Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 254/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] o nałożeniu na S. K. (zwanego dalej skarżącym) kary pieniężnej w wysokości 500 złotych.

Podstawę prawną decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego stanowią następujące przepisy: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.), art. 18 ust. 1, art. 18 b, art. 20 ust. 1, ust. 1 a, art. 20 a ust. 1, ust. 2, art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U z 2007 r., nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz lp. 2.2.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ stwierdził, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą M. i w oparciu o licencję nr [...] oraz zezwolenie nr [...] z dnia [...] października 2006 r. wykonuje regularne przewozy osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej: Z. - K. Powołując się na protokół Nr [...] kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2008 r. w K. przy ul. K. [...], protokół przesłuchania strony w charakterze świadka z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz z dnia [...] października 2009 r., a także dokumentu w postaci rozkładu jazdy, Główny Inspektor ustalił, że skarżący w dniu kontroli przyjechał na przystanek końcowy przy ul. K. [...] w K. o godzinie 14 min 40, zamiast o godzinie 14 min 59. Ponadto skarżący nie wykonał planowanego powrotnego kursu o godzinie 14 min 30 do Z.. Zdaniem organu autobus nie wyjechał z K. Organ odwoławczy wskazał, że przesłuchany w charakterze świadka w dniu [...] grudnia 2008 r. skarżący zeznał, że nie zrealizował kursów zgodnie z rozkładem jazdy tj. kursu z godziny 14 min 20 z Z. do K. oraz z godziny 14 min 30 z K. do Z., gdyż czuł się źle i miał problemy żołądkowe. Ponadto organ podkreślił oświadczenie skarżącego o nierealizowaniu codziennie kursów z Z. do K., gdyż Starostwo Powiatowe w K. wydaje rozkłady jazdy ze szkodą dla niego i z tego powodu zawiesił część kursów nierentownych, o czym powiadomił Starostwo. Przy ponownym przesłuchaniu skarżący zeznał - jak podkreśla Główny Inspektor - że w dniu kontroli nie zrealizował kursu z godziny 14 min 40 z K. do Z., który zgodnie z rozkładem jazdy powinien rozpocząć się o godzinie 14 min 20.

Organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenie organu I instancji, że strona swoim zachowaniem dokonała naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu (lp. 2.2.2). W konsekwencji za słuszne uznał także nałożenie na skarżącego karę pieniężną w wysokości 500 zł. Zdaniem głównego Inspektora z zeznań skarżącego złożonych w dniu [...] grudnia 2008 r. wynika, że odbył się opóźniony kurs, który był wykonywany w ramach regularnego przewozu osób na linii K. – Z. i z powrotem. Nie dał tym samym wiary -jak podkreśla organ - zeznaniom skarżącego z dnia [...] października 2009 r., z których wynika, że kurs nie był wykonywany.

Według organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki zastosowania art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, które wyłączałyby odpowiedzialność skarżącego, ponadto realizowanie tylko rentownych kursów nie może mieć miejsca do momentu uzyskania nowego rozkładu jazdy.

W skardze do Sądu, uzupełnionej pismem z dnia [...] czerwca 2010r., S. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, podniósł m.in. że organ nie ustalił stanu faktycznego sprawy, gdyż w rozkładzie jazdy nie ma kursu z K. do Z. rozpoczynającego się o godzinie 14 min 20.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm ).

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie organ nałożył na stronę karę pieniężną z tytułu naruszenia warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie przewozu regularnego osób dotyczących godzin odjazdów i przyjazdów. Organ ustalił, że w dniu kontroli skarżący nie mógł zrealizować kursów zgodnie z rozkładem jazdy tj. kursu z godziny 14 min 20 z Z. do K. oraz z godziny 14 min 30 z K. do Z., z powodu nagłych problemów zdrowotnych.

Sąd zwraca uwagę, że z wyjaśnień strony zawartych w piśmie z dnia [...] grudnia 2008 r. (k.34 akt adm.) wynika, że zrezygnował z kursu o godzinie 14 min 20 (wyjazd z Z.) – przyjazd do K. o godzinie 14 min 59, albowiem źle się czuł. Wskazał, że z powodu dolegliwości żołądkowych wyjechał z Z. około godziny 13 min 55, nie zabierając pasażerów, aby spokojnie dojechać do K. i móc odpocząć przed kursem z godziny 15 min 10 z K. do Z.. Do K. dojechał na godzinę 14 min 40 i wkrótce po przyjeździe został skontrolowany przez inspektorów ITD. Podkreślenia przy tym wymaga, że z protokołu kontroli znajdującego się w aktach sprawy wynika, iż kontrolę faktycznie rozpoczęto o godzinie 14 min 40.

