Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 245/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Gospodarka gruntami
Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 39, art. 49, art. 58 par. 1 i 2, art. 59 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 11f ust. 3 i 4, art. 12 ust. 1 i 3, art. 31 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2008 nr 193 poz 1194
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi Z. D. na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania; oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] ([...]) Starosta N. udzielił zezwolenia na realizację przez Burmistrza Z. inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi do przystani żeglarskiej Z.-P. zlokalizowanej na nieruchomościach, bądź ich częściach, oznaczonych w ewidencji gruntów: gmina Z., obręb P., ark. 1 dz. nr ewid. [...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...] oraz gmina Z., obręb Z., ark. [...], dz. nr ewid. [...],[...],[...].

Zawiadomienie o wydaniu decyzji z dna [...] 2011 r. oraz postanowienie o sprostowaniu tego zawiadomienia z dnia 9 lutego 2011 zostało doręczone m.in. Z. D. w dniu 16 lutego 2011 r. (zawiadomienie) i 14 lutego 2011 r. (postanowienie o sprostowaniu) jako właścicielowi działki nr [...].

Ponadto zawiadomienie o wydaniu wyżej opisanej decyzji z dnia 2 lutego 2011 r. zostało w formie obwieszczenia wywieszone w dniu 7 lutego 2011 r. w Starostwie Powiatowym w N. i w dniu 23 lutego 2011 r. w Urzędzie Miejskim w Z., a także zostało w dniu 23 lutego 2011 r. umieszczone na głównej stronie internetowej Urzędu Miejskiego w Z. i opublikowane w prasie lokalnej - tygodniku "[...]" z dnia [...] 2011 r. str. 23.

W dniu 4 stycznia 2011 r. Z. D. wniósł do Wojewody Wielkopolskiego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia "sprzeciwu" od decyzji wywłaszczeniowej. Strona podniosła, iż zgodnie z przepisami ma prawo odwołać się od decyzji wywłaszczeniowej do Wojewody Wielkopolskiego. Tymczasem w korespondencji jaką otrzymał nigdzie nie było jednoznacznie stwierdzone, że następuje wywłaszczenie należącej do niego nieruchomości. Otrzymywana korespondencja powinna być jednoznaczna i nie może wprowadzać w błąd. Jednocześnie strona oświadczyła, iż "sprzeciw" złoży po przywróceniu terminu do jego złożenia, albowiem nie ma w jej ocenie podstaw do decyzji o wywłaszczeniu.

Postanowieniem z dnia [...] 2012 r., nr [...]Wojewoda Wielkopolski odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ostatecznej decyzji Starosty N. nr [...] z dnia [...] 2011 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż zgodnie z art. 11 d ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych Starosta N. pismem z dnia 26 listopada 2010 r. zawiadomił wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych złożonym wnioskiem, w tym Z. D., o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zawiadomienie zawierało oznaczenie nieruchomości lub ich części objętych wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz jednoznaczną informację, iż wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej skutkować będzie przeniesieniem własności nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi drogi na rzecz odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego.

Dalej wskazano, iż pismem z dnia 1 lutego 2011 r. Starosta N. udzielił Z. D., w odpowiedzi na jego pismo z dnia 14 stycznia 2012 r., wyjaśnień odnośnie podstaw prawnych prowadzonego postępowania, w tym odnośnie procedury odszkodowawczej.

Wojewoda Wielkopolski zauważył, iż w decyzji z dnia [...] 2011 r. nr [...] Starosta N. jednoznacznie oznaczył nieruchomości lub ich części, stające się z mocy prawa własnością Gminy Z.. Umieścił w niej również stosowne informacje dotyczące odszkodowania za te nieruchomości, a także pouczenie o możliwości i trybie wniesienia odwołania. Zawiadomienie o wydanej decyzji zostało doręczone stronie i również zawierało szczegółowy wykaz nieruchomości objętych decyzją, informację o przejęciu tych nieruchomości z mocy prawa za odszkodowaniem oraz o przysługującym stronie prawie do wniesienia odwołania.

W tej sytuacji organ nie podzielił stanowiska strony, iż została ona poinformowana w sposób niedostateczny i niejednoznaczny.

Następnie Wojewoda wskazał, iż w art. 58 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego zostały ustanowione cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione kumulatywnie, tj.:

- uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy,

- wniesienie przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu,

- dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu,

- dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin przywracany.

Zdaniem organu Z. D. nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Z akt sprawy wynika, iż strona na każdym etapie postępowania była informowana o konsekwencjach prawnych wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Fakt, że strona aż do chwili złożenia niniejszego wniosku nie przyjmowała do wiadomości, że przedmiotem postępowania jest decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji, a nie decyzja o wywłaszczeniu, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia braku winy strony. Treść wniosku wskazuje, że Z. D. nie zapoznał się z kierowanymi do niego w toku postępowania pismami oraz nie wykazał rzeczywistego zainteresowania sprawą, ograniczając się do wnoszenia kolejnych protestów.

Organ wskazał, iż zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, braku winy w uchybieniu terminu nie stanowi nieznajomość prawa.

Ponieważ w sprawie nie zachodzi przesłanka uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, nie jest również spełniona przesłanka dotycząca wniesienia prośby o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dania ustania przyczyny uchybienia terminu. Ponadto Z. D. nie dopełnił również czynności, dla której określony był termin, tj. nie złożył odwołania od decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Z. D. zarzucił, iż w otrzymywanej korespondencji nigdzie nie było jednoznacznie określone, że następuje wywłaszczenie części nieruchomości należącej do niego. Skarżący wskazał na przykłady pism dotyczących innych postępowań, z których jego zdaniem, wyraźnie wynika treść pisma. Podniósł, iż niezrozumiałe było doręczenie zawiadomienia z dnia 2 lutego 2011 r. o wydaniu decyzji odmownej wraz z pismem z dnia 9 lutego 2011 r. o wydaniu decyzji o zezwoleniu. Ponadto w piśmie z dnia 9 lutego 2011 r. brak jest jakiejkolwiek informacji o wywłaszczeniu.

Zdaniem skarżącego nie uchybił terminu do wniesienia odwołania gdyż w swoich pismach jednoznacznie wskazywał swoje stanowisko i w taki sposób odczytywał korespondencję otrzymywaną w sprawie od Starosty.

Odpowiadając na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Sąd administracyjny nie ocenia zaskarżonego aktu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Stosownie jednak do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej p.p.s.a.) rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W toku przeprowadzonej kontroli Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie naruszało prawo.

W rozpatrywanej sprawie Wojewoda Wielkopolski postanowieniem z dnia [...] 2012 r. odmówił Z. D. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty N. z dnia [...] 2011 r. nr [...] ([...]) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi do przystani żeglarskiej Z.-P. zlokalizowanej na nieruchomości, bądź ich częściach, oznaczonych w ewidencji gruntów: gmina Z., obręb P., ark. 1 dz. nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...] oraz gmina Z., obręb Z., ark. [...], dz. nr ewid. [...],[...],[...].

Podstawę rozstrzygnięcia Wojewody Wielkopolskiego stanowił przepis art. 59 § 1 w zw. z art. 59 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.). Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Ponadto stosownie do § 2 ww. przepisu prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Dopiero łączne spełnienie wszystkich czterech przesłanek pozwala na pozytywne rozpatrzenie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.

W niniejszej sprawie, zasadniczą kwestią jest uprawdopodobnienie przez skarżącego braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty N.

Z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego oraz poglądów doktryny wynika, że dla oceny braku winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. To na stronie wnoszącej o przywrócenie terminu spoczywa ciężar wykazania braku winy w niedochowaniu terminu do skutecznego dokonania czynności prawnej. Przywrócenie terminu nie jest możliwe jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa przy prowadzeniu swoich spraw. O braku winy w uchybieniu terminu nie stanowi również nieznajomość prawa, bowiem przepisy prawa powszechnie obowiązującego, po ich ogłoszeniu we właściwym publikatorze, korzystają z domniemania powszechnej ich znajomości. (por. Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, 11 wydanie, B. Adamiak, J. Borkowski, s. 281-283 )

Generalną zasadą zawartą w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest tzw. zasada oficjalności doręczeń. Zasada ta sformułowana jest w art. 39 k.p.a. Zgodnie z jego treścią, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub inne upoważnione osoby lub organy. Niewątpliwie decyzja administracyjna stanowi sformalizowane pismo, a jej doręczenie stronom jest warunkiem formalnym wejścia decyzji do obrotu prawnego.

Wyjątek od zasady oficjalności doręczeń w postępowaniu administracyjnym zawarty jest w art. 49 k.p.a. Zgodnie z jego treścią strony mogą być zawiadamiane o decyzjach przez obwieszczenie lub inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych wypadkach doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia. Powyższy przepis nie stanowi samodzielnej podstawy do zastępowania doręczeń obwieszczeniami, ponieważ zawiera on odesłanie do przepisów odrębnych.

W tym przypadku szczególnym przepisem jest art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r., nr 193, poz. 1194 ze zm.), który w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych stanowi, że starosta doręcza decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. Ponadto starosta wysyła zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne.

W przedmiotowej sprawie dla obliczenia daty doręczenia decyzji Starosty N.ego łącznego zastosowania wymagał art. 49 k.p.a. wraz z art. 11f ust. 3 powołanej ustawy.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że w przypadku, gdy publiczne ogłoszenie obwieszczenia o wydaniu decyzji dokonywane jest w różnych miejscach i za pomocą różnych środków przekazu (prasa lokalna, gminne tablice ogłoszeń) należy ustalić dzień w którym obwieszczenie o wydaniu decyzji zostało zamieszczone najpóźniej i ten traktować jako dzień przez publicznego ogłoszenia decyzji w rozumieniu art. 49 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2011 r. o sygn. akt II OSK 234/11 - dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

W przedmiotowej sprawie najpóźniejszym dniem publikacji obwieszenia o wydaniu decyzji był dzień 23 lutego 2011 r., kiedy to obwieszczenie zostało wywieszone w Urzędzie Miejskim w Z. oraz umieszczone na stronie internetowej tego Urzędu. Tym samym uznać należy, iż decyzja Starosty N. została doręczona poprzez dokonanie obwieszczenia w dniu 9 marca 2011 r. Doręczenie uważa się bowiem za dokonane po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia. Wobec powyższego 14-dniowy termin do złożenia odwołania przez pozostałe poza inwestorem strony rozpoczął bieg w dniu 10 marca 2011 r. i upłynął w dniu 24 marca 2011 r.

Należy jeszcze raz zaznaczyć, iż z treści art. 11f ust. 3 powoływanej ustawy wynika, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej doręczana jest jedynie wnioskodawcy, natomiast pozostałe strony zawiadamiane są o wydaniu decyzji w drodze obwieszczeń. Zawiadomienia o wydaniu decyzji doręczane są właścicielom i użytkownikom wieczystym na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Ustawodawca użył w tym przepisie słowa "ponadto", co wyraźnie wskazuje na wyłącznie informacyjny charakter zawiadomienia o wydaniu decyzji. Nie można w szczególności przypisać temu zawiadomieniu takich samych skutków prawnych w zakresie doręczenia decyzji, jakie ustawodawca przypisał formom publicznego zawiadomienia w art. 49 kpa. Zgodnie z treścią art. 11f ust. 4 tej ustawy zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera wyłącznie informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji.

W ocenie Sądu Z. D. nie wykazał, iż w dniach od 10 marca 2011 r. do 24 marca 2011 r., a więc w terminie do wniesienia odwołania, zaistniały obiektywne przeszkody uniemożliwiające mu dokonane tej czynności procesowej. Skarżący nie uprawdopodobnił zatem, że uchybiła terminowi bez swej winy.

Jak słusznie zauważył Wojewoda Wielkopolski skarżący został skutecznie zawiadomiony wszczęciu postępowania w sprawie zezwolenia na realizację przez Burmistrza Z. inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi do przystani żeglarskiej Z.-P.. W tym zawiadomieniu (pismo z dnia 26 listopada 2010 r.) znajduje się informacja, iż planowana inwestycja ma przebiegać przez cześć działki nr [...] należącej do Z. D. oraz informacja, że wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację tej inwestycji drogowej skutkuje przeniesieniem własności nieruchomości objętych liniami rozgraniczeniowymi (w tym części działki nr [...] ) na rzecz odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego.

Również w piśmie z dnia 1 lutego 2011 r. Starosta N. poinformował stronę o uprawnieniach odszkodowawczych strony za nieruchomość przejętych z mocy prawa decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Ponadto w zawiadomieniu z dnia 2 lutego 2012 r. o wydaniu decyzji z dnia 2 lutego 2012 zezwalającej na realizację przez Burmistrza Z. inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi do przystani żeglarskiej Z.-P. Starosta wyraźnie wskazał przez jakie nieruchomości będzie przebiegała planowana inwestycja – m.in. przez działkę [...]/1 wydzieloną z działki [...] - i wyjaśnił, że działki te z mocy prawa staja się własnością Gminy Z. z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji.

