Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 237/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 28 i 35  ust. 4
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Protokolant st. sekr. sądowy Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2012 r. ze skargi W. C., K. C., W. C. i M. C. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2011 r. nr (...) w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody (...) na rzecz W. C., K. C., W. C. i M. C. solidarnie kwotę 500 zł (pięćset złotych), oraz Krzysztofa Cieślaka kwotę 257 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Starosta O. decyzją z dnia (...) września 2011 r., Nr (...) na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po ponownym rozpatrzeniu wniosku W. C., K. C., W. C. i M. C. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowego z częścią mieszkalną, budynku mieszanego jednorodzinnego, parkingu dla samochodów osobowych, dróg wewnętrznych i zjazdów oraz rozbiórkę budynku murowanego na terenie działki nr ew. (...) położonej przy ulicy (...) gm. K.

Przedmiotowe postępowanie administracyjne rozpoczęło się w dniu (...) marca 2011 r., kiedy inwestorzy złożyli wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę budynku handlowego, budynku mieszkalnego jednorodzinnego, parkingu dla samochodów i dróg wewnętrznych oraz rozbiórkę budynku murowanego na terenie objętym działkami nr ew. (...) położonych w K.

Starosta O. decyzją z dnia (...) marca 2011 r., Nr (...) na podstawie art. 28, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4 i art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę.

Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) maja 2011 r., Nr (...) uchylił decyzję Starosty O. z dnia (...) marca 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Rozpoznając sprawę ponownie Starosta O. postanowieniem z dnia (...) czerwca 2011 r., Nr (...) nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów poprzez:

1/ poprawnie wypełnionych oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

2/ usunięcie rozbieżności pomiędzy wnioskiem o pozwoleniu na budowę, a załączoną dokumentacją projektową w zakresie zjazdów,

3/ dostosowanie planowanej inwestycji i załączonej dokumentacji do zapisu § 14 ust. 1 pkt 4 i 16 Uchwały Nr (...) Rady Gminy w K. z dnia (...) marca 2002 roku w sprawie uchwalenia I etapu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi K.,

4/ dostosowanie projektu architektoniczno - budowlanego do § 14 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. nr 75, poz. 690/,

5/ przedstawianie zgody właściciela budynku murowanego na rozbiórkę,

6/ przedstawianie zgody właściwego organu na rozbiórkę istniejącego budynku oraz zbiornika ścieków kolidujących z budową projektowanego budynku i parkingu,

7/ przedstawianie zgody zarządcy drogi na lokalizacje zjazdów,

8/ przedstawianie opinii komunikacyjnej dot. zjazdów,

9/ uzgodnienie dokumentacji projektowej zjazdów pod względem technicznym z zarządcą drogi,

10/ wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. nr 121, poz. 1266 z późn. zm.),

11/ przedstawianie zgody właściwego organu na przebudowę sieci wodociągowej, linii energetycznej, sieci kanalizacyjnej, telekomunikacyjnej i studni rewizyjnej kolidujących z projektowaną budową,

12/ podpis projektanta pod opisem technicznym do projektu instalacji c.o. i gazowej,

13/ podpis projektanta sprawdzającego na projekcie branży elektrycznej oraz sporządzenie oświadczenia zgodnego z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego,

14/ dostosowanie projektu architektoniczno - budowlanego do § 11 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133).

Wobec wniosku inwestorów organ zawiesił postępowanie, a następnie jej podjął. Inwestorzy przedłożyli i uzupełnili dokumenty w tym zmienili zakres wniosku dodając do budynku handlowego część mieszkalną oraz budowę zjazdów.

Po sprawdzeniu przez Starostę O. wykonania prze inwestorów postanowienia Nr (...) z dnia (...) czerwca 2011 r., organ stwierdził iż nie wszystkie obowiązki zostały wykonane.

Decyzją z dnia (...) września 2011r. Nr (...) Starosta O., wobec niewykonania przez inwestorów pkt 3, 4 i 11 postanowienia z dnia (...) czerwca 2011 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę.

