Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1025/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 152, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 53 ust. 4, art. 59
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 106 par. 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Referent Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 4 października 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 listopada 2005 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy nr [...] z dnia 3 sierpnia 2005 r., 2. orzeka, że decyzje wskazane w punkcie pierwszym wyroku nie mogą być wykonane.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy decyzją z dnia 3 sierpnia 2005 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717, ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Z. U., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji - budowy budynku letniskowego na działce nr [...] przy ul. [...] w miejscowości O..

Ww. decyzją organ ustalił m. in. warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego wskazując, iż inwestycja winna być zrealizowana w odległości min. 50m od linii brzegowej jeziora C.. Organ wskazał również, iż teren objęty decyzją znajduje się w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] oraz w granicach strefy ochrony konserwatorskiej (ochrony krajobrazu "K"), ustalonej w decyzji o wpisie układu ruralistycznego wsi O. do rejestru zabytków.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż cała działka nr [...] znajduje się w strefie 100m pasa ochronnego zlokalizowanego wzdłuż jeziora C. Wyjaśnił także, iż dla obszaru obejmującego ww. działkę nie sporządzono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym nie jest to obszar, dla którego istnieje obowiązek sporządzania miejscowego planu na podstawie przepisów szczególnych.

Organ wskazał również, iż w niniejszej sprawie spełnione są wymogi art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zaznaczył przy tym, iż wprawdzie nie jest możliwe na działce nr [...] ustalenie linii zabudowy zgodnie z wymogami rozporządzenia Wojewody nr [...] z dnia 24 marca 2005 roku w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie p. (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 29, poz. 585) tj. w odległości 100m od linii brzegowej jeziora, jednak warunek ten nie jest obligatoryjnie wymagany przepisami nowej ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz. U. nr 92, poz. 880).

Organ wyjaśnił nadto, iż warunki zabudowy ww. inwestycji zostały uzgodnione pozytywnie z:

▪ Wojewodą P. jako organem ochrony gruntów rolnych;

▪ Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych;

▪ Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody;

▪ Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków;

▪ Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym,

a projekt decyzji został sporządzony zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odwołaniu od powyższej decyzji F. i I. G. oraz W. i J. O. stwierdzili, iż nie zgadzają się aby na działce nr [...] został wybudowany budynek letniskowy, ponieważ działka ta w całości położona jest w strefie ochronnej jeziora C., a zatem lokalizacja budynku na tej działce jest sprzeczna z przepisami rozporządzenia Wojewody z 2005 roku dotyczącego obszarów chronionych, zakazującymi budowy obiektów w 100m pasie ochronnym od brzegu jeziora.

W piśmie z dnia 18 września 2005 roku Z. U. wniósł o utrzymanie ww. decyzji w mocy wskazując, iż sporządzony przez uprawnionego urbanistę projekt warunków zabudowy został pozytywnie uzgodniony i zaopiniowany przez wszystkie uprawnione do tego organy. Wnioskodawca stwierdził także, iż jego zdaniem z przepisów ustawy o ochronie przyrody z 2004 roku oraz rozporządzenia Wojewody wynika, że wymóg budowy w odległości 100m od brzegu jeziora nie jest bezwzględny, ale zależy od linii istniejącej zabudowy oraz od tego, czy zabudowa w danym rejonie jest zwarta.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 listopada 2005 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 52 ust. 1, art. 53 ust. 3-5, art. 56, art. 60, art. 61 ust. 1 pkt 5, art. 59 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz. U. 92, poz. 880 ze zm.) i § 2 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody nr [...] z dnia 24 marca 2005 roku w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie p. (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 29, poz.585), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż decyzję o warunkach zabudowy właściwy organ wydaje po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi (art. 60 ust. 1 cyt. ustawy). Stwierdziło także, iż zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku gdy jest ona zgodna z przepisami odrębnymi. Kolegium zaznaczyło przy tym, iż w sprawie bezspornym pozostaje, że teren planowanej inwestycji położony jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], a z zaskarżonej decyzji wynika, że linię zabudowy ustalono minimalnie w odległości 50m od linii brzegowej jeziora C.. Kolegium wskazało również, iż z załączonego do akt wyrysu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy nie wynika, aby teren planowanej inwestycji położony był w obszarze zwartej zabudowy wsi O..

Mając na uwadze powyższe ustalenia Kolegium stwierdziło, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z przepisami § 2 rozporządzenia Wojewody nr [...] z dnia 24 marca 2005 roku w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie p., zgodnie z którym na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (obejmującym działkę nr [...]), obowiązuje zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie o szerokości 100m od linii brzegu jeziora. Stwierdziło także, iż organ I instancji - ustalając warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji - naruszył w sposób rażący przepisy ww. rozporządzenia Wojewody, jak również przepisy art. 61 ust. 1 pkt 5 i art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Kolegium wyjaśniło nadto, iż pozytywne uzgodnienie projektu decyzji przez Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody oraz inne organy uzgadniające nie przesądza o tym, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami prawa oraz o ty, że organ I instancji musi ustalić warunki zabudowy. Organ wydający decyzję ma bowiem obowiązek samodzielnie dokonać oceny czy planowana inwestycja jest zgodna z przepisami prawa.

W skardze na powyższą decyzję Z. U. wniósł o wnikliwe rozpatrzenie sprawy oraz racjonalne i obiektywne jej rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu skargi stwierdził, iż organ I instancji – przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy - dokonał analizy jego wniosku (łącznie z wizją lokalną terenu) oraz zlecił opracowanie projektu warunków zabudowy specjalistycznej jednostce projektowej. Wskazał także, iż projekt decyzji został uzgodniony i zaopiniowany pozytywnie przez pięć upoważnionych do tego organów, w tym przez Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody.

Skarżący stwierdził również, iż osoby, które złożyły odwołanie w niniejszej sprawie, kierowały się jedynie zawiścią sąsiedzką i osobistym partykularnym interesem bowiem planowany budynek będzie im częściowo przesłaniać widok na jezioro C.. Zaznaczył przy tym, iż zabudowa zlokalizowana przy ulicy [...] (do której przylega jego działka) ma bez wątpienia charakter zabudowy zwartej, a rozporządzenie Wojewody nr [...] z dnia 24 marca 2005 roku w § 2 ust. 3 i ust. 4 dopuszcza możliwość uzupełnienia zabudowy zwartej w Obszarze Chronionego Krajobrazu pod warunkiem wyznaczenia linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na przyległych działkach. Skarżący podkreślił przy tym, iż dla jego inwestycji - po uzgodnieniach z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody - ustalono linię zabudowy w odległości 50m od linii brzegowej jeziora C. i taki zapis wprowadzono w decyzji organu I instancji, co nie było sprzeczne z kierunkami zagospodarowania przestrzennego Gminy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

Art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.; wszystkie przepisy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) stanowi, iż zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Ponieważ inwestycja, której dotyczył wniosek skarżącego, miała być zlokalizowana na terenie nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organ I instancji zasadnie wszczął w niniejszej sprawie - na wniosek inwestora - postępowanie w celu wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Zgodnie z art. 60 ust. 1 cyt. ustawy decyzję o warunkach zabudowy właściwy organ wydaje po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.

Z przepisu art. 53 ust. 4 wynika natomiast, iż uzgodnień dokonuje się m. in. z:

▪ dyrektorem parku narodowego - w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku i jego otuliny (pkt 7);

▪ wojewodą - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody (pkt 8). Przy czym wojewoda wykonuje zadania organu administracji rządowej w zakresie ochrony przyrody przy pomocy wojewódzkiego konserwatora przyrody (art. 93 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody - Dz. U. nr 92, poz. 880 ze zm.).

