Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 399/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka - Duda WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Protokolant : Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi M.S. - syndyk masy upadłości [...] Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w L. na postanowienie Wojewody z dnia 11 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania; skargę oddala


UZASADNIENIE

Starosta [...] postanowieniem z dnia 26 listopada 2009 r., znak: [...] w związku ze sprzeciwem Prokuratora Okręgowego w K. z dnia 29 września 2009 r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia 29 września 2006 r., nr [...], znak: [...] wydanej dla Inwestora Z. K. "[...]" Sp. z o.o. K., ul. [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o udzieleniu pozwolenia na budowę 14 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej i szeregowej na działkach nr: [...], [...], [...], [...] w L..

W postępowaniu wszczętym powyższym postanowieniem Prokurator Okręgowy w K. zgłosił udział na podstawie art. 183 k.p.a.

W dniu 28 lipca 2011 r. Syndyk masy upadłości "[...]" sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w L. złożył wniosek o zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 98 § 1 k.p.a.

Starosta [...] postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2011 r., znak: [...] (k. 242 tom. 1 akt. adm.) zawiesił postępowanie administracyjne, na wniosek M. S. - Syndyka masy upadłości "[...]" Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w L., w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji pod nazwą: "Zespół budynków mieszkalnych jednorodzinnych (14 modułów) w zabudowie bliźniaczej i szeregowej z garażami "[...]" na działkach nr [...], [...], [...] w miejscowości L., gmina [...] ".

Stanowisko swoje Starosta [...] uzasadnił tym, że inwestor zwrócił się o zawieszenie postępowania, zgodnie z art. 98 § 1 K.p.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie w ustawowym terminie wniósł Prokurator Prokuratury Okręgowej w K., podnosząc rażące naruszenie art. 98 § 1 k.p.a. poprzez zawieszenie postępowania pomimo braku zgody jednej ze stron, tj. prokuratora biorącego udział w sprawie.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia 11 stycznia 2012 r., znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 243 z 2010 r., poz. 1623 ze zm.), uchylił zaskarżone postanowienie Starosty [...] z dnia 3 sierpnia 2011 r., znak: [...] w całości i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy w ten sposób, że odmówił zawieszenia postępowania objętego postanowieniem organu I instancji z dnia 26 listopada 2009 r. znak: [...] o wznowieniu z urzędu postępowania, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia 29.09.2006 r. nr [...] znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Z. K. "[...]" Sp. z o.o. K., pozwolenia na budowę 14 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej i szeregowej na dz. nr [...], [...], [...], [...] w L..

W uzasadnieniu w pierwszej kolejności wskazano, że wprawdzie Wojewoda [...] postanowieniem z dnia 7 października 2011 r. znak: [...], uchylił zaskarżone postanowienie w całości, i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy o odmowie zawieszenia postępowania na wniosek M. S. - Syndyka masy upadłości "[...]" Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej, z siedzibą w L., jednakże w związku ze skargą M. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Wojewody [...] z dnia 7 października 2011 r., po dokonaniu ponownej analizy akt sprawy Wojewoda uznał za uzasadniony argument skargi M. S., stanowiący o braku podpisu na zażaleniu, który miał tak znaczną wagę, że zastosowano przepis art. 54 § 3 Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, i Wojewoda [...] wydał postanowienie z dnia 22 grudnia 2011 r., znak: [...], o uchyleniu w całości własnego postanowienia z dnia 7 października 2011 r. Podniesiono, że wezwano Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braku zażalenia w terminie 7 dni i zgodnie z wezwaniem Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. dostarczył podpisane zażalenie z dnia 8 sierpnia 2011 r. na postanowienie Starosty [...] z dnia 3 sierpnia 2011 r. znak: [...].

