Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1775/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162 par. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.) Sędzia WSA Iwona Wiesner po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z [...] r. nr [...], odmówił firmie "A" sp. z o.o. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] r. nr [...] .

W podstawie prawnej przywołał art. 216 i art. 162 § 1, § 2 oraz art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. \U. z 2015 r. poz. 613, zwanej dalej O.p.).

Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego organ wyjaśnił, że decyzją z [...] r. nr [...] , Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił "A" sp. z o.o. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za I kwartał 2012 r. oraz za kwiecień 2013 r.; kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za okres od kwietnia 2012 r. do kwietnia 2013 r.; kwotę zwrotu podatku od towarów i usług za maj 2013 r. oraz obowiązek zapłaty podatku z faktur wystawionych w trybie art. 108 § 1 ustawy o podatku od towarów i usług za: styczeń, luty, marzec 2012 r.

Przedmiotowa decyzja nadana została 30 stycznia 2015 r. w Urzędzie Pocztowym B. - nr przesyłki [...]. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że 3 lutego 2015 r, w związku z niezastaniem adresata, przesyłka została pozostawiona na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym C., a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej umieszczono w skrzynce nadawczej adresata. Z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni przesyłkę awizowano powtórnie 11 lutego 2015 r. Przesyłkę zwrócono nadawcy 18 lutego 2015 r. z uwagi na niepodjęcie awizowanej przesyłki we wskazanym terminie.

Pismem z [...] r. (data nadania w placówce pocztowej 26 marca 2015 r.) podatnik wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja nie została mu prawidłowo doręczona, a informację o jej wydaniu powziął telefonicznie dopiero 19 marca 2015 r. Do wniosku dołączył odwołanie z [...] r. W dalszej części uzasadnienia strona nadmieniła, że złożyła w sprawie doręczenia przedmiotowej przesyłki reklamację.

W odpowiedzi na wezwanie organu do przedłożenia informacji o sposobie rozpatrzenia reklamacji, strona wskazała, że w związku z brakiem odpowiedzi operatora pocztowego, w przepisanym terminie 30 dni uznaje, że zgodnie z § 14 rozporządzenia Ministra administracji i cyfryzacji z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej (Dz.U. z 2013 r. poz. 1468), doszło do tzw. milczącego uznania reklamacji, co jest okolicznością uprawdopodabniającą, brak jej winy w uchybieniu terminu. Do pisma strona dołączyła kserokopię reklamacji z [...] r. wraz z oświadczeniem C.P., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "B", ul. [...], [...] C.. Spółka wyjaśniła też, że zawarła z C.P. 18 listopada 2014 r. umowę, dotyczącą między innymi świadczenia usług w postaci odbioru korespondencji, pod wskazanym adresem. Z załączonego oświadczenia C.P. wynika natomiast, że w okresie od stycznia do lutego 2015 r. pracownicy Poczty Polskiej nie podejmowali prób doręczenia przesyłek pod ww. adresem, jedynie zostawiali awiza w skrzynce podawczej. C.P. oświadczyła też, że 12 marca 2015 r. odebrała dwie przesyłki listowe jedna była awizowana, druga przesyłka nie posiadała awizo. Odebrana została na podstawie zapytania do pracownicy placówki pocztowej o pozostawione listy adresowane na ul. [...], [...] C.. W przedmiotowym okresie nie były awizowane inne przesyłki, nie podejmowano również prób podjęcia innych przesyłek z placówki pocztowej.

Organ wyjaśnił, że w odpowiedzi na udzielenie informacji, pismem z [...] r. Poczta Polska S.A. Biuro Ładu Korporacyjnego i Zgodności wskazała, że [...] r. wpłynęło pismo "A" sp. z o.o., które zakwalifikowane zostało jako skarga na brak doręczenia oraz awizacji listu poleconego. Wyjaśniono, że pismo, pomimo, że zatytułowane "reklamacja" zgodnie z art. 92 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo Pocztowe (Dz.U. z 2012 r. poz. 1529) nie mogło być rozpatrzone w tym trybie. Na ww. skargę udzielono natomiast stronie odpowiedzi w dniu [...] r. odrzucając zasadność skargi. Wyjaśniono, że na podstawie danych zawartych w systemie informatycznym oraz informacji uzyskanych od zainteresowanego pracownika ustalono, że sporny list nadany w Urzędzie Pocztowym B. w dniu 30 stycznia 2015 r. nadszedł do Urzędu Pocztowego C. w dniu 3 lutym 2015 r. i w tym samym dniu został awizowany z powodu niezastania pod wskazanym adresem osoby uprawnionej do odbioru przesyłki. Awizowana przesyłka została pozostawiona do odbioru w UP C. W dniu 11 lutego 2015 r., zostało sporządzone z urzędu i wydane zawiadomienie powtórne. Ostatecznie 18 lutego 2015 r., list będący przedmiotem skargi został zwrócony nadawcy z powodu niepodjęcia w terminie. Brak jest podstaw do przyjęcia, że w tej sytuacji ww. awiza nie znajdowały się w skrzynce, szczególnie, że C.P. wskazała w swoich wyjaśnieniach, że listonosz zostawiał zawiadomienia dla innych przesyłek w skrzynce oddawczej. Ponadto w piśmie wskazano, że C.P. - właściciel "B" usytuowanego w C. przy ul. [...], posiadała pełnomocnictwo notarialne do odbioru korespondencji adresowanej do firmy "A" sp. z o.o. dopiero od 11 marca 2015 r. Tym samym nie obowiązywało ono w lutym 2015 r. i nie mogło być podstawą wydania jej przedmiotowej korespondencji.

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji.

W uzasadnieniu przywołał treść art. 162 § 1 O.p. i wyjaśnił, że w sprawie nie została wypełniona przesłanka zawarta w art. 162 § 1 pkt 1 O.p., albowiem strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.

W ocenie organu zarówno znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie odbioru przesyłki listowej, jak i informacja z Poczty Polskiej nie wskazują na uchybienia po stronie operatora pocztowego, które mogłyby uzasadniać przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Z treści pisma z [...] r. wynika ponadto, że C.P. nie posiadała umocowania do odbioru przesyłek listowych adresowanych na "A" sp. z o.o w lutym 2015 r. Umocowanie zostało ustanowione dopiero 11 marca 2015 r., a tym samym, C.P. nie była uprawniona do odebrania przedmiotowej przesyłki. Ewentualna treść umowy zawartej pomiędzy stroną, a C.P. oraz sposób jej realizacji pozostaje bez wpływu na skuteczność doręczenia.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona wniosła o stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] lub jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zarzucając:

- naruszenie przepisów postępowania w zakresie o którym mowa w art. 162 O.p. poprzez błędne uznanie, że doręczenie nastąpiło w trybie art. 150 O.p., a strona nie uprawdopodobniła, że uchybiła terminowi nie z własnej winy,

- naruszenie art. 187 O.p. oraz zasady z art. 122 O.p. - poprzez nieprzyjęcie do akt sprawy wyjaśnień operatora pocztowego oraz faktu tzw. milczącego uznania reklamacji.

W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że pracownik Poczty nie był obecny w biurze w dniu rzekomego pozostawienia awiza w siedzibie Spółki oraz nie pozostawił zawiadomienia w skrzynce podawczej. Jak ustalono sytuacja taka zdarzyła się nie po raz pierwszy w rejonie obsługiwanym przez tego samego doręczyciela. Spółka niezwłocznie skierowała pismo reklamacyjne do Poczty Polskiej i powiadomiła o tym organ przed wydaniem spornego postanowienia. Te okoliczności wskazują na nieskuteczność doręczenia zastępczego.

Nadto Spółka zaakcentowała, że zgodnie z art. 92 ust. 4 ustawy Prawo Pocztowe, skoro Spółka nie otrzymała odpowiedzi w terminie 30 dni od dnia złożenia reklamacji to reklamację uznaje się za zasadną. Zdaniem strony fakty podane w reklamacji uprawdopodobniają brak prawidłowego doręczenia. W procesie uprawdopodobniania nie mają zastosowania przepisy art. 180 i nast. O.p. Zdaniem strony Spółka dołożyła należytej staranności w prowadzeniu biura i argumenty zawarte w reklamacji przemawiały na korzyść strony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej także p.p.s.a.).

W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z ww. przesłanek koniecznych do wyeliminowania tego aktu z obrotu.

Stan faktyczny sprawy jest po części sporny a jako, że został zaprezentowany przy okazji omawiania stanowiska Spółki i organu, brak jest w ocenie Sądu konieczności jego ponownego przedstawiania. Sąd za prawidłowe uznaje ustalenia jakie w zakresie stanu faktycznego sprawy poczynił organ podatkowy.

Wskazać przy tym przyjdzie, że Spółka wniesła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...], odmawiające firmie "A" sp. z o.o. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] , w przedmiocie podatku od towarów i usług, kwestionując zasadniczo prawidłowość dokonanego w trybie art. 150 O.p. doręczenia decyzji organu I instancji.

Z uwagi na powyższe, zasadne jest odwołanie się na wstępie do przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących doręczeń.

Zgodnie z art. 151 O.p. "Osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 stosuje się odpowiednio."

Natomiast, zgodnie z art. 150 O.p., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149; poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę (pkt. 1); adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1a). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 2).

Doręczenie uregulowane w art. 150 O.p. stanowi doręczenie zastępcze. Skuteczne doręczenie pisma w trybie zastępczym uwarunkowane jest od spełnienia dwóch przesłanek: złożenia pisma na określony czas (14 dni) w placówce pocztowej bądź urzędzie gminy i pozostawienia zawiadomienia o miejscu złożenia pisma. Przyjęcie tzw. fikcji doręczenia pisma możliwe jest więc po uprzednim ustaleniu, że o przechowywaniu pisma w placówce pocztowej lub urzędzie gminy adresat został zawiadomiony w sposób określony w art. 150 § 2 O.p. Ustalenie spełnienia tego warunku daje podstawę do przyjęcia, że adresat miał faktycznie możliwość uzyskania wiadomości o nadejściu przesyłki i jej przechowywaniu w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy oraz że swoim zaniechaniem uchybił obowiązkowi dochowania należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw.

Dla uznania zatem, że wspomniana decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona Spółce w trybie art. 150 O.p. konieczne było wykazanie przez organ, że właściwy miejscowo Urząd Pocztowy zawiadomił Spółkę w sposób nie budzący wątpliwości o nadejściu pisma i miejscu, gdzie można je odebrać.

W tym zakresie przyjdzie stwierdzić, że z akt sprawy wynika, iż przedmiotowa decyzja była przesłana na adres siedziby skarżącej Spółki listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, za pośrednictwem Poczty Polskiej. Z adnotacji umieszczonych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, z którego wynika, że z powodu nieobecności adresata i niemożności jej doręczenia w dniu 3 lutego 2015 r. w sposób przewidziany w art. 151 O.p. przesyłkę dwukrotnie awizowano (3 lutego 2015 r. i 11 lutego 2015 r.), umieszczając informacje o pozostawieniu pisma w UP w skrzynce pocztowej adresata oraz, że wobec niepodjęcia korespondencji przez adresata, 18 lutego 2015 r., Poczta Polska zwróciła ją do organu podatkowego I instancji, który - w myśl art. 150 § 2 O.p. - uznał, że została ona skutecznie doręczona w dniu 17 lutego 2015 r. (fikcja doręczenia).

Skarżąca Spółka zarówno we wniosku o przywrócenie terminu, jak i w skardze kwestionowała prawidłowość takiego doręczenia, wskazując na brak doręczenia przesyłki i brak informacji o jej awizowaniu.

W tym miejscu wskazać należy, że zwrotne potwierdzenie dowodu doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym, wywołującym określone skutki procesowe dla adresata korespondencji i korzystającym z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą. Wiarygodności dokumentowi urzędowemu można odmówić jedynie w przypadku, gdy zostanie przeprowadzone skuteczne postępowanie dowodowe przeciwko jego autentyczności lub przeciwko zgodności z prawdą (art. 194 O.p.), a czego strona skarżąca nie uczyniła, albowiem wyjaśnienia Poczty zawarte w piśmie z dnia [...] r. nie zmieniają obiektywnego faktu awizowania i doręczenia zastępczego, z wszystkimi dalszymi konsekwencjami faktycznymi i prawnymi tych okoliczności, a co znalazło swój finalny wyraz w nieuznaniu reklamacji złożonej przez Spółkę.

W ocenie Sądu znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru wraz z kopertą spełniają wymogi prawa. Zasadnie zatem organ odwoławczy uznał, że do skutecznego doręczenia decyzji organu podatkowego I instancji doszło z upływem 14 dnia od dnia dokonania pierwszego awiza w dniu 3 lutego 2015 r., tj. z dniem 17 lutego 2015 r. i - w konsekwencji - że termin do złożenia odwołania od tej decyzji upłynął przed złożeniem odwołania.

Mając na uwadze zarzuty strony skarżącej przyjdzie, w dalszej kolejności wskazać, że przepisy art. 162 § 1 i § 2 O.p. przewidują, iż w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie, z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

Dla przywrócenia terminu konieczne jest zatem kumulatywne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie:

1) uchybienie terminowi;

2) złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie;

3) uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi;

4) dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany.

W świetle wcześniej poczynionych ustaleń, w ocenie Sądu niewątpliwe jest, że w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały trzy spośród czterech przesłanek warunkujących pozytywne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu (ww. pkt 1, 2 i 4). nie został natomiast spełniony warunek polegający na uprawdopodobnieniu braku winy skarżącej Spółki w uchybieniu terminowi.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy słusznie uznał, że Spółka nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy wiąże się bowiem z koniecznością dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, a powołane przez skarżącą okoliczności nie wskazują na to, że niedokonanie czynności w ustawowym terminie spowodowane było przeszkodą nie do przezwyciężenia, przy dochowaniu najwyższej staranności.

Za okoliczność braku winy w uchybieniu terminu nie może być uznane powołane przez Spółkę twierdzenie, że przesyłka nie została doręczona przez doręczyciela i nie pozostawiono awizo w skrzynce nadawczej. W ocenie Sądu, wskazywane przez skarżącą okoliczności nie mogą zostać przyjęte za zwalniające ją od winy w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania. Oceny Sądu nie zmienia podnoszona przez Spółkę okoliczność wszczęcia przez nią postępowania reklamacyjnego. Zasadnicze znaczenie ma w rozpoznawanej sprawie informacja uzyskana przez organ odwoławczy od Poczty Polskiej Biuro Ładu Korporacyjnego i Zgodności, która pismem z [...] r. poinformowała organ, że 1 kwietnia 2015 r. wpłynęło pismo "A" sp. z o.o., które zakwalifikowane zostało jako skarga na brak doręczenia oraz awizacji listu poleconego, gdyż nie mogło być rozpoznane zgodnie z art. 92 ustawy Prawo Pocztowe. Spółka pismem z [...] r. została poinformowana o odrzuceniu skargi, gdyż na podstawie danych zawartych w systemie informatycznym oraz informacji uzyskanych od zainteresowanego pracownika ustalono, że sporna przesyłka 3 lutego 2015 r. została awizowana z powodu niezastania pod wskazanym adresem osoby uprawnionej do jej odbioru. Ponowne awizowanie zostało sporządzone z urzędu 11 lutego 2015 r. Wobec niepodjęcia w terminie w dniu 18 lutego 2015 r., sporna przesyłka została zwrócona nadawcy. Organ przeanalizował treść tego pisma i słusznie uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia, że awiza nie znajdowały się w skrzynce, szczególnie, że C.P. wskazała w swoich wyjaśnieniach, że listonosz zostawiał zawiadomienia dla innych przesyłek w skrzynce oddawczej. Zauważyć też przyjdzie, że C.P. posiadała pełnomocnictwo notarialne do odbioru korespondencji adresowanej do skarżącej Spółki dopiero od 11 marca 2015 r. Tym samym nie obowiązywało ono w lutym 2015 r. i nie mogło być podstawą wydania jej przedmiotowej korespondencji

Sąd podkreśla, że w realiach faktycznych i prawnych przedmiotowej sprawy, przywrócenie terminu na podstawie twierdzeń i wywodów skarżącej Spółki prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego, tym bardziej, że jak wynika z adnotacji znajdujących się na potwierdzeniu odbioru przesyłka była dwukrotnie awizowana, a we właściwym Urzędzie Pocztowym oczekiwała na podjęcie przez okres dłuższy niż 14 dni. Przyjęcie argumentacji strony oznaczałoby, że wbrew brzmieniu przepisów prawa można by obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe, nie poparte dowodami je uprawdopodabniającymi oświadczenie, że awizo to nie dotarło do stron lub, że nie oferowano odbioru przesyłki w siedzibie Spółki.

Z uwagi na powyższe Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącej co do naruszenia przez organ odwoławczy art. 150 oraz art. 162 § 1 O.p.

Za bezzasadne należy także uznać zarzuty naruszenia art. 122 i 187 O.p. W ocenie Sądu organy podatkowe działały na podstawie przepisów prawa, postępowanie prowadzone było w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, które wyjaśniały przy tym stroną zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy. W sprawie zebrano kompletny materiał dowodowy, który został wszechstronnie przeanalizowany, przy udziale strony, której wyjaśniono przesłanki jakimi organ kierował się przy podjęciu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organy podatkowe podjęły przy tym wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zebrany w sprawie materiał dowodowy został w całości rozpatrzony. Organ nie tylko przeanalizował twierdzenia strony skarżącej ale skonfrontował je z pozyskanymi wyjaśnieniami Poczty Polskiej Biuro Ładu Korporacyjnego i Zgodności udzielonymi pismem z [...] r. Fakt, że z uzyskanego materiału dowodowego wywiódł wnioski niekorzystne dla strony skarżącej nie powoduje naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego ani też procesowego.

Sąd podziela zatem pogląd odwoławczego, że skarżący podatnicy nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania.

Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę.