Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 419/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 40
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2016 roku sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł po rozpoznaniu odwołania M R od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...] w sprawie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1.100 zł za samowolne zajęcie pasa drogowego - drogi gminnej ul. P[...]od dnia 29 sierpnia 2015r. do dnia 2 września 2015 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawę prawną decyzji stanowił przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (t. j. Dz. U. z 2016 poz.23.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. z 2015r., poz. 1659 ze zm.), art., 4 ust. 1 i 40 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3, ust. 4, ust. 8, ust. 10, ust. 11, ust. 12, ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2015r. poz.460 z zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 01.06.2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 140, poz. 1481 ze zm.), uchwały Nr XCII/1955/14 Rady Miejskiej w Ł z dnia 10 września 2014 r. w sprawie ogłoszenia tekstu jednolitego uchwały w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg oraz Uchwały Nr XIV/302/15 Rady Miejskiej w Łodzi. z dnia 1 lipca 2015 r.

Jak wynika z akt sprawy Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] r. zezwolił M R na zajęcie pasa drogowego w pasie drogi gminnej ulicy P w okresie od dnia 26.08.2015 r. do 28.08.2015 r. tj. 3 m² jezdni, 2 m² chodnika i 6 m² zieleńca zobowiązując do zapłaty kwoty 66 zł. wg następującego wyliczenia: 2zł x 2m² x 3 dni = 12zł., 4zł x 3m² x 3dni = 36 zł., 1zł x 6m²x 3 dni= 18 zł. Następnie 31 sierpnia 2015 r. ZDiT otrzymał e–mail z prośbą o sprawdzenie zgłoszenia zajęcia pasa ruchu przy posesji na ul P[...] i informujący, że chodnik jest tam rozkopany od ponad 2 tygodni i nie ma przejścia. Do informacji załączono zdjęcia. Kontrola prowadzona w dniu 4.09.2015r. wykazała, że pas drogowy został już uporządkowany.

Po wcześniejszym zawiadomieniu skarżącego oraz wykonawcy robót o wszczęciu postępowania w sprawie samowolnego zajęcia pasa, decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta[...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1100 zł za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego - drogi gminnej ul. P [...] od dnia 29 sierpnia 2015r. do dnia 2 września 2015 r. - wskazał sposób obliczenia oraz określił sposób i termin uiszczenia w/w należności. Rozstrzygnięcie organ I instancji uzasadnił ustaleniami postępowania, w szczególności opierając się na piśmie z dnia 30 września 2015 r. sporządzonym przez wykonawcę przyłącza wodociągowego działającego na zlecenie skarżącego, który wyjaśnił przyczyny przedłużenia prac i wskazał, że zostały one ostatecznie zakończone dnia 2.09.2015 r.

W odwołaniu skarżący wniósł o umorzenie należności. Wyjaśnił, że ze względu na swój wiek oraz brak orientacji w zakresie wymaganych formalności, potrzebnych do wykonania przyłączenia wody do działki wszelkie obowiązki i prace związane z tym zadaniem zlecił J B. Skarżący wskazał, że nie otrzymał od wykonawcy decyzji o zajęciu pasa drogowego i nieznany był mu okres zajęcia pasa drogowego, a prace zostały przez wykonawcę zrealizowane z opóźnieniem. Wskazał, że jest w trudnej sytuacji materialnej i nie jest w stanie ponieść dalszych kosztów, tym bardziej, że nie wynikają one z jego winy.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa wart. 22 ust. 2, 2a lub 2c. (art. 40 ust. 1 ustawy o drogach). Zezwolenie zarządcy wymagane jest, jak stanowi ust. 2,w następujących przypadkach:

1) prowadzenia robót w pasie drogowymi

2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;

4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Zgodnie z art. 40 ust. 12 ustawy- za zajęcie pasa drogowego:

1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c,

2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c,

3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c

- zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10- krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.

Kolegium wyjaśniło, że każdorazowe zajęcie pasa drogowego może nastąpić tylko za zezwoleniem zarządcy drogi, a brak takiego zezwolenia skutkuje nałożeniem przez zarządcę drogi kary pieniężnej w wysokości 10 - krotności opłaty. Kolegium podzieliło ustalenia organu I instancji, które uzasadniają nałożenie kary pieniężnej na skarżącego za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego drogi gminnej na ul. P pod nr[...] w okresie od dnia 29 sierpnia 2015r. do dnia 2 września 2015r. Wysokość tej kary stanowi 10- krotność opłaty i jest ustalana jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego.

Zdaniem Kolegium dane te potwierdzają zgromadzone w sprawie dokumenty. Organ wyjaśnił, że nie ma podstaw by twierdzić, że wykonawca w swym piśmie z dnia 30 września 2015r. podał nieprawdziwą datę zakończenia prac przyłączeniowych. Strona w treści odwołania także potwierdza, że prace były zrealizowane z opóźnieniem.

Odnosząc się do odwołania Kolegium zauważyło, że za działania i zaniechania pełnomocnika ponosi odpowiedzialność mocodawca. Organ podkreślił, że podmiotem ponoszącym odpowiedzialność administracyjną z tytułu zajęcia pasa drogowego, co do zasady będzie podmiot, na którego rzecz są prowadzone roboty.

Organ wskazał również, że pełnomocnictwo wykonawcy nie obejmuje postępowania w sprawie nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego. Doręczenie wykonawcy przyłącza wodnego decyzji o karze było zatem zbędne tak samo jak zawiadomienie o wszczęciu postępowania nie powinno być doręczone wykonawcy robót.

Zaznaczyć należy, że w decyzjach organu I i II instancji nazwisko skarżącego podano z błędem "..." zamiast "...". Również w decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego i decyzji zezwalającej na lokalizację w pasie drogowym przyłącza wody do nieruchomości występował ten sam błąd w nazwisku strony.

W skardze M R zarzucił naruszenie:

- art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące brakiem wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i brakiem jego wszechstronnego rozpatrzenia - w szczególności w odniesieniu do ustalenia podmiotu, który dokonał rzeczywistego zajęcia pasa drogowego ponad okres wynikający z zezwolenia, a w konsekwencji oparciem rozstrzygnięcia na okolicznościach niepoddanych jakiejkolwiek weryfikacji i nieznajdujących odzwierciedlenia w rzeczywistym stanie faktycznym,

- art. 80 k.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu decyzji w oparciu o niepełny i nierzetelnie ustalony stan faktyczny, skutkujące wadliwym bezpodstawnym uznaniem za udowodnione okoliczności : zajęcia pasa drogowego przez skarżącego, czasu tego zajęcia oraz rozmiarów zajętej powierzchni - w sytuacji gdy żadna z w/w okoliczności nie została miarodajnie ustalona i nie znajduje oparcia na przeprowadzonych środkach dowodowych,

- art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące trzymaniem w mocy przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta [...], pomimo naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów o gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego sprawy oraz przepisów prawa materialnego,

- art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, przez bezpodstawne nałożenie kary na skarżącego pomimo braku ustalenia, że to skarżący dokonał rzeczywistego zajęcia pasa drogowego, z jednoczesnym jednak ustaleniem przez SKO, iż roboty (prace ziemne) wypełniające znamiona zajęcia pasa drogowego ponad okres wynikający z zezwolenia były prowadzone wyłącznie przez ich wykonawcę (a nie przez skarżącego) z naruszeniem umowy (z opóźnieniem).

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego oświadczył, że skarżący nosi nazwisko R , a nie R, a w decyzjach administracyjnych występuje omyłka pisarska. Błąd w nazwisku może wynikać z tego, że skarżący, który jest osobą starszą, zlecił wykonawcy wykonanie wszystkich czynności przed organami administracyjnymi. Poinformował też o złożeniu przez skarżącego zawiadomienia do prokuratury o sfałszowanie jego podpisu na wniosku o zajęcie pasa drogowego. Równocześnie wskazał, że nie toczą się żadne postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących tej sprawy. Jak oświadczył , skarżący uważa, że po dniu 28 sierpnia 2015 r. pas drogowy zajmował wykonawca robót . Przyłącze jest już użytkowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga M R jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 poz. 1647 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosowne do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – [dalej p.p.s.a.] sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Sąd administracyjny ocenia, czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia).

Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Oznacza to, że kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenie prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, określone zostały w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a.

Rozpoznając skargę, w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...], który nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego po upływie terminu określonego we wcześniej udzielonym zezwoleniu.

Materialnoprawną podstawę działania organów w rozpatrywanej sprawie stanowił przepis art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.) - dalej: u.d.p., zgodnie z którym zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej (ust. 1). Zezwolenie to dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 (art. 40 ust. 2)

W rozpoznawanej sprawie skarżący uzyskał zezwolenie na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej na ul. P[...]w Ł na okres od 26 do 28 sierpnia 2015 r. w celu instalacji przyłącza wodnokanalizacyjnego (decyzja z dnia [...] r. nr [...]). W toku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że prace nie zakończyły się w terminie, który przewidywało powyższe zezwolenie i trwały do 2 września 2015 r. Za okres nie objęty zezwoleniem, czyli od 29 sierpnia 2015 r. do 2 września 2015 r.( 5 dni) organ I instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną za samowolne zajęcie pasa drogowego w wysokości 1.100 zł. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji co do zasadności nałożenia kary pieniężnej.

W myśl art. art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. W myśl art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych, opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 (tj. umieszczanie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam), ustala się jako iloczyn liczby metrów - kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego.

Przepisy ustawy o drogach publicznych regulujące wymierzenie w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia nakładają na zarządcę drogi obowiązek orzeczenia kary pieniężnej, gdy ustali nielegalne zajęcie, a więc rozstrzygnięcie organu ma charakter związany. Oznacza to, że po stwierdzeniu takiego stanu faktycznego - w tym mieści się także zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem okresu na jaki udzielone było zezwolenie - organ administracji publicznej nie ma możliwości swobodnego wyboru rodzaju rozstrzygnięcia, tylko musi zachować się tak jak nakazują mu przepisy prawa - to jest wymierzyć w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty. Nie ma też możliwości miarkowania kary lub jej różnicowania w zależności od indywidualnej sytuacji strony, lecz musi ją wymierzyć w wysokości wynikającej z przywołanych przepisów prawa.

Wskazując na treść art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy drogowej podkreślić trzeba, że przywołany przepis nie precyzuje od kogo pobiera się opłatę. Dlatego w każdej sprawie, w której organy wszczęły postępowanie administracyjne w sprawie zajęcia pasa drogowego z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu zarządcy drogi na umieszczone urządzenia w postaci umieszczenia rur do kanalizacji sanitarnej powinny one ustalić kto posiada i korzysta z tych urządzeń, tylko bowiem ten podmiot może być obciążony stosowną karą. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 694/10 (dostępne w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym wskazano, że stroną postępowania w sprawie dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego jest co do zasady właściciel urządzenia usytuowanego w pasie drogowym, on jest bowiem podmiotem stosunku publicznoprawnego w relacji z organem administracyjnym. Dopuszcza się odpowiedzialność innego podmiotu, o ile jednak inna osoba dokona zajęcia pasa drogowego na własną rzecz i we własnym imieniu.

W skardze skarżący zarzucił, że organ nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego sprawy, nie ustalił bowiem podmiotu, na który powinna zostać nałożona kara pieniężna. Zdaniem skarżącego podmiotem odpowiedzialnym za przekroczenie terminu określonego w decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego jest wykonawca robót. Ponadto skarżący podkreślił, że organ nie ustalił okoliczności zajęcia przez niego pasa drogowego, czasu tego zajęcia oraz rozmiarów zajętej powierzchni. W ocenie Sądu zarzuty te są niezasadne Niewątpliwie prowadzenie robót w pasie drogowym w celu zrealizowania inwestycji, inwestor może powierzyć innemu podmiotowi – wykonawcy. Wtedy należy uznać, że wykonawca prowadzi roboty na rzecz inwestora i może w tym celu zajmować pas drogowy w ramach zezwolenia udzielonego inwestorowi, czyli działać w tym zakresie niejako w imieniu inwestora. W sytuacji natomiast, gdy inwestor nie ubiegał się o zezwolenie na prowadzenie robót w pasie drogowym, może o nie wystąpić wykonawca. Wtedy należałoby uznać, że wykonawca zajmuje pas drogowy w celu wykonania przyjętego na siebie zobowiązania. Wtedy w przypadku przekroczenia terminu określonego w zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego, podmiotem odpowiedzialnym będzie wykonawca robót, na którego organ powinien nałożyć karę pieniężną. Taka sytuacja nie zaistniała jednak w rozpoznawanej sprawie. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta [...] udzielił zezwolenia skarżącemu na zajęcie pasa drogowego w celu wykonania przyłącza wody w okresie od 26 do 28 sierpnia 2015 r. Zatem podmiotem, który występował o udzielenie zezwolenia był skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika). W tej sytuacji stosunek cywilnoprawny jaki łączył skarżącego - inwestora z wykonawcą prac pozostaje poza sferą zainteresowań organu administracji.

