Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 230/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: Art. 134, art. 145
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 132
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: Par. 15
journal: Dz.U. 2002 nr 151 poz 1261
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz  przebiegu służby policjantów

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Dorota Dąbek NSA Krystyna Kutzner (spr.) Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2011 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 16 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary nagany uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji


UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji, działając na podstawie:

- art. 135 j ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. 2007, Nr 43, poz. 277 ze zm.) -

Orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] 2010r wymierzył skarżącemu - sierż. sztab. P. P. - referentowi Zespołu [...] Komendy Powiatowej Policji - karę dyscyplinarną nagany uznając go winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym , że w dniu [...] 2010 roku w A, nie dopełnił obowiązków służbowych w ten sposób, iż przed planowanym rozpoczęciem służby o godzinie 8.00 w pomieszczeniach dla osób zatrzymanych KPP nie uprzedził bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby z przyczyny z góry wiadomej, co w znacznym stopniu zdezorganizowało służbę tj., o czyn stanowiący naruszenie dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt. 3 ustawy o Policji w zw. z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 roku w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2002 nr 151 poz. 1261) .

W uzasadnieniu orzeczenia organ podniósł, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że w dniu [...] 2010 roku skarżący nie stawił się do służby i w żaden sposób nie usprawiedliwił swojej nieobecności, pomimo że powinien stawić się w tym dniu o godz. 8.00 zgodnie z dyslokacją służby Zespołu [...] na miesiąc czerwiec 2010 r.

W związku z powyższym podinsp. E. K. wykonała połączenie telefoniczne do skarżącego na jego prywatny numer telefonu, jednak nikt nie odebrał połączenia. Wyżej wymieniona nagrała się na sekretarkę telefonu , przedstawiając się z funkcji, stopnia oraz imienia i nazwiska , prosząc o informację, co się ze skarżącym dzieje. Pomimo pozostawionej na sekretarce informacji , nikt do niej nie oddzwonił .

Skarżący dopiero w godzinach popołudniowych poinformował mł. asp. K. C., że ma zwolnienie lekarskie, które dostarczy w terminie późniejszym.

W aktach sprawy znajdują się kserokopie zaświadczeń lekarskich wystawionych dla skarżącego przez lekarza medycyny - specjalistę psychiatrii .

W toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego skarżący oświadczył, że w okresie od [...] 2010 r. do 15 lipca 2010 r. był chory i w związku z chorobą przebywał na zwolnieniu lekarskim. Przyznał , że o swojej chorobie i zwolnieniu lekarskim od lekarza psychiatry powiadomił telefonicznie przełożonego w dniu [...] 2010 r. dopiero w godzinach popołudniowych, co było spowodowane jego bardzo złym stanem zdrowia psychicznego.

Mając powyższe na uwadze Komendant Powiatowy Policji postanowieniem z dnia [...] 2010 roku wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu.

W dniu 28 sierpnia 2010 roku skarżący przesłuchiwany w charakterze obwinionego nie przyznał się do zarzucanego czynu i wyjaśnił, że w dniu [...] 2010 roku niestawienie się do służby nie było celowe, lecz wyniknęło z nagłej nieoczekiwanej sytuacji, którą był zły stan psychiczny, co udokumentował stosownym zaświadczeniem lekarskim. Podniósł również , że nie planował z góry wizyty u lekarza, a wynikło to nieoczekiwanie i nagle, gdyż jego stan zdrowia psychicznego był bardzo zły. Po konsultacji lekarskiej i zażyciu leków jego stan zdrowia poprawił się i wtedy niezwłocznie poinformował przełożonych o przyczynach swej nieobecności na służbie. Skarżący wyjaśnił także, że leczy się od kilku lata w Poradni Zdrowia Psychicznego, wielu zdarzeń oraz faktów z dnia [...] 2010 roku nie pamięta. Wyjaśnił, że o tym, iż w dniu [...] 2010 roku telefonował do mł. asp. K. C. w godzinach popołudniowych dowiedział się od niego samego. Nie pamięta , czy próbował kontaktować się z przełożonymi wcześniej. Wyjaśnił również, że jego choroba charakteryzuje się nagłym załamaniem psychicznym i mimo wielokrotnych wcześniej chorób nie informował o tym, że będzie chory albowiem atak tej choroby jest nagły i nieoczekiwany, trudny do przewidzenia. Skarżący stwierdził, że okoliczności, które zaistniały [...] 2010 roku tj. nagła choroba nie były przez niego z góry wiadome , czy też możliwe do przewidzenia, a tego właśnie dotyczy przedstawiony mu zarzutu.

Skarżący stwierdził, że jest przekonany o dopełnieniu ciążącego na nim obowiązku poinformowania przełożonych o niestawieniu się do służby, co uczynił tego samego dnia. Podkreślił, że jego choroby nie da się z góry przewidzieć i zaplanować, żałował, że taka sytuacja miała miejsce i dodał, że nie było to celowe , ani złośliwe działanie z jego strony, lecz wynikłe z choroby.

W ocenie organu, przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne wykazało, że skarżący dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej określonej w zarzucie, bowiem przed udaniem się do lekarza mógł uprzedzić bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby ; uczynił to tego samego dnia w godzinach popołudniowych po ustaniu bezpośredniej przyczyny uniemożliwiającej wcześniejsze poinformowanie przełożonego.

Skarżący nie był karany dyscyplinarnie, posiadał dobrą opinię służbową i w ocenie organu zastosowanie kary w postaci nagany jest adekwatne do popełnionego przez niego czynu i " można założyć, że nie dopuści on do kolejnego podobnego przewinienia dyscyplinarnego, czy naruszenia dyscypliny służbowej".

Organ podniósł, że prowadząc postępowanie dyscyplinarne wzięto pod uwagę okoliczności obciążające i łagodzące.

W odwołaniu od powyższego orzeczenia skarżący powtórzył dotychczasową argumentację dotyczącą jego choroby , która spowodowała nie dopełnienie ciążącego na nim obowiązku uprzedzenia bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby. Podniósł , że jego postępowanie nie było z góry zaplanowane, nie było też celowe, jak również nie było przejawem ignorancji , czy lekceważenia obowiązków służbowych.

Skarżący przyznał, iż od kilku lat jest pacjentem Poradni Zdrowia Psychicznego , jednak mimo leczenia , stan jego zdrowia ulega czasami pogorszeniu , na co nie ma żadnego wpływu, jak również nie jest w stanie tego przewidzieć pomimo, iż nigdy nie bagatelizował swojej choroby. Ma świadomość, że konieczna jest mu pomoc lekarska i zawsze z niej korzysta ; dopiero po rozmowie z lekarzem i po przyjęciu przepisanego leku może ponownie, ale powoli, wrócić do prawidłowego funkcjonowania.

Skarżący podkreślił, iż tak było i w dniu [...] 2010 roku i dopiero po wizycie u lekarza i po przyjęciu leku " samopoczucie jego uległo poprawie, zaczął myśleć racjonalnie ". Wtedy dopiero powiadomił swojego przełożonego o przyczynie niestawiennictwa do służby i posiadanym zwolnieniu lekarskim .

W przekonaniu skarżącego jego nieobecność w służbie z powodu choroby została usprawiedliwiona w rozumieniu § 17 ww. Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Skarżący złożył wniosek dowodowy o przeprowadzenie przesłuchania w charakterze świadka właściwego lekarza specjalistę z zakresu psychiatrii lub zasięgnięcia jego opinii w celu ustalenia , czy osoba leczącą się w Poradni Zdrowia Psychicznego posiadająca rozpoznanie chorobowe oznaczone symbolem [...] jest w stanie przewidzieć swój stan zdrowia - polepszenie lub pogorszenie stanu zdrowia i czy w związku z tym jest w stanie prawidłowo funkcjonować.

Komendant Wojewódzki Policji , działając na podstawie art. 135 n ust. 4 pkt 1 ww. ustawy o Policji , po rozpatrzeniu odwołania skarżącego , orzeczeniem Nr [...] z dnia 16 grudnia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

Organ odwoławczy podniósł , że w związku z treścią wyjaśnień złożonych przez obwinionego w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, z dniem 8 września 2010r wydano skarżącemu zakaz wydawania broni służbowej oraz w dniu 13 września 2010r wystąpiono z wnioskiem o skierowanie skarżącego do Wojewódzkiej Komisji lekarskiej przy ZOZ MSWiA, celem ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności do służby w Policji.

