Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2261/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 marca 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] lipca 2018 r. nr [...] Wojewoda [...], (dalej: "Wojewoda", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") na postanowienie Prezydenta [...] dalej: "Prezydent", "organ I instancji") Nr [...] z [...] listopada 2017 r., odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na: "budowie dróg [...] do Muzeum [...] na terenie Dzielnicy [...]. (...)", zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] Nr [...] umarzającą przedmiotowe postępowanie - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Organ I instancji w uzasadnieniu postanowienia z [...] listopada 2017 r. wskazał, że decyzją nr [...] Wojewoda uchylił w całości decyzję Prezydenta nr [...] z [...] czerwca 2016 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na: "budowie dróg [...] do muzeum Sztuki [...] na terenie Dzielnicy [...] (...)" i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Następnie podniósł, że pismem z 23 listopada 2016 r. inwestor - Prezydent [...] reprezentowany przez [...] Dyrektora Zarządu Miejskich inwestycji Drogowych, wycofał wniosek w sprawie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej j.w. W związku z wycofaniem wniosku, decyzją nr [...] z [...] listopada 2016 r. Prezydent umorzył postępowanie administracyjne, w sprawie, uzasadniając decyzję faktem, że nastąpił brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe (stosownie do treści art. 105 § 1 k.p.a.).

Prezydent wyjaśnił również, że pismem z 14 marca 2017 r. skarżąca, odwołała się do Wojewody od decyzji Prezydenta nr [...] z [...] listopada 2017 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie ZRID wraz z dodatkowymi wnioskami. Odwołanie zostało uzupełnione dnia 16 maja 2017 r. w związku z pismem Prezydenta z [...] kwietnia 2017 r. - odpowiedzią na odwołanie. Następnie w odpowiedzi na wezwanie Wojewody z 14 lipca 2017 r., dnia 1 sierpnia 2017 r. w piśmie wyjaśniającym w sprawie odwołania od ww. decyzji Prezydenta, skarżąca wskazała, że jako strona postępowania, domaga się wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Wojewoda [...], po analizie wniosku skarżącej o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją Prezydenta [...] nr [...] z [...] listopada 2017r. i kontroli właściwości do załatwienia sprawy, zawiadomieniem z 23 sierpnia 2017 r. przekazał zgodnie z właściwością przedmiotowy wniosek Prezydentowi.

Organ I instancji wskazał również, że dnia 14 grudnia 2016 r. skarżąca skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody nr [...] z [...] listopada 2016 r., wydaną w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę dnia 10 stycznia 2017 r. Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w sentencji i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 kwietnia 2017 r. oddalił skargę skarżącej na decyzję Wojewody nr [...] (sygn. akt VII SA/Wa 126/17). Dnia 26 lipca 2017 r. skarżąca wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną do wyroku WSA z 13 kwietnia 2017 r. Następnie w uzupełnieniu skargi kasacyjnej dnia 4 sierpnia 2017 r. skarżąca, odpowiadając na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych, zrzekła się rozprawy. W doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej, które wpłynęło do Kancelarii Urzędu Miasta [...] dnia 17 sierpnia 2017 r., zawarta jest informacja, że "sprawa skargi kasacyjnej z dnia 26 lipca 2017 r. wraz z oświadczeniem wniesionej przez skarżącą od wyroku z dnia 13 kwietnia 2017 r. w sprawie skargi skarżącej na decyzję Wojewody z [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i dzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej (...) zostanie rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym (...). Naczelny Sąd Administracyjny rozpozna skargę kasacyjną w składzie trzech sędziów." Powyższe pozwala stwierdzić, że przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się postępowanie sądowoadministracyjne, którego przedmiotem jest postępowanie administracyjne, które było prowadzone przez Prezydenta w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na: "budowie dróg [...] do muzeum [...] na terenie Dzielnicy [...] (...)"

Prezydent podniósł, iż mając na uwadze powyższe, wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie przez Prezydenta doprowadziłoby do sytuacji, że równolegle prowadzone byłyby postępowania przed sądem administracyjnym i organem administracyjnym.

Zażalenie na postanowienie Prezydenta z [...] listopada 2017 r. złożyła skarżąca reprezentowana prze profesjonalnego pełnomocnika.

Wojewoda postanowieniem z [...] lipca 2018 r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta z [...] listopada 2017 r. nr [...].

