Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1195/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Inne
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lipca 2020 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "Spółka", "Skarżąca", "Strona") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: "Dyrektor IAS", "organ odwoławczy") z [...]kwietnia 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...]Urzędu Celno-Skarbowego w [...] (dalej: "Naczelnik UCS", "organ I instancji") z [...]stycznia 2019 r. nr [...], którą dokonano zmiany metody płatności podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniem celnym nr [...]z dnia [...]stycznia 2018 r.

W zgłoszeniu tym, w polu 44 zgłaszający zadeklarował kod "4PL05" oznaczający procedurę uproszczoną i rozliczenie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru na zasadzie art. 33a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm.), dalej: "ustawa o VAT". W polu 47 zgłoszenia wskazano kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 11 171,00 zł, która nie podlegała uiszczeniu ani zabezpieczeniu (kod metody płatności "L") ze względu na możliwość rozliczenia kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów zgodnie z art. 33a ww. ustawy o VAT.

W wyniku urzędowego sprawdzenia zasadności korzystania przez Stronę z ułatwień określonych w art. 33a ust. 1 ustawy o VAT stwierdzono, iż Spółka nie dopełniła obowiązku przewidzianego w art. 33a ust. 6 ustawy o VAT, tj. nie przedstawiła naczelnikowi urzędu celno-skarbowego dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów. W związku z powyższym Naczelnik UCS pismem z dnia [...]listopada 2018 r. powiadomił Stronę o możliwości przedstawienia swojego stanowiska w terminie 30 dni od dnia doręczenia powiadomienia.

W piśmie z dnia [...]listopada 2018 r. Skarżąca poinformowała Naczelnika UCS, że deklaracje VAT-7 za miesiące styczeń i luty 2018 r. zostały przesłane listem poleconym do [...]Urzędu Celno-Skarbowego w [...]w dniu [...]marca 2018 r. Tym samym podatek należny z tytułu importu towarów został rozliczony w okresie, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów. Ponadto Spółka poinformowała, że do pisma dołączyła kserokopie potwierdzenia nadania ww. przesyłki poleconej z dnia [...]marca 2018 r. oraz deklaracje za styczeń 2018 r. wraz z zestawieniem zgłoszeń celnych ujętych w deklaracji.

Po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających Naczelnik UCS decyzją z dnia [...]stycznia 2019 r. o numerze wskazanym wyżej, dokonał zmiany kodu metody płatności podatku należnego z tytułu importu towarów w polu 47 zgłoszenia celnego uzupełniającego nr [...]z dnia [...]stycznia 2018 r. do zgłoszenia uproszczonego (wpis do rejestru nr [...]z dnia [...]stycznia 2018 r.) z "L" na "H".

Strona została także poinformowana, że zadeklarowana w zgłoszeniu kwota podatku VAT w wysokości 11 171,00 zł wraz z odsetkami, winna być wpłacona na konto Urzędu Skarbowego w [...].

Pismem z dnia [...]stycznia 2019 r. Skarżąca odwołała się od ww. decyzji organu I instancji.

Na skutek wniesionego odwołania, zaskarżoną decyzją z [...]kwietnia 2019 r. o numerze wskazanym wyżej, Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że możliwość skorzystania z uprawnienia przewidzianego w art. 33a ustawy o VAT, tj. rozliczenia kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu, jest wyjątkiem od reguły rozliczenia podatku VAT z tytułu importu towarów w zgłoszeniu celnym i stanowi uprzywilejowanie dla importera. Podniesiono, że jeżeli importer zamierza skorzystać z tego uprawnienia to jednocześnie powinien spełnić wszystkie warunki przewidziane w art. 33a ust. 1-6 ustawy o VAT. Jednym z tych warunków, o którym mowa w art. 33a ust. 6 wymienionej ustawy, jest przedstawienie dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej. Powinno to nastąpić w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów. Jeżeli podatnik nie przedstawi w wymaganym terminie dokumentów potwierdzających rozliczenie podatku od importu towarów w deklaracji podatkowej, wówczas traci prawo do rozliczenia podatku w deklaracji podatkowej w odniesieniu do kwoty podatku należnej z tytułu importu towarów, którą miał rozliczyć w deklaracji podatkowej. Podatnik jest wówczas obowiązany do zapłaty kwoty podatku wraz z odsetkami - art. 33a ust. 7 ustawy o VAT.

Dyrektor IAS wskazał, że Strona nie dopełniła obowiązku określonego w art. 33a ust. 6 ustawy o VAT. Naczelnik UCS nie posiada dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów wskazanych w ww. zgłoszeniu celnym zaś Skarżąca nie była w stanie potwierdzić dostarczenia tych dokumentów.

Jednocześnie, odnosząc się do nadesłanych zwrotnych potwierdzeń odbioru, Dyrektor IAS wyjaśnił, że przedłożone dokumenty nie potwierdzają nadania deklaracji VAT za styczeń 2018 r. do [...]Urzędu Celno-Skarbowego w [...].

Podsumowując, organ odwoławczy wskazał, iż w przypadku nie przedłożenia przez podatnika dokumentu, o którym mowa w art. 33 ust. 6 ustawy o VAT, podatnik ten nie jest uprawniony do stosowania w zgłoszeniach celnych w procedurze dopuszczenia do obrotu uproszczenia wynikającego z art. 33a ustawy o VAT. Odwołująca się Spółka nie dopełniła ww. obowiązku co skutkuje niemożnością zastosowania ułatwień, o których mowa w art. 33a ustawy o VAT.

W przedmiotowej sprawie powiadomienie podatnika o wysokości należności podatkowych nastąpiło w dniu dokonania zgłoszenia celnego uzupełniającego. Strona nie dokonała zapłaty podatku w terminie 10 dni od dnia powiadomienia o wysokości należności podatkowych. Brak zapłaty podatku w tym terminie spowodował powstanie zaległości podatkowej o której mowa w art. 51 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 800), dalej: "O.p.". Powstaje ona na skutek samego uchybienia terminu płatności wyznaczonego na podstawie przepisów obowiązującego prawa. Podstawowym elementem konstrukcyjnym definicji zaległości podatkowej jest termin płatności podatku. Od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 54 O.p., naliczane są odsetki za zwłokę - art. 53 § 1 O.p. Powstanie odsetek za zwłokę wynika ze zwłoki w zapłacie zobowiązania. Natomiast utrata prawa do rozliczenia podatku, na zasadach określonych w art. 33a ust. 1 ustawy o VAT powoduje, że podatnik jest zobowiązany do zapłaty nie tylko kwoty podatku, ale też odsetek, ponieważ w zaistniałej sytuacji powstała zwłoka podatnika w zapłacie zobowiązania.

Na rozstrzygnięcie Dyrektora IAS Spółka złożyła skargę, w której podniosła zarzuty:

1) naruszenia prawa materialnego:

a) art. 33 ust. 1, ust. 6, ust. 7, ust. 8 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie w oparciu o przywołane przepisy decyzji zmieniającej metodę płatności podatku VAT w zgłoszeniu celnym, podczas gdy nie stanowią one podstawy prawnej do jej wydania;

2) naruszenia przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, tj.;

a) art. 233 § 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej bez podstawy prawnej, która to dokonywała zmiany metody płatności podatku VAT w zgłoszeniu celnym, podczas gdy przepisy podatkowe nie przewidują możliwości wydania w przedmiotowej sprawie decyzji;

b) art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 188 O.p. poprzez zaniechanie zwrócenia się do Urzędu Skarbowego w Poznaniu o nadesłanie będących w jego posiadaniu deklaracji podatkowych za okres wskazany w zaskarżonej decyzji złożonych przez podatnika do innego postępowania i tym samym nieuzupełnienie zgromadzonego materiału dowodowego, co spowodowało uznanie, że podatnik nie rozliczył się z podatku VAT

c) art. 121 O.p. poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania podatnika do organów.

W oparciu o powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy - czy to prawa materialnego, czy postępowania - sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd, kierując się tymi przesłankami uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Istotą sporu w sprawie jest zasadność dokonania przez organy celno-skarbowe zmiany metody płatności podatku od towarów i usług z tytułu importu przez Skarżącą towarów objętych zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia [...]stycznia 2018 r.

Sąd podziela ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ, uznaje je za prawidłowe i stanowiące uzasadnioną podstawę do wydania zaskarżonej decyzji.

Stosownie do treści art. 33a ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku gdy towary zostaną objęte na terytorium kraju uproszczeniem, o którym mowa w art. 166 oraz art. 182 UKC, którego realizacja jest uzależniona od wcześniejszego wydania pozwolenia i w którym okresem rozliczeniowym jest miesiąc kalendarzowy, podatnik może rozliczyć kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów.

Zgodnie z art. 33a ust. 2 ustawy o VAT przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem:

1) przedstawienia przez podatnika naczelnikowi urzędu celno-skarbowego, przed którym podatnik dokonuje formalności związanych z importem towarów, wydanych nie wcześniej niż 6 miesięcy przed dokonaniem importu:

a) zaświadczeń o braku zaległości we wpłatach należnych składek na ubezpieczenie społeczne oraz we wpłatach poszczególnych podatków stanowiących dochód budżetu państwa, przekraczających odrębnie z każdego tytułu, w tym odrębnie w każdym podatku, odpowiednio 3% kwoty należnych składek i należnych zobowiązań podatkowych w poszczególnych podatkach; udział zaległości w kwocie składek lub podatku ustala się w stosunku do kwoty należnych wpłat za okres rozliczeniowy, którego dotyczy zaległość,

b) potwierdzenia zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT czynnego.

Ponadto wymóg przedstawienia przez podatnika dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, uważa się za spełniony również w przypadku złożenia przez podatnika oświadczeń o tej samej treści (art. 33a ust. 2a ustawy o VAT).

Warunku przedstawienia dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie stosuje się, jeżeli naczelnik urzędu celno-skarbowego posiada złożone przez podatnika aktualne dokumenty (art. 33a ust. 3 ustawy o VAT).

Zgodnie z art. 33a ust. 6 ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany do przedstawienia naczelnikowi urzędu celno-skarbowego dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów. W przypadku gdy podatnik, w terminie, o którym mowa w ust. 6, nie przedstawił dokumentów, o których mowa w tym przepisie, traci prawo do rozliczenia podatku na zasadach określonych w ust. 1, w odniesieniu do kwoty podatku należnej z tytułu importu towarów, którą miał rozliczyć w deklaracji podatkowej. Podatnik jest obowiązany do zapłaty kwoty podatku wraz z odsetkami (art. 33a ust. 7 ustawy o VAT).

W przypadku zastosowania art. 33a ust. 1 ustawy o VAT, VAT od importu rozlicza się w ramach deklaracji podatkowej, wykazując w niej zarówno podatek należny (art. 33a ust. 1 ustawy o VAT), jak i podatek naliczony (art. 86 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy o VAT). Skorzystanie jednak z tej uprzywilejowanej formy rozliczenia podatku uzależnione jest od spełnienia łącznie warunków określonych w art. 33a ust. 1 - 6 ustawy o VAT. Procedura rozliczenia VAT z tytułu importu towarów opisana w ww. przepisach jest odstępstwem od zasady, zgodnie z którą VAT należny rozlicza się w zgłoszeniu celnym. Zatem podstawową zasadą jest obowiązek zapłaty podatku z tytułu importu towarów przez podatnika lub osobę zobowiązaną do zapłaty. Natomiast fakultatywną możliwością jest przyjęcie przez państwo członkowskie rozwiązania uprawniającego do rozliczenia tego podatku bezpośrednio w deklaracji podatkowej bez konieczności jego wcześniejszej zapłaty.

W przedmiotowej sprawie w dniu [...]stycznia 2018 r. przedstawiciel bezpośredni Skarżącej dokonał zgłoszenia celnego uzupełniającego (nr [...]) do zgłoszenia w procedurze uproszczonej ([...], wpisy do rejestru nr [...]z dnia [...]stycznia 2018 r.) dot. importowanego towaru. Wobec powyższego Skarżąca była obowiązana do przedstawienia naczelnikowi urzędu celno-skarbowego dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów.

Jednakże z decyzji Naczelnika UCS w [...]wynika, że organ ten nie posiada dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów wykazanych w ww. zgłoszeniu celnym. Ponadto sama Skarżąca nie była w stanie potwierdzić dostarczenia stosownych dokumentów do ww. urzędu.

W tym miejscu zauważyć należy, że w piśmie z [...]stycznia 2019 r. Skarżąca wyjaśniła, że "deklaracje VAT 7 oraz informacje zawsze wysyłane są równo do Urzędu Celnego, później Celno- Skarbowego". Zdaniem Spółki nadesłany wraz z ww. pismem "Załącznik 1 i 2 przedstawia potwierdzenia odbioru za 4 kwartał 2017, załącznik 3 i 4 nadanie VAT 7 za 01/2018 wraz z potwierdzeniem do US, a załącznik 5 przedstawia potwierdzenie nadania do Urzędu Celno- Skarbowego zestawienia za 01/2018, Załącznik nr 6 przedstawia, że pismo zostało odebrane."

W odniesieniu do powołanych powyżej załączników wyjaśnić jednak należy, że – jak słusznie zauważył Dyrektor IAS – załącznik 1 i 2 w polach przeznaczonych na dodatkowe informacje zawierają zapis "VAT 7K za IV kwartał 2017 r.", a zatem nie odnoszą się przedmiotowego zgłoszenia celnego. Załącznik 3 i 4 stanowią natomiast kserokopie potwierdzenia nadania przesyłki w dniu [...]marca 2018 r. do Urzędu Skarbowego w [...]oraz potwierdzenie odbioru przesyłki przez Urząd Skarbowy w [...]. Z załączników tych nie wynika jednak jakie dokumenty były dostarczane ww. przesyłką. Pole przeznaczone na dodatkowe informacje nadawcy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki pozostało bowiem niewypełnione. Załącznik 5 stanowi potwierdzenie nadania przesyłki poleconej nr [...] w dniu [...]marca 2018 r., zaś załącznik nr 6 zawiera wydruk ze śledzenia ww. przesyłki wskazujący datę jej doręczenia adresatowi w dniu [...]kwietnia 2018 r. Nie potwierdza on jednak nadania do Urzędu Celno-Skarbowego zestawienia za 01/2018. Zgodnie z zapisami kancelaryjnymi [...]Urzędu Celno-Skarbowego w [...]w[...] (nr rej. [...]z [...]kwietnia 2018 r.) w przesyłce tej znajdowała się deklaracja VAT-7K za IV kwartał 2017 r. W aktach sprawy znajduje się ponadto koperta, w której nadana była przesyłka o nr [...] wraz z przesłaną w niej deklaracją VAT-7K za IV kwartał 2017 r. oraz stemplem wpływu deklaracji do [...]Urzędu Celno-Skarbowego w [...]w dniu [...]kwietnia 2018 r.

Wobec powyższego przesłane przez Spółkę dokumenty nie potwierdzają nadania deklaracji VAT za styczeń 2018 r. do [...]Urzędu Celno- Skarbowego w [...], co oznacza, że Strona nie dochowała obowiązku, o którym mowa w art. 33 ust. 6 ustawy o VAT.

Jednocześnie wyjaśnić należy, że przesłanie ewentualnych deklaracji podatkowych do Urzędu Skarbowego w [...]nie może stanowić wypełnienia obowiązków, o których mowa w art. 33 a ust. 6 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 69 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne, w postępowaniu przed organami celnymi właściwymi są naczelnik urzędu celno-skarbowego jako organ pierwszej instancji oraz dyrektor izby administracji skarbowej - jako organ odwoławczy od decyzji naczelnika urzędu celno-skarbowego (art. 69 ust. 1 pkt 2 lit a) ustawy). Zatem jako właściwy organ należało rozumieć odpowiedniego naczelnika urzędu celno-skarbowego. Uznać również należy, że w przypadku gdy podatnik składał dokumentację, o której mowa w art. 33a ust. 6 ustawy o VAT, czynność ta byłaby prawnie skuteczna gdyby została dokonana w oddziale celnym podległym właściwemu wówczas naczelnikowi urzędu celno-skarbowego. W niniejszej sprawie zgłoszenie celne zostało dokonane w Oddziale Celnym [...]w [...]- jednostce organizacyjnej, która znajdowała się na terenie właściwości Naczelnika [...]Urzędu Celno-Skarbowego w [...]. Złożenie dokumentacji, o której mowa w art. 33a ust. 6 ustawy o VAT powinno było zostać dokonane w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym postał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów do jednostki organizacyjnej, która znajdowała się na terenie właściwości Naczelnika [...]Urzędu Celno-Skarbowego w [...]. Należy uwzględnić, że spełnienie obowiązku wynikającego z art. 33a ust. 6 ustawy o VAT miało umożliwić weryfikację, czy podatek VAT, wynikający z deklaracji celnej a nieuiszczony bezpośrednio do właściwego wówczas organu celnego został faktycznie rozliczony. Z tego względu istotnym było, aby złożenie dokumentacji potwierdzającej nastąpiło do tego naczelnika urzędu celno-skarbowego, przed którym została zgłoszona deklaracja celna.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 233 § 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej bez podstawy prawnej, która to dokonywała zmiany metody płatności podatku VAT w zgłoszeniu celnym podczas gdy przepisy podatkowe nie przewidują możliwości wydania w przedmiotowej sprawie decyzji, stwierdzić należy, że jest on nieuzasadniony.

W przedmiotowej sprawie postępowanie prowadzone przez Naczelnika [...]Urzędu Celno-Skarbowego nie dotyczyło określenia prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług (Strona i organ nie kwestionują kwoty podatku od towarów i usług obliczonej i wykazanej w zgłoszeniu celnym). Dotyczyło natomiast zmiany kodu metody płatności podatku od towarów i usług wskazanego przez przedstawiciela Spółki w zgłoszeniu celnym uzupełniającym, tj. danych zawartych w zgłoszeniu celnym, które nie miały wpływu na wysokość kwoty wynikającej z długu celnego lub zastosowaną procedurę celną. W sytuacji niespełnienia wymogów wynikających z art. 33a ustawy o VAT do dnia 20 sierpnia 2016 r., tj. wejścia w życie ustawy z dnia 22 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy - Prawo celne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016 r., poz. 1228) organy celne wydawały na podstawie art. 23 ust. 5 ustawy - Prawo celne postanowienie w sprawie zmiany kodu metody płatności podatku VAT zobowiązując jednocześnie Stronę do zapłaty podatku od towarów i usług wynikającego ze zgłoszenia celnego. Obecne przepisy celne nie pozwalają na taką zmianę kodu metody płatności podatku VAT w formie postanowienia zaś zmiany zgłoszenia celnego dokonuje się w tym zakresie w drodze decyzji. Decyzja ta jest wydawana na podstawie przepisów celnych, gdyż rozstrzygnięcie nie dotyczy postępowania w związku z określeniem podatku w prawidłowej wysokości, a jedynie zmiany elementu zgłoszenia celnego w zakresie metody płatności. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy wobec uchylenia art. 23 ust. 5 Prawa celnego, weryfikacja prawidłowości i kompletności informacji podanych w zgłoszeniu celnym po zwolnieniu towarów jest możliwa poprzez wydanie decyzji na podstawie art. 48 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny, zgodnie z którym do celów kontroli celnych organy celne mogą weryfikować prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu celnym.

Wobec powyższego powołane w skardze zarzuty wydania decyzji bez podstawy prawnej uznać należy za nieuzasadnione.

Konsekwencją niedochowania wymogów opisanych w art. 33 a ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT jest brak prawa do rozliczenia podatku w tym trybie i konieczność zapłaty odsetek za zwłokę. Niespełnienie przez podatnika przewidzianych w przepisie warunków oznacza, że powinien on rozliczyć VAT zgodnie z zasadą ogólną w zgłoszeniu celnym.

Reasumując, w ocenie Sądu, w kontrolowanym postępowaniu wyjaśniono wszystkie niezbędne do wydania decyzji okoliczności faktyczne. Podjęto wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia sprawy, zapewniając stronie udział w postępowaniu i podejmując niezbędne kroki w celu wyjaśniania przesłanek, jakimi kierował się organ podatkowy w toku postępowania. Stan faktyczny sprawy został ustalony w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu. Zebrany w sprawie materiał dowodowy został wnikliwie rozpatrzony i oceniony, a dokonana ocena nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 O.p.

Ponadto uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowe wykazanie faktów, na których oparł się organ, a uzasadnienie prawne odnosi się do prawidłowo zastosowanych przepisów prawa.

W świetle przywołanych okoliczności Sąd nie stwierdził żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.