Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 220/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1a, art. 83 par. 3, art. 119 pkt 3, art. 135, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 45 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 127, art. 134
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2021 r. sprawy ze skargi K. B. C. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...], znak: [...], Wojewoda [...], działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", stwierdził niedopuszczalność odwołania złożonego przez K.B.C. od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...], nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zbiornika na ścieki.

Jak wynika z akt sprawy, ww. decyzją z dnia [...] Starosta Powiatu [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla M.Z. oraz E.G. dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o pow. zabudowy 108,25 m2, pow. użytkowej 128,58 m2, kubaturze 425,54 m3 oraz zbiornika na ścieki o pojemności 8,82 m3 w S. przy ul. D., na działce nr ewid. 65/10, obręb 6, miasto S. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 25 sierpnia 2010 r.

Przy piśmie z dnia 11 grudnia 2020 r., które wpłynęło do Wojewody [...] w dniu 31 grudnia 2020 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przekazał odwołanie z dnia 29 października 2020 r. złożone przez K. B.C. od powyższej decyzji Starosty Powiatu [...].

Odwołanie wpłynęło bezpośrednio do Wojewody [...] bez zachowania trybu określonego w art. 129 § 1 k.p.a., wobec tego zostało przekazane Staroście Powiatu [...], przy piśmie z dnia 4 stycznia 2021 r., celem zapewnienia zbadania możliwości skorzystania z dyspozycji zawartej w art. 132 bądź 133 k.p.a.

Po przekazaniu przez Starostę Powiatu [...] powyższego odwołania wraz z aktami sprawy, do organu wojewódzkiego wpłynęło pismo K. B.C. zatytułowane jako: "odwołanie od pisma Starosty [...] nr [...]".

Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania K. B.C. od ww. decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] nr [...].

W uzasadnieniu, w pierwszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, że pismo K. B.C. zatytułowane jako: "odwołanie od pisma Starosty [...] nr [...]" nie zawierało własnoręcznego podpisu autora pisma. Organ wojewódzki nie skierował jednak wezwania do uzupełnienia własnoręcznego podpisu, argumentując, że przekazanie odwołania wraz z aktami sprawy - do organu odwoławczego przez organ I instancji w związku z wpływem odwołania od wydanej przez ten organ decyzji - jest czynnością materialno-techniczną. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje natomiast możliwości zaskarżenia czynności materialno-technicznych dokonywanych przez organ administracji publicznej, a zatem złożenie tego pisma, a także jego treść pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Wojewoda [...] stwierdził w dalszej kolejności, że przeprowadzona przez organy (zarówno stopnia powiatowego, jak i stopnia wojewódzkiego), analiza akt sprawy wykazała, iż K. B.C. nie brała udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, poprzedzającym wydanie decyzji Starosty Powiatu [...] nr [...] oraz że decyzji tej jej nie doręczono. Treść pisma z dnia 29 października 2020 r. wskazuje natomiast, że K. B.C. uważa, że powinna była w tym postępowaniu brać udział jako strona.

Wojewoda [...] wyjaśnił następnie, że stronami w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę byli inwestorzy, którzy, jak wynika z adnotacji zawartej na decyzji, decyzję tę otrzymali w dniu 10 sierpnia 2010 r. Wobec niezłożenia przez nich odwołania w ustawowym terminie (14 dni od dnia doręczenia decyzji) stała się ona ostateczna w dniu 25 sierpnia 2010 r., co potwierdza odpowiednia adnotacja na decyzji.

Wojewoda stwierdził, że pismo odwołującej się, noszące znamiona odwołania od decyzji Starosty [...], datowane jest na dzień 29 października 2020 r., a zatem wniesione zostało po upływie 10 lat od daty, kiedy zaskarżona decyzja stała się ostateczna. Oznacza to, że zostało złożone po terminie, nadto od decyzji ostatecznej, czyli takiej, od której nie przysługuje już złożenie odwołania w administracyjnym toku. Organ odwoławczy, odwołując się do stanowiska przyjętego w orzecznictwie sądowym, stwierdził, że gdy odwołanie wnoszone jest przez podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu na prawach strony przed organem pierwszej instancji, i który nie wniósł odwołania od decyzji kończącej postępowanie w terminie otwartym dla innej strony postępowania biorącej w nim udział, to organ odwoławczy powinien stwierdzić niedopuszczalność w trybie art. 134 k.p.a., bowiem odwołanie dotyczy decyzji ostatecznej. Rozpatrzenie odwołania wniesionego po terminie prowadzi do kontroli ostatecznej decyzji administracyjnej, a tym samym do naruszenia zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 k.p.a.).

Wojewoda dodał, że biorąc pod uwagę formalny charakter zapadłego rozstrzygnięcia, merytoryczne odniesienie się do kwestii podniesionych w odwołaniu, dotyczących przymiotu strony odwołującej się, na tym etapie postępowania nie jest możliwe. Wojewoda wskazał, że strona pominięta przez organ może dochodzić swoich praw w postępowaniu nadzwyczajnym, które regulują art. 145-152 k.p.a. Wniosek o wznowienie postępowania z przesłanki art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) należy złożyć do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jednocześnie jak stanowi art. 148 § 2 k.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Skargę na powyższe postanowienie Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła K.B.C., zarzucając, że zaskarżone postanowienie narusza art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 28 k.p.a. z uwagi na pominięcie jej w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...].

W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła, że kwestionowane postanowienie nie uwzględnia m.in. faktu jej pominięcia w postępowaniu administracyjnym, zatajenia inwestycji i odebrania prawa żądania uchylenia decyzji nr [...]. Wyjaśniła też, dlaczego powinna być stroną postępowania zakończonego wspomnianą decyzją ostateczną i zarzuciła brak merytorycznego ustosunkowania się do jej odwołania.

Z uwagi na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i decyzji nr [...] oraz o "wznowienie nowego postanowienia". Ponadto wniosła o:

1. udzielenie wszelkiej dokumentacji, informacji opisowo i graficznie dotyczącej przedmiotowej inwestycji w celu oszacowania skutków ubocznych,

2. określenie skutków ubocznych na jej działkę nr 66 z powodu inwestycji na działce 65/10, obręb 6 w S.,

3. oszacowanie odszkodowania i wynagrodzenia za poniesione szkody (art. 63.1, art.36, 37 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.),

4. akcję dyscyplinarną przeciwko Wojewodzie za przedstawienie fałszywych faktów, niezgodnej z prawdą chronologii, lekceważenie swoich obowiązków w ramach rozważenia danej sprawy,

5. odszkodowanie za szkody poniesione przez działanie organów administracji publicznej – Burmistrza S., Starosty [...] i Wojewody [...].

Powyższa skarga została wniesiona w dniu 5 marca 2021 r. listem elektronicznym (e-mail) na adres [...] Urzędu Wojewódzkiego w Ł. Wydziału Prawnego, Kontroli i Nadzoru: "pn@lodz.uw.gov.pl" i "kancelaria@lodz.uw.gov.pl", który nie został skierowany do elektronicznej skrzynki podawczej organu (ePUAP).

Skarga została także wysłana w formie tradycyjnej kurierem ze Stanów Zjednoczonych Ameryki w dniu 6 marca 2021 r. Dodatkowo skarżąca przesłała skargę w dniu 24 marca 2021 r. listem elektronicznym (e-mail) na adres Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi: "prezes@lodz.wsa.gov.pl", zaznaczając, że oryginał skargi został przesłany listem priorytetowym do WSA w dniu 6 marca 2021 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Organ dodał, że postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] Starosta [...] na wniosek skarżącej wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tegoż organu z dnia [...] nr [...].

W piśmie z dnia 27 marca 2021 r. ("ADDENDUM DO SKARGI") skarżąca podtrzymała swoje stanowisko zawarte w skardze na ww. postanowienie nr [...] i podniosła, że jest ono sprzeczne z postanowieniem Starosty [...] nr [...] o wznowieniu postępowania administracyjnego.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 24 maja 2021 r. niniejsza sprawa została na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) w związku z art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wyjaśnić przy tym należy, że rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów było możliwe na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania należy do kategorii postanowień kończących postępowanie, o którym mowa w powołanym art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W przypadku tego rodzaju sprawy sądowoadministracyjnej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym nie zostało uzależnione przez ustawodawcę od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Stąd też sprawa niniejsza została skierowana do rozpoznania w tym trybie na podstawie wskazanego powyżej zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 24 maja 2021 r.

Rozpoznając sprawę w tym trybie Sąd był w pierwszej kolejności zobowiązany do oceny dopuszczalności skargi, w tym zwłaszcza oceny, czy skarga została wniesiona w terminie i czy spełnia pozostałe wymogi ustawowe.

Przystępując do tej oceny Sąd wziął pod uwagę całokształt okoliczności związanych z wniesieniem przez skarżącą skargi i rozważył je w kontekście przysługującego skarżącej prawa do sądu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), stanowiącego podstawowe prawo podmiotowe jednostki.

Na treść tego prawa, jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 10 maja 2000 r. (sygn. akt K. 21/99, OTK ZU nr 4/2000, poz. 109), składa się w szczególności: 1) prawo dostępu do sądu, tj. prawo do uruchomienia procedury przed sądem (niezależnym, bezstronnym i niezawisłym); 2) prawo do odpowiednio ukształtowanej procedury sądowej, zgodnej z wymogami sprawiedliwości i jawności; 3) prawo do wyroku sądowego, tj. prawo do uzyskania wiążącego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd oraz 4) prawo do odpowiedniego ukształtowania ustroju i pozycji organów rozpoznających sprawy (zob. też wyroki TK z: dnia 9 czerwca 1998 r., sygn. K 28/97, OTK ZU nr 4/1998, poz. 50; dnia 14 grudnia 1999 r., sygn. SK 14/98, OTK ZU nr 7/1999, poz. 163; dnia 19 lutego 2003 r., sygn. P 11/02, OTK ZU nr 2/A/2003, poz. 12; dnia 14 marca 2005 r., sygn. K 35/04, OTK ZU nr 3/A/2005, poz. 23; dnia 24 października 2007 r., sygn. SK 7/06, OTK ZU nr 9/A/2007, poz. 108; dnia 6 listopada 2012 r., sygn. K 21/11, OTK ZU 2012, nr 10, seria A, poz. 119; dnia 18 września 2014r., sygn. K 44/12, OTK-A nr 8 poz. 92).

W rozważanym aspekcie dotyczącym prawa dostępu do sądu w zaistniałych okolicznościach kontrolowanej sprawy Sąd w składzie niniejszym wziął przede wszystkim pod uwagę kwestię prawidłowości pouczenia o trybie zaskarżenia kwestionowanego przez stronę postanowienia Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], zawartego na str. 4 tego postanowienia. W pouczeniu tym w ramach trybu wniesienia skargi wskazano, że: "zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) na postanowienie przysługuje stronom prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135 za pośrednictwem Wojewody [...] w terminie 30 dni od dnia doręczenia". W dalszej części pouczenie dotyczyło kwestii wysokości wpisu od skargi i prawa pomocy.

Tak lapidarna, czy wręcz skąpa, treść pouczenia w zakresie trybu wniesienia skargi na wskazane postanowienie, zwłaszcza w warunkach panującej na świecie pandemii COVID-19, przy posiadanej wiedzy, że skarżąca zamieszkuje w Stanach Zjednoczonych Ameryki, nie może być uznana za wystarczającą. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w pouczeniu muszą być zawarte wszystkie elementy, które umożliwią stronie skuteczne złożenie danego środka zaskarżenia, zwłaszcza gdy strona zamieszkuje za granicą. Kwestia tych elementów stanowiła przedmiot rozważań NSA zawartych w wyroku z dnia 28 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1124/11, w którym Sąd ten przyjął, że "brak pouczenia podmiotu zagranicznego o warunkującym zachowanie terminu do złożenia odwołania sposobie jego nadania, stanowiącym niejako element trybu odwoławczego, o którym mowa w art. 107 § 1 k.p.a. i art. 129 § 1 1 i 2 k.p.a., byłoby pozbawieniem strony prawa do sądu" (wyrok dostępny pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na gruncie niniejszej sprawy Sąd w pełni podziela ten pogląd NSA i stwierdza, że zawarte w zaskarżonym postanowieniu lapidarne pouczenie w zakresie właściwego trybu zaskarżenia nie może być potraktowane jako wypełnienie obowiązku informacyjnego organu wynikającego z art. 9 k.p.a. i co za tym idzie ocenione jako spełnienie obowiązków wynikających z zasady informowania strony oraz czuwania, aby nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, w tym przypadku przepisów określających tryb wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nieodzownym bowiem obowiązkiem organu odwoławczego było pouczenie strony o dwóch zasadniczych kwestiach warunkujących wniesienie skargi z zachowaniem terminu dotyczących: skutecznego nadania skargi do sądu w tradycyjnej formie papierowej (art. 83 § 3 p.p.s.a.) oraz możliwości złożenia skargi w formie dokumentu elektronicznego, którą przewiduje art. 58 § 1a) p.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki oddawczej tego organu. Przepis art. 49a stosuje się odpowiednio.

Dokonując w kontekście tych uwag analizy podjętych przez stronę czynności zmierzających do wypełnienia wymogów warunkujących skuteczne wniesienie skargi do sądu należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, iż strona podjęła niezbędne działania celem wniesienia skargi zgodnie z pouczeniem zawartym na kwestionowanym postanowieniu. Niewątpliwie nadała skargę w drodze wiadomości mailowej w dniu 5 marca 2021 r., na znany jej adres organu ("pn@lodz.uw.gov.pl" i "kancelaria@lodz.uw.gov.pl"). Co przy braku właściwego pouczenia w kwestii konieczności wniesienia skargi do elektronicznej skrzynki oddawczej organu odwoławczego, nakazuje uznać, że strona zachowała się zgodnie z pouczeniem zawartym w kwestionowanym postanowieniu, a błędne, czy też niepełne, pouczenie nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Podkreślić bowiem należy, że stosownie do art. 112 k.p.a., błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.

W analizowanym aspekcie zauważyć należy także, iż w literaturze przedmiotu wskazuje się, że na tle art. 112 k.p.a. zarysowały się dwa stanowiska. Wedle pierwszego stwierdza się, że "wadliwe pouczenie strony nie powinno jej szkodzić, jednakże brak lub wadliwe pouczenie nie powoduje wstrzymania biegu terminu do wniesienia środka zaskarżenia, lecz stanowi jedynie podstawę do przywrócenia terminu". Drugi pogląd zaś głosi, że w tego rodzaju uchybieniach organu przyjmujących postać niepouczenia strony w decyzji ostatecznej o terminie i trybie zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego powoduje, że 30-dniowy do wniesienia skargi na tę decyzję nie biegnie (zob. P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 107 k.p.a., aktualizowany, LEX/el2021).

Na gruncie niniejszej sprawy Sąd przychyla się do tego drugiego poglądu i jednocześnie zwraca uwagę na konieczność dołożenia staranności przez organ przy pouczaniu strony o przysługujących jej uprawnieniach, zwłaszcza w obecnej sytuacji, gdzie strona po raz pierwszy spotyka się z okolicznościami utrudniającymi dotychczasowe swobodne i terminowe nadanie pisma, będące nierzadko skutkiem panującej pandemii COVID-19. Te okoliczności powodują, że strona - choćby ze względów bezpieczeństwa sanitarnego i związane z nimi ograniczenia - bardziej będzie zainteresowana elektroniczną możliwością złożenia skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, który wydał kwestionowany akt. Ten obowiązek informacyjny i konieczność czuwania, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa powoduje, że organ administarcji musi dostrzec całokształ okoliczności, w których może znaleźć się strona realizująca swoje uprawnienia w dobie pandemii i zapobiec powstaniu szkody z powodu nieznajomości prawa, w tym przepisów dotyczących składnia pism w formie dokumentu elektronicznego.

Uwagę zwraca przy tym także brak dopełnienia obowiązku informacyjnego warunkującego skuteczne wniesienie skargi w formie tradycyjnej i pouczenia strony o treści wskazanego powyżej art. 83 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.

Takie pouczenie również nie zostało zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Skutki zaś braku właściwych pouczeń nie mogą być przerzucane na stronę, gdyż w takiej sytuacji dochodziłoby do ograniczenia, czy wręcz pozbawienia, strony prawa dostępu do sądu z przyczyn od niej niezależnych, leżących po stronie organu, którego działanie zamierza ona uczynić przedmiotem skargi.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności i rozważając je w kontekście prawa do sądu uregulowanego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP z 1997 r., a także w aktach prawa międzynarodowego, w tym zwłaszcza w art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.), Sąd uznał skargę za dopuszczalną w niniejszej sprawie zarówno z punktu widzenia zachowania przez stronę wymogów związanych z trybem i terminem jej wniesienia, jak i spełnienia pozostałych wymogów formalnych, dopełnionych przez stronę w drodze pisma zawierającego skargę, przekazanego do polskiej placówki pocztowej w dniu 28 marca 2021 r., a następnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Podkreślić przy tym należy, że strona trzykrotnie składała skargę (w drodze wiadomości mailowej skierowanej do organu, w tradycyjnej formie papierowej za pośrednictwem kuriera oraz w drodze wiadomości mailowej skierowanej bezpośrednio do Sądu).

Przechodząc w dalszej kolejności do kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach nakreślonej na wstępie kognicji sądów administracyjnych, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przedmiotowe postanowienie jest zgodne z prawem i wsparte zostało powołaną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, przekonywującą argumentacją.

Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania skarżącej od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wskazanego na wstępie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zbiornika na ścieki.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a. W świetle tej regulacji, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do jego wniesienia. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Jednocześnie należy wyjaśnić, że przepis art. 134 k.p.a. wyróżnia dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania – przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia w toku instancji (np. gdy przepisy prawa nie przewidują możliwości wniesienia odwołania). Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia.

Bez wątpienia jedną z przyczyn niedopuszczalności odwołania – jak prawidłowo zauważył Wojewoda [...] - jest przyczyna o charakterze przedmiotowym, czyli wniesienie odwołania od decyzji ostatecznej, wbrew regulacji art. 127 k.p.a.

W ocenie Sądu, zaprezentowany przez Wojewodę [...] pogląd jest uzasadniony. W kontrolowanej sprawie nie ma wątpliwości, że odwołanie z dnia 29 października 2020 r. zostało wniesione przez skarżącą od decyzji ostatecznej (od dnia 25 sierpnia 2010r.), wcześniej doręczonej stronom postępowania, które brały w nim udział.

Wobec powyższego, w okolicznościach kontrolowanej sprawy wystąpiła podstawa do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, zatem kwestionowane w skardze postanowienie Wojewody [...] jest prawidłowe, a skarga podlega oddaleniu.

Jednocześnie w sprawie, która zawisła przed Sądem, konsekwentnie do poczynionych już rozważań, brak jest podstaw, aby Sąd "udzielał" wszelkiej dokumentacji, informacji opisowo i graficznie dotyczącej przedmiotowej inwestycji w celu oszacowania skutków ubocznych, dokonywał określenie skutków ubocznych na działkę nr 66 z powodu inwestycji na działce 65/10 oraz dokonywał oszacowania odszkodowania i orzekał o wynagrodzeniu za poniesione szkody (art. 63.1, art.36, 37 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.). Odnosząc się do tych żądań skarżącej należy stwierdzić, że wnioski te wykraczają nie tylko poza granice rozpoznawanej aktualnie sprawy sądowoadministracyjnej (art. 135 p.p.s.a.), której przedmiot zawężony jest do kwestii dopuszczalności ww. odwołania, ale dotyczą kwestii, a także spraw, znajdujących się poza kognicją sądu administracyjnego. Z tego powodu żaden z argumentów wskazanych w skardze nie mógł być uwzględniony w niniejszym postępowaniu koncentrującym się wyłącznie na ocenie prawidłowości rozstrzygnięcia kwestii dopuszczalności odwołania w kontrolowanej sprawie, co tym samym wykluczało również możliwość uchylenia decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] nr [...].

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał działanie organu administracji w sprawie za zgodne z prawem, w szczególności skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a wystąpienie jedynie tego rodzaju naruszenia mogłoby warunkować uchylenie zaskarżonego postanowienia zgodnie z wnioskami skargi.

Na marginesie Sąd zauważa, że w odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wyjaśnił, iż wobec wniosku skarżącej Starosta [...], jak organ właściwy, wznowił postępowanie zakończone ww. decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] nr [...]. Niewatpliwie w tym postępowaniu skarżąca może zgłosić zarzuty i argumentację dotyczące braku udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...].

Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji wyroku.

k.ż.