Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 685/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-12-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i  par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.W., K.W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.W., K.W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zabezpieczenia zabytku postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W dniu 23 kwietnia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga J.W. i K.W. na wskazaną wyżej decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, w której to skardze skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący podnieśli, iż koszt wykonania doraźnych zabezpieczeń z uwagi na wielkość pałacu i poziom zniszczeń stanowi kwotę kilkuset tysięcy złotych i jest to wydatek zapewniający jedynie prowizoryczne rozwiązanie.

Zarządzeniem z dnia 16 października 2008 r., skarżący zostali wezwani do wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla nich niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki – pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący pismem z dnia 30 października 2008 r. (data wpływu) nadesłali obszerne wyjaśnienia oraz liczną dokumentację, obrazującą ich dotychczasowe działania zmierzające do scalenia terenu zabytkowego parku oraz pozyskania funduszy na renowację budynku. Nadto skarżący przedstawili dokumenty dotyczące ich obecnej sytuacji finansowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej powoływanej jako "u.p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 u.p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Powodem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącej stronie niepowetowanej szkody na skutek wykonania decyzji (postanowienia), który to akt następnie przez tenże Sąd zostałby wzruszony. W ramach tego postępowania incydentalnego Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, tj. czy jest on zgodny z prawem (zaskarżony akt do momentu jego uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem). Uznaniu Sądu ustawodawca pozostawił ocenę przytoczonych przez stronę okoliczności, przemawiających jej zdaniem, za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 30 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 251/04; 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 689/04; 22 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 114/05, dotychczas niepublikowane).

Nie ulega wątpliwości, że co do zasady, wykonanie aktu nakładającego na stronę skarżącą określone obowiązki może spowodować negatywne konsekwencje finansowe, jednak nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Sąd w niniejszym postępowaniu ocenia jedynie, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wyżej wymienione skutki, a nie zajmuje się badaniem zasadności postępowania organów administracji publicznej.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających tego rodzaju rozstrzygnięcie. Argumentacja takiego wniosku musi więc być odpowiednia - tzn. w sposób przekonywujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 u.p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 525/06; niepublikowane).

W niniejszej sprawie skarżący złożyli do akt szereg dokumentów obrazujących w głównej mierze ich dotychczasowe działania mające na celu scalenie – ich zdaniem - bezprawnie podzielonego terenu zabytkowego parku. Wyjaśnili, iż podjęli szereg prac zabezpieczających, jednakże do przeprowadzenia inwestycji kompleksowego odrestaurowania obiektu, w tym również wymiany stropów skarżący będą mogli przystąpić dopiero po scaleniu – przywróceniu zabytkowego parku do obszaru wpisanego jako niepodzielny do rejestru zabytków. Wskazali również, iż nabywając obiekt kierowali się przekonaniem, iż scalenie tego terenu jest jedynie formalnością.

W ocenie Sądu powyżej wskazane okoliczności nie mogą stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Twierdzenia skarżących, iż mogą przystąpić do prac zabezpieczających dopiero po scaleniu przedmiotowego terenu pozostają bez znaczenia dla istnienia i oceny przesłanek z art. 61 u.p.p.s.a. Fakt, iż w chwili obecnej są właścicielami jedynie części dawnego kompleksu zabytkowego nie stanowi przeszkody do podjęcia stosownych prac remontowych i zabezpieczających w tej części, której są właścicielami. Nabywając przedmiotową nieruchomość skarżący mieli zapewne świadomość w jakim stanie się ona znajduje oraz jakich nakładów i prac wymaga, zaś fakt, iż do chwili obecnej nie doszło do scalenia gruntu mimo podjętych w tym kierunku starań, nie może przesądzać o konieczności wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji.

W ocenie Sądu również podnoszone przez skarżących okoliczności dotyczące ich aktualnej sytuacji finansowej nie dają podstawy do uznania, iż w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji nastąpi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący załączyli do akt sprawy kopię umowy kredytowej, wyciągi bankowe, umowę limitu firmowego, oświadczenie dotyczące spłaty kredytu, zestawienie zatrudnienia w przedsiębiorstwie skarżących, a także bilans za 2007 i 2008 r. Nadto skarżący złożyli oświadczenie o poniesionych nakładach inwestycyjnych na nieruchomość oraz dokumentację potwierdzającą ich starania o uzyskanie dotacji z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz z Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...].

Analiza wskazanych powyżej dokumentów nadesłanych przez skarżących prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W niniejszej sprawie skarżący nie wykazali, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie art. 61 § 3 u.p.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Jak wynika bowiem z nadesłanej dokumentacji skarżący w 2007 r. uzyskali dochód w wysokości [....] zł zaś w 2008 r. była to kwota [...] zł. Płacą swoje wymagalne zobowiązania kredytowe, co wynika z nadesłanego przez nich oświadczenia. Brak jest również informacji, na temat innych nieuregulowanych należności. Również z załączonego oświadczenia dotyczącego liczby pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę wynika, iż zmniejszyło się ono na przestrzeni od lipca do października 2008 r. tylko w niewielkim zakresie. Nadto należy zaznaczyć, iż skarżący nie przedstawili stosownych wyliczeń, z których wynikałoby, iż koszt nakazanych zaskarżoną decyzją robót spowoduje dalsze konsekwencje w postaci spadku zatrudnienia, zadłużenia ich przedsiębiorstwa, czy też jego likwidacji. Gołosłowne oświadczenia w tym zakresie, nie poparte stosownymi wyliczeniami nie mogą stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez Sąd wyroku.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.