Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 717/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 92 a ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego A.S. kwotę 274 (dwieście siedemdziesiąt cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2015 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r., nr [...] o nałożeniu na prowadzącego działalność gospodarczą A.S. kary pieniężnej w wysokości 8.150 zł, uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 5.600 zł.

Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), art. 4 pkt 22, art. 5 ust. 7a, art. 14, art. 92 a ust. 1 - 6, art. 92 b, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), lp.1.4, lp. 5.2, lp. 6.3.8, lp. 6.3.9, lp. 8.4 załącznika nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym, art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 14,

art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370

z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.).

Do powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

Upoważnieni inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego

w dniach [...].06.2014-[...].08.2014 r. przeprowadzili kontrolę przedsiębiorstwa A A.S., która obejmowała swoim zakresem sposób wykonywania przewozów drogowych oraz przestrzeganie przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdów, obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku. Zakres kontroli obejmował okres od dnia [...].12.2013r. do dnia [...].04.2014r. W trakcie kontroli ustalono, że przedsiębiorstwo zatrudniało w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli średnio 6 kierowców na podstawie umowy o pracę, w zakresie natomiast wykonywania przewozu drogowego przedsiębiorstwo korzystało ze świadczenia usług przez kierowców na podstawie umowy cywilnoprawnej. Ustalono również, że przedsiębiorstwo dopełnia obowiązku przechowywania wykresówek, plików z danymi z kart kierowców oraz tachografów cyfrowych. W celach kontrolnych pobrano za pokwitowaniem zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenia/dokumenty potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu przez 9 kierowców. Pobrane dokumenty poddano weryfikacji sprawdzając kompletność danych oraz dokonano szczegółowej analizy norm związanych z przestrzeganiem przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy. Wyniki kontroli zawarte zostały w protokole nr [...], a stwierdzone uchybienia zawarto w załączniku nr 1 do protokołu.

Decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], WITD powołując się na przepis art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) nałożył na A.S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A karę pieniężną w wysokości 8.150 zł za stwierdzone w wyniku kontroli naruszenia polegające na:

- niezgłoszeniu na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie,

- przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy,

- skróceniu dziennego czasu odpoczynku,

- okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każda wykresówkę,

- udostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy - za każdy dzień,

- nieudzieleniu przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.

W odwołaniu od powyższej decyzji, A.S. zarzucił:

1) błędne zastosowanie przepisu prawa materialnego, tj. art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15.03.2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające Rozporządzenie Rady (WE) 3821/85 i 2135/98 jak również uchylające Rozporządzenie Rady 3820/85, poprzez zakwalifikowanie stanu faktycznego wypełniającego dyspozycje wskazanego przepisu jako jego naruszenie;

2) błędne zastosowanie przepisu sankcyjnego określonego pod lp. 5.2.1. oraz lp. 5.2.2. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez nałożenie kary administracyjnej za stan faktyczny niewyczerpujący dyspozycji wskazanych przepisów sankcyjnych;

3) naruszenie art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez całkowicie niejasne sformułowanie uzasadnienia decyzji w zakresie naruszenia określonego pod lp. 6.3.9. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym;

4) błędną subsumpcję stanu faktycznego do przepisu sankcyjnego określonego pod lp. 6.3.9. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w sytuacji, w której nie została wypełniona jego dyspozycja;

5) błędne zastosowanie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców;

6) naruszenie art. 27 ust. 4 ustawy o czasie pracy kierowców poprzez niezastosowanie w sprawie;

7) błędną subsumpcję stanu faktycznego do przepisu sankcyjnego określonego pod lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w sytuacji, w której nie została wypełniona jego dyspozycja;

8) przekroczenie upoważnienia udzielonego kontrolującemu poprzez poddanie kontroli faktów, które miały miejsce w latach 2007, 2008 oraz 2012, podczas gdy upoważnienie umożliwiało kontrolę za okres od [...].06.2013 r. do [...].06.2014 r.,

9) błędną subsumpcję stanu faktycznego do normy sankcyjnej poprzez nałożenie kary za niezgłoszenie użytkowania pojazdu testowego, którym wykonywano wyłącznie prywatne przejazdy,

10) zastosowanie prawa wstecz poprzez wskazanie jako przepisu naruszonego art. 7a ustawy o transporcie drogowym, który wszedł w życie w dniu 6 sierpnia 2013 r.

i nałożenie kary za naruszenie przywołanego przepisu wskutek zaniechania strony z lat 2007, 2008 oraz 2012;

11) błędną subsumpcję stanu faktycznego do art. 7a ustawy z dnia 6 września

2001 r. o transporcie drogowym oraz przepisu sankcyjnego określonego pod lp. 1.4. załącznika nr 3 do tej ustawy.

Uzasadniając powyższe odwołujący wskazał na błędne zastosowanie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85

i (WE) 2135/98, błędne zastosowanie lp. 5.2,1, lp. 5.2.2 załącznika nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym, całkowicie niejasne sformułowanie uzasadnienia decyzji

w zakresie naruszenia, błędną subsumpcję stanu faktycznego z tytułu lp. 6.3.9,

lp. 6.3.9 załącznika nr 3 do utd. Ponadto strona odwołująca wskazała na przekroczenia upoważnienia przez poddanie kontroli okoliczności, które miały miejsce w latach 2007, 2008, 2012, gdyż zakres kontroli obejmował okres od [...].06.2013 r. do [...].06.2014 r., zastosowanie prawa wstecz poprzez wskazanie jako przepisu naruszonego art. 7a ustawy o transporcie drogowym, który wszedł w życie w dniu 16 sierpnia 2013 r. i nałożenie kary pieniężnej za naruszenia z lat 2007, 2008, 2012. Nadto strona przedstawiła wątpliwości odnośnie słuszności nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia lp. 5.2 dotyczącego kierowcy E.S., jak i z lp. 6.3.9 i lp. 1.4 załącznika nr 3 do utd. Mając na uwadze zawartą w treści odwołania argumentację strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji.

Po rozpoznaniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego

decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 5.600 zł.

Organ odwoławczy wskazał, że w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli, jak wynika z dokumentów przedłożonych w czasie jej trwania, przedsiębiorca zatrudniał średnio 6 kierowców. W takiej sytuacji, stosownie do art. 92 a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Zgodnie zaś z art. 92a ust. 4 ustawy, za kierowców, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3 art. 92, uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz. Natomiast art. 92a ust. 6 ustawy określa, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Organ II instancji przywołał regulacje art. 92b ust. 1-2 oraz 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985), rozporządzenia (WE) nr 561/2006, ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, z późn. zm.), ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., o systemie tachografów cyfrowych (Dz.U. Nr 180, poz. 1494, z 2007 r. Nr 99, poz. 661 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622 i Nr 171, poz. 1016), wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego.

W zakresie naruszenia lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ II instancji wskazał, że zgodnie zgodnie z art. 5 ust. 1, 2 i 3 ustawy, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)

nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009.

Zgodnie natomiast z treścią art. 5 a ust. 1 i 2 ww. ustawy, podjęcie

i wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji wspólnotowej, na zasadach określonych w:

– rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia

21 października 2009 r. dotyczącym wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, lub

– rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia

21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE)

nr 561/2006, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1073/2009".

Licencji wspólnotowej udziela się przedsiębiorcy, jeżeli posiada zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

Art. 7a ww. ustawy stanowi, że zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2013 r. poz. 235), po uiszczeniu opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 11.

W myśl zaś art. 14 ustawy o transporcie drogowym, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił:

1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a,

2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art.

8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

Niezgłoszenie natomiast na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowogo lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 800 złotych.

Organ odwoławczy stwierdził, że przedsiębiorca nie zgłosił organowi, który udzielił licencji nr [...] zmiany danych, o którym mowa w art. 7a ustawy

o transporcie drogowym, tj. zbycia pojazdu o nr rej. [...] - data zbycia [...].06.2008 r., [...] – data zbycia [...].07.2007 r., [...] – data zbycia [...].06.2012 r. W przypadku zmiany danych dotyczących pojazdów o nr rej. [...] z datą zbycia [...].06.2008 r. i pojazdu o nr rej. [...] z datą zbycia [...].07.2007 r. organ I instancji niezasadnie nałożył kary pieniężne. W tych dniach wprawdzie istniał obowiązek zgłoszenia zmiany danych do organu, który udzielił licencji, jednak niespełnienie tego obowiązku nie było sankcjonowane w załączniku do ustawy o transporcie drogowym w ówczesnym brzmieniu, stąd organ odwoławczy stwierdził, że odnośnie tych pojazdów nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia opisanego obecnie w załączniku nr 3 do przywołanej ustawy w lp. 1.4. Natomiast w przypadku pojazdu o nr rej. [...], samochód ten pozostawał zgłoszony do licencji nr [...], sprzedany zaś został w czerwcu 2012 r. Strona w toku postępowania przesłała m.in. kopię faktury VAT [...], z której wynika, iż pojazd o nr rej. [...] został sprzedany dnia [...].06.2012 r., a więc w okresie objętym kontrolą i nadal istniał po stronie przedsiębiorcy obowiązek wykonania zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie. Nadto strona wynajęła od E Sp.z o.o. ciągnik siodłowy o nr rej. [...] na okres od [...].03.2014 do [...].03.2014 r., który to pojazd nie został zgłoszony do licencji. Pojazd ten był wykorzystywany do prywatnej działalności gospodarczej, w związku z czym wobec tego pojazdu nie istniał obowiązek zgłoszenia zmiany danych. Kara pieniężna za wyżej opisane naruszenia wyniosła 1.600 zł.

Odnośnie naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym GITD wskazał, że w myśl art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwą o długości co najmniej 15 minut po której nastąpi przerwa o długości co najmniej 30 minut rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 5.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, sankcjonującego przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy karą pieniężną w wysokości 150 zł o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz karą pieniężną w wysokości 200 zł za każde następne rozpoczęte 30 minut.

Organ odwoławczy, w oparciu o dane zawarte na okazanych do kontroli wykresówkach uznał, że:

– kierowca E.S., w dniu [...] marca 2014 r. nie przekroczył maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godziny i 19 minut, jak to stwierdził organ I instancji. Analiza wykresówki z dnia [...] marca 2014 r. wykazała, iż kierowca w godz. 8:45 - 9:00, wykonał 15 minut przerwy, pomiędzy godz. 10:45, a 11:00 - 15 minut przerwy, pomiędzy 11:05, a 11:30 - 15 minut przerwy, a pomiędzy 14:30, a 15:05 - 35 minut przerwy. Tym samym kierowca odbył wymaganą przerwę 45 - minutową, - dzieloną w której pierwsza trwała co najmniej 15, a druga co najmniej 30 minut;

– kierowca P.K. przekroczył w dniu [...] kwietnia 2014 r. maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 30 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin w okresie od godziny 06:48 do godziny 13:57. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa prawidłowych przerw. Podczas kontroli nie okazano dokumentów, ani innych zapisków czy adnotacji uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych prawidłowych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie wyniosła 150 zł;

– kierowca P.H. przekroczył w dniu [...] kwietnia 2014r. maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 50 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 20 minut w okresie od godziny 09:12 do godziny 16:55.

W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa prawidłowych przerw. Podczas kontroli nie okazano dokumentów, ani innych zapisków czy adnotacji uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych prawidłowych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna

z tytułu powyższego naruszenia wyniosła: 150 zł + 200 zł = 350 zł.

W zakresie naruszenia Ip. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, to w myśl art. 8 ust. 1-4 i 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca może wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi

co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 5.3 załącznika do ustawy

o transporcie drogowym, który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku karą pieniężną w wysokości 100 zł o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości 200 zł za każdą następną rozpoczętą godzinę.

Organ odwoławczy na podstawie danych cyfrowych podał, że:

– kierowca P.S. w dniu [...] grudnia 2013 r. o godzinie 05:04 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 15 minut, tj. od godziny 20:49 dnia [...].12.2013 r. do godziny 05:04 dnia [...].12.2013 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 45 minut. Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wynosi: 100 złotych;

– kierowca E.S. w dniu [...] kwietnia 2014 r. o godzinie 04:31 rozpoczął 24 - godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 42 minuty, tj. od godziny 19:49 dnia [...].04.2014r. do godziny 04:31 dnia [...].04.2014r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 18 minut. Kara za powyższe wynosi 100 złotych;

– kierowca W.P. w dniu [...] grudnia 2013 r. o godzinie 06:04 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11 godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 36 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 20:07 dnia [...].12.2013r. do godziny 05:43 dnia [...].12.2013r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 24 minuty. W niniejszym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 11 godzin. Kara za powyższe wynosi 100 + 200 zł = 300 zł.

We wszystkich tych przypadkach nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od wskazanych norm.

Odnośnie naruszenia lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym GITD podał, że zgodnie z treścią art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG)

nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1), jak stanowi ustęp 1 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv):

a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki lub

b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf.

Organ wskazał, że zmiana stanu prawnego, która nastąpiła w dniu 2 marca 2015 r. nie zniosła ani nie zmieniła obowiązku, który w poprzednim stanie prawnym regulowany był przepisem art. 15 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) NR 3821/85

z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985 r. ze zm.), kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów.

W myśl zaś art. 9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8, w przypadku gdy kierowca towarzyszy pojazdowi transportowanemu promem lub pociągiem i wykorzystuje regularny dzienny okres odpoczynku, okres ten można przerwać nie więcej niż dwukrotnie innymi czynnościami trwającymi łącznie nie dłużej niż godzinę. Podczas tego regularnego dziennego okresu odpoczynku kierowca ma do dyspozycji koję lub kuszetkę. Czas spędzony na dojeździe do miejsca postoju pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia lub powrotu z tego miejsca, jeżeli pojazd nie znajduje się ani w miejscu zamieszkania kierowcy, ani w bazie pracodawcy, w której kierowca zwykle pracuje, nie jest liczony jako odpoczynek lub przerwa, chyba że kierowca znajduje się na promie lub w pociągu i posiada dostęp do koi lub do kuszetki. Czas spędzony przez kierowcę kierującego pojazdem nieobjętym zakresem niniejszego rozporządzenia do lub z pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia, który nie znajduje się w miejscu zamieszkania kierowcy ani w bazie pracodawcy, gdzie kierowca zazwyczaj pracuje, jest traktowany jako "inna praca". Konsekwencją powyższego jest kara pieniężna w wysokości 300 złotych za każdą wykresówkę.

Organ odwoławczy analizując wykresówki uznał, że:

- A.S. kierując pojazdem o nr rej. [...] w dniu [...].01.2014 r. rozpoczął używanie wykresówki w miejscowości [...] w obsadzie z kierowcą C.G. i zakończyli dnia [...].01.2014 r. w miejscowości [...]. W dniach [...].01.2014 r. A.S. przebywał na wolnym od pracy, następnie dnia [...].01.2014 r. Pan A.S. kierując pojazdem o nr rej. [...] rozpoczął używanie wykresówki w miejscowości [...]. Na odwrocie wykresówki brak jest zapisu o okresach aktywności, jakie kierowca wykonywał przemieszczając się z [...] do [...];

- P.H. kierując pojazdem [...] w dniu [...].12.2013 r. rozpoczął używanie wykresówki w miejscowości [...] w obsadzie z kierowcą W.P. i zakończyli dnia [...].12.2013 r. w miejscowości [...]. W dniach [...].12.2013 r. P.H. przebywał na wolnym od pracy, następnie dnia [...].12.2013 r. P.H. kierując pojazdem o nr rej. [...] rozpoczął prowadzenie pojazdu w Polsce (wg. oświadczenia przedsiębiorcy baza transportowa mieści się w [...]) - zgodnie z zadeklarowanym miejscem włożenia karty kierowcy do tachografu cyfrowego. Na odwrocie wykresówki brak jest odpowiedniego zapisu odnośnie okresów aktywności, jakie wykonywał kierowca przemieszczając się z [...] do Polski ([...]). Kierowca zobowiązany był zatem do rejestrowania swojej aktywności przemieszczając się zarówno z miejscowości [...] i miejscowości [...] do miejscowości [...]. Kara pieniężna wynosi: 2 x 300 zł = 600 zł.

Organ podkreślił, że przedsiębiorca podczas kontroli jest obowiązany okazać wszelkie dokumenty dotyczące ewidencji pracy kierowców, czego jednak nie uczynił, kara pieniężna została jednak nałożona za okazanie podczas kontroli

w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych

o okresach aktywności kierowcy - za każdą wykresówkę. Za wypełnienie przez przedsiębiorcę w czasie kontroli w przedsiębiorstwie obowiązku udokumentowania okazania wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu, czy też zczytania danych cyfrowych z kart kierowcy, należy uznać taką sytuację, gdy przedsiębiorca przedkłada inspektorom ITD stosownie dokumenty, pliki cyfrowe

w terminie wyznaczonym przez kontrolujących. Okazanie natomiast przez przedsiębiorcę w późniejszym okresie niż termin wyznaczony przez inspektorów,

w szczególności w toku postępowania administracyjnego prowadzonego po przeprowadzonej kontroli w przedsiębiorstwie, nie można uznać za realizację obowiązku w omawianym zakresie. Dokumentacja stwierdzająca powyższy fakt powinna bowiem znajdować się w siedzibie przedsiębiorstwa i być okazywana

w każdym czasie i na każde żądanie kontrolujących inspektorów.

Odnośnie naruszenia lp. 6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym GITD wskazując na treść art. 34 Rozporządzenia Parmelamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów (...) oraz na art. 14 ust. 2 Rozprządzenia Rady (EWG) 3821/85, przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Konsekwencją powyższego jest

naruszenie opisane w lp. 6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który to przepis udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 300 złotych za każdy dzień.

W wyniku analizy okazanych przez przedsiębiorcę dokumentów (wykresówek, danych z karty kierowcy, zaświadczeń potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu) organ odwoławczy stwierdził, iż przedsiębiorca okazał niepełne dane o okresach aktywności kierowcy:

– W.P. od godz. 14:30 dnia [...].12.2013r. do godz. 24:00 dnia [...].12.2013 r. i od godz. 00:00 dnia [...].12.2013 r. do godz. 07:07 dnia [...].12.2013 r.;

– A.S. od godz. 14:41 dnia [...].12.2013 r. do godz. 24:00 dnia [...].12.2013 r.; od godz. 00:00 dnia [...].12.2013 r. do godz. 09:20 dnia [...].12.2013 r.; od godz. 20:35 dnia [...].04.2014r. do godz. 24:00 dnia [...].04.2014 r. od godz. 00:00 dnia [...].04.2014 r. do godz. 07:33 dnia [...].04.2014 r.;

– C.G. od godz. 18:10 dnia [...].01.2014 r. do godz. 24:00 dnia [...].01.2014 r.

Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 300 złotych za każdy dzień i kary pieniężnej

w wysokości 2100 zł.

Odnośnie naruszenia lp. 8.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym GITD podał, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców

z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 567 ze zm.), po sześciu kolejnych godzinach pracy kierowcy przysługuje przerwa przeznaczona na odpoczynek

w wymiarze nie krótszym niż 30 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy nie przekracza 9 godzin oraz w wymiarze nie krótszym niż 45 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy wynosi więcej niż 9 godzin. Przerwa może być dzielona na okresy krótsze trwające co najmniej 15 minut każdy, wykorzystywane w trakcie sześciogodzinnego czasu pracy lub bezpośrednio po tym okresie. Ust. 2. Przerwy,

o których mowa w ust. 1, ulegają skróceniu o przerwę w pracy trwającą 15 minut, którą pracodawca jest obowiązany wprowadzić, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy kierowcy wynosi co najmniej 6 godzin. Konsekwencją powyższego jest kara pieniężna z tytułu lp. 8.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który karą pieniężną 300 zł sankcjonuje: nieudzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust 1 ustawy z dnia

16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.

Organ ustalił, że na podstawie danych z karty kierowcy i dokumentacji czasu pracy stwierdzono, że przedsiębiorca A.S. osobiście prowadzący pojazdy w okresie od godziny 07:09 dnia [...].03.2014 r. do godziny 13:39 dnia [...].03.2014 r. przekroczył maksymalny czas pracy bez wymaganej przerwy o 12 minut. W ww. okresie kierowca wykonywał pracę przez 6 godzin i 12 minut i nie odebrał wymaganej przepisami przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Pomiędzy godz. 07:51 a 09:50 dnia [...].03.2014 r. miał okres innej pracy, co nie może być traktowane jako przerwa. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wynosi 300 zł.

Jednocześnie w ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92 c ustawy o transporcie drogowym, mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie, tj. okoliczności sprawy

i dowody nie wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Skarżący był skutecznie informowany przez organ kontrolny o wszystkich czynnościach jakie były podejmowane w sprawie.

Również nie znaleziono podstaw do zastosowania art. 92 b ustawy

o transporcie drogowym. Podkreślić bowiem należy, że strona nie wykazała aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. W ocenie organu odwoławczego treść wyjaśnień złożonych w toku postępowania toczącego się przed organem I instancji, jak i w treści odwołania nie potwierdzają spełnienia przesłanek określonych w art. 92 b ustawy. Powyższe potwierdza również, że organizacja i nadzór w przedsiębiorstwie były niewystarczające.

Ponadto w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym za względu na fakt, że do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia wobec okoliczności dysponowania przez stronę wszelką dokumentacją czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec czego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi. Zakres tych obowiązków ściśle jest związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Jedną zaś z takich czynności niewątpliwie jest kierowanie pojazdem samochodowym. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże wskazanej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, bowiem ma on obowiązek przeszkolenia kierowcy

i organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy o transporcie drogowym. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia, co więcej sytuacja tak jest typowa w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ustawy o transporcie drogowym, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu. Brak stosowania przez przedsiębiorcę w tym zakresie właściwych rozwiązań obciąża pracodawcę i nie jest żadnym usprawiedliwieniem.

W skardze na decyzję organu odwoławczego A.S. zarzucił naruszenie:

I. art. 7, art. 8 oraz art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez utrzymanie w mocy nieistniejącej i nieznanej skarżącemu decyzji administracyjnej, co czyni skarżone rozstrzygnięcie niezrozumiałym i powoduje niepewność w zakresie obecnej sytuacji prawnej strony;

II. art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 11 k.p.a. poprzez całkowicie niezrozumiałe sformułowanie uzasadnienia decyzji w aspekcie powodu leżącego u podstaw uchylenia poprzedzającej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i nałożenia kary administracyjnej w wysokości 5 600 zł;

III. art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 11 k.p.a. poprzez całkowicie niezrozumiałe sformułowanie uzasadnienia decyzji w aspekcie nałożenia przez organ odwoławczy kary administracyjnej za naruszenia popełnione przez P.H. oraz za naruszenia popełnione przez Pana P.S.;

IV. art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie sprawy w jej całokształcie przejawiające się brakiem odniesienia organu odwoławczego do argumentów strony podniesionych w toku prowadzonego postępowania administracyjnego.

W motywach skargi strona wywodziła, że zgodnie z zapisem znajdującym się

w sentencji skarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia

[...] lipca 2015 r. na mocy kwestionowanego rozstrzygnięcia uchylono decyzję pierwszoinstancyjną, datowaną na dzień [...] września 2015 r. Zatem fakt ten czyni skarżoną decyzję absolutnie niezrozumiałą dla strony, ponieważ data [...] września

2015 r. jest datą przyszłą i strona skarżąca nie jest w stanie przewidzieć, czy jakikolwiek organ administracji wyda w tym dniu jakąkolwiek decyzję na mocy której skarżący uznany zostanie stroną. Opisany niniejszym stan prowadzi stronę do całkowitej niepewności w zakresie jej sytuacji prawnej. Skarżący nie jest bowiem

w stanie dociec, jaką decyzję uchylił Główny Inspektor Transportu Drogowego i jakie obecnie decyzje pozostają w obrocie prawnym.

Skarżący podniósł, że z treści uzasadnienia skarżonego rozstrzygnięcia, nie wynika powód zmniejszenia nałożonej kary, co jest kolejnym aspektem, w którym rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Transport Drogowego jest dla skarżącego całkowicie niezrozumiałe. Strona nie jest także w stanie dociec, jakie kary cząstkowe złożyły się na łączną sumę 5600 zł. Niezrozumiały jest także powód uchylenia decyzji

o nałożeniu kary w wysokości 8150 zł - nie został on bowiem wyjaśniony przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

Również niezrozumiałe jest dla skarżącego nałożenie kary za popełnione naruszenia przez osobę, która nie wykonywała na rzecz firmy skarżącego przewozów drogowych. Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył karę łączną w wysokości 350 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przez P.H. (str. 7 uzasadnienia decyzji - w polowie), natomiast przewozy na rzecz skarżącego wykonywał kierowca o nazwisku P.H.. Podobna sytuacja pozbawiająca stronę możliwości zrozumienia kwestionowanego rozstrzygnięcia zaistniała w stosunku do naruszenia popełnionego przez P.S. (str. 8, akapit 1). Osoba o tym nazwisku nie jest znana skarżącemu i nigdy nie wykonywała na jego rzecz przewozów drogowych. Przewozy na rzecz strony wykonywał natomiast P.S., a zatem zupełnie inna osoba. Tym samym kwestionowana decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w zakresie kar za nałożonych za naruszenia popełnione przez P.H. i P.S. jest wadliwa i w ocenie skarżącego wymaga uchylenia.

Zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie odniósł się do większości zagadnień podniesionych w odwołaniu, w szczególności do kwestii nałożenia kary za naruszenie określone pod lp. 1.4 a polegające na: niezgłoszeniu na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych o których mowa w art. 1a i art. 8 w wymaganym terminie. Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył w ślad za organem I instancji karę w wysokości 800 zł za niezgłoszenie użytkowania pojazdu testowego o nr rej. [...]. Skarżący podkreślił, że już w toku postępowania przedłożył dowód, że pojazd ten nie był wykorzystywany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Był on użytkowany wyłącznie przez stronę, tzn. A.S. oraz kierowcę B.S. do prywatnych przejazdów. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie ustosunkował się do argumentów strony w omawianym zakresie. Jedynym stwierdzeniem, jakie Główny Inspektor Transportu Drogowego zawarł w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia a dotyczącym omawianego problemu jest zdanie: “Pojazd ten był wykorzystywany do prywatnej działalności gospodarczej, w związku z czym istniał obowiązek zgłoszenia zmiany danych, o których mowa w art. 7a i 8, w wymaganym terminie". Stwierdzenie to, zdaniem skarżącego nie zostało poparte jakimikolwiek dowodami. Skarżący przytoczone zdanie uznaje za zbyt lakoniczne, aby uznać je za odniesienia do podnoszonej wcześniej kwestii. Kolejnym przykładem braku odniesienia organu odwoławczego do argumentów strony podnoszonych w odwołaniu, jest przemilczenie zagadnienia nałożenia kary administracyjnej za niezgłoszenie zbycia pojazdu o nr rej. [...].

Skarżący podkreślił, że Główny Inspektor Transportu Drogowego w zasadzie nie odniósł się do żadnego z nich, nie ustosunkował się faktycznie i rzeczowo do żadnego z ośmiu zarzutów odwołania, decydujących o konieczności uchylenia decyzji organu

I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione

w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Stosownie do treści art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (DZ.U. z 2013 r. poz. 14 14 ze zm.)- dalej – utd - podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. W myśl ust. 2 suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych. Zgodnie z ust. 6 art. 92a utd wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Przystępując do analizy zasadności i prawidłowości nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w łącznej kwocie 5.600, 00 zł za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, trzeba mieć na uwadze charakter odpowiedzialności za delikty, o których mowa w art. 92a utd. Odpowiedzialność przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy oparta na wskazanym tu przepisie ustawy o transporcie drogowym ma charakter odpowiedzialności administracyjnej. Nie jest oparta na zasadzie winy, a do stwierdzenia jej zaistnienia wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym przez wykonującego w imieniu przedsiębiorcy transport kierowcę, nawet jeżeli doszło do naruszeń w sposób niezawiniony przez przedsiębiorcę. Nie można więc skutecznie powoływać się na treść tego przepisu w sytuacji, gdy pracownik przedsiębiorcy, działający w ramach powierzonych mu zadań dopuszcza się działań, za które ustawa przewiduje nałożenie kary.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w okresie od [...] czerwca 2014 r. do [...] sierpnia 2014 r. w przedsiębiorstwie skarżącego – A – A.S., przeprowadzona została kontrola w zakresie przestrzegania obowiązków i warunków przewozu drogowego. Zakresem kontroli objęto okres od [...] czerwca 2013 r. do [...] czerwca 2014 r. W wyniku kontroli ujawniono szereg nieprawidłowości, które opisane zostały w załączniku nr 1 do protokołu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. Protokół kontroli przyjęty został przez skarżącego bez wniesienia uwag.

W oparciu o ustalenia zawarte w protokole kontroli, decyzją z dnia [...] września 2014 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w łącznej kwocie 8.150,00 zł. W ocenie organu pierwszej instancji przedsiębiorca naruszył obowiązki wynikające z ustawy o transporcie drogowym polegające na:

- niezgłoszeniu na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych o których mowa w art. 7a i art., w wymaganym terminie (l.p. 1.4 zał. nr 3),

- przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (l.p.5.2.1 i 5.2.2. zał. nr 3),

- skrócenie dziennego czasu odpoczynku (l.p. 5.3),

- okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy – za każdą wykresówkę (l.p. 6.3.8 zał. nr 3),

- udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy – za każdy dzień (l.p. 6.3.9 zał. nr 3),

- nieudzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 utd ( l.p.8.4 zał. nr 3).

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący ustosunkował się do każdego z zarzucanych mu deliktów, podnosząc okoliczności, które w jego ocenie wskazywały, że kary cząstkowe nałożone zostały niezasadnie, albowiem stan faktyczny nie dawał podstaw do przypisania stronie opisanych w decyzji naruszeń prawa. Na skutek wniesionego odwołania sprawę rozpatrywał organ drugiej instancji, który uznał zasadność części zarzutów podniesionych przez skarżącego i w tej części odstąpił od wymierzenia skarżącemu kar przewidzianych za poszczególne naruszenia przepisów ustawy. W rezultacie skarżącemu wymierzono karę łączną w wysokości, 5.600, 00 zł, a zatem w niższej wysokości, aniżeli kara łączna określona w decyzji pierwszej instancji, której wysokość określono na kwotę 8.150, 00 zł. Przepisem prawa procesowego stanowiącym podstawę prawną decyzji wydanej w drugiej instancji stanowił art. 138 § 1 pkt 2 kpa. W myśl tego przepisu organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części.

Zaskarżoną decyzją organ uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości oraz nałożył karę pieniężną w wysokości 5.600, 00 zł. Jednakże wydając orzeczenie o takiej treści organ drugiej instancji nie wypowiedział się co do pozostałego zakresu sprawy administracyjnej. Skoro bowiem część zarzucanych skarżącemu deliktów organ uznał za niezasadne, co skutkowało odstąpieniem od wymierzenia za nie kary pieniężnej, to w takiej sytuacji, w tym zakresie, postępowanie należało umorzyć, tak jak wymaga tego przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Stan badanej sprawy administracyjnej pozwala na stwierdzenie, że pomimo iż sprawa wyczerpała administracyjny tok instancji, nie została ona załatwiona w całości. Organ drugiej instancji winien wypowiedzieć się procesowo co do deliktów, za które odstąpił od wymierzenia kary, a które były przedmiotem rozpatrywania przez organy obydwu instancji.

Zaskarżona decyzja wydana została również z naruszeniem zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8 i art. 9 oraz art. 107 § 3 kpa.

Trzeba zwrócić uwagę, że w odwołaniu skarżący przedstawił konkretne okoliczności dotyczące każdego z zarzucanych mu deliktów, zmierzając w ten sposób do wykazania, że nie doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Organ nie ustosunkował się do argumentacji skarżącego dotyczących poszczególnych naruszeń (poza deliktami, za które w efekcie nie wymierzył kary pieniężnej). Taka sytuacja miała miejsce przykładowo w przypadku zarzutu niezgłoszenia zmiany danych do licencji dotyczących ciągnika siodłowego, za które to naruszenie wymierzono skarżącemu karę 800 zł. W odwołaniu skarżący podnosił okoliczności zmierzając do wykazania, że pojazd ten nie służył do wykonywania transportu drogowego. Organ nie uwzględnił stanowiska strony, nie odniósł się do jego twierdzeń oraz nie wskazał dowodów na twierdzenia przeciwne. Podobna sytuacja zaistniała wobec naruszeń, o których mowa w l.p. 5.3.1 i 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy - jeżeli chodzi o kierowcę W.P.. Tu również skarżący podnosił, że kierowca ów nie wykonywał więcej zleceń na rzecz skarżącego, a wykonany przejazd drogowy był jego ostatnim zleceniem, wobec czego postawiony zarzut jest bezzasadny. Analogicznie, jeżeli chodzi o naruszenie opisane w lp. 6.3.9 dotyczące kierowców W.P., A.S. i C.G., tu również organ nie ustosunkował się do twierdzeń strony przeciwnej.

Organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Nie wykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6 maja 2014 r. sygn.. akt II SA/Ol256/14, Lex nr 145424)

W wyroku z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 2890/12 (Lex nr 1575611) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, które Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela, że tylko decyzje, których uzasadnienie zawierają wskazane treści w zakresie koniecznym ze względu na okoliczności sprawy, spełniają rygory k.p.a. Wymóg należytego uzasadnienia decyzji ma znaczenie nie tylko ze względu na konieczność wyjaśnienia przez organ stronie powodów rozstrzygnięcia, nie ma wyłącznie waloru informacyjnego dla strony.

Przyjdzie stwierdzić, że zaskarżona decyzja powyższych wymogów nie spełnia.

Trzeba również zauważyć, że brak należytego uzasadnienia może rodzić zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270), Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.