Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 664/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2010 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego J.G. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 305 (trzysta pięć złotych), w tym 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych) tytułem zastępstwa prawnego oraz kwotę 55 (pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem 22% podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2009 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Powiatu w [...] z dnia [...] listopada 1974 r. ([...]) utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 1974 r. którą udzielono pozwolenia na budowę altany ogrodowej (camping) na działce nr [...] przy ul. [...] w [...].

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego m. in. przytoczył treść § 39 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 stycznia 1973 r. ( Dz. U. z 1973 r., nr 4 poz. 29) oraz stwierdził, że po analizie zgromadzonego materiału dowodowego uznać należy że wyżej omawiana decyzja Naczelnika Powiatu w [...] została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Ponadto decyzja ta nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą. Nie była wreszcie dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa.

Odnosząc się do zarzutu wnioskodawcy (A.M.) dotyczącego kwestii niezgodności realizacji inwestycji z zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę projektem budowlanym wskazano, że kwestia ta może być przedmiotem postępowania przed właściwym organem nadzoru budowlanego i nie należy do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej.

W następstwie rozpoznawania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ( z którym wystąpił A.M.), Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. ([...]) utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie z dnia [...] października 2009 r.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2010 r., podniósł dodatkowo, że analiza szczątkowego materiału dowodowego przekazanego w postaci niektórych dokumentów dotyczących decyzji z dnia [...] listopada 1974 r. nie wykazała, że jest ona dotknięta wadą kwalifikowaną z art. 156 § 1 kpa wobec czego nie zachodzi konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Odnosząc się do podnoszonej przez odwołującego się kwestii że będący przedmiotem w/w decyzji obiekt budowlany nie jest altaną ogrodową lecz budynkiem trwale związanym z gruntem Główny inspektor Nadzoru budowlanego wyjaśnił, że organ nadzorczy w sprawie stwierdzenia nieważności oceniając legalność decyzji o pozwoleniu na budowę bierze pod uwagę stan prawny i faktyczny istniejący w dniu wydania kwestionowanej decyzji. Z uwagi jednak na brak kompletnych dokumentów w przedmiotowej sprawie nie można dokonać - zdaniem GINB - absolutnie pewnych ustaleń w powyższej kwestii. Podstawą do wydania decyzji stwierdzającej nieważność badanego rozstrzygnięcia mogą być bowiem ustalenia oparte jedynie na dowodach.

Dla oceny prawidłowości pozwolenia na budowę nie ma zatem znaczenia kwestia wykonania inwestycji niezgodnie z projektem budowlanym.

W przypadku gdy taka okoliczność zaistnieje może stanowić przedmiot postępowania przed właściwymi organami nadzoru budowlanego. Organ wyjaśnił, że wbrew zarzutom skarżącego nie zostało stwierdzone w jego decyzji z dnia [...] października 2009 r., jakoby sporna inwestycja stanowiła tymczasowy obiekt budowlany. Tym samym brak było podstaw do stwierdzenia, że w myśl § 39 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 stycznia 1973 r. (Dz. U. z 1973 r., Nr 4 poz. 29) decyzja z dnia [...] sierpnia 1974 r., o pozwoleniu na budowę altany ogrodowej (camping) winna zawierać termin do którego będzie mogła istnieć zrealizowana na jej podstawie inwestycja.

Obie decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżył A.M.

Zarzucił im (identycznie jak w sprawie o Sygn. akt VII SA/Wa 663/10), że są nierzetelne, nieobiektywne i logicznie niepoprawne. Sankcjonują popełnione ongiś urzędnicze bezprawie oraz podważają podstawowe zasady obowiązującej Konstytucji w szczególności art. 2 i art. 32 ust. 1.

W skardze brak jest wyraźnie sformułowanych wniosków dotyczących kwestionowanych decyzji. Z jej treści można jednak wnioskować, że skarżący zmierza do stwierdzenia ich nieważności względnie też uchylenia.

Z uzasadnienia skargi wynika natomiast, że główny zarzut skarżącego dotyczy różnicy pomiędzy datą decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny, a datą znajdującą się na pieczęci umieszczonej na tym planie którym co oczywiste był osobny dokument.

Skarżący zarzuca również pracownikom organów urzędniczą solidarność zawodową oraz brak podstaw do podejmowania decyzji przez GINB w sytuacji kiedy dysponował on szczątkowym materiałem dowodowym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe ustalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa.

Z treści skargi wynika, że jej autor formułuje trzy zarzuty.

Pierwszy z nich dotyczy różnicy pomiędzy datami umieszczonymi na decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny spornej inwestycji ([...]sierpnia 1974 r.) oraz na pieczęci znajdującej się na tym planie ([...] sierpnia 1974 r.). W ocenie skarżącego różnica ta świadczy o tym, że plan o którym mowa był chronologicznie późniejszy, a zatem wcześniejsza decyzja z dnia [...]sierpnia 1974 r., nie mogła go zatwierdzać. Zdaniem Sądu przyczyny rozbieżności w powyższym zakresie zostały w sposób jasny i przekonujący wyjaśnione przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2010 r., ([...]), której oceny dokonano w sprawie tut. Sądu o Sygn . akt VII SA/Wa 663/10. Otóż GINB uznał, że owa różnica jest konsekwencją oczywistej omyłki pisarskiej do jakiej doszło podczas nanoszenia daty na pieczęć znajdującą się na planie. Z argumentacją organu tamże przedstawioną należy się zgodzić. Niewątpliwie plan dotyczył altany znajdujący się w [...] przy ul. [...] (świadczą o tym stosowne jego zapisy). Jako inwestorów wskazuje on ob. [...]. Poza tym odwołując się do decyzji zatwierdzającej ów plan wskazuje ten sam numer decyzji jak ten którym opatrzono decyzję zatwierdzającą plan realizacyjny (z dnia [...] sierpnia 1974 r.).

W związku z powyższym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego miał usprawiedliwione podstawy do uznania, iż umieszczenie na pieczęci znajdującej się na planie daty [...] sierpnia 1974 r. zamiast daty [...] sierpnia 1974 r., było oczywistą omyłką. Praktycznie bowiem wszystkie inne dane znajdujące się na planie o którym mowa (poza datą) identyfikacyjną decyzję tamże wymienioną jako decyzję z dnia [...] sierpnia 1974 r.

Konsekwencją powyższego jest brak możliwości uznania decyzji o pozwoleniu na budowę spornej altany za rażąco naruszającą prawo ze względu na wskazaną przez skarżącego wadliwość decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny jej budowy albowiem wadliwość ta po prostu nie istniała.

Drugi zarzut sugerujący, iż autorzy kwestionowanych decyzji kierowali się solidarnością urzędniczą odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji jest gołosłowny i w związku z tym nie wymaga omówienia.

Trzeci natomiast (oparcie się Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na szczątkowym materiale dowodowym) wbrew sugestiom skarżącego przemawia za zasadnością podjętych przez GINB decyzji. Zasada trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 kpa) podjętej w niniejszej sprawie 36 lat temu nie może zostać podważona także dlatego, iż materiał jakim dysponował organ, a który dotyczył postępowania zakończonego jej wydaniem był na tyle skąpy, że uniemożliwiał sformułowanie tezy, iż narusza ona prawo w sposób rażący.

Instytucja przewidziana przez ustawodawcę w art. 156 § 1 pkt 2 kpa ma charakter wyjątkowy. W kwestii interpretacji pojęcia "rażące naruszenie prawa" którym posługuje się w/w przepis wielokrotnie wypowiadała się zarówno nauka prawa jak i judykatura. Analiza ich dorobku pozwala na stwierdzenie, iż zachodzi ono wówczas gdy treść rozstrzygnięcia pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owo rozstrzygnięcie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Rażące naruszenie prawa jest więc z reguły wyrazem ewidentnego, oczywistego błędu w interpretacji prawa i ma miejsce jedynie wtedy gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznego rozstrzygnięcia organu administracji.

W ocenie tak organu jak i Sądu decyzja Naczelnika Powiatu w [...] z dnia [...] listopada 1974 r., jak i utrzymana nią w mocy decyzja o pozwoleniu na budowę (z dnia [...] sierpnia 1974 r.) nie spełniały w/w/ kryteriów.

W związku z tym nie może być mowy także o naruszeniu przez GINB (przy wydawaniu kwestionowanych w niniejszym postępowaniu decyzji) przepisów Konstytucji wskazanych przez skarżącego.

Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest art. 151 ppsa.