Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Ka 1128/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia NSA Małgorzata Wolf - Mendecka, Protokolant Halina Modliszewska, po rozpoznaniu w dniu 5 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. W. (W.) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz skarżącego kwotę 10 zł (słownie: dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego;


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia [...] r., skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach, skarżący W. W. zawarł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r., nr [...]. Skarżący zażądał uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz uchylenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r., nr [...], jako niezgodnych z prawem.

W piśmie z dnia [...] 2003 r. Dyrektor Izby Skarbowej udzielił odpowiedzi na skargę, w której wniósł o jej oddalenie.

W dniu [...] 2004 r. tenże organ skierował jednak do Sądu odpis wydanego przez siebie postanowienia z dnia [...] r., nr [...], w którym - powołując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 120) oraz art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - po ponownym rozpoznaniu skargi W. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...], uchylił swoje postanowienie z dnia [...] r. nr [...] oraz postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r., nr [...], dotyczące uznania zgłoszonych zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej za nieuzasadnione i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, z uwagi na to, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości.

Uzasadniając postanowienie z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, że podstawę dla rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym do Sądu postanowieniu z dnia [...] r., nr [...], było postanowienie tego samego organu z dnia [...] r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r., nr [...], w sprawie zajęcia stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...], zostało jednak uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2004 r., sygn. akt I SA/Ka 650/03. W tej sytuacji organ odwoławczy wyraził pogląd, że wobec uchylenia przez Sąd ostatecznego postanowienia z dnia [...] r., nr [...] w sprawie stanowiska wierzyciela, zaistniał stan faktyczny powodujący brak podstaw prawnych do wydania postanowienia przez organ egzekucyjny w sprawie zgłoszonych zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Korzystając więc z uprawnienia wynikającego z przepisu art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dyrektor Izby Skarbowej uchylił zaskarżone przez W. W. postanowienie z dnia [...] r., nr [...] (zaskarżone w sprawie o sygn. akt I SA/Ka 1128/03) oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r., nr [...], dotyczące uznania zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej za nieuzasadnione i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia, uznając że ponowne rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości.

W piśmie z dnia [...] 2004 r. skarżący W. W. podtrzymał skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...], podnosząc że nie można uznać, tak jak to uczynił organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. Zwrócił ponadto uwagę, że nie tylko zostało uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2004 r., sygn. akt I SA/Ka 650/03) postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r., nr [...], w sprawie zajęcia stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, lecz wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2004 r., sygn. akt I SA/Ka 699/03, została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach także decyzja Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w B. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Urzędu Skarbowego, na podstawie której prowadzone było przedmiotowe postępowanie egzekucyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

Skarga skarżącego złożona została do Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 22 maja 2003 r., kiedy obowiązywał przepis art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) o treści: "organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może uwzględnić skargę w całości do dnia wyznaczenia przez Sąd terminu rozprawy".

Należy jednak zauważyć, że wyżej cytowana ustawa straciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r., na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. Dz.U. z 2002 r. Nr 240 , poz. 2052). W myśl art. 85 ostatnio cytowanej ustawy, z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sadu Administracyjnego, wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1259) oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sadu Administracyjnego. Stosownie do art. 97 §1 w.w. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Na podstawie § 1 pkt 4 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652) utworzony został dla obszaru województwa śląskiego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

Przepis art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje, że "organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy".

Należy zauważyć, że w skardze do NSA (w sprawie o sygn. akt I SA/Ka 1128/03) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...], skarżący żądał uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz uchylenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r., nr [...], jako niezgodnych z prawem. Należy uznać, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. spełnił przesłanki z ostatnio wymienionego przepisu, wydając swoje postanowienie z dnia [...] r., nr [...], w której uwzględnił w całości skargę skarżącej, uchylając zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...], oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r., nr [...], i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Należy przy tym zwrócić uwagę, że po wydaniu zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w T., postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], umorzył postępowanie w sprawie rozpatrzenia zarzutu wniesionego w dniu [...] r. w związku z tytułem wykonawczym nr [...], wyjaśniając w uzasadnieniu, że czyni tak w związku z wydaniem postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] (uchylającego postanowienie Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r., nr [...] i umarzającego postępowanie w sprawie zajęcia stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszenia zarzutów), jak również w związku z umorzeniem postępowania egzekucyjnego (postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r., nr [...]), prowadzonego przeciwko W. W. na podstawie tytułu egzekucyjnego nr [...], dot. podatku VAT za grudzień ’96 w wysokości [...] zł.

Kierując się wymienionymi okolicznościami faktycznymi i prawnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny umorzył postępowanie sądowe, jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W punkcie drugim postanowienia Sąd zasądził od organu odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 10,00 zł, ponieważ w myśl art. 201 § 1 w.w. ustawy zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.