Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 541/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-12-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. wraz z odsetkami za zwłokę. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na opisaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W., skarżąca spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie skarżącej spółki, wykonalność decyzji może pogłębić szkodę już wyrządzoną spółce przez organy podatkowe, które zabezpieczając środki finansowe na rachunku bankowym spółki oraz poprzez prowadzenie czynności w ramach kontroli w sposób dyskredytujący podmiot w opinii kontrahentów, doprowadziły ją do całkowitego niemal zaniechania działalności gospodarczej i ogromnych strat. Dodała, że liczy na to, że ocena Sądu może istotnie zmienić jej sytuację prawną. Wskazała też, że postępowanie przed sądem może być długotrwałe i w sytuacji wygrania procesu, nie będzie w stanie uzyskać odpowiedniej rekompensaty poniesionych strat.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak jednak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Stosownie do treści przytoczonych powyżej przepisów, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a należy bowiem rozumieć jako szkodę, która nie będzie mogła zostać później naprawiona lub taką sytuację, w której nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Tym samym, przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 52/05). Zatem, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne, a ponadto wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09).

Dodania też wymaga, że przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, Sąd nie bierze pod uwagę zarzutów kierowanych wobec skarżonej decyzji, gdyż wiązałoby się to z oceną jej legalności, a więc merytorycznym rozpoznaniem sprawy, która na etapie postępowania incydentalnego jest niedopuszczalna.

W przedmiotowej sprawie skarżąca spółka domaga się wstrzymania decyzji, wedle której wartością przedmiotu sporu jest kwota 441.789,00 zł, a więc relatywnie wysoka kwota. Spółka zaznaczyła również, że organ podatkowy zabezpieczył środki finansowe na jej rachunku bankowym. Tymczasem z akt sprawy wynika, tj. z dokumentów przedłożonych przez spółkę do wniosku o przyznanie prawa pomocy, że na jej rachunku bankowym brak jest obrotów, a wykazane saldo wynosi 0 zł. Spółka nie przedłożyła przy tym dokumentów świadczących o tym, że dokonano owej czynności zabezpieczającej. Jakkolwiek wynikająca z decyzji kwota zobowiązania jest wysoka, to w sytuacji, gdy na rachunku bankowym brak jest środków pieniężnych, trudno mówić, że zajęcie konta w takich okolicznościach, spowoduje skutki o jakich jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie ulega natomiast wątpliwości, że wdrożenie czynności egzekucyjnych zawsze powoduje negatywne skutki wobec majątku zobowiązanego, jednak skutki te nie zawsze wiążą się z wywołaniem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FSK 450/09). Ponadto podkreślić należy, że obowiązujące przepisy normujące postępowanie egzekucyjne w administracji, przewidują ochronę zobowiązanego w postaci stosownych ograniczeń i zwolnień spod egzekucji.

W tym stanie rzeczy, nie można więc uznać, by skarżąca spółka wykazała, że zachodzą okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.