Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 321/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ NSA Stanisław Śliwa Protokolant st. sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 16 września 2009 r. sprawy ze skargi M.D. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) nr (...) w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty (...) z dnia (...) nr (...) w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku.


UZASADNIENIE

Sygn. II SA/Rz 321/09

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi M. D. jest decyzja Wojewody [...] (zwany dalej Wojewodą) z [...].02.2009 r. znak [...]. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] (zwany dalej Starostą) z [...].01.2009 r. znak [...] o uznaniu M. D. za osobę bezrobotną i o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Okoliczności faktyczne sprawy zostały zrekonstruowane w sposób następujący: Starosta decyzją wydaną [...].01.2009 r. orzekł o uznaniu M. D. za osobę bezrobotną z dniem 6.01.2009 r. oraz odmówił przyznania Jej zasiłku dla osób bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż z przedstawionych w dniu rejestracji dokumentów wynikają warunki uznania M. D. za osobę bezrobotną. Natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 69, poz. 415 ze zm.; zwana dalej u.p.z.), przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni. Stanowiło to podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Od decyzji Starosty, odwołanie do Wojewody złożyła w terminie M. D. żądając od organu odwoławczego zmiany decyzji poprzez przyznanie prawa do zasiłku. W uzasadnieniu odwołania strona zwróciła uwagę na okresy swego zatrudnienia w Zespole Szkół [...] w J. oraz w Szkole Podstawowej nr [...] w J., a także okresy pobierania zasiłku macierzyńskiego. Jej zdaniem, organ w sposób nieuprawniony zastosował wykładnię gramatyczną art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz ust. 2 pkt 3 u.p.z. Przyjęcie wykładni gramatycznej powołanych przepisów u.p.z. doprowadziło do niekorzystnego traktowania pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy i osiągających niższe wynagrodzenie od minimalnego. W odwołaniu przywołano stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 18 lipca 2006 r. sygn. I OSK 175/06.

Wojewoda po rozpoznaniu odwołania M. D., decyzją z [...] lutego 2009 r. znak [...] utrzymał zaskarżoną decyzję Starosty w mocy. Organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, iż M. D. w dniu dokonania rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy spełniła wszystkie przesłanki z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. Jednakże art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z. nie pozwala przyznać jej prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej. Zgodnie z wykładnią literalną powołanego przepisu, prawo do zasiłku można przyznać bezrobotnemu, jeżeli łącznie przez okres co najmniej 365 dni był on zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy. Materiał dowodowy zebrany przez organ potwierdza, że skarżąca nie legitymuje się okresem 365 dni zatrudnienia w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Do tego okresu nie można zaliczyć okresu pobierania zasiłku macierzyńskiego z uwagi na fakt, iż podstawę wymiaru tego zasiłku stanowiła kwota niższa niż wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę. Na podstawie zaświadczenia Zespołu Szkół [...] w J. organ odwoławczy na poczet 365 dni zatrudnienia, w którym skarżąca osiągała wynagrodzenie w kwocie, co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, zaliczył łącznie 82 dni, tj. listopad i grudzień 2007 r. oraz 21 dni zatrudnienia w sierpniu 2008 r. Podstawę, od której był wypłacany odwołującej się zasiłek w okresie od 22.08.2008 r. do 24.12.2008 r. nie stanowiła kwota wynagrodzenia minimalnego za pracę. Według treści zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział [...] z 16.02.2009 r. podstawę wymiaru zasiłku macierzyńskiego była kwota 927,70 zł, kiedy wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2008 r. została ustalona w rozporządzeniu Rady Ministrów z 11 września 2007 r. w sprawie minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2008 r. (Dz.U. z 2007 r. Nr 171, poz. 1209) w wysokości 1126 zł.

Skargę na opisaną wyżej decyzję Wojewody z [...].02.2009 r. znak [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie M. D. Strona zażądała od Sądu uchylenia decyzji Wojewody w części odmawiającej przyznania prawa do zasiłku. Według skarżącej, sformułowanie "co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę", o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z. nie odnosi się do każdego wymiaru czasu pracy. Pogląd ten potwierdza art. 6 ustawy z 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu (Dz.U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.), który wskazuje, że wysokość wynagrodzenia pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy nie może być niższa od wysokości minimalnego wynagrodzenia. Użyte w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a sformułowanie wynagrodzenie minimalne oznacza, że kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek płacenia składki na fundusz pracy dotyczy pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy osiągającego w miesiącu co najmniej minimalne wynagrodzenie. W stosunku do pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy wysokość osiąganego przez niego minimalnego wynagrodzenia od którego będzie pobierana składka na Fundusz Pracy, powinna być ustalana według art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. Ustalenie minimalnego wynagrodzenia dla pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy dokonuje się poprzez przeliczenie wynagrodzenia na pełny wymiar czasu pracy. Analogicznie należy postępować w przypadku zasiłku macierzyńskiego. Zastosowana przez organ wykładania gramatyczna doprowadziła do niekorzystnego potraktowania skarżącej. Wszyscy pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy świadczą składki na ubezpieczenie społeczne i na Fundusz Pracy. Pozbawienie pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy i zarabiającego poniżej minimalnego wynagrodzenia możliwości zaliczenia okresu pracy narusza zasadę równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP. Na potwierdzenie tych argumentów, skarżąca powołała wyrok NSA z 18.07.2006 r. sygn. I OSK 175/06. Wojewoda odpowiadając na skargę M. D. wniósł o jej oddalenie. Organ powołał się m.in. na art. 27 ustawy z 19.12.2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2009 r., Nr 6 poz. 33, zwana dalej ustawą o zmianie u.p.z.). Zgodnie z tym przepisem sprawy, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wszczęto postępowanie odwoławcze lub postępowanie przed sądem administracyjnym podlegają rozpatrzeniu według dotychczasowych przepisów. Skoro postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi M. D. zostało wszczęte po wejściu w życie ustawy o zmianie u.p.z., czyli po 1 lutego 2009 r., sąd oraz organy powinny kierować się przepisami ustawy o zmianie u.p.z. nie zaś przepisami dotychczasowymi. W dniu 1 lutego 2009 r. wszedł w życie art. 2 ust. 1 pkt 12a u.p.z.. Według jego literalnej treści, ilekroć w ustawie (tj. u.p.z.) jest mowa o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, oznacza to kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym wymiarze czasu pracy ogłaszaną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.U. Nr 200, poz 1679 ze zm.). Tak więc art. 2 ust. 1 pkt 12 a u.p.z. wprost określa, że minimalne wynagrodzenie za pracę to konkretna kwota przysługująca za pracę w pełnym wymiarze czasu pracy ogłaszana na podstawie ustawy z 10.10.2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, wskazano że art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z. nie zawiera wymogu zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Dla nabycia prawa do zasiłki nie jest ważne, w jakim wymiarze czasu pracy osoba była zatrudniona przed dokonaniem rejestracji jako osoba bezrobotna. Istotna według organu jest wyłącznie wysokość osiąganego wówczas wynagrodzenia za pracę. Powinna ona wynosić co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Zawarte w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z. uregulowanie nie daje organom żadnego umocowania do przeliczania osiąganego w okresie zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy wynagrodzenia na pełny wymiar czasu pracy. Wojewoda reasumując podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji, że skarżąca w dniu rejestracji na przestrzenni 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji nie posiadała, co najmniej 365 dni podlegających zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku. Dlatego też nie spełniała warunku uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego.

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Należy w pierwszej kolejności ustosunkować się do zawartej w odpowiedzi na skargę sugestii Wojewody dotyczącej stanu prawnego, jakim powinien kierować się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przy rozpoznawaniu skargi M. D. Wojewoda wyraził przekonanie, iż postępowanie sądowadministracyjne podlega rozpatrzeniu według znowelizowanych przepisów ustawy z 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.; zwana dalej u.p.z.), a wynika to z art. 27 ustawy z 19.12.2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2009 r. Nr 6, poz. 33; zwana dalej ustawą o zmianie ustawy). Temu stanowisku należy się kategorycznie sprzeciwić. Otóż nie można pominąć, iż poddana analizie regulacja ustawy o zmianie ustawy, każe swym adresatom kierować się poprzednim stanem prawnym nie tylko w odniesieniu do spraw, w których zostało wszczęte postępowanie administracyjne, ale także do spraw, w których wszczęto administracyjne postępowanie odwoławcze. W rozpatrywanej sprawie, M. D. wniosła odwołanie przed wejściem w życie ustawy o zmianie ustawy, czyli przed 1.02.2009 r. (odwołanie zostało wniesione osobiście w dniu 16.01.2009 r.). Została wobec tego wypełniona ta część hipotezy art. 27 ustawy o zmianie ustawy, która dotyczy wszczęcia postępowania odwoławczego. Oznacza to, że do wszczętej ze skargi M. D. sprawy powinny znaleźć zastosowanie przepisy u.p.z. w brzmieniu sprzed nowelizacji u.p.z. dokonanej ustawą o zmianie ustawy. Druga część hipotezy art. 27 ustawy o zmianie ustawy obejmuje sytuacje, w których postępowanie odwoławcze zostało zakończone a zostało wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne. Jeżeli sprawa po rozpoznaniu skargi ponownie powróci do organu na skutek kasacyjnego wyroku, organ obwiązany jest kierować się przy jej ponownym rozstrzyganiu stanem prawnym obowiązującym przed 1.02.2009 r. W celu uniknięcia ewentualnych wątpliwości, ustawodawca wskazuje organom jaki stan prawny powinien stanowić postawę prawną podjętych rozstrzygnięć zarówno w postępowaniu odwoławczym jak i po wszczęciu w sprawie postępowania sądowoadministracyjnego (np. dla potrzeb uwzględnienia skargi). Artykuł 27 ustawy o zmianie ustawy musi być interpretowany poprzez założenia systemu kontroli administracji publicznej. Wykluczają one stanowczo kontrolę administracji publicznej przy użyciu wzorców prawnych nieobowiązujących organy przy podejmowaniu zaskarżonego działania. Interpretacja art. 27 ustawy zmieniającej dokonana przez Wojewodę zakłada stan, w którym Sąd kontrolowałby działania organu administracji czyniąc jako wzorzec kontroli przepisy nieobowiązujące organ, przy podejmowaniu działania. Takie założenie jest oczywiście nieuprawnione i niezgodne z art. 1 ustawy z 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 1 P.p.s.a.

Na mocy zaskarżonych decyzji administracyjnych organy zatrudnienia uznały M. D. za osobę bezrobotną i odmówiły jej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Podstawę prawną rozstrzygnięć w części odmowy przyznania prawa do zasiłku stanowił art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z. Podany przepis jako jeden z warunków nabycia prawa do zasiłku stawia bezrobotnemu następujący wymóg: w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres, co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Wojewoda stanął na stanowisku, iż M. D. na przestrzeni 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji nie posiadała, co najmniej 365 dni pracy, w których będąc zatrudniona osiągała wynagrodzenie równe, co najmniej kwocie minimalnego wynagrodzenia za pracę. Organy jako kwoty minimalnego wynagrodzenia w 2007 r. przyjęły wysokość 936 zł, za w 2008 r. 1126 zł. Zostało ustalone, że skarżąca w okresie zatrudnienia nie osiągała wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę z wyjątkiem listopada i grudnia 2007 r. oraz dwudziestu jeden dni zatrudnienia w sierpniu 2008 r. W pozostałym okresie zatrudnienia jej wynagrodzenie było niższe i nie odpowiadało kwotom wynagrodzenia, do których zdaniem organów zatrudnienia nawiązują wymogi z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z.

Skarżąca M. D. różni się z Wojewodą, co do interpretacji pojęcia minimalne wynagrodzenie za pracę, jakiego używa art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a, ust. 2 pkt 3 u.p.z. w stanie sprzed 1.02.2009 r. W tym sporze rację należy przyznać argumentom płynącym z treści skargi. Słusznie podnosi skarżąca, że w jej sprawie w celu wyłowienia prawidłowego znaczenia normy prawnej pominięto reguły wykładni systemowej. Zawodne okazało się oparcie procesu wykładni na językowym znaczeniu art. 71 u.p.z. Dyrektywy wykładni systemowej nakazywały sięgnąć do przepisów ustawy z 10.10.2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.; zwana dalej ustawą o minimalnym wynagrodzeniu). Uwzględnienie tych regulacji było istotne, albowiem unormowania ustawy o minimalnym wynagrodzeniu nie zaś u.p.z. (w stanie prawnym sprzed 1.02.2009 r.) określają w jaki sposób należy określać wysokość minimalnego wynagrodzenia. Według art. 6 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu, wysokość wynagrodzenia pracownika zatrudnionego w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy nie może być niższa od wysokości minimalnego wynagrodzenia ustalonego w trybie art. 2 i 4, z zastrzeżeniem ust. 2. Należy wyraźnie podkreślić, iż to unormowanie ma odniesienie wyłącznie do osób zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy. Do tej grupy pracowników można było stosować kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2007 r. i 2008 r. tj. odpowiednio 936 zł i 1126 zł.

