Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 264/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.6 ust.2, art. 61 ust.1 i art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia NSA Mieczysław Markowski, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 września 2016 r. sprawy ze skargi Wspólnoty M. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr[...]:

1) uchyliło decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] stycznia 2016 r., nr[...] , w części dotyczącej pkt 4 tiret 3 i 4 sentencji, tj. ustaleń w zakresie obsługi komunikacyjnej w treści: "na własnym terenie należy zapewnić minimum 1, 2 miejsca postojowego/garażowego na 1 lokal mieszkalny"; "należy zapewnić miejsca postojowe w ilości min. 20 miejsc parkingowych na 1000 m2 powierzchni usługowo – handlowej podstawowej";

2) ustaliło, w tym samym zakresie warunek, że "w granicach własnego terenu należy zapewnić miejsca parkingowe";

3) w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy.

Decyzja SKO w B. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

W dniu 4 września 2015 r. Y. Sp. z o.o. w B. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy nieruchomości położonej w B. przy ul. K., składającej się z działki o NR [...], obręb [...]. Wniosek powyższy był następnie modyfikowany w pismach z dnia 18 września 2015 r. oraz z dnia 5 października 2015 r.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], Prezydent Miasta B. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji dotyczącej budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z możliwością lokalizacji wbudowanych nieuciążliwych lokali handlowo – usługowych oraz z garażami w podpiwniczeniu, dojazdami, parkingami oraz zagospodarowaniem terenu, na działce o nr ewid. gr. [...] oraz na części działki o nr ewid. gr. [...] przy drodze do H. w B. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz zjazdem z drogi do H. (dz. o nr ewid. gr.[...]).

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. W. w B., w którym zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 i art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 24 lutego 2016 r., nr 409.35/B-5/6/16:

1) uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Bi. z dnia [...] stycznia 2016 r., nr[...] , w części dotyczącej pkt 4 tiret 3 i 4 sentencji, tj. ustaleń w zakresie obsługi komunikacyjnej w treści: "na własnym terenie należy zapewnić minimum 1, 2 miejsca postojowego/garażowego na 1 lokal mieszkalny"; "należy zapewnić miejsca postojowe w ilości min. 20 miejsc parkingowych na 1000 m2 powierzchni usługowo – handlowej podstawowej";

2) ustaliło, w tym samym zakresie warunek, że "w granicach własnego terenu należy zapewnić miejsca parkingowe";

3) w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył i omówił przepisy regulujące kwestie związane z ustalaniem warunków zabudowy, a następnie wyjaśnił, że w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania zostały spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Organ I instancji przeprowadził analizę, o której mowa w § 3 Rozporządzenia co do kwestii wskazanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że zabudowa istniejąca w obszarze analizowanym (głównie budynki mieszkalne zabudowy wielorodzinnej) pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Ocenę tę Kolegium uznało za trafną biorąc pod uwagę zidentyfikowane w obszarze analizowanym budynki, ich funkcje oraz cechy i parametry zabudowy.

Dalej organ wyjaśnił, że niezasadny jest zarzut o niespełnieniu przez organ I instancji obowiązków informacyjnych, gdyż w zgromadzonych aktach sprawy znajdują się, doręczone do skarżącej, zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania, o jego przedłużeniach, o dokonanych przez inwestora korektach wniosku, jak też o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz zgłoszenia wniosków, uwag i zastrzeżeń, w trybie art. 10 § 1 k.p.a.

Organ nie podzielił także zarzutów dotyczących ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (tj. do 28 m) projektowanego obiektu. W jego ocenie, na obszarze poddanym analizie istnieje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, której wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych wynosi 28 metrów, a w niektórych miejscach nawet 30 metrów.

Organ przyznał natomiast rację stronie skarżącej, że organ I instancji pominął kwestię "funkcjonowania w zakresie komunikacji drogowej", jednakże § 1 Rozporządzenia wyraźnie określa wymagania dotyczące nowej zabudowy, zaliczając do nich jedynie: linię zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Oznacza to, że prawodawca nie przewidział możliwości ustalania w decyzji o warunkach zabudowy innych elementów związanych z planowaną zabudową (np. nasłonecznienia, spełniania warunków ochrony przeciwpożarowej, zwiększenia ruchu drogowego itp.). Wymagania takie mogłyby być ustanowione decyzją o warunkach zabudowy, ale wyłącznie wówczas, gdyby wynikały z przepisów odrębnych, których jednak brak.

Dalej organ wyjaśnił, że to na kolejnym etapie inwestycji (tj. uzyskiwaniu pozwolenia na budowę), inwestor zobowiązany będzie do przedłożenia konkretnego projektu, uwzględniającego warunek umiejscowienia zjazdów z dróg publicznych, a organ wydający stosowne pozwolenia do oceny infrastruktury komunikacyjnej również w zakresie ochrony osób trzecich (np. sąsiadów planowanej inwestycji).

W ocenie organu, zaskarżona decyzja bezprawnie jednak określiła wskaźnik konkretnej (minimalnej) ilości miejsc parkingowych. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 52 ust. 3, w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., nie jest możliwe uzależnianie wydania decyzji o warunkach zabudowy od spełnienia innych, nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Oznacza to, że organ nie może stawiać żądań niewynikających bezpośrednio z konkretnego przepisu prawa. Liczba i sposób urządzenia miejsc parkingowych będzie przedmiotem kolejnego etapu przedmiotowego postępowania inwestycyjnego (tj. procesu prowadzącego do wydania pozwolenia na budowę). W związku zaś z faktem, że organ jest związany wnioskiem inwestora, z którego wynika, że inwestor ma zamiar pobudować miejsca parkingowe, należało w części dotyczącej pkt 4 tiret 3 i 4 sentencji, tj. ustaleń w zakresie obsługi komunikacyjnej, uchylić zaskarżoną decyzję i orzec co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem inwestora.

Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniosła Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. W. [...] w B., w której zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego przez jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:

a) naruszenie § 1 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) poprzez błędną wykładnię skutkującą uznaniem przez organ II instancji, iż wymagania dla nowej zabudowy wyliczone w ww. przepisie stanowią katalog zamknięty, co powoduje, iż w decyzji o warunkach zabudowy nie można określać kwestii "funkcjonowania w zakresie komunikacji drogowej", nasłonecznienia oraz zwiększenia ruchu drogowego;

b) naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 199) - zwanej dalej "u.p.z.p." poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w odmowie przyznania skarżącym ochrony ich interesu przy ustalaniu sposobu zagospodarowania sąsiednich terenów oraz przyznaniu prymatu interesowi inwestora ponad interesem skarżących;

c) naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji mimo braku spełnienia wszystkich przesłanek wymaganych do wydania decyzji o warunkach zabudowy, tj. błędne uznanie, iż istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego, pominięcie ustalenia wymagań ochrony interesów osób trzecich; bez właściwej analizy pozwalającej na poprawne ustalenie, czy zostały spełnione wymogi zawarte w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.;

d) naruszenie art. 54 ust. u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. - poprzez niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w określeniu w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy rodzaju inwestycji jako "zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej" zamiast "zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z lokalami użytkowymi" w sytuacji gdy z wniosku inwestora wynika jednoznacznie, iż planuje on zorganizowanie w budynku lokali użytkowych; poprzez uznanie, iż organ I instancji w sposób wystarczający określił w decyzji o warunkach zabudowy wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich oraz obsługi komunikacyjnej inwestycji;

e) naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) w zw. z art. 144 Kodeksu cywilnego poprzez błędne przedłożenie interesu inwestora ponad interes skarżących właścicieli sąsiedniej nieruchomości w sytuacji, gdy skutkiem planowanej inwestycji będzie ograniczenie dostępu światła słonecznego do działki skarżącego oraz uciążliwości komunikacyjne, wzmożony hałas i możliwy spadek wartości nieruchomości sąsiednich;

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

a) art. 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w tym niewyjaśnienie czy istniejące uzbrojenie terenu i planowana obsługa komunikacyjna inwestycji są wystarczające dla zamierzenia budowlanego oraz kwestii uciążliwości planowanej inwestycji dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez dowolne przyjęcie, że w danym obszarze analizy architektoniczno-budowlanej - wydawane są odmienne decyzje określające warunki zabudowy, np. decyzja nr[...] , dowolność w wydaniu decyzji rzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego wynikałoby dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny uzasadnia różne decyzje w analogicznych sytuacjach;

b) naruszeniu art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji (poza pkt 4 tiret 3 i 4 sentencji), zamiast jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, pomimo naruszenia przepisów mających wpływ na wynik sprawy.

W oparciu o powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja SKO w B. z dnia [...] lutego 2016 r., która uchyliła decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] stycznia 2016 r., w części dotyczącej pkt 4 tiret 3 i 4 sentencji i ustaliła, w tym samym zakresie warunek, że "w granicach własnego terenu należy zapewnić miejsca parkingowe", a ponadto w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymała w mocy.

Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 778; dalej: "u.p.z.p."), a w szczególności przepis art. 61 ust. 1, który stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wskazanych w nim warunków.

W tym miejscu podkreślić należy, że zgodnie z przepisem art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich oraz do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Wyrażona w tym przepisie zasada swobody w zagospodarowaniu terenu wyznacza jednocześnie ograniczenia, do których należy konieczność takiego ukształtowania zabudowy, aby było ono zgodne z miejscowym planem lub decyzją o warunkach zabudowy, a także, aby nie naruszało praw osób trzecich. Omawiana zasada rzutuje na przebieg postępowania lokalizacyjnego.

Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zdaniem Sądu, nie ulega więc wątpliwości, że z cytowanego przepisu wynika, jaki zakres przyjmuje postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W postępowaniu tym powinnością organu lokalizacyjnego jest ustalenie, czy spełnione są wszystkie przesłanki materialne, od których ustawa uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W efekcie spełnienia przez wnioskodawcę wymaganych warunków i poczynionych w tej mierze przez właściwy organ ustaleń, wydawana jest decyzja, która zgodnie z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 54 u.p.z.p. określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Organ jest natomiast uprawniony do wydania decyzji odmownej wtedy, gdy wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Zdaniem Sądu, decyzja SKO w B. z dnia [...] lutego 2016 r. (częściowo zmieniająca) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] stycznia 2016 r. o warunkach zabudowy odpowiada prawu. Organy prawidłowo zbadały, czy spełnione zostały przesłanki materialne wynikające m.in. z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 199) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Sąd podziela ustalenia obu organów, że przedmiotowa inwestycja nie narusza istniejącego ładu przestrzennego, gdyż w obszarze analizowanym funkcją podstawową jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z częścią usługową w parterze wraz z zabudową towarzyszącą, tj. gospodarczą i garażową.

W skardze skarżąca zarzuciła organom naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie niewystarczającego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy potrzebnego do rozstrzygnięcia sprawy. Wskazane przepisy oraz art. 80 k.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy nie dopuściły się takiego naruszenia. Powyższe zarzuty strona skarżąca sprowadza do niewyjaśnienia, w jej ocenie, kwestii uzbrojenia terenu oraz obsługi komunikacyjnej inwestycji, a także braku uwzględnienia uzasadnionych interesów strony skarżącej.

Zauważenia więc wymaga, że obie decyzje zawierają wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie i opierają się o wymagane prawem dowody, w tym analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a uzasadnienia tych decyzji zawierają wszystkie elementy wymienione w art. 107 § 3 k.p.a. Zarzuty powyższe w istocie skierowane są więc do merytorycznej strony obu rozstrzygnięć i zresztą zostały powtórzone przy konstruowaniu zarzutów naruszenia prawa materialnego. Rozpoznane więc zostaną w dalszej części niniejszego uzasadnienia.

Sąd nie podziela także stanowiska strony skarżącej, że w sprawie niniejszej organy winny odnosić się do jakiejś innej decyzji o warunkach zabudowy dla innej, nawet podobnej inwestycji. Tym bardziej nie można uznać za uzasadnione twierdzenia, że rozstrzygnięcie w innej sprawie w jakikolwiek sposób mogło zdeterminować rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej. W każdej bowiem sprawie o ustalenie warunków zabudowy, na mocy § 3 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., przeprowadzana jest odrębnie analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i tylko jej wyniki mają wpływ na kształt rozstrzygnięcia.

Niezasadnie są także, w ocenie Sądu, podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego. Skarżąca wskazuje na naruszenie § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2013 r. odnośnie przyjęcia przez organ, że w decyzji o warunkach zabudowy nie można określać kwestii funkcjonowania w zakresie komunikacji drogowej, nasłonecznienia oraz zwiększenia ruchu drogowego.

Zdaniem Sądu, zarzut ten jest niezasadny. Przede wszystkim § 1 wskazanego rozporządzenia zawiera 5 punktów i nie posiada ust. 1. Ponadto podkreślenia wymaga, że w art. 61 ust. 7 u.p.z.p. jednoznacznie wskazano, że w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, należy określić wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Jak więc z powyższego widać, § 1 omawianego rozporządzenia w 5 kolejnych punktach jest dokładnym powieleniem wymagań określonych w art. 61 ust. 7 u.p.z.p. Nie jest więc tak, że w cyt. rozporządzeniu dopuszczono możliwość badania wymagań w szerszym zakresie, niż to wynika z ustawy, na podstawie której owo rozporządzenie zostało wydane.

Ponadto, jak trafnie wskazano w wyroku NSA w Warszawie z dnia 30 października 2015 r., sygn. akt II OSK 484/14, decyzja w przedmiocie warunków zabudowy nie rozstrzyga kwestii usytuowania projektowanego obiektu na terenie nieruchomości, ani zagadnień techniczno-budowlanych podlegających przepisom prawa budowlanego. Zdaniem więc obecnego składu orzekającego, kwestie dotyczące określenia funkcjonowania inwestycji w zakresie komunikacji drogowej, nasłonecznienia oraz zwiększenia ruchu drogowego, są przedmiotem postępowania o pozwolenie na budowę a nie o ustalenie warunków zabudowy.

Niezasadny jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Strona skarżąca upatruje powyższego naruszenia w pobieżnym, w jej ocenie, potraktowaniu przez organy, iż inwestycja ma być realizowana z uwzględnieniem zasad określonych w ustawie Prawo budowlane.

W ocenie zaś Sądu, na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona i nie może być rozciągana na okoliczności związane ze zgodnością z przepisami prawa budowlanego. Kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie i jej zgodności z warunkami techniczno-budowlanymi są bowiem rozstrzygane w odrębnym postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, a zatem nie mieszczą się w granicach postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 738/14). Organ rozstrzygający w sprawie warunków zabudowy nie może zatem wkraczać w kompetencje innych organów, w tym organu architektoniczno-budowlanego, który ocenia, czy przedmiotowy obiekt spełnia warunki określone prawem budowlanymi w przepisach wykonawczych (por. WSA w Szczecinie z dnia 15 października 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 370/15).

Jako niezasadny należy także uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p. polegającego na błędnym uznaniu, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego.

Zdaniem Sądu, powyższe stanowisko nosi jedynie charakter polemiki z argumentami przedstawionymi przez oba organy w uzasadnieniach ich decyzji. Skarżąca nie wykazuje w czym się przejawia brak odpowiedniego uzbrojenia terenu. Jak natomiast wynika z pkt 5 decyzji organu I instancji, podłączenie do infrastruktury technicznej w zakresie zaopatrzenia w wodę, zasilania w energię elektryczną, zaopatrzenia w ciepło i odprowadzania wód opadowych, możliwe jest w oparciu o istniejące i dostępne z działki inwestycyjnej, sieci miejskie. Teren inwestycyjny ma także bezpośredni dostęp do drogi publicznej, zaś ograniczenia wynikające z już istniejącego ruchu na drodze nie mogą wpływać na ocenę, czy teren mający dostęp do drogi publicznej może być uznany za posiadający dostateczne uzbrojenie w zakresie komunikacji i zapewnienia dojazdu (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2246/13).

Rozwijając zarzut z pkt 1 c skargi, w jej uzasadnieniu skarżąca zawęziła go natomiast do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i stwierdziła, że zarówno wysokość planowanej inwestycji, jak i inne planowane parametry projektowanego budynku nie stanowią kontynuacji istniejącej funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy znajdującej się na działce Wspólnoty Mieszkaniowej i są z tą zabudową sprzeczne.

W ocenie Sądu, zarzut ten jest także niezasadny. Wszak zarówno wysokość planowanej inwestycji, jak i pozostałe jej gabaryty zostały szczegółowo wyliczone na podstawie przeprowadzonej analizy. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki budynku mieszkalnego wielorodzinnego określono w wymiarze do 28 m jako przedłużenie wysokości elewacji frontowej na działkach sąsiednich o nr ew. gr. [...]. Także wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy oraz szerokość elewacji frontowej zostały precyzyjnie ustalone na podstawie wyników omawianej analizy i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Strona skarżąca obie decyzje w powyższym zakresie, poza ogólnym brakiem zgody na powstanie przedmiotowej inwestycji, nie wykazuje, na czym owe naruszenia, na które się powołuje, miałyby polegać. Sąd zaś badając legalność obu rozstrzygnięć nie dostrzega z urzędu naruszeń prawa w tym zakresie.

Jako niezasadny należy również ocenić zarzut dotyczący naruszenia art. 54 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W tym kontekście skarżąca zarzuca, że w decyzji ustalającej warunki zabudowy niewłaściwie określono rodzaj inwestycji jako "zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna" zamiast "zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z lokalami użytkowymi". Jak wynika natomiast z decyzji organu I instancji, ustaliła ona m.in. warunki zabudowy dla "inwestycji dotyczącej budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z możliwością lokalizacji wbudowanych nieuciążliwych lokali handlowo – usługowych oraz z garażami w podpiwniczeniu". Powyższy zakres przedmiotowy omawianej decyzji jest więc całkowicie zgodny z wnioskiem inwestora – patrz k. 156 i k. 123 akt adm.

Sąd nie podziela także zarzutu dotyczącego naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290) w zw. z art. 144 K.c., w zakresie naruszenia interesu strony skarżącej, polegającego na ograniczeniu dostępu światła słonecznego do działki skarżącej oraz powstaniem uciążliwości komunikacyjnych, wzmożeniem hałasu, a także spadkiem wartości nieruchomości sąsiednich. Jak wskazywano bowiem już powyżej, szczegółowe uregulowania w powyższych kwestiach będą dopiero przedmiotem badania w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Ustalenia decyzji o warunkach zabudowy nie wpływają bowiem na ocenę, czy planowana inwestycja będzie uciążliwa dla skarżącej i otoczenia. Decyzja ta określa jedynie, czy dana inwestycja jest w danym miejscu możliwa i jeśli tak - jakie warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy są dopuszczalne (por. cyt. już wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 738/14.).

Sąd podziela natomiast stanowisko organu II instancji, że nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna określać minimalną liczbę miejsc parkingowych. Art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. nie precyzuje bowiem sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji i nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu. (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 221/16). Stąd zachodziła potrzeba uchylenia decyzji organu I instancji w tym przedmiocie i rozstrzygnięcia merytorycznego w tym zakresie przez organ II instancji.

Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organem II instancji zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.