Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 53/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Krakowa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 429/18 w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta Krakowa na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia (...) lutego 2018 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia (...) grudnia 2017 r. nr (...); 3. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz Prezydenta Miasta Krakowa 1.140 (tysiąc sto czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w dniu 18 września 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 429/18 oddalił skargę Prezydenta Miasta Krakowa na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia (...) lutego 2018 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 30 października 2015 r. wierzyciel wystawił wobec zobowiązanego tytuł wykonawczy obejmujący zaległość z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie pojazdu w dniu 30 listopada 2011 r. - w kwocie 50 zł. Tytuł wykonawczy wystawiono po uprzednim doręczeniu zobowiązanemu upomnienia. Organ egzekucyjny nadał klauzulę o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji.

Zawiadomieniem z dnia 22 marca 2016 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w (...) S.A. Odpis przedmiotowego tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem doręczono zobowiązanemu w trybie zastępczym - zgodnie z art. 44 k.p.a - w dniu 12 kwietnia 2016 r. Ustalono, że brak środków stanowi przeszkodę w realizacji zajęcia egzekucyjnego.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. (dalej: organ egzekucyjny) postanowieniem z dnia (...) grudnia 2017 r., Nr (...), umorzył prowadzone postępowanie egzekucyjne z uwagi na śmierć zobowiązanego w dniu 16 listopada 2017 r. i brak możliwości prowadzenia egzekucji. Postanowienie to doręczono wierzycielowi w dniu 11 grudnia 2017 r. Wierzyciel złożył zażalenie na to rozstrzygnięcie podnosząc, iż umorzenie postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie jest niezasadne biorąc pod uwagę fakt, że zgodnie z art. 56 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 z późn. zm. - dalej u.p.e.a.) postępowanie ulega zawieszeniu w całości lub w części w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego.

Rozpoznając sprawę po wniesieniu zażalenia organ nadzoru wskazał, że zgodnie z przepisem art. 59 § 3 u.p.e.a. w przypadkach, o których mowa w § 1 i § 2, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4. Przyczyny obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały enumeratywnie wymienione w art. 59 § 1 u.p.e.a., którego treść organ przytoczył, m.in. pkt 6, zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne umarza się w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego.

Postanowieniem z dnia (...) lutego 2018 r. Nr (...) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, po rozpatrzeniu zażalenia Prezydenta Miasta Krakowa (dalej: wierzyciel) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia (...) grudnia 2017 r., Nr. (...), o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec P. M. (dalej: zobowiązany) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Jak wskazał organ nadzoru, sporna kwestia dotyczy tego czy w związku ze śmiercią zobowiązanego w toku postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny winien zawiesić postępowanie egzekucyjne w trybie art. 56 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej do czasu ustalenia następców prawnych zmarłego, czy też umorzyć postępowanie egzekucyjne w oparciu o art. 59 § 1 pkt 6 tej ustawy - jak to uczyniono w niniejszej sprawie. W ocenie wierzyciela postępowanie powinno zostać zawieszone, gdyż obowiązek ten nie jest ściśle związany z osobą zmarłego a ma publicznoprawny charakter.

Organ podkreślił, że obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej powstaje w momencie parkowania pojazdu na terenie strefy płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty za parkowanie, nie ma więc konieczności wydawania jakichkolwiek indywidualnych decyzji administracyjnych. Ze względu na jej funkcjonalne związanie z opłatą za parkowanie w strefie płatnego parkowania, również w przypadku powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, wydanie takiego indywidualnego aktu administracyjnego nie jest wymagane.