Wysokością wynagrodzenia minimalnego ustalonego w trybie art. 6 ust. 2 i 4 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu, kierowały się organy odmawiając przyznania M. D. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Przyjęcie za materialną podstawę zaskarżonej decyzji wysokości wynagrodzenia minimalnego z tytułu wykonywania pracy w pełnym jej wymiarze, było błędem. Do sytuacji skarżącej winien mieć zastosowanie przepis art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Treść tego przepisu posiada następujące brzmienie: Jeżeli pracownik jest zatrudniony w niepełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy, wysokość minimalnego wynagrodzenia ustala się w kwocie proporcjonalnej do liczby godzin pracy przypadającej do przepracowania przez pracownika w danym miesiącu, biorąc za podstawę wysokość minimalnego wynagrodzenia ustalonego na podstawie ustawy. Biorąc pod uwagę obowiązywanie odrębnej od art. 6 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu regulacji określającej sposób ustalania minimalnego wynagrodzenia za pracę osób zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, Wojewoda nie mógł pominąć, iż skarżąca była zatrudniona w niepełnym wymiarze czasu pracy 15/18 etatu oraz, że pobierała zasiłek macierzyński. Rozstrzygając sprawę organy kierując się art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu winny ustalić czy kwoty wynagrodzenia, które były należne skarżącej odpowiadały proporcji minimalnego wynagrodzenia i liczby przepracowanych godzin w miesiącu, a następnie stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z. czy od tak wyliczonego wynagrodzenia odprowadzana była składka na Fundusz Pracy (zob. wyrok WSA w Opolu z 29 stycznia 2009 r., sygn. II SA/Op 631/08, LexPolonica nr 2043580). Taki sam zabieg należało przeprowadzić odnośnie wysokości pobieranego przez skarżącą zasiłku macierzyńskiego. Dokonane wyżej uwagi na temat sposobu ustalania wynagrodzenia minimalnego mają bowiem zastosowanie także do art. 71 ust. 2 pkt 3 u.p.z. w związku z art. 36 ust. 1 oraz art. 47 ustawy z 25.06.1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 267 ze zm.).

Przyjęta przez skład orzekający interpretacja przepisów u.p.z. oraz przepisów ustawy o minimalnym wynagrodzeniu odpowiada linii orzeczniczej ukształtowanej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18.07.2006 r. sygn. I OSK 175/06. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego użyte w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z. sformułowanie oznacza, że kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacenia składki na Fundusz Pracy dotyczy pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy osiągającego w miesiącu co najmniej minimalne wynagrodzenie. W stosunku do pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy wysokość osiąganego przez niego minimalnego wynagrodzenia, od którego opłacana będzie składka na Fundusz Pracy powinny być ustalane według zasad określonych w art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. Zamiary ustawodawcy nie mogły być inne skoro na mocy ustawy zmieniającej został dodany do art. 2 u.p.z nowy pkt 12a o brzmieniu: ilekroć w u.p.z. jest mowa o minimalnym wynagrodzeniu za pracę - oznacza to kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy ogłaszaną na podstawie ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Ponieważ zdecydowano się na zmianę stanu prawnego dodając do u.p.z. definicję minimalnego wynagrodzenia, to musi to oznaczać, że przed zmianą ustawowy termin minimalne wynagrodzenie za pracę należało interpretować nie tylko jako wynagrodzenie za pracę w pełnym ale też w niepełnym wymiarze czasu pracy. Zakładając, że racjonalny ustawodawca ma przede wszystkim na celu dokonanie modyfikacji porządku prawnego, dodanie do u.p.z. definicji ustawowej minimalnego wynagrodzenia pozbawione byłoby znaczenia jeżeli przed 1.02.2009 r. pojęcie minimalnego wynagrodzenia odpowiadałoby wynagrodzeniu ustalanemu za pomocą art. 6 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu.

Podsumowując, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy mając na względzie podaną wyżej wykładnię art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a, ust. 2 pkt 3 u.p.z. winny zaliczyć skarżącej M. D. te okresy zatrudnienia, w których jej zarobki w tym zarobki stanowiące podstawę wymiaru zasiłku macierzyńskiego, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, wynosiły, co najmniej minimalne wynagrodzenie, od którego odprowadzane były składki na Fundusz Pracy.

Biorąc pod uwagę wyżej wyłożone względy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., należało orzec o uchyleniu decyzji Wojewody oraz Starosty [...] wyłącznie w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku.