Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 64/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2022-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 marca 2022 r. sprawy ze skargi A. N., M. L., K. N., Ł. M. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] listopada 2021 r. nr [...] Wojewoda P. po rozpatrzeniu odwołania A. N., M. L., K. N. oraz Ł. M., reprezentowanych przez R. K., od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] czerwca 2021 r., znak: [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej i instalacjami zewnętrznymi: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, elektrycznej niskiego napięcia oraz trzema studniami chłonnymi, na działkach o nr ewid. gr. [...] i [...], w obrębie ewid. [...], przy ul. [...] w S., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

W dniu [...] marca 2021 r. A. N., M. L., K. N. oraz Ł. M. reprezentowani przez R. K. złożyli wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalno - usługowego wraz z przyłączeniem kanalizacji sanitarnej i instalacjami zewnętrznymi kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, elektrycznej niskiego napięcia oraz trzema studniami chłonnymi, na działkach o nr ewid. gr. [...] oraz [...], przy ul. [...] w S.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r., znak: [...] Prezydent Miasta S. nałożył na Inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, przede wszystkim doprowadzenia zamierzenia budowlanego do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 60 ust. 8 miejscowego planu, powierzchnia użytkowa części gospodarczo - garażowej oraz usługowej nie może przekroczyć 50 % powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, natomiast według organu I instancji łączna powierzchnia ww. części gospodarczo- garażowej i usługowej wynosi 74,94% powierzchni użytkowej całego obiektu. Ponadto zdaniem Prezydenta Miasta S. forma architektoniczna budynku oraz jego wykończenie jest zupełnie odmienne od sąsiedniej istniejącej zabudowy, co było niezgodne z miejscowym planem. Dodatkowo w opinii organu pierwszoinstancyjnego liczba miejsc postojowych również nie spełniała wymagań zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W dniu [...] maja 2021 r. Pani R. K. (pełnomocnik skarżących) zwróciła wypożyczone egzemplarze projektu budowlanego oraz ustosunkowała się do postanowienia Prezydenta Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2021 r. Zdaniem pełnomocnika inwestorów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie ma żadnych ograniczeń odnośnie proporcji powierzchni mieszkalnej do powierzchni usługowej w przedmiotowym budynku mieszkalno - usługowym. Dodatkowo pełnomocnik Inwestorów nie zgodziła się również z twierdzeniem organu I instancji, iż projektowany obiekt nie nawiązuje do istniejącej zabudowy oraz nie spełnia wymagań dotyczących ilości miejsc postojowych.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., znak: [...], Prezydent Miasta S. odmówił A. N., M. L., K. N. oraz Ł. M., reprezentowanym przez R. K. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalno-usługowego wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej i instalacjami zewnętrznymi kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, elektrycznej niskiego napięcia oraz trzema studniami chłonnymi na działkach o nr ewid. gr. [...] i [...] w S.

Organ I instancji uznał, iż przedmiotowe zamierzenie budowlane jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pod względem stosunku procentowego powierzchni garażowo- gospodarczej i usługowej w stosunku do powierzchni mieszkalnej, braku nawiązania do istniejącej zabudowy oraz niewystarczającej ilości miejsc postojowych.

Pani R. K. w imieniu Inwestorów odwołała się od ww. decyzji Prezydenta Miasta S. Pełnomocnik Inwestorów zarzuciła organowi I instancji stronniczość i stosowanie wykładni rozszerzającej ustaleń planu miejscowego, interpretacji zapisów prawa miejscowego na niekorzyść Inwestorów. Zdaniem pełnomocnika odwołujących przedmiotowa inwestycja spełnia wszystkie zapisy zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru 74 MNU. Natomiast decyzja Prezydenta Miasta S. została wydana z naruszeniem prawa.

Zawiadomieniem z dnia [...] października 2021 r., znak: [...], Wojewoda P. poinformował strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie. Z ww. możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie skorzystała Pani R. K.

Pismem z dnia [...] listopada 2021 r.. Pani R. K. poinformowała organ II instancji, iż Prezydent Miasta S. nie poinformował Inwestorów o sporządzonej opinii prawnej dotyczącej analizy przedmiotowej inwestycji pod kątem spełnienia zapisów miejscowego planu zagospodarowania, zawartych w zebranym przez organ I instancji materiale dowodowym.

Decyzją z [...] listopada 2021 r. nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] czerwca 2021 r.

Na wstępie wyjaśnił, że niniejsza sprawa rozpatrywana jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), obowiązujących przed wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471). Zgodnie bowiem z art. 26 w/w ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (...) może dołączyć projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Ponadto jak wynika z art. 27 w/w ustawy do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych m.in. w przypadkach, o których mowa w art. 26 ustawy, stosuje się przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Rozpatrywana sprawa została wszczęta przed upływem 12 miesięcy od wejścia w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (data wejścia w życie 19 września 2020 r.). Ponadto Inwestor skorzystał z możliwości wskazanej w art. 26 w/w ustawy i do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył 4 egzemplarze projektu budowlanego.

Organ odwoławczy podkreślił, że biorąc pod uwagę obowiązujące w danej sprawie przepisy, w postępowaniu odwoławczym miał obowiązek jeszcze raz całościowo przeanalizować materiał dowodowy sprawy i ocenić go w świetle brzmienia art. 35 ust. 1 ustawy Prawa budowlanego.

Wnikliwa analiza przedłożonego materiału dowodowego niniejszej sprawy pod względem zgodności z przepisami prawa wykazała, że przedłożony wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę projekt budowlany zawiera naruszenia prawa, które nie zostały przez Inwestora usunięte. Przedmiotem niniejszego opracowania jest zamiar budowy budynku mieszkalnego z usługami, z dwoma niezależnymi lokalami usługowymi (lokal pediatryczny na parterze i lokal stomatologiczny na I piętrze) oraz lokalem mieszkalnym na II piętrze. Do każdego lokalu usługowego prowadzi odrębne wejście. Przedmiotowy obiekt projektuje się na niezabudowanych działkach o nr ewid. gr. [...] i [...], które stanowią wolną przestrzeń w istniejącej zabudowie szeregowej zlokalizowanej wzdłuż ul. [...] w S., natomiast budynek mieszkalno- usługowy będzie uzupełnieniem ww. istniejącej zabudowy szeregowej. Projektowany budynek jest trzykondygnacyjny z nieużytkowym poddaszem i podpiwniczeniem pełniącym funkcję gospodarczo-garażową.

Analiza akt sprawy przekazanych przez organ I instancji wraz z odwołaniem – zdaniem organu odwoławczego wykazała, że Inwestor nie wywiązał się ze wszystkich zasadnie nałożonych przez Prezydenta Miasta S. obowiązków, zawartych w wydanym postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2021 r.

Dokonana przez organ odwoławczy analiza akt sprawy przekazanych przez Prezydenta Miasta S. wykazała, że organ I instancji prawidłowo wskazał w uzasadnieniu skarżonej decyzji, iż Inwestorzy nie spełnili wymogów zawartych w postanowieniu, zgodnie z którym należało projekt budowlany doprowadzić do zgodności z uchwałą nr XLI/445/2013 Rady Miejskiej w S. z dnia 30 października 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu osiedla Powstańców Wielkopolskich i Hańcza części północnej w S. (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego z 2013 r., poz. 4274).

Na działkach inwestycyjnych o nr ewid. gr. [...] oraz [...] obowiązują zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego w/w uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia [...] października 2013 r.

Zgodnie z ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zamierzenie budowlane zlokalizowane jest na obszarze oznaczonym symbolem 74MNU, tj. zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami. Jak słusznie zauważył organ I instancji, zgodnie z § 60 ust. 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie zabudowy mieszkaniowej szeregowej z usługami, powierzchnia użytkowa części gospodarczo - garażowej i usługowej nie może przekroczyć 50% powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego. Wojewoda P. analizując przedmiotowe zamierzenie budowlane stwierdził, iż całkowita powierzchnia użytkowa projektowanego budynku wynosi 680,19 m2, natomiast powierzchnia użytkowa części usługowej (332,37m2) i gospodarczo-garażowej (177,38m2) wynosi: 332,37m2-177,38m2, tj. 509,75m2, co stanowi 74,94 % całkowitej powierzchni użytkowej obiektu.

W myśl art. 3 ust. 2a Prawa budowlanego przez definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego - należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Jednak biorąc pod uwagę fakt, iż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, teren przedmiotowej inwestycji przeznacza się pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami - 74 MNU, przepis szczególny miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszcza na terenie zabudowy szeregowej z usługami (tj. § 60 ust. 8 miejscowego planu) usługi w szerszym zakresie niż, wynikające z art. 3 ust. 2a Prawa budowlanego, czyli do 50% powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego. Biorąc pod uwagę fakt, iż powierzchnia części usługowej i gospodarczo-garażowej przedmiotowego budynku stanowi 74,94% całkowitej powierzchni użytkowej budynku, czyli więcej niż 50 % należy uznać, iż przedmiotowe zamierzenie jest niezgodne z § 60 ust. 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Kolejnym elementem zawartym w postanowieniu Prezydenta Miasta S. z dnia z [...] kwietnia 2021 r., znak: [...] wskazującym, iż inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jest brak nawiązania projektowanego budynku do elewacji sąsiednich budynków tworzących zabudowę szeregową, której przedmiotowy budynek został zaprojektowany. Zgodnie z § 60 ust. 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w projektach budowlanych dotyczących zabudowy bliźniaczej i szeregowej należy pokazać relacje i powiązania projektowanego budynku z istniejącą zabudową w granicach z sąsiednimi działkami, projektowany budynek powinien kontynuować formy i detale architektoniczne zastosowane w istniejących budynkach sąsiednich. Ponadto w myśl § 11 ust. 3 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowa od strony ul. [...] powinna tworzyć linię zabudowy uzupełniającej w formie parterowych lub piętrowych budynków z poddaszem użytkowym o dwuspadowych dachach, kalenicą równoległą do ulicy, krycie dachów blachą płaską na rąbek stojący, w elewacjach należy stosować żółtą cegłę, dopuszczalny jest tynk barwiony w pastelowych odcieniach bieli, żółci i ich pochodnych. Dodatkowo zgodnie z § 12 pkt 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego architekturę nowych obiektów należy projektować w sposób zapewniający ład przestrzenny i właściwą ekspozycję (...) od ul. [...].

