Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 220/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2019-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1 pkt 1-4
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6c
journal: Dz.U. 2016 poz 617
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jedn.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 725
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska Sędzia NSA Gerard Czech (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2019 r. sprawy ze skargi K. P. i A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. i A. P. (dalej: "skarżący", "strona", "podatnicy") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej: "SKO", "Kolegium") z dnia 29 listopada 2018 r., wydana na podstawie art. 1 i art. 18 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570) oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm. – dalej wskazywana jako "O.p."), którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Grodkowa z dnia 22 sierpnia 2018 r. w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r., w wysokości 10.267,00 zł.

Zaskarżone rozstrzygniecie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego (wszczętego postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2017 r.) Burmistrz Grodkowa wydał w dniu 22 sierpnia 2018 r. decyzję, skierowaną do zobowiązanych, mocą której ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016 w kwocie 10.267,00 zł, na co złożyło się zobowiązanie w podatku rolnym - 897,00 zł i w podatku od nieruchomości – 9.370,00 zł. Kwestionowana decyzja została wydana przez organ I instancji w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, po uchyleniu przez SKO wcześniejszej decyzji, wydanej bez formalnego wszczęcia postępowania podatkowego. Za podstawę do ustalenia podatku we wskazanej wysokości organ przyjął nieruchomości składające się z działek nr a, b, c i d położonych w obrębie miejscowości [...] oraz z działek nr e i f położonych w obrębie wsi [...], stanowiące współwłasność małżonków P.

Podstawą ustaleń organu w tym zakresie był materiał dowodowy w postaci wydruków z rejestru gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w [...], umowy dzierżawy z dnia 7 czerwca 2016 r., oględzin dzierżawionej nieruchomości, a także kontroli nieruchomości przeprowadzonej w okresie od 20 do 22 września 2016 r. oraz zeznań w charakterze świadka A. J.

Nie godząc się z tą decyzją skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika wnieśli odwołanie, zarzucając zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, wskazaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W pierwszej kolejności Kolegium odniosło się do kwestii prawidłowości wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2016 i dopuszczalności doręczenia ww. postanowienia ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, uznając, że zakres udzielonego pełnomocnictwa nie budzi wątpliwości, co uprawnia do stwierdzenia, że postępowanie w tym zakresie zostało skutecznie wszczęte.

Następnie Kolegium przytoczyło brzmienie i dokonało analizy treści przepisów mających zastosowanie w sprawie. Wskazało m. in. na przepisy regulujące przedmiot, podmiot, podstawy opodatkowania i zasady obliczania wysokości podatku od nieruchomości (art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 – 4, art. 4, art. 6 ust. 1, 3, 6, 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2019.1170 j.t. - dalej w skrócie: "u.p.o.l.", w brzmieniu obowiązującym w 2016 r.) oraz art. 1, art. 6c, ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 617 ze zm. - dalej jako: "u.p.r.") Wyjaśniło, że zgodnie z obowiązującą w 2016 r. definicją ustawową zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z zastrzeżeniem ust. 2a.

Dalej organ odwoławczy podkreślił, że w myśl art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze. zm. - dalej w skrócie "u.p.g.k.") podstawę m.in. wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, która obejmuje informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty oraz informacje dotyczące budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (art. 20 ust. 1 pkt 2 u.p.g.k.). Przy czym informacje dotyczące kwalifikacji budynku mają dla organu podatkowego charakter wiążący.

W rozpatrywanej sprawie stwierdzono, że zgodnie z wypisem z rejestru gruntów prowadzonym przez Starostę [...] na dzień 18 marca 2016 r. oraz w oparciu o przeprowadzone oględziny, skarżący są właścicielami nieruchomości położonych w obrębie [...] (działki nr b, c, d i a) oraz w obrębie [...] (działki nr e i f).

Uwzględniając powyższe, Kolegium zaakceptowało przyjęte w zaskarżonej decyzji obliczenia co do wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego.

W odniesieniu do opodatkowania podatkiem rolnym (zgodnie z art. 1 u.p.r.) przyjęto grunty sklasyfikowane jako użytki rolne, w tym łąki i pastwiska oraz grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych o łącznej powierzchni 27,5474 ha. Zwolnione natomiast od podatku rolnego zostały użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych. W rezultacie do opodatkowania przyjęto jedynie grunty o powierzchni 6,6029 ha, co stanowi 6,6728 ha przeliczeniowego, przy zastosowaniu stawki podatku 134,3750 zł, określonej według art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.r. i Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 19 października 2015 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2016 (M.P poz. 1025).

W konsekwencji powyższego podatek rolny wyniósł kwotę 896,66 zł, w zaokrągleniu do pełnych złotych - 897 zł.

W kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości Kolegium, mając na uwadze ww. ustalenia i zapisy zawarte w rejestrze, podzieliło ustalenia co do przyjętych przez organ I instancji podstaw opodatkowania, tj. opodatkowania wszystkich pozostałych gruntów, które nie stanowiły użytków rolnych, w tym, gruntów pod wodami powierzchniowymi stojącymi na działkach e, f b i c, o łącznej powierzchni 50,9619 ha, jak też co do zastosowanych stawek podatkowych wynikających z § 1 pkt 1 lit. b Uchwały Nr XIII/101/15 Rady Miejskiej w Grodkowie z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości i wprowadzenia zwolnień od podatku oraz określenia wzorów formularzy w podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Opolskiego poz. 3080), określonej dla gruntów pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych w wysokości 4,30 zł od 1 ha powierzchni.

Odnosząc się do opodatkowania gruntów i budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, wskazano na fakt wydzierżawienia A części nieruchomości objętej działkami nr a i f (ok. 3 ha), wyjaśniając przy tym, że stosownie do zapisów umowy dzierżawy (§ 5 umowy) w okresie od 1 lipca do 31 sierpnia każdego roku dzierżawca ma prawo prowadzić na tym terenie działalność gospodarczą. Ustalono również, że jedynie dwa budynki służyły A. J. do prowadzenia działalności gospodarczej (tj. budynek sanitariatów i budynek gastronomiczny o łącznej powierzchni 87,22 m2), przez dwa miesiące w roku, a przez 10 miesięcy budynki te stanowiły budynki pozostałe. Ponadto do opodatkowania podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla działalności gospodarczej organ I instancji przyjął jedynie grunt o powierzchni 476 m2, tj. stanowiący sumę powierzchni utwardzonego placu przed budynkiem gastronomicznym (389 m2) i gruntu pod budynkami związanymi z działalnością gospodarczą (87,22 m2), jedynie przez dwa miesiące w roku. Przez dziesięć pozostałych miesięcy w roku organ uznał, że są to - zgodnie z klasyfikacją w ewidencji gruntów - tereny rekreacyjno - wypoczynkowe (Bz). I w tym wypadku Kolegium podzieliło ustalenia co do przyjętych przez organ I instancji podstaw opodatkowania oraz zastosowanych stawek podatkowych zawartych w ww. uchwale Rady Miejskiej w Grodkowie (§1 pkt 1 lit. c uchwały) dla gruntów pozostałych z akwenami wodnymi przeznaczonymi na tereny rekreacyjne, związane z rekreacją i wypoczynkiem, w wysokości 0,10 zł/ m2 za cały rok, a nie jedynie za okres, w którym te tereny są wykorzystywane rekreacyjnie w ciągu roku.

Jako prawidłowe Kolegium uznało również stanowisko Burmistrza w kwestii dotyczącej opodatkowania podatkiem od nieruchomości z tytułu "gruntów pozostałych" - gruntów o powierzchni 17952 m2, za które uznano inne tereny zabudowane (o symbolu Bi) położone na działce nr f o pow. 0,5125 ha i inne tereny zabudowane (Bi) położone na działce nr a o powierzchni 1,2827 ha.

W konsekwencji organ II instancji stwierdził, że wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016 obciążającego podatników, wynosi 10.267,00, tj. jako suma podatku rolnego w wysokości 897,00 zł i podatku od nieruchomości w wysokości 9.370,00 zł. Oznacza to, że decyzja organu I Instancji jest prawidłowa i nie ma podstaw do jej uchylenia bądź zmiany.

W skardze wniesionej na powyższą decyzję, skarżący powtórzyli argumentację zawartą w odwołaniu, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Grodkowa z dnia 22 sierpnia 2018 r. oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.

Podniesiono zarzuty naruszenia:

1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

- art. 21 ust. 1 u.p.g.k., w zw. z art. 194 § 1 O.p. poprzez oparcie się przy ustalaniu wymiaru podatku jedynie na danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków w sytuacji, gdy dane te stanowią dokument urzędowy w rozumieniu O.p. i jako takie mogą być podważone w wyniku przeprowadzenia przeciwdowodu,

- art. 2 ust. 2 u.p.o.l., poprzez objęcie podatkiem od nieruchomości użytków rolnych niezajętych na prowadzenie działalności gospodarczej,

- art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l. w zw. z § 1 pkt 1 lit. c) Uchwały Nr XIII/101/15 Rady Miejskiej w Grodkowie z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości i wprowadzenia zwolnień od podatku oraz określenia wzorów formularzy w podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Opolskiego poz. 3080), poprzez objęcie podatkiem od nieruchomości z tytułu "gruntów pozostałych" powierzchni 17.952 m2, podczas gdy grunty z przedmiotowego tytułu nie występują w nieruchomościach skarżących,

- art. 5 ust. 2 u.p.o.l. w zw. z § 1 pkt 1 lit. c) ww. Uchwały Nr XIII/101/15 Rady Miejskiej w Grodkowie z dnia 25 listopada 2015 r. poprzez objęcie podatkiem od nieruchomości z tyt. "gruntów pozostałych z akwenami wodnymi przeznaczonymi na tereny rekreacyjne związane z rekreacją i wypoczynkiem" powierzchni 19.407m2, gdy tymczasem z przedmiotowego tytułu powinna być objęta wyłącznie powierzchnia 3.000 m2 działki nr f obręb [...].

