Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1434/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3,  art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...] (uzupełnioną decyzją z dnia [...]) określającą A S.A. w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie [...] zł.

Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skarga ta została podpisana przez pełnomocnika Spółki – adwokata K. S.. Do skargi dołączono uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa z dnia 31 marca 2014 r. udzielonego temu adwokatowi przez członka zarządu M. N. oraz prezesa zarządu B. D., a także odpis pełny z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 grudnia 2015 r., wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu

strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, udzielonego zgodnie z działem 2 rubryka 1 podrubryka 1 złożonego do akt sprawy odpisu pełnego KRS-u albo udokumentowania, że M. N., który podpisał pełnomocnictwo z dnia 31 marca 2014 r., był

już w tym czasie członkiem zarządu skarżącej – w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Zwrócono przy tym uwagę, że z przedstawionego odpisu pełnego z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że M. N. został wpisany jako członek zarządu skarżącej w dniu 7 kwietnia 2014 r.

Ponadto wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł. Wezwanie to opatrzone zostało tym samym rygorem.

Przesyłka polecona zawierającą m.in. wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu została, wobec niemożności doręczenia jej adresatowi, awizowana w dniu 28 grudnia 2015 r., a następnie awizowana powtórnie w dniu 5 stycznia 2016 r. W dalszej kolejności, wobec nie odebrania przesyłki w terminie, Urząd Pocztowy w W. dokonał jej zwrotu do tutejszego Sądu.

Do chwili obecnej brak formalny skargi nie został usunięty. Wpis od skargi również nie został uiszczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "ppsa", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma sądowego, a ponadto zawierać inne, wskazane w ustawie, elementy. Jest ona zatem kwalifikowanym typem pisma sądowego. Wspomniane wyżej wymagania zostały określone w art. 46 ppsa, którego § 1 pkt 4 stanowi, że każde pismo powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w tym ostatnim przypadku ustalenie, czy skarga nie jest dotknięta brakiem formalnym, możliwe jest jedynie wtedy, gdy przedstawione zostało pełnomocnictwo, które w myśl art. 37 § 1 ppsa, pełnomocnik obowiązany jest dołączyć do akt sprawy przy pierwszej czynności procesowej. Brak pełnomocnictwa należy traktować jako brak formalny skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt

II FSK 1377/10; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto pełnomocnik strony musi wykazać, że osoba, która podpisała pełnomocnictwo jest umocowana do reprezentowania strony. Jeżeli natomiast pełnomocnik, mimo stosownego wezwania sądu, nie przedstawił dokumentu, z którego wynikałoby, że osoba, która podpisała pełnomocnictwo jest umocowana do reprezentowania strony, to są pełne podstawy do odrzucenia skargi na podstawie art. 58

§ 1 pkt 3 ppsa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z dnia 29 maja 2012 r., sygn. akt I FSK 531/12).

Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 49 ppsa, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków obliguje sąd do jej odrzucenia na podstawie wskazanego wyżej art. 58 § 1 pkt 3 ppsa.

Ponadto należy zauważyć, że stosownie do treści art. 220 § 3 ppsa skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Taka sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie, gdyż termin wyznaczony wezwaniami do uzupełnienia braku formalnego skargi i uiszczania wpisu od skargi upłynął bezskutecznie.

Wskazać przyjdzie, że z przedłożonych wraz ze skargą dokumentów nie wynika,

iż M. N., który podpisał pełnomocnictwo z dnia 31 marca 2014 r. był do tego umocowany. Pełnomocnik strony nie wykonał natomiast wezwania do złożenia pełnomocnictwa podpisanego przez osoby upoważnione do reprezentowania skarżącej lub wykazania, że osoba, która podpisała pełnomocnictwo dołączone do skargi była

w tym czasie uprawniona do reprezentowania skarżącej. Uznać tym samym należy, że skarga została podpisana przez osobę, która nie wykazała, iż jest uprawniona do działania w imieniu strony skarżącej i brak ten nie został usunięty w zakreślonym terminie. Nadto pełnomocnik strony skarżącej nie uiścił wpisu od skargi w terminie wskazanym

w wezwaniu. Termin zaś do wykonania wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie.

Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że stosownie do art. 73 ppsa, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72 cytowanej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją

o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub

w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. Mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, przyjedzie stwierdzić, że skoro przesyłka zawierająca wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi i uiszczania wpisu od skargi została awizowana po raz pierwszy w dniu 28 grudnia 2015 r., a następnie po raz drugi w dniu 5 stycznia 2016 r., to doręczenie – zgodnie z regułą zawartą w art. 73 ppsa – nastąpiło z dniem 11 stycznia 2016 r., a co za tym idzie, że siedmiodniowy termin na wykonanie tych wezwań upłynął z dniem 18 stycznia 2016 r. Reasumując, skarga dotknięta jest brakiem formalnym i brakiem fiskalnym, a taką skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa i art. 220 § 3 ppsa, o czym orzeczono jak w sentencji.