Sąd nie podzielił również zarzutów skargi w zakresie nieustalenia przez organ okresu oraz rozmiaru zajęcia pasa drogowego z przekroczeniem czasu wskazanego w zezwoleniu. W tym zakresie ustalenia organów administracji są prawidłowe i znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Informacja o rozkopanym chodniku z załączonymi zdjęciami została przesłana do ZDiT drogą elektroniczną 31 sierpnia o godz. 21.59 , a więc trzy dni po terminie, kiedy prace miały być zakończone. Kontrola przeprowadzona w terenie w dniu 4 września wykazała zakończenie prac i odtworzenie poprzedniego stanu pasa drogowego. Skoro zatem J B– wykonawca robót, działający w sprawie o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego jako pełnomocnik inwestora w piśmie z dnia 30 września 2015 r. wskazał, że prace nad budową przyłącza wodnego zakończyły się z opóźnieniem w dniu 2 września 2015 r., organ miał podstawę do przyjęcia tej daty jako ostatniego dnia zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Należy podkreślić, że w odwołaniu skarżący również przyznał, że prace nie zostały wykonane w terminie i nie zaprzeczał przyjętej długości zajęcia pasa .. Zasadnie zatem ustalono, że skarżący zajmował pas drogowy z przekroczeniem czasu wskazanego w zezwoleniu przez okres 5 dni tj. od 29 sierpnia 2015 r. do 2 września 2015 r.

W ocenie Sądu organy administracji prawidłowo przyjęły powierzchnię zajętego pasa drogowego – jezdni o pow. 3 m², chodnika o pow. 2 m² oraz zieleńca o pow. 6 m². W przypadku gdy prace ziemne prowadzone w obrębie pasa drogowego nie zostały zakończone w terminie, organ miał podstawy do przyjęcia, że powierzchnia zajmowanego pasa drogowego odpowiada powierzchni, która została wskazana przez stronę we wniosku o udzielenie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego. Powierzchni pasa drogi zajmowanego po upływie terminu określonego w zezwoleniu skarżący nie kwestionował w toku postępowania ani w odwołaniu i nie wskazywał żadnych okoliczności wskazujących na to, że mogła być ona inna.

Również wysokość kary pieniężnej, w przekonaniu Sądu, została wyliczona prawidłowo w sposób określony w art. 40 ust. 12 u.d.p. Stawka opłaty za zajęcie 1 m² jezdni wynosi 4,00 zł, chodnika- 2 zł i zieleńca – 1 zł (uchwała Rady Miejskiej w Łodzi z 10 września 2014 r. nr XCII/1955/14 w sprawie ogłoszenia tekstu jednolitego uchwały w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg).

Wobec powyższego Sąd nie podzielił argumentów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1, art. 80 i art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych niniejszej sprawy potwierdza, że w prowadzonym postępowaniu zapewniono realizację zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Okoliczności te, podobnie jak i wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem odpowiednich przepisów prawa, znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, spełniających podstawowe wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

W zakresie zarzutu skarżącego, że nie ponosi winy za przekroczenie terminu określonego w zezwoleniu Sąd podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie, że odpowiedzialność za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia ma charakter obiektywny i nie jest uzależniona od stopnia winy dokonującego takiego zajęcia. Zatem poza zakresem koniecznych ustaleń pozostaje kwestia winy podmiotu zajmującego pas drogowy i jej stopnia (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 1058/08, wyrok NSA z 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 68/08; wyrok NSA z 27 maja 2009 r. sygn. akt II GSK 957/08).Zarzut zatem jest niezasadny. Problem rozliczeń między inwestorem a wykonawcą związanych z zawartą przez nich umową i jej wykonaniem należy do sfery prawa cywilnego i może być ewentualnie przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym.

Skarżący nie kwestionował, że był adresatem wydanych w sprawie decyzji mimo występującego błędu w pisowni jego nazwiska i udzielił wykonawcy pełnomocnictwa do występowania w jego imieniu przed organami w sprawie wykonania przyłącza.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

k.p.