Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 48/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorza Łoboz Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 31 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. postanowieniem z dnia 17 września 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 34 § 4, art. 33 § 1 pkt 1, art. 35 § 1 oraz art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oddalił zarzuty w sprawie prowadzonego postepowania egzekucyjnego ujęte w piśmie zobowiązanego J. R. z dnia 16 sierpnia 2018 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że po zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W. wydano w dniu 18 marca 2013 r. decyzję nakazującą zarządcy w trybie natychmiastowym wyłączyć z użytkowania budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. [...] w W. oraz zobowiązującą Zarządcę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W. do umieszczenia na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz o zakazie użytkowania przedmiotowego budynku, wykonanie doraźnych zabezpieczeń i usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia w przedmiotowym budynku. Roboty zabezpieczające należało wykonać pod nadzorem osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane, a po ich wykonaniu niezwłocznie powiadomić Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. przedkładając oświadczenie osoby pod której nadzorem roboty zabezpieczające zostały wykonane wraz z uprawnieniami i aktualnym wpisem do izby samorządu zawodowego. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 108 K.p.a. ze względu na ochronę zdrowia i życia ludzkiego. Upomnieniem z dnia 15 maja 2013 r. wezwano ówczesnego zobowiązanego- zarządcę W. C. do wykonania przedmiotowej decyzji, następnie tytułem wykonawczym należności niepieniężnych z dnia 30 lipca 2013 r. wszczęto wobec zobowiązanego postępowanie egzekucyjne. Kolejno postanowieniem z dnia 12 listopada 2013 nr [...] nałożono grzywnę celem przymuszenia do wykonania ciążącego na nim obowiązku, które postanowieniem nr [...] z dnia 18 maja 2018 r. zostało uchylone i umorzone.

W związku z ustaniem zarządu organ podjął działania celem ustalenia właścicieli przedmiotowego obiektu. W toku prowadzonych czynności ustalono iż współwłaścicielem obiektu jest J. R. - jedyny znany z imienia i nazwiska oraz adresu współwłaściciela obiektu, dlatego też organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 28a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zgodnie z którym w przypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zobowiązanego, postępowanie egzekucyjne jest kontynuowane, a dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy. Zastosowanie dalszych środków egzekucyjnych może jednak nastąpić po wystawieniu przez wierzyciela nowego tytułu wykonawczego i skierowaniu go do organu egzekucyjnego wraz z urzędowym dokumentem wykazującym przejście dochodzonego obowiązku na następcę prawnego, wszczął w dniu 2 sierpnia 2018 r. wobec nowego zobowiązanego postępowanie egzekucyjne należności niepieniężnych. W dniu 16 sierpnia 2018 r. do organu wpłynęło pismo J. R. stanowiące zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej za podstawę zarzutu przywołano art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. oraz wniesiono o wniosek o umorzenie wszczętego postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a., który to zostanie rozpatrzony w osobnym trybie zgodnie z art. 59 u.p.e.a. Organ wskazał, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku; przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalność] obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; błąd co do osoby zobowiązanego; niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Powyższe wyliczenie jest enumeratywne, co oznacza że tylko zaistnienie okoliczności wskazanych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi podstawę zarzutu. W piśmie z dnia 13 sierpnia 2018 r. K. S. podniósł zarzut wynikający z art. 33 par 1 pkt 1 tj: "wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku"', argumentując iż organ wszczął postępowanie egzekucyjne mimo wcześniejszego uregulowania obowiązku w tym zakresie - a to dokonania przez zobowiązanego w dniu 5 czerwca 2018 r. wpłaty całości obowiązku fiskalnego w kwocie 11,60 zł. Podniesiony zarzut wynikający z art. 33 § 1 pkt 1 należy uznać za nieuzasadniony, gdyż treść obowiązku skierowana do egzekucji zawarta jest w pkt B5 wzoru, natomiast przywołana kwota upomnienia zawarta jest w pkt C7 wzoru, który jest tylko i wyłącznie oznaczeniem i wnioskiem wierzyciela o wszczęcie egzekucji administracyjnej.

