Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1534/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Janusz Walawski, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi S. L. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2016 r.

nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. zwalniający S. L. ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2016 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 45 ust. 3, ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 z późn. zm.). Rozkazowi organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 k.p.a.).

W uzasadnieniu Komendant Główny Policji wskazał, że w dniu [...] lutego 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia [...] S. L. ze służby

w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Powyższe nastąpiło po uzyskaniu informacji o przedstawieniu wymienionemu funkcjonariuszowi zarzutów popełnienia m.in. czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 276 § 1 Kodeksu karnego, polegającego na ukrywaniu dokumentu w postaci dowodu osobistego, którym nie miał prawa wyłącznie rozporządzać.

Pismem z dnia [...] marca 2016 r. wystąpiono do Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] o udostępnienie kopii materiałów zebranych w toku postępowania karnego o sygn. akt [...], prowadzonego przeciwko wymienionemu funkcjonariuszowi. W ramach postępowania administracyjnego uzyskano dodatkowo dowody z przesłuchania [...] D. M. z Wydziału w [...] Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji oraz [...] S. L. i wystąpiono do Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego

w [...] o udostępnienie kopii dokumentów przedstawionych do rejestracji pojazdu marki [...].

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ ustalił, że w dniu [...] lutego 2016 r. [...] S. L. został zatrzymany przez funkcjonariuszy Wydziału w [...] Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, działających na podstawie postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej

w [...]. W ramach czynności procesowych dokonano również przeszukania pojazdu mechanicznego marki [...], którego właścicielem był [...] S. L. W schowku znajdującym się naprzeciwko przedniego fotela pasażera, został ujawniony, m.in. dowód osobisty wydany na rzecz I. K. Na podstawie dokumentacji uzyskanej w ramach prowadzonego postępowania przygotowawczego, jak też ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego stwierdzono, iż I. K. zmarł w dniu [...] października 2012 r., a dowód osobisty nie figurował w Krajowym Systemie Informacji Policji jako utracony w wyniku przestępstwa.

Przesłuchany w charakterze świadka [...] D. M. policjant Wydziału

w [...] Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji zeznał, iż w dniu [...] lutego 2016 r., działając z polecenia przełożonego wraz z [...] G. S., przy udziale zatrzymanego [...] S. L., dokonał przeszukania pojazdu mechanicznego marki [...]. W wyniku tej czynności w schowku znajdującym się naprzeciwko przedniego fotela pasażera ujawnił dowód osobisty I. K. Dokument ten leżał luzem wśród innych znajdujących się tam rzeczy w tym dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu. W chwili ujawnienia dokumentu [...] S. L. zapytany o źródło pochodzenia dowodu osobistego poinformował, że dokument pozostawiła osoba, którą kiedyś w przeszłości podwoził swoim samochodem. Dodał ponadto, że zamierzał oddać dokument, jednak o tym zapomniał. Takie stanowisko [...] S. L. przedstawił również w trakcie przesłuchania w charakterze podejrzanego (protokół przesłuchania podejrzanego z dnia [...] lutego 2016 r.) dodając, iż przedmiotowy dowód osobisty posiada od około czterech lat.

[...] S. L. przesłuchany w toku postępowania administracyjnego w charakterze strony w dniu [...] kwietnia 2016 r. zeznał, iż ujawniony dowód osobisty należał do osoby, którą znał osobiście. Wskazał, że najprawdopodobniej właściciel dokumentu, jeszcze przed śmiercią, umieścił go w pojeździe marki [...] (będącego własnością [...] S. L.). Następnie S. L. po zakupie pojazdu [...] przełożył zawartość schowków z [...] do nowego pojazdu, nie zauważając, że wśród znajdujących się tam rzeczy jest dowód osobisty I. K. W toku przesłuchania [...] S. L. zeznał, że dowód był umieszczony wśród kart telefonicznych, które są do niego zbliżone wielkością

i kształtem i dlatego nie zauważył go. W przeciwnym razie niezwłocznie zwróciłby go do właściwego urzędu.

Organ wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2016 r. Prezydium Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] wydało decyzję nr [...], w której postanowiło nie wnosić zastrzeżeń co do zamiaru zwolnienia [...] S. L. ze służby w Policji we wskazanym trybie.

KGP wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Cytowany wyżej przepis jest regulacją wyjątkową. Jego wprowadzenie podyktowane było troską o autorytet Policji, jako zorganizowanej formacji służącej społeczeństwu, powołanej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W ocenie organu, czyn zarzucony [...] S. L. wypełnia znamiona przestępstwa określonego w art. 276 § 1 Kodeksu karnego. KGP podniósł, że zachowanie [...] S. L. bez wątpienia wypełnia przesłanki umożliwiające stwierdzenie, że popełnił czyn o znamionach przestępstwa w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Za takim twierdzeniem przemawia fakt, iż [...] S. L. miał świadomość, że posiada dokument, którym nie miał prawa wyłącznie rozporządzać, od kilku lat, tj. co najmniej od śmierci jego dysponenta,

co potwierdzają zeznania dokonującego czynność przeszukania [...] D. M., jak też wyjaśnienia samego [...] S. L. złożone w trakcie przesłuchania w charakterze podejrzanego w Prokuraturze Rejonowej w [...] w dniu [...] lutego 2016 r. W związku z powyższym przetrzymywanie dowodu osobistego I. K. w schowku swojego samochodu w sposób świadomy ukierunkowane było na wywołanie takiego stanu, aby dokument ten był ukryty, schowany i niedostępny dla osoby uprawnionej.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] słusznie zatem uznał zdaniem KGP za niewiarygodne i niespójne z całością zgromadzonego materiału dowodowego zeznania policjanta złożone w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, traktując je jako przyjętą linię obrony [...] S. L.

Organ wskazał, że w literaturze prawniczej, odwołującej się do judykatury uznano, że oczywistość przestępstwa zachodzi wtedy, gdy sprawcę złapano

na gorącym uczynku lub gdy w okolicznościach nie nasuwających wątpliwości przyznaje się on do popełnienia przestępstwa lub gdy zebrano takie dowody, które bezpośrednio stwierdzają dokonanie czynu przestępczego. Dlatego wystarczy przeprowadzić, jedynie takie postępowanie dowodowe, które potwierdzi przynajmniej jedno z wyżej wymienionych cech oczywistości.

Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 21 sierpnia 2012 r. (sygn. akt III KK 403/11), że już na gruncie wykładni językowej, nie rysują się żadne wątpliwości nakazujące rozumieć słowo "ukrywać" w jakikolwiek inny sposób

niż potoczny. Potocznie zaś "ukrywać" oznacza umieścić coś w miejscu niewidocznym, zasłoniętym, bezpiecznym, schować coś przed kimś (M. Szymczak (red.): Słownik języka polskiego, Warszawa 1981, t. III, s. 592; B. Dunaj (red.): Słownik współczesnego języka polskiego, Warszawa 1996, s. 1174).

Przestępstwo ukrywania dokumentu, którym sprawca nie ma prawa wyłącznie rozporządzać, polega więc na podjęciu tego rodzaju działań, w wyniku których dokument znajdzie się w miejscu znanym sprawcy, nieznanym zaś osobom, którym przysługują prawa do rozporządzania dokumentem, choćby nie wyłącznie (utajnienie miejsca jego przechowywania). Jako utajnienie miejsca przechowywania, interpretowane jest znamię ukrywania dokumentów w rozumieniu art. 276 § 1 Kodeksu karnego w orzecznictwie Sądu Najwyższego (zob. wyrok z dnia 23 maja 2002 r., V KKN 404/99, OSNKW 2002, z. 9-10, poz. 72), sądów apelacyjnych i w piśmiennictwie.

Organ stwierdził, że S. L., na skutek oczywistego popełnienia czynu

o znamionach przestępstwa, utracił nieposzlakowaną opinię, a więc jeden z wymogów niezbędnych do pełnienia służby w Policji. Dla oceny spełnienia drugiej z przesłanek określonych w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji należy odpowiedzieć na pytanie, czy charakter czynu popełnionego przez wymienionego funkcjonariusza, polegającego na ukrywaniu dokumentu w postaci dowodu osobistego, którym nie miał prawa wyłącznie rozporządzać, stanowiący przestępstwo z art. 276 § 1 Kodeksu karnego, umożliwia bądź uniemożliwia jego dalsze pozostawanie w służbie.

Zdaniem Komendanta Głównego Policji charakter czynu - popełnienie przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów, mając na uwadze charakter służby oraz rodzaj i zakres zadań powierzonych tej formacji, uniemożliwia dalsze pozostawanie [...] S. L. w służbie, bowiem godzi w dobre imię Policji

i wszystkich jej funkcjonariuszy. Ponadto czyn, którego dopuścił się policjant nie sprzyja budowaniu autorytetu tej formacji, jest zachowaniem społecznie nieakceptowanym

i wymagającym napiętnowania. Brak jest także gwarancji, że funkcjonariusz nie popełni tego rodzaju przestępstwa ukrywając w przyszłości inny dokument. Skarżący będąc policjantem, powinien zdawać sobie sprawę z tego, że jego zachowanie świadczy

o niespełnieniu wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby w Policji. Sprawne działanie Policji opiera się bowiem na zaufaniu społecznym.

Z uwagi na charakter popełnionego przestępstwa, dotychczasowa postawa [...] S.L. oraz prawidłowe wywiązywanie się z obowiązków służbowych nie mogły przesądzić o treści zaskarżonego rozkazu personalnego

i zmienić całokształtu okoliczności sprawy.

Organ wskazał, że uwzględnił interes społeczny oraz słuszny interes policjanta, jednak okoliczności sprawy, uzasadniły przyznanie prymatu interesowi społecznemu, tożsamemu w tym wypadku z interesem służby. W interesie społecznym pozostaje natomiast, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 41 ust. 3 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie przez organ pierwszej instancji KGP wskazął, iż wybór trybu zwolnienia ze służby w Policji należy do właściwego organu. Złożenie przez policjanta wniosku o zwolnienie ze służby w sytuacji, gdy równocześnie spełnione zostały przesłanki do zwolnienia w trybie art. 41 ust. 1 lub art. 41 ust. 2 i gdy takie postępowania zostały z urzędu wszczęte, nie daje pierwszeństwa zwolnieniu

na wniosek. Przepis art. 41 ust. 3 ustawy o Policji nie służy ochronie policjantów w przypadkach, gdy równocześnie spełnione zostały przesłanki do zastosowania trybu zwolnienia określonego w art. 41 ust. 1 lub art. 41 ust. 2 ustawy o Policji.

Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r.

nr [...] stał się przedmiotem skargi S. L., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i rozkazu personalnego organu

I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, pełnomocnik zarzucił:

1) niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, poprzez uznanie,

iż zwolnienie skarżącego ze służby w Policji uzasadnione jest ze względu na popełnienie czynu o znamionach przestępstwa, a popełnienie czynu jest oczywiste

i uniemożliwia jego pozostanie w służbie, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego prowadzi do oczywistego wniosku, iż w postępowaniu skarżącego brak jest znamion czynu zabronionego,

2) obrazę przepisu prawa materialnego w postaci art. 276 k.k., polegającą na dowolnym i bezpodstawnym zrównaniu znaczenia bezspornego stanu faktycznego w postaci posiadania z ustawowym znamieniem ukrywania i w efekcie przypisaniu skarżącemu popełnienia czynu z art. 276 k.k., mimo że ustawodawca nie przewiduje w tym przepisie prawnokarnych konsekwencji wynikających z posiadania rzeczy,

3) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie

wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nie znajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie.

W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł m.in., że nie sposób przyjąć, iż [...] L. dopuścił się ukrywania dowodu osobistego należącego do I. K. Dowód osobisty został bowiem pozostawiony bez jego udziału w jego samochodzie przez znajomego, potem schowany do schowka z zamiarem zwrotu właścicielowi, a następnie zapomniany z uwagi na śmierć właściciela dokumentu, która nastąpiła w niedługim czasie po tym zdarzeniu. Zasady logicznego rozumowania prowadzą wprost do wniosku, iż nie można ukrywać czegoś przed kimś kto nie istnieje, a za właśnie nieistniejącą należy uważać osobę zmarłą. Zatem bezpodstawne, a także pozbawione sensu, są twierdzenia organów I i II instancji, iż [...] L. "działał w sposób świadomy i ukierunkowany na to by dokument uczynić niedostępnym dla osoby uprawnionej". Podniósł, że skarżący nie zdawał sobie sprawy, iż wozi przedmiotowy dokument w swoim samochodzie, gdyż nie przywiązując do tego wagi o tym fakcie po prostu zapomniał. Nie można zatem przypisać skarżącemu popełnienia przestępstwa umyślnego o zamiarze bezpośrednim w postaci ukrywania dokumentu, a co najwyżej jego posiadanie, które nie jest spenalizowane przez art. 276 kodeksu karnego.

Skoro nie sposób przypisać mu popełnienia czynu zabronionego, to tym bardziej trudno stwierdzać, iż czyn ten jest na tyle naganny, iż uniemożliwia kontynuowanie przez niego służby.

Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe ustalenia organu. Pełnomocnik podniósł, że zarzucone ukrycie dowodu osobistego oznacza przechowywanie go pomimo braku prawa do tego. Ukrycie nie oznacza jedynie świadomego, celowego usunięcia spod władztwa osoby dla, której dokument jest wystawiony, lecz także bierne zachowanie (zaniechanie) polegające na nieprzekazaniu tego dokumentu do właściwego urzędu lub do osoby, której dotyczy. Ukrycie to wszak każda sytuacja, która prowadzi do tego, iż dokument ten nie może być wykorzystywany zgodnie ze swoim przeznaczeniem. W przypadku zgonu osoby, której dowód został wydany następuje unieważnienie takiego dowodu, zaś obowiązkiem znalazcy takiego dowodu jest niezwłoczne jego przekazanie np. Policji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

W ocenie Sądu, w sprawie tej nie został naruszony przepis prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jak również nie zostały naruszone przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste

i uniemożliwia jego pozostanie w służbie.

Zwolnienie policjanta ze służby na tej podstawie prawnej uwarunkowane jest łącznym spełnieniem trzech przesłanek: 1) popełnieniem czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa (przestępstwa skarbowego), 2) oczywistością popełnienia czynu, 3) charakterem czynu powodującym, że dalsze pozostanie policjanta w służbie jest niemożliwe. W toku postępowania prowadzonego w przedmiocie zwolnienia ze służby na tej podstawie organ winien zatem wykazać, że funkcjonariusz w sposób oczywisty dokonał czynu o znamionach przestępstwa, a jego nieprzydatność do służby jest bezpośrednią konsekwencją jego zachowania.

Decyzja administracyjna podejmowana na wskazanej podstawie prawnej ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że sądowoadministracyjna kontrola takiego rozstrzygnięcia jest ograniczona. Sąd administracyjny zobowiązany jest do oceny, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo stosowały przepisy prawa materialnego

i procesowego. Sąd nie jest natomiast uprawniony do ingerowania w kwestie celowości i słuszności dokonanego przez przełożonych wyboru sposobu załatwienia sprawy. Sąd bada tym samym, czy rozstrzygnięcie organu nie zostało oparte na niedozwolonych kryteriach oraz czy jego argumentacja nie jest dowolna.

Powołany przepis, podobnie jak i inne przepisy ustawy o Policji, nie definiuje pojęcia "oczywistości popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa".

W judykaturze przyjmuje się, że zaistnienie tej przesłanki nie musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem w sprawie karnej (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2089/13 orzeczenia.nsa.gov.pl). Wydanie bowiem takiego orzeczenia stanowiłoby przesłankę bądź do obligatoryjnego zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, bądź też fakultatywnego w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Zgodnie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji policjanta zwalnia się ze służby

w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Stosownie zaś do art. 41 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe inne niż określone w art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy.

Należy zatem odróżnić sytuacje, w których popełnienie przez policjanta czynu

o znamionach przestępstwa jest oczywiste, od sytuacji, w których popełnienie przestępstwa stwierdzone zostało prawomocnym wyrokiem. Są to stany faktyczne od siebie niezależne i każdy z nich umożliwia rozwiązanie z policjantem stosunku służbowego w innym trybie.

Dlatego też w przypadku przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, oczywistość popełnienia czynu organ może ustalić samodzielnie, na podstawie analizy okoliczności konkretnego zdarzenia, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, ocena organu, co do spełnienia tej przesłanki znajduje oparcie w materiale dowodowym.

O oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa można mówić wówczas, gdy stan fatyczny danej sprawy pozwala na stwierdzenie, kto dopuścił się danego czynu. Popełniony czyn musi zaś stanowić czyn o znamionach przestępstwa.

W niniejszej sprawie organy Policji zasadnie – na podstawie materiału dowodowego – przyjęły, że popełnienie przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa z art. 276 kodeksu karnego w postaci ukrywania dokumentu, którym

nie miał on prawa wyłącznie rozporządzać, jest oczywiste. Nie budzi przy tym wątpliwości – w świetle materiału dowodowego – że przetrzymywanie przez policjanta

w schowku samochodu dowodu osobistego I. K., stanowiło w stanie faktycznym tej sprawy ukrywanie dokumentu, co prawidłowo przyjęły organy Policji. Ukrywanie dokumentu nie zawsze wiąże się ze szczególną formą ukrycia, a odnoszone być musi do okoliczności danego przypadku. Skarżący potwierdził w toku postępowania fakt "przechowywania" wymienionego dowodu osobistego przez około 4 lata, potwierdził także, iż wiedział, że osoba, którą znał i do której ten dowód osobisty należał, zmarła. Podniesiona w skardze okoliczność, że skarżący zapomniał, iż przetrzymuje dowód osobisty osoby zmarłej, nie zmienia prawidłowości ustaleń organu.

Sąd nie podziela twierdzeń pełnomocnika skarżącego, iż w stanie faktycznym tej sprawy nie mamy do czynienia z ukrywaniem dokumentu, albowiem osoba, do której należał dowód osobisty, zmarła. Nieujawnienie faktu posiadania cudzego dowodu osobistego, zaniechanie oddania tego dowodu osobistego właściwym organom (organowi gminy, ale także organowi Policji), w sytuacji, gdy policjant nie tylko nie miał prawa dysponowania tym dokumentem, ale miał obowiązek niezwłocznego przekazania go organowi gminy bądź organowi Policji, stanowi o prawidłowym stanowisku organu, tak co do popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa, jak

i oczywistości jego popełnienia.

Organ wykazał także w tej sprawie, że popełnienie przez S. L. czynu o znamionach przestępstwa, którego popełnienie jest oczywiste, uniemożliwia dalsze pozostanie wymienionego w służbie, albowiem godzi w dobre imię Policji. Komendant Główny Policji podniósł, że czyn, którego dopuścił się policjant nie sprzyja budowaniu autorytetu tej formacji i jest zachowaniem społecznie nieakceptowanym. Biorąc pod uwagę charakter służby w Policji, zakres powierzonych tej formacji zadań,

a także to, że jej sprawne działanie opiera się m.in. na zaufaniu społecznym, ustalenie organu, co do braku możliwości pozostawienia skarżącego w służbie nie jest, w ocenie Sądu, ustaleniem dowolnym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje

się nadto, że nieposzlakowana opinia to nie tylko kwestia niekaralności, lecz także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej (v. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 48/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Utrata nieposzlakowanej opinii zasadnie została zatem wskazana jako okoliczność uniemożliwiająca dalsze pozostawanie policjanta w służbie. Organ wziął pod uwagę dotychczasowy przebieg służby skarżącego, jednakże interes policjanta nie przeważył, w okolicznościach sprawy, nad interesem społecznym tożsamym w tym przypadku z dobrem służby (Policji).

W sprawie tej postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Ustalenia stanu faktycznego są bezsporne, a ocena spełnienia przesłanek określonych w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji trafna. Ocena ta znajduje oparcie

w materiale dowodowym.

W postępowaniu prowadzonym przez organy Policji w sprawie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, dopuszczalne jest wykorzystanie także materiałów zgromadzonych w postępowaniu karnym. W sprawie tej organ Policji zwrócił się także o opinię do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...], który nie wniósł zastrzeżeń co do zamiaru zwolnienia [...] S. L. ze służby w Policji we wskazanym trybie.

Także okoliczność złożenia przez policjanta w dniu [...] lutego 2016 r. raportu

o zwolnienie ze służby nie zmienia wyniku niniejszej sprawy. Regulacja zawarta w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji nie oznacza, że to policjant zawsze decyduje o tym, w jakim trybie nastąpi rozwiązanie z nim stosunku służbowego, a ponadto że jeżeli funkcjonariusz zadeklaruje chęć wystąpienia ze służby, to organ pozbawiony jest w ogóle możliwości zwolnienia tego policjanta ze służby na innej, dopuszczonej ustawą podstawie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jeżeli organ do upływu terminu przewidzianego w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji dysponuje inną podstawą do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego, to wybór trybu dokonywanego zwolnienia należy do uprawnionego organu. W takich przypadkach wniosek policjanta o zwolnienie go ze służby w trybie przewidzianym w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji nie ma bezwzględnego pierwszeństwa. W razie zaistnienia odrębnych, samoistnych przesłanek przewidzianych w art. 41 ust. 1 lub ust. 2 ustawy o Policji, organ władny jest wszcząć z urzędu stosowne postępowanie i sam zdecydować o innej podstawie wykluczenia policjanta z grona funkcjonariuszy omawianej formacji. Nie ma przy tym znaczenia data wszczęcia z urzędu postępowania, a mianowicie czy organ uruchomił swe postępowanie jeszcze przed złożeniem przedmiotowego raportu, czy też w okresie biegu terminu, o jakim mowa w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Istotne jest to, aby wybór innej podstawy rozwiązania z policjantem stosunku służbowego został dokonany we wspomnianym okresie, co w niniejszej sprawie nastąpiło wobec wszczęcia przez KWP w [...] postępowania w dniu [...] lutego 2016 r.

Celem wprowadzenia regulacji przewidzianej w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji jest ochrona policjantów przed niepodejmowaniem przez przełożonego decyzji zwolnieniowej lub określeniem w takiej sprawie innego niż ustawowy terminu rozwiązania stosunku służbowego. Norma ta nie zapewnia natomiast bezwzględnej ochrony przed skutkami innych zdarzeń z udziałem danego policjanta,

a w konsekwencji nie chroni go przed zastosowaniem wobec niego innych trybów zwolnieniowych wyszczególnionych w art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji (v. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 1839/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.