Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1944/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 28, art. 195 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie WSA Bożena Marciniak WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] października 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2014 r. nr [...] orzekającą o odmowie uchylenia we wznowionym postępowaniu ostatecznej decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 1992 r. nr [...] o uwłaszczeniu przedsiębiorstwa państwowego P. z dniem [...] grudnia 1990 r. na nieruchomości położonej we wsi L.

Decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 1990 r., wydaną w trybie art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79, poz. 464 ze zm.), stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez P. w N. prawa użytkowania wieczystego zabudowanej nieruchomości położonej we wsi L., gm. R. oznaczonej jako działka nr. [...] o pow. [...] m2 wraz z przeniesieniem na rzecz ww. przedsiębiorstwa własności posadowionego na niej budynku.

Wyżej wymieniona nieruchomość (obejmująca aktualnie działki nr [...] i nr [...]) utworzona została z dawnych parcel nr [...] i [...]. Parcela [...] (objęta [...]) stanowiła własność D. (D.) K. Jednym z jego spadkobierców jest J. K. (następstwo potwierdza postanowienie SR w S. z [...] kwietnia 2003 r. sygn. akt [...])

Zgodnie z treścią prowadzonej dla niej księgi wieczystej nr [...] Skarb Państwa został ujawniony jako jej właściciel na podstawie decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z [...] marca 1963 r. nr [...] o wymiany gruntów we wsi L., wydanej w oparciu o przepisy dekretu z dnia 16 sierpnia 1949 r. - o wymianie gruntów (Dz.U. z 1962, Nr 46, poz. 226).

Przed podjęciem owej decyzji, orzeczeniem Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z [...] października 1956 r. nr [...], podjętym w trybie przepisów dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa pozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich, położonych w niektórych powiatach województwa białostockiego, lubelskiego i rzeszowskiego (Dz.U. Nr 46, poz. 339), orzeczono o uznaniu, że we wsi L., w związku z akcją przesiedlenia z powodu opuszczenia gospodarstw i przebywania w nieznanym miejscu pobytu, zagrody i grunty wymienionych w tym orzeczeniu osób (wśród których pod poz. 105 wskazany był D. K.) podlegają przejęciu na własność Państwa. W komparycji tego orzeczenia przywołano także przepisy dekretu z dnia 5 września 1947 r. o przejęciu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do ZSRR (Dz.U. Nr 59, poz. 318). Powyższe orzeczenie, w części dotyczącej przejęcia przez Skarb Państwa nieruchomości położonych wsi L. stanowiących własność E. i D. K., zostało wyeliminowane ze skutkiem ex tunc przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z [...] kwietnia 2007 r. nr [...] stwierdzającą w tej części nieważność orzeczenia.

Pismem z 25 lipca 2011 r. (doprecyzowanym 2 listopada 2011r.) J. K. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją uwłaszczeniową Wojewody [...] z [...] grudnia 1992 r. wskazując, że dotyczy ona nieruchomości stanowiącej własność jego poprzedników prawnych. W piśmie procesowym z 25 października 2012 r. wyjaśnił, iż o decyzji Wojewody dowiedział się w lipcu 2011 r., kiedy zapoznał się z treścią mapy synchronizacyjnej sporządzonej na potrzeby prowadzonego przed Sądem Rejonowym w G. postępowania o uzgodnienie treści księgi wieczystej.

W tym stanie rzeczy Wojewoda [...] postanowieniem z [...] grudnia 2012 r., na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowił z wniosku J. K. postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją Wojewody [...], a po przeprowadzeniu postępowania przewidzianego w art. 149 § 2 k.p.a., decyzją z [...] grudnia 2014 r., działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z [...] grudnia 1992 r.

W motywach powyższego rozstrzygnięcia organ wywodził, że w dniu 5 grudnia 1990 r. nieruchomość, którą uwłaszczono przedsiębiorstwo stanowiła własność Skarbu Państwa, a własność tę Skarb Państwa nabył na podstawie decyzji z Prezydium Rady Powiatowej Rady Narodowej w G. z [...] marca 1963 r. Ta zaś decyzja nie została wzruszona. Wnioskodawcy nie przysługiwał zatem w dniu 5 grudnia 1990 r., tytuł prawnorzeczowy do gruntu, którym uwłaszczono P. Stąd nie przysługiwał mu również przymiot strony w postępowaniu uwłaszczeniowym zakończonym decyzją Wojewody [...]. Organ zauważał przy tym, że stronami postępowania uwłaszczeniowego, w rozumieniu art. 28 k.p.a., poza Skarbem Państwa - jako właścicielem nieruchomości oraz osobą prawną, która w dniu 5 grudnia 1990 r. legitymowała się prawem zarządu, może być tylko osoba, której przynależy tytułem prawnorzeczowym do gruntu. Uwłaszczenie bowiem nie może naruszać praw osób trzecich. W związku z powyższym przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (dotycząca braku udziału strony bez jej winy w postępowaniu), w ocenie Wojewody w rzeczywistości nie zaistniała, a w takiej sytuacji należy odmówić uchylenia ostatecznej decyzji.

Od decyzji tej J. K. wniósł odwołanie zarzucając jej obrazę art. 28 k.p.a. oraz art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. W jego ocenie bowiem błędnie uznano, że Skarb Państwa stał się właścicielem gruntu na podstawie decyzji z 1963 r., podczas gdy nastąpiło to w następstwie orzeczenia z [...] października 1956 r., którego częściową nieważność stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Minister Infrastruktury i Rozwoju, po rozpatrzeniu powyższego odwołanie, decyzją z [...] października 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podzielając ocenę Wojewody [...] co do braku przymiotu strony inicjatora postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej decyzją uwłaszczeniową z [...] grudnia 1992 r.

Mając na względzie, że materialnoprawną podstawą decyzji uwłaszczeniowej stanowił art. 2 ustawy zmieniającej z 29 września 1990 r., Minister zwracał uwagę, iż z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, iż stroną postępowania jest podmiot reprezentujący Skarb Państwa oraz przedsiębiorstwo państwowe, które jest uwłaszczane. Osoba trzecia może w nim uczestniczyć tylko wówczas, gdy wykaże, iż przysługują jej prawa, które uwłaszczenie może naruszyć. W związku zaś z powoływaniem się przez odwołującego się na wyeliminowanie z obrotu prawnego, w trybie częściowego stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z 1956 r., zauważał że oznacza to, iż w zakwestionowanym zakresie nie weszła ona w ogóle do obrotu prawnego i nie mogła wywołać jakichkolwiek skutków prawnych. Nie było wiec przeszkód, aby decyzja z [...] marca 1963 przeniosła własność działki nr [...] na rzecz Skarbu Państwa, który nie mógł się stać jej właścicielem na mocy poprzedniego orzeczenia z 1956 r. Zwracał ponadto uwagę, iż z treści księgi wieczystej nie wynika by wnioskodawcy lub jego poprzednikowi w dacie uwłaszczenia jak też obecnie przysługiwały jakikolwiek prawa do uwłaszczonej nieruchomości. Minister dostrzegał wprawdzie, że poprzednik wnioskodawcy - S. K., pismem z 15 listopada 1990 r., ubiegał się "o zwrot ojcowizny", jednakże zwracał uwagę, iż wobec braku podstaw prawnych do uwzględnienia tego żądania Dyrektor Wydziału Geodezji, Kartografii i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego w N. poinformował go pismem z 30 listopada 1990 r. o tym fakcie. Minister zaznaczał jednocześnie, że przed wejściem w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a także obecnie brak jest podstaw prawnych do ubiegania się o zwrot nieruchomości, które przez Skarb Państwa nabyte zostały w trybie dekretu z dnia 5 września 1947 r. o przejęciu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do ZSRR. Nie można zatem stwierdzić, że w dniu wydania decyzji uwłaszczeniowej w obrocie pozostawał nierozpoznany wniosek zwrotowy, który mógłby być traktowany jako prawo osoby trzeciej. Nie zachodziła zatem w sprawie przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Taka zaś sytuacja prowadzić musi do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

Na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żądając jej uchylenia jako wydanej z naruszeniem:

- art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że nie wykazał on, iż może być uznany za stronę postępowania wznowieniowego, zmierzającego do uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 1992 r;

-art. 2 ust. 1 -3 ustawy z dnia 29 wrześnie 1990 r. poprzez błędne uznanie, że Skarb Państwa był właścicielem przedmiotowej nieruchomości, mimo stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z [...] października 1956 r;

- art. 1 ust. 1 dekretu z dnia 16 sierpnia 1949 r. o wymianie gruntów, poprzez błędne przyjęcie, ze celem postępowania wymiennego gruntów prowadzonego w oparciu o ten dekret, mogło być nabycie własności gruntu przez Skarb Państwa poprzez pozbawienie własności nieruchomości osób fizycznych do których ta nieruchomość należała, a które nie były uczestnikami postępowania wymiennego i nie uzyskały z tego tytułu gruntu zamiennego;

- art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a.

W obszernych motywach skargi wywodził on, że błędne jest stanowisko organów sprowadzające się do stwierdzenia, że Skarb Państwa stał się właścicielem nieruchomości obejmującej działkę nr [...], w oparciu o decyzję Powiatowej Rady Narodowej w G. z [...] marca 1963 r. o wymianie gruntów, podczas gdy w jego ocenie odjęcie własności jego poprzednikowi prawnemu nastąpiło w oparciu o orzeczenie tegoż organu z [...] października 1956 r, które zostało wyeliminowane z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Konsekwencją zaś tych błędnych ustaleń była nieuprawniona odmowa uznania go za stronę postępowania uwłaszczeniowego mającego za przedmiot tę nieruchomość.

W celu zaś wykazania do kogo należała działka nr [...] przed wydaniem decyzji z 1963 r. - a więc czy należała ona do Skarbu Państwa czy jeszcze do poprzedników skarżącego - wniósł on na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) o przeprowadzenie dowodu z uwierzytelnionej kopii rejestru starego stanu posiadania, gdzie przy parceli gruntowej nr 1886 znajduje się adnotacja z dnia 2 maja 1958 r. o treści "ustalenia i posiadanie niezgodne z hipoteką ponieważ K. D. s. S. objęty akcją "W", grunt jego przejęto na P.F." Wpis ten - zważywszy na to, że został uczyniony już po wydaniu orzeczenie z 1956 r. - świadczy zdaniem skarżącego, iż to na podstawie tego orzeczenia, a nie decyzji z 1963 r. przejęto własność.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

skarga jest niezasadna.

Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] października 2015 r. prowadzone było w jednym z nadzwyczajnych trybów, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Instytucja ta ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją (postanowieniem), w stosunku do której zaistniała jedna ze wskazanych w art. 145, art. 145a i art. 145b k.p.a. okoliczności będących podstawami wznowienia postępowania. Reguły związane z wszczęciem postępowania wznowieniowego oraz z wydawanymi w jego toku rozstrzygnięciami są szczegółowo uregulowane w kodeksie postępowania administracyjnego.

Postępowanie to może być więc wszczęte z urzędu lub na wniosek strony, przy czym z przyczyn opisanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - a na tę przesłankę powoływało się J. K., żądając wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z [...] grudnia 1992 r. – może to nastąpić wyłącznie na wniosek strony (por. art. 147 k.p.a.). W sytuacji powołania się przez określony podmiot na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (brak udziału strony w postępowaniu bez jej winy) - poza sytuacjami, gdy w sposób oczywisty już z treści wniosku wynika brak interesu prawnego tego podmiotu w sprawie - weryfikacja statusu podmiotu żądającego wznowienia postępowania jak też kwestii zaistnienie samej przesłanki odbywa się po wydaniu na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. postanowienia o wznowieniu postępowania. Wydanie powyższego postanowienia prowadzi z kolei do uruchomienie postępowania rozpoznawczego składającego się z dwóch odrębnych faz: co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Przy czym stwierdzenie w pierwszej z nich, że przyczyna stanowiąca podstawę wznowienia postępowania, w rzeczywistości nie zaistniała, kończy to postępowania w sposób determinowany dyspozycją normy prawnej z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. decyzją o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Jest to więc swego rodzaju rozstrzygnięcie o charakterze formalnym, a więc nie odnoszące się do istoty sprawy zakończonej ostateczną decyzją.

W taki też sposób zakończone zostało wywołane wnioskiem skarżącego postępowania mające za przedmiot decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 1992 r., którą organ ów orzekł w trybie art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79, poz. 464 ze zm.), o nabyciu z mocy prawa dniem 5 grudnia 1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe P. użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości położonej we wsi L., oznaczonej jako działką nr [...], wraz z nabyciem własności znajdujących się na nim budynków i urządzeń.

Organy ustaliły bowiem, że J. K. nie ma interesu prawnego, kreującego przymiot strony w sprawie zakończonej ww. decyzje, w rozumieniu art. 28 k.p.a., gdyż w dniu 5 grudnia 1990 r. nie przysługiwał mu, ani jego poprzednikowi prawnemu, jakikolwiek tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości, którą uwłaszczone zostało przedsiębiorstwo, co oznacza, że powoływana przez niego przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w rzeczywistości w sprawie nie zaistniała.

Z ustaleniami organów, jak też sformułowaną przez nie oceną prawną należy się zgodzić. Zgromadzony w aktach materiał dowodowy, w tym przede wszystkim treść prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości księgi wieczystej nr [...] jednoznacznie wskazuje, że w dacie 5 grudnia 1990 r. jej właścicielem był wyłącznie Skarb Państwa, a jego prawo do gruntu ujawnione zostało w oparciu o decyzję Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z [...] marca 1963 r. nr [...] o wymiany gruntów we wsi L., wydanej w oparciu o przepisy dekretu z dnia 16 sierpnia 1949 r. - o wymianie gruntów (Dz.U. z 1962, Nr 46, poz. 226), która to decyzja nadal pozostaje w obrocie prawnym. Wprawdzie przed jej podjęciem, nieruchomości należące do poprzednika skarżącego położone we wsi L. miały być przejęte na rzecz Państwa na mocy orzeczenia ww. organu z 5 października 1956 r., które to to orzeczenie w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność wyżej wymienionego zostało wyeliminowane z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc decyzją nadzorczą Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z [...] kwietnia 2007 r., jednakże ta okoliczność dla oceny przynależnych skarżącemu obecnie, jak i w dniu 5 grudnia 1990 r., praw do gruntu jest irrelewantna. Wszak to nie ww. orzeczenie skutkowało ujawnieniem w księdze wieczystej Skarbu Państwa jako właściciela nieruchomości. W konsekwencji także jego eliminacja z obrotu prawnego nie prowadziła do automatycznej zmiany jej stanu prawnego ukształtowanego decyzją wydaną kilka lat później (6 marca 1963 r.). Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U.z 2013 r., poz. 707 ze zm.), domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Dopóty zatem to domniemanie prawne nie zostanie obalone we właściwej procedurze (co może nastąpić wyłącznie w postępowaniu przed sądem powszechnym) – a tak sytuacja w sprawie nie zaistniała – prawo ujawnione wpisem jawny wiąże organy administracji publicznej jak też sądy administracyjne, które nie są uprawnione do podważania podstaw tego wpisu.

Stąd także żądanie przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego, mającego na celu podważenia ujawnionego w księdze wieczystej tytułu Skarbu Państwa do przedmiotowej nieruchomości, poprzez wykazywanie, że poprzednik skarżącego objęty był przed wydaniem decyzji z 1963 r. akcją W., a jego grunty włączone do Państwowego Funduszu Ziemi – a tego w istocie dotyczył wniosek dowodowy skarżącego – nie mogło okazać się skuteczne. W związku z czym wniosek ów, jako wykraczający poza granice dopuszczalnego art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) uzupełniającego postępowania dowodowego, Sąd oddalił (vide protokół z rozprawy).

Jak z kolei zasadnie zauważył organ stronami postępowania uwłaszczeniowego prowadzonego w trybie art. 2 ustawy zmieniającej z 29 września 1990 r. są co do zasady Skarb Państwa (względnie gmina) – jako właściciel gruntu oraz państwowa osoba prawna, na rzecz której następuje konwersja przynależnego jej na dzień 5 grudnia 1990 r. do gruntu prawa zarządu w prawo użytkowania wieczystego. Inne podmioty mogą być stroną tego postępowania jedynie wówczas gdy wykażą, że przysługują im prawa, które uwłaszczenie może naruszać.

Skoro zaś, kreujący przymiot strony w postępowaniu administracyjnym interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a., ma znajdować oparcie w normach prawa materialnego, a przy tym – jako podkreśl się w orzecznictwie musi być indywidualny, aktualny, konkretny i realny oraz sprawdzalny obiektywnie (por. wyrok NSA z 12.01.2012 r. sygn. akt II OSK 2035/10, Lex nr 1121192) - to w sytuacji, gdy skarżącemu nie przysługiwał do nieruchomości, którą uwłaszczono przedsiębiorstwo na dzień 5 grudnia 1990 r. jakikolwiek tytuł prawnorzeczowy, tak rozumianym interesem w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego wydaną w tym przedmiocie ostateczną decyzją Wojewody [...] się on bez wątpienie nie legitymuje. W takich bowiem okolicznościach faktycznych nawet w razie jej uchylenia i odmowy potwierdzenia uwłaszczenia przedsiębiorstwa, nie wpłynęło by to na ukształtowanie jego sytuacji prawnej w zakresie przysługujących mu do tej nieruchomości praw. Tych wszak on nie posiada. Godzi się również zauważyć, że nie mógł on wówczas dochodzić zwrotu tej nieruchomości na zasadach określonych art. 69 ust. 1 w zw. z art. 47 ust. 4 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. – o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r., Nr 30, poz. 127 ze zm.). Unormowanie zawarte w przywołanych przepisach nie znajdowało bowiem zastosowania do nieruchomości, których własność odjęto na podstawie przepisów dekretu z 1949 r. o wymianie gruntów, czy dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa pozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich, położonych w niektórych powiatach województwa białostockiego, lubelskiego i rzeszowskiego (Dz.U. Nr 46, poz. 339), na podstawie którego podjęte było wyeliminowane w części orzeczenie z 5 października 1956 r. Powyższe uzasadniało zatem sformułowaną przez organy ocenę, że w sprawie zakończonej ww. decyzją nie miał i nie mógł on mieć statusu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., a tym samym jego pominięcie w tym postępowaniu, nie prowadziło do zaistnienie przesłanki, o której stanowi art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W takiej zaś sytuacji zaistniały podstawy do odmowy uchylenia dotychczasowej decyzji, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Podejmując zatem tej treści rozstrzygnięcie organ wojewódzki nie naruszyła prawa, a tym samym nie naruszył go także Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymując decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Podnoszony zaś przez skarżącego zarzut naruszenia przez Ministra art. 28 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a także art. 2 ustawy zmieniającej z 29 września 1990 r. pozbawiony jest jakichkolwiek usprawiedliwionych podstaw i stanowi jedynie polemikę z ustaleniami organów.

Wbrew zarzutom skargi, stan faktyczny sprawy w jego kluczowych - z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia - elementach, został ustalony prawidłowo i znajduje oparcie w zgromadzonych w aktach dokumentach. Przyczyny zaś, z powodu których odmówiono uchylenia we wznowionym postępowaniu dotychczasowej decyzji uwłaszczeniowej, zarówno w uzasadnieniach decyzji Wojewody [...] jak i utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju zostały wyeksponowane w sposób klarowny i pełny, umożliwiając tym samym zrekonstruowania racji decyzyjnych, którymi organy rozstrzygające sprawę się kierowały. Stąd sformułowane w tym aspekcie zarzut naruszenia art. art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. również nie mógł okazać się skuteczny.

Z kolei zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 dekretu o wymianie gruntów, jest o tyle chybiony, że przepis ten - jako odnoszący się do materii rozstrzyganej decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z [...] marca 1963 r. - pozostaje bez związku z rozpoznawaną sprawą, w której kwestia legalności tej decyzji jak też poprawności poprzedzającego jej wydanie postępowania nie była w ogóle rozpoznawana. To zaś oznacza, że przepis ów nie był w sprawie stosowany, a tym samym nie mógł być przez organy naruszony.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.