Wojewoda P. analizując przedmiotowe zamierzenie pod kątem spełnienia ww. przepisów stwierdził, iż projektowany budynek nie nawiązuje do istniejącej sąsiedniej zabudowy szeregowej. Należy stwierdzić, iż istniejące w sąsiedztwie budynki, na działkach o nr ewid. gr. [...] oraz [...] posiadają elewacje frontowe z centralnie ulokowanym ryzalitem, wysuniętym poza lico ściany fasady, przebiegającym przez trzy kondygnacje, gdzie, pierwsza - dostępna z poziomu parteru jest zabudowana, natomiast kolejne dwie tworzą otwartą przestrzeń balkonową, wspartą na słupach/ kolumnach. Ryzalit zwieńczony jest zadaszeniem kopertowym. W fasadach istniejących budynków sąsiadujących bezpośrednio z przedmiotową inwestycją, symetrycznie po obu stronach portyku, znajdują się otwory okienne. Istniejący budynek na działce o nr ewid. [...] posiada fasadę obłożoną żółtą cegłą elewacyjną, natomiast budynek usytuowany na działce o nr ewid. [...], posiada nieskończoną jeszcze elewację frontową, jedynie otynkowaną (analiza na podstawie Google Street). Oba budynki zadaszone zostały blachą w kolorze brązowym. Elewacja projektowanego budynku mieszkalno- usługowego zdaniem tut. organu odbiega formą architektoniczną od istniejących sąsiednich budynków. Przede wszystkim elewacja eksponowana od ul. [...] nie posiada wysuniętego centralnie ryzalitu oraz symetrycznego układu okien po obu jego stronach. Ponadto trzecia kondygnacja fasady obłożona została grafitową dachówką płaską prostokątną, natomiast zgodnie z ww. zapisem miejscowego planu w elewacjach należy stosować żółtą cegłę, dopuszczalny jest tynk barwiony w pastelowych odcieniach bieli, żółci i ich pochodnych. Organ II instancji analizując materiał dowodowy stwierdził, iż projektowany budynek nie nawiązuje do istniejącej zabudowy, wizualnie od niej odbiega, co można dokładnie zauważyć na rysunku przedstawiającym elewacje z istniejącą zabudową, załączonym do projektu budowlanego (rys. nr 15, str. nr 136). W związku z powyższym Prezydent Miasta S., zasadnie zauważył, iż projektowany budynek mieszkalno - usługowy nie nawiązuje formą architektoniczną i detalami architektonicznymi do istniejącej sąsiedniej zabudowy. Tym samym projekt budowlany jest niezgodny z § 60 ust. 6, § 11 ust. 3 pkt 7 oraz § 12 pkt 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Omawiając kolejny zarzut organ odwoławczy wskazał, że w myśl § 14 pkt 9 lit. c) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na terenie przedmiotowej inwestycji, minimalną ilość miejsc postojowych dla samochodów osobowych należy przewidywać według poniższych wskaźników: 1 miejsce postojowe na 40 m2 powierzchni usługowej dla zabudowy jednorodzinnej z usługami, lecz nie mniej niż 1 miejsce na każdy lokal użytkowy i 1 miejsce na lokal mieszkalny. Zgodnie z projektem budowlanym dotyczącym przedmiotowej inwestycji powierzchnia usługowa lokalu znajdującego się na parterze projektowanego budynku wynosi 159,76 m2, zatem wymaga 4 miejsc postojowych (159,76m2/40=3,99), natomiast powierzchnia lokalu usługowego znajdująca się na pierwszym piętrze budynku wynosi 172,61 m2, czyli wymagane jest zaprojektowanie 5 miejsc postojowych (172,61m2/40=4,32). Podsumowując, na potrzeby projektowanej inwestycji wymagane jest zaprojektowanie 9 miejsc postojowych obsługujących lokale: pediatrę na parterze i stomatologię na I piętrze oraz 1 miejsca postojowego na lokal mieszkalny, czyli w sumie 10 miejsc postojowych. Natomiast analiza materiału dowodowego wykazała, iż zaprojektowano 9 miejsc postojowych.

Tym samym organ odwoławczy nie podzielił argumentów odwołania, że organ I instancji winien zweryfikować przedsięwzięcie z § 14 pkt 9 lit. b) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. 2 miejsca postojowe na terenie działki z zabudową jednorodzinną oraz § 14 pkt 9 lit. g) ww. uchwały tj. 1 stanowisko na 50 m2 powierzchni użytkowej - dla obiektów o funkcji administracyjnej, oświatowej i zdrowotnej. Wojewoda P. stwierdził, iż Prezydent Miasta S. zasadnie zastosował § 14 pkt 9 lit. c) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na terenie przedmiotowej inwestycji, gdyż jak wyżej zacytowano jego treść, odnosi się dokładnie do zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej z usługami, czyli tak jak został zaprojektowany obiekt budowlany. W związku z powyższym inwestycja nie spełnia wymagań zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, dotyczących zapewnienia wymaganej liczby miejsc postojowych.

Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji zawarte w zaskarżonej decyzji, że planowana inwestycja jest niezgodna z zapisami planu miejscowego, który jednoznacznie wskazuje, iż powierzchnia użytkowa części gospodarczo - garażowej i usługowej nie może przekroczyć 50% powierzchni użytkowej budynku, brak nawiązania projektowanego budynku do elewacji sąsiednich budynków tworzących zabudowę szeregową oraz brak wymaganej ilości miejsc postojowych.

Zaznaczył również, że badanie zgodności z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno projektu zagospodarowania działki, jak i projektu architektoniczno- budowlanego i polegać winno na dokładnej analizie postanowień obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego, w szczególności jego ustaleń dotyczących terenu przewidzianego do zainwestowania oraz dopuszczonych tym planem warunków i sposobów jego zabudowy. Podkreślenia wymagało również to, iż jak zasadnie zauważył Prezydent Miasta S., przedmiotowa inwestycja stoi w sprzeczności z Prawem budowlanym, a dokładnie z definicją budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

Odnosząc się natomiast do kwestii, iż w budynkach sąsiednich istnieje po kilka lokali usługowych, organ II instancji podkreślił, iż ww. budynki nie są przedmiotem niniejszego postępowania. Wskazał także, odnosząc się do zarzutu odwołujących dotyczących zatajania przed stronami postępowania administracyjnego opinii prawnych sporządzonych [...] maja 2021 r. oraz [...] kwietnia 2021 r., zawartych w aktach I instancji, że jest on bezzasadny. Opinia prawna stanowi jedynie pismo wewnętrzne organu, jest dokumentem roboczym, i nie wiążącym, pomocniczym dla pracownika organu administracji architektoniczno-budowlanej. Podkreśli również, iż Prezydent Miasta S. przed wydaniem decyzji odmawiającej pozwolenia na budowę, zawiadomieniem z dnia [...] maja 2021 r. wskazał, iż strony mają prawo do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie, dodatkowo poinformował, iż wskazane w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2021 r. nieprawidłowości nie zostały skorygowane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Pełnomocnik Inwestorów pomimo, iż miała prawo do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, z tego prawa nie skorzystała, zatem zarzut niekompletnych akt sprawy Prezydenta Miasta S. podniesiony na etapie postępowania odwoławczego był bezzasadny.

Mając na względzie powyższe organ odwoławczy przyjął, że zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana w sposób prawidłowy i zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym przepisami prawa miejscowego obowiązującego na tym terenie. Natomiast, stosownie do treści art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie nie wywiązania się z obowiązków nałożonych na Inwestora postanowieniem, właściwy organ nie może udzielić pozwolenia na budowę.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego początkowo wniosła R. K., reprezentująca A. N., M. L., K. N. oraz Ł. M., zaś z uwagi na brak umocowania w przepisach ustawy, ostatecznie skarga została podpisana przez skarżących osobiście. W skardze tej skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane (Dz.U. z 2020r. poz. 1333), dalej jako "prawo budowlane" w zw. z art. 3 ust. 2a prawa budowalnego w zw. z § 60 ust. 8 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] października 2013r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu osiedla [...]i [...] części północnej w S., dalej jako "m.p.z.p." poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie przez Wojewodę P., że inwestor przekroczył 50% powierzchni użytkowej części gospodarczo-garażowej i usługowej dla powierzchni użytkowej planowanego budynku mieszkalnego, gdy w przedmiotowej sprawie inwestycja dotyczy zamierzenia budowlanego, która ma stać się budynkiem mieszkalnym z usługami, tj. o funkcji MNU, co powoduje, że dla takiej powierzchni miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wskazuje żadnych ograniczeń powierzchniowych, zaś ograniczenie 50% powierzchni, które nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie dotyczy wyłącznie "powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego", tj. o funkcji MN.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 1 i ust. 3 prawo budowlane w zw. z § 60 ust. 6 m.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię powodującą w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że inwestor naruszył przepisy prawa poprzez brak nawiązania projektowanego budynku do istniejącej zabudowy, tj. do elewacji sąsiednich budynków tworzących zabudowę szeregową, podczas gdy projektowany budynek wykazuje powiązanie z istniejącą już zabudową, kontynuuje formy i detale architektoniczne, które zostały zastosowane w sąsiednich budynkach, co powoduje, że spełnia przesłanki z ww. normy prawnej nawiązując do istniejącej zabudowy.

III. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 1 i ust. 3 prawo budowlane w zw. z § 14 pkt 9 lit "c" m.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię powodującą w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie powodujące uznanie, że inwestor zapewnił niewystarczającą ilość miejsc postojowych, tj. zapewnił 9 miejsc postojowych z wymaganych 10 ,podczas gdy organ błędnie dokonał analizy wymaganej ilości miejsc dla powierzchni użytkowej, a nie usługowej, ponadto plan miejscowy nie określa ilości stanowisk postojowych ze względu na rodzaj i ilość użytkowników, co w konsekwencji powoduje błędne stanowisko organu co do ilości wymaganych miejsc, które w rzeczywistości inwestor spełnił.

IV. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:

1. art. 107 § 3 w zw. z art. 15 kodeksu postępowania administracyjnego, dalej jako "k.p.a.", w ten sposób, że organ nie odniósł się do całości postawionych zarzutów przez stronę odwołującą się dotyczących prawidłowego określenia funkcji zabudowy, braku nawiązania kontynuacji formy i detali architektonicznej do istniejącej już zabudowy, co mogło mieć znaczący wpływ na wydaną decyzję.

2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie przez organ dowolnej i wybiórczej oceny zebranego materiału dowodowego, poprzez nieuwzględnienie w przedstawionym projekcie budowlanym faktycznej i rzeczywistej funkcji planowanej inwestycji, co w konsekwencji miało wpływ na wydaną decyzję, gdyż organ uznał, że inwestor nie spełnia wymagań w sytuacji błędnego określenia funkcji zamierzonego przedsięwzięcia.

3. art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się do prowadzenia postępowania administracyjnego przez organ I i II instancji do zgodnego z przepisami prawa postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa.

4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie przez Wojewodę P. w mocy decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta S. w sytuacji, gdy była ona wadliwa.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody P. i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi rozwinięto podniesione zarzuty.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej przez osobę nieuprawnioną R. K., bądź też oddalenie i w tym zakresie podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Na wstępie należy się odnieść do wnioskowanego w odpowiedzi na skargę odrzucenie skargi, jako wniesionej przez osobę nieuprawnioną tj. R. K., gdyż zgodnie z art. 35 p.p.s.a. mimo udzielonego pełnomocnika nie mogła ona był pełnomocnikiem w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jednakże w toku postępowania przed sądem skarga został podpisana przez skarżących osobiście, a zatem nie było podstaw do jej odrzucenia.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody P. z [...] listopada 2021 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] czerwca 2021 r., znak: [...] odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej i instalacjami zewnętrznymi: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, elektrycznej niskiego napięcia oraz trzema studniami chłonnymi, na działkach o nr ewid. gr. [...] i [...], w obrębie ewid. [...], przy ul. [...] w S.

Przechodząc do oceny przesłanek wydania zaskarżonej decyzji wskazać należy, iż słusznie podkreślił Wojewoda P., że niniejsza sprawa rozpatrywana była na podstawie przepisów ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej P.b.), obowiązujących przed wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471). Zgodnie bowiem z art. 26 w/w ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (...) może dołączyć projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Ponadto jak wynika z art. 27 w/w ustawy do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych m.in. w przypadkach, o których mowa w art. 26 ustawy, stosuje się przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Rozpatrywana sprawa została wszczęta przed upływem 12 miesięcy od wejścia w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (data wejścia w życie 19 września 2020 r.). Ponadto Inwestor skorzystał z możliwości wskazanej w art. 26 w/w ustawy i do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył 4 egzemplarze projektu budowlanego. Tym samym przepisy art. 35 ust. 1 P.b. zostały zastosowane prawidłowo.

Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 organ administracji architektoniczno – budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto w myśl art. 35 ust. 3 P.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno – budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzje te zatem nie mają charakteru decyzji uznaniowych, a organy w świetle tej regulacji zobligowane są do określonego działania.

W ocenie Sądu przeprowadzone zgodnie z prawem postępowanie administracyjne pozwoliło kontrolowanym organom na ustalenia stanu faktycznego odpowiadające wymogom prawdy materialnej i w konsekwencji na prawidłowe zastosowanie prawa przez wydanie kontrolowanej obecnie decyzji administracyjnej.

W kontrolowanej sprawie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r., znak: [...] Prezydent Miasta S. nałożył na Inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, które jego zdaniem zaistniały tj. przede wszystkim doprowadzenia zamierzenia budowlanego do zgodności z uchwałą nr XLI/445/2013 Rady Miejskiej w S. z dnia 30 października 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu osiedla Powstańców Wielkopolskich i Hańcza części północnej w S. (Dz. Urz. Woj. P. z 2013 r., poz. 4274). Na działkach inwestycyjnych o nr ewid. gr. [...] oraz [...] obowiązywały zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego w/w uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia [...] października 2013 r. Okolicznością przy tym bezsporną jest obowiązywanie przedmiotowego planu na terenie planowanej inwestycji oraz że przedmiotowe działki znajdują się na obszarze jednostki urbanistycznej oznaczonej symbolem 74 MNU, wyznaczającej obszar zabudowy mieszkaniowej szeregowej z usługami nieuciążliwymi.

Inwestorzy nie podzielili poglądu organu w zakresie niezgodności z miejscowym planem, w związku z tym nie usunęli wskazanych nieprawidłowości. Powyższe skutkowało tym, że Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. odmówił inwestorom zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalno-usługowego wraz z przyłączami.

Zdaniem organów obu instancji, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego powierzchnia użytkowa części gospodarczo - garażowej oraz usługowej nie może przekroczyć 50 % powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, zaś w przedmiotowej sprawie łączna powierzchnia ww. części gospodarczo- garażowej i usługowej wynosi 74,94% powierzchni użytkowej całego obiektu. Ponadto zdaniem organu I instancji forma architektoniczna budynku oraz jego wykończenie jest zupełnie odmienne od sąsiedniej istniejącej zabudowy, co było niezgodne z miejscowym planem. Dodatkowo zdaniem organów liczba miejsc postojowych również nie spełniała wymagań zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Do tych trzech kwestii sprowadzają się także zarzuty skargi.

Zdaniem Sądu słusznie organy obu instancji przyjęły, że w przedmiotowej sprawie należy wziąć pod uwagę zapisy Rozdziału 1 - ustaleń ogólnych § 5 (w zakresie ustaleń przedmiotu planu), Rozdziału 4 § 14 (w zakresie ustalenia liczby wymaganych miejsc postojowych) oraz Rozdziału 6 § 60 (w zakresie ustaleń szczegółowych dotyczących terenów wyróżnionych w planie). Podkreślić przy tym należy, że przepisy te należy oceniać kompleksowo mając na uwadze również regulacje ogólne wynikające z planu, a nie tylko wybiórczo poszczególne zapisy, jak to przyjmuje strona skarżąca.

Jak bezspornie ustalono w toku postępowania, działki o numerach geodezyjnych: [...] i [...], zawierają się w granicach konturu oznaczonego symbolem 74MNU, wyznaczającego teren zabudowy mieszkaniowej szeregowej z usługami nieuciążliwymi. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 10 planu symbolem MNU oznaczone są tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami. Słusznie przy tym organy mając na uwadze fakt, że zapisy § 5 ust. 1 pkt 8-10 planu dotyczą terenów zabudowy mieszkaniowej odniosły się w tym zakresie do art. 3 pkt 2 a P.b., który stanowi, że przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Zgodnie natomiast z § 60 ust. 8 planu, powierzchnia użytkowa części gospodarczo- garażowej i usługowej nie może przekroczyć 50% powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego. Z powyższego wynika, że w jednostce urbanistycznej dopuszczone są usługi w szerszym zakresie niż wynikające z art. 3 ust. 2a P.b, tj. do 50% powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego. Zdaniem Sądu nie może budzić wątpliwości, że § 60 ust. 8 planu stosuje się również do symbolu MNU, a nie jak wskazuje strona skarżąca tylko do "powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego tj. symbolu MN", zaś do symbolu MNU nie ma żadnych ograniczeń. Przeczy temu kompleksowa analiza całego § 60 planu w powiązaniu § 5 ust. 1 pkt 8-10 planu. Z regulacji § 60 planu jednoznacznie wynika, że w ust. 1 ustala się zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (pkt 1 symbol MN), zabudowę mieszkaniową z usługami nieuciążliwymi (pkt 2 symbol MNU) oraz zabudowę mieszkaniową szeregową z usługami nieuciążliwymi (pkt 3 symbol MNU). Pozostałe regulacje § 60 jeżeli nie odnoszą się wprost do określonego symbolu przeznaczenia terenu, czy też poprzez wykluczenie jakiegoś symbolu mają zatem zastosowanie do każdej zabudowy określonej w § 60 ust. 1 planu. Potwierdza to jednoznacznie § 60 ust. 2, który stosuje się do wszystkich terenów określonych w § 60 ust. 1 planu. Zatem przyjęcie, w tych okolicznościach, że § 60 ust. 8 planu ma zastosowanie tylko do symbolu MN, czyli terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, nie znajduje potwierdzenia w tym zapisach planu oraz w zapisach ogólnych wynikających z Rozdziału I. Zaakcentować jeszcze raz należy, że § 5 ust. 1 pkt 10 planu określa tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami oznaczone na rysunku planu symbolem MNU, co oznacza, że podstawowe przeznaczenie tego terenu do zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zaś przeznaczenie uzupełniające to usługi. Z § 9 ust. 1 pkt 20 planu wynika, że przez usługi towarzyszące należy rozumieć usługi, które nie kolidują z prawidłowym funkcjonowaniem obiektu o przeznaczeniu podstawowym. W pkt 19 została również zawarta definicja usług nieuciążliwych. Przeznaczeniem podstawowym w przedmiotowej sprawie jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a zatem zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 i ust. 3 P.b. w zw. z § 60 ust. 8 planu nie zasługuje na uwzględnienie, a skupianie się na definicjach powierzchni użytkowej czy też usługowej nie ma żadnego wpływu na rozumienie przedmiotowych regulacji. Tym bardziej argumentacja, że ani przepisy planu ani prawa budowlanego nie ograniczają w żaden sposób zabudowy o symbolu MNU tym bardziej jest nieprawidłowa.

Jak wynika z analizy przedłożonego projektu architektoniczno- budowlanego, łączna powierzchnia użytkowa projektowanego budynku wynosi 680,19 m2, w tym: powierzchnia użytkowa usługowa 332,37 m2 (159,76 m2 - przychodnia pediatryczna i 172,61 m2 - przychodnia stomatologiczna), powierzchnia użytkowa mieszkania 170,44 m2, a dodatkowo powierzchnia użytkowa stanowisk postojowych wynosi 177,38 m2. Przy tym należy podkreślić, że powierzchnie użytkowe przyziemia i piętra I (przychodnia pediatryczna i przychodnia stomatologiczna) i powierzchnie usługowe są identyczne. Takie dane wynikają z karty 100-101 projektu i zostały wyszczególnione przez projektantów, a zatem trudno odmawiać wiarygodności ustaleniom organów, które oparły się w tej mierze na projekcie przedłożonym przez inwestorów. Zgodnie z tymi danymi powierzchnia użytkowa części mieszkalnej wynosi ok. 25,06% powierzchni użytkowej całego obiektu, natomiast łączna powierzchnia użytkowa części usługowej i powierzchnia stanowisk postojowych (część garażu podziemnego) wynosi ok. 74,94% powierzchni użytkowej całego obiektu. Taki podział stosunku powierzchni mieszkalnej (funkcji podstawowej) i powierzchni usługowej oraz parkingowej jest niezgodny z zapisami planu. Mimo, iż projektowany budynek znajdować się ma w konturze 74MNU dopuszczającym usługi, to nadal znajdować się on ma na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zatem powinien wypełniać definicję takiego budynku. Z uwagi na to, w ramach zabudowy konturu 74MNU można zrealizować 2 lokale (2 lokale mieszkalne lub 1 lokal mieszkalny i 1 lokal użytkowy o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 50% powierzchni całkowitej budynku). W przedłożonym projekcie budowlanym zaprojektowano trzy oddzielne lokale (1 lokal mieszkalny oraz 2 lokale usługowe), co nie spełnia definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zatem sprzeczne jest z ustawą, jak i planem miejscowym.

Odnosząc się do drugiego z zarzutów w zakresie naruszenia art. 35 ust. 1 i ust. 3 P.b w zw. z § 60 ust. 5 planu tj. co do formy architektonicznej obiektu i zgodności przyjętych rozwiązań w stosunku do zapisów planu, należy podkreślić, że § 60 ust. 9 planu ustala warunki zabudowy i realizacji budynków mieszkalnych i usługowych, za wyjątkiem terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami 67MN, 52MN. Z powyższego wynika, że ww. warunki zabudowy i realizacji budynków, jako znajdujące się w części ogólnej i niewykluczające symbolu 74MNU ze swojego zakresu, należy odnosić również do symbolu 74MNU. Zgodnie z ustaleniami § 60 ust. 9 pkt 1 tekstu planu, zabudowa powinna być realizowana w formie architektonicznej, harmonijnie nawiązującej do skali istniejących budynków na sąsiednich terenach, w szczególności zachowania kąta nachylenia połaci dachowych i ich kolorystyki. Nawiązania, o których mowa, poza kwestiami dachu, powinny odnosić się również do podziałów elewacji, rymu i wielkości otworów okiennych oraz sposobu kształtowania architektury. W projektach budowlanych dotyczących zabudowy bliźniaczej i szeregowej należy pokazać relacje i powiązania projektowanego budynku z istniejącą zabudową w granicach z sąsiednimi działkami; projektowany budynek powinien kontynuować formy i detale architektoniczne zastosowane w istniejących budynkach sąsiednich. Nie można zgodzić się więc z interpretacją Inwestorów, że zapisy § 60 ust. 9 planu nie odnoszą się bezpośrednio do konkretnej zabudowy, zwłaszcza do konturu 74 MNU, a w tym również do projektowanego obiektu. Inwestorzy wskazują, że nie muszą dostosowywać się do zabudowy istniejącej, bo nie spełnia ona zapisów planu, zaznaczając jednocześnie, że sąsiednie budynki powstały przed wejściem w życie obecnego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak słusznie podkreśliły organy plan zagospodarowania przestrzennego poprzez swoje zapisy ma zagwarantować ład przestrzenny na danym terenie. W związku z powyższym nowe budynki uzupełniające zabudowę szeregową czy bliźniaczą powinny korespondować z zabudową już istniejącą. W przypadku przedstawionego do zatwierdzenia projektu budowlanego forma architektoniczna budynku (nie wchodząc już nawet w drobne detale) jest zupełnie odmienna od sąsiedniej zabudowy i oprócz kąta nachylenia dachu zupełnie z nią nie koresponduje. Jest to szczególnie widoczne na przedstawionych w projekcie elewacjach od strony ulicy [...] i od strony ulicy Tarnobrzeskiej (str. 147 i 148 projektu architektoniczno - budowlanego). Argumentacja podniesiona w skardze w tym zakresie nie zasługuje zatem na uwzględnienie.

Odnosząc się do ostatniego zarzutu prawa materialnego w zakresie naruszenia art. 35 ust. 1 i ust. 3 w zw. z § 14 pkt 9 planu który wskazuje, na ilość miejsc postojowych należy częściowo podzielić zarówno argumentację organu jaki i argumentację strony skarżącej. I tak, § 14 pkt 9 lit. c planu odnosi się bezpośrednio do zabudowy jednorodzinnej z usługami przyjmując 1 miejsce postojowe na 40 m2 powierzchni usługowej, lecz nie mniej niż 1 miejsce na każdy lokal użytkowy i 1 miejsce na lokal mieszkalny. W ocenie organu bezzasadne jest przyjęcie, iż w zakresie określenia ilości miejsc postojowych należy uwzględnić § 14 pkt 9 lit. b i g planu. § 14 pkt 9 lit. g odnosi się do powierzchni użytkowej, a nie usługowej budynku jedynie w jego części w zakresie funkcji zdrowotnej. Inwestorzy w toku postępowania przedstawili również wyliczenia przyjmując za podstawę powierzchnię usługową, ale w innym wymiarze, niż jest to wskazane w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym. Brak jest jednak podstaw do uznania, że inne wartości powierzchni usługowej i użytkowej mogą być brane na potrzeby wyliczania ilości miejsc postojowych, skoro na stronie 100 projektu architektoniczno - budowlanego jako powierzchnię usługową i użytkową podano dla przyziemia - 159,76 m2 (przychodnia pediatryczna) oraz 172,61 m2 (przychodnia stomatologiczna). W oparciu o dane przedstawione w projekcie organ dokonał wyliczenia liczby wymaganych miejsc postojowych. Przyjmując powierzchnię lokalu nr 1 (przychodnia pediatryczna) 159,76 m2 wymagana ilość miejsc postojowych wynosi 4, natomiast w przypadku lokalu nr 2 (przychodnia stomatologiczna) powierzchnia wynosi 172,61 m2, co daje 5 miejsc postojowych. Do tego dochodzi 1 miejsce postojowe dla lokalu mieszkalnego. Razem organ przyjął, że należało zaprojektować minimum 10 miejsc postojowych. Sąd podziela poglądy co do przyjętej powierzchni użytkowej czy też usługowej (takie same wartości) w zakresie poszczególnych lokali, jednakże uznaje że, żadne zapisy planu nie sprzeciwiają się temu aby przyjąć – wobec jednoznacznych stwierdzeń projektu – że wprawdzie przyziemie i I piętro będą pełnić funkcję usługową, ale szczególną, bo o charakterze zdrowotnym. W tym zakresie należało zatem przyjąć, że wyliczając miejsca postojowe można byłoby przyjąć przelicznik z § 14 ust. 9 pkt g tj. 1 stanowisko na 50 m2 powierzchni użytkowej a nie jak przyjął organ 1 stanowisko na 40 m2, co w efekcie dałoby wystarczającą ilość miejsc postojowych tj. 9 miejsc postojowych wskazanych przez inwestora. W tym zakresie argumenty przedstawione w skardze zasługiwały na uwzględnienie, co jednakże nie miało żadnego wpływu na wynik postępowania, bowiem w dalszym ciągu przedłożony projekt architektoniczno – budowlany jest niezgodny z zakresie proporcji powierzchni usługowej do mieszkaniowej oraz w zakresie kontynuacji zabudowy.

Wyjaśnić trzeba, że dokonując wykładni przepisów stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji kierować się należało - nie tylko - literalnym brzmieniem przepisów, ale również należało uwzględnić dyrektywy celowościowe i systemowe wykładni (por. wyrok NSA z 12.10.2017 r. sygn. I OSK 829/17, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Standardom tym nie odpowiada jednak przedstawiana przez strony skarżące wykładnia przepisu § 60 ust. 6, ust. 8 i ust. 9 z uchwały nr XLI/445/2013 Rady Miejskiej w S. z dnia 30 października 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu osiedla Powstańców Wielkopolskich i Hańcza części północnej w S. (Dz. Urz. Woj. P. z 2013 r., poz. 4274). Poszczególne przepisy planu nie mogą być więc interpretowane, jak czynią to skarżący, w całkowitym oderwaniu od jego pełnego kontekstu.

