Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 149/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Dorota Apostolidis, sędzia WSA Bożena Marciniak, , po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z 24 lutego 2014 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

T. G. (dalej jako skarżąca) pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia [...] lutego 2014 r.

Odpowiadając na ww skargę Prezydent [...] (dalej jako organ) wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że na powyższy wniosek Centrum Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] udzieliło skarżącej odpowiedzi w piśmie zbiorczym z dnia [...] marca 2014 r. Pismo to zostało jej skutecznie doręczone w dniu 21 marca 2014 r. Biorąc to pod uwagę organ wskazał, że nie pozostaje w bezczynności.

Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 grudnia 2015r. I SA/Wa 398/15 oddalił skargę. W uzasadnieniu wskazał na treść art. 149 § 1 ppsa i wyjaśnił, że aby wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia. Tu Sąd wskazał na zasady ogólne postępowania administracyjnego (art. 7, 12 § 1 i 77 § 1) i w okolicznościach sprawy uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślił, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustanowionego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu.

Sąd zwrócił uwagę, iż skarżąca T. G. w dniu 24 lutego 2014 r. wystosowała pismo do Ośrodka Pomocy Społecznej zatytułowane "wniosek". Pismo to nie było wnioskiem wszczynającym postępowanie w sprawie administracyjnej lecz stanowiło wyraz bogatej korespondencji z Ośrodkiem Pomocy Społecznej, w której skarżąca jak w dziesiątkach innych pism składanych do ww ośrodka wyraża swoje niezadowolenie z jego pracy oraz zwraca się o wydawanie kserokopii składanych przez nią dokumentów oraz udzielanie jej informacji. W konsekwencji Sąd przyjął, iż skoro pismo z [...] lutego 2014 r. nie wszczynało sprawy administracyjnej to nie sposób mówić o bezczynności organu w związku z jej niezakończeniem.

Wyrokiem w sprawie I OSK 1125/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok tut. Sądu oddalający skargę. W uzasadnieniu NSA wskazał, iż podanie skarżącej z dnia [...] lutego 2014 r. zawiera 8 punktów, które w sposób mniej lub bardziej zrozumiały wskazują na domaganie się wydania jej kserokopii z akt sprawy. Ponadto zawiera "zastrzeżenie" dotyczące "wypełniania przez dyrekcję obowiązków służbowych" i inne trudne do jednoznacznej oceny uwagi. Treść tego pisma w ocenie NSA wskazuje na bezczynność organu, która dotyczyła wydawania z akt sprawy składanych przez nią samą pism oraz uzyskania informacji wskazanych we wniosku. W tym kontekście NSA zarzucił, iż po stronie Sądu I instancji zabrakło próby odpowiedniej weryfikacji przedmiotu skargi w tym zakresie, za przedwczesne i nieadekwatne do stanu sprawy uznał przyjęcie, że "przedmiotowy wniosek nie wszczynał sprawy administracyjnej". NSA wyjaśnił dalej, iż w orzecznictwie podkreśla się potrzebę odróżnienia nakazanej prawem czynności organu udostępnienia stronie akt sprawy (art. 73 kpa) od czynności udostępnienia akt sprawy we wskazanej przez stronę formie (por. np. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 104/10). Za zasadne NSA uznał przeprowadzenie przez tut. Sąd postępowania wyjaśniającego względem określenia przedmiotu sprawy tj. zweryfikowanie – poprzez skierowanie odpowiedniego wezwania do samej skarżącej, czy następnie – po ustanoweniu pełnomocnika z urzędu – do pełnomocnika procesowego, co jest przedmiotem każdej z odrębnie rozpatrywanych skarg na bezczynność organu. NSA zalecił aby stanowisko strony skarżącej odpowiednio następnie odnieść do dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie będąc związanym w trybie art. 190 ppsa stanowiskiem NSA zwrócił się do ustanowionego z urzędu na koszt państwa profesjonalnego pełnomocnika skarżącej z wnioskiem o jednoznaczne określenie przedmiotu zaskarżenia i treści żądania skargi (formułując konkretne pytania, k. 118).

W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik skarżącej wniósł o przedłużenie wyznaczonego na ten cel terminu z uwagi na brak możliwości skontaktowania się ze skarżącą a na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku wskazał, iż przedmiotem skargi jest bezczynność organu w zakresie żądania udostępnienia z akt sprawy gromadzonych dla celów pomocy społecznej pism składanych przez samą skarżącą w określonych sprawach z 2014r. , wydanie ksero wywiadu ewentualnie wydanie poświadczenia na piśmie o miejscu zamieszkania skarżącej. W kolejnym piśmie datowanym na [...] czerwca 2018r. pełnomocnik skarżącej podał, iż skarżąca oświadczyła jednoznacznie, iż nie ma nic do dodania w tej sprawie.

Organ ustosunkowując się do ww stanowiska pismem z [...]-08-2018r. przedstawił korespondencję kierowaną do skarżącej (kilkanaście pism wystosowanych w lutym 2014r.) wraz z kopiami żądanych przez nią pism przez nią samą składanych do tegoż organu a żądanych we wniosku z [...] lutego 2014r. wraz z kopiami kopert i dowodów nadania ( k. 145 – 172). Wskazując na powyższe organ ponownie podkreślił, że nie pozostaje w bezczynności i wniósł o oddalenie skargi. Odnośnie do wniosku o potwierdzenie miejsca zamieszkania organ wyjaśnił, że skarżąca wielokrotnie domagała się ww zaświadczenia w celu pozyskania świadczeń z pomocy społecznej twierdząc, iż jest osobą bezdomną oraz że organ wielokrotnie udzielał skarżącej odpowiedzi na ww wniosek w różnych formach.

W tym stanie rzeczy Sąd ponownie rozpoznając sprawę ponownie skargę skarżącej oddalił. Pełnomocnik skarżącej sprecyzował zarzuty skargi odnośnie do bezczynności organu. Organ wykazał, iż na pismo z dnia [...] lutego 2014r. udzielił odpowiedzi i doręczył skarżącej kopie pism przez nią żądanych. Jednocześnie organ wykazał, iż wyjaśnił skarżącej kwestie dotyczące wywiadu środowiskowego i ustalenia jej miejsca zamieszkania na wywiadzie tym opartego (pismo z [...] marca 2014r., k. 273). Odnośnie do rozpoznania wniosku skarżącej z [...] lutego 2014r. organ zwracał się do SKO pismem z [...] lutego 2014r. (k. 151) a kwestie domagania się przez kilka lat wielokrotnie w wielu wnioskach i wielu skargach poświadczenia miejsca zamieszkania przez skarżącą z konsekwentnym powoływaniem się przez nią samą iż takiego miejsca nie posiada i kwestie żądania wydawania zaświadczenia o bezdomności (niemożliwego z punktu widzenia art. 217 kpa) – Sąd zna z urzędu z wielu postępowań inicjowanych przez skarżącą zarówno w I jak i w IV Wydziale.

Ustalenia poczynione odnośnie do pisma skarżącej z [...] lutego 2014r. - wskazują, iż organ nie pozostawał w zwłoce w rozumieniu art. 149 § 1 ppsa. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 oraz art. 120 w zw. z art. 119 pkt 4 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.