Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1351/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz (spr.) Sędziowie NSA Henryk Ożóg Małgorzata Stahl Protokolant Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 25 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 czerwca 2005 r. sygn. akt II SA/Sz 258/04 w sprawie ze skargi B. W., K. M., W. M., M. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opinii dotyczącej podziału nieruchomości oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 15 czerwca 2005 r. II SA/Sz 258/04 oddalił skargę B. W., K. M., W. M. i M. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] [...] uchylające postanowienie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] [...] – i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia – którym, na podstawie art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.), negatywnie zaopiniowano projekt podziału nieruchomości skarżących, stanowiącej działkę nr 1 w obrębie nr 16 w [...], jako niezgodny w Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], uchwalonym w 1993 r.

Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że – w sytuacji, kiedy uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 r. miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego utracił ważność z dniem 31 grudnia 2003 r. na mocy art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) – organ odwoławczy nie mógł badać zgodności projektowanego podziału z tym planem, nie mógł więc rozważyć zarzutów skarżących, a sprawa wymagała ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Wnosząc skargę kasacyjną W. M. jako jej podstawy przytoczył naruszenie art. 138 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – poprzez niezamieszczenie rozstrzygnięcia w sentencji wyroku – oraz art. 15 k.p.a. – poprzez przyjęcie, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie narusza zasady dwuinstancyjności – i art. 138 § 2 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż Kolegium zasadnie uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że w sentencji doręczonego skarżącemu wyroku nie ma rozstrzygnięcia, Kolegium zaś było obowiązane merytorycznie rozpoznać sprawę i nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego, ani w całości, ani w znacznej części.

Na rozprawie skarżący okazał kserokopię doręczonego mu odpisu sentencji wyroku z dnia 15 czerwca 2005 r. II SA/Sz 258/04, która nie zawiera rozstrzygnięcia sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zarzut drugi podnosi naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, podczas gdy – w rozumieniu art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – mogące stanowić podstawę skargi kasacyjnej, wnoszonej przecież od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, naruszenie przepisów postępowania to naruszenie właśnie tej ustawy, i dlatego jej odpowiednie przepisy należało przytoczyć, gdyż przed sądami administracyjnymi kodeks postępowania administracyjnego nie ma zastosowania.

Zarzut drugi został więc wadliwie przytoczony, natomiast zarzut pierwszy jest z kolei nietrafny.

Doręczony skarżącemu odpis sentencji wyroku nie zawiera rozstrzygnięcia sądu, jednak rozstrzygnięcie zawiera sentencja w aktach sprawy.

Nie doszło zatem do naruszenia art. 138 in fine Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lecz tylko do wadliwego sporządzenia odpisu sentencji wyroku, który nie jest zgodny z oryginałem.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.