Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 841/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 201 § 1 pkt 2 ,
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 125 § 1 pkt 1, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Asesor WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 04 października 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. w O. na postanowienie Dyrektora Izy Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] czerwca 2017 r. [...] "E. " spółka z o.o. w O. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z [...] maja 2017 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z [...] marca 2017 r. nr [...], wydane w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania podatkowego, prowadzonego w zakresie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. i zwrotu zapłaconych odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r.

Powyższa skarga została wywiedziona na tle następującego stanu faktycznego sprawy, w której skarżąca na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 lit. a w zw. z art. 75 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa"), wnioskiem z [...] grudnia 2016 r. zwróciła się do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. w kwocie [...]zł i zwrot zapłaconych odsetek od zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. Jednocześnie wniosła o zawieszenie ww. postępowania po jego wszczęciu na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Według spółki rozpatrzenie ww. wniosku o stwierdzenie nadpłaty i zwrot zapłaconych odsetek uzależnione jest od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie jej skargi kasacyjnej z [...] listopada 2015 r. dotyczącej zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r., które jej zdaniem ma wpływ na wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r.

Spółka wyjaśniła, że decyzją z [...] lipca 2010 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. określił jej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. w kwocie [...]zł. W ww. decyzji organ stwierdził, że wykazana za badany okres strata była następstwem bezpodstawnego uznania za koszt uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od nieprawidłowo ustalonej wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nabytych w drodze aportu od Spółki jawnej "E. " oraz zaliczenia do kosztów podatkowych odsetek od pożyczek. Dyrektor Izby Skarbowej w P., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymał w mocy ww. decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P.. W następstwie wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z [...] kwietnia 2011 r. uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P.. Od powyższego orzeczenia Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z [...] czerwca 2013 r. sygn. I FSK [...] uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z [...] września 2013 r. sygn. akt I SA/Po [...] oddalił skargę. Spółka, nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, złożyła skargę kasacyjną do NSA. NSA wyrokiem z [...] maja 2015 r. sygn. II FSK [...] uchylił ponownie zaskarżony wyrok WSA. Po kolejnym rozpoznaniu skargi, WSA wyrokiem z [...] września 2015 r. sygn. I SA/Po [...] ponownie oddalił skargę. W dniu [...] listopada 2015 r. Spółka wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Z uwagi na wniesienie skargi kasacyjnej wyrok WSA nie jest prawomocny, a sprawa dotycząca rozliczeń podatkowych w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r. jest cały czas w toku.

W ocenie skarżącej, miała ona prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odsetek zapłaconych udziałowcom z tytułu otrzymanych pożyczek, a także dokonanych odpisów amortyzacyjnych od ustalonej wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nabytych w drodze aportu od spółki jawnej "E. ". Jej zdaniem koszty uzyskania przychodu z powyższych tytułów powinny zostać wykazane w zeznaniu rocznym CIT-8 za rok podatkowy 2010, dlatego złożyła korektę zeznania podatkowego, które uwzględnia przedmiotowe koszty uzyskania przychodów. Według skarżącej skoro jej prawo do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów w roku 2007 jest przedmiotem sporu przed NSA, to wyrok NSA będzie miał wpływ na ocenę analogicznych rozliczeń podatkowych roku 2010. Dlatego sposób rozpatrzenia wniosku w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. jest uzależniony od wyroku NSA, co wypełnia wszystkie przesłanki stawiane przez art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Skarżąca wyjaśniła, że zagadnienie wstępne wyłoniło się w toku postępowania, należy do innego organu lub sądu, wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia NSA, rozstrzygnięcie NSA w zakresie rozliczeń spółki w CIT za 2007 r. ma wpływ na wysokość jej zobowiązania podatkowego. W konsekwencji, sprawa będąca przedmiotem badania przed NSA wpływa na rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w niniejszym postępowaniu.

Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z [...] marca 2017 r. odmówił zawieszenia postępowania podatkowego, prowadzonego wobec skarżącej w zakresie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. i zwrotu zapłaconych odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych. Przytaczając treść art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, stwierdził, że organ podatkowy zawsze musi zawiesić z urzędu postępowanie podatkowe, gdy zachodzi jedna z przesłanek wymienionych w art. 201 Ordynacji podatkowej. Wyjaśnił, że pod pojęciem zagadnienia wstępnego rozumie się sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego w innej sprawie. Oznacza to, że organ podatkowy zawiesza postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jest wymagane dla zgodnego z prawem rozstrzygnięcia toczącego się postępowania. Wyjaśniając konstrukcję "zagadnienia wstępnego" składającego się z czterech łącznych elementów, zaznaczył, że występuje ono wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej. Nie powstaje wobec tego w przypadku, gdy na rozpatrzenie i wydanie decyzji podatkowej mogą mieć wpływ ustalenia faktyczne. Zagadnieniem wstępnym może być tylko taka kwestia prawna, która ujawniła się w toku postępowania i dotyczy istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wprost wynika konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Element wyłącznie w postaci konsekwencji finansowych nie wyczerpuje znamion zagadnienia wstępnego, od którego zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji. Organ podkreślił, że wyrok NSA, nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Będzie on miał tylko pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Ponadto decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. z [...] listopada 2010 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r. jest ostateczna i zgodnie z art. 128 Ordynacji podatkowej stanowi merytoryczne załatwienie sprawy, zaś skarga na tę decyzję nie stanowi kontynuacji postępowania podatkowego w sprawie dotyczącej roku podatkowego od [...] listopada 2006 r. do [...] grudnia 2007 r.

Po rozpoznaniu złożonego przez skarżąc na powyższe postanowienie zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P. , postanowieniem z [...] maja 2017 r., utrzymał je w mocy i mając na uwadze art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej stwierdził, że zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w tym przepisie, jest sytuacja, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, a ocena tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Zagadnienie wstępne, dotyczy wystąpienia przeszkody uniemożliwiającej w ogóle rozpatrzenie sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami, a nie wydanie decyzji o określonej treści. W sprawie, której przedmiotem jest zobowiązanie podatkowe, zagadnienie wstępne może zatem dotyczyć okoliczności, które mogą mieć wpływ np. na ustalenie podmiotu zobowiązanego lub poszczególnych elementów stosunku prawnopodatkowego, co do których zarazem nie jest władny wypowiedzieć się samodzielnie organ podatkowy. Jednakże postępowanie sądowoadministracyjne toczące się w jednej sprawie nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania w drugiej sprawie, obejmującej np. kolejny okres rozliczeniowy. Wskazał, że na prawidłowość przedstawionego powyżej stanowiska wskazuje art. 203 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Podkreślił, że skarga wniesiona do sądu administracyjnego czy też skarga kasacyjna, nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Są one jedynie procesowym uprawnieniem do zaskarżenia decyzji i wyroku sądowego. Nie mają natomiast związku z możliwością wszczęcia i kontynuowania postępowań podatkowych za następne okresy rozliczeniowe.

Jako niewystarczający uznał organ argument, oparty na fakcie zawieszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z [...] maja 2016 r. sygn. akt I SA/Po [...], postępowania w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych [...] "E. " sp. z o.o. za 2008 r. oraz zwrotu odsetek, a postanowieniem sygn. akt I SA/Po [...] z dnia [...] listopada 2016 r. - postępowania w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. oraz zwrotu odsetek. Wyjaśnił, że postanowienia te zostały wydane w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r, poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Użyta w tym przepisie przesłanka "zależności od wyniku" jest pojęciem szerszym od "zagadnienia wstępnego", o jakim mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Na wystąpienie takiej właśnie sytuacji jednoznacznie wskazuje uzasadnienie ww. postanowienia sygn. akt I SA/Po [...], w szczególności powołanie się na względy ekonomiki procesowej

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P. stanął na stanowisku, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego nie wiąże się z wydaniem decyzji o określonej treści, lecz ogólnie z możliwością wydania decyzji. Ustalenie okoliczności faktycznych za inny rok podatkowy nie stanowi wstępnego zagadnienia prawnego. Przepisy prawa podatkowego nie nakładają na organy podatkowe obowiązku wstrzymywania się z wydaniem rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy analogiczna sprawa stanowi przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego. Przepis art. 120 Ordynacji podatkowej nakłada na organy podatkowe obowiązek działania na podstawie przepisów prawa, a art. 125 Ordynacji podatkowej - obowiązek szybkiego działania.

W skardze na powyższe postanowienia spółka zarzuciła mu naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, polegające na odmowie zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy treść decyzji zależy od rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednocześnie skarżąca wniosła o uchylenie w całości ww. postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniają skargę, spółka wskazała, że ww. przepis przewiduje obligatoryjne zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego. Jej zdaniem ustalenia w zakresie rozliczeń za rok podatkowy 2007 mają bezpośrednie przełożenie na rozliczenia w 2010 r. Bez rozstrzygnięcia NSA w zakresie rozliczeń w CIT w 2007 r., które to rozliczenia wpływają na wysokość zobowiązania podatkowego w 2010 r., organy podatkowe nie mają możliwości ostatecznie ustalić wysokości zobowiązania podatkowego skarżącej w CIT w 2010 r.. W związku z powyższym w ocenie skarżącej przesłanki z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej zostały spełnione, natomiast organy podatkowe nie mogą w ogóle wydać decyzji w sprawie, skoro na kształt rozliczeń skarżącej za 2010 r. mają wpływ rozliczenia z roku 2007. Wydanie decyzji przed wyrokiem NSA będzie przedwczesne, a decyzja nieprawidłowa. Dopiero po rozstrzygnięciu sprawy w zakresie CIT za 2007 r. organy podatkowe będą mogły rozstrzygnąć sprawę. Pominięcie wyroku NSA nie doprowadzi do załatwienia sprawy podatkowej skarżącej. W razie bowiem uchylenia decyzji dotyczącej 2007 r., również analogiczne decyzje za późniejsze okresy powinny zostać uznane za wadliwe.

W ocenie skarżącej o uzasadnionych podstawach wniosku świadczą również dwa postanowienia WSA w Poznaniu w sprawach dotyczących rozliczeń w zakresie CIT w 2008 i 2009 r. (z [...] maja 2016 r., I SA/Po [...] oraz z [...] listopada 2016 r., I SA/Po [...]).

W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe zasadnie odmówiły zawieszenia prowadzonego wobec skarżącej postępowania w przedmiocie o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2010 i zwrot zapłaconych odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2010, wskazując że w sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w postaci wystąpienia zagadnienia wstępnego.

Zgodnie z ww. przepisem organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Obie strony zasadnie przytoczyły podkreślane w piśmiennictwie istotne elementy składające się na konstrukcję zagadnienia wstępnego: wyłania się ono w toku postępowania podatkowego; jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu; rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy; istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji (por. P. Pietrasz (w:) R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa Komentarz, LEX 2011).

Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego", należy więc rozumieć sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania, uwarunkowane jest rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego, które - ze względu na jego przedmiot - należy do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej. Nie powstaje zatem w przypadku, gdy na rozpatrzenie i wydanie decyzji podatkowej mogą mieć wpływ ustalenia faktyczne dokonane przez wskazany w przepisie inny organ lub sąd. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy bowiem do organu administracji publicznej prowadzącego dane postępowanie.

Podkreślić należy, że uzależnienie danego rozstrzygnięcia podatkowego od zagadnienia wstępnego oznacza, że rozstrzygnięcie tego zagadnienia wstępnego jest warunkiem rozstrzygnięcia sprawy podatkowej w ogóle, a nie jedynie warunkiem wydania decyzji o określonej treści (por. G. Łaszczyca, Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego, Kraków, 2005, s. 100; wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2014 r., II FSK 2011/13). Istota kwestii prejudycjalnej wyraża się więc w tym, że brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, to jest zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego (por. np. wyrok NSA z 20 grudnia 2012 r., II OSK 1570/11 - wszystkie powołane poniżej wyroki sądów administracyjnych opublikowane w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z ww. poglądami chodzi tu o związek bezpośredni. Jeżeli "zagadnienie" wykazuje jedynie pośredni, luźny związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego. Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego "zagadnienia" nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego (wyrok NSA z 25 listopada 2003 r., I SA/Łd 970/03). Organ musi tym samym ustalić bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji.

Ponadto na interpretację zagadnienia wstępnego, jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego, nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania.