Organ, ze względu na treść art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., zobowiązany był zatem do pełnej weryfikacji sporządzonego projektu budowlanego, w tym przede wszystkim z uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan i inne akty prawa miejscowego zawierają ustalenia wiążące na obszarze, na którym obowiązują tak długo, dopóki nie zostanie stwierdzona ich nieważność, bądź nie zostaną uchylone. Postanowienia tych aktów wiążą nie tylko właścicieli nieruchomości położonych na ich obszarze, ale i organy gminy oraz inne organy państwa, we właściwości których pozostaje wypowiadanie się w kwestii praw i obowiązków właściciela nieruchomości, na podstawie przepisów odrębnych.

Zasadność ustaleń miejscowego planu nie może być zaś przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu, podobnie jak też odniesienie do budynków, które mogły zostać jeszcze zrealizowane przez uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy administracji architektoniczno-budowlanej zarówno pierwszej jak i drugiej instancji zobowiązane są, zgodnie z przepisem art. 35 P.b, w przypadku przedłożenia zamiaru wykonania robót budowlanych jedynie do oceny zgodności planowanej do realizacji inwestycji budowlanej z ustaleniami miejscowego planu, nie mając w tym trybie legitymacji do weryfikowania jego zapisów. Zgodność z miejscowym planem, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., przede wszystkim oznacza brak sprzeczności w tym zakresie. Wydanie zaś pozwolenia na budowę w sytuacji niezgodności projektu budowlanego z planem miejscowym stanowi rażące naruszenie prawa. Jeśli dla ustalenia zgodności z planem miejscowym ma znaczenie rodzaj projektowanego obiektu budowlanego, to w ramach badania o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., organ ma obowiązek ustalenia rzeczywistego rodzaju projektowanego obiektu. Decydujące znaczenie ma także funkcja obiektu i jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie wzajemna korelacja części mieszkalnej budynku do części usługowej tego budynku.

Jak wynika z analizy akt organ pierwszej instancji, dostrzegając potrzebę usunięcia nieprawidłowości występujących w sprawie, w tym w szczególności potrzebę ewentualnego dostosowania projektu budowlanego do ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego – postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r., wezwał inwestorów do usunięcia tych nieprawidłowości oznaczonych w ww. postanowieniu.

Jak jednoznacznie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 września 2017 r, II OSK 156/16 "niewypełnienie przez inwestora nałożonego przez organ obowiązku wyeliminowania niezgodności z planem, musi skutkować odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stosownie do treści art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane". Bezsporne jest także to, że w przedmiotowej sprawie organ administracji architektoniczno-budowlanej nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia dostrzeżonej nieprawidłowości, określając termin na wykonanie tego obowiązku, lecz w przedłożonym uzupełnieniu wniosku inwestor nie usunął niezgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami przedmiotowej uchwały. W tym zakresie wskazać należy, że przestrzeganie postanowień przepisów prawa miejscowego w procesie inwestycyjnym stanowi z jednej strony obowiązek dla inwestora, z drugiej – daje gwarancję zrealizowania zamierzeń, które są zgodne z aktem. Stanowi również gwarancję dla właścicieli innych nieruchomości objętych aktem prawa miejscowego, że nie powstanie zabudowa niezgodna z tym aktem. Unormowania w tym zakresie winny być postrzegane restrykcyjnie.

Podsumowując należy zatem wskazać, iż organ pierwszej instancji, a za nim organ odwoławczy prawidłowo oceniły zamierzenie inwestycyjne w przedmiotowej sprawie w konfrontacji z uchwałą nr XLI/445/2013 Rady Miejskiej w S. z dnia 30 października 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu osiedla Powstańców Wielkopolskich i Hańcza części północnej w S. w odniesieniu do terenu oznaczonego w planie symbolem MNU - § 60 ust. 6, ust. 8 i ust. 9 tego planu. Zaś argumentu strony skarżącej jedynie w części podlegały uwzględnieniu w zakresie ilości miejsc postojowych, co ostatecznie i tak nie ma wpływu na wynik postępowania w takim zakresie, aby skutkowało to uchyleniem zaskarżonych decyzji.

Reasumując przywołane wyżej rozważania, wskazać należy, że przedstawione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak również procesowego nie mogły doprowadzić do weryfikacji stanowiska wyrażonego w zaskarżonych decyzjach o sprzeczności planowanej inwestycji z uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie podziela Sąd również stanowiska skarżących, aby doszło do naruszenia pozostałych wskazanych w skardze przepisów k.p.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż organy obu instancji przeprowadziły postępowania w sposób szczegółowy, mając na uwadze wszystkie podnoszone argumenty przez inwestorów i cały zgromadzony materiał dowodowy.

Ponieważ, jak to zostało wykazane powyżej, kontrolowane decyzje są zgodne z przepisami proceduralnymi a także materialnymi - nie zasługuje na uwzględnienie w ocenie Sądu zarzut skargi, że kontrolowana decyzja narusza art. 7 k.p.a., przez nieuwzględnienie przez organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji słusznego interesu strony, w tym równości wobec prawa, gdyż interes społeczny wyklucza udzielenie inwestorom pozwolenia na budowę w kształcie wynikającym z przedstawionego projektu budowlanego. Zdaniem Sądu w przypadku kiedy wniosek o wydanie pozwolenia na budowę spełnia przesłanki o jakich stanowi ustawa, inwestor posiada publiczne prawo podmiotowe do uzyskania decyzji korzystnej dla niego. A zatem bezsprzeczne spełnienie przesłanek jakie prawo określa wobec wniosku o pozwolenie na budowę powoduje, że organ ma obowiązek wydania pozwolenia na budowę. Taka sytuacja jednak nie zaistniała w przedmiotowej sprawie.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, w ocenie Sądu kontrolowana decyzja organu II instancji nie narusza również art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, gdyż jak to zostało powyżej wykazane nie zaistniały przesłanki do jej uchylenia.

Z uwagi na powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.