W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda wskazał, że jak wynika z akt organu I instancji, Prezydent decyzją nr [...] z [...] listopada 2016 r. umorzył postępowanie dotyczące ponownego rozpatrzenia sprawy na podstawie decyzji Wojewody nr [...] z [...] listopada 2016 r. uchylającej w całości decyzję Prezydenta nr [...] z [...] czerwca 2016 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na: "budowa dróg [...] do Muzeum [...] na terenie Dzielnicy [...]" i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie, skarżąca, złożyła do Prezydenta w dniu 20 marca 2017 r., odwołanie od ww. decyzji, zawierające również wniosek o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie, które zgodnie z art. 133 k.p.a. zostało przekazane do Wojewody, jako organu II instancji. Wyjaśnił, iż w związku z powyższym, w ramach kontroli właściwości organu do załatwiania sprawy, zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a., Wojewoda zawiadomieniem z 23 sierpnia 2017 r. przekazał do Prezydenta wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta nr [...] z [...] listopada 2016 r. umarzającą postępowanie.

Jednocześnie Wojewoda, jako organ II instancji, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, postanowieniem nr [...] z [...] grudnia 2017 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta nr [...] z [...] listopada 2016 r. umarzającej postępowanie, czego następstwem było uostatecznienie się decyzji.

Organ II instancji wskazał, że Prezydent, po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o wznowienie postępowania, postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2017 r., odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na: "budowie dróg [...] do Muzeum [...] na terenie Dzielnicy [...]. (...)", zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta nr [...] umarzającą postępowanie. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ stopnia podstawowego stwierdził niezachowanie terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a.

Wojewoda dokonując analizy przedmiotowej sprawy wskazał, iż w myśl art. 49 k.p.a. strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Każdy zaś ma prawo uczestniczenia, na warunkach określonych ustawą, w postępowaniu wymagającym, udziału społeczeństwa. Nie ulega wątpliwości, iż jednym z przepisów szczególnych, do których odsyła art. 49 k.p.a., jest art. 11 f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 687, dalej jako: "Specustawa").

Wojewoda wyjaśnił, że w świetle przywołanych unormowań, bezspornym jest, iż stronom postępowania o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, nie doręcza się tej decyzji na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej (jak tego wymaga art. 109 § 1 k.p.a.), lecz komunikuje w drodze publicznego ogłoszenia (poprzez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty sposób). Jednocześnie podniósł, że art. 49 k.p.a. kreuje fikcję prawną, iż dopuszczone szczególnym przepisem publiczne ogłoszenie decyzji, z upływem czternastu dni od dnia jego dokonania wywiera skutki równoważne z doręczeniem decyzji lub powiadomieniem o niej. Zdaniem Wojewody, statuowana w art. 49 k.p.a. fikcja prawna doręczenia decyzji lub powiadomienia o niej - w braku wyraźnego, odmiennego zastrzeżenia - rozciąga się na wszystkie przepisy, które z faktem doręczenia decyzji lub powiadomienia (dowiedzenia się) o niej wiążą określone skutki prawne, a w szczególności na art. 148 § 2 k.p.a. Organ II instancji uznał, że przewidziany w tym ostatnim przepisie miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w odniesieniu do podmiotów, którym, na mocy przepisu szczególnego, decyzja kończąca dane postępowanie była komunikowana w drodze publicznego ogłoszenia, rozpoczyna swój bieg w piętnastym dniu po ogłoszeniu tej decyzji, i to bez względu na to, czy ów podmiot z takim ogłoszeniem rzeczywiście się zapoznał.

Mając powyższe na uwadze Wojewoda podkreślił, że w omawianej sprawie doręczenie i powiadomienie stron o decyzji nastąpiło w 4 stycznia 2017 r. Wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez stronę w 14 marca 2017 r., tak więc z uchybieniem wymaganego miesięcznego terminu od kiedy strona dowiedziała się o decyzji kończącej postępowanie o wznowienie którego wnosi. Dlatego też zasadna jest odmowa wznowienia postępowania z przyczyn formalnych to jest niedochowania przez stronę terminu złożenia wniosku o wznowienie, a co za tym idzie utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, jednakże z innych przyczyn iż wskazane w skarżonym rozstrzygnięciu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Wojewody [...] z [...] lipca 2018 r. nr [...] wniosła skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika dochodząc uchylenia zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") oraz zasądzenia od Wojewody na rzecz skarżącej, kosztów postępowania w tym zwrot wpisu oraz za zastępstwo procesowe jako niezbędnych kosztów postępowania poniesionych przez skarżącą, a także zwrot opłaty z tytułu pełnomocnictwa.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła nieprawidłowe zastosowanie art. 11 f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 687; dalej jako: "Specustawa"), w zw. z art. 49 k.p.a., a w konsekwencji błędną odmowę wznowienia postępowania na podstawie art. 148 § 2 k.p.a. mimo zaistnienia przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Stanowisko skarżącej znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wydane rozstrzygnięcie nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu, jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2018 r. Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2017 r., odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na: "budowie dróg [...] do Muzeum [...] na terenie Dzielnicy [...]. (...)", zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2016 r. umarzającą przedmiotowe postępowanie.

Tego postępowania dotyczy wniosek o wznowienie złożony przez skarżącą na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Na wstępie należy wskazać, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania, dzieli się na dwa etapy: wstępny i rozpoznawczy.

Na etapie wstępnym, przedmiotem postępowania, jest wyłącznie ustalenie, czy żądanie pochodzi od strony lub innego podmiotu uprawnionego do żądania wznowienia, czy został zachowany termin do złożenia takiego wniosku i czy wnoszący żądanie wskazał którąkolwiek z przesłanek wznowienia enumeratywnie wyliczoną w art. 145 i 145 lit. a i b k.p.a. Dopiero na kolejnym etapie, organ rozstrzyga, czy wskazane w podaniu okoliczności są prawdziwe i czy rzeczywiście wystąpiły.

W rozpoznawanej sprawie, postępowanie to nie wyszło poza etap wstępny, wobec stwierdzenia przez Wojewodę przekroczenia przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Niesporne było natomiast, że żądanie pochodzi od strony i że wskazana została jedna z przesłanek wznowienia.

Analizując kwestię zachowania przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o wznowienie, wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, zaś stosownie do § 2 tego przepisu, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4, biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie postępowania po terminie określonym w art. 148 § 2 k.p.a., organ administracji jest zobowiązany do wydania, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości co do tego, że skarżąca była stroną postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na: "budowie dróg [...] do Muzeum [...] na terenie Dzielnicy [...]. (...)", zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. umarzającą przedmiotowe postępowanie.

Jak wynika z akt sprawy, od decyzji Prezydenta z dnia [...] listopada 2016 r., skarżąca złożyła odwołanie w dniu 14 marca 2017 r., w którym zawarła także wniosek o wznowienie postępowania. Skarżąca w powyższym piśmie wyjaśniła, że spółka [...] i jej pełnomocnik, dowiedzieli się o wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania z pisma Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2017 r. sygn. VII SA/Wa 126/17, otrzymanego w dniu 23 lutego 2017 r., które zawierało wzmiankę o umorzeniu postępowania administracyjnego, oraz do którego Sąd dołączył kserokopię decyzji. W skardze skarżąca podkreśliła, że decyzja Prezydenta z dnia [...] listopada 2016 r., nie została jej nigdy doręczona.

Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że w sprawie zastosowanie miał art. 11 f ust. 3 Specustawy w zw. z art. 49 k.p.a., a zatem doręczenie decyzji o umorzeniu postępowania nastąpiło w drodze obwieszczenia w dniu 4 stycznia 2017 r. Złożenie wniosku w dniu 14 marca 2017 r. zdaniem Wojewody narusza 30 - dniowy termin wskazany w art. 148 § 1 k.p.a.

Zdaniem skarżącej, nie brała ona bez własnej winy udziału w postępowaniu (w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Przysługiwało jej zatem prawo żądania wznowienia postępowania z tego powodu, zaś termin 30 dni liczyć należy od dnia kiedy się rzeczywiście dowiedziała o decyzji (z opisanego wyżej pisma sądowego w dniu 23 lutego 2017 r.), a nie od dnia opublikowania decyzji (bo decyzja o umorzeniu postępowania, zgodnie z art. 11 f ust. 3 Specustawy nie podlegała publikacji w tym trybie). Tym samym złożenie wniosku o wznowienie postępowania w dniu 14 marca 2018 r., nastąpiło z zachowaniem ustawowego, 30 - dniowego terminu. Zdaniem skarżącej, regulacja przewidziana w art. 11 f ust. 3 Specustawy, dotyczy doręczania decyzji zezwoleniu na realizację - a nie decyzji o umorzeniu postępowania. Skarżąca argumentuje, że przepisy Specustawy nie zawierają zapisu umożliwiającego dokonanie doręczenia właścicielowi gruntu objętego wnioskiem, ani żadnej innej stronie, decyzji o umorzeniu postępowania w drodze obwieszczenia. W tej sytuacji zastosowanie ma ogólny sposób indywidualnego doręczania decyzji, przewidziany przepisami k.p.a. Skoro zaś art. 49 k.p.a. nie odsyła do żadnej innej normy szczególnej, zastosowanie mają zasady ogólne o doręczaniu decyzji i skutkach jej niedoręczenia.

W ocenie Sądu, rację w tym sporze, należy przyznać organowi.

Sąd w pełni akceptuje argumentację organu, zgodnie z którą w myśl przepisu art. 49 k.p.a. strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. W tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. W rozpoznawanej sprawie jednym z przepisów szczególnych, do których odsyła art. 49 k.p.a., jest art. 11 f ust. 3 Specustawy.

Należy zwłaszcza zgodzić się z organem, że przewidziana w art. 49 k.p.a. fikcja prawna doręczenia decyzji lub powiadomienia o niej - w braku wyraźnego, odmiennego zastrzeżenia - rozciąga się na wszystkie przepisy, które z faktem doręczenia decyzji lub powiadomienia (dowiedzenia się) o niej wiążą określone skutki prawne, a w szczególności na przepis art. 148 § 2 k.p.a. Tym samym wobec braku wyraźnego zastrzeżenia, przepis ten będzie miał także zastosowanie do decyzji umarzającej postępowanie, nie zaś wyłącznie do decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Wynika to zdaniem Sądu z literalnego brzmienia art. 11f ust. 7 Specustawy. Zgodnie z tym przepisem do zawiadamiania stron o wszczęciu postępowania oraz doręczeń decyzji oraz postanowień w sprawie uchylenia, zmiany, wznowienia lub stwierdzenia nieważności lub wygaśnięcia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, od których służy stronom zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie lub skarga do sądu administracyjnego, wydawanych w toku postępowania przez organ pierwszej i drugiej instancji, stosuje się przepisy ust. 3-5, z wyłączeniem obowiązku zawiadamiania w drodze obwieszczenia w prasie lokalnej.

Przepis ten nie różnicuje w żaden sposób decyzji zapadających w toku postępowania prowadzonego na podstawie Specustawy, a zatem w ocenie Sądu będzie dotyczył wszystkich wydanych w toku takiego postępowania decyzji, w tym decyzji umarzającej postępowanie. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że jak wynika z akt sprawy, w odniesieniu do decyzji z [...] listopada 2016 r., Prezydent [...] w dniu [...] grudnia 2016 r. zamieścił stosowne obwieszczenie o jej wydaniu, a więc została ona opublikowana w trybie art. 11f Specustawy. Sąd podziela także argumentację organu odwoławczego, że skarżąca od początku miała świadomość w jakiej formie w tym postępowaniu następuje doręczenie decyzji, a wnioskowana decyzja nie była pierwszą decyzją w toku przedmiotowego postępowania doręczoną w trybie art. 49 k.p.a. Wobec tego, jako zainteresowana przebiegiem postępowania, powinna dochować wszelkiej staranności w kwestii wydawanych w jego toku decyzji.

Organ zatem zasadnie w ocenie Sądu przyjął, że miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w odniesieniu do podmiotów, którym, na mocy przepisu szczególnego, decyzja kończąca dane postępowanie była komunikowana w drodze publicznego ogłoszenia, rozpoczyna swój bieg w piętnastym dniu po ogłoszeniu tej decyzji, i to bez względu na to, czy ów podmiot z takim ogłoszeniem rzeczywiście się zapoznał.

W rozpoznawanej sprawie powiadomienie stron o decyzji nastąpiło w dniu 4 stycznia 2017 r., zaś wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 14 marca 2017 r., a więc organ słusznie uznał, że nastąpiło to z uchybieniem wymaganego miesięcznego terminu. Zasadność rozstrzygnięcia organu potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrok z dnia 13 marca 2018 r., sygn akt II OSK 1086/17 (CBOSA), w którym wskazano, że niedopuszczalne jest powoływanie się przez stronę postępowania na taką okoliczność, że pomimo publicznego ogłoszenia o wydaniu decyzji, o tej decyzji nie wiedziała. Prowadziłoby to bowiem do podważenia sensu regulacji zawartej w art. 49 k.p.a. Z jednej strony, po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia, decyzje uznawane byłyby za ostateczne. Z drugiej strony każda ze stron postępowania mogłaby domagać się wznowienia postępowania twierdząc, że skoro faktycznie decyzji jej nie doręczono, to nie brała udziału w postępowaniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.