie wyroku Sądu Okręgowego I Wydział Cywilny z 4 czerwca 2004 r. sygn. akt [...] oddano przedmiotową działkę w użytkowanie wieczyste na rzecz E. D. w udziale 13/16 części oraz na rzecz A. B. J. w udziale 3/16 części. Sąd określił stawkę procentową w wysokości 3% z uwagi na przeznaczenie nieruchomości - budynek mieszkalno-usługowy - i cel, na jaki nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste. Aktualnie, zgodnie z księgą wieczystą [...] współwłaścicielami nieruchomości są:

- J. T. D.-P. - w udziale 13/32 części (1537835/3983872 części),

- M. D.-P. - w udziale 13/32 części (1537835/3983872 części),

- A. B. J. - w udziale 6/32 części (709770/3983872 części);

W dniu 14 grudnia 2017 r. właściciele budynku wyodrębnili lokal mieszkalny nr 10, z którym związany jest udział 6201/124496 w nieruchomości wspólnej, dla którego Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą [...], a współwłaścicielami są:

- J. T. D.-P. - w udziale 13/32 części (80613/3983872 części)

- M. D.-P. - w udziale 13/32 części (80613/3983872 części),

- A. B. J. - w udziale 6/32 części (37206/3983872 części).

Stosownie do zgodnych oświadczeń właścicieli, w budynku znajduje się 9 lokali mieszkalnych o łącznej powierzchni 498,27 m2 oraz 7 lokali użytkowych o łącznej powierzchni 457,52 m2; jednocześnie w dniu 4 listopada 2019 r. organ został poinformowany przez M. D.-P., że właściciele budynku wystąpili z wnioskiem o zmianę celu użytkowania wieczystego gruntu. Prezydent przypomniał też, że pisemnie zawiadomił wnioskodawców, że nie wyraża zgody na zmianę stawki procentowej z 3% na 1% w stosunku do udziałów 6/32 (709770/3983872 części), 13/32 (1537835/3983872 części) i 13/32 (1537835/3983872 części) związanych z nieruchomością wspólną; jednocześnie organ w pismach z 27 listopada 2019 r. zawiadomił wnioskodawców, że w związku z wyodrębnieniem w roku 2017 lokalu mieszkalnego nr 10 - udział 6201/124496 - nastąpiła trwała zmiana sposobu korzystania z lokali w tej nieruchomości, powodująca zmianę celu użytkowania wieczystego, a z wnioskiem o zmianę celu użytkowania wieczystego wystąpili użytkownicy wieczyści. W konsekwencji, zasadne jest dokonanie zmiany stawki procentowej dla opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste gruntu z 3% na 1% dla celu mieszkaniowego dla udziału związanego z lokalem mieszkalnym nr 10, i wyrażona została zgoda na zmianę stawki tylko dla udziału 6201/124496 (w łącznej wysokości 198432/3983872 części) związanego z wyodrębnionym lokalem mieszkalnym nr 10.

Organ powołał się na wydane przez siebie zaświadczenie z 3 grudnia 2019 r., w którym ustalono wysokość opłaty za przekształcenie, która jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, a obowiązywała w dniu przekształcenia, to jest 1 stycznia 2019 r., dla udziału związanego z nieruchomością wspólną oraz dla udziału związanego z lokalem mieszkalnym nr 10. Wskazano też, że w zaświadczeniu o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego dla lokalu mieszkalnego nr 10, w związku ze zmianą stawki procentowej z 3% na 1% z tytułu użytkowania wieczystego dla udziału 6201/124496 związanego z wyodrębnionym lokalem mieszkalnym nr 10, która zaczęła obowiązywać od dnia 1 stycznia 2020 r. wskazano dwie opłaty za przekształcenie, na dzień 1 stycznia 2019 r. i na dzień 1 stycznia 2020 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpoznając odwołanie M. D.-P., decyzją z 2 października 2020 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 17 marca 2020 r., uznając ją za wydaną zgodnie z prawem. Odnosząc się do treści złożonego odwołania Kolegium wskazało, że Prezydent Miasta w piśmie z 27 listopada 2019 r. nr [..] nie wyraził zgody na zmianę celu użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości oraz nie wyraził zgody na zmianę stawki procentowej z 3% na 1% dla udziału w gruncie 1537835/3983872. Prezydent Miasta uznał, że analiza okoliczności sprawy wykazała brak przesłanek, o których mowa w art. 73 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż po oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste nie nastąpiła trwała zmiana sposobu korzystania z nieruchomości, powodująca zmianę celu użytkowania wieczystego. Wobec tego decyzja Prezydenta Miasta z 17 marca 2020 r. odpowiada obowiązującym w tym zakresie przepisom ustawy, natomiast podnoszone w odwołaniu okoliczności mogą mieć znaczenie w odrębnym postępowaniu przed sądem powszechnym. Ustawodawca przewidział bowiem w art. 21 ust. 3 ustawy przekształceniowej, że jeżeli w dniu przekształcenia obowiązywała stawka procentowa niezgodna z faktycznym sposobem użytkowania gruntu, właściwy organ, po tym dniu, ustala tę stawkę, stosując odpowiednio przepis art. 73 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto przepisy art. 21 ust. 5 i 8 ustawy przekształceniowej szczegółowo określają sposób wnoszenia w takich przypadkach opłaty przekształceniowej oraz zasady późniejszych rozliczeń związanych z ewentualną zmianą wysokości opłaty spowodowaną np. zmianą wysokości stawki procentowej.

M. D.-P. w skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła o jej uchylenie i zarzuciła organowi naruszenie art. 6 ust. 1, art. 7 i art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów poprzez ich niezastosowanie i odmowę ustalenia opłaty, przy uwzględnieniu na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w brzmieniu na dzień 27 listopada 2019 r., (dalej "u.g.n.") celu użytkowania wieczystego nieruchomości na potrzeby określenia stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego w wysokości 1% wartości nieruchomości. Skarżąca wskazała, że jest współużytkowniczką wieczystą gruntu oraz współwłaścicielką budynku wzniesionego na nieruchomości, łącznie w udziale wynoszącym 13/16 części. W treści księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości przeznaczenie budynku opisano jako budynek mieszkalny. Po oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste poprzednikowi prawnemu, w 2017 r., jeden z lokali mieszkalnych w budynku posadowionym na nieruchomości wyodrębniono jako odrębny lokal mieszkalny, zakładając dla niego oddzielną księgę wieczystą.

Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i księdze wieczystej [...] prowadzonej dla nieruchomości, nieruchomość przeznaczona jest na cele mieszkalne, zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, zaś lokale znajdujące się w tym budynku, posadowionym na nieruchomości gruntowej opisanej powyższą księgą, są w większości lokalami mieszkalnymi, tj. łączna powierzchnia lokali mieszkalnych przewyższa powierzchnię innych lokali. Wyodrębnienie jednego lokalu miałoby znaczenie tylko w sytuacji, gdyby wyodrębniony lokal przeznaczony zostałby na inny cel, niż cel podstawowy, co jednak nie miało miejsca. Cel podstawowy to budownictwo mieszkaniowe, a wyodrębniony lokal to lokal mieszkalny, nie użytkowy. W konsekwencji celem podstawowym, na który nieruchomość jest przeznaczona, jest cel mieszkaniowy, a stawka użytkowania wieczystego w związku z tym powinna wynosić 1%. Wskazano też, że od momentu powstania przedmiotowy budynek był budynkiem mieszkalnym, w taki sposób opisano go bowiem w decyzji o pozwoleniu na budowę z 10 maja 1946 r, [..], dotyczącej budowy domu mieszkalnego przy ul. W. [..] w G. Numeracja budynku [..], wskazana w pozwoleniu na budowę, została następnie zmieniona w roku 1953 i w miejsce poprzedniego numery nadano nr [..].

Skarżąca wskazała też, że złożyła wraz z drugą współwłaścicielką pozew o ustalenie opłaty, a postępowanie toczy się przed Sądem Rejonowym. Celem uniknięcia sytuacji, w której sąd powszechny stwierdzi niedopuszczalność drogi sądowej z uwagi na konieczność rozstrzygania sprawy w drodze administracyjnej, konieczne jawi się złożenie skargi do sądu administracyjnego.

Skarżąca powołując się na orzecznictwo uznała, że w sprawie należało ustalić cel podstawowy, na jaki została oddana nieruchomość, przy czym istotne, lecz nie decydujące znaczenie ma kryterium powierzchni lokali, następnie zaś ocenić, czy w sytuacji wyodrębnienia lokalu nastąpiła zmiana przeznaczenia tego lokalu w stosunku do celu podstawowego. Co prawda, w wyroku Sądu Okręgowego I Wydział Cywilny z 4 czerwca 2004 r., sygn. akt [...] użyto terminu "budynek mieszkalno-usługowy", ale określenie to dotyczyło budynku, a nie gruntu, przy czym termin "budynek usługowo-mieszkalny" był terminem potocznym, i stojącym w sprzeczności z rzeczywistym i formalnym przeznaczeniem budynku.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 2 października 2020 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta ustalającą wysokość opłaty przekształceniowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w udziale 1537835/3983872, położonej przy ul. W. [..] w G. Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, sąd stwierdził, że nie naruszają one przepisy prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Podstawą materialnoprawą zaskarżonych decyzji były przepisy art. 1, art. 6 i art. 7 ust. 2 ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (t. j. z 2020 r, poz. 2040 ze zm., dalej ustawa przekształceniowa).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 – 3 ww. ustawy przekształceniowej z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Przy czym, przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami:

1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub

2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub

3) o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych.

Natomiast przekształcenie w rozumieniu ustawy oznacza przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe w prawo własności tego gruntu.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy przekształceniowej podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków stanowi zaświadczenie potwierdzające przekształcenie, wydane przez właściwy organ. Z kolei art. 4 ust. 4 ww. ustawy stanowi, że w zaświadczeniu potwierdza się przekształcenie oraz informuje o obowiązku wnoszenia rocznej opłaty przekształceniowej, wysokości i okresie wnoszenia tej opłaty, a także możliwości wniesienia opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 7, i zasadach jej wnoszenia. Jeżeli właściciel nieruchomości nie zgadza się z zawartą w zaświadczeniu informacją o wysokości i okresie wnoszenia opłaty, może złożyć do właściwego organu, w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia zaświadczenia, wniosek o ustalenie wysokości lub okresu wnoszenia tej opłaty w drodze decyzji (art. 6 ust. 1 ustawy). Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 ustawy przekształceniowej z tytułu przekształcenia nowy właściciel gruntu ponosi na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu opłatę. Wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia (ust. 2 art. 7 ww. ustawy).

Z akt sprawy wynika, że zaświadczenie zostało wydane 3 grudnia 2019 r. Zawierało ono informację o wysokości opłaty tj. 7531,89 zł oraz pouczenie, o możliwości złożenia w terminie 2 miesięcy od dnia jego doręczenia wniosku o ustalenie wysokości lub okresu wnoszenia opłaty w drodze decyzji. Skarżąca w piśmie z 3 grudnia 2020 r. zakwestionowała wysokość opłaty wynikającej z ww. zaświadczenia, domagając się jej ustalenia w wysokości 1 % a nie 3 %, wskazując na mieszkaniowy charakter użytkowanej nieruchomości. W decyzji z 17 marca 2020 r. Prezydent ustalił wysokość opłaty przekształceniowej w oparciu o ww. zaświadczenie. Zdaniem tego organu, w piśmie z 27 listopada 2019 r. odniósł się on do żądania skarżącej (w odpowiedzi na jej wniosek z 5 listopada 209 r.) dotyczący zmiany celu użytkowania wieczystego działki nr [..] obręb [..], nie znajdując podstaw do zmiany stawki procentowej z 3 % na 1 % dla udziału w nieruchomości skarżącej. W konsekwencji, zdaniem organów obu instancji, opłata przekształceniowa została ustalona w prawidłowy sposób. Skarżąca zaś może kontestować kwalifikację sposobu korzystania z nieruchomości (zdaniem skarżącej – mieszkaniową) w aspekcie zmiany celu użytkowania wieczystego nieruchomości w procedurze uregulowanej w art. 73 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm., dalej u.g.n.), tj. poprzez złożenie powództwa do sądu. Zgodnie bowiem z art. 73 ust. 2e u.g.n. w przypadku złożenia przez użytkownika wieczystego wniosku, o którym mowa w ust. 2 (co też skarżąca uczyniła w piśmie z 5 listopada 2019 r.), właściwy organ przedstawia pisemne stanowisko w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania wniosku (co też Prezydenta uczynił odmownie w piśmie z 27 listopada 2019 r.). Jeżeli organ nie zgadza się na zmianę celu użytkowania wieczystego lub nie przedstawił stanowiska, użytkownik wieczysty może wnieść powództwo do sądu powszechnego właściwego ze względu na położenie nieruchomości.

W ocenie sądu, wydane w sprawie decyzje są zgodne z ww. przepisami prawa, Skarżąca, domagając się w istocie zmiany celu użytkowania wieczystego, a w konsekwencji – obniżenia stawki z tym związanej – musi wykorzystać ustanowiony w tym celu tryb, wynikający z art. 73 u.g.n. Właściwa jest tu zatem droga postępowania przed sądem powszechnym.

Mając zaś na uwadze przedmiot niniejszego postępowania należy wskazać, że rozstrzygnięcie sprawy, sprowadzać się musi do dokonania wykładni sformułowania: "opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego" - taka która obowiązywałaby w dniu przekształcenia. W tym celu koniecznym jest przedstawienie szerszego kontekstu prawnego związanego z opłatą roczną z tytułu użytkowania wieczystego. Zgodnie z art. 7 ustawy przekształceniowej nowy właściciel gruntu ponosi na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu opłatę. Wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia. Sformułowanie "opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia" niewątpliwie odnosi się do zindywidualizowanej opłaty rocznej ustalonej dla konkretnego użytkownika wieczystego, bo tylko taka obowiązywałaby w dniu przekształcenia. Taka opłata wynika w odniesieniu do skarżącej z zaświadczenia Prezydenta Miasta z 3 grudnia 2019 r.

W powyższy sposób ustawodawca przesądził o formie w zakresie aktu administracyjnego potwierdzającego zaistnienie przekształcenia, tj. w postaci zaświadczenia. Zaświadczenie potwierdza jednak jedynie określone fakty lub stan prawny (art. 217 k.p.a.). Z przepisu art. 4 ust. 4 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów wynika, że w zaświadczeniu potwierdza się przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (co nastąpiło z mocy prawa) oraz informuje o obowiązku wnoszenia rocznej opłaty przekształceniowej, wysokości i okresie wnoszenia tej opłaty. W myśl art. 7 ust. 1 i 2 ustawy wysokość opłaty ponoszonej przez nowego właściciela gruntu na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia. W zaświadczeniu nie może być zatem ustalona inna wysokość opłaty rocznej niż ponoszona wcześniej przez określonego użytkownika wieczystego. Zaświadczenie nie kreuje przecież żadnego stosunku prawnego, a jedynie potwierdza istniejące fakty. Podobnie jak samo przekształcenie, obowiązek uiszczenia opłaty następuje z mocy prawa, z dniem, w którym to przekształcenie następuje.

W konsekwencji, jeżeli właściciel nieruchomości nie zgadza się z zawartą w zaświadczeniu informacją o wysokości i okresie wnoszenia opłaty, może złożyć do właściwego organu wniosek o ustalenie wysokości lub okresu wnoszenia tej opłaty w drodze decyzji. Decyzja ta jednak, podobnie jak i zaświadczenie, nie ma charakteru konstytutywnego i niczego nowego nie "ustala", co wynika z treści pozostałych przepisów ustawy. Zasady "ustalenia" opłaty w drodze decyzji są bowiem identyczne jak w przypadku obliczenia tej opłaty dla potrzeb podania informacji, o której mowa w art. 4 ust. 4 ustawy przekształceniowej. Wynikają one, jak wyżej już przytoczono, z art. 7 tej ustawy. W konsekwencji, jeśli strona kwestionuje okoliczności związane z celem użytkowania wieczystego nieruchomości, wskazując że nastąpiła jego zmiana, co ostatecznie może przełożyć się na wysokość opłaty, to musi wyczerpać tryb, wynikający z art. 73 u.g.n. Nie jest możliwe bowiem dokonanie ustalenia dotyczącego zmiany tego celu, wpisujące się w przesłanki z art. 73 u.g.n. i procedurę tam uregulowaną, za pomocą instrumentów, wynikających z art. 7 ustawy przekształceniowej, a w szczególności w trybie art. 7 ust. 8a tej ustawy. Rację więc mają organy obu instancji, że skarżąca w takich okolicznościach powinna złożyć pozew na podstawie art. 73 ust. 2e u.g.n., bowiem w okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca w istocie kwestionuje stanowisko organu o braku zmiany celu użytkowania, które może zwalczać poprzez złożenie pozwu do sądu powszechnego, a nie w trybie administracyjnym. Kwestia wysokości opłaty ma bowiem charakter wtórny wobec przesądzenia o kwestii zmiany celu bądź braku jego zmiany.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy, zdaniem sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Kolegium rozpatrując niniejszą sprawę nie dopuściło się naruszenia przepisów zarówno postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowo oceniły zaistniały stan faktyczny, jak i przy jego ocenie, nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie. Zatem zaskarżona decyzja została podjęta w wyniku wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, właściwej oceny dowodów i prawidłowych rozważań prawnych.

Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego orzekł o oddaleniu skargi na mocy art. 151 p.p.s.a.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem miasta Gdańsk obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 1758 ze zm.), a także na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.) i § 1 pkt 1 i 2 zarządzenia nr 49/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2, uznając że w takich okolicznościach rozpoznanie sprawy na rozprawie wiązałoby się z istotnym zagrożeniem zdrowia przedstawicieli organu i skarżącej, a zarazem sprawa – ze względu na zebrany materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny – może zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym bez uszczuplenia praw procesowych ww. podmiotów, zgodnie z zasadą szybkości postępowania. Jednocześnie, brak jest możliwości przeprowadzenia rozprawy z równoczesnym przekazem obrazu i dźwięku na odległość. Dopuszczalność orzekania na posiedzeniu niejawnym ze względu na okoliczności związane z zarządzeniem stanu pandemii COVID-19 potwierdza uchwała składu 7 Sędziów NSA z 30 listopada 2020 r., sygn. II OSP 6/19 (www.nsa.gov.pl).