Zdaniem Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji odmawiające zawieszenia prowadzonego wobec skarżącej postępowania podatkowego. W świetle powyższych rozważań nie można bowiem zaliczyć do przesłanek obligatoryjnego zawieszenia tego postępowania, rozstrzygnięcia jakie zapadnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie skarżącej, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy od [...] listopada 2006 r. do [...] grudnia 2007 r. Nawet bowiem w razie braku takiej decyzji możliwe jest rozstrzygnięcie przez organ podatkowy sprawy dotyczącej stwierdzenia nadpłaty za 2010 r. z uwzględnieniem ustaleń faktycznych opartych na treści deklaracji podatkowej. Istnienie decyzji wymiarowej, odnoszącej się do wcześniejszego roku podatkowego nie jest warunkiem rozstrzygnięcia sprawy podatkowej w ogóle, lecz co najwyżej warunkiem wydania decyzji o określonej treści. Nie ulega bowiem wątpliwości, że są to dwa odrębne samodzielne postępowania podatkowe, dotyczące zamkniętych okresów podatkowych. Pomiędzy ww. postępowaniami podatkowymi, nie występuje zależność tego rodzaju, że brak uprzedniego rozpatrzenia i końcowego rozstrzygnięcia jednego z nich czyni niemożliwym przeprowadzenie i zakończenie drugiego. Zagadnieniem wstępnym nie jest zagadnienie o charakterze faktycznym (w zakresie ustaleń faktycznych). Dlatego też okoliczność, że rozliczenia skarżącej w 2010 r. opierają się w znacznej mierze na rozliczeniach dotyczących 2007 r., będących przedmiotem sporu przed NSA, nie ma znaczenia prejudycjalnego dla rozstrzygnięcia tej sprawy.

Podsumowując, Sąd - wbrew twierdzeniom strony skarżącej – nie dostrzegł podstaw do zawieszenia przez organ postępowania podatkowego prowadzonego wobec skarżącej w zakresie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. i zwrotu zapłaconych odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wydania decyzji przez organ nie można uzależniać od rozpatrzenia skargi kasacyjnej przez NSA wniesionej przez stronę w innej sprawie podatkowej, dotyczącej wprawdzie tego samego podatku lecz zobowiązania podatkowego za inny rok.

Ponadto wbrew stanowisku skarżącej brak jest podstaw do uznania za istotny argument, że tutejszy Sąd postanowieniami z dnia [...] maja 2016 r. sygn. akt I SA/Po [...] oraz z dnia [...] listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Po [...] zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne, z uwagi na toczące się przed NSA postępowanie w sprawie ze skargi kasacyjnej [...]. "E. " sp. z o.o. od wyroku WSA w Poznaniu z dnia [...] września 2015 r. sygn. I SA/Po [...] sygn. akt NSA: II FSK [...]. Przede wszystkim należy zaznaczyć (co uczynił także organ odwoławczy), że Sąd zawiesił powyższe postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., a nie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Pierwszy ze wskazanych przepisów dopuszcza możliwość zawieszenia postępowania przez sąd, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania. Według drugiego organ podatkowy zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Porównanie obu wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, że wolą ustawodawcy było, by w przypadku postępowania podatkowego - zawieszenie postępowania było możliwe, kiedy rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego dotyczy bezpośrednio, tej właśnie sprawy, w przeciwnym wypadku wskazałby, że zawieszenie jest dopuszczalne również w przypadku zagadnienia wstępnego wyłaniającego się w innej sprawie (por. wyrok z 18 listopada 2016 r. sygn. akt I GSK 102/15). Nie jest zatem poprawna analogia pomiędzy postępowaniem podatkowym, a postępowaniem sądowoadministracyjnym. Trudno dopatrywać się tożsamości przesłanek zawieszenia tych postępowań. Słusznie wskazał organ odwołaczy, że użyta w art. 125 § 1 P.p.s.a. przesłanka "zależności od wyniku" jest pojęciem szerszym od "zagadnienia wstępnego", o jakim mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Obejmuje bowiem również przypadki, gdy zakończenie postępowania w odrębnej sprawie umożliwia wydanie wyroku o określonej treści (na co wskazuje posłużenie się pojęciami "rozstrzygnięcie" i "wynik"), a nie rozpatrzenie sprawy w ogóle.

W konsekwencji powyższych rozważań należy uznać za bezzasadny zarzut naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Na marginesie należy jedynie dodać, że powołany w skardze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 1995 r. sygn. akt SA/Lu 2113/94 dotyczy zupełnie innego stanu faktycznego, zatem w żaden sposób nie mógł przyczynić się do zmiany stanowiska Sądu w rozstrzyganej kwestii.

Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.