Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 603/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...]z dnia [...]r. wydaną z upoważnienia Starosty T., na podstawie art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. Nr 99 poz. 1001 z późn. zm.), w związku z art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ) Dz. U. z 2001 r. Nr 6 poz. 56 z późn. zm.) odmówiono J. P. świadczenia przedemerytalnego, o którego przyznanie zwrócił się wnioskiem z dnia [...]r.

Z ustaleń organu wynikało, iż wnioskodawca w okresie od [...]r. do [...]r. był zatrudniony w firmie A Spółka z o.o. w C., a stosunek pracy został z nim rozwiązany za wypowiedzeniem z przyczyn dotyczących zakładu pracy na podstawie ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. ( Dz. U. Nr 4 poz. 19 z późn. zm.).

Wykazany staż pracy pozwalał na przyjęcie, iż wnioskodawca pozostawał w zatrudnieniu do dnia [...]r. przez okres [...] lat [...]miesięcy i [...]dni.

W dniu [...]r. miał ukończone [...] lat.

Dokonawszy porównania przesłanek wymaganych przez ustawodawcę w treści art. 37k ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w jej wersji na dzień 31 grudnia 1994 r., do którego odsyła przepis art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy organ uznał, iż wnioskodawca nie spełnia wymogów do przyznania mu świadczenia przedemerytalnego.

Do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy nie osiągnął okresu uprawniającego do emerytury wynoszącego co najmniej 40 lat.

Ustalono dodatkowo, iż w dniu 31 grudnia 2001 r. nie pobierał on zasiłku dla bezrobotnych.

Wnioskodawca zakwestionował powyższe stanowisko organu wnosząc odwołanie i domagając się przyznania mu świadczenia przedemerytalnego. Jego zdaniem pozostawał w stosunku pracy do dnia 31 grudnia 2001 r., a z chwilą ustania zatrudnienia posiadał [...] lat [...] miesiące i [...] dni okresu uprawniającego do emerytury, czyli spełnił wymagane do uzyskania żądnego świadczenia przesłanki, o których mowa w art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Decyzją Nr [...] z dnia [...]r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 150a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku prac ( Dz. U. Nr 99 poz. 1001 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Po dokonaniu powtórnej analizy stanu faktycznego organ odwoławczy uznał, iż zaskarżona decyzja była zasadna. Odwołujący bowiem przedstawił organowi świadectwo pracy, z którego jednoznacznie wynikała przyczyna ustania zatrudnienia, a także długość okresu pozostawania w zatrudnieniu.

W opinii Wojewody [...] słusznie ustalił organ I instancji, iż było to rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem z przyczyn dotyczących zakładu pracy na podstawie ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. ( Dz. U. Nr 4 poz. 19 z późn. zm.), co skutkuje, iż, dla uzyskania świadczenia przedemerytalnego wnioskodawca winien wykazać się 40 letnim okresem uprawniającym do emerytury. Jego staż pracy na dzień 31 grudnia 2001 r. wynosił [...] lat [...] miesiące i [...]dni, a więc nie spełniał wymagań opisanych w treści art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r, o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w jej wersji na dzień 31 grudnia 1994 r.

Oceniając pozostałe przesłanki wymagane do przyznania świadczenia przedemerytalnego organ odwoławczy wskazał, iż odwołujący nie spełnia również wymagań, jakie konieczne byłyby w razie rozwiązania stosunku pracy z powodu niewypłacalności pracodawcy, bowiem w tym przypadku do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy strona powinna legitymować się okresem uprawniającym do emerytury w ilości [...] lat. W tym wypadku odwołujący posiadał zaledwie [...] lat [...] miesiące i [...] dni stażu pracy.

Wojewoda [...] podkreślił, iż rozpatrując odwołanie wzięto pod uwagę dokumenty jakie znajdują się w aktach sprawy, a to między innymi świadectwo pracy z dnia

[...]r.

W przypadku, gdy odwołujący nie zgadzał się z jego treścią mógł wnosić o jego sprostowanie.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Gliwicach J. P. wniósł o przyznanie mu świadczenia przedemerytalnego począwszy od dnia [...]r. zgodnie z art. 150 a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. Nr 99 poz. 1001 z późn. zm.).

Zdaniem skarżącego do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy posiadał okres upoważniający go do emerytury wynoszący [...] lat [...] miesiące i [...] dni pracy, co upoważnia go w konsekwencji do uzyskania żądanych uprawnień.

Podniósł także, iż niewypłacalność pracodawcy była faktycznym powodem złożenia do sądu wniosku o upadłość zakładu pracy, w którym był zatrudniony, a aktualnie prowadzone jest postępowanie upadłościowe dłużnika A Spółka z o.o. w C. przed Sądem Rejonowym w K..

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie uzasadniając swoje stanowisko w sposób tożsamy, co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Dokonując kontroli legalności działania organów administracji, w świetle brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ) zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne badają czy wydawane przez te organy akty prawne nie uchybiają przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania. Nadto badają czy organ administracyjny nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji. Przy czym, jak głosi art. 134 § 1 tej ustawy rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.

Rozpoznając skargę wniesioną przez J. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie nie tylko wobec bezzasadności zarzutów skarżącego ale także ze względu na brak mających wpływ na wynik sprawy uchybień, które po myśli art. 134 p.p.s.a. sąd winien brać pod uwagę z urzędu. Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało bowiem w zgodności z obowiązującymi przepisami prawa tak materialnego jak i procesowego.

W związku z faktem, iż przepis art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. Nr 99 poz. 1001 ) odsyła w swej treści do nieobowiązującej już w chwili orzekania w sprawie ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w jej brzmieniu na dzień 31 grudnia 2001 r., istotnym wydaje się dokonanie historycznej analizy treści tej ustawy, a w szczególności tych norm w niej zawartych, które pozostają w związku z regulacją objętą przepisem art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Instytucja świadczenia przedemerytalnego wprowadzona została w życie nowelizacją z dnia 6 grudnia 1996 r. zawartą w ustawie o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 147 poz. 687 ).

Materialnoprawne przesłanki, od których spełnienia uzależnił ustawodawca przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego określał art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przepis ten wymagał dla uzyskania prawa do świadczenia przedemerytalnego spełnienia warunków do uzyskania statusu bezrobotnego z prawem do zasiłku, osiągnięcia wieku co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i osiągnięcia okresu uprawniającego do emerytury lub w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ukończenia co najmniej 55 lat kobieta i 60 lat mężczyzna i posiadania okresu uprawniającego do emerytury.

Bez względu na wiek wnioskodawcy ustawodawca przyznał prawo do świadczenia przedemerytalnego osobom, które do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnęły okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiadały okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy ( Dz. U. z 12994 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 87, poz. 435, z 1996 r. Nr 5, poz. 34, z 1997 r. Nr 28, poz. 153 i Nr 123. poz. 776,

z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 137, poz. 887 oraz z 2000 r. Nr 48, poz. 550 ).

Natomiast przepis art. 37l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w jego brzmieniu do 31 grudnia 2001 roku określał, iż do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego zaliczało się okres aktualnie pobieranego zasiłku dla bezrobotnych lub odpowiednio zasiłku przedemerytalnego.

W ust. 2 art. 37k określono wysokość świadczenia przedemerytalnego jako 90 % kwoty emerytury określonej w decyzji organu rentowego ustalającej wysokość emerytury w celu ustalenia świadczenia przedemerytalnego, nie mniej jednak niż wysokość zasiłku dla bezrobotnych.

Nowelą z dnia 17 grudnia 2001 roku zawartą w ustawie o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno – Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogi społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół ( Dz. U. z 2001 r, nr 154 poz. 1793 ) dokonano zmiany przesłanek do uzyskania świadczenia przedemerytalnego wprowadzając w ust. 1 pkt 1 art. 37 wymóg długości okresu uprawniającego do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, pkt 2 tego przepisu otrzymał nowe brzmienie : " do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, a pkt 3 tego przepisu -"zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy".

Wskazaną nowelizacją wprowadzono także zmianę stwarzającą po stronie uprawnionych sytuację mniej korzystną niż dotychczas, ograniczając wysokość świadczenia przedemerytalnego do 80 % kwoty emerytury określonej w decyzji organu rentowego ustalającej wysokość emerytury w celu ustalenia świadczenia przedemerytalnego, nie mniej jednak niż 120% i nie więcej niż 200 % zasiłku dla bezrobotnych.

Na mocy art. 11 ust. 2 wskazanej noweli do ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu dopuszczono jednak możliwość skorzystania w dalszym ciągu z instytucji świadczeń przedemerytalnych na dotychczasowych warunkach w przypadkach zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed 1 stycznia 2002 roku i spełnienia warunków do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego.

W następstwie wydania kolejnej nowelizacji dotyczącej przepisów regulujących sytuację prawną osób bezrobotnych ustawodawca przedłużył dodatkowo możliwość skorzystania ze świadczeń przedemerytalnych na dotychczasowych warunkach.

Na mocy bowiem art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 roku o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty ( Dz. U. z 2003 r. Nr 6 poz. 65 ), prawo do zasiłku przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r., przysługiwało bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnili warunki do ich nabycia. Oznaczało to, iż podmioty, które posiadały status bezrobotnego z prawem do zasiłku w okresie do

31 grudnia 2001 r. oraz określony w treści art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wiek i staż pracy, mogły wystąpić z wnioskiem o przyznanie im prawa do zasiłku przedemerytalnego. Jest oczywiste, iż w chwili składania takiego wniosku musiały również spełniać wymagania do przyznania im statusu osoby bezrobotnej, bowiem wyłącznie tym podmiotom ustawa przyznawała prawo korzystania ze świadczeń objętych jej regulacją.

Ust. 2 wskazanego art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 roku o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty stwierdzał jednak, iż prawo do świadczenia przedemerytalnego wnioskodawcy mogli nabyć na swój wniosek od następnego dnia po dniu złożenia wniosku, nie wcześniej jednak niż od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy pozostawiając przeto osoby bezrobotne spełniające warunki do świadczenia przedemerytalnego zgodnie z zapisem art. 37k ust. 1 w brzmieniu na dzień 31 grudnia 2001 r. bez możliwości zaspokojenia swoich praw przez okres ponad 1 roku.

W obu nowelach nie odniesiono się także do uprawnienia jakie posiadały osoby bezrobotne, pobierające zasiłek dla bezrobotnych przed 31 grudnia 2001 r, a których sytuacja, w związku z treścią art. 37l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2001 r. mogła być oceniana jako ekspektatywa prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Realizacja tego prawa zależna była bowiem wyłącznie od upływu ściśle określonego czasu, w którym podmioty te pobierały przyznany im zasiłek dla bezrobotnych.

Nie rozwiązała powyższej problematyki również ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych ( Dz. U. Nr 120, poz. 1252 ).

Regulację taką ustawodawca wprowadził dopiero nowelizacją z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 164, poz. 1366 )dodając do tego aktu prawnego przepis art. 150a. i decydując się na respektowanie ochrony praw nabytych w stosunku do tych osób, które spełniały warunki wymagane do nabycia świadczenia przedemerytalnego w okresie do 12 stycznia 2002 roku. W ten sposób obowiązujące przepisy dały podmiotom tym gwarancję otrzymania osłony socjalnej do czasu uzyskania uprawnień emerytalnych począwszy od dnia uzyskania uprawnień.

Przepis art. 150a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy adresowany został do ściśle określonego kręgu podmiotów, a to do osób, które spełniły pod rządem obowiązywania art. 37k ust. 1 przy uwzględnieniu art. 37l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w jej brzmieniu na dzień 31 grudnia 2001 r. łącznie wszystkie przesłanki materialnoprawne wymagane w tych przepisach, a w konsekwencji miałyby pełne prawo skorzystać z prawa do świadczenia przedemerytalnego na opisanych w art. 37k ust. 2 w brzmieniu na 31 grudnia 2001 r. warunkach, gdyby złożyły wniosek w czasie obowiązywania wskazanych norm prawnych.

Rozumując a contrario trzeba stwierdzić, iż przepis art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie dotyczy natomiast tych podmiotów, które nie spełniły do 12 stycznia 2002 r., warunków do nabycia świadczenia przedemerytalnego w brzmieniu ustawy na dzień 31 grudnia 2001 r. a więc nie spełniły wymaganych warunków do nabycia świadczenia do czasu, gdy ta instytucja prawna została przez ustawodawcę zmodyfikowana zarówno co do przesłanek wymaganych do jej nabycia, jak i co do wysokości świadczenia.

Z ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym wynika, iż skarżący pozostawał w zatrudnieniu do dnia [...]r. uzyskując łączny staż pracy o długości [...] lat [...] miesiące i [...] dni, a złożone przez niego świadectwo pracy wykazywało na ustanie zatrudnienia na skutek wypowiedzenia umowy o pracę z przyczyn dotyczących zakładu pracy na podstawie ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r.

( Dz. U. Nr 4 poz. 19 z późn. zm.)

Oceniając przeto sytuację skarżącego poprzez pryzmat ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu na dzień 31 grudnia 2001 r., należy podzielić pogląd Wojewody [...] i przyznać, iż skarżący nie spełniał przesłanek wymaganych przez ustawodawcę dla uzyskania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Posiadany bowiem przez niego okres uprawniający do emerytury był krótszy niż 40 lat.

Pomijając fakt, iż jednoznaczna treść świadectwa pracy, jakim legitymował się skarżący nie pozwalała na przyjęcie, iż stosunek pracy został z nim rozwiązany

z innych przyczyn, niż dotyczących zakładu pracy na podstawie ustawy z dnia

28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw i odnosząc się do pozostałych przesłanek materialnoprawnych wymaganych dla uzyskania prawa do świadczenia przedemerytalnego, o jakich mowa w art. 37k ust. 1 pkt 1,2 i 4, zauważa się, iż także w tym zakresie skarżący nie kwalifikuje się do grona uprawnionych.

W dniu 31 grudnia 2001 r. miał on [...] lat, przy wymaganych minimum 60 latach, a na dzień 31 grudnia 2000 r. posiadał również zbyt krótki staż pracy ([...] lat [...] miesiące i [...] dni ), niż wymagany w treści przywołanego wyżej art. 37k ust. 1 pkt 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Regulacja zawarta w treści art. 37k ust. 1 pkt 4 wskazanej ustawy, w jego brzmieniu na dzień 31 grudnia 2001 r. wymagała bowiem, by do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, osoba uprawniona posiadała okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, jeśli rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy ( Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1, z późn. zm.).

Twierdzenia skarżącego zawarte w jego skardze, a także w odwołaniu od decyzji

I instancji wskazują na niezrozumienie treści przesłanek, o których mowa w przywołanej normie prawnej. Powoływał się on bowiem na fakt posiadania [...] lat pracy, co nastąpić miało z upływem dnia 31 grudnia 2001 r. Fakt ten, jak zauważa się wcześniej nie może stworzyć po stronie skarżącego uprawnień do nabycia świadczenia przedemerytalnego. 39 letni okres uprawniający do emerytury nie stanowił, zgodnie z wolą ustawodawcy, samodzielnej przesłanki pozwalającej na przyznanie świadczenia przedemerytalnego lecz wymagał współwystępowania

innej jeszcze okoliczności, a to rozwiązania stosunku pracy w związku z niewypłacalnością pracodawcy w roku następującym po uzyskaniu przez osobę uprawnioną 39 letniego stażu pracy.

Bezspornie można też stwierdzić, iż skarżący nie należy do grupy podmiotów, które pod rządem ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, należały do adresatów normy opisanej w treści art. 37k ust. 1 pkt 1 w związku z art. 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w ich brzmieniu do dnia 31 grudnia 2001 r., a do których obecnie ma zastosowanie przepis art. 150a ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jak zauważa się bowiem wyżej, nie pobierał on zasiłku dla bezrobotnych w dniu 31 grudnia 2001 r.

Konkludując, należy przeto uznać, iż ze względu na fakt posiadania przez skarżącego krótszego niż 40 letni staż pracy, a także wieku [...] lat w dniu 31 grudnia 2001 r. i krótszego niż 39 letni staż pracy w dniu 31 grudnia 2000 r., prawidłowo odmówiono mu przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.

Mając na względzie, iż poddana kontroli sądowoadministracyjnej decyzja zawierająca rozstrzygnięcie wniosku skarżącego w zakresie żądania przyznania mu świadczenia przedemerytalnego nie budzi wątpliwości co do zgodności z obowiązującym prawem, na mocy art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.