Organ zarzucił skarżącemu, że nie wykonał także kursu z godziny 14 min 20 z Z. do K. (przyjazd do K. o godzinie 15 min 09). Tymczasem, zdaniem Sądu, był to kurs, który nie mógł być wykonany autobusem poddanym przedmiotowej kontroli drogowej. Jeżeli bowiem skontrolowany autobus miał wykonywać kurs z Z. do K. w czasie: od godziny 14 min 20 (wyjazd z Z.) do godziny 14 min 58 ( przyjazd do K.) – /vide rozkład jazdy/, nie mógł w tym samym czasie obsługiwać kursu na linii: K. – Z. (wyjazd z K. o godzinie 14 min 30, przyjazd do Z. 15 min 09. Ze względu na to, że w rozkładzie jazdy nie było kursu na trasie K. –Z. rozpoczynającego się o godzinie 14 min 40, nie można było czynić stronie zarzutu, że jej zeznania z dnia [...] października 2009 r., w których stwierdza, że nie wykonywała przedmiotowego kursu, są niewiarygodne (v. str. 3 decyzji GITD). W tym stanie rzeczy, ustalenie dotyczące niewykonania kursu z godziny 14 min 30 z przystanku ul. K. [...] w K. do Z., nie mogło być podstawą nałożenia kary pieniężnej za nieprzestrzeganie warunków udzielonego zezwolenia, skoro kurs ten nie dotyczył autobusu poddanego przedmiotowej kontroli drogowej.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący podawał organowi okoliczności wyłączające, jego zdaniem, odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie warunków zezwolenia w odniesieniu do kursu z godziny 14 min 20 (wyjazd z Z.) – przyjazd do K. o godzinie 14 min 59. Powoływał się na nieżyt żołądka. Na potwierdzenie złego samopoczucia przedłożył zaświadczenie lekarskie od internisty (k. 36 akt adm.). Zdaniem Sądu, organ nie ocenił tej okoliczności w aspekcie przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Organ pierwszej instancji, pomimo że w.w argumentacja oraz zaświadczenie zostały przedstawione jeszcze przed wydaniem decyzji, nie ustosunkował się do nich, natomiast z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że przesłanki z art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym analizował w aspekcie wyjaśnień strony odnoszących się do realizowania jedynie rentownych kursów. Tak więc organ nie uwzględnił wyjaśnień strony usprawiedliwiających niewykonanie kursu objętego zarzutem zawartym w protokole kontroli.

Zdaniem Sądu, stan sprawy nie został należycie wyjaśniony. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zawarta w art. 7 k.p.a. zasada nakazująca organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Z kolei art. 77 § 1 k.p.a. mówi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowolne należy więc traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (powołany wyżej art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. Organ ma obowiązek zebrania całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) i oceny tego materiału w ramach swobodnej oceny dowodów określonej w art. 80 k.p.a. Wyrazem tej oceny powinno być uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji, uwzględniające wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. Te zasady podstawowe postępowania administracyjnego nie zostały w sprawie skarżącego zachowane. Organ nie dokonał nawet oceny materiału dowodowego przedstawionego przez stronę.

Stwierdzone naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O niewykonywaniu uchylonych decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Wobec braku wniosku skarżącego o zwrot kosztów postępowania, Sąd nie wydał rozstrzygnięcia w tym przedmiocie.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną i wskazania zawarte w niniejszym wyroku. Ustali stan faktyczny sprawy, a w szczególności wskaże jednoznacznie, czy - a jeżeli tak - to który kurs autobusu poddanego kontroli został wykonany niezgodnie z uzyskanym zezwoleniem. Oceni także wyjaśnienia strony i ewentualne dowody przez nią przedłożone na okoliczność zwolnienia się od odpowiedzialności administracyjnej za stwierdzone naruszenie (naruszenia).