Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1550/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Paweł Zaborniak AWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ( dalej: "Kolegium", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") z [...] lipca 2021 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Staroty [...] ( dalej: "Starosta" lub "organ I instancji") nr [...] z [...] czerwca 2021 r., w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2021r., poz.735; dalej: "k.p.a.") a także art.3 ust.1pkt.1 oraz art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001r., o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020r., poz.2176 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.").

Decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia organów: działając na podstawie art. 10 ust.1 u.d.i.p. G.B. ( dalej: "skarżący") w dniu 10 maja 2021r., wystąpił do Starosty z żądaniem udostępnienia informacji obejmującej kopie lub skany fragmentów pozwoleń na budowę w postaci kopii mapy zagospodarowania terenu wraz z opisem technicznym z zachowaniem zasad jawności danych osobowych podmiotów publicznych uczestniczących w procesie legalizacji pozwolenia na budowę na terenie nowo zabudowywanych działek zlokalizowanych w Mieście [...], o numerach ewidencyjnych: [...]

Pismem z 19 maja 2021 r., Starosta [...] wezwał wnioskodawcę do wykazania, iż udostępnienie żądanej przez niego informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, ponieważ informacje których żąda mają charakter informacji przetworzonych.

W odpowiedzi skarżący wskazał, że w jego przekonaniu wniosek dotyczy informacji prostej, której pozyskanie może być łatwe np. poprzez zamazanie, czy też wycięcie w programie graficznym danych osobowych inwestora. Przypomniał też, że intencją jego wniosku jest kontrola obywatelska.

Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r., organ I instancji odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Zgodził się ze skarżącym, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej, jednocześnie stwierdził, że jest to informacja przetworzona co uzasadniało skierowanie do skarżącego wezwania. Wyjaśnił, że w chwili złożenia wniosku nie posiadał informacji w żądanej formie. Jej wytworzenie wymagało przeprowadzenia czynności analitycznych i organizacyjnych w oparciu o posiadane informacje proste. Ocenie i analizie poddana musiała zostać obszerna dokumentacja w zakresie wydanych pozwoleń na budowę z okresu co najmniej 10 ostatnich lat. Część dokumentacji znajdowała się w zakładowej składnicy akt. Wskazane we wniosku "fragmenty pozwoleń na budowę w postaci kopii mapy zagospodarowania terenu wraz z opisem technicznym" do 14 wymienionych działek, zawierają w istocie różne formaty map papierowych przekraczające niekiedy format A3. Ponadto opisy techniczne są dość obszernymi materiałami, wymagającymi zanonimizowania danych osobowych inwestorów w przynajmniej kilku miejscach.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu I instancji, skarżący złożył odwołanie. Kwestionując stanowisko Starosty przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych, które w jego ocenie uzasadniały żądanie. Wskazał, że zwykle dla jednego zamierzenia inwestycyjnego opis zagospodarowania terenu mieści się na dwóch/trzech stronach formatu A4 i zawiera jedną (lub wcale) pozycje z danymi inwestora oraz mapkę zagospodarowania terenu, na której co do zasady znajduje się jedna czasem dwie pozycje z danymi inwestora, mapka, którą można skopiować używając cyfrowego aparatu fotograficznego lub zeskanować w kilku częściach, bez potrzeby sklejania poszczególnych fragmentów mapki w jedną spójną całość, tak jak to niepotrzebnie miało miejsce w przeszłości, kiedy organ odpowiadał na wnioski skarżącego. Statystycznie jest to jedna może dwie anonimizacje danych inwestora na jedno zamierzenie inwestycyjne. Wniosek dotyczy kilkunastu zamierzeń, po jednym wybranym zamierzeniu inwestycyjnym zlokalizowanym w jednym z poszczególnych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w miejscowości [...] oraz trzy wybrane zamierzenia inwestycyjne zlokalizowane na terenie, co do którego nie obowiązują zapisy planu miejscowego wybranych pilotażowo z powodu powziętych wątpliwości co do zgodności zagospodarowania terenu z ustaleniami określonymi w poszczególnych miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz w przepisach ogólnych.

W przekonaniu odwołującego bezpodstawnie odmówiono przekazania informacji publicznej powołując się na brak wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego.

Kolegium nie podzieliło zarzutów odwołania i opisaną na wstępie decyzją utrzymało decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że u.d.i.p. przewiduje dwie formy reakcji organu na wniosek strony żądającej udzielenia informacji publicznej: czynność materialno-techniczną, lub w przypadku odmowy ich udostępnienia - wydanie decyzji administracyjnej. W przypadku uznania za informację przetworzoną wymagane jest od wnioskodawcy wykazanie istnienia po jego stronie przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, o którym mowa w art.3 ust.1 pkt. 1 u.d.i.p.

Wyjaśniono, że przepisy u.d.i.p. nie zawierają legalnej definicji informacji przetworzonej. W projekcie do tej ustawy stwierdzono jednak, że informacja przetworzona to informacja "w postaci segregowanej, syntetycznej lub analitycznej w takim zakresie, w jakim jest to istotne dla ogółu obywateli, czyli w postaci umożliwiającej ocenę i wnioskowanie. Oznacza to zatem podjęcie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji działania o charakterze intelektualnym w odniesieniu do zbioru informacji, który jest w jego posiadaniu i nadania skutkom tego działania cech informacji."

W praktyce za informację publiczną przetworzoną uważa się informację, na którą składa się pewna suma informacji prostej, lecz ze względu na treść żądania, udostępnienie jej to nie tylko techniczne przeniesienie danych, lecz konieczność przeprowadzenia odpowiednich analiz, obliczeń, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem, które to zabiegi czynią takie informacje proste, informacją przetworzoną. Informacja przetworzona to informacja, którą podmiot zobowiązany na dzień złożenia wniosku nie dysponuje (nie posiada gotowej informacji odpowiadającej żądaniu): w związku z czym jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności połączonych z sięgnięciem do dokumentacji źródłowej oraz zaangażowaniem do tych czynności określonych środków osobowych i finansowych. Przetworzenie informacji jest zaś zebraniem lub zsumowaniem pojedynczych wiadomości będących w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, wymagającym samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez tenże podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez wnioskodawcę samodzielnej interpretacji i oceny. Informacja przetworzona jest więc jakościowo nową informacją powstałą w wyniku czynności technicznych i określonego działania intelektualnego na zbiorze informacji prostych już znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, przygotowaną specjalnie dla wnioskodawcy według wskazanych przez niego kryteriów. Swoje stanowisko organ uzasadnił powołanymi orzeczeniami sądów.

Poczynione w sprawie ustalenia faktyczne wykazały, zdaniem organu II instancji, że organ I instancji nie dysponował żądaną informacją. Jej wytworzenie wymagało przeprowadzenia przez podmiot zobowiązany czynności analitycznych i organizacyjnych w oparciu o posiadane informacje proste. Zdaniem organu II instancji Starosta wykazał, jaki nakład pracy był potrzebny dla realizacji żądania odwołującego, jak również wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego.

W skardze do Sądu skarżący zarzucił błędną interpretację przepisów prawa u.d.i.p. poprzez bezpodstawną odmowę udzielenia żądanej informacji publicznej, oraz "pogardę do krajowego orzecznictwa sądowo-administracyjnego" poprzez wielokrotne przywołanie wybiórczo wybranych, wyrwanych z kontekstu fragmentów orzeczeń sądów administracyjnych w sprawach zupełnie odbiegających od sprawy będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Wniósł o uchylenie w całości decyzji Kolegium oraz decyzji Starosty [...], orzeczenie o bezczynności w związku z faktyczną fikcją decyzyjną i zobowiązanie Starosty [...] do udzielenia informacji publicznej, powiadomienie odpowiednich organów nadzorczych o nieprawidłowościach wskazanych w niniejszej skardze: Rzecznika Praw Obywatelskich o utrudnianiu społecznej obywatelskiej kontroli przestrzegania zasad porządku publicznego i ładu przestrzennego poprzez odmowę udzielenia pożądanej informacji publicznej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podał, że z żądaniem udostępnienia informacji publicznej wystąpił z powodu powziętych, uzasadnionych wątpliwości co do zgodności zagospodarowania terenu z ustaleniami określonymi w poszczególnych miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz w przepisach ogólnych (nadrzędnych) prawa stanowionego, wątpliwości co do zachowania ustalonego ładu przestrzennego, czy wręcz zawłaszczenia terenu publicznego graniczącego z terenem inwestora, posadowienia budynku na kilku działkach gruntu bez uprzednio przeprowadzonej procedury scaleniowej, i na odwrót, posadowienie budynku na działce bez uprzednio przeprowadzonej procedury podziału na działkę przewidzianą do zabudowy mieszkaniowej oraz na działkę przeznaczoną na infrastrukturę drogową zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oraz wątpliwości co do zachowania zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, zbiorowego, zaopatrzenia w wodę, imprez masowych, oraz faktycznego charakteru budynku posadowionego na działce inwestycyjnej.

Podał, że na terenie miasta [...] funkcjonuje Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego oraz kilkanaście Miejscowych Planów Zagospodarowania Przestrzennego, które rzetelnie zostały opracowane przez Małopolskie Biuro Planowania Przestrzennego w [...] i zostały wprowadzone do obiegu prawnego w latach 2000-2003. Brak skutecznego nadzoru ze strony organów państwowych nad działalnością samorządu miasta [...] doprowadził do ogromnego bałaganu walorów przestrzeni miejskiej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz.U. z 2020 r., poz. 2176; dalej: "u.d.i.p."), wynika, że realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1-3), wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., po drugie adresatem żądania musi być podmiot obowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 tej ustawy, a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3). Powołana ustawa reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej, stanowiąc realizację zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP jednego z praw politycznych - prawa do informacji o sprawach publicznych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje również uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Co do zasady udzielenie informacji publicznej następuje w formie czynność materialno -technicznej, polegającej na przekazaniu żądanej informacji.

Zgodnie zaś z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

Gwarantowane konstytucyjnie prawo do informacji publicznej nie jest nieograniczone. Przede wszystkim, z powołanych wyżej przepisów wynika, że dotyczy określonych informacji, a także określonych podmiotów. Podlega ograniczeniu ze względu na chronione prawem tajemnice, gdy zaś żądana informacja przybiera formę informacji przetworzonej, konieczne jest wykazanie szczególnej istotności dla interesu publicznego w wystąpieniu z żądaniem.

Tego w zasadzie dotyczył problem w niniejszej sprawie. Bezsporne bowiem było, że organ tj. Starosta [...] jest organem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a żądana informacja tj. kopie mapy zagospodarowania terenu wraz z opisem technicznym w procesie legalizacji pozwoleń na budowę na terenie nowo zabudowanych/zabudowywanych działek zlokalizowanych w miejscowości [...], spełnia przesłanki do uznania za informację publiczną.

Spór sprowadzał się natomiast do uznania żądanych informacji za informację przetworzoną, czym organ uzasadnił kierowane do skarżącego wezwanie o wykazanie szczególnej istotności dla interesu publicznego, a następnie z uwagi na bezskuteczny upływ wyznaczonego terminu, wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, przetworzonej.

Sąd zgadza się z przyjęciem, że żądana informacja stanowiła informację przetworzoną, co znajduje uzasadnienie także w orzeczeniach powołanych przez skarżącego. Informacja przetworzona w przeciwieństwie do informacji prostej, jest informacją, w której posiadaniu organ się nie znajduje, która może zostać wygenerowana na podstawie posiadanych dokumentów, których odpowiednia kompilacja, przetworzenie, stanowić będzie odpowiedź na żądanie wnioskodawcy. Będzie to informacja, która wymaga od organu podjęcia dodatkowych czynności zmierzających niejako do jej wytworzenia, generująca nakład pracy obciążający urząd w sposób przekraczający zwykłą pracę takiego urzędu.

Sąd zgadza się, że taka sytuacja miała miejsce w sprawie. Wniosek dotyczył udostępnienia kopii lub skanów fragmentów pozwoleń na budowę w postaci kopii mapy zagospodarowania terenu wraz z opisem technicznym z zachowaniem zasad jawności danych osobowych podmiotów publicznych uczestniczących w procesie legalizacji pozwolenia na budowę na terenie nowo zabudowywanych działek zlokalizowanych w Mieście [...], o numerach ewidencyjnych: [...], w formacie pdf bądź jpg. Żądanie dotyczyło zatem 11 działek, objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz 3 nieobjętych planem, z żądaniem kopii map zagospodarowania terenu z opisem technicznym dla każdej z wymienionych działek, a następnie przekonwertowanie tych dokumentów do odpowiedniego formatu – pdf, jpg. Zadanie organu w odniesieniu do żądanych dokumentów polegało na zgromadzeniu potrzebnych akt postępowania, w których informacje te się znajdowały, wybranie konkretnych dokumentów, skopiowanie, zanonimizowanie, a następne przekonwertowanie do żądanego formatu. Czynności te w zupełności świadczą o tym, że żądana informacja miała charakter informacji przetworzonej, co uzasadniało skierowane przez organ do wnioskodawcy żądanie o wykazanie interesu. Nie był to bowiem komplet posiadanych przez organ dokumentów, których udostępnienie polegać miało na wydaniu, lecz konieczne było ich zebranie, wybranie odpowiedniej treści i przetworzenie. Ponadto informacje te dotyczyły 14 działek, objętych różnymi postępowaniami w przeciągu około 10 lat. Informacje dla jednej działki mogły znajdować się w kilku bądź kilkunastu sprawach, na co zwrócił uwagę organ. Ponadto dodatkowe trudności powodował również różny format map, jak również ich wielkość, co utrudniało kopiowanie a następnie przetworzenie do dokumentu możliwego do udostępnienia.

W konsekwencji, należy przyjąć, że przesłanka szczególnej istotności takiej informacji dla interesu publicznego stanowi podstawę dla podjęcia wyżej wskazanych działań - zmierzających do przygotowania wnioskowanej informacji - przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej.

Niewątpliwie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., będąc podstawą do uzyskania informacji publicznej przetworzonej, w istocie ogranicza do niej dostęp, wskazując na konieczność wykazania, że jej udzielenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ograniczenie to dokonane aktem rangi ustawowej przewidziane jest w art. 61 ust. 2 Konstytucji RP i odpowiada regulacji art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej, a ustawodawca, ograniczając w powołanym art. 3 ust. 1 pkt 1 dostęp do informacji przetworzonej, czyni to w zgodzie z zasadą proporcjonalności i nie można w tym przypadku mówić o łamaniu konstytucyjnych uprawnień obywatela, skoro przedkładając interes publiczny nad interes strony, prawodawca ma na względzie zapewnienie prawidłowego funkcjonowania organów Państwa i innych podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej.

W kwestii "szczególnej istotności" dla interesu publicznego przygotowania informacji publicznej w celu jej udostępnienia odwołać się również należy do wyroku NSA z 8 lutego 2019 r., I OSK 770/17 ( wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym to orzeczeniu stwierdzano, że pojęcie interesu publicznego jest pojęciem szerokim i nieostrym, nie ulega jednak wątpliwości, że obejmuje ono interes ogółu (określonej wspólnoty), a nie jedynie interesy indywidualne. W doktrynie przyjmuje się, że "jest w interesie indywidualnym" bądź "jest w interesie ogółu" oznacza, że wyprowadzona z danego stanu obiektywnego określona korzyść przypada jednostce względnie całemu społeczeństwu. O ile zatem interes indywidualny jest relacją pomiędzy jakimś stanem obiektywnym, a oceną tego stanu z punktu widzenia korzyści, jaką on przynosi lub może przynieść jednostce, to interes ogółu oznacza relację między jakimś stanem obiektywnym a oceną tego stanu z punktu widzenia korzyści, jaką on przynosi lub może przynieść ogółowi (zob. J. Lang: Struktura prawna skargi w prawie administracyjnym, Wrocław 1972, s. 98-100).

Ponadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazywano już na tle analizy unormowań ustawy o dostępie do informacji publicznej, że interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem Państwa, gminy oraz innych ciał publicznych jako prawnej całości, zwłaszcza, jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego a z brzmienia art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że nie wystarczy, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy kwalifikator, przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania (wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10). Działanie wnioskodawcy nie tylko w interesie indywidualnym, lecz w interesie "ponadindywidualnym" nie jest samoistnie wystarczające dla przyjęcia "szczególnej istotności dla interesu publicznego" takiego działania.

Zatem zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Uprawnienie to nie służy zatem wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym w uzyskaniu informacji publicznej po to, by ją móc następnie udostępnić ogółowi, gdyż cel ten jest co najwyżej ukierunkowany na podstawowe "niekwalifikowane" realizowanie interesu publicznego. Wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy dla jej uzyskania ma zatem wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego.

W niniejszej sprawie skarżący wezwany o wykazanie szczególnej istotności dla interesu publicznego wskazał, że żądane informacje w żadnym razie nie mogą zostać potraktowane jako informacja przetworzona a także, że intencją wniosku jest kontrola obywatelska, której celem jest wsparcie dla zachowania zasad bezpieczeństwa publicznego i przestrzennego.

Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że skarżący nie wykazał koniecznej przesłanki do udzielenia żądanej informacji. Nie może jej stanowić powołanie się na sprawowanie kontroli obywatelskiej czy zachowanie zasad bezpieczeństwa publicznego z uwagi na zbyt ogólny charakter takiego uzasadnienia, które mogłoby co do zasady stanowić usprawiedliwienie dla każdej żądanej informacji, podczas gdy przepisy nakazują wykazanie szczególnie istotności dla interesu publicznego.

Bezskuteczny upływ wyznaczonego w tym celu terminu uzasadniał wydanie decyzji odmownej. Natomiast nie sanuje tego braku podjęta w skardze próba uzasadnienia skierowanego do organu żądania informacji publicznej. Sąd ocenia decyzję na podstawie stanu faktycznego z dnia jej rozstrzygnięcia. Skoro skarżący wezwany o wykazanie szczególnej istotności dla interesu publicznego nie wykonał wezwania, a skupił się wyłącznie na polemice z organem w zakresie informacji przetworzonej, co do której istnienia Sąd nie ma wątpliwości, Sąd uznał stanowisko organu w zakresie odmowy udostępnienia informacji publicznej za w pełni uzasadnione.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.