Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 890/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: 92 a ust. 1, art. 92 b ust. 1, art. 92 c ust. 1. l.p. 5.2, 5.3, 6.2.1., 6.3.7. zał nr 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary za przekroczenie czasu wykonywania transportu drogowego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Z.K. - Usługi Transportowe Z.K. w [...] jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, wydana w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W dniach 8 – 18 września 2014 r. inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę przedsiębiorstwa skarżącego w zakresie przestrzegania przepisów regulujących wykonywanie transportu drogowego.

W następstwie stwierdzonych naruszeń [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął z urzędu postępowanie i decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 9. 300, 00 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania Z.K., w którym zarzucono naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego domagając uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania; opisaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (powołano tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., obecnie obowiązuje tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej "K.p.a.,), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1 – 6, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zmianami, dalej "u.t.d."), lp. 5.2, 5.3, 6.3.7, 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 6 - 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r, w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006 r., dalej "Rozporządzenie (WE) nr 561/2006"), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L Nr 60 str. 1 z 28 lutego 2014 r.).

Organ II instancji podzielając w całości ustalenia faktyczne i ich prawną ocenę wyrażoną w zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że poza sporem pozostaje, że przedsiębiorca wykonujący osobiście krajowy transport rzeczy:

- kilkakrotnie prowadził pojazd z przekroczeniem maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 min. do 30 min. dopuszczając się naruszenia określonego w lp. 5.2.1. zał. nr 3 do u.t.d. oraz za każde następne rozpoczęte 30 min. (lp. 5.2.2. zał. nr 3 do u.t.d.), co uzasadniało nałożenie łącznej kary w wysokości 1.000, 00 zł,

- kilkakrotnie skrócił dzienny czas odpoczynku o czas powyżej 15 min. do jednej godziny (lp. 5.3.1. zał. nr 3 do u.t.d.) i za każdą następną rozpoczętą godziną (lp. 5.3.2. zał. nr 3 do u.t.d.), co uzasadniało nałożenie łącznej kary w wysokości 2.800, 00 zł,

- nie okazał podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, za każdy dzień (l.p. 6.3.7. zał. nr 3 do u.t.d.), co uzasadniało nałożenie kary w wysokości 500, 00 zł,

- nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (lp. 6.2.1. zał. nr 3 do u.t.d.) co uzasadniało nałożenie kary w wysokości 5. 000, 00 zł.

Organ odwoławczy uznał, że do naruszeń doszło w wyniku złej organizacji przewozu przez stronę, co stanowi przejaw uchybienia obowiązkom przedsiębiorcy, który nie przedstawił dostatecznych dowodów, które pozwalałyby na odstąpienie od wymierzenia mu kary za stwierdzone uchybienia w trybie art. 92b i 92c u.t.d. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, a jego ocena znalazła odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji.

W skardze na opisaną na wstępie decyzję Z.K. zarzucił naruszenie:

- art. 92a ust. 1 oraz art. 93 ust 1 u.t.d. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie w zakresie nałożenia kar pieniężnych wynikających z lp. 1, lp. 2, lp. 3, lp. 4, lp. 7, lp. 8, lp. 9, lp. 10, lp. 11 oraz lp. 12 protokołu kontroli nr [...],

- art. 92a ust. 1 oraz lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez ich bezzasadne zastosowanie w zakresie naruszenia opisanego w lp. 6 skarżonej decyzji,

- nieuzasadnione uznanie, że mimo okazania przez skarżącego wykresówki zawierającej na rewersie ręczne wpisy i adnotacje dotyczące okresów realizowanych aktywności, podczas gdy bez winy skarżącego informacje te nie zostały zarejestrowane w sposób automatyczny przez tachograf, stanowi naruszenie określone w lp. 6.2.1. zał. nr 3 do u.t.d.,

- art. 92c ust.1 u.t.d. oraz art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 poprzez pominięcie nie dających się wcześniej przewidzieć, niezależnych od skarżącego okoliczności mających zasadniczy wpływ na powstanie przekroczeń norm czasu prowadzenia pojazdu, obowiązkowych okresów przerw i odpoczynków, wyszczególnionych w lp. 1, lp. 2, lp. 3, lp. 4, lp. 7, lp. 8, lp. 9, lp. 10, lp. 11 oraz lp. 12 protokołu kontroli i nieuwzględnienie okoliczności popartych wyjaśnieniami oraz opisami nanoszonymi własnoręcznie przez skarżącego na rewersach wykresówek, które wskazują, iż skarżący jako wykonawca przewozu nie miał żadnego realnego wpływu i nie mógł przewidzieć powstania tychże naruszeń,

- art. 6 K.p.a. poprzez "nadinterpretację" dotyczącą możliwości uniknięcia sankcji za popełnione przez kierowcę naruszenia w przypadku, gdy ich powstanie w żaden sposób nie zostało przez niego zawinione oraz nie było możliwe do przewidzenia,

- art. 7 oraz art. 8 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organy obu instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego dotyczącego naruszeń norm czasu pracy, a przede wszystkim naruszenia określonego w lp. 6.2.1. zał. nr 3 do u.t.d., którego skarżący nie się nie dopuścił,

- art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez ustalenie i dokonanie oceny stanu faktycznego na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego, z pominięciem faktycznych okoliczności związanych z dokonywaniem przez skarżącego opisów wskazujących na konieczność i możliwość zastosowania odstąpienia od norm określonych w art. 6-9 Rozporządzenia (WE) 561/2006 oraz nieposiadanie materiału dowodowego pozwalającego na stwierdzenie naruszenia określonego w lp. 6.2.1. zał. nr 3 do u.t.d.

Z uwagi na podniesione zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna, została przez Sąd oddalona.

Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem tylko wówczas, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi uczyniono decyzję GITD o nałożeniu na Skarżącego – Z.K. Usługi Transportowe Z.K. w [...] - kary pieniężnej z tytułu 12 naruszeń przepisów regulujących wykonywanie transportu drogowego. WSA uznał, że orzekające w sprawie Organy w sposób wszechstronny zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy i zastosowały odpowiadające dokonanym ustaleniom przepisy prawa.

Za niewątpliwe w świetle zebranego materiału dowodowego uznać należało naruszenie przez skarżącego norm art. 7 i art. 8 ust. 1 – 4 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (zwane dalej rozporządzeniem 561/2006). Otóż w myśl art. 7 rozporządzenia 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Skutki naruszenia przytoczonego przepisu przez przewoźnika określa lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d.

Natomiast art. 8 ust. 1 – 4 i 8 rozporządzenia 561/2006 stanowi, że kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Z kolei sankcje za naruszenie powyżej przytoczonych regulacji ustala lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d.

Skarżący w skardze do WSA jak i w postępowaniu administracyjnym nie kwestionował naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdu i czasie odpoczynku, natomiast konsekwentnie podnosił niezastosowanie wobec niego przepisu art. 12 rozporządzenia 561/2006. Powyższy przepis ustala warunki pozwalające przewoźnikowi odstąpić od obowiązków wynikających z art. 7 i 8 rozporządzenia 561/2006, czyli przepisów ustalających ramy czasu pracy i odpoczynku kierowcy. Dlatego przypomnieć wypada, że według jego treści pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

Sąd zwraca w tym miejscu uwagę, że Organy Inspekcji Transportu Drogowego dokonując oceny możliwości zastosowania przytoczonego powyżej przepisu, stosownie do wytycznych Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (Sprawa o sygn. C-235/94), powinny poddać analizie wszystkie okoliczności w tym zakresie, w szczególności:

- historię zapisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu przez kierowcę w celu sprawdzenia zwyczajowych zachowań oraz tego, czy zazwyczaj przestrzega on przepisów w zakresie czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku i czy odstępstwo ma charakter wyjątkowy;

- odstępstwo od ograniczeń w zakresie czasu prowadzenia pojazdu nie może występować regularnie i musi być spowodowane wyjątkowymi okolicznościami, takimi jak: poważny wypadek drogowy, ekstremalne warunki pogodowe, objazdy, brak miejsca na parkingu itp.; powyższy wykaz wyjątkowych okoliczności ma charakter orientacyjny, natomiast należy przyjąć jako zasadę, że przyczyna ewentualnego odstępstwa od przepisowego czasu prowadzenia pojazdu nie może być wcześniej znana i nie można jej było przewidzieć;

- dzienne i tygodniowe ograniczenia czasu prowadzenia pojazdu powinny być przestrzegane, czyli kierowca nie powinien mieć żadnych "oszczędności czasowych" z powodu przekroczenia ograniczenia czasu prowadzenia pojazdu w poszukiwaniu miejsca parkingowego;

- odstępstwo od przepisów prowadzenia pojazdu nie może prowadzić do ograniczenia wymaganych przerw oraz dziennych i tygodniowych okresów odpoczynku.

Także dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych podnosi szczególnie wyjątkowy charakter odstępstw wynikających z art. 12 rozporządzenia 561/2006. Ścieśniająca wykładnia tej regulacji jest konieczna skoro pozwala na odstąpienie od reguł prawnych o funkcji gwarantującej bezpieczeństwo użytkowników dróg poprzez zobowiązanie kierowcy do stosowania przerw w pracy i odpowiedniego odpoczynku. Podkreśla się m.in., iż roboty remontowe na drodze, zwłaszcza trwające dłuższy okres czasu, nie sposób traktować jako siłę wyższą, zwalniającą przewoźnika od odpowiedzialności za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców, która to okoliczność stanowi zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego (tak NSA w wyroku z 6 marca 2012 r., sygn. II GSK 71/11). Także trudne warunki atmosferyczne w postaci intensywnych opadów deszczu nie stanowią okoliczności niemożliwej do przewidzenia, dającej podstawę do zastosowania art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 Otóż zmienna sytuacja atmosferyczna, w tym opady są okolicznościami, które przedsiębiorca powinien uwzględniać, organizując pracę kierowców. Nie są to okoliczności nadzwyczajne, zwłaszcza gdy chodzi o opady w okresie letnim. Przedsiębiorca powinien liczyć się możliwością występowania nawet intensywnych opadów. Tylko zupełnie wyjątkowo w sytuacji, gdy opady na dłuższy czas uniemożliwiają poruszanie się pojazdów, możliwe jest uznanie, że ma miejsce sytuacja nadzwyczajna, wyjątkowa (wyrok WSA w Lublinie z dnia 12 stycznia 2012 r. III SA/Lu 542/11).

Zdaniem WSA żadna z udokumentowanych przez przewoźnika przyczyn nie uzasadniała zastosowania przepisu art. 12 rozporządzenia 561/2006, jak również art. art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 u.t.d., a tym samym nie usprawiedliwiała dokonanych przez skarżącego naruszeń przepisów.

Naruszenia art. 7 rozporządzenia nr 561/2006, czyli naruszenie dopuszczalnego 4,5 godzinnego czasu prowadzenia pojazdu, były usprawiedliwiane przez kierowcę pisemnie na odwrocie wykresówki : 1) bardzo trudnymi warunkami w miejscowości Pustyny - 31 stycznia 2014 r., 2) omyłką kierowcy w wyborze zjazdów z drogi, brakiem parkingu - 11 marca 2014 r., 3) nakazem funkcjonariuszy Policji opuszczenia pobocza - 29 kwietnia 2014 r., 4) koniecznością przestawienia zestawu na parking - 30 kwietnia 2014 r. Żadna z powyższych okoliczności nie ma charakteru takiej, której świadomy i dobrze zorganizowany przewoźnik nie mógł przewidzieć, a tym samym zapobiec (art. 12 rozporządzenia 561/2006, art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.). Po pierwsze, dobrze zorganizowany przewoźnik ma możliwość, np. na podstawie powszechnie dostępnych serwisów pogodowych, ustalić możliwość wystąpienia na trasie przejazdu złych warunków pogodowych (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 12 stycznia 2012 r. III SA/Lu 542/11, wyrok NSA z 10 października 2013 r., sygn. II GSK 945/12). Ponieważ taka możliwość istnieje, to w konsekwencji przewoźnik był w stanie tak zorganizować przejazd aby wypełnić normy obligujące do przerwania przejazdu i odbioru odpoczynku – art. 7 rozporządzenia 561/2006. W odniesieniu do okoliczności wymienionych w/w pkt 2, 3, i 4, to Sąd nie miał najmniejszych wątpliwości, że do ich wystąpienia przyczynił się kierowca Z. K. Nie można bowiem w inny sposób ocenić pomyłki w wyborze zjazdu czy w niewłaściwym zaparkowaniem pojazdu, wymagającym interwencji Policji czy osób dozorujących parking. Z tych przyczyn Sąd nie mógł stwierdzić wystąpienia przypadków wyłączających obowiązek Inspekcji Transportu do zastosowania sankcji administracyjnej przewidzianej w art. 92a ust. 1 u.t.d. i lp. 5.2 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Natomiast naruszenie art. 8 ust. 1 – 4 i 8 rozporządzenia nr 561/2006, czyli naruszenie przepisów dotyczących dziennego czasu odpoczynku kierowcy, było usprawiedliwiane przez kierowcę pisemnie na odwrocie wykresówki : 1) poleceniem ochrony parkingu do jego opuszczenia - 10 stycznia 2014 r., 2) awarią samochodu - 27 stycznia 2014 r., 3) awarią samochodu - 18/19 luty 2014 r., 4) potrzebą opuszczenia zakładu pracy - 11 marca 2014 r., 5) awarią samochodu - 11 marca 2014 r., 6) poleceniem ochrony zakładu do opuszczenia jego terenu - 18 marca 2014 r. Jest oczywistym, że potrzeba opuszczenia zakładu pracy nie mieści się w obszarze hipotezy art. 12 rozporządzenia nr 561/2006. W przypadku powołania się na awarie pojazdu, zważyć należy że tego rodzaju okoliczności miały miejsce w okresie poddanym kontroli trzykrotnie 27 stycznia 2014 r., 18/19 luty 2014 r. oraz 11 marca 2014 r. Nie podlega kwestii, że za stan techniczny pojazdu odpowiada przewoźnik, stąd winien on podejmować w czasie jego użytkowania maksymalną staranność aby nie ulegał on awariom, których skutki powodowałyby naruszenie przez kierowcę przepisów dotyczących czasu pracy i odpoczynku. Tego rodzaju obowiązki mieszczą się we właściwej organizacji pracy. Awaria pojazdu byłaby okolicznością uzasadniającą odstępstwo od przepisu art. 8 rozporządzenia 561/2006, pod warunkiem, że nie występowałaby wraz z innymi naruszeniami przepisów tak regularnie jak miało to miejsce w trzech pierwszych miesiącach 2014 r. Na konieczność uwzględniania częstotliwości występowania zdarzeń powodujących odejście od przepisów art. 6 – 8 rozporządzenia, zwraca uwagę organom krajów członkowskich UE Europejski Trybunał Sprawiedliwości w sprawie o sygn. C-235/94. Dlatego przewoźnik powinien uwzględnić dotychczasowe przypadki odstąpienia od przepisów (w miesiącach od stycznia do kwietnia 2014 r. dopuszczał się ich wielokrotnie) i zdecydowanie lepiej zorganizować przejazdy tak aby wyeliminować jakiekolwiek możliwości kolejnych naruszeń czasu pracy i czasu odpoczynku. Tymczasem tylko w dniu 11 marca 2014 r. przewoźnik dopuścił się ich dwukrotnie. Dlatego też okoliczności awarii pojazdu nie mogły zostać potraktowane za wyjątkowe, czyli nie dające się przewidzieć. Słusznie też GITD podnosi nie wykazanie przez skarżącego tego, że awarie pojazdu miały miejsce; Organ miał prawo wymagać dowodów choćby uprawdopodabniających te zdarzenia, ze względu na znaczną częstotliwość przekraczania przez skarżącego z różnych przyczyn norm czasu pracy i odpoczynku.

Sąd nie podzielił podniesionego w skardze zarzutu naruszenia lp. 6.2.1. czyli przepisu sankcjonującego nierejestrowanie przez kierowcę czasu jazdy, aktywności i prędkości, przebytej drogi. Organ prawidłowo ustalił na podstawie analizy zapisów wykresówki Z.K. z dnia [...] marca 2014 r., że w/w rozpoczął używanie karty w miejscowości R. ze stanem licznika wynoszącym 851870 km. Zakończenie jazdy w tym dniu miało miejsce w miejscowości C. ze stanem licznika 852308 km. W czasie poruszania się pomiędzy tymi miejscowości urządzenie rejestrujące nie zarejestrowało wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy jak i przebytej drogi (kopia wykresówki karta akt administracyjnych o nr 55). GITD miał prawo nie uznać zapisanych na rewersie wykresówki tłumaczeń nierejestrowania. Prawdą jest bowiem, że art. 37 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego dotyczy jedynie sytuacji, w których nierejestrowanie w/w danych jest wynikiem niedziałania lub wadliwego działania tachografu. Tego typu wadliwości nie zostały przez stronę wykazane. Przepis ten stanowi : W czasie gdy tachograf nie działa lub działa wadliwie, kierowca zaznacza dane umożliwiające jego identyfikację (nazwisko, numer karty kierowcy lub numer prawa jazdy) wraz z podpisem, jak również informacje dotyczące różnych okresów, które nie były poprawnie rejestrowane lub drukowane przez tachograf: a) na wykresówce bądź wykresówkach; lub b) na tymczasowej wykresówce dołączanej do wykresówki lub karty kierowcy. Za przekonujące Sąd uznał wywody Organu odwoławczego o nie włożeniu tarczy w tachografie. Na wykresówce, jak to zauważył GITD, urządzenie nie zarejestrowało momentu wyjęcia wykresówki. Z tych powodów słusznie nie uznano w postępowaniu administracyjnym zaistnienia podstaw umożliwiających zastosowanie art. 37 ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia. Zatem, Organ miał podstawy do tego aby zastosować przepisy sankcjonujące stwierdzone naruszenie w postaci lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d.

GITD miał także pełne podstawy do zastosowania wobec skarżącego przepisu art. 92a u.t.d. oraz lp. 6.3.7. załącznika do tej ustawy. Analiza wykresówek z 18/19 luty 2014 r. i 20 luty 2014 r. (kopie wykresówek karty akt administracyjnych nr 51) wykazała, że pojazd przewoźnika pokonał pomiędzy miejscowością O. i C. trasę 99 km, czego nie udokumentował jakimikolwiek danymi, w tym nie okazał wykresówki.

W tych okolicznościach nie sposób było uznać zaistnienia jakichkolwiek podstaw do zastosowania art. 12 rozporządzenia nr 561/2006, jak również art. 92b i 92c u.t.d. Skarżący nie przyjął właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych. Charakter oraz okoliczności stwierdzonych naruszeń, nakazywały Organom obu instancji przyjąć, że skarżący w sposób nieusprawiedliwiony nie przestrzegał przepisów dotyczących czasu pracy i odpoczynku kierowców jak również rejestrowania danych. Zostało udowodnione, że przewoźnik miał wpływ na powstałe naruszenia. Jednocześnie mógł przewidzieć okoliczności oraz zdarzenia, które doprowadziły do tych naruszeń.

Wykazanie przez GITD legalności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, nie pozwoliło WSA podzielić wyrażonych w skardze zarzutów naruszenia przez Organ odwoławczy przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Sąd działając z urzędu również nie dostrzegł takich naruszeń prawa, które nakazywałyby skorzystanie z posiadanych uprawnień kasacyjnych.

Z przedstawionych powodów skarga została przez Sąd oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania nie orzekano z uwagi na treść art. 200 p.p.s.a.