Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 536/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie : WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi [....] w K. na decyzję Wojewody [....] z dnia 2 marca 2015 r. nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody [....] na rzecz strony skarżącej [....] w K. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z 4 października 2014 r. Prezydent Miasta K. , na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 , art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) na wniosek M.G. i R.G. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze (pracownie artystyczne, galerie) oraz garażem podziemnym i instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., c.o., wentylacji mechanicznej, elektrycznej) na dz. Nr [....] obr. [....] wraz z zagospodarowaniem terenu (dojściami, zielenią urządzoną) oraz budową i przebudową infrastruktury technicznej (budową w terenie kanalizacji sanitarnej i deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym, przyłączy: wody, kanalizacji ogólnospławnej i c.o. oraz przebudową oświetlenia drogowego i sieci c.o.) i komunikacyjnej (przebudową chodników i budową zjazdu), na działkach, nr nr [....] obr. [....] oraz nr [....] obr. [....] przy ul. [....] i [....] w K".

W uzasadnieniu organ podał, że wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w terminie ważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy z 25 czerwca 2009r. znak: [....] , przeniesioną na inwestora decyzją Prezydenta Miasta K. z 6 marca 2013r. znak: [....] . Inwestor złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy oraz warunkami w zakresie ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane przepisami opinie i uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant (a także sprawdzający) do projektu budowlanego dołączył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt został sporządzony przez osoby uprawnione.

W dalszej części uzasadnienia organ odniósł się do złożonych przez strony uwag i zastrzeżeń.

Organ wyjaśnił, że inwestor przedłożył analizę nasłonecznienia i zacieniania dotyczącą spełnienia warunków określonych w § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.). Analiza ta - tj. przyjęte w niej poziomy porównawcze (wysokości) budynków, okien - zostały poparte operatem pomiarowym sporządzonym przez uprawnionego geodetę. Analiza czasu nasłonecznienia przedstawia (zgodnie ze opisem na rysunkach) "sprowadzenie przesłaniania najbardziej niekorzystnie usytuowanych okien" - zarówno w odniesieniu do okien budynku projektowanego, jak i budynków sąsiednich. Nie znajduje więc uzasadnienia zarzut stron dotyczący nieuwzględnienia w analizie okien konkretnych pomieszczeń ich mieszkań, ponieważ przy spełnieniu warunków wymaganego czasu nasłonecznienia dla okien pomieszczeń usytuowanych najbardziej niekorzystnie oczywistym jest, że warunki te będą spełnione również dla okien pozostałych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W odniesieniu do daty sporządzenia analizy organ zwrócił uwagę, że data sporządzenia analizy przesłaniania i zacieniania w kontekście planowanej zabudowy nie ma znaczenia, gdyż zgodnie z przepisem § 60 warunków technicznych analiza ta winna wykazywać wymagany czas nasłonecznienia w dniach równonocy tj. 21 marca i 21 września - w odniesieniu do budynków mieszkalnych w godzinach 7-17. Analiza przedłożona do akt sprawy wykazuje spełnienie warunków nasłonecznienia w odniesieniu budynku projektowanego oraz budynków istniejących w sąsiedztwie zgodnie z wymaganiami § 60 warunków technicznych. Przepisy prawa nie precyzują reguł, zgodnie z którymi należy wykonać analizę czasu nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, wobec czego organ nie znalazł podstaw, by kwestionować powyższe opracowanie.

W odniesieniu do ilości miejsc postojowych, organ I instancji podniósł, że w aktualnie obowiązującym prawie nic ma przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie i zapewnienie określonej liczby miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji. W oparciu o zapis decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, inwestor powinien zrealizować miejsca postojowe dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji, przy czym "w zakresie usług zalecane jest, aby inwestor zrealizował ww. miejsca wg wskaźników: maksymalnie 5 miejsc post./1000 m powierzchni użytkowej usług oraz 8 miejsc post./100 zatrudnionych".

W przedmiotowej sprawie przewidziano realizację 12 miejsc postojowych w garażu podziemnym, z czego 1 miejsce przewidziano dla projektowanych usług (przy wskaźniku 8mp/100 zatrudnionych - dla 4 zatrudnionych z obliczeń wychodzi 0,32 miejsca postojowego, czyli w zaokrągleniu 1 mp, co jednocześnie spełnia warunek maksymalnej ilości miejsc postojowych dla powierzchni usług, tj. 5 mp/1000m2 powierzchni użytkowej usług. Pozostałe 11 miejsc postojowych przeznaczono dla projektowanych 22 mieszkań. Wskaźnik ilości miejsc postojowych dla mieszkań wynosi więc 0,5. Zdaniem organu, uzasadnienie przyjętej ilości miejsc postojowych przedstawione w projekcie budowlanym jest wystarczające i wykazuje zgodność projektu budowlanego z wymaganiami decyzji WZ i warunków technicznych określonych w §19, a także wytycznymi zawartymi w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K .

Kwestia zapewnienia miejsc postojowych w przedmiotowej sprawie dla osób niepełnosprawnych została uwzględniona w sposób wynikający z uwarunkowań terenu inwestycji, co wynika z ustaleń inwestora z ZIKIT.

Prezydent Miasta K. wskazał następnie, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. W myśl powyższego podnoszony przez strony aspekt spadku wartości rynkowej lokali mieszkalnych w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż wykracza to poza kompetencje organu administracyjnego.

W ocenie organu, inwestor wywiązał się również z warunków decyzji WZ dotyczących uzgodnienia projektu budowlanego zjazdu oraz zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu wprowadzonej w związku z budową zjazdu na teren inwestycji. Ocena wydolności komunikacyjnej rejonu w którym planowana jest przedmiotowa inwestycja nie należy do kompetencji organu.

W odniesieniu do bezpieczeństwa budynku przy ul. [....] oraz podnoszonej przez strony możliwości wystąpienia katastrofy budowlanej w związku z realizacją projektowanego budynku, organ zauważył, że do projektu budowlanego dołączona została opinia o stanie technicznym budynku mieszkalno-usługowego przy ul. Wrocławskiej 24, z której wynika sposób zabezpieczenia wykopu dookoła całej planowanej inwestycji.

W odniesieniu do żądania stron dotyczącego przedstawienia ekspertyzy geologiczno-hydrologicznej wykonanej "nie przez projektanta budowy - tylko właściwy do tego organ", Prezydent Miasta K. podniósł, że do projektu budowlanego dołączono dokumentację geologiczno-inżynierską sporządzoną w styczniu 2012 r. przez mgr inż. K.W. , nr uprawnień geologicznych: VII-1554. Dokumentacja powyższa została zatwierdzona przez właściwy organ administracji geologicznej, tj. przez Prezydenta Miasta K. w decyzji z 9 marca 2012 r., znak: [....] . Wobec powyższego, nie ma podstaw prawnych, by załączoną do projektu budowlanego dokumentację geologiczno-inżynierską uznać za niewiarygodną i żądać przedłożenia dodatkowej dokumentacji.

W odniesieniu do zastrzeżeń stron dotyczących wskaźnika powierzchni zabudowy organ I instancji podkreślił, że w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wydanej dla przedmiotowej inwestycji, jako maksymalny wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki [....] ustalono 50%. Ponad tak ustalony parametr dopuszczono dodatkowo 25% zabudowy działki, pod warunkiem, że zabudowa ta nie przekroczy wysokości 5 m (liczonej od istniejącego poziomu terenu ul. [....] (216,25 m.n.p.m.) i przekryta będzie "zielonym dachem", a także zlokalizowana w południowej części terenu inwestycji, wzdłuż ul. [....] . Jak wynika z projektu budowlanego, parametry te zostały zachowane.

Odwołania od powyższej decyzji wniosły: A.S. i Zjednoczona Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa [....] w K.

Zjednoczona Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa [....] wskazała, że skarżoną decyzją zatwierdzono projekt budowlany, sporządzony niezgodnie z prawem w zakresie:

- rozbieżności z decyzją WZ w zakresie przyjętej ilości miejsc postojowych,

- braku zapewnienia naziemnych miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych,

- niewłaściwie sporządzonej analizy zacieniania, na podstawie której został zatwierdzony projekt budowlany naruszający przepisy dotyczące zapewnienia naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia;

- naruszenia prawa geologicznego i górniczego, gdyż dokumentacja geologiczna, na podstawie której został sporządzony projekt budowlany fundamentów, nie została zatwierdzona w drodze decyzji przez właściwy organ administracji geologicznej.

A.S. podniosła zarzuty zbieżne z powyższymi, wskazując jednocześnie, że o planowanej budowie nie zostali powiadomieni wszyscy właściciele nieruchomości sąsiadujących z planowaną inwestycją na działce nr [....] obr. [....].

Decyzją z 7 marca 2014 r., znak: [....] , Wojewoda [....], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnym wyroku z 21 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 722/14 uchylił ww. decyzję Wojewody [....] .

Sąd stwierdził, że decyzja Wojewody [....] nie spełnia wymogów decyzji wydawanej przez organ II instancji w wyniku rozpatrzenia odwołania i narusza art. 7, art. 107 § 3, art. 7 w zw. z art. 77, art. 80 k.p.a. w sposób istotny. Stopień naruszenia przepisów postępowania w zakresie wyjaśnienia stanu faktycznego może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzucił, że organ II instancji w odniesieniu do kwestii przesłaniania i zacieniania wypowiedział się powtarzając biernie, "odtwórczo" co dla sprawy wynika z załączonej do akt sprawy analizy naturalnego oświetlenia, nie nawiązując w żaden sposób do argumentacji odwołujących się i nie ustosunkowując się do ich merytorycznych zarzutów stawianym zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta K. , jak i kierowanych pod adresem samej analizy. W szczególności zwrócił uwagę na posługiwanie się przez odwołujących się numeracją mieszkań, nawiązującą jednocześnie do numeracji okien. Organ II instancji nie podjął wysiłku, aby skonfrontować numerację okien z numeracją mieszkań. Sąd nakazał rozważenie zasadności wystąpienia o uzupełnienie dołączonej do akt sprawy analizy, aby uzupełniona i wyjaśniona w sposób opisowy metoda jej sporządzenia pozwalała organowi i stronom, które nie posiadają wiedzy fachowej, na czytelnie wykorzystanie jej wyników podczas aktu stosowania prawa, i kontroli zachowania przez zagospodarowanie działki przepisów technicznych, wraz z ewentualnym ustaleniem w legendzie danego rysunku, jaki numer mieszkania jest związany z numerem okna oznaczanym na rysunku sporządzonym dla potrzeb analizy. Ponadto wskazał, że analiza nie zawiera także informacji o zakresie ewentualnych dopuszczalnych odchyleniach w przedmiocie precyzji jej ustaleń (tzw. margines błędu). Sąd wskazał, że organ dla potrzeb planowanej inwestycji winien ustalić liczbę miejsc postojowych, gdyż nie uczynił tego organ wydający decyzję o warunkach zabudowy. Wojewoda [....] nie ustosunkował się do szczegółowych zarzutów podniesionych w odwołaniu w tym zakresie, co więcej nie dokonał wykładni postanowienia zawartego w decyzji o warunkach zabudowy wypowiadającego się o wskaźniku miejsc postojowych, pomimo tego, że od sposobu tej wykładni, co podnosi w odwołaniu i skardze skarżąca, zależy końcowy wynik ustaleń, co do ilości miejsc postojowych. Zdaniem sądu, odpowiedniej wykładni wymaga ustalenie, czy wskaźnik miejsc postojowych, o którym jest mowa w decyzji o warunkach zabudowy na podstawie której jest wydawane przedmiotowe pozwolenie na budowę - określa granicę dolną i górną jednej liczby miejsc parkingowych, czy jest to wskaźnik, który wskazuje na dwie samodzielne wartości, które należy zsumować, aby uzyskać liczbę miejsc parkingowych, o której jest mowa w tym wskaźniku. Odnosząc się do treści § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, sąd zauważył, że z literalnej wykładni nie wynika, że inwestor ma zapewnić miejsca postojowe na terenie zagospodarowywanej działki. Przepis art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego wskazując konieczne elementy projektu zagospodarowania działki lub terenu nie wymienia wśród nich expressis verbis miejsc postojowych. Badając zatem na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi (np. z § 18 rozporządzenia) należy mieć na względzie powyższą okoliczność, która może w konkretnych okolicznościach prowadzić do ustalenia, że wymóg urządzenia określonej ilości miejsc postojowych będzie spełniony także, gdy inwestor zabezpieczy te miejsca na działce sąsiedniej do której ma tytuł prawny (np. umowę najmu, co w sytuacji dotyczącej pozwolenia na budowę spełnia przesłankę z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego). W analizowanym przepisie prawodawca ma na myśli wydzielenie miejsc o charakterze stałym i realnym a nie hipotetycznym, mających służyć służących realnie użytkownikom realizowanej rzeczywistej inwestycji. Sąd zwrócił także uwagę na gabaryty miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych, które są większe, co do szerokości, od standardowego miejsca postojowego. Okoliczność ta ma znaczenie dla weryfikacji ilości miejsc postojowych w garażu podziemnych w przypadku ewentualnego usytuowania w garażu podziemnym miejsca dla osoby niepełnosprawnej. Nie ma przeszkód, aby - zapewniając inwestycji określoną ilość miejsc postojowych - uwzględnić miejsca już istniejące, z zastrzeżeniem, że nie spowoduje to zmniejszenia liczby miejsc postojowych wymaganej dla sąsiednich obiektów.

Wojewoda [....] ponownie rozpoznając sprawę decyzją z 2 marca

2015 r., znak: [....] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ II instancji podał, że przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające. Wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji został złożony w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy. Do wniosku zostało dołączone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany wykonany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, należące do właściwych izb samorządu zawodowego, co zostało potwierdzone zaświadczeniami o przynależności do tych izb. Lokalizacja projektowanego budynku wraz z zagospodarowaniem terenu oraz budową i przebudową infrastruktury technicznej i komunikacyjnej, a także jego gabaryty zostały ustalone w ww. decyzji o warunkach zabudowy. Projektanci załączyli do projektu budowlanego oświadczenia o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez uprawnionego geodetę. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Załączona została również informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W aktach sprawy znajdują się stosowne oświadczenia i uzgodnienia dotyczące możliwości podłączenia projektowanego budynku do sieci oraz warunki podłączenia projektowanego budynku do sieci: wodociągowej, kanalizacyjnej i elektrycznej. W części formalnej projektu budowlanego znajduje się oświadczenie Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z 11 sierpnia 2011 r., dotyczące warunków przyłączenia działki objętej inwestycją do dróg lądowych i połączenia z drogą publiczną.

W odniesieniu do zarzutu tożsamości sprawy rozstrzygniętej decyzją Prezydenta Miasta K. z 8 października 2012 r., znak: [....] , uchylonej decyzją Wojewody [....] z 10 stycznia 2013 r., znak [....] , oraz przedmiotowej sprawy organ II instancji wyjaśnił, że decyzja Prezydenta Miasta K. z 8 października 2012 r., została uchylona ponieważ w postępowaniu nie wyjaśniono dostatecznie kwestii związanych z zapewnieniem naświetlenia oraz miejsc postojowych planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Prezydent Miasta K. w dniu 4 października 2013 r. wydał decyzję na podstawie zmienionego i uzupełnionego materiału dowodowego w zakresie wskazanym uprzednio przez Wojewodę. Wskazana różnica wpływa na zmianę linii orzeczniczej Wojewody [....] w sprawie.

W kwestii ilości miejsc postojowych organ II instancji wyjaśnił, że z projektu budowlanego wynika, że planowana powierzchnia części usługowej wynosi 392,3 m oraz planuje się zatrudnienie 4 osób. Zgodnie ze wskaźnikiem ustalonym w decyzji o warunkach zabudowy dla powierzchni 392,3 m winno być zarezerwowane maksymalnie 1,96 miejsca postojowego. Natomiast dla czterech osób zatrudnionych w części usługowej, winno być zarezerwowane 0,32 miejsca postojowego. Zdaniem organu odwoławczego spójnik oraz umieszczony pomiędzy wzorami obliczeń obu wskaźników, należy rozumieć jako warunek odnoszący się do wartości spełniającej oba wskaźniki, nie zaś do sumy wyników przeliczeń na podstawie obu wzorów wskaźników. Wynik 0,32 w przypadku miejsc postojowych należy zaokrąglić do 1, natomiast wynik - maksymalnie 1,96 należy zaokrąglić do maksymalnie 2, przy czym 1 miejsce postojowe spełnia warunek zaplanowania maksymalnie 2 miejsc postojowych. W odniesieniu do powyższej analizy organ wyjaśnił, że inwestor w planowanej inwestycji przewidział jedno miejsce postojowe do obsługi lokalu usługowego w parterze budynku, co spełnia wskaźniki decyzji o warunkach zabudowy.

Odnośnie wątpliwości w zakresie ilości miejsc postojowych przyjętej dla funkcji mieszkalnej, organ wskazał, że w decyzji o warunkach zabudowy nie ustalono wskaźnika dla ilości miejsc postojowych przeznaczonych dla funkcji mieszkalnej. Projektant, legitymujący się stosownymi uprawnieniami, na podstawie posiadanej wiedzy technicznej, dla funkcji mieszkalnej planowanego obiektu budowlanego, wyznaczył współczynnik 0,5 miejsca postojowego na 1 lokal mieszkalny. W planowanym budynku przewidziano 22 lokale mieszkalne oraz 12 miejsc postojowych w kondygnacji podziemnej budynku. Jedno miejsce postojowe zostało zarezerwowane dla funkcji usługowej, zatem przyjęty przez projektanta wskaźnik miejsc postojowych, w ocenie organu odwoławczego, został spełniony.

W odniesieniu do zarzutu, że inwestor nie zabezpieczył miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych organ odwoławczy wskazał, że zagadnienie to było analizowane przez inwestora. Inwestor zwrócił się do zarządcy dróg publicznych o zaopiniowanie lokalizacji planowanego miejsca postojowego dla osoby niepełnosprawnej na poziomie terenu. Z pisma Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z 20 sierpnia 2013 r. wynika, że zarządca drogi negatywnie zaopiniował przedstawioną koncepcję planowanego miejsca postojowego dla osoby niepełnosprawnej. Jednocześnie Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. poinformował, że wydzielenie miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych m.in. mieszkańców i użytkowników planowanego budynku z ogólnodostępnych miejsc postojowych jest możliwe po złożeniu wniosku o wyznaczenie takiego miejsca postojowego dla konkretnej osoby. Obecnie nie ma możliwości wskazania osoby, dla potrzeb której należałoby to miejsce wykonać. W bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się pasmo istniejących miejsc postojowych, spośród których istnieje możliwość wydzielenia miejsc postojowych dla konkretnych osób niepełnosprawnych mieszkańców i użytkowników projektowanego budynku zgodnie z wymaganymi wymiarami miejsca postojowego dla pojazdu osoby niepełnosprawnej określonymi w § 21 ust. 1 warunków technicznych. Najbliższe istniejące miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej znajduje się przy ul. [....], w odległości ok. 25 m od wejścia do projektowanego budynku. W ocenie organu odwoławczego zapotrzebowanie na miejsce postojowe dla osób niepełnosprawnych korzystających z usług w projektowanym budynku jest zrealizowane przez miejsce postojowe wskazane przy ul. [....]. Opisane założenia projektowe są wystarczające w okolicznościach przedmiotowej sprawy.

W odniesieniu do zarzutów skupionych wokół umożliwienia naturalnego oświetlenia oraz zapewnienia czasu nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w sąsiednim budynku przy ul. [....] , Wojewoda [....] odwołując się do treści przepisów rozporządzenia o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazał, że poddał dokładnej analizie usytuowanie okien oznaczonych w analizie przesłaniania (rys. 3) numerami 2 i 3. Okna te są jedynymi oknami mieszkania nr 2 w budynku na działce nr [....] , co wynika z rysunku załączonego do pisma ZSBM [....] z 3 grudnia 2014 r. Z załączonej do akt sprawy analizy naturalnego oświetlenia wynika, że odległość planowanego budynku od budynku mieszkalnego na działce nr [....] , mierzona w polu między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej na wysokości parapetu, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna nr 2, wynosi 8 m. Wysokość przesłaniania wynosi 12,3 m. Zatem z uwzględnieniem § 13 ust. 4 warunków technicznych § 13 ust. 1 pkt 1a warunków technicznych należy uznać za spełniony. Z powyższej analizy naturalnego oświetlenia wynika, że odległość planowanego budynku od budynku mieszkalnego na działce nr [....] , mierzona w polu między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej na wysokości progu okna, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna nr 3, wynosi 8,4 m. Wysokość przesłaniania wynosi 12,9 m. Zatem z uwzględnieniem § 13 ust. 4 warunków technicznych przepis § 13 ust. 1 pkt 1a warunków technicznych należy uznać za spełniony.

Podobnie rzecz się ma z oknami oznaczonymi w omawianej analizie numerami 4, 5, 6, które przynależą do lokalu nr 1, znajdującego się w lepszym usytuowaniu względem planowanej inwestycji.

W świetle przepisu § 60 warunków technicznych, w stosunku do którego przeprowadzono analizę zgodności planowanej inwestycji, organ podniósł, że w stosunku do oznaczonego w analizie okna nr 2, które jest oknem balkonowym lokalu nr 2, co wynika z rysunku załączonego do pisma ZSBM [....] z 3 grudnia 2014 r., jest zapewniony czas nasłoneczniania w godzinach 12.40 do 14.10, czyli 1,5 godziny. Z opisu sporządzonego do analizy nasłoneczniania oraz z wyjaśnień przedłożonych przez pełnomocnika inwestora pismem z 5 lutego 2015 r. wynika, że przewidziany półtoragodzinny czas nasłoneczniania jest minimalną wartością w okolicznościach badanego projektu budowlanego, czyli granice tego czasu zostały przyjęte najbardziej niekorzystnie dla planowanej inwestycji w odniesieniu do analizowanego przepisu. Kontrolując zgodność planowanej inwestycji z przywołanym przepisem należy uwzględnić dwudziestominutowy margines błędu, na rzecz analizy projektanta, co oznacza, że w rzeczywistości czas nasłonecznienia może być dłuższy.

W odniesieniu do kwestii, że w analizie zacieniania nie uwzględniono balkonu znajdującego się ponad oknem balkonowym lokalu mieszkalnego nr 2, organ odwoławczy wyjaśnił, że projektant tego balkonu przyjął dla niego formę, która z zasady ma ograniczać zacieniane pole okna znajdującego się pod nim (jest to uzyskane skośnym cofnięciem balustrady od jej południowej strony). W ocenie organu odwoławczego, ewentualne dodatkowe zacienianie omawianego okna lokalu nr 2 przez płytę balkonu, znajdującą się ponad nim, poprzez umiejętny zabieg projektanta istniejącego budynku przy ul. [....] zostało zmniejszone do wartości pomijalnej.

W ocenie organu odwoławczego, uwzględniając § 60 ust. 2 warunków technicznych, analiza nasłoneczniania stanowi dowód zgodności planowanej inwestycji z przywołanymi przepisami względem okna w lokalu nr 2 budynku przy ul. [....] .

W stosunku do oznaczonego w analizie okna nr 3, które jest oknem balkonowym lokalu nr 1, co wynika z rysunku załączonego do pisma ZSBM [....] z 3 grudnia 2014 r., jest zapewniony czas nasłoneczniania w godzinach 12.55 do 14.25, czyli 1,5 godziny. Analiza w stosunku do tego okna została sporządzona na analogicznych zasadach, co analiza zacieniania okna w lokalu mieszkalnym nr 2. Przy czym półtoragodzinny czas nasłonecznienia okna lepiej usytuowanego w stosunku do planowanej inwestycji względem okna w lokalu nr 2, wynika również z uwzględnienia ograniczenia wynikającego z usytuowania tegoż okna w pół-loggi zaopatrzonej dodatkowo w filar od strony południowej. Lokal mieszkalny nr 1 posiada również okno w elewacji południowej, co wyczerpuje treść § 60 ust. 2 warunków technicznych.

Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że do akt sprawy nie została przedłożona żadna inna analiza dotycząca warunków określonych w § 13 i 60 warunków technicznych, z której wynikałyby inne wnioski, niż poczynione przez autora projektu budowlanego. Przepisy prawa nie precyzują reguł, zgodnie z którymi należy wykonać analizę czasu nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Zadaniem techniki graficznej wybranej przez projektanta jest czytelność, umożliwiająca organowi weryfikację spełnienia wymagań przepisu, a stronom dająca możliwość zrozumienia zasady i wyników analizy. Załączona do akt sprawy analiza jest sporządzona w sposób spełniający wymagania.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia procedury administracyjnej poprzez brak zatwierdzenia w drodze decyzji dokumentacji geologicznej przez właściwy organ administracji geologicznej, organ II instancji wskazał, że do projektu budowlanego dołączono dokumentację geologiczno-inżynierską sporządzoną w styczniu 2012 r. przez mgr inż. K.W. , nr uprawnień geologicznych: [....] . Dokumentacja powyższa została zatwierdzona przez Prezydenta Miasta K. decyzją z 9 marca 2012 r., znak: [....] . Do projektu dołączono również dodatkowe opracowanie określające geotechniczne warunki posadowienia projektowanego budynku, sporządzone w kwietniu 2013 r. zawierające opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża gruntowego oraz projekt geotechniczny. Powyższe opracowanie sporządzone zostało zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r. poz. 463). Wobec powyższego, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają podstaw prawnych, by podważać wartość załączonej do projektu budowlanego dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, jako dowodu w sprawie i żądać przedłożenia dodatkowej dokumentacji. Powyższe dowody świadczą również, iż zarzut skarżących nie ma potwierdzenia w aktach sprawy.

Dodatkowo organ wskazał, że zgodnie z art. 20 ust. 1pkt 1 ustawy Prawo budowlane, odpowiedzialność za sporządzenie projektu budowanego zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej spoczywa na osobie wykonującej samodzielne funkcje techniczne w budownictwie.

Zjednoczona Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa [....] z siedzibą w K. wniosła skargę na decyzję Wojewody [....] , domagając jej uchylenia, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie przez organy I i II instancji, że projekt spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pomimo, że jest on tożsamy z projektem budowlanym złożonym przez Spółkę [....] , dla którego w decyzji Wojewody [....] z 10 stycznia 2013r. wykazano jego niezgodności z decyzją WZ, jak również naruszenia obowiązujących przepisów warunków technicznych,

- art. 35 ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego poprzez niewyczerpujące zebranie i

zbadanie sprawy oraz błędne uznanie przez organy I i II instancji, że w sprawie

zaistniały wszystkie przesłanki określone w przepisach do zatwierdzenia projektu

budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo nieusunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, a także poprzez błędne uznanie przez organ I i II instancji za należycie zrealizowany przez inwestora obowiązek realizacji miejsc postojowych dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji, jedynie w oparciu o oświadczenie projektanta, pomimo wskazywanego błędu w interpretacji zapisów decyzji WZ w tym zakresie oraz braku szczegółowej i rzetelnej analizy wymaganego czasu nasłonecznienia lokali mieszkalnych jednostronnie oświetlonych w celu wykazania zrealizowania zgodności wymogu zapisu § 60 warunków technicznych,

- art. 7, art. 11, art. 77 Kpa poprzez niewyczerpujące zebranie i zbadanie materiału dowodowego w sprawie oraz niewyczerpujące wyjaśnienie stronom zasadności przesłanek przyjętego rozstrzygnięcia.

- art. 107 § 3 w związku z art. 126 Kpa poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, a także pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływa na wynik sprawy (dot. m.in. złożenia tożsamego projektu budowlanego pomimo wykazania w decyzji Wojewody [....] z 10 stycznia 2013 r. niezgodności projektu budowlanego z decyzją WZ jak również naruszenia obowiązujących przepisów warunków technicznych.

W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że zmaksymalizowane gabaryty budynku projektowanego na działce nr [....] obr. [....] drastycznie ograniczają nasłonecznienia budynku Spółdzielni, który posiada jednostronne naświetlenie lokali mieszkalnych od strony ul. [....] . Dlatego też, szczegółowa i rzetelna analiza nasłonecznienia budynku Spółdzielni, jest niezbędna. W toku ponownego postępowania organ nie nałożył na inwestora obowiązku uzupełnienia niewystarczającej analizy nasłonecznienia. Zdaniem strony skarżącej stanowisko inwestora z 5 lutego 2015 r., powiela jedynie wcześniejsze oświadczenia projektanta, natomiast inwestor nie udokumentował, że minimalny czasokres nasłonecznienia tj. 1 godz. 30 min dla pomieszczeń mieszkalnych w budynku przy ul. [....] został spełniony.

W przedłożonej analizie nasłonecznienia (rys.4) w opisie przykładu 2 wskazano, że "czas nasłonecznienia wnętrza obejmuje okres przejścia promienia słonecznego przez pomieszczenie poza krawędzią muru ograniczającą otwór okienny. Czas nasłonecznienia liczy się od momentu ukazania się we wnętrzu promienia słonecznego, przechodzącego nad podokiennikiem." Cytowane zasady stanowią założenia zastosowanej przez projektanta metody analityczno-geometrycznej, w której trudno uznać za udowodnione przejście poza krawędzią muru ograniczającego otwór drzwi balkonowych promieni słonecznych do wnętrza mieszkania nr 2 najniekorzystniej usytuowanego, bowiem przy specyficznym usytuowaniu tej części budynku, promienie słoneczne we wskazanym czasokresie, tj. godzinie 1240 zaledwie ślizgają się po elewacji oświetlając mur ograniczający otwór, ale ewidentnie nie wnikają do wnętrza tego mieszkania. Wątpliwe są naniesione na analizę wymiary różnic wysokości pomiędzy budynkiem projektowanym a poziomami porównawczymi badanych otworów (11,06m; 10,83m; 12,95m; 10,62m), które posiadają skażoną skalę wymiarów przyjętych do analizy w stosunku do wymiarów projektowanego budynku.

Ponadto jeżeli inwestor wskazał jako możliwe skrócenie wskazanego w analizie nasłonecznienia minimalnego 1 godz. 30 minut o 20-cia minut, skąd organ odwoławczy kontrolując zgodność planowanej inwestycji z przywołanym przepisem §60 wysnuwa wniosek o realnym wydłużeniu rzeczywistego czasu nasłonecznienia o dwudziestominutowy margines błędu. Inwestor nie zrezygnował z najwyższej kondygnacji budynku wzdłuż ul. [....], a jedynie w sylwetę planowanego budynku celowo wprowadził lokalne ograniczenie jego wysokości, w formie narożnego tarasu usytuowanego na III-cim piętrze, które ma na celu przybliżenie czasu nasłonecznienia najniekorzystniej usytuowanych lokali mieszkalnych budynku Spółdzielni do minimalnego czasu nasłonecznienia dla strefy śródmiejskiej, tj. 1 godz. 30 minut od strony zachodniej, co jednak może udaremnić sposób wykorzystania tarasu przez mieszkańców projektowanego budynku.

Ponadto w przedłożonej analizie nie równolegle zacienianie analizowanych okien od elementów stałych (płyty balkonów) poddawanego analizie budynku istniejącego. Szczególnie dotyczy to drzwi balkonowych mieszkania o numerze 2, których nasłonecznienie jest najbardziej ograniczone z uwagi na ich lokalizację w załomie, przy jednoczesnym niekorzystnym jego usytuowaniu względem V-tej kondygnacji planowanego budynku, która stanowi główny element zacieniający, a także podleganiu zacienieniu przedmiotowych drzwi balkonowych od płyty balkonu usytuowanego powyżej. Potwierdza to załączony do poprzedniej skargi do WSA wydruk z specjalistycznego programu komputerowego obrazujący zacienianie budynku przy ul. [....] o godz. 14.10 w dniach równonocy, opracowany przez uprawnionych architektów, który uwzględnia zarówno cień własny istniejącego budynku jak i cień budynku planowanego. Strona wskazuje także na niewyjaśnioną przez organ kwestię deklarowanego przez inwestora margines błędu +20-tu minut. Odnośnie miejsc parkingowych strona skarżąca podniosła, że z 12 miejsc parkingowych nie zabezpieczy prawidłowego funkcjonowania planowanej inwestycji o 22 lokalach mieszkalnych i 392,3m2 powierzchni usługowej. Niewystarczające jest przypisane tylko jednego miejsce postojowe na potrzeby funkcji usługowej wskazanego w warunkach zabudowy, bowiem w ramach projektowanego budynku dla wypełnienia tego warunku wymagana jest realizacja co najmniej 3 miejsc postojowych w zakresie pow. usługowej i planowanego zatrudnienia. Powyższe wyliczenie w pełni pokrywa się z danymi dotyczącymi wymaganej ilości miejsc postojowych wskazanymi we wcześniejszej decyzji Wojewody [....] z 10 stycznia 2013 r. uchylającej poprzednie pozwolenie na budowę.

W dalszym ciągu istotne wątpliwości budzi ilość miejsc postojowych zarezerwowana dla funkcji mieszkaniowej, bowiem pozostałe 9 miejsc postojowych ma zaspokoić potrzeby użytkowników 22 lokali mieszkalnych w planowanym budynku. Rzeczywisty wskaźnik ilości miejsc postojowych dla mieszkań w dalszym ciągu wynosi 0,4, a nie 0,5 jak wskazane zostało w wydanej decyzji pozwolenia na budowę, w całości zgodnej z pismem pełnomocnika inwestora.

Tym samym, mimo zapewnień obu organów, w dalszym ciągu nie zrealizowany został najniższy wskaźnik ilości miejsc postojowych na 1 lokal mieszkalny określony na poziomie 0,5-0,7/1 lokal mieszkalny w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K. Także decyzja Wojewody [....] z 10 stycznia 2013 r. wskazywała, iż zalecana ilość miejsc postojowych nie powinna być mniejsza niż 1 miejsce postojowe/1 mieszkanie.

W dalszej części uzasadnienia spółdzielnia podniosła, że podjęte działania inwestora zmierzające do uzyskania zgody od ZIKiT-u na lokalizację miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych od strony ul. [....] stanowią próbę obejścia tego wymogu bez zmian projektu budowlanego. Nieprawidłowe jest bowiem wskazywanie przez organ odwoławczy, że "w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się pasmo istniejących miejsc postojowych, spośród których istnieje możliwość wydzielenia miejsc postojowych dla konkretnych osób niepełnosprawnych mieszkańców i użytkowników projektowanego budynku", pomimo wymogu zawartego w decyzji ustalającej warunki zabudowy o realizacji miejsc postojowych zapewniających obsługę zamierzenia poza pasami dróg publicznych.

Wreszcie planowany budynek mieszkalno-usługowy z garażem podziemnym posadowiony zostanie poniżej głębokości posadowienia fundamentów budynku spółdzielni a jednocześnie usytuowany będzie bezpośrednio przy ścianie szczytowej budynku istniejącego. Rodzi to obawy o bezpieczeństwo konstrukcji budynku spółdzielni z uwagi na jego obecny stan techniczny, który uległ znacznemu pogorszeniu w wyniku poprzedzających intensywnych działań inwestycyjnych w sąsiedztwie oraz dużego natężenia ruchu ulicznego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne są powołane do kontroli administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 ustawy p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu aktu administracyjnego nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a.

Skarga jest zasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [....] 2 marca 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z 4 października 2014 r. którą - na wniosek M.G. i R.G. – zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze (pracownie artystyczne, galerie) oraz garażem podziemnym i instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., c.o., wentylacji mechanicznej, elektrycznej) na działce nr [....] obr. [....] przy ul. [....] i [....] w K.

Na wstępie należy zwrócić uwagę, że zgodnie z treścią art.153 p.p.s.a., Wojewoda [....] , który ponownie rozpoznawał odwołania Zjednoczonej Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej [....] oraz A.S. od decyzji I instancji z 4 października 2014 r. wydając zaskarżoną decyzje zobowiązany był podporządkować się ocenie prawnej zawartej w uprzednio wydanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 722/14. Zgodnie bowiem z przepisem art. 153 p.p.s.a., ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem ponownego rozpoznania przez organ administracji publicznej oraz sąd, będą obowiązane podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w uzasadnieniu poprzednio wydanego wyroku, jeżeli nie zostanie on uchylony, nie ulegnie istotnej zmianie stan faktyczny sprawy lub zmianie nie ulegną przepisy prawa. W pojęciu ocena prawna mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Może ona dotyczyć ujawnionych w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, w szczególności kwestii zastosowania do nich określonych regulacji prawnych. Wskazania co do dalszego postępowania zasadniczo stanowią konsekwencję oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Związanie oceną prawną, jak i zawartymi w orzeczeniu wskazaniami, co do dalszego postępowania, powoduje, że determinują one działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do jej rozstrzygnięcia. Uchybienie przez organ administracyjny przepisowi art. 153 p.p.s.a. powoduje konieczność - w razie złożenia na tej podstawie kolejnej skargi - uchylenia zaskarżonej decyzji. Rozwiązanie to stanowi gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej obowiązku związania orzeczeniem sądu. Działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego. Bez ścisłego stosowania powołanego przepisu trudno byłoby zapewnić spójność działania systemu władzy państwowej. Jego nieprzestrzeganie w istocie podważałoby bowiem obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji (wyrok WSA w Krakowie z 25. 02. 2015 r. , sygn. akt II SA/Kr 100/15).

Tak więc rzeczą sądu, w aktualnie rozpoznawanej sprawie, było przede wszystkim dokonanie kontroli, czy Wojewoda [....] rozpoznając ponownie sprawę zastosował się do oceny prawnej przedstawionej w wydanym w tej sprawie

Wyroku WSA z 21 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 722/14.

Oceniając zaskarżoną decyzję Wojewody [....] z 2 marca 2015 r. należy już na wstępie stwierdzić, że nie odpowiada ona prawu, gdyż nie uwzględnia wszystkich wiążących wytycznych zawartych w wyżej wskazanym wyroku. Należy zatem wskazać, że ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy co prawda uzupełnił postępowanie dowodowe zwracając się pismem z 25 listopada 2014 r. do inwestora o wyjaśnienia w kwestii wątpliwości i braków wskazanych w ww. wyroku, dotyczących: 1. analizy nasłonecznienia i przesłaniania, 2. przyjętej ilości miejsc postojowych dla planowanego obiektu budowlanego ma działce nr [....] obr. [....] , to jednak w ocenie Sądu rozstrzygającego w niniejszej sprawie organ odwoławczy ponownie uchybił przepisom postępowania. Jak bowiem wynika z uzasadnienia skarżonej decyzji Wojewoda [....] po raz kolejny nie rozpoznał przedmiotowej sprawy prawidłowo do czego był zobowiązany z mocy art. 7, 77 § 1 , 80, i 107 § 3 kpa oraz wyrokiem WSA z 21 lipca 2014 r. , ale bezkrytycznie powielił stanowisko wyrażone w piśmie pełnomocnika inwestorów z 5 lutego 2015 r. A zatem należy uznać zasadność skargi w tym zakresie.

Ustosunkowując się do zarzutu wskazującego na nieprawidłowe ustalenia w zakresie miejsc postojowych dla planowanej inwestycji trzeba wskazać, że zgodnie z przedłożoną dokumentacją projektową inwestycja obejmować będzie 1396,97 m2 powierzchni mieszkalnej tj. 22 mieszkania i 392,3 m ² pow. użytkowej oraz przewidziano w niej zatrudnienie 4 osoby. Dla inwestycji przewidziano 12 miejsc postojowych wskazując, że w ten sposób zabezpieczona została wymagana ilość miejsc postojowych zarówno dla mieszkańców - przy wskaźniku 0,5 miejsca na 1 mieszkanie- oraz dla pracowników ( jedno miejsce). Dla osób niepełnosprawnych korzystających z obiektu uznano za spełniony wskazując, że takie miejsce znajduje się przy ul. Wrocławskiej, ok. 25 m od wejścia do projektowanego budynku.

Oceniając powyższe trzeba wskazać, że ilość miejsc postojowych (parkingowych) urządzanych dla nowych inwestycji regulowana jest w rozporządzeniu z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Dz. U. Nr 75, poz. 690, dalej w skrócie : rozporządzenie), który w § 18. 1 stanowi, że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne (18.2).

W rozpatrywanej sprawie w decyzji o warunkach zabudowy z 25 czerwca 2009 r. , przeniesionej na inwestorów decyzja Prezydenta M. K. z 6 marca 2013 r. w punkcie II. 4. e, zatytułowanym: "warunki w zakresie obsługi komunikacyjnej" ustalono że: " inwestor powinien zrealizować miejsca postojowe dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji. W zakresie usług zalecane jest aby inwestor zrealizował ww. miejsca wg wskaźników: maksymalnie 5 miejsc post./1000 m powierzchni użytkowej usług oraz 8 miejsc post./100 zatrudnionych".

Wiążący charakter tych ustaleń oraz ich niejasne sformułowanie wymagało dokonania przez organ odwoławczy interpretacji. Na taką konieczność wskazał także WSA w Krakowie w wyroku z 21 lipca 2014 r. Jak wskazano wyżej wykładnia sformułowań dotyczących miejsc postojowych w zakresie usług ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy przyjęta w skarżonej decyzji Wojewody [....] w całości pokrywa się z wykładnią dokonaną w piśmie inwestorów z 25 .11. 2014 r. Organ ustala zatem bezkrytycznie, że dla pow. 392,3 m² usług winno być zarezerwowane 1,96 miejsca co przekłada się na 2 miejsca, natomiast dla czterech pracowników winno być 0,32 miejsca, co oznacza 1 postojowe. W konkluzji, uwzględniając funktor "maksymalnie" organ uznał, że 1 miejsce do obsługi lokali usługowych w projektowanym budynku spełnia wskaźnik ustalony w decyzji o warunkach zabudowy.

Tak dokonaną wykładnię trudno zaaprobować, gdyż została ograniczona do kontekstu językowego, co w odniesieniu do nieprecyzyjnych ustaleń decyzji o warunkach zabudowy rodzi poważne wątpliwości interpretacyjne. Trudno bowiem nie zauważyć, że wykładnia ustaleń zawartych w warunkach zabudowy przejęta wprost od inwestorów, prowadzi do rozstrzygnięcia, które w sposób wyraźny pozostaje w sprzeczności z celami regulacji prawnych odnoszących się do miejsc postojowych. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd W.J. , że "w prawie administracyjnym wykładnia językowa nie powinna prowadzić do rezultatów, które byłyby sprzeczne nie tylko z efektami wykładni systemowej, ale również z efektami wykładni celowościowej. Upatrywanie w metodzie wykładni celowościowej znaczenia tylko w sytuacji, gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów, jest w prawie administracyjnym niewystarczające. Ranga kryterium celu publicznego w prawie administracyjnym nie pozwala absolutyzować znaczenia wykładni językowej" ("Wykładnia w prawie administracyjnym" Zakamycze 2006). Jak wskazał słusznie WSA w Krakowie w wyroku z dnia 4 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 568/11 w działaniach organów administracji szczególną rolę powinna odgrywać wykładnia systemowa, a wykładnia językowa winna być dokonywana z dużą ostrożnością. Metoda wykładni systemowej opiera się na założeniu, że prawo powinno być spójną, niesprzeczną wewnętrznie całością i że pojedyncze przepisy nie powinny naruszać tego całościowego porządku. Zgodnie z nią analiza danego przepisu powinna obejmować również jego związek z innymi przepisami danej ustawy. Nadto, wykładnia danego przepisu powinna być dokonywana na podstawie całokształtu obowiązujących przepisów dotyczących określonej sprawy, a nie na podstawie jednego przepisu w oderwaniu od innych. Organy administracji, przy rozstrzyganiu indywidualnej sprawy administracyjnej, zawsze winny mieć na względzie to, by poprzestanie na wykładni językowej przepisu nie doprowadziło do absurdu (por. wyrok WSA w Krakowie z 25. 02. 2015 r. ,sygn. akt II SA/Kr 100/15). W ocenie Sądu interpretacja ogólnych ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy wymaga dokonania wykładni w kontekście celu, zgodnie z którym inwestor jest zobowiązany do zrealizowania miejsc postojowych celem zapewnienia prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji realizującej funkcje mieszkalną i usługową. Należy przy tym zważyć w odniesieniu do miejsc postojowych związanych z realizacją funkcji usługowej, że zgodnie z oceną wyrażoną w wyroku WSA z 21. 07. 2014 r. wskaźnik ten w odniesieniu do funkcji usługowej budynku został określony jako koniunkcja ( spójnik "oraz") , co wskazuje na dwie samodzielne wartości (jedna odnosi się do pow. a druga do ilości pracowników), które należy zsumować aby uzyskać końcowy wynik dotyczący wymaganej ilości miejsce postojowych. Należy także wyrazić pogląd, że funktor "maksymalnie" należy odnosić do maksymalnej powierzchni, którą można zrealizować przy założonej ilości miejsc postojowych oraz do maksymalnej ilości pracowników przypadających na jedno miejsce postojowe przy proporcjach ustalonych w przedmiotowych warunkach zabudowy. A zatem, wiążące ustalenia warunków zabudowy w punkcie nr II. 4. e pozwalają maksymalnie na przeznaczenie 1000 m² na realizację usług przy zrealizowaniu 5 miejsc postojowych oraz przy realizacji 8 miejsc postojowych na maksymalne zatrudnienie 100 osób obsługi. A zatem dla pow. usługowej wynoszącej 392,3 m² przy zatrudnieniu 4 pracowników należy zrealizować co najmniej 3 postojowe liczone do pow. gdyż 1 miejsce postojowe może maksymalnie obsługiwać 200 m² pow. usługowej (w projekcie 392,3 m) oraz dodatkowo 1 miejsce dla pracowników, gdyż maksymalnie na jedno miejsce może obsługiwać 14 pracowników (przy 4 pracownikach jedno miejsce spełnia ww., wymóg). Wskazując na prawidłowość takiej interpretacji trzeba mieć na względzie, że zawarte w nich ustalenia dokonywane na podstawie i w granicach prawa ( m. in. art. 61 u.p.z.p. ), uwzględniają także konieczność respektowania podstawowych zasad planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz konstytucyjnie określonych zasad ingerencji w uprawnienia podmiotowe (Igor Zachariasz, kom. Do art. 59 u.p.z.p., lex) Podkreślić należy, że ograniczenie wykładni analizowanych sformułować do wykładni językowej prowadzi do absurdalnych ustaleń skutkujących ograniczeniem ilości miejsc postojowych przewidzianych dla realizacji funkcji usługowej projektowanego budynku, co w efekcie oznacza pogorszenie standardów komunikacyjnych z przestrzeni publicznej K. Nadto trzeba wskazać, ze zawężająca, językowa wykładnia wskaźnika dla miejsc postojowych przyjęta w skarżonej decyzji jest wewnętrznie sprzeczna ze ustaleniem, tychże warunków, że: "inwestor ma zrealizować miejsca postojowe dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji". W ocenie Sądu warunku tego nie spełnia zrealizowanie 1 miejsca postojowego dla realizacji funkcji usługowej w projektowanym budynku .

Niezależnie od powyższego błędne przyjęto, że wskaźnik miejsc postojowych ustalony przez uprawnionego projektanta na poziomie 0,5 miejsca na jedno mieszkanie jest spełniony w sytuacji gdy w garażu zaprojektowanym na 12 postojowych jedno miejsca postojowe przewidziano dla pracowników projektowanego budynku. Wynika to z prostego obliczenia arytmetycznego. Jeśli bowiem w garażu zaprojektowano 12 miejsc postojowych, a jedno miejsce jest przeznaczone dla pracownika to brakuje jednego miejsca postojowego związanego z funkcją mieszkaniową.

Nie sposób podzielić stanowiska organu II instancji, że w zatwierdzonym projekcie zostały spełnione wymagania dotyczące miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. Trudno obronić pogląd, że zapotrzebowanie na tego rodzaju miejsce jest zrealizowane ponieważ "najbliższe istniejące miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej znajduje się przy ul. [....], w odległości ok. 25 m od wejścia do projektowanego budynku", a w piśmie ZIKiT w K. z 20 sierpnia 2013 r. poinformowano inwestorów, że możliwe jest wydzielenie miejsc postojowych dla niepełnosprawnych m. in. dla użytkowników przedmiotowego budynku z usługami w parterze z ogólnodostępnych miejsc postojowych po złożeniu odpowiedniego wniosku.

W tej kwestii wiążące jest bowiem - zarówno dla organu jak Sądu stanowisko wyrażone w wyroku WSA z 21 lipca 2014 r., w którym wskazano, ze zgodnie z przepisem art. 35 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego wymagana jest zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a więc także § 18 rozporządzenia, przy czym przyjęto, że obowiązek ten będzie spełniony gdy inwestor zabezpieczy miejsca postojowe na działce sąsiedniej, pod warunkiem jednak, że ma do niej tytuł prawny. Ten warunek w niniejszej sprawie nie został spełniony.

Odnosząc się z kolei do zarzutów dotyczących nieprawidłowego udokumentowania, że projektowany budynek spełnia warunki naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia w budynku sytuowanym na działce nr [....] określone w przepisach technicznych (§§ 13, 57, 60 rozporządzenia) należy wskazać, że organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę nie wyjaśnił wszystkich wątpliwości dotyczących minimalnego czasu nasłonecznienia. W szczególności nie wyjaśniono dlaczego w odniesieniu do okien oznaczonych nr 2 i nr 3 (dla których obliczono najkrótszy tj. minimalny czas nasłonecznienia wynoszący 1,5 godziny) dopuszczony przez projektanta ewentualny margines błędu wynoszący 20 min. może mieć tylko korzystny wpływ na długość nasłonecznienia. Niewyjaśniona pozostaje także sprawa zacieniania ze względu na elementy architektoniczne w budynku istniejącym (balkony) w odniesieniu do najmniej nasłonecznionych i doświetlonych okien (nr 2,3). W ocenie Sądu stopień architektonicznego skomplikowania bryły przesłanianego budynku, w stosunku do którego muszą być zachowane wymogi oświetlenia naturalnego i nasłonecznienia nie może stanowić przeszkody w wyjaśnieniu wszystkich związanych z tym wątpliwości.

Mając na uwadze powyższe wskazania należy uznać, ze organ odwoławczy nie rozpoznał należycie sprawy uchybiając przepisom postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie I sentencji. O niewykonywaniu uchylonej decyzji orzeczono w punkcie II sentencji na podstawie art.152 p.p.s.a. O kosztach orzeczon. w punkcie III sentencji i na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a..