Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2026/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 maja 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie WSA Małgorzata Brachel -Ziaja AWSA Wojciech Jakimowicz (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2005r. sprawy ze skargi R. Ś. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] 2001 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącego R. Ś. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy N. decyzją z dnia [...] 2000 r., znak: [...] zatwierdził na wniosek M. F. projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego wg projektu gotowego[...], garażu i infrastruktury - na działce nr 1627/13, połołożonej w N.

Od decyzji powyższej odwołał się R. Ś.

Organ pierwszej instancji nie znajdując podstaw do zastosowania trybu autokontroli na podstawie art. 132 k.p.a. przekazał odwołanie wraz z aktami sprawy Wojewodzie M., który z kolei pismem z dnia [...] 2001 r. działając na podstawie art. 136 k.p.a. przekazał organowi pierwszej instancji do uzupełnienia akta sprawy wraz z odwołaniem R. Ś. od decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że akta sprawy wymagają uzupełnienia w ten sposób, że "w projekcie zagospodarowania terenu należy w sposób jednoznaczny rozwiązać projektowo sposób dojazdu do planowanego budynku, stosownie do treści § 14 i 15 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, podać jego parametry techniczne, a w szczególności ustalić położenie dojazdu na działce, szerokość i promienie łuków". Podniesiono ponadto, że w związku z zarzutami odwołania, uzupełniony projekt winien zostać zaopiniowany przez rzeczoznawcę d/s zabezpieczeń przeciwpożarowych. Wskazano także, że wymaga wyjaśnienia, czy zakończone zostało postępowanie prowadzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi R. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2000 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. nr [...] z dnia [...] 2000 r. orzekającą o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji - a jeżeli tak, to konieczne jest dołączenie do akt sprawy kopii wyroku NSA. Zasygnalizowano także, że konieczne jest wyjaśnienie, czy W. G. dysponuje na cele budowlane nieruchomością objętą zaskarżoną decyzją w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego.

Decyzją z dnia [...] 2001r., znak: [...] Wojewoda M. działając na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - (Dz. U. Nr 89, poz.414 z późn. zmianami) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania R. Ś. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w N. z dnia [...] 2000 r. znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. G. i W. G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego wg projektu gotowego[...], garażu i infrastruktury - na działce nr 1627/13, położonej w N., , utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w wyniku przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania zleconego przez organ odwoławczy zgodnie z dyspozycją art. 136 k.p.a., uzupełnione zostały akta sprawy stosownie do treści pisma Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...] 2000 r. znak: [...]. Strony postępowania zostały powiadomione o przekazaniu akt sprawy do uzupełnienia i zakresie przedmiotowym poleconego postępowania, jak również o przekazaniu do organu odwoławczego akt po ich uzupełnieniu. Mogły zatem wziąć czynny udział w postępowaniu, zapoznać się z aktami administracyjnymi l i II instancji w toku postępowania odwoławczego, sporządzić notatki czy odpisy, wypowiedzieć się co do zebranych dowodów. W związku z tym organ odwoławczy podniósł, iż nie mógł uwzględnić zarzutów odwołania, iż naruszone zostały przepisy art. 75 § 1, 77 § 1 oraz 78 k. p. a.

Podniesiono, że w projekcie zagospodarowania terenu rozwiązano projektowo sposób dojazdu do planowanego budynku, stosownie do treści § 14 i 15 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. (z późniejszymi zmianami) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie, podano jego parametry techniczne i ustalono jego położenie na działce, szerokość i promienie łuków. Zaprojektowano "drogę wewnątrzosiedlową" o szerokości 5,0 m, co jest zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Stosownie bowiem do treści § 14 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, w zespole budynków jednorodzinnych dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5,0 m.

Wskazano również, że w związku z zarzutami odwołania projekt budowlany został zaopiniowany przez rzeczoznawcę d/s zabezpieczeń przeciwpożarowych. Wskazano jednak na treść przepisów w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 1 marca 1999 r. w sprawie zakresu, trybu i zasad uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, w którym enumeratywnie wymienione zostały projekty budowlane wymagające uzgodnienia w omawianym zakresie i podniesiono, że wśród tych projektów nie ma projektów budynków mieszkalnych jednorodzinnych.