W uzasadnieniu organ wskazał, że mimo wydania postanowienia nadal nie uzupełniono braków wskazanych w:

- punkcie 3, w zakresie dostosowania planowanej inwestycji i załączonej dokumentacji do zapisu § 14 ust. 1 pkt 4 i 16 Uchwały Nr (...) Rady Gminy w K. z dnia (...) marca 2002 roku w sprawie uchwalenia I etapu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi K.;

- punkcie 4, w zakresie dostosowania projektu architektoniczno - budowlanego do § 14 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich i usytuowanie

- punkcie 11, co do uzyskania zgody właściwego organu na przebudowę sieci wodociągowej, linii energetycznej, sieci kanalizacyjnej, telekomunikacyjnej i studni rewizyjnej kolidujących z projektowaną budową.

Organ I instancji dokonał analizy ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdził, że działka inwestycyjna nr ew. (...) przy ulicy (...) w K. znajduje się na terenie 2U/MN - teren projektowanych usług jako funkcji podstawowej z dopuszczeniem realizacji mieszkań jako funkcji dodatkowej uzupełniającej... . Na terenach tych powinny być zapewnione miejsca parkingowe w ilości ustalonej przy projektowaniu inwestycji.

Zgodnie z § 3 pkt 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 roku Nr 75 poz. 690 z późn. zm.) poprzez mieszkanie należy rozumieć zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego, a więc w przedmiotowym zamierzeniu mieszkanie winno być częścią odrębną a zarazem stanowiąca całość z budynkiem usługowym na danym terenie.

Ponadto zdaniem organu, dla przedmiotowej inwestycji nie zapewniono w projekcie miejsc parkingowych zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi K.

Dodatkowo organ wskazał na rozbieżności wniosku inwestorów oraz załączonej dokumentacji. Wniosek obejmuje budowę budynku handlowego z częścią mieszkalną, budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budowę parkingu dla samochodów osobowych i dróg wewnętrznych i zjazdów oraz rozbiórkę budynku murowanego, natomiast przedstawiona dokumentacja obejmuje budowę budynku handlowego z częścią mieszkalna, budowę parkingu dla samochodów osobowych i dróg wewnętrznych i zjazdów.

W zakresie obowiązku przedłożenia odpowiednich uzgodnień organ wskazał, że inwestor przedstawił jednie zgody gestorów sieci na wykonanie w/w robót. Jednak w ocenie organu to Starosta O. jest organem właściwym do wyrażenia zgody na przebudowę sieci wodociągowej, linii energetycznej, sieci kanalizacyjnej, telekomunikacyjnej i studni rewizyjnej, po złożeniu wniosku i przedstawieniu odpowiedniej dokumentacji projektowej.

Ponadto wskazano, że inwestor przedstawił decyzję Wójta Gminy K. z dnia (...) marca 2011 r., Nr (...) na lokalizację zjazdu, gdzie określono warunki na których powinien być zaprojektowany i wybudowany zjazd, jednakże z dokumentacji projektowej zjazdów wynikało, iż zjazdy nie są zaprojektowane zgodne z z warunkami ww. decyzji oraz brak było uzgodnienia dokumentacji projektowej zjazdów pod względem technicznym z zarządcą drogi.

Od decyzji Starosty O. z dnia (...) września 2011r. Nr (...), odwołanie złożyli W. C., K. C., W. C. i M. C., wnosząc o jej uchylenie i wskazując na naruszenie art. 6, 7, 8, 11, 12 i 77 Kpa.

Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) grudnia 2011 r., Nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania W. C., K. C., W. C. i M. C., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, iż w myśl art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, organ I instancji działał prawidłowo nakładając na inwestorów obowiązek usunięcia stwierdzonych w dokumentacji braków.

Inwestor tylko częściowo wykonał nałożone na niego obowiązki.

Nie usunął rozbieżności pomiędzy wnioskiem o pozwolenie na budowę, a załączoną dokumentacją projektową. We wniosku wskazano m. in. na budowę budynku handlowego z częścią mieszkalną, budynku mieszkalnego jednorodzinnego, oraz rozbiórkę budynku murowanego.

Natomiast przedstawiona dokumentacja nie obejmuje budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a istniejący budynek murowany (zlewnia) został już rozebrany.

Organ II instancji wskazał, że również planowana inwestycja i załączona dokumentacja nie zostały dostosowane do zapisu § 14 ust. 1 pkt 4 i 16 Uchwały Nr (...) Rady Gminy w K. z dnia (...) marca 2002 roku w sprawie uchwalenia I etapu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi K..

