Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 227/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 54 § 1 i 2, art. 55 § 1, art. 184 w zw. z art. 197
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Dyrektora Ośrodka Sportu i Rekreacji "[...]" w Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SO/Gl 28/12 o wymierzeniu Dyrektorowi Ośrodka Sportu i Rekreacji "[...]" w Ś. grzywny w wysokości 1 000 (jeden tysiąc) złotych za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi, odpowiedzi na skargę i akt w sprawie ze skargi A. K. na bezczynność Dyrektora Ośrodka Sportu i Rekreacji "[...]" w Ś. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 19 października 2012 r. A. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Ośrodka Sportu i Rekreacji "[...]" w Ś. w związku z nieprzekazaniem jego skargi do sądu na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż w dniu 25 lipca 2012 r. wystąpił do organu z wnioskiem o udostępnienie mu informacji publicznej w postaci treści umowy o organizację koncertu zespołu [...] we wrześniu 2002 r., wraz z załącznikiem w postaci listy wykonanych utworów dla potrzeb ZAiKS. Pomimo upływu ustawowego terminu organ nie udzielił wnioskodawcy stosownych informacji, wobec czego złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę z dnia 30 sierpnia 2012 r. na bezczynność Dyrektora Ośrodka Sportu i Rekreacji "[...]" w Ś. Skardze tej jednak nie został nadany bieg i nie została ona zgodnie z przepisami w ustawowym terminie do właściwego sądu administracyjnego.

W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, Dyrektor Ośrodka Sportu i Rekreacji "[...]" w Ś. wskazał, że Ośrodek Sportu i Rekreacji "[...]" w Ś. nie zawierał umowy dotyczącej koncertu zespołu [...] w 2002 r. dodatkowo podnosząc, że nie dokonał również zapłaty za jego występ. Organ argumentował, że wobec tego nie mógł udzielić wnioskodawcy informacji, której nie posiadał. Podał, że poinformował wnioskodawcę pisemnie o zaistniałej sytuacji. Dodatkowo organ wskazał, że wnioskodawca nie zwrócił się w wymaganej formie o udostępnienie mu informacji publicznej, bowiem zwrócił się za pośrednictwem maila, zatem pismo nie było podpisane. Jednocześnie wskazał, że Dyrektor nie jest organem administracji w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, zatem ewentualna umowa cywilnoprawna zawarta z podmiotem trzecim nie jest informacją publiczną. Nadto zaznaczył, że Dyrektor nie jest uprawniony do ujawniania i udostępniania treści jakichkolwiek umów handlowych zawartych z innymi podmiotami.

W piśmie z dnia 4 grudnia 2012 r. A. K. ponownie wskazał, że jego skarga na bezczynność organu nie została przekazana przez organ do Sądu zatem jego wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest w pełni zasadny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 17 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SO/Gl 28/12 wymierzył Dyrektorowi Ośrodka Sportu i Rekreacji "[...]" w Ś. grzywnę w wysokości 1 000 złotych za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy.

Sąd wskazał, że obowiązek organu przekazania skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ ten uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy też uzna, że w istocie nie jest organem administracji, czy nawet dysponentem żądnych informacji. Już samo żądnie strony nadania skardze określonego biegu obliguje organ do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd podkreślił, że nawet uzasadnione przekonanie, iż skarga nie jest dopuszczalna z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, nie zwalnia organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego.

Na to postanowienie zażalenie złożył Dyrektor Ośrodka Sportu i Rekreacji "[...]" w Ś. podnosząc argumenty zbieżne z podniesionymi w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, względnie o zmianę postanowienia poprzez zmniejszenie wymierzonej kwoty do 500 zł.

W odpowiedzi na zażalenie skarżący wnosząc o jego oddalenie zgodził się z argumentacją Sądu pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym, że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.

Stosownie zaś do treści art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Natomiast w myśl art. 55 § 1 wskazanej ustawy, w razie niezastosowania się do tego obowiązku, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy, a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Uznać zatem należy, że powołane wyżej przepisy przewidują wyłącznie dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie grzywny, to jest stwierdzenie uchybienia przez organ terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na powody. Natomiast wymierzając grzywnę, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku.

Należy podkreślić, że nawet dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 wskazanej wyżej ustawy z uchybieniem terminu przez organ nie skutkuje oddaleniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., II GPS 3/09, podniesiono bowiem, iż skoro z art. 54 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika obowiązek dochowania określonego terminu, to uchybienie tej powinności mieści się w "niezastosowaniu się do obowiązków", będącym przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 tej ustawy. W istocie zatem przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 ustawy obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności.

Wprawdzie w przedmiotowej sprawie zasadnie podniesiono, iż Dyrektor Ośrodka Sportu i Rekreacji "[...]" w Ś. nie jest organem administracji publicznej, jednakże działając jako gminna jednostka organizacyjna Miasta Ś. – stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej – jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia takiej informacji, jak również spełnienia obowiązku wynikającego z art. 21 pkt 1 ustawy.

Z przepisu art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym była już mowa powyżej.

Wobec tego uznać należy, że prawidłowe jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż Dyrektor Ośrodka Sportu i Rekreacji "[...]" w Ś. zobowiązany był do przekazania skargi skarżącego na bezczynność tego podmiotu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Ocena zasadności tej skargi nie leżała bowiem w kompetencji Dyrektora Ośrodka Sportu i Rekreacji "[...]" w Ś. i mogła być dokonana jedynie przez właściwy sąd administracyjny. Obowiązek wynikający z art. 54 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 4 ust. 1 pkt 5 i art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obciążał zatem Dyrektora Ośrodka Sportu i Rekreacji "[...]" w Ś., niezależnie nawet od uzasadnionego przekonania, że skarga jest niedopuszczalna. Badanie bowiem dopuszczalności skargi należy wyłącznie do kompetencji sądu administracyjnego, który będzie orzekał w oparciu o skargę, akta i odpowiedź na skargę złożone przez organ (por. postanowienia NSA: z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II OZ 799/11, z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 495/10; z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 996/10; z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OZ 410/11).

Wobec tego uznać należy, że to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość, bowiem zadaniem grzywny nie jest tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej, lecz także represyjnej i prewencyjnej.

Zatem w związku z faktem, że w rozpoznawanej sprawie organ nie wykonał ustawowego obowiązku przekazania skargi w przewidzianym do tego terminie, uznać należy, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów obowiązującego prawa, bowiem przy wymierzeniu grzywny oraz ustaleniu jej wysokości Sąd pierwszej instancji wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku. Wysokość wymierzonej grzywny nie narusza przepisu art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Nie orzeczono o kosztach postępowania, gdyż nie ma podstaw prawnych do zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.