Zawiadomienie to zawierało omyłkę pisarską w tytule (mowa w nim o wydaniu decyzji odmownej), która została skutecznie sprostowana postanowieniem z dnia 9 lutego 2012 r., które również zostało doręczone Z. D. Omyłka ta nie miała przy tym wpływu na możność zrozumienia zawiadomienia przez adresatów, albowiem dotyczyła jedynie jego tytułu, zaś z treści zawiadomienia wynikało w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że dotyczy ono decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej na wskazanych w tymże zawiadomieniu gruntach

Nie można zatem podzielić zarzutów skarżącego, iż dostarczane mu przez Starostę N. zawiadomienia i pisma były nieczytelne i nie wynikało z nich, iż własność części należącej do niego nieruchomości (działka [...]– cześć działki nr [...]) została decyzją tego organu z dnia 2 lutego 2011 r. w wyniku podziału przeniesiona na rzecz Gminy Z..

W ocenie Sądu, skarżący nawet jeśli faktycznie nie zrozumiał treści doręczonego mu zawiadomienia o wydaniu decyzji dotyczącej inwestycji drogowej to miał możliwość zapoznania się z treścią samej decyzji w Starostwie Powiatowym w N. o czym został pouczony w zawiadomieniu, w prasie lokalnej i w Urzędzie Miejskim w Z., a z czego nie skorzystał.

W tej sytuacji stwierdzić, należy iż skarżący nie dochował elementarnej staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy i trym samym nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, co uniemożliwiało jego przywrócenie.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego jakoby został wprowadzony w błąd przez organy administracji, albowiem w korespondencji, których kierowanej do niego brak było wyraźnego wskazania, iż skutkiem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest między innymi wywłaszczenie go z części należącej do niego nieruchomości wskazać należy, iż ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ma, jak na to wskazuje sam tytuł, szczególne znaczenie. Upraszcza i usprawnia procedury administracyjne dotyczące lokalizowania i budowy dróg, ogranicza w pewnym zakresie prawa procesowe stron postępowania innych niż inwestor. Ustawa ta jest ustawą specyficzną, a na jej specyfikę wpływa wyjątkowy charakter inwestycji drogowej podyktowany potrzebą uwzględnienia sprzecznych z zasady oczekiwań, które z jednej strony związane są z postulatami sprawnej realizacji inwestycji drogowych, z drugiej zaś strony wymagają poszanowania konstytucyjnego prawa własności. Jakkolwiek zatem ustawodawca zdecydował o pewnej odmienności (od innych obowiązujących aktów) zawartych w tej ustawie uregulowań, to nie może budzić wątpliwości, że te szczególne rozwiązania uwzględniają wszelkie standardy konstytucyjne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2010 r., sygn. II OSK 984/10, dostępny Lex nr 746932).

Jedną z odmienności tej ustawy jest między innymi okoliczności, iż w jednym postępowaniu i jednym orzeczeniem rozstrzygane są kwestie będące w normalnym trybie przedmiotem szeregu decyzji wydawanych przez rożne organy i w odrębnych postępowaniach, w tym w szczególności zagadnienia związane nie tylko z planowaniem i zagospodarowaniem przestrzennym, lecz także warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, zagadnienia związane z podziałem nieruchomości i odjęciem dotychczasowym właścicielom ich własności na rzecz Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego (czyli wyłuszczenia) czy też zagadnienia związane zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę.

Ustawa ta jest zatem ustawą szczególną (lex specialis) w stosunku do ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i z mocy jej art. 1 samodzielnie reguluje ona zasady i warunki przygotowywania inwestycji w zakresie dróg publicznych, w tym między innymi nabywanie nieruchomości i ich podział oraz określa organy właściwe do orzekania w tych sprawach wskazując w art. 12 ust. 1 wprost, iż decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości, zaś w ust. 3, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości.

Regulacje zawarte w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych są zabiegiem świadomie przyjętego przez ustawodawcę rozstrzygnięcia szczegółowego w odniesieniu do dróg publicznych i z racji jednoznacznego brzmienia zapisów tej ustawy nie może być mowy o kolizji jej przepisów z przepisami innych aktów prawnych,. W tym w szczególności regulujących zasady i tryb wywłaszczania nieruchomości.

Jak zaś wykazano już powyżej ewentualna nieznajomość zapisów tej ustawy przez skarżącego obciąża wyłącznie jego, albowiem przepisy prawa powszechnie obowiązującego, po ich ogłoszeniu we właściwym publikatorze, korzystają z domniemania powszechnej ich znajomości.

Z treści zarówno samej decyzji, jak i dokonanych przez organ obwieszczeń i zawiadomień kierowanych do skarżącego wynikało przy tym jednoznacznie, iż orzeczenie to dotyczy także wyzucia Z. D. z własności nieruchomości, albowiem wskazano w nich, iż między innymi należąca do niego nieruchomość nr [...] będzie miejscem zlokalizowania inwestycji drogowej, zostanie podzielona i w części obejmującej nowopowstałą działkę nr [...] wywłaszczona. Powyższe wynika chociażby z faktu wskazania w zawiadomieniu i obwieszczeniach działki oznaczonej numerem [...] wśród nieruchomości objętej decyzją z dnia 2 lutego 2012 r., wskazania że linie rozgraniczające teren inwestycji są liniami podziału nieruchomości oraz, że nieruchomości powstałe wskutek podziału, a oznaczone tłustym drukiem z mocy prawa stają się własności Gminy Z. z dniem uostatecznieniania się decyzji. Nadto w zawiadomieniu umieszczono informacje o sposobie i trybie ustalenia odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości.

Otrzymując takowe zawiadomienie każdy należycie dbający o swoje interesy właściciel nieruchomości w nim wskazanej winien zatem zainteresować się treścią decyzji, celem ewentualnego jej zaskarżenia w terminie prawem przewidzianym.

Niejako na marginesie powyższych rozważań wskazać należy, iż takowe wysokie standardy obowiązujące dotychczasowych właścicieli nieruchomości objętych realizacja inwestycji drogowej pośrednio określił także sam ustawodawca restrykcyjnie wskazując w art. 31 ust. 1 ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r., iż nie stwierdza się nieważności ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jeżeli wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji został złożony po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a inwestor rozpoczął budowę drogi, zaś w ust. 2 tego samego artykułu, iż w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc dając prymat interesowi publicznemu wyrażającemu się w budowie dróg, nad prawnie chronionym interesami stron postępowania i dopuszczając zrealizowanie inwestycji drogowej nawet w oparciu o ewidentnie wadliwe decyzje o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Ponadto jak słusznie zauważył Wojewoda Wielkopolski skarżący składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie dokonał czynności dla której był określony termin – nie złożył odwołania. Tym samym nie została spełniona kolejna przesłanka, o której mowa w art. 58 § 2 k.p.a.

Jedynym uchybieniem jakie Sąd zauważył w przedmiotowej sprawie było błędne poinformowanie strony w zawiadomieniu z dnia 2 lutego 2011 r. o miejscu miejsca wywieszenia obwieszczenia o wydaniu przez Starostę N. decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi do przystani żeglarskiej Z.-P.. W zawiadomieniu tym wskazano bowiem, iż publiczne ogłoszenie przez obwieszczenie nastąpi w Urzędzie Miejskim w N. u, gdy tymczasem obwieszczenie to, zgodnie z brzmieniem przepisu art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych winno zostać wywieszone w Urzędzie Miejskim w Z. i w tym też Urzędzie zostało faktycznie wywieszone. Uchybienie to nie mogło mieć jednakże wpływu na wynik sprawy. Strona powołując się na brak winy w uchybieniu terminu nie powołała się bowiem na tą okoliczność i nie wskazywała by próbowała zapoznać się z treścią decyzji w Urzędzie Miejskim w Nowym T., a ponadto była prawidłowo zawiadomiona o pozostałych miejscach i terminie, w którym może zapoznać się z treścią decyzji, z którego to uprawnienia nie skorzystała, bowiem jak wynika zarówno z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jak i ze skargi, skarżący nie podjął jakichkolwiek czynności celem zapoznania się z treścią decyzji z dnia [...] 2011 r., nr [...].

W tej sytuacji Sąd oddalił skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.