Nadto inwestor nie przedstawił zgody właściwego organu na przebudowę sieci wodociągowej, linii energetycznej, sieci kanalizacyjnej, telekomunikacyjnej i studni rewizyjnej kolidujących z projektowaną budową, oraz projekt architektoniczno – budowlany nie został dostosowany do § 14 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Wojewoda stwierdził, iż w związku z brakiem wykonania wszystkich obowiązków zawartych w postanowieniu z dnia (...) czerwca 2011 r. organ I instancji był zobowiązany zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę i rozbiórkę.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli W. C., K. C., W. C. i M. C., dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji i zarzucając:

- naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty O. z dnia (...) września 2011r., mimo iż stan faktyczny i prawny sprawy uzasadniał uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji,

- naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 Kpa poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego tj., błędne uznanie, iż inwestorzy nie wypełnili obowiązków wynikających z punktu trzeciego, czwartego i jedenastego postanowienia z dnia (...) czerwca 2011r. mimo, iż stan faktyczny i prawny sprawy przeczyły temu. W konsekwencji doprowadziło to, że organ II instancji naruszył zasady praworządności i słusznego interesu strony, nie wypełnił obowiązku ustalenia prawdy obiektywnej, przekroczył granice swobodnej oceny dowodów,

- naruszenie art. 107 § 3 Kpa, poprzez uzasadnienie decyzji w sposób niespełniający wymogów zawartych w tym przepisie.

Uzasadniając skargę skarżący wywodzili, że inwestycja - budowa budynku handlowego z częścią mieszkalną - jest zaprojektowana na terenie obejmującym dwie działki położone w K. - nr ew. (...) ,.

Zgodnie z załącznikiem graficznym planu, działka nr (...) położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem RU- tereny urządzeń obsługi gospodarki rolnej, zalecana zmiana funkcji na nieuciążliwe. Natomiast działka oznaczona nr (...), położona jest na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem 2U/MN – treny projektowanych usług jako funkcji podstawowej z dopuszczeniem realizacji mieszkań jako funkcji dodatkowej, na terenach tych powinny być zapewnione miejsca parkingowe w ilości ustalonej przy projektowaniu inwestycji.

Projekt zakłada zatem budowę budynku handlowego z częścią mieszkalna na dwóch ww. działkach. Przy czym część handlowa budynku zaprojektowana jest na terenie obu działek, a część mieszkalna z uwagi na przyjęte rozwiązania techniczno-budowlane na terenie działki nr (...).

Zaprojektowanie w części mieszkalnej budynku handlowego dwóch miejsc parkingowych oraz 33 miejsc postojowych na terenie objętym opracowaniem, zdaniem skarżących w pełni wyczerpuje przesłanki zapisu planu "na terenach tych powinny być zapewnione miejsca parkingowe w ilości ustalonej przy projektowaniu inwestycji".

Zdaniem skarżących zaprojektowany budynek handlowy z częścią mieszkalną spełnia również warunki § 3 pkt. 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ część mieszkalna jest częścią odrębną a zarazem stanowi całość techniczno - użytkową z częścią handlową.

Skarżący podnieśli, że wykonując pkt 6 postanowienia z dnia (...) czerwca 2011 r. dołączyli kopię przyjętego bez sprzeciwu, zgłoszenia z dnia (...) marca 2011 r. zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych polegających na rozbiórce budynku murowanego dwukondygnacyjnego i zbiornika ścieków wraz z przynależną siecią kanalizacji sanitarnej zaznaczając, że rozbiórka nie została jeszcze wykonana. Poza tym dokumentacja projektowa nie zawierała projektu budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, gdyż inwestorzy nie mieli zamiaru budowy takiego budynku.

Skarżący zarzucili Wojewodzie, niezastosowanie art. 64 § 2 Kpa w celu wyeliminowania braków formalnych wniosku, czyli doprowadzenia do formalnej zgodności wniosku z przedłożonym projektem budowlanym.

Ponadto zdaniem skarżących przyjęte rozwiązania projektowe nie naruszają art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego dotyczącej projektu zagospodarowania. Projekt zagospodarowania może być opracowany dla terenu nie tylko jednej działki.

W tym przypadku projekt zagospodarowania dotyczył terenu obejmującego dwie działki nr ew. (...) i dla tych dwóch działek łącznie przyjęte zostały rozwiązania obsługi komunikacyjnej, ponieważ zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie budynku handlowego z częścią mieszkalną, parkingami stanowi całość użytkową i nie może być rozpatrywane oddzielnie. Przyjęte rozwiązania zagospodarowania terenu nie pozostają w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego, dla obu działek, planu zagospodarowania gminy.

Odnosząc się do zarzutu nie przedstawienia zgód właściwych organów na przebudowę sieci wodociągowej, linii energetycznej, sieci kanalizacyjnej, telekomunikacyjnej i studni rewizyjnej kolidującej z projektowaną budową skarżący zarzucili Wojewodzie iż bezpodstawnie pominął zgody poszczególnych właścicieli sieci i urządzeń budowlanych. Natomiast przebudowa odcinków sieci i urządzeń realizowana będzie według odrębnych opracowań i pozwoleń.

W kwestii niedostosowania projektu architektoniczno-budowlanego do § 14 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w skardze wyjaśniono, że wszystkie wejścia do budynku zostały zaprojektowane z oświetleniem elektrycznym, a ponadto teren objęty projektem zagospodarowania jest położony przy zbiegu dwóch dróg które mają oświetlenie.

Wskazano również, że wbrew twierdzeniom organów, z zarządcą drogi - Gminą K. - uzgodniono dokumentację projektową zjazdów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.).

Skargę należało uwzględnić.

Organy architektoniczno-budowlane orzekające w sprawie odmówiły skarżącym wydania pozwolenia na budowę budynku handlowego z częścią mieszkalną, budynku mieszanego jednorodzinnego, parkingu dla samochodów osobowych, dróg wewnętrznych i zjazdów oraz rozbiórkę budynku murowanego na terenie działki nr ew. (...) położonej przy ulicy (...) gm. K., powołując się na niewykonanie przez inwestorów wszystkich obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia (...) czerwca 2011 r.

Na wstępnie wskazać należy, że w toku niniejszego postępowania administracyjnego (w szczególności z uwagi na skutki ekonomiczne) organ zobowiązany był do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Ponadto miał obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, był obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu sprawy i podjąć wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego jej wyjaśnienia, jako warunku niezbędnego do wydania prawidłowej decyzji.

Tymczasem organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji przywołał jedynie skrótowo ustalenia organu I instancji i potwierdził, iż przeszkodą do wydania pozwolenia na budowę było niewykonanie niektórych z nałożonych na inwestorów, postanowieniem z dnia (...) czerwca 2011 r. obowiązków.

Należy podkreślić, że decyzja organu II instancji jest wyjątkowo lakoniczna, a z jej uzasadnienia nie wynika, aby Wojewoda (...) dokonywał ponownej oceny merytorycznej materiału dowodowego, dokumentacji technicznej, w tym projektu zagospodarowania terenu, w odniesieniu do ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odniesieniu do meritum sprawy wskazać należy, że co do zasady zamiar inwestycyjny wnioskodawcy powinien wynikać z treści wniosku o wydanie pozwolenia na budowę oraz przedłożonej dokumentacji technicznej.

Występujące w tej sprawie niezgodności wniosku z dokumentacją techniczną polegające na wskazaniu we wniosku zamiaru budowy obiektu, który nie był zaprojektowany, organ powinien usunąć w sposób szybki – w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Nie było bowiem w sprawie wątpliwości, iż wnioskodawca nie planował wybudowania domu mieszkalnego jednorodzinnego. Na początku należało zatem ustalić rzeczywisty zamiar inwestycyjny wnioskodawców.

Jednak jako najważniejsze uchybienie organów wskazać należy brak należytego uzasadnienia twierdzenia, że zamiar inwestycyjny skarżących narusza ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

W tym kontekście przypomnieć trzeba, że w stosunku do działki nr ew. (...), miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi K. przewiduje, że jej podstawowe przeznaczenia, związane jest z usługami, z dopuszczeniem realizacji mieszkań jako funkcji uzupełniającej.

Natomiast w stosunku do działki nr ew. (...), plan przewiduje przeznaczenie na usług nieuciążliwe.

W związku z faktem, że inwestycja ma polegać na budowie budynku handlowego z częścią mieszkalną, który stanowi całość techniczną, organ powinien szczegółowo rozważyć charakter tego obiektu, w odniesieniu do wskazanego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przeznaczenia działek nr ew. (...) i (...). Ta ocena powinna się odnosić do projektowanego budynku jako całości, a nie poprzez wyodrębnienie jego poszczególnych części handlowej i mieszkalnej.

Uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie wskazują na czym w istocie polega zarzucana projektowi sprzeczność jego rozwiązań z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, skoro niewątpliwie projekt budowlany dotyczy budowy budynku handlowego z częścią mieszkalną.

W okolicznościach niniejszej sprawy, to samo dotyczy twierdzenia organu o braku zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych.

Jak słusznie wskazali skarżący, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje, iż powinny być zapewnione miejsca parkingowe w ilości ustalonej przy projektowaniu inwestycji.

Z powyższego zapisu można wnioskować, że ilość miejsc postojowych, powinna być adekwatna do wielkości budynku i funkcji jaką ma pełnić, jednocześnie plan ogranicza się do stwierdzenia, że ilość miejsc postojowych ma być ustalona na etapie projektowania inwestycji.

Z uzasadnienia decyzji musi jasno i precyzyjnie wynikać w czym organ upatruje niezgodności projektu z planem miejscowym, albowiem brak oceny w tym zakresie uniemożliwia Sądowi skontrolowanie prawidłowości dokonania wykładni przepisów prawa miejscowego.

Sporządzenie przez inwestora dokumentacji (projektu budowlanego) wymagało zarówno nakładów finansowych jak i czasu.

W związku z tym bezwzględnym wymogiem decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia budowlanego jest takie jej sporządzenie, aby ponad wszelką wątpliwość wynikało z niej, iż nie jest możliwe zrealizowanie inwestycji zamierzonej przez inwestora, ani też nie jest możliwe usunięcie stwierdzonych naruszeń w zakresie o jakim mowa w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.

Dlatego uzasadnieniom decyzji podjętych w tej sprawie przez organy, należy postawić zarzut naruszenia art. 107 K.p.a. tak w zakresie lakoniczności jak i braku wnikliwości przedstawionych stwierdzeń.

Dodatkowo należy wskazać, że zadaniem organu odwoławczego było odniesienie się do każdego z zarzutów jaki został sformułowany w odwołaniu.

Tym bardziej, że odwołanie kwestionowało zasadność ustaleń organu I instancji. Inwestorzy przedstawili szczegółową i logiczną argumentację kwestionującą zasadność twierdzeń organu, co do niezgodności z obowiązującymi przepisami, planem miejscowym oraz braku kompletności dokumentacji jaką złożyli.

Organ II instancji nie dokonał również oceny czy nałożenie na inwestora obowiązku usunięcia wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości było uzasadnione. Organ poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że inwestor nie wykonał punktu 3, 4 i 11 postanowienia organu I instancji z dnia (...) czerwca 2011 r., Nr (...).

Zadaniem organu odwoławczego było po pierwsze odniesienie się do celowości nałożenia wyżej wymienionym postanowieniem obowiązków, a po drugie ocena tych obowiązków w zakresie ich prawidłowości. Gdyby bowiem okazało się że żądania zawarte w tym postanowieniu są w całości lub w części bezpodstawne, to tym samym nie można było wyciągać negatywnych konsekwencji związanych z ich niewykonaniem.

W związku ze wskazanymi uchybieniami, decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisu art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, który stanowi, że organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego.

Przy ponownym rozpoznaniu wniosku o wydanie pozwolenia budowlanego, rzeczą organu będzie przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem ww. wskazań i dokonanie wykładni przepisów prawa miejscowego z uwagami przedstawionymi przez Sąd.

Przede wszystkim, organ dokładnie i szczegółowo oceni projekt zagospodarowania terenu w odniesieniu do ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po czym, wydając decyzję, rzetelnie i szczegółowo ją uzasadni, zgodnie z wymogami art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.