W tym stanie rzeczy organ drugiej instancji stwierdził, że sentencja zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji o treści: "zawiesza się postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego" jest całkowicie błędna albowiem postępowanie takie w ogóle się nie toczy. Toczy się natomiast przed organem I instancji postępowanie wznowieniowe w stosunku do ostatecznej decyzji z dnia 29 września 2006 r. znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. Już ten błąd, w ocenie Wojewody, daje podstawę do eliminacji zaskarżonego postanowienia.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, że w zakwestionowanym postanowieniu organu pierwszej instancji wskazano nieprawidłowo: 14 modułów zamiast prawidłowo: 14 budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Nie podano także numerów wszystkich działek objętych decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 29 września 2006 r. nr [...] znak: [...]. Organ drugiej instancji zwrócił też uwagę na nieprawidłowy rozdzielnik zaskarżonego postanowienia, który nie zawiera wykazu stron postępowania.

Oprócz powyższych uchybień Wojewoda [...] podniósł jako najistotniejszą okoliczność w sprawie nieprawidłowe zastosowanie przez organ pierwszej instancji art. 98 § 1 k.p.a. Podano, że art. 98 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Podkreślono, że organ I instancji nieprawidłowo zastosował ten przepis, bowiem nie toczy się postępowanie o pozwolenie na budowę na wniosek strony, tylko toczy się wznowione z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej pozwoleniem na budowę.

Dodatkowo organ I instancji wydał zaskarżone postanowienie bez wcześniejszego powiadomienia innych stron o zamiarze zawieszenia postępowania na żądanie strony, czym naruszył dyspozycję powołanego przepisu art. 98 § 1 k.p.a. albowiem nie uzyskał dowodu, że zawieszeniu postępowania nie sprzeciwiają się inne strony. W zaskarżonym postanowieniu organ I instancji nie przywołał pełnej treści przepisu art. 98 § 1 K.p.a., jako podstawy prawnej wydanego orzeczenia.

Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 188 k.p.a. stroną wznowionego postępowania jest prokurator, który bierze udział w postępowaniu w trybie art. 182 - 184 k.p.a.

Kwestia braku sprzeciwu innych stron postępowania stanowi jeden z warunków upoważniających do zawieszenia postępowania. Postanowienie dotknięte takimi wadami nie może pozostać w obrocie prawnym, dlatego podlega uchyleniu w całości. Z treści zażalenia strony na postanowienie wynika, że zażalenie to stanowi sprzeciw wobec zawieszenia postępowania przez organ I instancji. Oznacza to zatem, że brak jest podstaw do zawieszenia postępowania, w trybie art. 98 § 1 k.p.a., skoro sprzeciwiają się temu inne strony postępowania.

Skargę na powyższe postanowienie Wojewody [...] z dnia 11 stycznia 2012 r., znak: [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego syndyk masy upadłości [...] sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w L., który reprezentowany przez pełnomocnika adwokat M. R. zakwestionowanemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to:

1) art. 98 § 1 k.p.a. w związku z art. 188 k.p.a. poprzez przyjęcie, że prokuratorowi uczestniczącemu w postępowaniu na prawach strony przysługuje uprawnienie do wyrażenia sprzeciwu wobec wniosku strony o zawieszenie postępowania. W ocenie strony skarżącej prokuratorowi jako podmiotowi na prawach strony nie przysługują uprawnienia stanowiące przejaw zasady dyspozycyjności w postępowaniu administracyjnym, a zatem nie mógł on skutecznie sprzeciwić się zawieszeniu postępowania,

2) art. 124 § 1 k.p.a. poprzez błędne oznaczenie stron niniejszego postępowania i wpisaniu w sentencji postanowienia, iż inwestorem w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty [...] o pozwoleniu na budowę z dnia 29 września 2006 roku nr [...], znak [...] jest Z. K. "[...]" sp. z o.o. K., ul. [...], podczas gdy taki podmiot w ogóle nie istnieje,

3) art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 ustawy z dnia 28 lutego 2003 roku Prawo upadłościowe i naprawcze poprzez błędne oznaczenie jako strony niniejszego postępowania [...] sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej i skierowanie postanowienia do byłych już pełnomocników spółki, podczas gdy stroną postępowania jest syndyk,

4) art. 126 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu postanowienia, jakie działki zostały objęte pozwoleniem na budowę, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że w postanowieniu Starosty [...] z dnia 3 sierpnia 2011 roku, znak: [...] nie zostały wskazane numery wszystkich działek objętych pozwoleniem na budowę oraz poprzez niewskazanie w uzasadnieniu postanowienia, na jakiej podstawie organ uznał, iż postanowienie organu l instancji "nie zawiera wykazu stron postępowania".

Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenia kosztów postępowania na jego rzecz.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.

Wojewoda podniósł, że zgodnie z art. 98 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne może zostać zawieszone na żądanie strony, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) wniosek o zawieszenie postępowania złożyła strona, na której żądanie wszczęto postępowanie, b) żądaniu zawieszenia postępowania nie sprzeciwiają się inne strony, c) zawieszenie postępowania nie zagraża interesowi społecznemu. Organ rozpatrujący wniosek i prowadzący postępowanie winien tym samym ustalić, czy zachodzą wskazane wyżej przesłanki do zastosowania tego przepisu w prowadzonej sprawie. Organ I instancji zaniechał takich ustaleń, przyjmując ponadto błędnie, że przepis ten może mieć zastosowanie do spraw wszczętych przez organ z urzędu.

W związku z powyższym oraz wobec złożenia zażalenia na postanowienie organu I instancji w przedmiocie zawieszenia postępowania przez biorącego udział w postępowaniu Prokuratora Prokuratury Okręgowej, stwierdzono, że nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania art. 98 k.p.a. Jednocześnie wyjaśniono, że prokuratorowi uczestniczącemu w postępowaniu w przypadkach określonych w art. 182-184 służą prawa strony, co oznacza, że może w pełni skorzystać z tych uprawnień, które przepisy kodeksu przyznają stronie (art. 188 k.p.a.). W szczególności prokurator, który bierze udział w postępowaniu, jest uprawniony do wnoszenia zwyczajnych, a także nadzwyczajnych, obok sprzeciwu, środków zaskarżenia decyzji (postanowień) administracyjnych oraz skargi do sądu administracyjnego. Również w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest zaprezentowany wyżej pogląd. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2005 r. II GSK 11/05).

Mając na względzie powyższe, jak również uznając pozostałe zarzuty skargi za nieuzasadnione, wobec błędnego zastosowania dyspozycji art. 98 § 1 k.p.a. dla postępowania wszczętego przez organ z urzędu, postanowienie organu I instancji, jako wadliwe podlegać musiało uchyleniu w całości.

Odnosząc się do kwestii związanej z kręgiem stron wskazanym w rozdzielniku zaskarżonego postanowienia, wyjaśniono, że krąg ten w postępowaniu nadzwyczajnym jest odzwierciedleniem kręgu stron w postępowaniu zakończonym decyzją objętą wznowieniem. Prawidłowo przy tym o toczącym się postępowaniu, w związku z ogłoszeniem upadłości inwestora – [...] sp. z o.o. zawiadamiany jest syndyk masy upadłości spółki.

Strona przeciwna do skarżącej nie podzieliła zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 126 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. wskazując, że Wojewoda [...] jako organ odwoławczy jest uprawniony i zobowiązany w ramach postępowania odwoławczego do merytorycznej i proceduralnej oceny rozstrzygnięcia organu I instancji. W związku ze stwierdzonym w ramach tego postępowania naruszeniem prawa - art. 98 k.p.a., postanowienie organu I instancji musiało podlegać uchyleniu, a jedynie dodatkowo organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu na braki postanowienia organu I instancji, w kontekście wymogów formalnych przewidzianych kodeksem postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszeniem prawa uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że postanowienie Starosty [...] z dnia 3 sierpnia 2011 r., znak: [...] (k. 242 tom. 1 akt. adm.) o zawieszeniu postępowania w trybie art. 98 § 1 k.p.a. było nieprawidłowe i zasadnie zostało wyeliminowane z obrotu przez organ drugiej instancji.

Zgodnie z treścią art. 98 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu (§ 1). Jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane (§ 2). Jak wynika z brzmienia zacytowanego przepisu możliwość tzw. fakultatywnego postępowania administracyjnego uzależniona jest od spełniania przesłanek, które muszą wystąpić kumulatywnie. Z uwagi na fakt, że przesłanki zawieszenia postępowania muszą być spełnione kumulatywnie, niespełnienie chociażby jednego z tych warunków powoduje, że organ nie może zawiesić postępowania administracyjnego w tym trybie.

Postępowanie, które zawieszone na podstawie postanowienia Starosty [...] z dnia 3 sierpnia 2011 r., znak: [...] było postępowaniem wszczętym z urzędu na co jednoznacznie wskazuje postanowienie Starosty [...] z dnia 26 listopada 2009 r., znak: [...]. Nie mógł mieć zatem w sprawie zastosowania art. 98 § 1 k.p.a., a zwłaszcza nie było podstaw do traktowania wniosku Syndyka masy upadłości "[...]" sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w L. z dnia 28 lipca 2011 r. jako wniosku o zawieszenie postępowania złożonego prze "stronę, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte". Okoliczność niedopuszczalności zawieszenia w trybie fakultatywnym postępowania wszczętego z urzędu nie budzi wątpliwości w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 1998 r., II SA 1421/98, LEX nr 43211).

W sytuacji, gdyby postępowanie było wszczęte na żądanie strony, obowiązkiem organu, do którego wpłynął wniosek o fakultatywne zawieszenie postępowania jest uzyskanie stanowiska stron postępowania, aby ustalić, czy nie sprzeciwiają się one zawieszeniu postępowania. Pojęcie zawarte w art. 98 § 1 k.p.a. "nie sprzeciwiają się inne strony" należy rozumieć jako oświadczenie woli pozostałych stron wyrażające zgodę na zawieszenie postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 6 września 2007 r., II OSK 392/07, LEX nr 384347). Organ pierwszej instancji – jak wynika z uzasadnienia jego postanowienia i dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy - nie uzyskał oświadczeń woli pozostałych stron postępowania w kwestii zawieszenia postępowania, co czyni wadliwym w istotnym stopniu jego postanowienie i uniemożliwiało zawieszenie postępowania, nawet gdyby było ono wszczęte na żądanie strony. Nie miałby przy tym żadnego znaczenia – na co słusznie zwraca uwagę strona skarżąca – fakt sprzeciwiania się zawieszeniu postępowania przez podmiot na prawach strony, jakim jest prokurator. Podmiot na prawach strony nie może bowiem dokonywać czynności, które są przejawem obowiązywania w postępowaniu administracyjnym zasady dyspozycyjności. Udział stron uczestniczących w postępowaniu uzasadniony jest potrzebą zapewnienia im możliwości obrony ich interesów prawnych i tylko do nich może należeć ocena, czy ich interes w pełni zostanie w ten sposób zabezpieczony. Dlatego właśnie określenie "inne strony" nie obejmuje uczestniczących w postępowaniu podmiotów "na prawach strony", których udział nie jest związany z ochroną ich interesu prawnego.

O ile strony postępowania mogą realizować w jego toku zarówno uprawnienia materialne (bądź interesy prawne będące również kategorią materialnoprawną), o tyle podmiotom na prawach strony przysługują z istoty rzeczy wyłącznie uprawnienia procesowe analogiczne do uprawnień procesowych stron. Z tego względu nie budzi żadnej wątpliwości możliwość złożenia zażalenia na postanowienie pierwszoinstancyjne przez prokuratora, który bierze udział w postępowaniu. Art. 183 § 1 k.p.a. stanowi przy tym, że "prokuratorowi służy prawo udziału w każdym stadium postępowania w celu zapewnienia, aby postępowanie i rozstrzygnięcie sprawy było zgodne z prawem".

Zażalenie złożone w niniejszej sprawie przez prokuratora było zatem skuteczne i obligowało organ drugiej instancji do jego rozpoznania. Wprawdzie treść tego zażalenia koncentrująca się na wskazania braku uzyskania stanowiska prokuratora w kwestii zawieszenia postępowania nie mogła wywołać skutku z przyczyn wyżej podanych, to ze względu na charakter dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, które nie jest postępowaniem wyłącznie kontrolnym, lecz przed wszystkim postępowaniem, w którym należy dwukrotnie rozpoznać sprawę (również sprawę o charakterze procesowym) oraz ze względu na odformalizowany charakter środków prawnych od nieostatecznych rozstrzygnięć organów administracyjnych, należy stwierdzić, że organ drugiej instancji zobligowany był ponownie ocenić podstawy do fakultatywnego zawieszenia postępowania.

Skoro postanowienie organu pierwszej instancji obarczone było wskazanymi wyżej wadami, które bezpośrednio zdeterminowały w sposób wadliwy jego treść, uchylenie przez organ odwoławczy postanowienia Starosty [...] z dnia 3 sierpnia 2011 r., znak: [...] i merytoryczne rozstrzygnięcie w drugiej instancji o odmowie fakultatywnego zawieszenia postępowania w sprawie było uzasadnione.

Wbrew zarzutom skargi zaskarżone postanowienie nie jest obarczone wadami uzasadniającymi konieczność jego wyeliminowania z obrotu.

W pierwszej kolejności należy podnieść, że postanowienie w jego rozstrzygnięciu prawidłowo wskazuje jego adresata tj. "M. S. – syndyka masy upadłości "[...]" Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w L.".

Po drugie oznaczenie przedmiotu postępowania jako postępowania wznowionego w sprawie "zakończonej decyzją ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia 29 września 2006 r., nr [...], znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o udzieleniu Panu Z. K. "[...]" Sp. z o.o. K., ul. [...] pozwolenia na budowę 14 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej i szeregowej na działkach nr: [...], [...], [...], [...] w L." nie może być utożsamiane z oznaczeniem strony w postępowaniu wpadkowym, w którym wydano zaskarżone postanowienie. Prawidłowość decyzji Starosty [...] z dnia 29 września 2006 r., nr [...], znak: [...] nie mogła podlegać badaniu w postępowaniu wpadkowym dotyczącym zawieszenia postępowania, gdyż decyzja ta do momentu jej wyeliminowania – ku czemu może właśnie zmierzać wznowione postępowanie – korzysta z domniemania legalności, w tym również w zakresie określonego w niej adresata rozstrzygnięcia. Z kolei niewątpliwe uchybienie polegające na przesłaniu zaskarżonego postanowienia Z. K. i pełnomocnikom Spółki oraz umieszczeniu ich w tzw. rozdzielniku postanowienia nie ma wpływu na wynik sprawy. Kwestii przesłania postanowienia poszczególnym osobom nie można utożsamiać ze skierowaniem rozstrzygnięcia do jego materialnoprawnego adresata.

Również podnoszone przez stronę skarżącą niewskazanie w uzasadnieniu postanowienia, jakie działki zostały objęte pozwoleniem na budowę, "co doprowadziło do błędnego ustalenia, że w postanowieniu Starosty [...] z dnia 3 sierpnia 2011 roku, znak: [...] nie zostały wskazane numery wszystkich działek objętych pozwoleniem na budowę" nie może mieć znaczenia w sprawie, gdyż okoliczność opisania decyzji z dnia Starosty [...] z dnia 29 września 2006 r., nr [...], znak: [...] ma we wznowionym postępowaniu znaczenie wyłącznie informujące o jego przedmiocie i nie ma żadnego wpływu na ocenę przesłanek z art. 98 § 1 k.p.a.

Wobec powyższego przedmiotową skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia 11 stycznia 2012 r., znak: [...] należało oddalić mając na uwadze treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.