Opłata dodatkowa stanowi zatem daninę publicznoprawną (nie jest grzywną/mandatem karnym nakładanym za wykroczenie). Nie ulega wątpliwości, że opłata dodatkowa za nieopłacone parkowanie, jak słusznie stwierdził wierzyciel w złożonym zażaleniu, jest niepodatkową należnością budżetową o charakterze publicznoprawnym, co wynika z przepisu, o którym mowa wyżej. Zgodnie z art. 40d ust. 2 u.d.p. opłaty, o których mowa w art. 13f ust. 1 wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Jak podkreślił organ nadzoru, do opłaty tej nie będzie miał jednak zastosowania art. 97 O.p., który stanowi, że spadkobiercy podatnika przejmują przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy, czyli stają się następcami prawnymi spadkodawcy, bowiem w ustawie o drogach publicznych brak jest przepisu, który upoważniałby Prezydenta Miasta Krakowa do przerzucenia odpowiedzialności za długi spadkodawcy, w tym wypadku z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie, na spadkobierców. Odesłanie do stosowania odpowiedniego jednego z działów Ordynacji podatkowej - Działu III, zawarte w ustawie o finansach publicznych odnosi się jedynie do nieuregulowanych kwestii w ustawie o finansach publicznych, a nie ustawy o drogach publicznych, a właśnie w tej ustawie uregulowana jest opłata dodatkowa za nieopłacony postój.

Należy więc - zdaniem organu nadzoru - uznać, że do spadkobierców będzie miał zastosowanie Kodeks cywilny, tj. art. 922 § 2 stanowiący, że nie należą do spadku prawa i obowiązki zmarłego ściśle związane z jego osobą, jak również prawa, które z chwilą jego śmierci przechodzą na oznaczone osoby niezależnie od tego, czy są one spadkobiercami. Spadek stanowi ogół praw i obowiązków majątkowych zmarłego o charakterze cywilnoprawnym. Do spadku nie należą majątkowe prawa i obowiązki o charakterze publicznoprawnym, wynikające z przepisów należących do innych działów prawa (prawa finansowego, prawa administracyjnego).

Wobec powyższego w opinii organu, dziedziczeniu w rozumieniu art. 922 Kc podlegają jedynie prawa i obowiązki majątkowe mające charakter cywilnoprawny, a więc takie, których podstawą jest stosunek cywilnoprawny. Składnikami spadku nie są więc uprawnienia i obowiązki, które wynikają ze stosunków o charakterze administracyjnoprawnym. Zasada niedziedziczności praw i obowiązków wynikających z prawa publicznego dotyczy także przepisów prawa podatkowego. Uregulowania art. 97-106 O.p., mimo że posługują się pojęciami odwołującymi się do Księgi czwartej K.c. są samoistną podstawą przejścia obowiązków ze spadkodawcy na inne podmioty (sukcesji podatkowej). Regulacja ta nie oznacza, że długi podatkowe wchodzą do spadku, lecz tylko to, że zasady odpowiedzialności spadkobierców za nie są takie same jak za długi spadkowe. Stosunek prawny zobowiązania podatkowego pomiędzy organem a spadkobiercą powstaje bowiem dopiero z chwilą wydania decyzji administracyjnej, której jednak wierzyciel wydać nie może.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uzasadniając oddalenie skargi wskazał, że w niniejszej sprawie spór pomiędzy stronami dotyczy zasadności umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta Miasta Krakowa, obejmującego należność z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie w strefie płatnego parkowania. Organ egzekucyjny umorzył postępowanie na podstawie art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt 6 u.p.e.a. z uwagi na śmierć zobowiązanego w dniu 16 listopada 2017 r., co zaakceptował organ nadzoru. Zdaniem strony skarżącej natomiast brak było podstaw do umorzenia postępowania. W jej ocenie postępowanie stosownie do art. 56 § 1 pkt 2 u.p.e.a. powinno zostać zawieszone albowiem obowiązek wynikający z nieuiszczenia opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie nie jest ściśle związany z osobą zmarłego. Rozstrzygniecie sporu więc wymaga odpowiedzi na pytanie czy następuje sukcesja opłaty dodatkowej.

Na wstępie Sąd wskazał, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określa postępowanie i środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania obowiązków objętych egzekucją administracyjną w przypadku, gdy zobowiązani uchylają się od ich wykonania. Egzekucją administracyjną objęte są m.in. należności pieniężne przekazane do tej egzekucji na podstawie innych ustaw. Taką ustawą jest ustawa o drogach publicznych, która w art. 40d ust. 2 przewiduje ściągnięcie w drodze egzekucji administracyjnej opłat dodatkowych przewidzianych w art. 13f ust. 1 u.d.p. za parkowanie w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty. Podstawę prawną działania organu egzekucyjnego stanowi zatem w takim przypadku art. 13f ust. 1 w zw. z art. 40d ust. 2 ww. ustawy.

W opinii Sądu trafnie organ nadzoru wskazał, że obowiązek uiszczenia takiej opłaty jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa. Przyjęcie tego poglądu prowadzi do konstatacji, że w sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej, a zatem nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego, poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Strona, która nie mogła bronić swoich praw na wcześniejszym etapie, ma możliwość dochodzenia swych racji oraz obrony swoich interesów dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego poprzez wniesienie zarzutu, zaś organ rozstrzygający sprawę w związku z wniesieniem zarzutu, musi w istocie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Okoliczność, że opłatę dodatkową może w rzeczywistości fizycznie uregulować inna osoba np. pasażer, nie zmienia - wbrew twierdzeniom autora skargi - faktu, iż opłata dodatkowa zawsze obciąża konkretny podmiot. Będzie nim, w zależności od poczynionych ustaleń kierowca, który zaparkował pojazd w strefie płatnego parkowania bądź jego właściciel, jeżeli nie jest w stanie uwolnić się od odpowiedzialności poprzez wskazanie faktycznie "korzystającego" z drogi.

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy Sąd wskazał, że postępowanie było prowadzone wobec zmarłego zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela w dniu 30 października 2015 r. Z akt sprawy nie wynika czy zobowiązany kwestionował w formie zarzutu stanowiący podstawę wystawienia tytułu wykonawczego obowiązek uiszczenia należności z tytułu opłaty dodatkowej.

Zdaniem Sądu organ nadzoru zasadnie wskazał, że należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie są zobowiązaniami ściśle związanymi z osobą zmarłego i wobec tego postępowanie egzekucyjne winno zostać umorzone. Sąd podzielił argumentację organu w tym zakresie. Przede wszystkim opłata dodatkowa nie podlega dziedziczeniu na podstawie przepisów prawa cywilnego, co jest okolicznością bezsporną. Wbrew stanowisku wierzyciela nie ma podstaw prawnych, aby obciążyć powyższą opłatą spadkobierców kierowcy czy też właściciela pojazdu.

Skargę kasacyjną od przedmiotowego wyroku złożył Prezydent Miasta Krakowa który na podstawie art. 173 § 1 § 2 oraz art. 177 § 1 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) zaskarżył powyższy wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) na zasadzie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.:

a) zastosowanie art. 151 p.p.s.a. skutkujące oddaleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargi w całości w sytuacji, gdy przy rozważeniu całokształtu okoliczności sprawy istniały podstawy do jej uwzględnienia, co było następstwem niewłaściwego zastosowania art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314; dalej: u.p.e.a.) poprzez wydanie na tej podstawie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku zobowiązanego P. M. co było skutkiem błędnego przyjęcia, iż obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie jest ściśle związany z osobą zmarłego;

b) zastosowanie art. 151 p.p.s.a. skutkujące oddaleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargi w całości w sytuacji, gdy przy rozważeniu całokształtu okoliczności sprawy istniały podstawy do jej uwzględnienia, co było następstwem niewłaściwego zastosowania art. 59 § 1 pkt 6 u.p.e.a. w zw. z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm.; dalej: u.f.p.) i w konsekwencji umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy Sąd Orzekający nie przeanalizował obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie w świetle odpowiednio stosowanych przepisów działu III Ordynacji podatkowej tj. art. 97 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800; dalej: o.p.), w myśl którego spadkobiercy podatnika, przejmują przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz rozpoznanie skargi złożonej przez Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 12 marca 2018 r. i uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia (...) lutego 2018 r. oraz uchylenie w całości postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia (...) grudnia 2017 r., w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, że nie zostały spełnione przesłanki do orzeczenia reformatoryjnego - uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ administracyjny wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, można oprzeć stosownie do art. 174 p.p.s.a. na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wobec nie stwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych.

Oba zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się być uzasadnione.

Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 6 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego. Z przepisu tego wynika, że śmierć zobowiązanego powoduje umorzenie postępowania egzekucyjnego tylko wtedy, gdy obowiązek ma charakter osobisty i nie może go za zobowiązanego wykonać inna osoba. Jeżeli natomiast obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego, czyli może być wykonany przez inny podmiot, śmierć zobowiązanego prowadzi do zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Ustalenie czy opłata dodatkowa za parkowanie pojazdu na terenie strefy płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty za parkowanie jest obowiązkiem ściśle związanym z osobą zobowiązanego, czy też nie jest takim obowiązkiem, wymaga stwierdzenia w tym przypadku, czy opłata taka podlega sukcesji.

Zauważyć należy, że zgodnie z art. 67 u.f.p. - do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm.). Z kolei w myśl art. 60 pkt 1 u.f.p. - środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego, w tym kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w ustawie o finansach publicznych.

Ponad wszelką wątpliwość opłata dodatkowa za parkowanie pojazdu na terenie strefy płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty za parkowanie, o której mowa w art. 13f ust. 1 u.d.p. stanowi niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, a zatem zalicza się do katalogu należności wymienionych w art. 60 u.f.p. Oznacza to, że przepisy regulujące następstwo prawne w Ordynacji podatkowej znajdują zastosowanie (odpowiednie) do świadczeń pieniężnych, o których mowa w art. 13f ust. 1 u.d.p.

Dodać należy, że skoro przepisy w ustawie o drogach publicznych nie regulują kwestii następstwa prawnego, to mając na uwadze zawarte przez ustawodawcę w art. 67 u.f.p. odesłanie do "przepisów działu III o.p." - należy przyjąć, że takie odesłanie odsyła do odpowiedniego zastosowania zawartych tam regulacji, które kompleksowo regulują kwestię następstwa prawnego.

Zasadnie zwraca się w orzecznictwie uwagę, że odmowa stosowania przepisów Ordynacji podatkowej do przedmiotowej opłaty oznaczałoby, że opłata dodatkowa za nieopłacone parkowanie w strefie płatnego parkowania nie mogłaby wygasnąć przez przedawnienie lub potrącenie (art. 59 § 1 pkt 9 i pkt 3 o.p.), nie mogłaby stanowić nadpłaty w przypadku zapłacenia jej nienależnie (art. 72 § 1 o.p.), nie mogłaby także zostać objęta ulgą (art. 67a § 1 o.p.) (zob. wyrok NSA z 9 stycznia 2019 r., II FSK 2600/18). Jakkolwiek odpowiednie stosowanie przepisów oznacza stosowanie ich wprost, w całości, stosowanie z modyfikacjami wynikającymi z istoty regulowanej instytucji prawnej, względnie oznacza odmowę ich stosowania, nawet ewentualne uznanie, że przepisy działu III o.p. do niepodatkowych należności budżetowych stosuje się tylko odpowiednio, a nie wprost, również ze względu na brzmienie art. 2 § 2 o.p. nie daje podstaw do odmowy ich stosowania w ogóle. Trudno znaleźć racjonalne argumenty za przeciwnym rozumieniem odpowiedniości stosowania omawianych przepisów, zwłaszcza przy założeniu, że system prawa powinien tworzyć konstrukcję zamkniętą i logiczną, a przynajmniej do takiego stanu dążyć.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że do opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu na terenie strefy płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty za parkowanie, o której mowa w art. 13f ust. 1 u.d.p. ma odpowiednie zastosowanie art. art. 97 § 1 o.p., zgodnie z którym spadkobiercy podatnika, z zastrzeżeniem § 2, przejmują przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy. W konsekwencji w takim stanie rzeczy w tej sprawie umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 6 u.p.e.a. było nieuzasadnione.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, a z racji tego, że istota sprawy została należycie wyjaśniona, rozpoznał skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu pierwszej instancji.

W konsekwencji organ administracyjny dokona przeprowadzenia stosowych czynności procesowych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, uwzględniając zajęte w tej kwestii stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego.

O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi kasacyjnej, opłatę za sporządzenie uzasadnienia wyroku, wpis od skargi oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.) zasądzając od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kwotę 1.140 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.