Organ odwoławczy podkreślił też, że do akt sprawy dołączono ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2000 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. nr [...] z dnia [...] 2000 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Zasygnalizowano przy tym, że złożenie skargi na ostateczną decyzję Kolegium do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stanowi przeszkody w wydaniu decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, a żądanie zawieszenia postępowania w tym przedmiocie do czasu zakończenia przez NSA postępowania sądowego w sprawie ze skargi na decyzję SKO nie ma prawnego uzasadnienia. Zagadnienie wstępne, jakim jest dla wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę - ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w drodze decyzji - zostało bowiem rozstrzygnięte, a zatem nie występują okoliczności wymienione wart. 97 § pkt 4 k.p.a.

Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem odwołującego się, iż organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji w sprawie pozwolenia na budowę winien był załatwić wniosek R. Ś. o zawieszenie postępowania administracyjnego wydając postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania. Wobec jednak ustalenia braku przesłanek do zawieszenia postępowania, niezałatwienie omawianego wniosku R. Ś. nie stanowi okoliczności uzasadniającej uchylenie przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Załatwienie sprawy nie wymaga bowiem uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, o jakim mowa w art. 138 § 2 k.p.a.

Nie znaleziono także uzasadnienia do uzależnienia wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę od uprzedniego przeprowadzenia oględzin terenu inwestycji i przeprowadzenia kontrolnych pomiarów działek, albowiem w świetle znajdujących się w aktach sprawy dowodów: wypisu i wyrysu z mapy ewidencyjnej gruntów, mapy do celów projektowych w skali 1:500, zarówno własność, jak i przebieg granic działki objętej skarżoną decyzją żadnych wątpliwości nie budzą. Rzeczą uprawnionego geodety jest prawidłowe wytyczenie w terenie budynku i urządzeń towarzyszących, tj. z zachowaniem takich ich wzajemnych odległości oraz odległości od granic działki, jakie przyjęto w decyzji o pozwoleniu na budowę. Stwierdzono przy tym, że ewentualne prowadzenie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu bądź w przepisach byłoby przesłanką do wstrzymania robót budowlanych zgodnie z dyspozycją art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Organ odwoławczy podkreślił także, że inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a zawartość projektu odpowiada przepisom Prawa budowlanego. Wskazano, że przed wydaniem decyzji sprawdzono zgodność projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń oraz wykonanie projektu budowlanego przez osobę do tego uprawnioną.

Skargę na decyzję Wojewody M. z dnia [...] 2001 r., znak: [...] i utrzymaną w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] 2000 r., znak: [...] złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego w W. Ośrodka Zamiejscowego w K. R. Ś. wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i zawieszenie postępowań administracyjnych w zaskarżonych sprawach.

Skarżący zarzucił decyzjom obydwu instancji "szereg naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy".

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu [...] 2000 r. skarżący złożył do Burmistrza Miasta i Gminy N. wniosek o zawieszenie postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., który to wniosek nie został merytorycznie ani formalnie rozpatrzony, a mimo to została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzająca projekt budowlany w przedmiotowej sprawie. Wskazano też, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił, czy zostały wykonane wszystkie polecenia organu odwoławczego, o jakich mowa w piśmie z dnia [...] 2001 r.

Skarżący podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w toku postępowania precyzując, iż z analizy akt sprawy wynika, że wprawdzie dostosowano "dojazd" do przedmiotowej działki zgodnie z wymogami prawa i zaleceniem organu łl instancji, dostosowanie to jednak polegało jedynie na dorysowaniu na mapie sytuacyjno-wysokościowej działki linii przerywanych i opisaniu ich jako "zabezpieczenie przejazdu pasem terenu o szerokości 5,0 metra". Na mapie tej brak jest jednak adnotacji kto i kiedy oraz na jakiej podstawie w istotny sposób zmienił projekt dojazdu. Skarżący podnosi, że taka zmiana w ewidentny sposób naruszyła prawo własności właścicieli działek o nr 1627/15 i 1627/16. Właściciele tych działek nigdy nie byli stronami w przedmiotowej sprawie i z akt nie wynika także, aby zostali zawiadomieni przez organy administracji o dokonanej zmianie. Skarżący podnosi, że w aktach brakuje w tym zakresie decyzji administracyjnej, wypisu z księgi wieczystej, czy choćby pisemnej zgody właścicieli działek obciążonych działek. Należy zatem twierdzić, że działki 1627/13 i /14 nadal posiadają jedynie dojazd o szerokości 3 metrów ,a więc niezgodnie z przepisami prawa i zaleceniami wydanymi przez organ II Instancji. Działki takie nie mogą być więc dopuszczone do zabudowy.

Skarżący wskazuje, że na mapie sytuacyjno-wysokościowej znajduje się co prawda pieczątka rzeczoznawcy d/s zabezpieczeń przeciwpożarowych z jego podpisem i datą zachodzi jednak pytanie, który projekt rzeczoznawca widział i zatwierdził, tj. projekt przed zmianą czy też ten po zmianie. Nie wiadomo zatem, jakie stany faktyczne i prawne organ II instancji utrzymał w mocy swoją decyzją. Z uzasadnienia decyzji organu II Instacji wynika bowiem, że stany te w istotny sposób zostały zmienione.

Skarżący podnosi też, że w odwołaniach od decyzji organu l Instancji o pozwoleniu na budowę skarżący jednoznacznie podniósł zarzut, że zaskarżone przez niego do NSA decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie mogą być podstawą do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż zgodnie z treścią art. 40 ust. 2 ustawy o NSA ich wykonanie zostało wstrzymane z mocy prawa. Zarówno organ l, jak i II Instancji w żaden sposób nie ustosunkował się do tego zarzutu.

W ocenie skarżącego zaistniała sytuacja skutkuje powstaniem realnej szkody dla skarżącego, związanej z rozpoczęciem robót budowlanych w oparciu o decyzje ostateczne dotknięte szeregiem poważnych uchybień materialnych i postępowania administracyjnego oraz spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.

Pismem z dnia [...] 2005 r. R. Ś. wskazał na uchylenie przez sąd administracyjny decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany udzielającej pozwolenia na budowę dołączając do akt sprawy kserokopię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia [...] 2004 r., sygn. akt: [...] o uchyleniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2000 r., sygn. akt: [...] poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na lokalizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego i lokalizacji garażu przewidzianej do realizacji na działce nr 1627/13 położonej w N.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wraz z jego argumentacją i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu [...] 2005 r. stawił się W. G. wnosząc o oddalenie skargi. Pozostałe strony postępowania sądowoadministracyjnego nie stawiły się.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone – czyli również w sytuacji niniejszej sprawy ze skargi R. Ś. - podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r, nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Przy tym, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r, Nr 153, poz. 1270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zakres działania wojewódzkiego sądu administracyjnego określają przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie dają one kompetencji do zawieszenia postępowania administracyjnego przez sąd administracyjny, o co wnioskował skarżący.

Rozstrzygnięcie sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją nastąpiło w wyniku naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, co oznacza, że zarówno decyzja Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] 2000r., znak: [...] zatwierdzająca na wniosek M. F. projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego wg projektu gotowego[...], garażu i infrastruktury - na działce nr 1627/13, połołożonej w N., os.[...], jak i utrzymująca tę decyzję w mocy decyzja Wojewody M. z dnia [...] 2001 r., znak: [...] obarczone są wadami skutkującymi koniecznością uchylenia tych decyzji.

W pierwszej kolejności należy podnieść, iż organy administracji publicznej podejmujące rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie naruszyły zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 15 k.p.a. Zgodnie z tą zasadą strona ma prawo do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej przez kompetentne organy. Na skutek złożenia odwołania kompetentnym do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której zapadła nieostateczna decyzja organu pierwszej instancji jest wyłącznie - pomijając szczególny tryb autokontroli, o jakim stanowi art. 132 k.p.a. - organ odwoławczy. Na podstawie art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Przepis ten jednak nie daje podstaw do podejmowania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, uzupełniania rozstrzygnięcia niepełnego przez organ pierwszej instancji bądź też zmiany podjętego rozstrzygnięcia, co miało miejsce na gruncie przedmiotowej sprawy. Wojewoda M. powołując się w piśmie z dnia [...] 2001 r. na art. 136 k.p.a. zobligował bowiem organ pierwszej instancji m.in. do uzupełnienia akt sprawy w ten sposób, aby "w projekcie zagospodarowania terenu w sposób jednoznaczny rozwiązać projektowo sposób dojazdu do planowanego budynku, stosownie do treści § 14 i 15 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, podać jego parametry techniczne, a w szczególności ustalić położenie dojazdu na działce, szerokość i promienie łuków". Organ pierwszej instancji wykonując w tym zakresie zlecenie organu odwoławczego nie uzupełniał jednak - jak wskazuje materiał zgromadzony w aktach - dowodów i materiałów w sprawie lecz w toku postępowania odwoławczego podjął działania zmierzające do modyfikacji projektu budowlanego, czym spowodował merytoryczną zmianę w zatwierdzonym już własną decyzją projekcie budowlanym, a organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję zmienioną w tym trybie przez organ pierwszej instancji. Naruszona została w ten sposób zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego przesądzająca o wadliwości zaskarżonej decyzji. W tej kategorii uchybień mieści się również niewydanie postanowienia w związku z wnioskiem R. Ś. o zawieszenie postępowania w sprawie, zwłaszcza że postanowienie w sprawie zawieszenia jest postanowieniem, na które służy zażalenie (art. 101 § 1 k.p.a.), a następnie skarga do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a skarżący domagał się wyjaśnienia na gruncie przedmiotowej sprawy związku pomiędzy postępowaniem sądowym w sprawie ze skargi na decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu a postępowaniem administracyjnym w sprawie wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Formą rozstrzygania w sprawie zawieszenia postępowania jest postanowienie, a nie wyłącznie informacja adresowana do stron postępowania. Zasygnalizować należy, że kwestia weryfikacji przez sąd administracyjny ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie stanowi kwestii wstępnej w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.

Organy obydwu instancji naruszyły również obowiązujące w dniu podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia przepisy prawa materialnego w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi, że projekt budowlany powinien zawierać m.in. układ komunikacyjny, a zgodnie z treścią § 14 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r., nr 15, póz. 140) do działki budowlanej oraz do budynku i urządzeń z nim związanych należy zapewnić dojście i dojazd od drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu jego użytkowania oraz wymagań ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach szczególnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. Jednakże w zespole budynków jednorodzinnych dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m. Nie można w związku z powyższym uznać, iż został spełniony warunek zapewnienia dojścia i dojazdu od drogi publicznej poprzez zaprojektowanie drogi "wewnętrzno-osiedlowej" o szerokości 5m na działkach nr 1627/16, 1627/15 i 1627/14, skoro istnieje ustanowiona w tym miejscu na rzecz każdoczesnych właścicieli i posiadaczy działki nr 1627/13, 1627/14 i 1627/15 służebność przechodu i przejazdu pasem o szerokości 3m wzdłuż północnej granicy działek 1627/16, 1627/15 i 1627/14 (odpis z KW nr [...]- k. 13). Należy podkreślić, że projekt budowlany nie kreuje prawa, ma on być zgodny z prawem i pod tym kątem prowadzone jest postępowanie zmierzające do jego zatwierdzenia. Stwierdzenie, że w projekcie zagospodarowania terenu rozwiązano projektowo sposób dojazdu do planowanego budynku, stosownie do treści § 14 i 15 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie albowiem zaprojektowano "drogę wewnątrzosiedlową" o szerokości 5 m nie może być potraktowane jako spełnienia warunku zaprojektowania układu komunikacyjnego zgodnego z prawem, skoro stan prawny i faktyczny sprawy wskazuje, że w chwili podejmowania przez organ zaskarżone') decyzji spełnienie tego warunku nie było zagwarantowane. Udział osób mających tytuł prawny do nieruchomości, po których miałaby przebiegać droga do terenu inwestycji powinien być rozważany przez organ administracji w kontekście art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, iż decyzje organów obydwu instancji zapadły w wyniku naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oraz z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a charakter tych uchybień wskazuje, że nie mogą być one konwalidowane w postępowaniu przed organem drugiej instancji, gdyż działanie takie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W związku z tym uchylenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym również decyzji organu pierwszej instancji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), należało uchylić zaskarżoną decyzję Wojewody M. z dnia [...] 2001r., znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] 2000 r., znak:[...].

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 97 § 1 cyt. ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże w § 2 art. 97 Przepisów wprowadzających ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdza się, że w sprawach, o których mowa w § 1 cyt. ustawy stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych.