Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 509/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-09-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek

SENTENCJA

Dnia 16 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Referendarz sądowy: Robert Adamczewski po rozpoznaniu w dniu 16 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. C. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 kwietnia 2007 r., sygn. akt III SA/Łd 13/07 w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie dodatku mieszkaniowego p o s t a n a w i a: oddalić wniosek R.A.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 509/08

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie dodatku mieszkaniowego uchylił zaskarżoną decyzję. Skargę kasacyjną od przedmiotowego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł.

Następnie w dniu 5 lipca 2007 r. skarżąca A. T. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, załączając wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 6 lipca 2007 r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata.

W dniu 2 sierpnia 2007 r. A. T. umocowała wyznaczonego z urzędu adwokata M. C. do reprezentowania jej w sprawie dotyczącej odmowy wznowienia postępowania w sprawie dodatku mieszkaniowego (sygn. akt III SA/Łd 13/07).

W dniu 3 września 2008 r. adwokat M. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo – odpowiedź na skargę kasacyjną. W punkcie drugim niniejszego pisma wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu według norm przepisanych, oświadczając zarazem, że do dnia dzisiejszego koszty te nie zostały opłacone przez mocodawczynię. W piśmie tym pełnomocnik wniósł także o zwolnienie go z obowiązków pełnomocnika z urzędu i wyznaczenie pełnomocnika z urzędu spośród adwokatów wykonujących zawód w Warszawie.

Jednocześnie, jak wynika z akt sprawy, adwokat M. C. nie reprezentował skarżącej w dalszym toku postępowania. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżąca była już reprezentowana przez innego ustanowionego w sprawie pełnomocnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Wniosek jest niezasadny.

Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie adwokata lub radcy prawnego nie może być wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego, w myśl

art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Jak wynika z powyższego przepisu, wynagrodzenie adwokata lub radcy prawnego nie może być wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach. Ponadto stosownie do art. 205 § 3 powoływanej powyżej ustawy zasady ustalenia wysokości przysługujących stronie należności, o których mowa w § 1 i 2, oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne.

W sprawie niniejszej, z uwagi na fakt, że pełnomocnikiem skarżącej był adwokat, odrębnymi przepisami, o których mowa w powołanym wyżej przepisie są unormowania zawarte w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). Rozporządzenie to określa w § 18 ust. 1 stawki minimalne wynagrodzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyczerpujący wykaz tych stawek w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji zawiera § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a-d rozporządzenia, który ustala konkretne stawki minimalne za konkretne czynności procesowe. Analiza § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a-d wskazuje, że przepis ten przewiduje odpowiednie stawki bądź za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądzie Administracyjnym (pkt 2 lit. a i c), bądź za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (pkt 2 lit. b) oraz za udział w postępowaniu zażaleniowym (pkt 2 lit. d). Za inne czynności adwokata podejmowane w stadium postępowania sądowego przepisy § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a-d nie ustalają stawek minimalnych. Oznacza to zatem, że w wypadku owych innych czynności adwokata zachodzi brak normatywnych podstaw do określenia kosztów postępowania kasacyjnego w sposób przewidziany w art. 205 § 2 i 3 i art. 250 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W rezultacie zatem uznać należy, a tym samym podzielić w tym zakresie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z dnia 16 czerwca 2004 r. (sygn. akt FSK 93/2004), że w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej, wynagrodzenie adwokata za czynności, które nie zostały wymienione w § 18 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. nie stanowi niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, o których mowa w art. 205 § 2 i 3 i art. 250 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z akt sprawy, w szczególności z protokołu rozprawy wynika natomiast, że pełnomocnik skarżącej A. T.– M. C. nie brał udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 23 lipca 2008 r., ani też nie wykonywał żadnej z czynności wymienionych w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a-d powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Jak wynika z akt sprawy adwokat M. C. wniósł jedynie odpowiedź na skargę kasacyjną.

Z tych wszystkich względów brak jest dostatecznych podstaw do przyznania adwokatowi M. C. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w rozumieniu art. 250 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wobec powyższego, działając w oparciu o przepis art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 205 § 2 i art. 250 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mając na uwadze treść § 18 ustęp 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, orzeczono jak w postanowieniu.

R.A.