Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 955/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50, art. 51 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 145 par .1, art. 149, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Wojciech Sawczuk, sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Protokolant ref. staż. Kamil Mazański, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2019 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. znak [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania H. S. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB") z dnia [...] grudnia 2017 r., znak [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając decyzję, organ wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] [...]WINB utrzymał w mocy decyzję PINB dla Miasta [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nakazującą współwłaścicielce budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. [...] w P. H. S. doprowadzenie przedmiotowego budynku do stanu poprzedniego poprzez: rozbiórkę ścianek gipsowo-kartonowych wydzielających pomieszczenia na strychu połączone komunikacyjnie z lokalem mieszkalnym nr [...] oraz ścianek działowych wydzielających na strychu osobne pomieszczenie z instalacją ciepłej wody użytkowej dla lokalu mieszkalnego nr [...]; likwidację otworu w stropie nad lokalem nr [...] oraz rozbiórkę zamontowanych w tym otworze schodów, prowadzącego do pomieszczeń na strychu; rozbiórkę podestu i postumentu pod wanną w łazience lokalu mieszkalnego nr [...].

Wnioskiem z dnia 8 czerwca 2017 r. H. S. wystąpiła do [...]WINB o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją, wskazując jako okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania, że objęte nakazem rozbiórki schody są zgodne z Polską Normą, a ich szerokość jest zgodna z § 69 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wyjaśniła też, że uzyskała od producenta schodów deklaracje ich zgodności z Polską Normą. Ma to stanowić nową, istotną okoliczność, która istniała w momencie wydania decyzji, a która nie była znana organowi

Postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. [...]WINB wznowił postępowanie zakończone własną decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. odmówił jej uchylenia. Od tej decyzji odwołanie wniosła H. S..

GINB wyjaśnił istotę postepowania o wznowienie i jego dwufazowość, stwierdzając, że formalnoprawne przesłanki wznowienia postępowania zostały przez H. S. zachowane. Deklarację zgodności schodów z Polską Normą otrzymała ona 31 maja 2017 r., zaś wniosek o wznowienie postępowania został nadany dnia 7 czerwca 2017 r. Wznowienie postępowania należało więc uznać za działanie prawidłowe.

Jako podstawę wznowienia postępowania, H. S. wskazała wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.).

W ocenie GINB, ta podstawa wznowienia postępowania w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Decyzja PINB dla Miasta [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r została wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud.") i odnosiła się do przebudowy poddasza i lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w P.. Obejmowała nakaz rozbiórki elementów tej przebudowy składających się na funkcjonalną całość, tj. 1) rozbiórkę ścianek gipsowo kartonowych wydzielających pomieszczenia na strychu połączone komunikacyjnie z lokalem mieszkalnym nr [...] oraz ścianek działowych wydzielających na strychu osobne pomieszczenie z instalacją ciepłej wody użytkowej dla lokalu mieszkalnego nr [...], 2) likwidację otworu w stropie nad lokalem nr [...] oraz rozbiórkę zamontowanych w tym otworze schodów, prowadzącego na strych, 3) rozbiórkę podestu i postumentu pod wanną w łazience lokalu mieszkalnego nr [...].

Przywoływana obecnie przez skarżącą okoliczność, że objęte nakazem rozbiórki schody są zgodne z Polską Normą, a ich szerokość jest zgodna z § 69 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowaniu, nie jest istotna w sprawie. Schody te są elementem szerszej całości, jaką stanowi wykonana przebudowa poddasza i lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w P. i z tego powodu nowe okoliczności dotyczące jedynie wykonanych schodów pozostają bez znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy, rozstrzygniętej już decyzją [...]WINB z dnia [...] lipca 2014 r. Z akt sprawy wynika, że organ administracji umożliwił legalizację całości robót składających się na przebudowę, ale skarżąca nie skorzystała z tego uprawnienia. Dlatego też organ był zobowiązany do rozstrzygnięcia w przedmiocie nakazu rozbiórki. Ponadto, zgodność z prawem decyzji [...]WINB z dnia [...] lipca 2014 r. została dodatkowo potwierdzona prawomocnym wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 1024/14.

Z tą decyzją nie zgodziła się skarżąca, która pismem datowanym na 5 kwietnia 2018 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę uzasadniła tym, że organy I i II instancji nie wzięły pod uwagę "domniemania zgodności wyrobu na skutek zgodności z postanowieniami norm i specyfikacji".

