Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 72/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 210 par. 1 i  art. 210 par. 1a
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędziowie WSA Beata Machcińska ( spr.), Bożena Pindel, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2018 r. sprawy ze skargi H. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi H.D. (dalej: "strona", "skarżący", "podatnik") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy B. ustalającą skarżącemu wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy B., działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: "o.p."), art. 2-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.; dalej: "u.p.o.l."), uchwały nr XXII/172/16 Rady Gminy Buczkowice z dnia 26 października 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień od podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2016 r., poz. 5502), art. 1-6a ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 617 ze zm.; dalej: "u.p.r.") oraz Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 października 2016 r. (M.P. z 2016 r., poz. 993), ustalił skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne na 2017 r. w kwocie [...] zł od nieruchomości położonej w B. przy ul. [...].

Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 17 marca 2017 r.

Zamiast własnoręcznego podpisu zawierała ona nadruk o treści "Z up. Wójta / A.A. / Sekretarz Gminy".

2. W piśmie z dnia 29 marca 2017 r. skierowanym bezpośrednio do Kolegium, skarżący podniósł, że brak własnoręcznego podpisu osoby wydającej decyzję stanowi rażące naruszenie prawa, a na poparcie słuszności tego poglądu powołał wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 1997 r., sygn. akt SA/Gd 2939/95, z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 1089/98 oraz z dnia 12 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Kr 856/98.

Pismo to w pierwszej kolejności zostało sklasyfikowane jako zawierające wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Wójta. Kolegium dało temu wyraz w decyzji z dnia [...], w której odmownie załatwiło to żądanie.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego z dnia 21 września 2017 r., uzupełnionego pismem z dnia 31 października 2017 r., Kolegium – decyzją z dnia [...] – uchyliło jednak swą decyzję z dnia [...] i umorzyło postępowanie w sprawie, uznawszy, że intencją skarżącego nie było złożenie wniosku o stwierdzenia nieważności decyzji Wójta, lecz odwołanie od tego rozstrzygnięcia. Na tę okoliczność wskazał bowiem sam skarżący we wspomnianym piśmie uzupełniającym z dnia 31 października 2017 r.

Ostatecznie pismo skarżącego z dnia 29 marca 2017 r. zostało więc uznane za odwołanie od zaprezentowanej wyżej decyzji Wójta.

W pewnym sensie uzupełnienie tego odwołania stanowiła treść odwołania z dnia 21 września 2017 r., jakie skarżący wniósł od decyzji wydanej przez Kolegium w dniu [...]. W piśmie tym skarżący podniósł bowiem, że decyzję Wójta otrzymał już po upływie terminu płatności pierwszej raty zobowiązania podatkowego. Rozwinął też zarzut braku podpisu na decyzji, akcentując, że decyzja ta nie spełnia wymogów z art. 210 § 1 pkt 8 o.p., gdyż została mu doręczona w formie papierowej za pośrednictwem operatora pocztowego, a on sam nie składał wniosku ani nie wyrażał zgody na doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jak również nie wskazał organowi swego adresu elektronicznego.

3. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] (nr [...]) Kolegium, działając na podstawie art. 17, art. 18 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. - Dz. U. z 2015 r., poz. 1659), art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l., art. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 13b u.p.r. oraz art. 233 § 1 pkt 1 o.p., utrzymało w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że Wójt dokonał poprawnego zidentyfikowania przedmiotu opodatkowania i prawidłowo ustalił wysokość zobowiązania podatkowego. Także w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa sporządził i doręczył stronie decyzję w tym przedmiocie.

Odnosząc się do zarzutów formułowanych przez skarżącego, Kolegium na wstępie wyjaśniło, że w analizowanym przypadku pierwsza rata podatku powinna zostać uiszczona w terminie czternastodniowym liczonym od dnia otrzymania decyzji Wójta, a fakt, iż doręczenie to nastąpiło po upływie wskazanego w tym akcie terminu płatności, nie oznacza, że podatnik pozostaje w zwłoce (art. 47 o.p.).

W kwestii wymogu podpisania decyzji, Kolegium podkreśliło z kolei, że – jak wynika z wyjaśnień Wójta – decyzja ta została sporządzona z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego i ma nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do jej wydania, a tym samym spełnia wymogi przewidziane w art. 210 § 1 pkt 8 o.p. i – obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r. – art. 210 § 1a o.p.

4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach podatnik powtórzył argumentację przedstawioną uprzednio. Przede wszystkim raz jeszcze podniósł, że decyzja nie zawiera własnoręcznego podpisu, mimo iż jej doręczenie nastąpiło za pośrednictwem operatora pocztowego (a nie: za pomocą środków komunikacji elektronicznej). Jak zaznaczył, ma to niebagatelne znaczenie, gdyż sporządzenie decyzji z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego należy odróżnić od wydrukowania decyzji i przygotowania jej w tradycyjnej (papierowej) formie. Dodatkowo stwierdził, że w swej analizie Kolegium całkowicie pominęło brzmienie art. 144a § 1 o.p.

5. W odpowiedzi Kolegium wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl obowiązującego od 1 stycznia 2016 r. art. 210 § 1a o.p (dodanego przez art. 1 pkt 133 lit. a ustawy z dnia 10 września 2015 r., Dz.U.2015.1649) decyzja w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, podatku rolnym lub podatku leśnym, w tym w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, sporządzana z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego, może zamiast podpisu własnoręcznego osoby upoważnionej do jej wydania, zawierać podpis mechanicznie odtwarzany tej osoby lub nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do jej wydania.

Zatem w sytuacji, gdy określona w ww. przepisie decyzja jest sporządzona z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego, wówczas może zamiast własnoręcznego podpisu osoby upoważnionej do jej wydania (jak wymaga tego art. 210 § 1 o.p.), zawierać podpis mechanicznie odtwarzany tej osoby lub nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby uprawnionej do jej wydania.

Art. 210 § 1a o.p. nie dotyczy dokumentów elektronicznych, pochodzących z systemu teleinformatycznego (tak NSA w wyroku z dnia 28 września 2017 r., sygn. akt II FSK 1199/17).

Decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] doręczona skarżącemu w dniu 17 marca 2017 r., zamiast własnoręcznego podpisu zawiera nadruk o treści "Z up. Wójta / A.A. / Sekretarz Gminy".

W piśmie z dnia 10 maja 2017 r. organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż w urzędzie gminy funkcjonuje elektroniczny system wykonywania czynności kancelaryjnych jako podstawowy system dokumentowania przebiegu załatwiania i rozstrzygania spraw. Decyzje sporządzane są z wykorzystywaniem systemu teleinformatycznego i posiadają nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem osoby upoważnionej do jej wydania (k. 5 akt administracyjnych).

Skoro zatem decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] została sporządzona z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego i dotyczy łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym, to w myśl art. 210 § 1a o.p. nie było konieczności umieszczania na niej podpisu osoby uprawnionej. Wystarczył nadruk imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania. Dlatego Sąd stwierdza, iż akt organu pierwszej instancji z dnia [...] jest decyzją posiadającą wszystkie wymagane prawem elementy - wynikające z regulacji zawartych w treści art. 210 § 1 o.p. oraz 210 § 1a o.p. Decyzja ta doręczona została za pośrednictwem operatora pocztowego, zgodnie z art. 144 § 1 o.p.

Prawidłowo organ odwoławczy wyjaśnił skarżącemu, iż z powodu odebrania decyzji dopiero 17 marca 2017 r., czyli po upływie terminu płatności pierwszej raty podatku od nieruchomości i podatku rolnego (określonej w decyzji na [...], zgodnie z art. 6 ust. 7 u.p.o.l. i art. 6a ust. 6 u.p.r.), skarżący nie poniesie jakichkolwiek negatywnych skutków, gdyż zgodnie z art. 47 § 1 o.p. termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Jeżeli bowiem przepisy prawa podatkowego określają kalendarzowo terminy płatności podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku, a decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego nie została doręczona co najmniej na 14 dni przed terminem płatności podatku, pierwszej zaliczki na podatek lub pierwszej raty podatku, obowiązuje termin określony w § 1 (art. 47 § 2 o.p.).

Niezależnie od powyższego, Sąd nie stwierdza, by przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, doszło do naruszenia przepisów postępowania. Decyzja organu odwoławczego spełnia wymagania wskazane w art. 210 § 4 O.p. Co istotne, organ odwoławczy odniósł się do zarzutów skarżącego.

Powyższe argumenty nakazują uznać bezzasadność zarzutów skargi.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm), orzekł jak w sentencji wyroku.

.