Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1993/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Rynku Rolnego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i orzeczenia organów I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.8, art. 11,  art. 107 par 3, art. 145 par 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 141 par 4, art. 145 par 1 pkt 1 lit c, art. 183 par 1, art. 188 , art. 200, art. 203 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant Marta Koźlik po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2540/14 w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia wsparcia z budżetu Unii Europejskiej w sektorze owoców i warzyw 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2014 r. Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w Łodzi nr [...], 3. zasądza od Prezesa Agencji Rynku Rolnego na rzecz J. T. kwotę 820 (osiemset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2015r., sygn. akt V SA/Wa 2540/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zwany dalej także: Sąd lub Sąd I instancji) oddalił skargę J. T. (zwanej dalej także: Skarżącą) na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] lipca 2014r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia wsparcia finansowego w sektorze owoców i warzyw.

Powyższy wyrok Sądu I instancji zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

J. T. - producent warzyw w dniu 8 lipca 2011r. złożyła oświadczenie o niezbieraniu-zielonych plonach w związku z wystąpieniem kryzysu spowodowanego szczepem bakterii EHEC.

Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w Łodzi w dniu [...] września 2011r. wydał decyzję nr [...] w sprawie udzielenia wsparcia w sektorze owoców i warzyw z tytułu kryzysu spowodowanego szczepem bakterii EHEC, przyznając J. T. kwotę wsparcia 582.708,09 zł, obejmującą 4,33 ha uprawy pomidorów pod osłonami (poddanej działaniu "zielony zbiór").

W dniach od 26 października 2012r. do 14 grudnia 2012 r. Wojewódzki Inspektorat Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych w Łodzi przeprowadził u beneficjenta kontrolę ex-post (nr ref. [...] ), w wyniku której zostało ustalone m.in., że w zadeklarowanym okresie dokonywania zielonych zbiorów (27 maja do 17 czerwca 2011r.) beneficjentka wprowadziła pomidory do obrotu w ilości 197.550 kg, przy czym w porównywalnym okresie 2011r. sprzedała więcej niż w roku 2010 (w roku 2010 – 524.904 kg, a w 2011r. – 622.872 kg).

Odpowiadając na wezwanie organu I instancji, Skarżąca w piśmie z dnia 21 czerwca 2013r. (data stempla pocztowego) wyjaśniła, że produkty objęte fakturami VAT wystawionymi w okresie od dnia 27 maja do dnia 17 czerwca 2011r. pochodziły z zapasów magazynowych, a wyprodukowane zostały w okresie poprzedzającym tzw. zielone zbiory oraz sprostowała złożone dotychczas oświadczenia dotyczące ilości pomidorów wyprodukowanych w okresie poprzedzającym zielone zbiory, które wskutek niezamierzonej pomyłki zostało sformułowane tak, że wynika z niego, iż ilość 433 ton dotyczyła wielkości produkcji, natomiast w istocie jest to przybliżona ilość pomidorów sprzedanych.

W kolejnych wyjaśnieniach złożonych w dniu 22 lipca 2013r. Skarżąca wskazała, że pomidory wystawione do sprzedaż w okresie od 18 czerwca do dnia 30 lica 2011r. pochodziły z zapasów magazynowych – były to produkty wytworzone przed dniem 27 mara 2011r. z tej części roślin, w odniesieniu do których jeszcze nie zastosowano zielonego zbioru, a z której prowadzono zbiór dojrzałych owoców z przeznaczeniem na sprzedaż, a ponadto ze zbioru owoców dojrzałych, pozyskanych z roślin poddawanych zielonemu zbiorowi – z uwagi na fakt, że zielonemu zbiorowi mogły podlegać jedynie owoce niedojrzałe. Poza tym w gospodarstwie prowadzonym przez Skarżącą zielony zbiór został przeprowadzony w dniach od 27 maja do dnia 17 czerwca 2011r. i polegał na jednorazowym usunięciu zdrowych zielonych owoców z krzaków pomidorów.

Na podstawie materiału zgromadzonego w sprawie, organ I instancji wznowił postępowanie i w dniu [...] listopada 2013r. wydał decyzję nr [...], w której uchylił decyzję ostateczną z dnia [...] września 2011r. w sprawie udzielenia wsparcia w sektorze owoców i warzyw z tytułu kryzysu spowodowanego szczepem bakterii EHEC oraz odmówił producentowi warzyw udzielenia wsparcia z tytułu "zielonych zbiorów" na powierzchni 4,33 ha uprawy pomidora.

Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej od powyższej decyzji, Prezes ARR decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2014r. uchylił orzeczenie organu I instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia, zarzucając w szczególności naruszenie art. 107 i art. 80 kpa.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor OT ARR w Łodzi w dniu [...] maja 2014r., na podstawie art. 151 § 1 pkt 2, art. 150 §1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267, zwanej dalej k.p.a.) oraz § 4 ust. 1, § 5 ust. 1 i ust. 53 § 7, § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 czerwca 2011r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem tymczasowych nadzwyczajnych środków wspierania rynków owoców i warzyw (Dz. U. nr 130 poz. 750 z późn. zm., zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 czerwca 2011r.), art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 585/2011 z dnia 17 czerwca 2011r. ustanawiającego tymczasowe nadzwyczajne środki wspierania sektora owoców i warzyw (Dz. U. UE L 160, 18.06.2011, str. 71, z późn. zm., zwanego dalej Rozporządzeniem Nr 585/2011) oraz w związku z art. 84 rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) Nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U.UE.L.2011.157.1 z późn. zm., zwanego dalej Rozporządzeniem Nr 543/2011), a także art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 769/2011 z dnia 2 sierpnia 2011r. ustanawiającego współczynnik podziału dotyczący tymczasowego nadzwyczajnego wsparcia Unii dla sektora warzyw i owoców (Dz. U. UE L 200, 03.08.2011, str. 18), wydał decyzję nr [...], którą uchylił decyzję ostateczną z dnia [...] września 2011r. w sprawie udzielenia wsparcia w sektorze owoców i warzyw z tytułu kryzysu spowodowanego szczepem bakterii EHEC oraz odmówił producentowi warzyw udzielenia wsparcia tytułem przeprowadzenia "zielonego zbioru" na powierzchni 4,33 ha uprawy pomidora. Organ I instancji uznał, że producent warzyw nie dokonał wszystkich działań kwalifikujących do otrzymania wsparcia i nie dotrzymał warunków mechanizmu WPR "Wsparcie kryzysowe na rynkach owoców i warzyw" w zakresie działania "zielonych zbiorów", dokonując w tym samym czasie zbiorów handlowych z naruszeniem przepisów prawa unijnego i krajowego.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2014r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz. U. z 2012r. poz. 633 z późn. zm.) oraz § 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, § 5 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 czerwca 2011r., Prezes Agencji Rynku Rolnego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Analizując materiał zgromadzony w sprawie organ II instancji ustalił, że działanie "zielony zbiór" Skarżąca przeprowadziła w okresie od 27 maja do 17 czerwca 2011r. na uprawie pomidora o powierzchni 4,33 ha, w szklarniach w ten sposób, że na powierzchni zgłoszonej do objęcia wsparciem dokonywano równocześnie zbioru owoców dojrzałych (handlowych). Zdaniem organu J. T. dokonując zbioru handlowego w trakcie działania "zielony zbiór" naruszyła art. 84 ust. 1 lit. a Rozporządzenia Nr 543/2011 oraz § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 czerwca 2011r., gdyż w ramach przedmiotowego działania nie dokonała łącznych (całkowitych, pełnych) zbiorów nie nadających się do sprzedaży produktów na zadeklarowanym we "Wniosku o udzielenie wsparcia (...)" obszarze. Wręcz przeciwnie na uprawie objętej działaniem "zielony zbiór" w tym samym okresie prowadziła również zbiór handlowy.

W ocenie organu II instancji, działania wykazywane przez Skarżącą jednoczesnego przeprowadzenia "zielonego zbioru" pomidorów i zbioru w celach handlowych nie spełniają wymogów zielonego zbioru, gdyż przepisy prawa nie zakazują dokonywania sprzedaży plonów zebranych przed dokonywaniem działań kwalifikujących się do wsparcia, czy też kontynuowania uprawy objętej działaniem "zielony zbiór" po dacie 30 czerwca 2011r., ale też nie przewidują możliwości jednoczesnego pozyskiwania z uprawy objętej działaniem "zielony zbiór" produktów o dojrzałości handlowej. Działanie "zielony zbiór" musiało być ściśle wyodrębnionym, dodatkowym i niezwiązanym z celem handlowym działaniem producenta. Dowody zgromadzone w trakcie niniejszego postępowania wskazują jednak, że skarżąca nie dochowała powyższych zasad.

Zdaniem Prezesa ARR powierzchnia uprawy pomidorów (4,33 ha) zgłoszona do udzielenia wsparcia nie była przygotowana do przeprowadzenia działania "zielony zbiór" zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Z wymogu zawartego w art. 110 ust. 1 oraz art. 84 ust. 1 lit. a Rozporządzenia Nr 543/2011, należy bowiem jednoznacznie wnioskować, że "zielony zbiór" na zadeklarowanym przez wnioskodawcę obszarze i terminie powinien dotyczyć łącznego (całkowitego, pełnego) zbioru niedojrzałych pomidorów, a nie przeprowadzenie tego działania w sposób skoordynowany ze zbiorem handlowym. Organ odwoławczy podkreślił również, iż mechanizm WPR "Wsparcie kryzysowe na rynkach owoców i warzyw", zgodnie z art. 1 ust. 1 Rozporządzenia Nr 585/2011, zakreśla okres, za który można było udzielić wsparcie, tj. 26 maj 2011r. – 30 czerwiec 2011r. i jest to okres, w którym cykl produkcyjny warzyw został już rozpoczęty. Organ zaznaczył przy tym, że w art. 6 ust. 2 w/w Rozporządzenia wprowadzono wyjątek polegający na wyłączeniu z obszaru kontroli wymogu sprawdzenia czy nie dokonano już częściowych zbiorów z obszaru objętego działaniem "zielony zbiór", a zatem została dopuszczona możliwość dokonywania częściowych zbiorów z uprawy objętej działaniem, ale przed rozpoczęciem "zielonego zbioru". Zdaniem organu, działanie "zielony zbiór", powinno więc zostać przeprowadzone w okresie zadeklarowanym we "Wniosku o udzielenie wsparcia (...)" w pełni na danym obszarze. Natomiast z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że Skarżąca dokonywała zbiorów handlowych w trakcie "zielonego zbioru". Mając powyższe na względzie organ II instancji uznał, że decyzję z dnia [...] września 2011r. należy uchylić i odmówić wsparcia w powyższym zakresie.

J. T. złożyła skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że nowe okoliczności faktyczne, nieznane wcześniej organowi, przyjęte za podstawę wydania postanowienia Dyrektora OT Agencji Rynku Rolnego w Łodzi z dnia [...] października 2013r. w sprawie wznowienia postępowania (znak: [...]), miały charakter okoliczności istotnych w sprawie, podczas gdy w ocenie strony fakt, że działanie zielonych zbiorów na obszarze 4,33 ha plantacji pomidora było prowadzone jednocześnie ze zbiorami dojrzałych owoców pomidora przeznaczonych na sprzedaż, na co wskazują oświadczenia J. T. z dnia 22 lipca 2013r. i 12 sierpnia 2013r., takiego charakteru nie miał – zielony zbiór jest zabiegiem przeprowadzanym jednorazowo, a nie w sposób ciągły, ponadto przepisy dopuszczały przeprowadzenie częściowych zbiorów przed przystąpieniem do zielonego zbioru, natomiast przyznanie wsparcia było warunkowane przeprowadzeniem łącznego zielonego zbioru, tj. jednorazowego usunięcia wszystkich niedojrzałych owoców, a nie niewprowadzaniem produktów z obszaru zgłoszonego do wsparcia w okresie zadeklarowanym jako okres przeprowadzenia zielonego zbioru;

2. art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału zgromadzonego w sprawie i nieuprawnione uznanie, że strona dokonywała zbioru handlowego i zielonego zbioru w tym samym czasie w stosunku do tych samych roślin, podczas gdy strona przeprowadziła operację polegającą na jednorazowym usunięciu wszystkich niedojrzałych owoców z każdego krzaka pomidora (łączny zielony zbiór), a następnie przeprowadziła ich całkowitą denaturację, nie dokonując jednocześnie zbiorów handlowych z tej samej powierzchni (z tych samych roślin) w tym samym czasie;

3. art. 11 k.p.a., art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. polegające na pominięciu w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia, skąd wynika przyjęty przez organ rezultat interpretacji przepisów kształtujących definicję zielonych zbiorów i dlaczego organ uznał, że prowadzenie zielonych zbiorów w sposób zastosowany przez stronę nie odpowiada przepisom unijnym i krajowym w tym zakresie; organ poprzestaje na przytoczeniu definicji ujętej w przepisie art. 84 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 543/2011 i stwierdzeniu, że nie podziela poglądów strony na interpretację tego przepisu, bez odniesienia się do szczegółowej argumentacji prezentowanej przez stronę,

4. art. 8 k.p.a. polegające wydaniu przez ten sam organ w dwóch sprawach o analogicznym stanie faktycznym i prawnym różnych rozstrzygnięć,

5. art. 16 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji Dyrektora OT ARR w Łodzi z dnia [...] września 2011r. pomimo niezajścia przesłanek warunkujących wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej,

6. art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. polegające na uchyleniu decyzji dotychczasowej (decyzji o udzieleniu wsparcia z dnia [...] września 2011r.) pomimo faktu, że organ nie wykazał i nie uzasadnił, iż zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji dotychczasowej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, podczas gdy powinien odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej.

W opinii strony zaskarżona decyzja została wydana również z naruszeniem przepisów prawa materialnego:

1. poprzez dokonanie błędnej wykładni:

a. art. 85 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007r. o ustanowieniu przepisów wykonawczych do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 (WE), nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (Dz.U.UE.L.2007.350.1, zwanego dalej Rozporządzeniem Nr 1580/2007) i art. 84 ust. 1 lit. a Rozporządzenia Nr 543/2011, poprzez uznanie, że (1) zabieg zielonego zbioru powinien być prowadzony w sposób ciągły a nie jednorazowo, a (2) prowadzenie go etapami kolejno w odniesieniu do poszczególnych części obszaru zgłoszonego do wsparcia było niedopuszczalne, natomiast pozyskanie jakichkolwiek dojrzałych owoców w całym okresie zadeklarowanym we wniosku o wsparcie wykluczało przeprowadzenie łącznego zielonego zbioru,

b. § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 czerwca 2011r., poprzez uznanie, że warunkiem przyznania wsparcia w ramach nadzwyczajnych środków wspierania rynków owoców i warzyw jest powtarzalne przeprowadzanie zabiegu zielonych zbiorów w danym okresie, a nie jednorazowe przeprowadzenie tego zabiegu agrotechnicznego;

2. poprzez niewłaściwe zastosowanie § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 czerwca 2011r., poprzez jego niezastosowanie i nieprzyznanie stronie wsparcia pomimo spełnienia przez nią przesłanek warunkujących uzyskanie tego wsparcia.

W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Rynku Rolnego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Oddalając skargę Sąd I instancji w pierwszej wskazał, że zarzut naruszenia art.145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. jest nieuprawniony, gdyż nową okolicznością, nieznaną wcześniej organowi i istotną dla sprawy jest ujawnienie w wyniku kontroli ex post przeprowadzonej u przedsiębiorcy w połączeniu z kontrolami krzyżowymi u innych przedsiębiorców oraz na podstawie dodatkowych oświadczeń beneficjenta, że w okresie od 27 maja 2011r. do 17 czerwca 2011r., tj. w okresie zielonych zbiorów działanie to było prowadzone jednocześnie ze zbiorami dojrzałych owoców pomidora przeznaczonych na sprzedaż, a zatem wznowienie postępowania było w świetle przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uzasadnione.

Za zasadne uznał Sąd stanowisko organu, że nie spełniła ona warunków niezbędnych do udzielenia wsparcia za zielone zbiory. Wskazywane przez Skarżącą działanie polegające na podzieleniu plantacji na sektory i dokonywaniu zielonych zbiorów oraz zbiorów handlowych, czyli pomidorów dojrzałych sukcesywnie i etapami, tj. na jednym obszarze, nie odpowiada definicji zielonych zbiorów, która wymaga aby zielony zbiór dotyczył łącznego czyli całkowitego zbioru niedojrzałych pomidorów na danym obszarze, czyli na całym obszarze zgłoszonym do pomocy, co potwierdza art. 110 Rozporządzenia Nr 543/2011, wskazując na kontrolę całego obszaru, a nie sukcesywną kontrolę jego wydzielonych sekcji. W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organu, iż producent przed przeprowadzeniem działania zielonych zbiorów powinien był do niego przygotować plantację, to jest dokonać wcześniejszych zbiorów pomidorów dojrzałych, co w przypadku zielonych zbiorów w okresie określonym w Rozporządzeniu Nr 585/2011 zostało prawnie dopuszczone. Sąd podkreślił, że w rozpoznanej sprawie wystąpiła dodatkowa okoliczność wykluczająca uznanie przeprowadzonych zbiorów za odpowiadające definicji "zielonych zbiorów", a mianowicie równocześnie prowadzono zbiór owoców zielonych i owoców dojrzałych. Oznacza to, że działanie zakwalifikowane pierwotnie, jako "zielony zbiór" faktycznie działaniem takim nie było. Operacja przeprowadzenia zielonych zbiorów jest czynnością jednorazową, która ma doprowadzić do zebrania wszystkich zielonych pomidorów z danego obszaru. Wskazana natomiast przez Skarżącą sytuacja sukcesywnego dojrzewania i zbierania pomidorów dojrzałych nakazuje przyjąć, że nie zebrano wszystkich zielonych pomidorów, a więc przeprowadzony zbiór pomidorów zielonych nie był zbiorem łącznym, czyli nie odpowiadał definicji zielonych zbiorów określonej w art. 84 ust. 1 lit. a Rozporządzenia Nr 543/2011. Przepisy nie zakazują dokonywania sprzedaży plonów zebranych przed dokonywaniem działań kwalifikujących się do wsparcia, czy też kontynuowania uprawy objętej działaniem "zielony zbiór" po dacie 30 czerwca 2011r., ale też nie przewidują możliwości jednoczesnego pozyskiwania z uprawy objętej działaniem "zielony zbiór" produktów o dojrzałości handlowej. Natomiast Skarżąca nie dochowała powyższych zasad. Trudności techniczne w spełnieniu wymaganych do przyznania wsparcia kryteriów, spowodowane np. wielkością plantacji, nie mogą być podstawą do przyznania pomocy przy niespełnieniu wymaganych kryteriów. Dlatego za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 84 ust. 1 lit. a Rozporządzenia Nr 543/2011 i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 czerwca 2011r. Sąd stwierdził, że o ile w zadeklarowanym czasie producent przeprowadziłby prawidłowo działanie "zielonych zbiorów" powinien w tym czasie nastąpić zauważalny spadek plonów z plantacji, co wynagrodzić miało przyznawane producentom wsparcie. Natomiast ilość wprowadzonych do obrotu pomidorów z plantacji Skarżącej, która w okresie maj – czerwiec 2011r. była większa niż maj - czerwiec 2010r. - wskazuje na fakt pozyskiwania produktów handlowych w okresie zadeklarowanego działania podlegającemu wsparciu.

Za nieuzasadnione Sąd uznał również podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 80, 11 i 107 § 1 i § 3 k.p.a. Materiał dowodowy zebrany i przeanalizowany został starannie, przy jednoczesnym konfrontowaniu z prezentowaną argumentacją Skarżącej. Co do zarzutu naruszenia zasady zaufania wynikającej z art. 11 k.p.a. Sąd wyjaśnił, że okoliczności uzasadniające wydanie pozytywnych decyzji o przyznaniu wsparcia innym producentom pomidorów nie są, jak również nie mogą być przedmiotem rozważań w sprawie niniejszej.

Za niezasadny uznał Sąd także zarzut dokonania błędnej wykładni art. 85 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1580/2007, gdyż przepis ten przewidywał, że należy dokonać całkowitego zbioru na danym obszarze, czyli bez możliwości pozostawienia na krzakach owoców zielonych, które dojrzałyby w okresie późniejszym. Ponadto Rozporządzenie Nr 1580/2007 zostało z dniem 22 czerwca 2011r. uchylone przez Rozporządzenie Nr 543/2011.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. T. wniosła skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi Sądu I instancji skarżąca kasacyjnie zarzuciła:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a., przejawiające się w tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku nieprawidłowego dokonania kontroli legalności działania organów oddalił skargę, akceptując jako słuszne rozstrzygnięcie Prezesa Agencji Rynku Rolnego w zakresie uznania, że (1) Strona nie przeprowadziła całkowitego i łącznego zielonego zbioru i całkowitej denaturacji nienadających się do sprzedaży pomidorów zebranych w toku zielonego zbioru, tj. nie dokonała wszystkich działań kwalifikujących do otrzymania wsparcia, (2) Strona dokonywała zielonego zbioru jednocześnie ze zbiorami pomidorów w celach handlowych z tej samej powierzchni w tym samym czasie (z tych samych roślin) i w okresie zadeklarowanym we wniosku o przyznanie wsparcia pozyskiwała dojrzałe pomidory w sposób ciągły, a (3) wprowadzanie produktów do obrotu w okresie od dnia 26 maja do dnia 17 czerwca 2011r., tj. łącznym okresie stosowania przez Stronę zielonego zbioru w stosunku do kolejnych części plantacji, jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem zielonego zbioru w sposób łączny (obejmujący jednorazowe usunięcie wszystkich niedojrzałych owoców), które to ustalenia zostały przez organ poczynione z przekroczeniem granicy swobodnej oceny dowodów;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. polegające na nieprawidłowym dokonaniu kontroli legalności działania organów administracji publicznej i uznaniu za prawidłowe przyjęcie przez organ administracyjny, że nowe okoliczności faktyczne, nieznane wcześniej organowi, przyjęte za podstawę wydania postanowienia Dyrektora OT Agencji Rynku Rolnego w Łodzi z dnia [...] października 2013r. w sprawie wznowienia postępowania rzeczywiście wystąpiły (działanie zielonych zbiorów pomidora było prowadzone jednocześnie ze zbiorami dojrzałych owoców pomidora przeznaczonych na sprzedaż) lub mogły mieć charakter okoliczności istotnych w sprawie;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. polegające na nieprawidłowym dokonaniu kontroli legalności działania organów administracji publicznej i zaakceptowaniu dokonanego przez organ uchylenia decyzji dotychczasowej (decyzji o udzieleniu wsparcia z dnia [...] września 2011r.) pomimo faktu, że organ nie wykazał i nie uzasadnił, iż zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji dotychczasowej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy;

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 2 k.p.a. polegające na nieprawidłowym dokonaniu kontroli legalności działania organów administracji publicznej i zaakceptowaniu dokonanego przez organ uchylenia decyzji Dyrektora OT ARR w Łodzi z dnia [...] września 2011r. pomimo niezajścia przesłanek warunkujących wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a., polegające na nieprawidłowym dokonaniu kontroli legalności działania organów administracji publicznej i zaakceptowaniu przez Sąd faktu, że organ bezpodstawnie tworzy i stosuje dodatkowe wymogi dla przyznania wsparcia, niewynikające z relewantnych w sprawie przepisów prawa, a mianowicie wymóg, aby na całym obszarze zgłoszonym do wsparcia zabieg zielonego zbioru został przeprowadzony jednocześnie, bez możliwości prowadzenia go etapami w odniesieniu do kolejnych sektorów plantacji;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 11 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. polegające na nieprawidłowym dokonaniu kontroli legalności działania organów administracji publicznej i zaakceptowaniu przez Sąd zaniedbań organu w zakresie uzasadniania dokonanego przez organ rozstrzygnięcia;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez nieprawidłowe dokonanie kontroli legalności działania organów administracji publicznej i nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo faktu, że naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego (w tym wypadku polegające na wydaniu przez ten sam organ w dwóch sprawach o analogicznym stanie faktycznym i prawnym różnych rozstrzygnięć) stanowi samoistną podstawę uzasadniającą wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego;

5. art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 223 § 1 k.p.a. skutkujące dokonaniem błędnej oceny dowodów (protokołu rozprawy administracyjnej z dnia [...] czerwca 2013r. i decyzji Dyrektora OT ARR w Łodzi nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013r., wydanej w sprawie [...]) i uznanie, że rozstrzygnięcie w sprawie dotyczącej innego podmiotu zostało wydane w innym stanie faktycznym;

9. art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na (1) przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, (2) nieodniesieniu się do niektórych zarzutów skargi, w szczególności do zarzutu nieuwzględnienia w procesie interpretacji przepisów specyfiki uprawy pomidora, (3) niewskazaniu podstaw decydujących o nieuwzględnieniu części zarzutów podniesionych w skardze, w szczególności naruszenia przez organ art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., (4) braku indywidualnego podejścia do sprawy i skopiowaniu uzasadnienia wyroków wydawanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w innych składach orzekających w sprawach dotyczących innych stron (niepowiązanych ze Skarżącą);

II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że organ prawidłowo zinterpretował art. 84 ust. 1 lit. a Rozporządzenia Nr 543/2011, poprzez uznanie, że definicja zielonych zbiorów obejmuje wyłącznie przeprowadzanie zabiegu zielonych zbiorów w tym samym czasie (w granicach zadeklarowanego okresu) w odniesieniu do całości plantacji zgłoszonej do wsparcia, niezależnie od jej powierzchni (brak możliwości podzielenia dużej plantacji na mniejsze sektory i prowadzenia zielonego zbioru kolejno w odniesieniu do każdego z nich);

2. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że organ prawidłowo zinterpretował § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 czerwca 2011r., poprzez uznanie, że warunkiem przyznania wsparcia w ramach nadzwyczajnych środków wspierania rynków owoców i warzyw jest przeprowadzanie zabiegu zielonych zbiorów w tym samym czasie (w granicach zadeklarowanego okresu) w odniesieniu do całości plantacji zgłoszonej do wsparcia, niezależnie od jej powierzchni (brak możliwości podzielenia dużej plantacji na mniejsze sektory i prowadzenia zielonego zbioru kolejno w odniesieniu do każdego z nich);

3. polegające na uznaniu, że organ prawidłowo nie zastosował przepisu § 4 ust. 1 w/w rozporządzenia Rady Ministrów i nie przyznał Stronie wsparcia pomimo spełnienia przez Stronę przesłanek warunkujących uzyskanie wsparcia w ramach nadzwyczajnych środków wspierania rynków owoców i warzyw w wysokości adekwatnej do powierzchni uprawy objętej zielonymi zbiorami.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów Skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że jest ona uzasadniona.

Skarżąca oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny dopiero wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

Zaskarżona w rozpoznawanej sprawie decyzja Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] lipca 2014r. została wydana w wyniku wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Oddziału Terenowego w Łodzi z dnia [...] września 2011r. w sprawie udzielenia wsparcia w sektorze owoców i warzyw z tytułu kryzysu spowodowanego szczepem bakterii EHEC.

Podkreślić należy, iż wznowienie postępowania jest jednym z tzw. trybów nadzwyczajnych, stwarzających prawne możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej już wydaniem decyzji ostatecznej. Jest to instytucja procesowa pozwalająca na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte wadą, określoną w art. 145 § 1 lub w sytuacji przewidzianej w art. 145a k.p.a. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia następuje w formie postanowienia będącego aktem procesowym wskazującym przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania i stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). Jedną z przesłanek wznowienia postępowania jest wyjście na jaw istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Podkreślić należy, iż istotne dla sprawy będą tylko te dowody lub okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść rozstrzygnięcia w sprawie, a więc gdy w sprawie wydana byłaby decyzja odmienna od dotychczasowej. Nie każdy zatem nowy dowód lub nowy fakt będzie miał wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 marca 2013, II SA/Łd 1120/12, LEX nr 1301222). Przyczyną wznowienia postępowania mogą być tylko okoliczności faktyczne i dowody nie znane organowi, który wydał decyzję. Organ administracji państwowej, wznawiając postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zobowiązany jest więc wykazać, że nowe okoliczności i dowody są nowe i istotne dla sprawy, a nadto te nowe dowody i okoliczności istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi.

W postanowieniu z dnia [...] października 2013r., wznawiającym z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w Łodzi z dnia [...] września 2011r., organ wskazał na okoliczności, które legły u podstaw wznowienia postępowania. W podstawie prawnej tego postanowienia wskazano art. 145 §1 pkt 5 i art. 149 §1 k.p.a. Organ wskazał, że działanie zbiór zielonych pomidorów, wskazane we wniosku o udzielenie wsparcia w sektorze warzyw z tytułu kryzysu spowodowanego szczepem bakterii EHCP z dnia 12 lipca 2011r. na obszarze 4,33 ha, było przeprowadzone jednocześnie ze zbiorami dojrzałych owoców pomidora przeznaczonych na sprzedaż, na co wskazują oświadczenia Pani J. T. z dnia 22 lipca 2013r. i 12 sierpnia 2013r. Mając powyższe na uwadze organ uznał, że istnieje konieczność przeprowadzenia postępowania na okoliczność przesłanek uchylenia lub zmiany decyzji w oparciu o art. 145 §1 pkt 5 k.p.a.

W decyzji Dyrektora OT ARR z dnia [...] maja 2014r. jak i w decyzji Prezesa ARR z dnia [...] lipca 2014 r. organy nie zawarły należytego uzasadnienia przesłanek na podstawie których wznowiono postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] września 2011 r. o udzieleniu wsparcia do upraw pomidorów. Organy ograniczyły się do wskazania okoliczności, na podstawie której wznowiono postępowanie tj. dokonywania zbiorów pomidorów w okresie zielonych zbiorów z tej samej powierzchni, nie argumentując z jakich względów okoliczności te uznały za nowe i istotne, jak również czy okoliczności te istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi.

Należy podkreślić, iż tok rozumowania organu co do wznowienia postępowania, powinien zostać przedstawiony w uzasadnieniu decyzji w sposób spójny, logiczny i wyczerpujący, aby możliwe było dokonanie weryfikacji zajętego przez organ stanowiska w toku kontroli instancyjnej i sądowej. Uzasadnienie to stanowi też element decydujący o przekonaniu strony co do trafności rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania, wyrażona w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy, pozostaje niezrealizowana, gdy brak jest odniesienia się do wszystkich faktów istotnych dla danej sprawy. Zasada ta urzeczywistniana jest przy zastosowaniu art. 107 k.p.a., ustanawiającego - obok innych obligatoryjnych wymogów decyzji - również obowiązek organu zamieszczenia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego przepisu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Wskazane braki stanowią istotne naruszenie art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Staranność bowiem przekazywania adresatowi decyzji uzasadnienia własnych argumentów wykorzystanych przy formułowaniu treści decyzji jest istotnym elementem funkcji perswazyjnej uzasadnienia. Merytoryczna kontrola zaskarżonej decyzji przez Sąd może mieć bowiem miejsce wówczas, gdy ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ rozpatrujący sprawę wyczerpują istotę sprawy, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. W przeciwnym razie zaskarżona decyzja wymyka się spod kontroli Sądu, gdyż uniemożliwione jest dokonanie oceny przez Sąd przesłanek, którymi kierował się organ, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy uznać należało, iż uzasadnione są zarzuty skarżącej kasacyjnie co do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 , art. 11 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., polegającego na nieprawidłowym dokonaniu przez Sąd I instancji kontroli legalności działania organów administracji publicznej i zaakceptowaniu przez Sąd zaniedbań organu w zakresie uzasadnienia przesłanek wznowienia postępowania.

Zasadne okazały się również zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a., polegającego na nieprawidłowym dokonaniu kontroli legalności działania organów administracji publicznej i uznaniu za prawidłowe stanowiska organu administracyjnego, że nowe okoliczności faktyczne nieznane wcześniej organowi przyjęte za podstawę wydania postanowienia z dnia [...] października 2013r. rzeczywiście wystąpiły i miały charakter okoliczności istotnych, oraz naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. polegającego na braku uzasadnienia odnoszącego się do podstaw wznowienia postępowania.

Sąd I instancji, akceptując decyzję organu, w uzasadnieniu wydanego wyroku wskazał w odniesieniu do przesłanek wznowienia postępowania na nowe okoliczności, z powodu których organ wznowił postępowanie, to jest na ujawnienie w wyniku kontroli ex post przeprowadzonej u przedsiębiorcy w połączeniu z kontrolami krzyżowymi u innych przedsiębiorców oraz na podstawie dodatkowych oświadczeń beneficjenta, że w okresie od 27 maja 2011r. do 17 czerwca 2011r., tj. w okresie zielonych zbiorów działanie to było prowadzone jednocześnie ze zbiorami dojrzałych owoców pomidora przeznaczonych na sprzedaż. Ograniczył się przy tym do stwierdzenia, iż są to okoliczności nowe, nieznane wcześniej organowi i istotne dla sprawy.

Podkreślić należy, iż przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazuje jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Uzasadnienie powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze i ocenę ich wpływu na zgodność z prawem wydanego orzeczenia, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie odpowiadające treści art.141 § 4 p.p.s.a winno więc zawierać przesłanki, którymi kierował się Sąd podejmując rozstrzygnięcie, tak aby można było prześledzić tok rozumowania sądu. Uzasadnienie wyroku, spełniające warunki określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. jest również niezbędne dla starannego sformułowania i wniesienia zarzutów skargi kasacyjnej, co umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie i w konsekwencji przeprowadzenie prawidłowej kontroli instancyjnej.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku co do przesłanek wznowienia postępowania tych wymogów nie spełnia. Jest ono skrótowe i lakoniczne. Sąd I instancji nie odniósł się do wskazanych okoliczności, to jest dokonywania zbiorów pomidorów w okresie zielonych zbiorów z tej samej powierzchni jako okoliczności nowych i istotnych dla sprawy, oraz tego czy okoliczności te istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi.

W tym kontekście zwrócić należy uwagę na to, iż przed wydaniem decyzji z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie udzielenia wsparcia, ARR przeprowadziła w dniu 12 lipca 2011r. u J. T. kontrolę na miejscu, mającą na celu sprawdzenie danych zadeklarowanych we wniosku. W wyniku tej kontroli, jak również na podstawie wyjaśnień J. T., stwierdzono realizację działania w postaci tzw. zielonego zbioru w szklarniach Skarżącej, które miało miejsce w dniach 27 maja do 17 czerwca 2011r. i dotyczyło powierzchni wskazanej we wniosku. Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji, na podstawie kontroli i wyjaśnień udzielanych przez J. T. ustalono, że działanie zielony zbiór dotyczyło zadeklarowanego obszaru. Zbierano nienadający się do sprzedaży produkt w postaci niedojrzałych pomidorów i przeznaczono go na kompost – "owoce pochodzące z zielonych zbiorów przeznaczono na kompost na pryzmę". Podano także, że "wykonanie działania "zielony zbiór" oraz sposób zagospodarowania produktów potwierdził świadek wskazany we wniosku – [...]". W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2014r. organ stwierdził natomiast, że w toku kontroli ex-post ujawniono fakt prowadzenia w czasie zielonych zbiorów zbioru pomidorów w celach handlowych i ich sprzedaży, co było okolicznością nową i nowym dowodem istniejącym, ale nieznanym organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej. Skarżąca zwróciła uwagę, że w trakcie przeprowadzanej u niej kontroli przed wydaniem decyzji przyznającej pomoc udostępniła kontrolerom wszelkie dokumenty znajdujące się w jej posiadaniu, nie byli oni jednak zainteresowani dokumentami sprzedaży. Jeśli organ orzekający w postępowaniu zwykłym posiada wiedzę na temat potencjalnego dowodu, lecz rezygnuje z jego przeprowadzenia, to nie może ujawnionych po wydaniu decyzji informacji, które mogłyby być potwierdzone takim dowodem, kwalifikować jako nowych okoliczności faktycznych z punktu widzenia przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. Skarżąca zwróciła też uwagę, że nie była to nowa okoliczność, gdyż już we wniosku o przyznanie wsparcia wskazała, że zielone zbiory zostały przeprowadzone na obszarze 4,33 ha w okresie o długości ponad 3 tygodni. Nadto Skarżąca zwróciła uwagę, że powoływane przez organ okoliczności uzasadniające wznowienie nie były istotne w rozumieniu art. 145 §1 pkt 5 k.p.a., gdyż nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy, skoro Skarżąca dokonała zielonych zbiorów, co organ potwierdził, a zatem przysługiwała jej pomoc finansowa.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wpływ tych okoliczności na zaistnienie przesłanek wznowienia postępowania wymagał rozważenia, bowiem nie jest wykluczone, iż w toku oceny wpływu tych okoliczności na zasadność wznowienia postępowania okazać się może, iż brak jest podstaw do jego wznowienia. Podkreślić należy również, iż błędna kwalifikacja prawna znanych organowi okoliczności faktycznych, jak też nieprawidłowa ocena dowodów, nie uzasadniają wzruszenia decyzji w trybie wznowienia postępowania, a mogą być rozważane tylko w toku instancji, a gdy decyzja jest ostateczna – ewentualnie w trybie stwierdzenia jej nieważności.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż z powodu braku należytego rozważenia przesłanek wznowienia postępowania, przedwczesna jest ocena pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej odnoszących się do postępowania po wznowieniu postępowania. Ich ocena będzie aktualna po ewentualnym ustaleniu, iż wznowienie postępowania jest zasadne w świetle przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a.

Sąd I instancji nie odnosząc się do zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących wznowienia postępowania, uniemożliwił Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Na podstawie pisemnych motywów wyroku nie można stwierdzić bowiem jakie przyczyny zdecydowały o zasadności wznowienia postępowania. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi kasacyjnej i uchylił zaskarżony wyrok. Wobec uznania równocześnie przez Naczelny Sąd Administracyjny, że w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające rozpoznanie skargi, Sąd uchylił także zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organy administracyjne powinny dokonać rzetelnej i wyczerpującej oceny istnienia w tej sprawie przesłanek wznowienia postępowania oraz odnieść się do zarzutów sformułowanych w tym względzie w toku dotychczasowego postępowania przez Skarżącą. Wynik tego ustalenia i oceny powinien znaleźć odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

O kosztach postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 200 p.p.s.a.