W ocenie skarżącej, art. 13 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności, obowiązujący w dacie wydania decyzji stanowił, że domniemywa się, że wyrób spełnia określone zasadnicze wymagania jeżeli jest zgodny z odpowiednimi postanowieniami norm lub specyfikacji zharmonizowanych. Przedmiotowe zaś schody są zgodne z normą PN-EN 91-1-1-2004 oraz PB-EN 91-1-6: 2007 wchodzącą w skład norm zharmonizowanych (Eurokod 1).

Przedstawienie dokumentu, uzasadniającego domniemanie zgodności wyrobu jest - wbrew stanowisku organów I instancji okolicznością istotną w takim znaczeniu, że jej istnienie lub brak bezpośrednio wpływa na treść rozstrzygnięcia.

W ocenie skarżącej, podnoszony przez organ II instancji argument, że schody są elementem większej całości oraz że sprawa była przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu są o tyle chybione, że przedstawiony przez skarżącą dowód zgodności schodów z normą nie był znany WSA w Poznaniu w trakcie rozpatrywania sprawy, zaś WSA w Warszawie, który również rozpatrywał sprawę skarżącej, najpierw postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., wstrzymał wykonanie decyzji rozbiórkowej lokalu, a następnie (wyrokiem w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 782/16) uchylił decyzje [...]WINB oraz GINB, wskazując, że w trakcie postępowania doszło do naruszenia przepisów, a zaprzestanie użytkowania poddasza na cele mieszkalne - wbrew stanowisku organów - jest istotną okolicznością w sprawie. Ponadto, z ww. wyroku WSA w Warszawie wynikało, że procedura legalizacyjna dotycząca poddasza wydaje się zbędna ze względu na to, że zaprzestając wykorzystania poddasza na cele mieszkalne skarżąca przywróciła stan pierwotny.

Zdaniem skarżącej, przedstawienie certyfikatu zgodności schodów z normą przesądza o domniemaniu ich zgodności z wymaganiami, przepis nie zawiera żadnych dodatkowych ograniczeń, np. kontekstu "większej całości", na którą wskazuje GINB.

Ponieważ wyszły na jaw nowe okoliczności w sprawie, skarżąca wniosła o wznowienie postępowania i uchylenie decyzji nakazującej jej rozbiórkę ale podczas postępowania administracyjnego żaden z organów nie odniósł się merytorycznie do podniesionej kwestii domniemania zgodności wyrobu.

W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja GINB, podjęta na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. Organ odwoławczy utrzymał tą decyzją w mocy orzeczenie [...]WINB, wydane na podstawie art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując oceny stanu faktycznego i prawnego zawisłej przed nim sprawy, stwierdza, że organ odwoławczy poprawnie zastosował art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., gdyż organ I instancji prawidłowo odmówił skarżącej wznowienia postępowania. Dokonanie kontroli orzeczenia organu odwoławczego wymaga jednakże oceny prawidłowości również i tej decyzji, którą organ utrzymał w mocy zaskarżoną do Sądu decyzją.

Na wstępie należy wyjaśnić, że organ administracji publicznej, do którego wpływa podanie o wznowienie postępowania, zakończonego ostateczną decyzją, zawierające informację o którejkolwiek z przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a., jest zobligowany wydać w trybie art. 149 § 1 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania – jeżeli spełnione zostały warunki z art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast, do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) ww. termin biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

W tej fazie organ nie bada natomiast zasadności wskazanych przez wnoszącego podanie przesłanek wznowieniowych z art. 145 § 1 pkt. 1 – 8 k.p.a. Dopiero bowiem postanowienie wznawiające postępowanie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 139 § 2 k.p.a.).

Po wznowieniu postępowania organ bada więc, czy wskazane przez stronę okoliczności świadczą o wystąpieniu którejkolwiek z przyczyn uzasadniających uchylenie ostatecznej decyzji, a wymienionych enumeratywnie w art. 145 § 1 i art. 146a § 1 oraz art. 145b § 1 k.p.a.). Organ bada ponadto (art. 146 § 1 k.p.a.), czy od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, gdyż wówczas nie można uchylić decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Bada też, czy od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat – gdyż wówczas nie można uchylić decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b k.p.a.

Ponadto, organ ocenia, czy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, gdyż również wówczas nie uchyla się decyzji (art. 146 § 2 k.p.a.).

Powyższe rozważania organu właściwego do rozpoznania podania o wznowienie postępowania muszą poprzedzać załatwienie wznowionego postępowania (w rozumieniu art. 104 k.p.a.).

Jak wynika z akt sprawy, skarżąca domagała się wznowienia postepowania zakończonego ostateczną decyzją organu nadzoru budowlanego, wydaną w trybie art. 51 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 51 ust. 1 Pr. bud., nakazującą jej doprowadzenie budynku do stanu poprzedniego poprzez wykonanie oznaczonych w decyzji robót budowlanych. Decyzja ta uzyskała przymiot ostateczności wobec utrzymania jej w mocy decyzją organu II instancji i stała się prawomocna, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 20 stycznia 2015 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Po 1024/14, oddalił skargę skarżącej na decyzję drugoinstancyjną. Przyczyna, na którą w swoim podaniu powołała się skarżąca (uzyskanie certyfikatu zgodności schodów z Polska normą) wywodzona więc była z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a., gdyż skarżąca twierdziła, że uzyskanie certyfikatu stanowi ujawnienie istotnych dla sprawy okoliczności i nowego dowodu, istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję.

Wyjaśnić więc należy, że przez nowy istotny dowód lub nową istotną okoliczność dla sprawy należy rozumieć dowód lub okoliczność, które mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Innymi słowy, muszą one mieć takie znaczenie, że w sprawie zapadłaby decyzja odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1631/16 – CBOSA). Uzyskanie certyfikatu zgodności z Polską Normą schodów, które skarżąca zainstalowała w ramach szerszej przebudowy obiektu budowlanego, nie ma natomiast takiego znaczenia, gdyż postępowanie zakończone nakazaniem jej doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu poprzedniego nie dotyczyło montażu schodów, ale przebudowy w rozumieniu art. 3 pkt. 7a Pr. bud., a więc samowolnego wykonania robót budowlanych zmieniających parametry techniczne obiektu. Same schody były tylko jednym z elementów tej samowolnej przebudowy.

Jak ponadto wyjaśnił [...]WINB w uzasadnieniu swej decyzji, w toku postępowania organów I i II instancji nie była kwestionowana ani okoliczność dotycząca producenta schodów, ani zgodności tychże schodów z obowiązującymi normami technicznymi. Organ ten wprost wskazał, że "(...) przedmiotem postępowania organów nadzoru budowlanego nie było jedynie wykonanie schodów w lokalu mieszkalnym, ale wykonanie robót budowlanych w szerszym zakresie polegających na przebudowie lokalu: m. in. na wykonaniu nowych ścianek działowych, podwyższenia poziomu podłogi, wykonania otworu w stropie nad lokalem, wydzielenia na strychu budynku pomieszczenia połączonego z lokalem mieszkalnym nr [...]" (s. 3 decyzji).

Do wznowienia postępowania może dojść wyłącznie wówczas, jeżeli spełnione zostaną łącznie cztery warunki: po pierwsze - okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, po drugie – są one istotne, po trzecie - zostały one ujawnione po wydaniu decyzji i po czwarte - te "nowe okoliczności faktyczne" i "nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. np. wyrok NSA z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt II GSK 1418/17 – CBOSA).

Jeżeli więc nowy dowód powołany przez stronę nie może być uznany – w odniesieniu do przedmiotu i rodzaju postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją – za na tyle istotny, by miał jakikolwiek wpływ na treść rozstrzygnięcia, to wobec braku łącznego wystąpienia ww. przesłanek organ w postępowaniu wznowionym zobowiązany jest odmówić uchylenia decyzji ostatecznej.

Prawidłowo organ I instancji uznał też, że wprawdzie okoliczność tego, że "schody zostały wyprodukowane przez R.sp. z o.o., która w 2007 r. zadeklarowała zgodność schodów modułowych Max 22 z normami wskazanymi w wystawionym dokumencie" stanowi nową okoliczność, ale jednocześnie słusznie organ uznał, że nie ma ona żadnego znaczenia dla wydanego rozstrzygnięcia.

Należy ponadto wyjaśnić, że zgodność schodów z Polską Normą, deklarowana przez ich producenta, nie byłaby też dla organu nadzoru budowlanego wiążąca w aspekcie dokonywanej przez ten organ kontroli zgodności wykonanej przebudowy z prawem, gdyż Polska Norma prawem nie jest. Są to jedynie pewne wskazania, niemające jednak wiążącego charakteru. Co więcej, dla ostatecznego wyniku postepowania kontrolnego z art. 50 i 51 Pr. bud. samowolnie wykonanej przebudowy, istotne dla organu było stwierdzone naruszenie przepisów rozporządzenia z 2002 r. w sprawie warunków technicznych budynków; w szczególności § 68 ust 1, § 269 ust.1, § 72 ust. 1 i § 57 ust. 1 rozporządzenia. W tym więc kontekście, wobec uznania przez organ nadzoru budowlanego nieprawidłowości wysokości i sposobu zabezpieczenia jednego elementów przebudowy, jakim były schody, to, że co do zasady były one zgodne z Polską Normą (wg. producenta) nie miało żadnego znaczenia.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie fakt uzyskania przez skarżącą "certyfikatu zgodności schodów z Polską Normą" oraz ustalenia osoby ich producenta ani nie był ani dowodem, ani okolicznością istotnymi w sprawie i nie uzasadniał w żadnej mierze uchylenia ostatecznej decyzji.

Nie jest także żadną "nową okolicznością" istotną w tej sprawie wydanie przez WSA w Warszawie wyroku z dnia 31 lipca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1782/16 (CBOSA), uchylającego decyzje GINB i [...]WINB odmawiające uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji [...]WINB z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...]. Sąd orzekał bowiem w zupełnie innym stanie faktycznym sprawy, zainicjowanej podaniem H. S. z dnia 29 lipca 2015 r., uzupełnionym pismem z dnia 9 grudnia 2015 r. Skarżąca wówczas wystąpiła na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., o wznowienie postępowania zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...], podnosząc, że po wydaniu ww. decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] lipca 2014 r. wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi w postaci niewykonalności decyzji PINB dla [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], i tego, że schody prowadzące do pomieszczeń na strychu nie mają 0,6 m, jak to ustalił organ, ale 0,62 m, zaś roboty budowlane nie były przebudową, a mogły być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem w inny sposób niż przez rozbiórkę.

WSA w Warszawie, uchylając wówczas zaskarżone decyzje organów obu instancji uznał, że przedwcześnie zastosowano w I instancji art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. stwierdzając, że przesłanka wznowienia nie wystąpiła. Zdaniem Sądu, konieczne było bowiem przede wszystkim ustalenie, jakie dokładnie okoliczności mają stanowić o wystąpieniu przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a następnie – zbadanie, czy w kontekście każdej z nich zachowany został termin z art. 148 § 1 k.p.a. i wzięcie pod uwagę wyroku WSA w Poznaniu z dnia 20 stycznia 2015 r. Sąd stwierdził też, że "nie można zatem, w kontekście okoliczności skarżącej dotyczącej zaprzestania wykorzystywania pomieszczeń strychu na cele mieszkalne twierdzić, że postępowanie zakończone decyzją ostateczną nie dotyczyło sposobu użytkowania pomieszczeń i na tej podstawie wskazywać, że ww. okoliczność podniesiona przez skarżącą już tylko z tego powodu nie ma charakteru istotnego".

W sprawie zawisłej przed tut. Sądem, postępowanie administracyjne o wznowienie postępowania zainicjowane było jednak kolejnym wnioskiem skarżącej, z dnia 8 czerwca 2017 r. i dotyczyło zupełnie innych "nowych okoliczności" i "nowych dowodów", wskazanych w tymże wniosku. Sprawa niniejsza, jak i sprawa w której WSA w Warszawie orzekł prawomocnym wyrokiem sygn. akt VII SA/Wa 1782/16 są więc odrębnymi sprawami; w każdej z nich organ orzeka na podstawie innych okoliczności faktycznych, wynikających z podania o wznowienie postepowania. W niniejszej sprawie organ nie orzekał po wznowieniu postępowania o zasadności ostatecznej decyzji ze względu na przesłanki, wskazywane w podaniu skarżącej z 29 lipca 2015 r., ale te okoliczności, które skarżąca przywołała w podaniu z 8 czerwca 2017 r. Co więcej, organ nie twierdził w niniejszej sprawie, że nie dotyczy ona sposobu użytkowania pomieszczeń – kwestią tą w ogóle się nie zajmował.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia ponadto, że przywołany przez skarżącą art. 13 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst. jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 155) o systemie oceny zgodności nie ma w niniejszej sprawie znaczenia. Organ nadzoru budowlanego oceniał bowiem rzeczywiście wykonane samowolnie roboty budowlane pod katem ich zgodności z prawem, a nie to, czy producent schodów wypełnił swoje obowiązki z ww. art. 13 ustawy. Jak wynika ponadto z art. 1 ust. 1 a i 2 ww. ustawy, nie ma ona zastosowania do schodów.

Skoro więc orzeczenie organu I instancji było prawidłowe, gdyż odmówił on poprawnie, zgodnie z art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a., uchylenia ostatecznej decyzji w postępowaniu wznowieniowym z uwagi na brak przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a., to organ odwoławczy prawidłowo (art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a.) decyzję taką utrzymał w mocy.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.