W niniejszej sprawie bezspornym pozostawało, iż teren, na którym ma być realizowana planowana inwestycja, znajduje się w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], który jest jedną z form ochrony przyrody wskazaną w art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody.

Zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.).

Przepis art. 106 § 1 k.p.a. stanowi, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Przy czym organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym strony postępowania (§ 2), które mogą wnieść zażalenie na postanowienie, w którym organ zajmie stanowisko (§ 5).

Z akt administracyjnych wynika, że przygotowany w niniejszej sprawie projekt decyzji o warunkach zabudowy Wojewódzki Konserwator Przyrody uzgodnił pozytywnie postanowieniem z dnia 7 lipca 2005 roku, nr [...]. W postanowieniu tym organ zawarł jedynie warunek, iż planowana zabudowa musi zostać zlokalizowana w odległości przynajmniej 50m od jeziora.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze – wydając zaskarżoną decyzję - stwierdziło, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z przepisami o ochronie przyrody, a w szczególności z § 2 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody nr [...] z dnia 24 marca 2005 roku w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie p. (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 29, poz.585). Tym samym Kolegium uznało, że nie jest związane pozytywnym uzgodnieniem projektu decyzji o warunkach zabudowy dokonanym przez Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody, który w swoim postanowieniu orzekł, iż planowana inwestycja jest zgodna z przepisami o ochronie przyrody, ponieważ możliwe jest "odstąpienie od zachowania zakazu budowy w odległości 100m od jeziora C.".

W ocenie Sądu pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczący braku związania treścią uzgodnienia przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy jest błędny. Zarówno bowiem w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, iż "uzgodnienie" wiąże organ decydujący w postępowaniu głównym.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 listopada 1999 roku (sygn. IV SA 1512/98, Baza Orzeczeń LEX nr 48178) art. 106 § 1 k.p.a. stanowi, iż współdziałanie organów może następować w różnych formach. Najluźniejszą z nich jest opinia albowiem po jej zasięgnięciu, organ prowadzący postępowanie główne nie jest nią związany. "Uzgodnienie" natomiast wiąże organ decydujący w postępowaniu głównym – stanowi formę współdziałania o znaczeniu stanowczym, a treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający przesądzić może o treści decyzji, która wydana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący (tak też: Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 5 sędziów z dnia 15 lutego 1999 roku, sygn. OPK 14/98, ONSA z 1999 roku, nr 3, poz. 80 oraz w wyrokach z dnia 6 listopada 2003 roku, sygn. II SA/Gd 1859/00, nie publ., z dnia z 12 lutego 1985 roku, sygn. II SA 1811/84, ONSA z 1985 roku, nr 1, poz. 7, z dnia 13 października 1997 roku, sygn. II SA 203/97, ONSA z 1998 roku, nr 4, poz. 120. Taki pogląd wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 lutego 2005 roku, sygn. IV SA/Wa 578/04, Baza Orzeczeń LEX nr 165035 oraz T. Bąkowski w komentarzu do art. 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [w:] T. Bąkowski "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz", Zakamycze 2004. Zobacz także S. Biernat "Działania wspólne administracji państwowej" Wrocław 1979, s. 81 i n.; J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 1996, s. 468 i n. oraz J. Borkowski, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 1997 roku, sygn. V SA 2699/96, OSP 1999, z. 3, poz. 56).

Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze – orzekając w niniejszej sprawie wbrew treści uzgodnienia, naruszono art. 106 § 1 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy i z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zaskarżoną decyzję uchylił.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał także na uwadze art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Z treści ww. przepisu wynika, iż zasada niezwiązania sądu administracyjnego granicami skargi - determinująca granice rozpoznania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), dotyczy również następnej fazy postępowania sądowoadministracyjnego, a mianowicie fazy orzekania przez sąd administracyjny.

Skoro z art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych wynika, iż sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej co do zasady pod względem zgodności z prawem, to obowiązkiem tego sądu jest - przez wydanie orzeczenia - stworzenie takiego stanu, że w obrocie prawnym nie będzie istniał i funkcjonował żaden akt lub czynność organu administracji publicznej niezgodne z prawem. Dlatego też, stosując art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd ma możliwość objęcia zakresem kontroli wszystkich rozstrzygnięć wydanych w sprawie i pozbawienia bytu prawnego tych rozstrzygnięć, które są niezgodne z prawem. Uwzględniając zatem skargę na ostateczną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny jest uprawniony do wydania orzeczenia przewidzianego w art. 145 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie tylko w stosunku do zaskarżonej decyzji, lecz również w stosunku do decyzji wydanej przez organ I instancji, jeżeli jest ona obarczona wadami przewidzianymi w tym przepisie.

Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny - rozpoznając niniejszą sprawę - ocenił również postępowanie organu I instancji i dokonując kontroli w tym zakresie stwierdził, iż z akt administracyjnych wynika, że we wszystkich postępowaniach dotyczących uzgodnień decyzji o warunkach zabudowy z właściwymi organami udział brał jedynie skarżący, natomiast pozostałe strony postępowania nie zostały powiadomione przez organ I instancji o zwróceniu się do właściwych organów o uzgodnienie projektu decyzji, nie zostały im także doręczone postanowienia organów współdziałających - zawierające uzgodnienia.

Postanowienia zapadłe w trybie art. 106 k.p.a. są postanowieniami wydanymi w toku tzw. współdziałania organów i ich treść ma niewątpliwie znaczenie przy wydawaniu rozstrzygnięcia głównego. Ponieważ postępowanie prowadzone na podstawie art. 106 k.p.a. jest elementem postępowania administracyjnego prowadzonego w danej sprawie, mają do niego zastosowanie w szczególności art. 7 i art. 10 k.p.a. Zatem odstąpienie przez organ administracji od trybu postępowania wynikającego z przepisów art. 106 § 2 k.p.a. i pozbawienie w ten sposób strony możliwości udziału w postępowaniu - stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogące mieć wpływ na wynik sprawy (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 listopada 2003 roku, sygn. akt II SA/Gd 1859/00, nie publ.).

W niniejszej sprawie o zwróceniu się o uzgodnienia do organów wskazanych w treści art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należało zawiadomić wszystkie strony postępowania, a nie tylko skarżącego, zaś sprawę rozstrzygnąć dopiero po zajęciu stanowiska przez te organy w drodze ostatecznego postanowienia (art. 106 § 5 k.p.a.; zob. uchwałę /składu 7 sędziów/ Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1998 roku, sygn. OPS 8/98, ONSA z 1999 roku, nr 1, poz. 7).

Ponieważ Wójt Gminy powyższych czynności nie dopełnił i wydał decyzję o warunkach zabudowy bez umożliwienia wszystkim stronom aktywnego udziału w postępowaniach prowadzonych przed organami współdziałającymi – Sąd stwierdził, że organ I instancji naruszył wyrażoną w art. 10 k.p.a. zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, z której wynika dla organu administracji publicznej obowiązek zagwarantowania każdej ze stron czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Czynny udział strony w każdym stadium postępowania ma na celu zapewnienie jej wpływu na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. (tak też: Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 25 marca 1998 roku, sygn. IV SA 1040/96, Baza Orzeczeń LEX nr 45177, z dnia 6 marca 1998 roku, sygn. II SA 1740/97, Baza Orzeczeń LEX nr 43181, por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 1998 roku, sygn. IV SA 1678/96, Baza Orzeczeń LEX nr 43805).

Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił również decyzję organu I instancji wydaną w niniejszej sprawie.

Na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd stwierdził, iż uchylone decyzje nie mogą być wykonane.

Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ administracji winien mieć na uwadze wskazania Sądu zawarte w treści przedmiotowego uzasadnienia,

a w szczególności rozważania dotyczące czynnego udziału wszystkich stron postępowania w procesie uzgodnień projektu decyzji o warunkach zabudowy z organami wskazanymi z art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.