Organ odwoławczy , przychylając się do wniosku dowodowego skarżącego zawartego w odwołaniu , zlecił rzecznikowi dyscyplinarnemu uzupełnienie materiału dowodowego o uzyskanie opinii o stanie zdrowia skarżącego w dniu [...] 2010 roku od lekarza, który orzekł o jego czasowej niezdolności do służby, a jeśli będzie to utrudnione lub niemożliwe - innego specjalistę psychiatrii.

W odpowiedzi organ uzyskał pismo z dnia 30 listopada 2010 roku informujące, że Poradnia Zdrowia Psychicznego nie może wydawać opinii o stanie zdrowia pacjenta żadnemu zakładowi pracy; wydane zwolnienie L4 jest jednoznaczną informacją o chorobie pacjenta lub jej zaostrzeniu. Każdego pacjenta , a zwłaszcza Poradni Zdrowia Psychicznego i Poradni Dermatologicznej, obejmuje specjalna ochrona danych osobowych oraz chorobowych.

Ponadto do akta sprawy włączono kserokopię orzeczenia nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Nr [...] MSWiA uznające skarżącego zdolnym do służby w Policji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że celem prowadzonego postępowania dyscyplinarnego było ustalenie , czy skarżący dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu w sposób zawiniony i na podstawie zebranego materiału dowodowego organ ten uznał , że decyzja organu pierwszej instancji jest właściwa tak co do winy , jak i wymiaru kary.

Komendant Wojewódzki Policji nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącego i uznał, że stanowią one jego linię obrony. Skoro skarżący udał się do lekarza krytycznego dnia , a nie stawił się do służby to oznacza , że mógł kierować swoim postępowaniem i powiadomić przełożonego o niemożności stawienia się do służby. Powiadomienie przełożonego już po uzyskaniu zwolnienia lekarskiego o czasowej niezdolności do służby , zdaniem organu odwoławczego , nie można uznać za wystarczające, gdyż przez kilka godzin przełożeni nie mieli informacji , co dzieje się ze skarżącym wyznaczonym tego dnia do wykonywania zadań służbowych. Powołanie się obwinionego na zły stan zdrowia psychicznego, w ocenie organu , nie może być uznane za przeszkodę w wykonaniu obowiązku powiadomienia o swojej absencji w służbie przed jej podjęciem.

Organ podniósł, iż przepis § 15 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Spraw i Administracji z dnia 2 września 2002 roku w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów - nakłada na policjanta obowiązek uprzedzenia bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby lub spóźnienia z przyczyny z góry wiadomej lub możliwej do przewidzenia oraz określić przewidywany czas trwania nieobecności. Zdaniem organu z treści tego przepisu wynika, że ma on na celu zapewnienie przełożonemu możliwość prawidłowego planowania i koordynowania służby podległych mu policjantów.

Organ odwoławczy podniósł , że przy ocenie niniejszej sprawy uwzględniono orzeczenia nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Nr [...] MSWiA uznające, że skarżący jest zdolny do służby w Policji.

W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji, wymierzona skarżącemu kara dyscyplinarna nagany jest współmierna do popełnionego czynu , jak i stopnia zawinienia.

Zgodnie z art. 134 a ustawy o Policji, kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. Wymierzając wymienionemu policjantowi powyższą karę, przełożony dyscyplinarny kierował się przesłankami zawartymi w art. 134 h ust. 1 wspomnianej ustawy, biorąc pod uwagę okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, w tym zbagatelizowanie podstawowego obowiązku ciążącego na obwinionym i ujemne skutki przewinienia dla służby oraz dotychczasowy przebieg służby. Kara nagany jest najłagodniejszą z katalogu kar dyscyplinarnych wymienionych w ustawie o Policji.

Na powyższe orzeczenie wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc o jego uchylenie w całości.

Skarżący podtrzymał swoje stanowisko zawarte w odwołaniu oraz podniósł, iż jego problemy ze zdrowiem psychicznym zaczęły się po tragicznej śmierci ojca, wobec podejrzenia, że skarżący dopuścił się jego zabójstwa. Skarżący został później całkowicie oczyszczony z tych podejrzeń, ale – jak twierdzi - ślad na jego psychice pozostał.

W dacie niestawienia się do służby skarżący dopiero po zażyciu leków uświadomił sobie , że miał stawić się do służby i natychmiast powiadomił o tym swojego bezpośredniego przełożonego. Przed udaniem się do lekarza nie pamiętał, że ma iść do pracy i podkreślił, że nie miał on świadomości naruszenia dyscypliny służbowej .

Ocena jego zachowania dokonana przez organy Policji świadczy, zdaniem skarżącego , o ignorancji oraz braku zrozumienia przez te organy czym są zaburzenia psychiczne i że różnią się one od "grypy lub kataru".

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, a dodatkowo organ ten stwierdził , że jak wynika z Orzeczenia nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Nr [...] MSWiA w dniu [...] 2010 roku, skarżący jest on zdolny o służby w Policji - choruje jedynie na nadciśnienie tętnicze oraz zaburzenia nerwicowe nie upośledzające sprawności ustroju .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje :

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji . Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy , gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 2002 r Nr 153, poz.1270) .

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem , Sąd bada, czy organ administracyjny ustalił stan faktyczny zgodnie z obowiązującymi przepisami, a następnie, czy do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował właściwe przepisy oraz , czy przepisy te prawidłowo zinterpretował.

Z kolei art. 134 § 1 w/w ustawy stanowi , że sąd nie jest związany granicami skargi. Oznacza to , że Sąd ma prawo, a nawet obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy , które powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji , nawet , gdy dany zarzut nie został podniesiony (wyrok WSA w Warszawie , z dnia 25.02.2004 r , syg.akt III S.A. 1456/02 , Lex nr 113588 ).

Sady administracyjne dokonują kontroli zaskarżonej decyzji oceniając, czy decyzja nie narusza prawa obowiązującego w dacie jej wydania oraz – co do zasady - w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony przed organami administracji publicznej .

Odnosząc powyższe uwagi do rozpatrywanej sprawy, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne oraz poprzedzające je orzeczenie organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa skutkującym ich uchyleniem.

Okolicznością bezsporną w sprawie jest , że skarżący w dniu [...] 2010r nie stawił się do służby wyznaczonej w tym dniu na godz.8,00 i nie uprzedził bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby przed godziną jej rozpoczęcia. Próby wyjaśnienia nieobecności skarżącego , podejmowane przez funkcjonariuszy Policji w tym dniu nie przyniosły oczekiwanego rezultatu ; dopiero w godzinach popołudniowych skarżący sam powiadomił o chorobie i otrzymanym zwolnieniu lekarskim.

Organy Policji obu instancji uznały , że skarżący dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust.3 ww. ustawy o Policji w związku z § 15 ust.1 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002r w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, co skutkowało wymierzeniem kary nagany. Organy te uznały bowiem , że skarżący dopuścił przewinienia dyscyplinarnego w sposób zawiniony.

Sąd rozpatrując niniejszą sprawę podzielił stanowisko organów Policji , co do faktu niestawiennictwa skarżącego się w wyznaczonym dniu do służby oraz nie uprzedzeniu przełożonego o niemożności stawienia się do służby. Jak wyżej podniesiono , są to okoliczności bezsporne w sprawie. Samo stwierdzenie tych faktów jest jednak niewystarczające do ukarania skarżącego , bowiem zgodnie z art.132 ust.2 ww. ustawy o Policji , naruszeniem dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków służbowych wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

Z kolei art.132a ww. ustawy stanowi , że przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy , gdy policjant : 1) ma zamiar jego popełnienia , to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia , na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach , mimo że taką możliwość przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć.

Skarżący w toku całego postępowania dyscyplinarnego, od pierwszych czynności z jego udziałem, jak również w postępowaniu sądowym niezmiennie twierdził , że niedopełnienie obowiązków służbowych poprzez nie zgłoszenie się do służby w wyznaczonym dniu było spowodowane jego złym stanem zdrowia psychicznego . Niestawiennictwo do służby , jak twierdzi , nie było celowe i nie wynikało z lekceważenia obowiązków służbowych, lecz wyniknęło "z nagłej nieoczekiwanej sytuacji , którą był zły stan psychiczny" ( cytat z przesłuchania skarżącego z dnia 28 sierpnia 2010r) . Skarżący wyjaśnił , że wiele zdarzeń i faktów z dnia [...] 2010r nie pamiętał . Jego choroba charakteryzuje się nagłym załamaniem psychicznym, atak jest nieoczekiwany, nagły i trudny do przewidzenia.

Organ odwoławczy uwzględniając wniosek dowodowy skarżącego o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania lekarza psychiatrii na okoliczność objawów choroby psychicznej oznaczonej symbolem [...] pod kątem prawidłowości funkcjonowania chorego - został uwzględniony przez organ odwoławczy, jednak dowód ten – w ocenie tut. Sądu – został przeprowadzony nieprawidłowo.

W związku z odmową udzielenia żądanych informacji od lekarza, który orzekł o czasowej niezdolności skarżącego w dniach od [...] do 15 lipca 2010r, skarżący został skierowany na badania przez Wojewódzką Komisję lekarską Nr [...] MSWiA, która orzekała o zdolności skarżącego do służby w Policji.

Dowód ten stanowił podstawę uznania, że skarżący dopuścił się zarzucanego mu czyny w sposób zawiniony.

Powyższa ocena stanu faktycznego, dokonana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji – w ocenie Sądu - budzi wątpliwości.

W aktach administracyjnych brak jest skierowania na badania skarżącego przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA lub innego dokumentu, z których by wynikało, jakie wątpliwości organ powziął co do stanu psychicznego skarżącego i w jakim zakresie jest wymagana opinia. Orzeczenie Nr [...] ww. Komisji również nie daje odpowiedzi , czy skarżący był badany pod kątem choroby oznaczonej symbolem [...] i czy choroba ta może dawać takie objawy , na które powołuje się skarżący. Z dowodu tego nie wynika , czy podstawą tego orzeczenia była również dokumentacja z przychodni zdrowia psychicznego, w której leczył się skarżący.

Podkreślić należy , że treść wyjaśnień skarżącego była na tyle niepokojąca , że w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego wydano zakaz wydawania skarżącemu broni służbowej. Charakter pracy i zakres obowiązków służbowych skarżącego wymaga szczególnie ostrożnego zachowania ze strony jego przełożonych . Zdaniem Sądu , nie mogą istnieć żadne wątpliwości co do stanu psychicznego skarżącego i to nie tylko na potrzeby prowadzonego postępowania dyscyplinarnego. Skoro wątpliwości takie zaistniały po stronie przełożonych, to dowód na okoliczność stanu zdrowia skarżącego musi w sposób jednoznaczny , jasny i precyzyjny wątpliwości te rozstrzygnąć. Oceny stanu zdrowia psychicznego nie mogą dokonać organy Policji , bowiem w tym zakresie mogą wypowiedzieć się jedynie lekarze .

Nie do zaakceptowania – z punktu widzenia prawa – jest ocena dokonana przez organy Policji, iż wyjaśnienia skarżącego odnoszące się do jego stanu zdrowia psychicznego stanowią jedynie jego linię obrony. Twierdzenie organów, że skarżący przed udaniem się do lekarza, mógł również uprzedzić przełożonego o niestawiennictwie do służby – nie znajduje uzasadnienia w aktach sprawy. Czy stan zdrowia skarżącego umożliwiał mu racjonalne myślenie i działanie w dniu [...] 2010r pozostaje pytaniem, na które materiał dowodowy nie daje odpowiedzi. A od tej odpowiedzi zależy ocena, czy niestawiennictwo do służby skarżącego było " z przyczyny z góry wiadomej lub możliwej do przewidzenia" . Bez zaistnieniach tych przesłanek zarzut określony w zaskarżonym orzeczeniu dyscyplinarnym należy uznać za nieuzasadniony.

Z analizy akt sprawy wynika, że skarżący nie miał zamiaru popełnienia zarzucanego mu czynu i – jak twierdzi – nie miał możliwości przewidzenia jego popełnienia , z uwagi na " nieprawidłowe funkcjonowanie". Materiał dowody zgromadzony w sprawie nie daje odpowiedzi na pytanie, czy zostały spełnione przesłanki określone w art.132a ww. ustawy o Policji, a w konsekwencji , czy skarżący dopuścił zarzucanego mu czynu w sposób zawiniony.

Uznając, że zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie dyscyplinarne organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w zakresie wyżej opisanym , które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy , Sąd działając na podstawie art.145 § 1 pkt.1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) – orzekł jak w sentencji.