Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 355/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 czerwca 2003 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi R.D. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy; 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata P. R., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55, 20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy).


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z 26 stycznia 2012 r. wniesionej przez R.D. jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z [...] 2012 r., Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] 2011 r., nr [...], o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

R.D, obywatel F.R., deklarujący narodowość c., złożył w dniu [...] 2011 r. po raz czwarty wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej.

Po rozpatrzeniu wniosku Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...], z dnia [...] 2011 r., postanowił umorzyć postępowanie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny.

Od tej decyzji R.D odwołał się do Rady do Spraw Uchodźców wnosząc o jej uchylenie i ponowne rozpatrzenie sprawy. W odwołaniu nie sformułował żadnych zarzutów uzasadniających stwierdzenie, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu skarżący wyraził jedynie przekonanie, że z uwagi na posiadaną narodowość c. powinien otrzymać ochronę międzynarodową.

Rada do Spraw Uchodźców, po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego decyzją z [...] 2012 r., nr [...], utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Rada stwierdziła, że podziela stanowisko organu I instancji i R.D złożył kolejny wniosek w istocie oparty na tych samych podstawach.

Organ zauważył, że w obrocie prawnym znajduje się ostateczna, w administracyjnym toku instancji, decyzja Rady do Spraw Uchodźców Nr [...] z dnia [...] 2009 r. utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, Nr [...], z dnia [...] 2009 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy oraz ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Decyzja ta rozstrzygała ostatecznie sprawę wniosku R.D o nadanie statusu uchodźcy i zawierała analizę wskazywanych przez niego okoliczności mających uzasadniać objęcie go ochroną.

W dniu [...] 2010 r. cudzoziemiec złożył po raz drugi wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Po rozpatrzeniu wniosku Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w dniu [...] 2010 r. decyzją Nr [...] umorzył postępowanie na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stwierdzając, że wniosek jest niedopuszczalny. Od decyzji tej wnioskodawca odwołał się do Rady do Spraw Uchodźców, która po rozpatrzeniu sprawy w dniu [...] 2010 r. decyzją nr [...] utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

W dniu [...] 2010 r. cudzoziemiec złożył po raz trzeci wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Po rozpatrzeniu wniosku Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w dniu [...] 2011 r. decyzją Nr [...] umorzył postępowanie na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stwierdzając, że wniosek jest niedopuszczalny, a Rada do Spraw Uchodźców po rozpatrzeniu jego odwołania w dniu [...] 2011 r. decyzją nr [...] utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

W dniu [...] 2011 r. R.D złożył po raz czwarty wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Składając nowy wniosek oświadczył: "Wyjechałem z C., bo tam miałem kłopoty związane z kuzynami, którzy pomagali bojownikom. Poza tym nie mogę powrócić do C., bo tam nie mam własnego domu tzn. nie mam środków, aby kupić dom czy mieszkanie. Moja córka jest chora na [...] tam nie będzie mogła się leczyć. "

Organ podkreślił, że Wnioskodawca oświadczył również, że nie brał udziału w działaniach wojennych i nie był zatrzymany, aresztowany lub skazany wyrokiem sądu. Nie należał do żadnej organizacji politycznej, społecznej lub etnicznej. Nie prowadzono wobec niego żadnego postępowania sądowego lub administracyjnego. Stwierdził ogólnikowo, że w kraju pochodzenia był prześladowany i poddawany przemocy. Jednakże nie podał żadnych konkretnych faktów lub okoliczności tych prześladowań.

Rada do Spraw Uchodźców wskazała, że składając w dniu [...] 2008 r. po raz pierwszy wniosek R.D oświadczył: “Przyjechałem normalnie żyć, aby mojej rodzinie nic nie groziło. Pracuję, a pieniędzy mi nie płacą. Tam jest groźnie dla dzieci, one się tam boją. Ja chcę żyć tutaj normalnie, aby moje dzieci były wykształcone." (akta [...]). Podkreślono, że wnioskodawca zeznał również, iż w kraju pochodzenia był trzykrotnie zatrzymany i poddawany przemocy z powodu udzielania przez jego kuzynów pomocy miejscowym bojownikom. Równocześnie wnioskodawca stwierdził, że nie brał żadnego udziału w działaniach zbrojnych i nie był aresztowany lub sądzony. Nie było także prowadzone wobec niego żadne postępowanie administracyjne lub sądowe.

Organ podkreślił, że składając po raz drugi, w dniu [...] 2010 r., wniosek R.D oświadczył: “Wyjechałem z kraju pochodzenia, ponieważ mam dzieci, a tam nie było dla nich warunków dla normalnego życia. Ponadto byłem tam 2 - 3 razy zatrzymany i pobity, dlatego zdecydowaliśmy się na wyjazd do Polski. Boję się wrócić do domu, do R.ponieważ moja córka ma [...], a w moi kraju nie ma ani leków, ani lekarzy, aby ją leczyć." Równocześnie cudzoziemiec oświadczył, że nie brał udziału w działaniach wojennych i nie był aresztowany lub skazany wyrokiem sądu. Nie było także prowadzone wobec niego żadne postępowanie administracyjne lub sądowe (akta [...]).

W wyniku analizy podanych przez cudzoziemca w kolejnych wnioskach o nadanie statusu uchodźcy przyczyn opuszczenia kraju pochodzenia organ stwierdził, że w istocie w czwartym wniosku nie wskazał on na żadne nowe okoliczności istotne z punktu widzenia przesłanek do nadania statusu uchodźcy.

Cudzoziemiec powołał się na te same okoliczności, które były już przedmiotem oceny organów orzekających. Zaszła zatem tożsamość spraw, zarówno podmiotowa, gdyż oba wnioski złożył R.D, jak i przedmiotowa. Także na podstawie wniesionego odwołania i aktualnych informacji na temat sytuacji w kraju pochodzenia, brak było jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że kolejny wniosek dawał podstawę do wszczęcia kolejnego postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy.

Rada do Spraw Uchodców podkreśliła, iż sytuacja w C. nie zmieniła się od czasu wydania ostatniej decyzji rozstrzygającej co do istoty do dnia złożenia ostatniego wniosku oraz do dnia dzisiejszego, w taki sposób, by można było mówić o jej pogorszeniu względem sytuacji cudzoziemca. Nie wskazują na to żadne dostępne opracowania. W związku z tym sytuacja w kraju pochodzenia nie może stanowić nowej podstawy wniosku uzasadniającej obawę strony przed prześladowaniem.

Zdaniem Rady, cudzoziemiec nie wykazał we wniosku żadnych okoliczności dających podstawę do rozważania nowych podstaw wniosku, a zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 2 wniosek jest niedopuszczalny, gdy wnioskodawca po otrzymaniu decyzji ostatecznej złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach. Organ dodał również, że w sytuacji ponownego wniosku opartego na tej samej podstawie - postępowanie umarza się zgodnie z literalnym brzmieniem 40 ust. 1 ustawy o ochronie. Nie prowadzi się zatem postępowania w zakresie dowodzenia stawianych we wniosku tez, gdyż byłyby to czynności naruszające powagę rzeczy osądzonej. Rada do Spraw Uchodćów wyjaśniła, że organy administracji publicznej prowadzą jedynie postępowanie w zakresie stwierdzenia, czy rzeczywiście wniosek oparty jest na tych samych podstawach, a w przypadku potwierdzenia tej tezy, co ma miejsce w niniejszej sprawie, postępowanie podlega umorzeniu.

Rada wskazała, że także zgodnie z art. 32 ust. 3 i 4 Dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy wszczętej na skutek wniesienia kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy jest uzasadnione w sytuacji, gdy po wstępnym rozpatrzeniu tego wniosku zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje, znacznie zwiększające prawdopodobieństwo spełnienia przez wnioskodawcę warunków statusu uchodźcy.

Rada wyjaśniła także, że wniosek o nadanie statusu uchodźcy jest jedynym wnioskiem inicjującym postępowanie w sprawie cudzoziemca, którego celem jest przyznanie mu ochrony i dowodzi tego jasno treść art. 23 ust. 1 ustawy, jak i art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, z którego wynika, że w warunkach w nim określonych cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej. Zasadzie określonej w tym przepisie nie przeczy treść art. 23 ust. 2 ustawy, z którego wynika, że wniosek o nadanie statusu uchodźcy rozpatruje się równocześnie jako wniosek o udzielenie ochrony uzupełniającej.

Zdaniem organu z zestawienia treści art. 15 i 23 ust. 2 ustawy należy wyprowadzić jedynie taki wniosek, że rozpatrywanie wniosku o nadanie statusu uchodźcy równocześnie jako wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej nakłada na organ konieczność rozpoznania takiego wniosku z urzędu, ale tylko w sytuacji, gdy istnieje podstawa rozpoznania wniosku o status uchodźcy. Nie zmienia to jednak zasady rozpoznania wniosku o status uchodźcy. Organ podkreślił, że treść art. 15 ustawy jednoznacznie wskazuje na pierwszeństwo rozstrzygania wniosku o nadanie statusu, a dopiero gdy okoliczności sprawy wskazują, że możliwość udzielenia statusu nie wchodzi w grę, w tym samym postępowaniu wniosek ten należy rozpoznać obligatoryjnie, w ramach już poczynionych pod tym względem ustaleń, jako wniosek o udzielenie ochrony uzupełniającej. Konsekwencją takiego uregulowania jest obecne brzmienie przepisu art. 48 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, który stanowi: w przypadku, gdy wnioskodawcy (...) odmawia się nadania statusu uchodźcy, w decyzji orzeka się ponadto o udzieleniu: 1) ochrony uzupełniającej (...) albo 2) zgody na pobyt tolerowany (...). W związku z tym w decyzji o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku, wydanej na podstawie przepisu art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy, organy nie orzekają o odmowie nadania statusu uchodźcy, nie mogą zatem znaleźć się w niej rozstrzygnięcia w przedmiocie ochrony uzupełniającej, czy w przedmiocie pobytu tolerowanego, bo nie ma podstaw prawnych do samoistnego rozstrzygania w tym zakresie.

Mając powyższe na uwadze Rada do Spraw Uchodźców uznała, że decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o umorzeniu postępowania w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny jest właściwa, została wydana zgodnie z prawem i wyczerpująco uzasadniona zgodnie z dyspozycją przepisu art. 107 par. 3 k.p.a.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] 2012 r. R.D wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] 2011 r.

Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 13, art. 14, art. 15, art. 34 i art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP;

2. przepisów postępowania poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie a wynikających z art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Z analizy akt niniejszej sprawy wynika, że [...] 2011 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. Był to kolejny (czwarty) wniosek skarżącego o nadanie statusu uchodźcy. W postępowaniu wszczętym z pierwotnego wniosku wydana została decyzja odmawiająca skarżącemu nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej i orzekająca o wydaleniu wobec stwierdzenia, że brak jest okoliczności uzasadniających udzielenie zgody na pobyt tolerowany.

Wobec powyższego kluczowym zagadnieniem w sprawie jest ustalenie, czy w związku z nowym, czwartym wnioskiem skarżącego o udzielenie mu statusu uchodźcy, organ miał prawo uznać, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie, a więc, że wniosek ten oparty jest na tych samych podstawach, a zatem, że jest on niedopuszczalny, co nakłada na organ obowiązek umorzenia postępowania.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o ochronie – jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku.

W myśl art. 40 ust. 2 ustawy o ochronie – wniosek jest niedopuszczalny, gdy:

1) wnioskodawca uzyskał status uchodźcy w innym państwie członkowskim;

2) po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach;

3) małżonek, który uprzednio wyraził zgodę na złożenie wniosku przez wnioskodawcę w jego imieniu, złożył odrębny wniosek, podczas gdy nie zachodzą okoliczności dotyczące tego małżonka uzasadniające taki wniosek.

Jednocześnie zauważyć należy, że rozstrzyganie w zakresie statusu uchodźcy odbywa się przede wszystkim na podstawie art. 1A Konwencji dotyczącej statusu uchodźcy sporządzonej 28 lipca 1951 r. w Genewie, Protokołu dotyczącego statusu uchodźców sporządzonego w Nowym Jorku 31 stycznia 1967 r., ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pomocniczo przy procedowaniu zastosowanie mają również inne akty prawne, w tym, np. dyrektywy Rady 2004/83/WE z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony oraz Dyrektywy 2005/85/WE w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich.

Orzekając w zakresie żądania zawartego we wniosku o przyznanie statusu uchodźcy organ rozstrzygający, ma obowiązek ocenić je w kontekście okoliczności zgłoszonych we wniosku (rozumianych jako wszelkie okoliczności dotyczące cudzoziemca), dotyczących go w indywidualny sposób i stanowiących o jego prześladowaniu i zagrożeniach, a które mieszczą się w katalogu zamkniętych przesłanek określonych w art. 1A Konwencji Genewskiej pozwalających na uznanie wnioskodawcy za uchodźcę. Oczywiście przedstawione twierdzenia, muszą być oceniane w kontekście okoliczności zewnętrznych rozumianych jako sytuacja istniejąca w kraju pochodzenia, która to sytuacja stanowi uzasadnienie występowania wskazywanych przez wnioskodawcę zagrożeń. To na wnioskodawcy spoczywa zatem obowiązek wskazania okoliczności dotyczących w jego ocenie prześladowania, których szczegółowe rozważenie może pozwolić na ocenę, czy możliwe jest udzielenie cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej.

Należy uznać, że skoro okoliczności podane w pierwszym wniosku o nadanie statusu uchodźcy w zestawieniu z określoną sytuacją panującą w kraju pochodzenia oraz sytuacja osobista wnioskodawcy, nie doprowadziły do udzielenia którejś z form ochrony, to zgłoszenie takich samych w rozumieniu (tych samych) okoliczności faktycznych w następnym wniosku, przy takim samym stanie prawnym, nie może automatycznie uruchomić postępowania zmierzającego do merytorycznego jego rozpoznania nawet jeśli dojdzie do zmiany sytuacji w kraju pochodzenia, jeśli ta zmiana nie miałaby wprost wpływu na sytuację cudzoziemca. W Dyrektywie Rady z 1 grudnia 2005 r. nr 2005/85/WE, która wskazuje na zasady procedowania (co do minimalnych norm) w sprawach uchodźczych określono procedury rozpatrywania wniosku (art. 23) jak również postępowania w przypadku złożenia kolejnych wniosków (art. 32). W art. tym w ustępie 3 w sposób wyraźny mowa jest o tym, że kolejny wniosek poddawany jest wstępnej ocenie, czy zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje pozwalające na rozpatrzenie możliwości uzyskania przez niego statusu uchodźcy na mocy dyrektywy 2004/83/WE. Co do zasady należy stwierdzić, że w motywie 15 wspomnianej dyrektywy przewiduje się, że w przypadku gdy wnioskodawca składa kolejny wniosek, nie przedstawiając nowych dowodów lub argumentów, zobowiązywanie Państwa Członkowskiego do przeprowadzenia pełnej procedury ponownego rozpatrzenia byłoby niewspółmierne. W takich przypadkach Państwa Członkowskie powinny mieć wybór między procedurami przewidującymi wyjątki od gwarancji, z których zwykle korzysta wnioskodawca. Takim wyjątkiem w prawodawstwie krajowym jest właśnie art. 40 ustawy o ochronie, a więc rozumienie pojęcia definicji "oparty na takich samych podstawach" polega na uznaniu, że są to takie same jak dotychczas (identyczne) okoliczności faktyczne sprawy, takie same twierdzenia, a więc, że nie doszło do zgłoszenia przez wnioskodawcę we wniosku nowych (dodatkowych) informacji lub argumentów.

W odniesieniu do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że okoliczności zgłoszone przez skarżącego we wniosku z [...] 2011 r. wyraźnie odwołują się jedynie do okoliczności, które były już przedmiotem rozważań związanych ze złożeniem przez niego pierwotnego wniosku.

W przedmiotowej sprawie organ opierając się na treści uzasadnienia wniosku skarżącego i wskazanego tam zagrożenia dla dzieci oraz powody ekonomiczne opuszczenia kraju pochodzenia, słusznie wyprowadził wniosek, że okoliczności, które stanowiły już podstawę rozstrzygania w sprawie, w której wydano decyzję odmawiającą nadania statusu uchodźcy, są tożsame dla obecnej sytuacji skarżącego.

Jeśli chodzi o kwestię zbadania przez organ sytuacji w C. wskazać należy, że sprawa ta została w sposób wnikliwy i szczegółowy z powołaniem się na raporty eksperckich organizacji monitorujących sytuację w C. przedstawiona w decyzjach z [...] 2009 r. i [...] 2009 r. rozpatrujących pierwotny wniosek skarżącego. W dalszym ciągu pozostaje aktualne stanowisko Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców zawarte w "Tymczasowych wytycznych dotyczących oceniania potrzeby udzielania ochrony międzynarodowej ubiegającym się o status uchodźcy osobom pochodzącym w wchodzącej w skład F.R. Republiki C." z 17 kwietnia 2009 r., w którym UNHCR nie zaleca już, by wnioski azylowe składane przez C. rozpatrywane były w oparciu o przesłankę, że w R. C. panuje powszechna przemoc. Tym samym za racjonalne należało uznać stanowisko organów, że obecnie w przypadku powrotu skarżącego do F.R. nie ma żadnych przesłanek wskazujących, że mógłby być narażony na ryzyko doznania poważanej krzywdy lub też, aby po jego wyjeździe lub wydaniu przez organ odwoławczy decyzji ostatecznej w pierwszym postępowaniu zaszły jakiekolwiek nowe okoliczności, które mogły być przyczyną prześladowania.

W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu organ po zbadaniu wniosku i porównaniu zawartych w nim okoliczności z poprzednimi ustaleniami miał prawo do przyjęcia, że istniała podstawa do uznania, że nowy wniosek jest niedopuszczalny, i że istnieje podstawa umorzenia postępowania. Słusznie zatem zastosował się do regulacji określonej w art. 40 ust. 1 ustawy o ochronie tzn. wydał decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. Podkreślić tutaj należy, iż skarżący we wszystkich poprzednich wnioskach powoływał się w zasadzie na te same okoliczności faktyczne. Z tego też powodu Sąd uznaje za bezzasadne zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 7, art. 77 k.p.a.

Sąd nie dopatrzył się w sprawie takich naruszeń prawa, które miałby charakter istotny mogący mieć wpływ na wynik postępowania, a tylko takie istotne naruszenie prawa w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) dawałby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Reasumując zatem, zważywszy na to, iż kolejny wniosek skarżącego został oparty na tych samych podstawach faktycznych co wnioski poprzednie i został rozpoznany w takim samym stanie prawnym jak wniosek trzeci, a ponadto nie został oparty na jakiejkolwiek podstawie wskazującej na możliwość wystąpienia obawy przed prześladowaniem z powodów wskazanych w Konwencji Genewskiej, uznać należy, iż słusznie organ zastosował się do regulacji określonej treścią przepisu art. 40 ust. 1 ustawy o ochronie, tj. wydał decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).