2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 122 O.p. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w konsekwencji oparcie się jedynie na danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków w sytuacji, gdy podczas trwania postępowania skarżący podnosili, iż dane te nie są zgodne ze stanem faktycznym i przedstawili na potwierdzenie tych okoliczności liczne dowody,

- art. 191 O.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, co skutkowało przekroczeniem granic uznania administracyjnego i działaniem pod z góry określoną tezę,

- art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i uznanie, że ewidencja gruntów i budynków stanowi jedyny dokument, na podstawie którego organy podatkowe określają wymiar podatku w sytuacji, gdy organ ma obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zbadania, w jaki sposób rzeczywiście są użytkowane grunty podlegające opodatkowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Kontrola legalności zaskarżonego aktu, dokonana w aspekcie kryteriów nakreślonych w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej określana jako "P.p.s.a.") nie dała podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie stwierdził też okoliczności dających podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu dotycząca ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i od nieruchomości w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w ustalonym stanie faktycznym i w świetle obowiązujących przepisów prawa organy podatkowe ustaliły wymiar tego zobowiązania w sposób zgodny z prawem.

Przyjęty przez organy podatkowe za podstawę rozstrzygnięcia i aprobowany przez Sąd orzekający w tej sprawie stan faktyczny zawierał się w ustaleniu, że skarżący w 2016 r. pozostawali właścicielami nieruchomości położonych w obrębie:

1. [...], w tym:

- działka nr b stanowiąca w całości grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi (WS) o pow. 0,2213 ha,

- działka nr c stanowiąca grunt o powierzchni 8,3524 ha, stanowiący:

a) łąki trwałe (ŁIV) o powierzchni 0,8845 ha,

b) łąki trwałe (ŁV) 0,4057 ha,

c) grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych (symbol Lz-ŁV) - 0,0908 ha,

d) łąki trwałe (LVI) o pow. 0,1408 i

e) grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi (Ws) 6,8306 ha,

- działka nr d stanowiąca grunty orne (RIVa) o pow. 0.0730 ha i pastwiska trwałe (PsII) o pow. 1,2756 ha i działka nr a o pow. 2.1278 ha stanowiąca:

a) inne tereny zabudowane (Bi) o powierzchni 1,2827 ha i

b) pastwiska trwałe (PsV) o pow. 0,8451 ha

2. [...], w tym:

- działka nr e o łącznej powierzchni 22,4357 ha z tego:

a) pastwiska trwale (symbol PsIII) zajmują powierzchnię 1,7064 ha,

b) pastwiska trwale (PsIV) zajmują powierzchnię 1,5620 ha,

c) grunty zadrzewione i zakrzewione (symbol Lz) - 5,8773 ha,

d) wody stojące (Ws) - 13,29 ha,

i f o łącznej powierzchni 47,88 ha.

- działka o nr f posiada łączna powierzchnię 47,88 ha, z tego:

a) inne tereny zabudowane (o symbolu Bi) stanowią 0,5125 ha,

b) pastwiska trwałe (symbol PsIV) zajmują powierzchnię 1,1744 ha,

c) pastwiska trwale (symbol PsV) zajmują powierzchnię 3,95690 ha,

d) pastwiska trwałe (symbol PsVI) zajmują powierzchnię 0,6435 ha,

e) nieużytki (N) zajmują powierzchnię 5,1791 ha,

f) grunty zadrzewione i zakrzewione (symbol Lz) - 3,8053 ha,

g) tereny rekreacyjno - wypoczynkowe (Bz) - 1,9883 ha,

h) wody stojące (Ws) - 30,6200 ha.

Spór między stronami wywołuje natomiast kwestia, dotycząca sposobu opodatkowania podatkiem od nieruchomości terenów rekreacyjno – wypoczynkowych, oznaczonych symbolem Bz, położonych na działce o nr f, dla których organ zastosował stawkę podatku określoną w § 1 pkt 1 lit. c Uchwały Rady Miejskiej w Grodkowie, jak dla gruntów pozostałych z akwenami wodnymi przeznaczonymi na tereny rekreacyjne, "gruntów pozostałych" o pow. 17952 m2, za które organ uznał inne tereny zabudowane o symbolu Bi, a także opodatkowaniem od nieruchomości użytków rolnych niezajętych – zdaniem skarżących na prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżący zakwestionowali ponadto oparcie się przez organy podatkowe na zapisach z ewidencji gruntów i budynków, jako stanowiących podstawę ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego, w sytuacji gdy istnieje możliwości ich podważenia w wyniku przeciwdowodu.

Przystępując do oceny stanowisk prezentowanych przez obie strony sporu rozważenia w pierwszej kolejności wymagało, jakie dowody organy podatkowe zobowiązane były uwzględnić dla właściwego określenia podstawy opodatkowania.

Ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe znajdują jednoznaczne potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w szczególności w pozyskanych przez organ wypisach z rejestru gruntów i budynków. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że stosownie do treści art. 21 ust 1 p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, (...) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości lub w podatku rolnym nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Przy wymiarze podatku od nieruchomości dla organów podatkowych wiążące są więc zapisy ww. rejestrów, a organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze. Należy zatem podzielić stanowisko organu, że podatek od nieruchomości, ustalany jest w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków zarówno co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni, a dane te są wiążące dla organu podatkowego. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide wyrok NSA z dnia 15 listopada 1994 r., SA/Ka 2592/93, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., SA/Wr 1703/94, wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93). Ewidencja gruntów i budynków jest bowiem urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (vide wyrok WSA z dnia 2 grudnia 2004 r., III Sa/Wa 257/04, wyrok WSA z dnia 5 października 2005 r., III SA/Wa 1718/05, wyrok WSA z dnia 7 lipca 2005 r., III Sa/Wa 1206/05) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji.

Przy czym, jak przyjmuje się w orzecznictwie, reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi w pewnych przypadkach może zostać podważona w ramach postępowania podatkowego, bez potrzeby dokonywania zmian w samej ewidencji (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r. o sygn. akt II FPS 2/13). Trzeba jednakże zauważyć, że możliwość odstąpienia od zapisów ewidencyjnych możliwa będzie jedynie w tym przypadku, gdy odstępstwo dotyczy danych o względnej mocy wiążącej, tj. takich, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 O.p). Może to mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takiej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku. Organy podatkowe są bowiem zobowiązane do ustalenia stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, w związku z czym w sytuacji powzięcia wątpliwości co do prawidłowości udokumentowania pewnych okoliczności za pomocą dokumentów urzędowych w postaci wypisów z ewidencji gruntów i budynków powinny one przeprowadzić pełne postępowanie dowodowe (art. 122 i art. 187 O.p). Skoro jednak wypis z ewidencji gruntów i budynków stanowi dowód z dokumentu urzędowego, przeciwdowodem pozwalającym organom podatkowym ustalić wymiar podatku w oparciu o dane inne niż wynikające z tej ewidencji, powinien być również dokument (por. B. Pahl, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014 r., II FSK 1581/12, LEX/el).

Podzielając w pełni powyższe stanowisko, tut. Sąd zauważa, że w realiach niniejszej sprawy taka sytuacja nie zachodzi. Organy podatkowe przyjęły za podstawę decyzji wydanych w niniejszej sprawie w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości za 2016 r. stan aktualnie wykazany w ewidencji gruntów na podstawie dokumentów urzędowych. Zgodzić się wprawdzie należy z pełnomocnikiem skarżących, że wypis z rejestru gruntów jest dokumentem podważalnym, niemniej jednak wyłącznie dowodami właściwymi dla postępowania ewidencyjnego. Z materiału dowodowego nie wynika bowiem aby zapisy w ewidencji były nieprawidłowe. Na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, wskazuje nadto bezpośrednio przepis art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Nie ulega przy tym wątpliwości, że zgodność zapisów z rejestru gruntów i budynków ze stanem rzeczywistym znajdowała potwierdzenie w pozostałych zebranych w sprawie dowodach. Wskazać należy, na znajdującą się w aktach sprawy umowę dzierżawy nieruchomości z dnia 7 czerwca 2016 r. wraz z protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia 1 lipca i 31 sierpnia 2016 r., jak również na przeprowadzoną w dniach 20-22 września 2016r. kontrolę ww. nieruchomości, oględziny z dnia 12 września 2016 r., pismo PPIS w [...], wypis z CEIDG na dzień 5 lipca 2016 r. dotyczący A, a także dowód z przesłuchania strony i świadka A. J. na okoliczność zawartej z K. P. umowy dzierżawy.

Sąd stwierdza, że organy podatkowe w sposób wyczerpujący oraz zgodnie z prawdą obiektywną zrekonstruowały stan faktyczny sprawy. Dokonane ustalenia nie budzą zastrzeżeń, jako że zostały oparte o dowody z dokumentów, których wiarygodność nie budzi wątpliwości, przez co przyjęty przez organy stan faktyczny pozwalał na przeprowadzenie prawidłowego procesu subsumcji pod określoną normę prawa materialnego.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły prawidłowo powołane przez organ przepisy ustawy o podatku rolnym oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w badanym roku podatkowym.

Stosownie do treści art. 2 ust. 1 i 2 tej ostatniej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 nie mającym w sprawie zastosowania, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów, posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Nieruchomości Rolnych lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości lub jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. (art. 3 ust. 1 u.p.o.l.).

Podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości stanowi: dla gruntów - powierzchnia, a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1-4 u.p.o.l.).

Zgodnie zaś z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumieć należy grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d, budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Natomiast w myśl art. 1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.r., podatnikami podatku rolnego są między innymi osoby fizyczne będące właścicielami gruntów. Warunkiem uznania gruntów za gospodarstwo rolne jest spełnienie normy obszarowej (1 ha lub 1 ha przeliczeniowy), a podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; a dla pozostałych gruntów liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 2 i art. 4 ust. 1 u.p.r.).

W świetle powołanych regulacji nie może zatem budzić wątpliwości, że na skarżących, jako właścicielach gruntów położonych w obrębie miejscowości [...] (tj. działek o nr a, b, c i d) oraz w obrębie wsi [...] (działki o nr e i f) ciążył obowiązek podatkowy w podatku rolnym i w podatku od nieruchomości.

W tym stanie rzeczy, jak prawidłowo przyjęły organy, zastosowanie znajdował przepis art. 6c u.p.r. zobowiązujący organ do wydania w stosunku do właściciela przedmiotów opodatkowania – podlegających wskazanym w tym przepisie podatkom (w niniejszej sprawie podatkowi rolnemu i od nieruchomości) – decyzji w formie nakazu płatniczego ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne.

Wyjaśnienia jednocześnie wymaga, że decydującym kryterium dla przyjęcia, że grunty sklasyfikowane jako użytki rolne są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, jest ich faktyczne zajęcie na prowadzenie tej działalności, a nie posiadanie gruntu przez przedsiębiorcę, czy też fakt, że przedsiębiorca hipotetycznie mógłby na przedmiotowym gruncie prowadzić działalność gospodarczą zgodnie z zakresem swojej działalności. Z kolei znajdująca się w posiadaniu osoby fizycznej nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jeżeli jest posiadana przez tę osobę fizyczną lub prawną działającą w charakterze przedsiębiorcy, tj. jest elementem przedsiębiorstwa osoby fizycznej lub może być uznana za związaną z tym przedsiębiorstwem, jest w jakikolwiek sposób wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym) lub - biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej - może być wykorzystana na ten cel. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, przez pojęcie gruntów "zajętych" na prowadzenie działalności gospodarczej, należy rozumieć faktyczne wykonywanie konkretnych czynności, działań na gruncie, powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zatem o gospodarczym przeznaczeniu nieruchomości przesądza ujęcie jej w prowadzonej przez osobę fizyczną ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości, odliczenie od należnego podatku od towarów i usług podatku naliczonego z tytułu nabycia tej nieruchomości itp. Trafnie zauważył organ odwoławczy, iż nie są to jednak jedyne kryteria decydujące o takiej kwalifikacji gruntu lub budynku, bowiem do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez osobę fizyczną w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj powodują, że mogą być one wykorzystywane na ten cel. Do tej kategorii należy również zaliczyć nieruchomości, które są wprawdzie własnością osoby fizycznej, jednakże zostały oddane w posiadanie innemu przedsiębiorcy, do celów prowadzenia działalności gospodarczej.

Wbrew zarzutom skargi, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości przy naliczaniu i ustaleniu przez organy wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r.

Organy prawidłowo bowiem, w oparciu o zapisy ewidencji gruntów i budynków oraz uwzględniając ustalenia zawarte w protokole z kontroli nieruchomości przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Miejskiego w Grodkowie, przyjęły do opodatkowania podatkiem od nieruchomości według stawki podatku wynoszącej 4,30 zł od 1 ha powierzchni, określonej w uchwale Nr XIII/101/2015 Rady Miejskiej w Grodkowie z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości i wprowadzenia zwolnień od podatku oraz określenia wzorów formularzy w podatku od nieruchomości posiadane przez skarżących nieruchomości, które nie stanowiły użytków rolnych, w tym także gruntów pod wodami powierzchniowymi stojącymi na działkach o nr e, f, b i c o łącznej powierzchni 50,9619 ha. Jako, że grunty te nie są sklasyfikowane pod symbolem Ws, nie stanowiły podlegających opodatkowaniu podatkiem rolnym gruntów pod stawami, oznaczonych symbolem Ws, oraz gruntów pod rowami, oznaczonych symbolem W.

Ponadto według najwyższej stawki, dotyczącej gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą organy zasadnie przyjęły powierzchnię rzeczywiście zajętą na tę działalność, a wynikającą z faktycznie dokonanych obmiarów, tj. powierzchnię 476 m2 położonych na działce nr f obręb [...].

W wyniku przeprowadzonych dowodów, w tym oględzin ww. nieruchomości ustalono bezspornie, że skarżący K. P., będący współwłaścicielem nieruchomości "[...]" w [...] – [...] gmina [...], o pow. ok. 80 ha, oddał w dzierżawę A zs. w [...] część ww. nieruchomości (dotyczącej ok. 3 ha), na których posadowionych jest sześć obiektów budowlanych, w tym: budynek sanitariatów o pow. 51,22 m2, punkt gastronomiczny o pow. 36 m2 oraz budynek kasy znajdujący się przy wjeździe na nieruchomość o pow. 15,65 m2. Kolejne 3 obiekty stanowiły pozostałości po budynkach, częściowo pozbawione dachów, stolarki okiennej, drzwiowej, porośnięte drzewami i krzakami. Jak prawidłowo ustalono jedynie dwa budynki służyły A. J. do prowadzenia działalności gospodarczej, tj. budynek sanitariatów i budynek gastronomiczny o łącznej powierzchni 87,22 m2. Jednocześnie zasadnie przyjęto, że budynki powyższe były wykorzystywane przez dzierżawcę jedynie przez dwa miesiące w roku, natomiast przez pozostałe 10 miesięcy budynki te stanowiły budynki pozostałe. Do opodatkowania podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla działalności gospodarczej organy przyjęły zatem grunt o powierzchni 476 m2, stanowiący sumę powierzchni utwardzonego placu przed budynkiem gastronomicznym (389 m2) i wyżej wspomnianego gruntu pod budynkami związanymi z działalnością gospodarczą (87,22 m2) przyjmując, że przez okres dwóch miesięcy grunt pod budynkami związany jest z działalnością gospodarczą natomiast przez pozostałą resztę roku (dziesięć miesięcy) stanowi tereny rekreacyjno – wypoczynkowe.

W rezultacie nie budzą wątpliwości również ustalenia, że do tak określonej podstawy opodatkowania należało zastosować stawkę podatkową określoną w § 1 pkt 1 lit. c ww. uchwały Rady Miejskiej, wynoszącej 0,10 zł / m2 przewidzianej dla gruntów sklasyfikowanych jako tereny rekreacyjno – wypoczynkowe (Bz), za cały rok, a nie jedynie za okres, w którym te tereny są wykorzystywane rekreacyjnie w ciągu roku. Powyższe dane zostały ustalone w toku postępowania podatkowego, na podstawie pomiarów dokonanych podczas oględzin nieruchomości przeprowadzonych w dniu 12 września 2017 r. Stwierdzono wówczas także które z budynków i budowli związane są z działalnością gospodarczą.

W konsekwencji, prawidłowo organy przyjęły, że wymiar podatku od nieruchomości w niniejszej sprawie zdeterminowany był ustaleniami wynikającymi z zapisów ewidencji, która stanowi podstawę naliczenia podatku od nieruchomości i jest dla organów wiążąca. Podkreślić także należy, iż wbrew twierdzeniom strony, organy podatkowe oparły się nie tylko na zapisach ewidencji, ale również innym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, w szczególności protokole z kontroli podatkowej i oględzin przedmiotowej nieruchomości. Zaznaczyć przy tym należy, że skarżący nie zgłaszali na etapie postępowania przed organami podatkowymi, jakoby stan faktyczny i prawny spornych nieruchomości w 2016 r. uległ zmianie. Podczas kontroli podatkowej przeprowadzonej na przedmiotowej nieruchomości w 2016 r. stan rzeczywisty obiektów, ich wykorzystanie nie odbiegał od stanu przedstawionego w protokole kontroli z 2014 r. Nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości w zakresie utrzymania stanu sanitarno-technicznego i porządkowego budynków, w których prowadzona była działalność (pismo Państwowego Inspektoratu Sanitarnego w [...] z dnia 28 lipca 2016 r., nr [...]). Do protokołu kontroli i oględzin nie zgłoszono stosownych zastrzeżeń. Strony nie wnioskowały też o dodatkowe dowody.

W sytuacji natomiast, gdy podatnik uprawdopodobni, że w przewidzianej prawem procedurze zainicjował uzgodnienie klasyfikacji danej nieruchomości w ewidencji gruntów ze stanem rzeczywistym, a wbrew przesłankom do takiej zmiany organy ewidencyjne nie skorygowały klasyfikacji, to organy podatkowe są zobowiązane do krytycznej oceny danych z ewidencji gruntów, aby uczynić zadość naczelnej zasadzie postępowania podatkowego, tj. zasadzie prawdy obiektywnej. Taka sytuacja jednakże nie miała miejsca. Skoro skarżący nie wskazali na przeciwdowody o tak przekonującym charakterze, to nie można uznać, aby organy popełniły błąd, uwzględniając dane z ewidencji gruntów. Nie sposób zatem uwzględnić podnoszonych w skardze twierdzeń pełnomocnika odnoszących się do rozbieżności pomiędzy zapisami i oznaczeniem gruntów w ewidencji, jako rekreacyjno-wypoczynkowych (Bz) z ich rzeczywistym przeznaczeniem. Podkreślić należy, że organy podatkowe nie mogą w ramach postępowania podatkowego prowadzić postępowania dowodowego, by zgromadzić dowody i wykazywać, że rzeczywista funkcja gruntu jest odmienna od tej wynikającej z ewidencji gruntów i budynków. W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki umożliwiające organom podatkowym zakwestionowanie zapisów ewidencji gruntów i budynków. Z przytoczonych przepisów wynika jednoznacznie, że organy podatkowe są w sposób bezwzględny związane m.in. funkcją użytkową wskazaną w ewidencji gruntów (art. 21 ust. 1 u.p.g.k.) i nie mogą przeprowadzać przeciwdowodu w tym zakresie. Taki przeciwdowód, tzn. zmiana danych w ewidencji, poprzez ich podważenie może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji.

Sąd podziela ugruntowane stanowisko, iż oznaczenie ewidencyjne gruntu jest bezwzględnie wiążące dla organów podatkowych które nie mogą wbrew temu oznaczeniu opodatkowywać gruntów w odmienny sposób. Dopiero od daty dokonania zmiany w ewidencji określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych.

Zdaniem Sądu w imię zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 O.p., która nakazuje organom podatkowym podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, organy podatkowe nie mogą zignorować jednoznacznego nakazu wynikającego z przywołanych wyżej przepisów podatkowych i pominąć oznaczenia gruntu wynikającego z ewidencji, ponieważ prowadziłoby to do rażącego naruszenia tych przepisów oraz ewidentnego naruszenia zasady legalizmu wynikającej z art. 120 O.p. Raz jeszcze, uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku, tj. ustalenia elementów podmiotowych i przedmiotowych zobowiązania podatkowego podkreślić należy, że owa weryfikacja może polegać wyłącznie na pominięciu przez organ podatkowy tych informacji ewidencyjnych, jeżeli dokonany na ich podstawie wymiar podatku kolidować będzie z bezwzględnie obowiązującą normą prawną, innym rejestrem publicznym (w zakresie danych mających pierwszeństwo przed informacjami zawartymi w ewidencji gruntów), czy też ostateczną decyzją administracyjną (prawomocnym orzeczeniem sądowym) rozstrzygającą o kwestiach mających znaczenie dla ustalenia prawidłowej wysokości podatku. Sam fakt, że skarżący nie zgadzają się z ustaleniami organów podatkowych, nie oznacza natomiast, że stan faktyczny w sprawie został błędnie ustalony.

Z uwagi na jednoznaczne brzmienie art. 21 ust. 1 u.p.g.k. oraz powołanych wyżej przepisów ustaw podatkowych, które odwołują się do oznaczenia gruntu w ewidencji, Sąd w składzie orzekającym w pełni aprobuje pozostałe ustalenia odnoszące się do opodatkowania użytków rolnych, w tym łąk i pastwisk oraz gruntów zakrzewionych na użytkach rolnych (o symbolach Ps, Ł, Lz i R) położonych na działkach o nr e, f, a, c i d o łącznej powierzchni 27,5474 ha. Organy prawidłowo przyjęły do opodatkowania podatkiem rolnym ww. grunty. Jednocześnie zauważyć należy, że stosownie do treści art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. zwolnione od podatku rolnego zostały użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych, co w rezultacie spowodowało, że do opodatkowania przyjęto jedynie grunty o powierzchni 6,6029 ha, co stanowi 6,6728 ha przeliczeniowego, przy zastosowaniu stawki podatku w wysokości 134,3750 zł, określonej według art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.r. i Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 19 października 2015 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2016 (M.P poz. 1025). Tym samym podatek rolny w wysokości 897 zł został wymierzony prawidłowo.

Nie można też podzielić stanowiska skarżącego, odnoszącego się do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika, objęcie podatkiem od nieruchomości z tytułu "gruntów pozostałych" o łącznej pow. 17,952 m2 uzasadnione było tym, że za ww. grunty organy prawidłowo przyjęły grunty pozostałe sklasyfikowane w ewidencji jako "inne tereny zabudowane", oznaczone symbolem "Bi" (położone na działce nr a o pow. 1.2827 ha i działce nr f o pow. 0,5125 ha), przyjmując do ich opodatkowania stawkę w wysokości 35 zł/m2, co ostatecznie stanowiło kwotę 6.283,20 zł.

W rezultacie o wyniku rozpoznawanej sprawy podatkowej decydowało zakwalifikowanie gruntu do określonych przedmiotów opodatkowania, a zasadnicze znaczenie w tym zakresie należało przyznać zapisom ewidencji gruntów i budynków. W skardze pełnomocnik zakwestionował prawidłowość tych zapisów oraz zarzucił nieprzeprowadzenie przeciwdowodu w celu podważenia danych w nich zawartych. W ocenie Sądu zarzuty skargi w tym przedmiocie nie zasługiwały na uwzględnienie. Jak już wskazano, dla potrzeb podatku od nieruchomości podstawowe znaczenie mają zapisy dokonane w ww. ewidencji, a organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do klasyfikacji gruntu, w tym badać legalność wpisów czy też zmian w ewidencji gruntów prowadzonych przez upoważnione ustawowo organy. Przywołany wyżej przepis art. 2 ust. 2 u.p.o.l. nie pozostawia wątpliwości, że wiążąca dla organów podatkowych jest klasyfikacja gruntów wynikająca z ww. ewidencji. Tym samym powoływanie się przez pełnomocnika w postępowaniu podatkowym na inne przeznaczenie gruntu niż poświadczone przez upoważniony organ administracji nie ma wpływu na decyzję w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego.

W ocenie Sądu nie budzi także sporu akcentowana przez organ odwoławczy kwestia związana ze skutecznością wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia małżonkom P. łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. Zauważyć należy, że postanowienie o wszczęciu inicjuje postępowanie podatkowe a z jego treści strona winna czerpać pełną, wszechstronną, zgodnie z prawem umotywowaną informację o swojej sytuacji prawnej, w zakresie zarówno prawa procesowego, jak i materialnego.

Wszczynając postępowanie podatkowe, organ podatkowy nie ma obowiązku określenia w sposób szczegółowy zakresu tego postępowania, a przepisy Ordynacji podatkowej nie określają szczegółowo treści postanowienia o wszczęciu postępowania. Niewątpliwie jednak wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia. Z kolei z treści art. 138d § 1 O.p. wynika, że pełnomocnictwo ogólne upoważnia do działania we wszystkich sprawach podatkowych (tj. sprawach z zakresu prawa podatkowego), ale także w innych sprawach należących do właściwości organów podatkowych. Sąd podkreśla, że pełnomocnictwo ogólne, jako uniwersalne upoważnienie do reprezentacji przed Krajową Administracją Skarbową, oznacza m.in. możliwość wszczęcia postępowania podatkowego względem podatnika, poprzez doręczenie stosownych dokumentów jego pełnomocnikowi ogólnemu.

Zgodnie z przepisem art. 138d § 4 O.p., informacje o udzieleniu pełnomocnictwa, o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu Szef Krajowej Administracji Skarbowej umieszcza w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych, zwanym dalej Centralnym Rejestrem, do którego dostęp, w myśl przepisu art. 138k § 2 O.p., mają organy podatkowe i tym samym mają one obowiązek respektowania faktu ustanowienia, zmiany, odwołania lub wypowiedzenia przez stronę pełnomocnictwa ogólnego.

W przypadku postanowienia Burmistrza Grodkowa o wszczęciu postępowania z dnia 4 sierpnia 2017 r. nie sposób dopatrywać się naruszenia przepisów prawa procesowego albowiem w dniu doręczenia pełnomocnikowi skarżących postanowienia o wszczęciu postępowania, zakres udzielonego pełnomocnikowi pełnomocnictwa, uprawniał do stwierdzenia, że postępowanie zostało skutecznie wszczęte.

Podsumowując stwierdzić należy, że nie budzą zastrzeżeń ustalenia organów odnośnie przedmiotu opodatkowania, podstawy opodatkowania i zastosowanych stawek podatkowych. Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień w zakresie zastosowanego przez organy prawa materialnego. Zarówno podmiot jak i przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie zostały ustalone prawidłowo w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów. Organ zastosował także właściwe stawki podatkowe i przyjął poprawną wielkość podstawy opodatkowania. Spowodowało to ustalenie wobec skarżących prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego.

W ocenie Sądu organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w sposób prawidłowy, zebrały materiał dowodowy wystarczający do podjęcia decyzji. Wydane decyzje zawierają uzasadnienie faktyczne i prawne sporządzone zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 210 § 4 O.p.

Nie stwierdzając zatem naruszeń prawa procesowego, ani prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.