Na to postanowienie zażalenie wniósł J. R. domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia, przyjęcia zarzutów i orzeczenia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego.

Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 31 października 2018 r. nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że egzekucja w przedmiotowej sprawie dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego polegającego na wyłączeniu w trybie natychmiastowym z użytkowania budynku mieszkalnego wielorodzinny przy ul. [...] w W., umieszczeniu na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi imienia oraz zakazie użytkowania przedmiotowego budynku a także wykonaniu doraźnych zabezpieczeń i usunięciu zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. W ocenie [...]WINB w przedmiotowej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut wykonania obowiązku. Wyjaśnić należy, że zarzuty to swoisty środek zaskarżenia, z którego zobowiązany może skorzystać jedynie w początkowej fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, tj. w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Podkreślić należy, że okoliczność stanowiąca podstawę tego zarzutu powinna być badana na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego, tzn. zarzut wykonania obowiązku dotyczy takiej sytuacji, gdy egzekwowany obowiązek nie istnieje w chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego z powodu jego wykonania. Zobowiązany, zgłaszając zarzut wykonania obowiązku (art. 33 pkt 1) wchodzi w spór z organem egzekucyjnym o dopuszczalność egzekucji obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Z tytułu wykonawczego wynika bowiem domniemanie istnienia tego obowiązku, a zobowiązany poprzez zgłoszenie zarzutu z art. 33 pkt 1 może wykazywać, że obowiązek nie istnieje, czyli np. został już wykonany. W niniejszej sprawie egzekwowany obowiązek polega na wyłączeniu z użytkowania budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W. oraz umieszczenia na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa, zakazie użytkowania przedmiotowego budynku, a także wykonaniu doraźnych zabezpieczeń i usunięciu zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia w przedmiotowym budynku. Powyższy obowiązek ma charakter niepieniężny, dlatego przedmiotem oceny przy badaniu zasadności zarzutu wykonania obowiązku jest w przedmiotowym postępowaniu wykonanie w/w obowiązku niepieniężnego. W toku czynności kontrolnych w dniu [...] maja 2018 r. ustalono, że budynek przy ul. [...] w W. jest użytkowany, nie zostały wykonane także roboty mające na celu zabezpieczenie obiektu. W trakcie czynności ustalono, że obiekt jest użytkowany, potwierdzono przez otwarte drzwi frontowe na których widniały tabliczki z oznaczeniem cyt. "UWAGA! Budynek grozi zawaleniem" i "Proszę zamykać drzwi". Brak zabezpieczenia obiektu. Dlatego też w przedmiotowej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut wykonania obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 ustawy). Wykonanie jedynie częściowego zakresu obowiązku potwierdzone zostało również przez pełnomocnika zobowiązanego, w piśmie z dnia 3 czerwca 2018 r. skierowanym do PINB po doręczeniu zobowiązanemu upomnienia, w którym wskazał, że jeden lokal w przedmiotowym budynku jest wciąż użytkowany. Ze względu na powyższe uznać należy, że potwierdzenie w aktach postępowania egzekucyjnego znajduje okoliczność, że w przedmiotowej sprawie obowiązek wynikający z decyzji z dnia 18 marca 2013 r. nie został wykonany w całości. Wobec niewykonania przez zobowiązanego obowiązku w całości, tj. niewyłączenia budynku przy ul. [...] z użytkowania, a także brak zabezpieczenia rzeczonego budynku, wszczęcie postępowania egzekucyjnego przez PINB było zasadne i celowe. [...]WINB podziela stanowisko, że tylko wykonanie wszystkich określonych w decyzji obowiązków doprowadzi do osiągnięcia celu wykonywanej decyzji.

Na postanowienie to skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł J. R. zarzucając naruszenie:

1/ art. 7 K.p.a. w związku z art. 6 K.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez próbę przymuszenia do wykonania obowiązku administracyjnego osoby niebędącej zobowiązana do wykonania obowiązku statuowanego decyzją administracyjną będącą podstawą wydania tytułu wykonawczego;

2/ art. 32 K.p.a. poprzez doręczenie upomnienia oraz tytułu wykonawczego osobie niebędącej zobowiązaną do wykonania obowiązku o którym mowa w decyzji stanowiące podstawę sporządzenia tytułu wykonawczego;

3/ art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez niezbadanie dopuszczalności postepowania egzekucyjnego wobec osoby wymienionej w tytule wykonawczym;

4/ art. 45 § 1 ustawy poprzez nieodstąpienie organu od egzekucji mimo wskazanie przez zobowiązanego okoliczności uzasadniających takie rozstrzygniecie;

5/ art. 59 § 1 pkt 4 ustawy przez kontynowanie egzekucji mimo, ze zachodzi ewidentny błąd co do osoby zobowiązanej decyzją nakazującą wyłączenie budynku z użytkowania a osobą wobec której egzekwuje się wykonanie obowiązku;

6/ art. 59 § 1 pkt 5 ustawy przez kontynowanie egzekucji mimo, że zobowiązany wykazał, że nałożony nań obowiązek niepieniężny był w sposób obiektywny przezeń niewykonalny.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienie i umorzenie postępowania względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy [...]WINB [...] do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zwartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Stwierdzenie zatem, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.).

Kontroli Sądu poddano w niniejszej sprawie postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 października 2018 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. odmawiające uwzględnienia zarzutów wniesionych przez J. R. w piśmie z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej dotyczącej wykonania obowiązku polegającego na wyłączeniu z użytkowania budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego przy ul. [...] w W. oraz umieszczeniu na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zakazie użytkowania przedmiotowego budynku, a także wykonanie doraźnych zabezpieczeń i usunięcia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi mienia w przedmiotowym budynku.

Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że organy egzekucyjne prawidłowo rozstrzygnęły kwestię zgłoszonego przez skarżącego zarzutu, a kwestionowane postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem, po wystarczająco i prawidłowo przeprowadzonym przez organy postępowaniu.

Przechodząc do omówienia mających zastosowanie w sprawie przepisów należy wskazać, że zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 26 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (§ 4). Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego (§ 5 pkt 1).

Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te - zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. - zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a.

Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Według art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Z powyższych przepisów wynika, że postępowanie w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych jest ściśle sformalizowane, a podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie mogą być dowolne okoliczności, ale okoliczności wymienione w art. 33 u.p.e.a. Jego granice wyznacza sam zobowiązany decydując, czy w ogóle wnieść zarzuty, jakie zarzuty sformułować oraz jak je uzasadnić, przy czym katalog możliwych zarzutów jest zamknięty. Podobnie ograniczone są formy rozstrzygnięcia wierzyciela i organu egzekucyjnego. Jak wynika z art. 34 u.p.e.a. organ winien rozpatrzyć zarzuty dłużnika i wydać postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów (po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, chyba że - tak jak w niniejszej sprawie - wierzycielem jest organ prowadzący egzekucję. Postanowienie to - jeżeli zarzuty są uzasadnione - winno być postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Sąd dokonując kontroli zaskarżonego w niniejszym postępowaniu postanowienia wydanego w toku postępowania egzekucyjnego, z uwzględnieniem wskazanych powyżej wymogów procedury egzekucji administracyjnej uznał, że postanowienie to, w aspekcie zgodności z prawem, nie budzi zastrzeżeń. Obowiązek wskazany w tytule wykonawczym, wystawionym wobec skarżącego, a wynikający z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 marca 2013 r. wydanej na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu w egzekucyjnym w administracji, istnieje i podlega egzekucji administracyjnej. Skarżący, jako współwłaściciel budynku jest zatem zobowiązany decyzją ostateczną do wyłączenia z użytkowania budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego na nieruchomości w W. przy ul. [...] oraz umieszczeniu na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zakazie użytkowania przedmiotowego budynku, a także wykonanie doraźnych zabezpieczeń i usunięcia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi mienia w przedmiotowym budynku. Obowiązku tego skarżący w całości dobrowolnie nie wykonał. Wynika to jednoznacznie i bezsprzecznie z akt sprawy. Przede wszystkim w toku czynności kontrolnych w dniu [...] maja 2018 r. ustalono, że budynek przy ul. [...] w W. jest użytkowany, nie zostały wykonane także roboty mające na celu zabezpieczenie obiektu. Ponadto w zażaleniu skarżący podniósł, że "wysiłki podjęte w celu wyłączenia budynku z użytkowania, w ubiegłym roku przyniosły skutek w postaci opróżnienia lokali mieszkalnych nr [...], nr [...] i nr [...]. W bieżącym roku zasiedlony pozostawał tylko lokal nr [...]". Zatem stwierdzenie to należy uznać za przyznanie braku spełnienia obowiązku wyłączenia z użytkowania budynku mieszkalnego wielorodzinnego.

Zaznaczyć również należy, że przedmiotowy obowiązek niewątpliwie stanowi zobowiązanie o charakterze niepieniężnym. Tym samym nie znajdują uzasadnienia podniesione w skardze, jakoby wykonanie obowiązku miało polegać na uiszczeniu kosztów upomnienia. Nie można twierdzić, że obowiązek niepieniężny został wykonany poprzez uiszczenie pewnej kwoty pieniężnej. Ponadto bezzasadny jest zarzut, że obowiązek jest niewykonalny, gdyż nie leży w kompetencji skarżącego. Przede wszystkim wskazać należy, iż organ tego zarzutu nie rozpoznawał. Profesjonalny pełnomocnik skarżącego wskazał wyraźnie podstawę prawną zarzutu tj. art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku). W postępowaniu egzekucyjnym organ rozpoznaje zarzuty zgłoszone a nie potencjalne, szczególnie jeżeli składa je profesjonalny pełnomocnik strony. Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym jest odrębnym zarzutem (art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a.) który jednak nie został zgłoszony. Na marginesie wskazać można jedynie , iż w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji chodzi bowiem o niewykonalność faktyczną obowiązku niepieniężnego, która musi mieć charakter obiektywny. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet w przypadku uwzględnienia aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia, koszty, a także konieczność zapewnienia lokalu zastępczego (por. wyroki NSA z dnia 8 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 509/05, z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1163/10, z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1603/10, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt II SA/GD 643/10, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 113/09). Przedstawione wyżej stanowisko zostało potwierdzone również w doktrynie, w której wskazuje się, że przesłanką uznania decyzji za niewykonalną nie mogą być trudności w wyegzekwowaniu decyzji, wiążące się z niezadowoleniem adresatów decyzji lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy albo uwarunkowane względami ekonomicznymi i finansowymi, a obowiązek jest niewykonalny w przyczyn faktycznych, jeżeli nie istnieją techniczne możliwości jego realizacji (P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji, Warszawa 2003, s. 131-132). Tak więc subiektywne przekonanie strony o niemożności wykonania obowiązku nie może zostać uznane za okoliczność, która przekreśla możliwość wykonania obowiązku nałożonego na skarżącego. Nie skutkuje ona bowiem obiektywną niewykonalnością obowiązku, a tym samym nie może stanowić przeszkody w prowadzeniu egzekucji.

Powyższa argumentacja wskazuje, że kwestionowane rozstrzygniecie odpowiada prawu i tym samym skarga nie jest zasadna, a podniesione zarzuty nie mogły odnieść oczekiwanego przez stronę skutku.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji