Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 113/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Asesor WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 29 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Wójt Gminy dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. z dnia [...] kwietnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy do załatwienia wniosku wskazanego w punkcie I; IV. zasądza od Wójta Gminy na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W skardze złożonej 17 sierpnia 2020 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. (dalej także: "Stowarzyszenie") zarzuciło Wójtowi Gminy (dalej także: "Wójt") bezczynność w przedmiocie nierozpoznania wniosku z 25 kwietnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. Stowarzyszenie opisało przebieg postępowania w sprawie i podkreśliło, że do chwili wniesienia skargi nie uzyskało od organu żądanych w tym wniosku informacji, co narusza art. 13 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.").

W oparciu o te zarzuty Stowarzyszenie wniosło o:

- zobowiązanie Wójta do rozpoznania wniosku,

- stwierdzenie, że Wójt dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa,

- zasądzenie na rzecz Stowarzyszenia od organu zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wójt wyjaśnił, że na adres skrzynki elektronicznej "[...]" w dniu 25 kwietnia 2019 r. wpłynęły trzy e-maile, jednakże żaden z nich nie stanowił wniosku Stowarzyszenia, o którym mowa w skardze. Organ podkreślił, że argument, jakoby ktoś nieuprawniony mógł usunąć wniosek Stowarzyszenia z poczty elektronicznej organu, nie znajduje potwierdzenia w obowiązującym w Urzędzie Gminy sposobie odbioru poczty. Każde pismo, które znajdzie się w poczcie za pośrednictwem platformy e-PUAP jest bowiem automatycznie przekazywane na kolejny adres e-mailowy i do innego urządzenia. Taki system ma zabezpieczyć wiadomości przed utratą w razie awarii sprzętu lub ingerencją osoby niepowołanej. Dostęp to tej poczty – zabezpieczony hasłem i kodem dostępu – posiada wyłącznie informatyk. Pod tym adresem poczty elektronicznej wniosek Stowarzyszenia również nie został odnaleziony. Organ podniósł, że posiada prawidłowe zabezpieczenie antyspamowe poczty elektronicznej.

Dlatego też mając na względzie, że nie jest bezspornym fakt złożenia przez skarżącego opisanego wniosku za pośrednictwem platformy ePUAP 25 kwietnia 2019 r., gdyż skarżący nie załączył do skargi potwierdzenia nadania wniosku do Gminy, a zarazem niekwestionowane jest, że 15 września 2020 r. organ udzielił stronie odpowiedzi na ww. wniosek – Wójt wniósł o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W świetle art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Jakkolwiek przepisy p.p.s.a. nie określają, na czym polega stan bezczynności, to w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że ze stanem tym mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109 wraz z powołanym orzecznictwem).

W przypadku udzielenia informacji publicznej bezczynność może wystąpić wówczas, gdy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. oraz żądanie jej udzielenia skierowane jest do podmiotu zobowiązanego w myśl przepisów tej ustawy.

W niniejszej sprawie jest poza sporem, że podmiot, do którego wpłynął wspomniany wniosek o udostępnienie informacji publicznej – Wójt Gminy jest podmiotem, który na mocy art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p, jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu.

W sprawie nie było też kwestionowane, że żądana przez Stowarzyszenie informacja ma charakter informacji publicznej. We wniosku z 25 kwietnia 2019 r. zażądano bowiem udostępnienia następujących informacji:

"CZ. 1 - FACEBOOK

1. Czy gmina prowadzi swój profil na Facebooku?

2. Jeśli tak, to czy na stronie internetowej gminy znajduje się link do Facebooka?

3. Jeśli gmina prowadzi profil na Facebooku, to czy w regulaminie lub innym dokumencie uregulowano zasady blokowania komentarzy i użytkowników Facebooka?

4. Jeśli Facebook gminy posiada określoną politykę blokowania komentarzy i użytkowników, prosimy o przesłanie linków, do miejsca, gdzie jest ona opisana.

5. Jeżeli gmina prowadzi Facebooka, ile osób jest obecnie (na dzień odpowiadania na wniosek) zablokowanych na oficjalnym profilu gminy w tym serwisie?

6. Czy profile Facebook gminy prowadzą pracownicy urzędu czy zewnętrzna osoba/podmiot zewnętrzny?

7. Jeśli profil prowadzą pracownicy urzędu, prosimy o wskazanie stanowisk, na których są zatrudnieni.

CZĘŚĆ 2 - TWITTER

1. Czy gmina prowadzi swój profil na Twitterze?

2. Jeśli tak, to czy na stronie internetowej gminy znajduje się link do Twittera?

3. Jeśli gmina prowadzi Twittera, to czy w regulaminie lub innym dokumencie uregulowano zasady blokowania komentarzy i użytkowników Twittera?

4. Jeśli Twitter gminy posiada określoną politykę blokowania komentarzy i użytkowników, prosimy o przesłanie linków, do miejsca, gdzie jest ona opisana.

5. Jeżeli gmina prowadzi Twittera, ile osób jest obecnie (na dzień odpowiadania na wniosek) zablokowanych na oficjalnym profilu gminy w tym serwisie?

6. Czy profil Twitter gminy prowadzą pracownicy urzędu czy zewnętrzna osoba/podmiot zewnętrzny?

7. Jeśli profil prowadzą pracownicy urzędu, prosimy o wskazanie stanowisk, na których są zatrudnieni.

CZĘŚĆ III - FORUM

Czy urząd gminy prowadzi forum dla mieszkańców lub grupę w serwisie społecznościowym?

CZĘŚĆ IV - OFICJALNY PROFIL W/B/P

1. Jeśli istnieje oficjalny profil wójta/burmistrza/prezydenta na Facebooku, Twitterze lub Wykopie, czy w którymkolwiek przypadku prowadzą go osoby opłacane z budżetu gminy? (chodzi zarówno o sytuację, gdy są to pracownicy gminy, jak też gdy są to zewnętrzne podmioty zatrudnione przez gminę)?

2. Jeśli któryś profil w mediach społecznościowych jest/był w 2018 roku opłacany z budżetu gminy, prosimy o link do profilu".

Niewątpliwie wskazana wyżej informacja dotyczy działalności gminy, a zatem zalicza się do powyższej kategorii informacji publicznych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach oraz informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Nie ulega zatem wątpliwości, że Wójt zobowiązany był do udostępnienia informacji publicznej żądanej przez skarżące Stowarzyszenie we wniosku z 25 kwietnia 2019 r., w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Obowiązkiem organu było zatem udostępnienie skarżącemu żądanych informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie wydanie w tym terminie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu jest przede wszystkim stwierdzenie, czy Stowarzyszenie przesłało organowi opisany wyżej wniosek – za pośrednictwem poczty elektronicznej – w dniu 25 kwietnia 2019 r.

W odpowiedzi na skargę Wójt zakwestionował ten fakt twierdząc, że wniosek taki nie wpłynął do organu w tej dacie za pośrednictwem poczty elektronicznej.

Zauważyć należy, że Sąd, mając na uwadze opisane wyżej stanowisko Wójta, pismem z 5 października 2020 r. zwrócił się do strony skarżącej o przedłożenie dowodu doręczenia organowi ww. wniosku z 25 kwietnia 2019 r. (k. 26). W odpowiedzi na to wezwanie, Stowarzyszenie przesłało drogą elektroniczną 13 października 2020 r. pismo wraz z dowodem doręczenia organowi opisanego wniosku oraz potwierdzeniem, na jaki adres skrzynki pocztowej wniosek ten został wysłany. Z dokumentów tych wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że opisany wyżej wniosek o udostępnienie informacji publicznej przesłany został z adresu poczty elektronicznej Stowarzyszenia: "[...]" na adres poczty elektronicznej Urzędu Gminy: "[...]" w dniu 25 kwietnia 2019 r. o godz. 19:48 (k. 36-45). Wyjaśnić należy, że przesłane przez Stowarzyszenie potwierdzenie doręczenia listu elektronicznego zostało wydane przez podmiot zajmujący się profesjonalnym (zawodowym) dostarczaniem poczty elektronicznej – [...]. Z potwierdzenia tego wynika, że status wiadomości przesłanej na ww. adres poczty elektronicznej Gminy to "ok", co zgodnie z powszechnie dostępnymi informacjami na stronie internetowej tego podmiotu oznacza "bezproblemowe dostarczenie emaila do skrzynki adresata". Wyłączone jest więc w tym przypadku zarówno niedostarczenie wiadomości do skrzynki adresata bądź zakwalifikowanie wysłanego listu elektronicznego przez skrzynkę odbiorczą adresata jako spam, czyli wiadomość niepożądaną, jak i wystąpienie sytuacji, w której serwer nadawczy nawiązał połączenie z serwerem odbiorczym, jednak ten nie mógł w danym momencie przyjąć wysłanej wiadomości (zob. [...]).

Zdaniem Sądu, do odmiennej oceny kwestii doręczenia organowi przedmiotowego emaila w dniu 25 kwietnia 2019 r. nie może w żadnym razie prowadzić zawarta w odpowiedzi na skargę argumentacja organu w tym zakresie. Przede wszystkim zapewnienie przez organ, że w jego ocenie, serwer poczty elektronicznej został skonfigurowany prawidłowo, w tym posiada prawidłowe zabezpieczenie antyspamowe poczty elektronicznej, co wyłącza możliwość nieodebrania przesłanej przez stronę skarżącą wiadomości, nie daje podstaw do uznania, że organ nie był bezczynny w niniejszej sprawie.

W związku z tym – co przyznaje sam organ w odpowiedzi na skargę – w orzecznictwie wskazuje się, że obowiązkiem organu administracji publicznej jest taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu, aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań. Dlatego też, skoro strona skarżąca przesłała wniosek o udostępnienie informacji publicznej na podany przez organ do powszechnej wiadomości adres poczty elektronicznej, to oznacza, że obowiązkiem tego organu było odebranie tej wiadomości i udzielenie na nią odpowiedzi w terminie i w sposób określony w przepisach u.d.i.p. Skarżące Stowarzyszenie miało prawo działać w zaufaniu do władzy publicznej i oczekiwać, że skoro organ podaje do publicznej wiadomości adres swojej poczty elektronicznej, to będzie odbierał listy skierowane na ten adres. W konsekwencji ryzyko nieodebrania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej listu, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej obciąża ten organ, a nie podmiot składający wniosek i świadczyć może jedynie o wadliwej organizacji pracy organu lub nieprawidłowym skonfigurowaniu jego poczty elektronicznej (zob. postanowienia NSA z: 10 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1968/15, 5 listopada 2015 r., sygn. akt I OZ 1414/15 i 18 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2897/15).

W takiej sytuacji, jak przyjmuje się w orzecznictwie, wystarczającym dowodem wysłania wiadomości zawierającej wniosek o informację publiczną, jest wydruk z poczty elektronicznej nadawcy (zob. wyrok NSA z 16 września 2016 r., sygn. akt I OSK 1924/16).

Ponadto o braku doręczenia ww. wniosku nie może świadczyć fakt, iż jak twierdzi organ, nie został on przesłany w formie dokumentu elektronicznego na elektroniczną skrzynkę podawczą organu (ePUAP), utworzoną w trybie przepisów ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2020 r. poz. 346 ze zm.). Przepisy art. 63 § 1 i § 3a ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.) nie mają bowiem w tym wypadku zastosowania. Wynika to z tego, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie wskazano jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku (poza utrwaleniem go w formie pisemnej), zaś w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że w tym przypadku za wniosek pisemny uznać również należy przesłanie zapytania zwykłą pocztą elektroniczną i to nawet wtedy, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (zob. przykładowo jedynie wyroki NSA z: 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08 oraz 27 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1622/19).

Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że wyjaśnienia Wójta przedstawione w odpowiedzi na skargę nie dawały podstaw do oddalenia skargi. Bezsprzecznie więc Wójt dopuścił się bezczynności w niniejszej sprawie, albowiem wniosek skarżącego z 25 kwietnia 2019 r. nie został załatwiony w przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowym terminie, biegnącym od dnia jego otrzymania przez organ. Poza sporem jest, że objętej tym wnioskiem informacji organ udzielił dopiero w dniu 15 września 2020 r., a więc już po wniesieniu skargi, która została złożona za pośrednictwem poczty elektronicznej 17 sierpnia 2020 r. To oznacza, że Wójt pozostawał bezczynny w dacie wniesienia przez Stowarzyszenie skargi do Sądu, co uzasadniało stwierdzenie przez Sąd zaistniałej bezczynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt I sentencji).

Wskazać natomiast należy, że zawarte w odpowiedzi na skargę wyjaśnienia organu mają istotne znaczenie dla oceny charakteru zaistniałej w sprawie bezczynności. W sytuacji bowiem, gdy organ pozostał w przekonaniu, że nie został skierowany doń wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a Stowarzyszenie, jako wnioskodawca, nie złożyło – przed wniesieniem skargi – żadnego pisma stanowiącego ponaglenie do załatwienia tej sprawy, Sąd, na podstawie art. 149 § 1b p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji). Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacji bezsprzecznie nie miała miejsca, o czym świadczy również fakt, że niezwłocznie po wniesieniu skargi, jeszcze przed jej przekazaniem Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę, organ udzielił stronie skarżącej żądanej informacji publicznej.

Ze względu na to, że w chwili rozpoznania skargi Wójt nie pozostawał już bezczynny, postępowanie sądowoadministracyjne w części dotyczącej zobowiązania tego organu do załatwienia wniosku należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż stało się ono bezprzedmiotowe (pkt III sentencji).

Zasadne było jednak w tej sytuacji uwzględnienie wniosku skarżącego Stowarzyszenia o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o czym orzeczono na podstawie art. 200, art. 201 § 1 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (zob. uchwała 7 sędziów NSA z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08). W ramach zasądzonych na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kosztów postępowania uwzględniono uiszczony wpis od skargi w wysokości [...] zł (pkt IV sentencji).

Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji.