Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 879/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 1, art. 28 ust. 1  pkt 2, ust. 2, art. 30 ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 2046
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jedn.
article: Par. 111  ust. 1  i 2
journal: Dz.U. 2003 nr 169 poz 1650
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SOCJALNEJ z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i  higieny pracy - tekst jednolity
article: Art. 77  par. 1, art. 80, art. 107  par. 1, par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Małgorzata Krasowska-Świt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2017 r. sprawy ze skargi A J. W. Spółka Jawna z siedzibą w T na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia 9 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że obiekty i pomieszczenia zakładu pracy nie odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy skargę oddala.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 marca 2017 r. P. W. – właściciel "A" J. W. Spółka Jawna w T zwrócił się do Państwowej Inspekcji Pracy z wnioskiem o wydanie decyzji na okoliczność czy użytkowane przez Spółkę pomieszczenia zlokalizowane w pawilonie nr [...] w T - Plac "B" oraz w B, ul. M spełniają warunki określone w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych.

Decyzją z dnia [...] 2017 r. nr [...] Inspektor pracy stwierdził, że "obiekty i pomieszczenia zakładu pracy użytkowane przez "A" J. W. Spółka Jawna w T, tj. Pawilon nr [...] zlokalizowany w T, Plac "B" oraz w B, ul. M

"a) nie odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy;

b) osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy i pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz dostępności do nich."

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji ustalił, że w pomieszczeniu pawilonu handlowego nr [...] zlokalizowanego w T, Plac "B" nie zapewniono możliwości korzystania z ustępu, a pracownica korzysta z pomieszczenia ustępu zlokalizowanego na końcu ciągu pawilonów handlowych, w odległości około 40-50 m od pawilonu, przy czym przejście do ustępu odbywa się po otwartej przestrzeni placu targowego. Organ podał, że z przedłożonego przez pracodawcę pisma z dnia 2 sierpnia 2016 r. znak: [...] wynika, że pracownice zatrudnione w pawilonie mogą korzystać z pomieszczenia sanitariatów, które są wyposażone zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, po uiszczeniu obsłudze opłaty zgodnie z cennikiem zatwierdzonym przez Targowiska Miejskie. W trakcie kontroli stwierdzono również, że w pawilonie świadczyła pracę pracownica bez orzeczonego stopnia niepełnosprawności. Również w pawilonie handlowym w B przy ul. M organ I instancji stwierdził, że pracownica korzysta z pomieszczenia ubikacji zlokalizowanego na końcu ciągu pawilonów handlowych, w odległości około 20 m od pawilonu, a przejście do ustępów odbywa się po otwartej przestrzeni placu przyległego do obiektów handlowych. Z ustaleń organu wynika, że pracę także w tym pawilonie świadczyła pracownica bez orzeczonego stopnia niepełnosprawności. Mając powyższe na względzie organ I instancji stwierdził, że w przypadku stanowisk pracy zlokalizowanych w T w pawilonie handlowym nr [...] na Placu "B" oraz w B przy ul. M nie zapewniono pracownikom możliwości korzystania z pomieszczeń ustępów usytuowanych w budynku, w którym odbywa się praca, albo w budynku połączonym z nim obudowanym przejściem, które powinno być ogrzewane, co stanowi naruszenie przepisu § 111 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. nr 169, poz. 1650 z późn. zm.) w związku z § 1 ust. 1 załącznika nr 3 do tego rozporządzenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji P. W. – właściciel "A" J. W. Spółka Jawna w T wniósł o jej uchylenie i orzeczenie, że użytkowane przez Spółkę obiekty i pomieszczenia, tj. pawilon nr [...] zlokalizowany w T - Plac "B" oraz w B, ul M odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzji organu I instancji odwołująca się Spółka zarzuciła:

1) naruszenie art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2046 z późn. zm.) w związku z art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 56 ust. 1, poprzez stwierdzenie naruszenia wynikającego z tego przepisu w zakresie nieodpowiadania przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy przez 2 użytkowane pawilony handlowe, w sytuacji gdy:

a) użytkowane pawilony odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy, gdyż są położone na legalnie działających targowiskach, co do których wydano decyzje o pozwoleniu na użytkowanie, a których rozstrzygnięcia powinny wiązać organ w zakresie zgodności z warunkami bezpieczeństwa i higieny pracy,

b) z treści uzasadnienia decyzji wynika, że użytkowane pawilony spełniają wszystkie warunki bezpieczeństwa i higieny, a jedyny zarzut dotyczy przestrzeni nie znajdującej się w użytkowaniu pracodawcy, a będącej obiektem użyteczności publicznej.

2) niewzięcie pod uwagę zarządzenia nr 31/14 Głównego Inspektora Pracy z dnia 17 grudnia 2014 r. w sprawie ustalenia zasad przeprowadzania kontroli związanych z realizacją przez organy Państwowej Inspekcji Pracy obowiązków wynikających z postanowień ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, stanowiącego materiał pomocniczy oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w szczególności § 84 ust. 3 w/w rozporządzenia.

3) art. 7 w związku z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), poprzez przeprowadzenie postępowania bez uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, brak oparcia decyzji na całokształcie zebranego w sprawie materiału dowodowego i brak wyczerpującego uzasadnienia, które w szczególności przejawiało się poprzez:

a) niewzięcie pod uwagę okoliczności istnienia pozwoleń na użytkowanie obiektów, które potwierdzają zgodność z warunkami bezpieczeństwa i higieny pracy,

b) brak dokonania ustaleń, iż pawilony znajdują się na placach targowych, a zatem są obiektami użyteczności publicznej a nie zakładem pracy, a w konsekwencji mają do nich zastosowanie inne przepisy.

4) naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez: niezrozumiałe sformułowanie litery b sentencji decyzji, co uniemożliwia odniesienie się do podjętego rozstrzygnięcia w zakresie jego zgodności ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami, a także nieprawidłowe sformułowanie litery a sentencji decyzji.

Decyzją z dnia 9 czerwca 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 926 z późn. zm.), Okręgowy Inspektor Pracy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że z zapisu art. 28 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2046 z późn. zm.) wynika, że inspekcja pracy stwierdza jedynie, czy zastany w trakcie kontroli stan obiektu lub pomieszczenia odpowiada uregulowaniom normującym bezpieczeństwo i higienę pracy. W zakresie tej oceny inspektor nie jest związany decyzjami innych organów, gdyż nie bada on prawidłowości decyzji wydawanych przez inne organy, ale istniejący w chwili kontroli stan faktyczny obiektów lub pomieszczeń. Badanie stanu faktycznego sprowadza się więc do porównania zastanego stanu rzeczy z wymogami zawartymi w przepisach regulujących problematykę bezpieczeństwa i higieny pracy. Organ II instancji stwierdził, że w przypadku obiektu zlokalizowanego na placu "B" w T, jako budynek należy traktować sam pawilon sprzedaży - obiekt posiadający fundamenty, dach i ściany. Zadaszenie placu, z uwagi na brak przegród jest obiektem budowlanym, ale nie budynkiem. Zdaniem organu, oznacza to, że zgodnie z zapisami rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. nr 169, poz. 1650), aby warunki mogły zostać uznane za higieniczne, ustęp powinien znajdować się w obrębie budynku oznaczonego jako pawilon handlowy nr [...]. Zlokalizowanie ustępu na terenie placu handlowego, ale poza budynkiem, nie jest bowiem zgodne z wymaganiami przewidzianymi dla pomieszczeń higieniczno-sanitarnych. Analogiczna sytuacja występuje w przypadku obiektu handlowego położonego przy ulicy M w B. Budynek ten również nie posiada zaplecza sanitarnego w postaci ustępu. Zgodnie z zapisami protokołu, pracownica korzysta z pomieszczenia ustępu zlokalizowanego na końcu pawilonów (budynków) handlowych, w odległości ok. 20 m od miejsca pracy, a dojście do ustępu odbywa się po otwartej przestrzeni. Organ odwoławczy stwierdził, że ponieważ oba wymienione obiekty wyposażone są w instalację wodociągową i kanalizacyjną (możliwość korzystania z umywalki z dopływem ciepłej i zimnej wody) nie zachodzi tutaj przesłanka do zastosowania wyjątku, o którym mowa w § 1 ust. 1 zdanie 2 załącznika nr 3 do rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Zdaniem organu II instancji, argument podnoszony przez stronę, dotyczący korelacji między legalnością targowiska, a higieną pracy nie znajduje potwierdzenia w przepisach. Korelacja taka, nie jest zresztą elementem niezbędnym dla legalności przedsięwzięcia jakim jest targowisko. Przepisy prawa nie zakazują bowiem prowadzenia indywidualnej działalności gospodarczej samemu przedsiębiorcy, nawet w przypadku braku rozwiązań higieniczno-sanitarnych, wymaganych w razie zatrudniania pracowników lub osób wykonujących pracę na rzecz podmiotu zatrudniającego na innej podstawie niż umowa o pracę. A zatem przedsiębiorca sam może wykonywać pracę w budynku, w którym nie ma urządzeń sanitarnych w postaci ustępów. Oznacza to, że obiekt może być dopuszczony do użytkowania, ale to osoba użytkująca dany obiekt powinna dostosować sposób prowadzenia działalności do zastanych warunków. O tym, czy użytkowane pawilony spełniają wymagania BHP może decydować również organizacja pracy w danym obiekcie. W opinii organu odwoławczego, twierdzenie Spółki, że spełnienie warunków, o których mowa w art. 84 ust 1 i ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) jest równoznaczne z zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, nie znajduje potwierdzenia w przepisach. Regulacja art. 84 ust. 1 mówi bowiem o konieczności zapewnienia w budynkach użyteczności publicznej i w zakładach pracy - ustępów ogólnodostępnych, czyli takich, z których - może skorzystać każdy, niezależnie od tego, czy jest pracownikiem. Nie zwalnia to natomiast z obowiązku zapewnienia dostępności ustępu dla pracowników, na warunkach określonych w rozporządzeniu w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy z zachowaniem odległości przewidzianych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto rozporządzenie w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy w § 1 ust. 1 załącznika nr 3 mówi o "budynkach, w których odbywa się praca", nie wyłączając budynków użyteczności publicznej. Organ II instancji stwierdził, że wskazywane przez stronę rozróżnienia między zakładem pracy, a budynkiem użyteczności publicznej nie ma podstawy prawnej. Występujące bowiem w art. 84 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wyrażenie: "w budynku użyteczności publicznej i zakładu pracy" ma charakter nazwy złożonej koniunkcyjnie. Oznacza to, że przepis odnosi się do zakładów pracy będących równocześnie budynkami użyteczności publicznej. Zaistnienie takiej okoliczności skutkuje wyznaczeniem krótszego niż w przypadku innych obiektów, dystansu między stanowiskiem pracy chronionej, a najbliższym ustępem. Organ przypomniał przy tym, że kontrola wynikająca z art. 28 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych dotyczy obiektów i pomieszczeń zakładu pracy, a nie obiektów budowlanych takich jak np. targowiska. Odnosząc się do zastrzeżenia strony dotyczącego niejasnego sformułowania litery "b" sentencji decyzji organu I instancji organ odwoławczy wyjaśnił, że sposób sporządzenia decyzji przez inspektora pracy wynikał ze ścisłego trzymania się opracowanego wewnętrznie wzoru decyzji, który nakazuje skreślić jako niepotrzebne, wskazane we wzorze zwroty. W tym przypadku wszystkie zwroty (uwzględniają potrzeby/nie uwzględniają potrzeb oraz spełniają wymagania/nie spełniają wymagań) zostały skreślone jako niepotrzebne. W ocenie organu II instancji, zapisanie sentencji decyzji we wskazany sposób nie wpływa natomiast na jej ważność, gdyż z uwagi na stwierdzoną w trakcie kontroli okoliczność zatrudniania we wskazanych wyżej obiektach jedynie osób pełnosprawnych przepis art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nie znajduje zastosowania w zakresie litery b tego punktu i tym samym nie nakłada na stronę żadnych obowiązków. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi zatem potrzeba dostosowywania stanowisk do potrzeb osób niepełnosprawnych. Decyzja ta stanowi jedynie potwierdzenie określonego stanu, zastanego w trakcie kontroli. Wobec braku obowiązków wynikających z punktu "b" decyzji, uchylanie decyzji lub przekazywanie decyzji do ponownego rozpatrzenia byłoby działaniem niepotrzebnym. Organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej decyzji istotny dla strony jest punkt "a" sentencji, który w sposób całkowicie jasny wskazuje ocenę inspektora pracy. Organ II instancji nie zgodził się ze stanowiskiem strony, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Brak dostępu do toalety, na warunkach opisanych w przepisach dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy jest bowiem relatywnie prostym do ustalenia stanem faktycznym. Został on opisany w protokole, a strona nie zakwestionowała tych zapisów. Organ II instancji stwierdził, że w odwołaniu wielokrotnie podnoszona jest kwestia pozwoleń na użytkowanie obiektów, które według strony są dowodem na zgodność warunków pracy w obiektach z przepisami BHP. Jednak zdaniem organu, gdyby przyjąć takie założenie, wówczas należałoby przyjąć, że regulacja z art. 28 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych jest zbędna, gdyż wszystkie potrzebne informacje znajdowałyby się w decyzjach nadzoru budowlanego. Ustawodawca tymczasem uzależnia uznanie statusu zakładu pracy chronionej m.in. od okoliczności, których istnienie stwierdza inspektor pracy. Organ odwoławczy stwierdził, że prowadzenie dowodu z dokumentów organów Nadzoru Budowlanego, o które wnosiła strona, nie wpływa na wynikającą z inspekcji ocenę stanu obiektu, który nie spełnia wymagań rozporządzenia. Jedynymi okolicznościami mogącymi wpływać na treść decyzji są bowiem stan faktyczny obiektu i brzmienie przepisów prawa. Mając powyższe na względzie organ II instancji uznał, że nie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji.

Z powyższą decyzją Okręgowego Inspektora Pracy nie zgodziła się "A" J. W. Spółka Jawna w T, która pismem z dnia 12 lipca 2017 r. wniosła na nią skargę, domagając się jej uchylenia wraz z decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2046 z późn. zm.) w związku z art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 56 ust. 1 w/w ustawy, poprzez stwierdzenie naruszenia wynikającego z tego przepisu w zakresie nieodpowiadania przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy przez 2 użytkowane pawilony handlowe, w sytuacji gdy:

a) użytkowane pawilony odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy, gdyż są położone na legalnie działających targowiskach, co do których wydano decyzje o pozwoleniu na użytkowanie, a których rozstrzygnięcia powinny wiązać organ w zakresie zgodności z warunkami bezpieczeństwa i higieny pracy,

b) z treści uzasadnienia decyzji wynika, że użytkowane pawilony spełniają wszystkie warunki bezpieczeństwa i higieny a jedyny zarzut dotyczy przestrzeni nie znajdującej się w użytkowaniu pracodawcy, a będącej obiektem użyteczności publicznej;

2) niewzięcie pod uwagę zarządzenia nr 31/14 Głównego Inspektora Pracy z dnia 17 grudnia 2014 r. w sprawie ustalenia zasad przeprowadzania kontroli związanych z realizacją przez organy Państwowej Inspekcji Pracy obowiązków wynikających z postanowień ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, stanowiącego materiał pomocniczy oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w szczególności § 84 ust. 3 w/w rozporządzenia;

3) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie tj. art. 7 w związku z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania bez uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, nie wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, brak oparcia decyzji na całokształcie zebranego w sprawie materiału dowodowego i brak wyczerpującego uzasadnienia, które w szczególności przejawiało się poprzez:

a) niewzięcie pod uwagę okoliczności istnienia pozwoleń na użytkowanie obiektów, które potwierdzają zgodność z warunkami bezpieczeństwa i higieny pracy,

b) brak dokonania ustaleń, iż pawilony znajdują się na placach targowych, a zatem są obiektami użyteczności publicznej a nie zakładem pracy, a w konsekwencji mają do nich zastosowanie inne przepisy,

c) nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznej części z uwagi na nieprzeprowadzenie wnioskowanego dowodu z dokumentu w postaci stanowiska Państwowej Inspekcji Pracy w zakresie braku sprzeciwu lub uwag przy ubieganiu się przez Pana S. W. o pozwolenie na użytkowanie pawilonu w B oraz decyzji z dnia [...] 2005 r., znak: [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku usługowego w B na działce nr ewid gr. [...], a ponadto decyzji nr [...] Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta z dnia [...] 2014 r. znak: [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie placu handlowego z pawilonami owocowo-warzywnymi, pawilonami kwiatowymi oraz stołami kupieckimi z zadaszeniem, znajdującego się przy ul. B, [...] na działce [...] obr. [...], na okoliczność spełniania przez pawilony warunków w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

4) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez niezrozumiałe sformułowanie litery b sentencji decyzji, co uniemożliwia odniesienie się do podjętego rozstrzygnięcia w zakresie jego zgodności ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami, a także nieprawidłowe sformułowanie litery a sentencji decyzji.

Uzasadniając pierwszy zarzut skarżąca Spółka podniosła, że decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta udzielił pozwolenia na użytkowanie placu handlowego "B". Rozpoczęcie użytkowania placu handlowego było uwarunkowane spełnieniem m.in. warunków w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy, w tym także w zakresie korzystania z ustępów, które mają w tym przypadku charakter publiczny. Gdyby te warunki nie były spełnione - obiekt nie mógłby zostać w ogóle dopuszczony do użytkowania. Strona skarżąca podkreśliła, że z ustaleń dokonanych bezpośrednio przez Inspektora Pracy wynika bezsprzecznie, że użytkowany przez pracodawcę pawilon odpowiada przepisom i zasadom bezpieczeństwa higieny pracy. Zdaniem Spółki, niemożliwe jest zapewnienie ustępów w pawilonie, gdyż jest tam sprzedawane pieczywo, w związku z czym nie ma możliwości usytuowania w nim ustępu, gdyż kolidowałoby to z przepisami w zakresie rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. U. UE L z dnia 30 kwietnia 2004 r.). Wedle rozdziału I ust. 3 musi być dostępna odpowiednia ilość ubikacji spłukiwanych wodą, podłączonych do sprawnego systemu kanalizacyjnego, a ubikacje nie mogą łączyć się bezpośrednio z pomieszczeniami, w których pracuje się z żywnością. Do tej kwestii Inspektor w ogóle się nie odniósł, a są one istotne z punktu widzenia przedmiotu sprawy. Zdaniem skarżącej Spółki, spełnienie wymogu zapewnienia dostępu do ustępów w budynku połączonym z nim obudowanym przejściem, które powinno być ogrzewane, nie jest możliwy do spełnienia przez pracodawcę na targowisku znajdującym się w gestii Miasta i nie dotyczy pomieszczeń użytkowanych przez pracodawcę. Skarżąca Spółka wskazała, że decyzją z dnia 1 grudnia 2005 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku usługowego w B na działce nr ewid gr. [...]. Spółka stwierdziła, że w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 8 sierpnia 2011 r., a zatem mającym zastosowanie w sprawie kiosku handlowego w B, miał zastosowanie w szczególności art. 56 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, który stanowił wówczas (w 2005 r.), że inwestor, w stosunku do którego nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, jest obowiązany zawiadomić m.in. Państwową Inspekcję Pracy o zakończeniu budowy obiektu budowlanego i zamiarze przystąpienia do jego użytkowania. A zatem, organ Państwowej Inspekcji Pracy musiał wyrazić stanowisko w zakresie zgodności projektu budowlanego z warunkami bezpieczeństwa i higieny pracy i musiało to być stanowisko pozytywne, skoro została wydana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. W uzasadnieniu zarzutu nr 2 skarżąca Spółka wskazała, że z zarządzenia nr 31/14 Głównego Inspektora Pracy z dnia 17 grudnia 2014 r. w sprawie ustalenia zasad przeprowadzania kontroli związanych z realizacją przez organy Państwowej Inspekcji Pracy obowiązków wynikających z postanowień ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych wynika, że konieczne jest dokonanie rozróżnienia między zakładem pracy oraz budynkiem użyteczności publicznej, do których mają zastosowanie inne przepisy. Spółka wyjaśniła, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy pracodawca wynajmuje pawilony handlowe, w których zatrudnia pracowników (będących osobami pełnosprawnymi) na targowiskach, czyli w obiektach użyteczności publicznej. Użytkowane przez pracodawcę pawilony odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy. Targowiska jako obiekty użyteczności publicznej spełniają także wszystkie niezbędne wymogi, co zostało potwierdzone wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Spółka wskazała, że stosownie do § 84 ust. 3 w zw. z ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) w budynkach użyteczności publicznej i zakładu pracy, odległość od stanowiska pracy lub miejsca przebywania ludzi do najbliższego ustępu nie może być większa niż 75 m, a od stanowiska pracy chronionej - niż 50 m. Zdaniem Spółki, te wymogi zostały spełnione - na targowisku B odległość wynosi 40-50 m, a w B 20 m. Inspektor nie wziął pod uwagę okoliczności, że praca nie jest w tym przypadku świadczona w budynkach zakładu pracy, a w budynku użyteczności publicznej. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Spółka stwierdziła, że litera b rozstrzygnięcia jest całkowicie niezrozumiała i uniemożliwia odniesienie się do niej. Zdaniem Spółki, rozstrzygnięcie powinno być sformułowane w sposób jasny i klarowny, którego to wymogu nie spełnia także litera a decyzji, w której część sentencji jest przekreślona. Ponadto Spółka wskazała, że z uzasadnienia decyzji wynika także, że obiekty i pomieszczenia użytkowane przez pracodawcę spełniają wszystkie wymogi wynikające z przepisów w zakresie bezpieczeństwa oraz higieny pracy - poza wymogiem umieszczenia ustępów w pawilonach, w których sprzedaje się żywność, a zatem w których nie można bez kolizji z innymi przepisami takich ustępów umieścić. Wykonanie przepisów w zakresie bhp w konsekwencji prowadziłoby do kolizji z przepisami sanitarnymi. Nadto, w pawilonach są zatrudnieni pracownicy pełnosprawni, a rozstrzygnięcie będzie rzutować na status prowadzącego zakład pracy chronionej, który ma obowiązek zapewnić aby obiekty i pomieszczenia uwzględniały potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higienicznosanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniały wymagania dostępności do nich, które to warunki rzetelnie wypełnia. Wreszcie, z ostatecznych decyzji administracyjnych wynika, że pawilony spełniają warunki w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy.

W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ wskazał, że zapoznał się z decyzjami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr rej. [...] z dnia [...] 2005 r. oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta nr rej. [...] z dnia [...] 2014 r. Jednak w ocenie organu, obie decyzje nadzoru budowlanego nie stanowią materiału dowodowego wnoszącego przesłanki mogące mieć zastosowanie do rozwiązania zaistniałego problemu. Decyzje te nie dokumentują bowiem ani stanu faktycznego (który jest poza sporem) ani nie przedstawiają argumentacji w zakresie oceny prawnej rozpatrywanej kwestii. Decyzja nadzoru budowlanego w T dotyczyła pozwolenia na użytkowanie pawilonów owocowo-warzywnych, pawilonów kwiatowych i stołów kupieckich. W przypadku B, decyzja dotyczyła budynku usługowego. W żadnej decyzji nie wskazano jednak, że są to pomieszczenia zakładu pracy, co mogłoby w pewnych okolicznościach determinować określone rozwiązania architektoniczno-budowlane. Zdaniem organu, biorąc pod uwagę obecny stan pomieszczeń, nie ma przeszkód aby przedsiębiorca sam prowadził działalność we wskazanych obiektach. W przypadku jednak gdy zatrudnia pracowników, zgodnie z obowiązującym prawem, zobowiązany jest zapewnić im bezpieczne i higieniczne warunki pracy opisane w przepisach prawa pracy. Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, że strona skarżąca błędnie podnosi, że budynek odpowiada przepisom bezpieczeństwa i higieny pracy. Nie jest bowiem możliwe dokonanie takiej oceny w oderwaniu od rodzaju wykonywanej pracy i jej organizacji. Konstrukcja budynku to tylko jeden z elementów wpływających na końcową ocenę miejsca pracy, a zarzut inspektora pracy w tej sprawie nie dotyczy pomieszczeń "nieznajdujących się w użytkowaniu pracodawcy", tylko niezapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. Zdaniem organu, pracodawca zanim powierzy pracownikom wykonywanie określonej pracy w danym budynku powinien ocenić możliwość wykonywania w nim pracy zgodnie z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy, gdyż brak możliwości dostosowania budynku do wykonywanej pracy, nie jest argumentem za nieobowiązywaniem w takim przypadku przepisów prawa pracy. Ponadto w ocenie organu, spełnienie norm w zakresie wymagań higieniczno-sanitarnych w zakładach wprowadzających do obrotu środki spożywcze nie koliduje z obowiązkami w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy. W przypadku bowiem dodatkowych wymagań wynikających z przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy czy też sanitarnych lub innych, wymagania te powinny być spełnione łącznie. Brak możliwości spełnienia takich wymagań sprawia, że pomieszczenia takie należy traktować jako nienadające się do określonej działalności. W pewnych okolicznościach rozwiązaniem może być również dostosowanie pomieszczeń lub zmiana sposobu świadczenia pracy. Odnośnie kwestii związania Państwowej Inspekcji Pracy w tej sprawie decyzjami ostatecznymi innych organów, organ II instancji stwierdził, że żaden organ nie wydał decyzji zezwalającej na prowadzenie we wskazanych lokalach zakładu zatrudniającego pracowników. W przypadku placu handlowego "B" decyzja administracyjna dotyczyła zezwolenia na prowadzenie pawilonów owocowo-warzywnych i pawilonów kwiatowych, a w przypadku lokalu w B przy ul. G decyzja wydana była na obiekt usługowy. Przepisy prawa nie zabraniają prowadzenia działalności gospodarczej w tych lokalach. Ograniczenie dotyczy natomiast zatrudniania pracowników, którym należy stworzyć warunki odpowiadające obowiązującym przepisom. Organ II instancji stwierdził również, że strona skarżąca powołuje się na przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), a w szczególności na jego § 84 ust. 3. Przepis ten mówi o budynkach, czyli o obiektach budowlanych, trwale związanych z gruntem, wydzielonych z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (np. ścian), posiadających fundamenty i dach (art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane). Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie ustępy nie znajdują się w budynku, w którym świadczona jest praca, tylko poza nim, więc przepis ten nie znajduje tu zastosowania, a w innych przypadkach, w których znajduje zastosowanie nie stoi w kolizji z przepisami rozporządzenia w sprawie ogólnych warunków bezpieczeństwa i higieny pracy. Przepis ten zaostrza normy odległościowe dla stanowisk pracy chronionej. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. organ II instancji wyjaśnił, że sformułowanie punktu "b" sentencji decyzji wynika z zastosowania przez inspektora pracy ogólnego wzoru tego rodzaju decyzji. Punkt ten nie nakłada na stronę żadnych obowiązków, jest jedynie stwierdzeniem, że nie zachodzi konieczność dostosowywania danego stanowiska na potrzeby osoby niepełnosprawnej. W związku z tym uchylenie go lub uchylenie i przekazanie do ponownego rozpatrzenia byłoby bezzasadne.

Na rozprawie w dniu 10 października 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej stwierdził, że wymogi w stosunku do niepełnosprawnych dotyczą tylko art. 28 ust. 1 pkt 2 lit. b, a nie lit. a, chociaż przyznał, że litera a dotyczy wszystkich zakładów pracy chronionej. Zdaniem pełnomocnika Spółki, pomieszczenia, w których zakład pracy chronionej zatrudnia wyłącznie pracowników pełnosprawnych, mają spełniać tylko ogólne warunki bhp i nie muszą spełniać warunków z lit. b. Przyznał także, że przepis nie różnicuje zakładów pracy chronionej w zależności od tego, czy zatrudnia pracowników pełnosprawnych czy niepełnosprawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Zdaniem Sądu, skarga "A" J. W. Spółka Jawna w T nie zasługuje na uwzględnienie.

Istotą niniejszej sprawy jest treść wniosku, który wszczął kontrolowane postępowanie, a więc wniosku o wydanie decyzji na okoliczność czy użytkowane przez Spółkę pomieszczenia zlokalizowane w pawilonie nr [...] w T - Plac "B" oraz w B, ul. M spełniają warunki określone w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2046 z późn. zm.), przy czym należy zauważyć, że ustawa ta – zgodnie z art. 1 – dotyczy osób, których niepełnosprawność została potwierdzona stosownym orzeczeniem, zwanych "osobami niepełnosprawnymi".

Sąd zwraca uwagę na to, że kontrolowane postępowanie nie dotyczy jakiegokolwiek zakładu pracy zatrudniającego osoby pełnosprawne, a nawet nie dotyczy zakładu pracy, który zatrudniając osoby pełnosprawne chce zatrudnić osobę niepełnosprawną i chce jedynie przystosować konkretne stanowisko pracy dla potrzeb tej osoby, ale dotyczy zakładu pracy, który już posiada status zakładu pracy chronionej i chce taki status utrzymać rozszerzając swoją działalność na działalność handlową w kolejnych pomieszczeniach – w niniejszej sprawie zlokalizowanych w pawilonie nr [...] w T – Plac "B" oraz w pomieszczeniu w B pod adresem B, ul. M.

Jest niewątpliwym, że pracodawca zatrudniając osobę niepełnosprawną – z orzeczeniem o konkretnym stopniu niepełnosprawności - ma obowiązek przystosowania stanowiska pracy tej osoby stosownie do ograniczeń, z jakimi wiąże się jej niepełnosprawność. Obowiązek przystosowania takiego stanowiska pracy wiążący się z poniesieniem kosztów może jednak zostać zrekompensowany przez przywileje wynikające z ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, w tym przez pokrycie kosztów przystosowania takiego stanowiska pracy przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON), zwany dalej: Funduszem, na zasadach określonych w tej ustawie. Z kolei zakład pracy, zatrudniający odpowiednią ilość pracowników niepełnosprawnych, chcąc uzyskać status zakładu pracy chronionej jest zobowiązany do różnego rodzaju ograniczeń i podjęcia szeregu działań również związanych z poniesieniem określonych kosztów, co może zostać zrekompensowane przez Fundusz poprzez zwrot tych kosztów i szerokie przywileje finansowe określone w omawianej ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Takie szerokie przywileje istnieją jednak dotąd, dopóki zakład pracy nie utraci statusu zakładu pracy chronionej.

Sąd zwraca uwagę na to, że P. W. – właściciel "A" J. W. Spółka Jawna w T zwrócił się do Państwowej Inspekcji Pracy z wnioskiem o wydanie decyzji na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, który to przepis znajduje się w Rozdziale 6 tej ustawy zatytułowanym: "Zakłady pracy chronionej i zakłady aktywności zawodowej", co oznacza, że odnosi się właśnie do tego rodzaju zakładów, w tym do zakładu pracy skarżącej Spółki, który ma już status "pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej". Zdaniem Sądu, istotną w niniejszej sprawie jest treść art. 28 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 tej ustawy, które to przepisy stanowią:

"Art. 28. 1. Pracodawca prowadzący działalność gospodarczą przez okres co najmniej 12 miesięcy, zatrudniający nie mniej niż 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy i osiągający wskaźniki zatrudnienia osób niepełnosprawnych, o których mowa w pkt 1, przez okres co najmniej 6 miesięcy, uzyskuje status pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej, jeżeli:

1) (...)

2) obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy:

a) odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy,

b) uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higienicznosanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniają wymagania dostępności do nich,

a także 3) (...)

2. Okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 2, stwierdza na wniosek pracodawcy Państwowa Inspekcja Pracy, z wyjątkiem okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b w stosunku do osób zatrudnionych w dozorze i ochronie mienia."

Z treści przytoczonego wyżej przepisu wynika więc, że pracodawca, chcący uzyskać status pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej zwraca się z wnioskiem o wydanie decyzji przez Państwową Inspekcję Pracy celem stwierdzenia, że obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy i uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higienicznosanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniają wymagania dostępności do nich. O wydanie takiej decyzji ma obowiązek zwrócić się także pracodawca mający status pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej, o ile chce rozszerzyć działalność na kolejne pomieszczenia bez utraty statusu pracy chronionej i tak jak w tym wypadku - chce rozszerzyć działalność handlową na pomieszczenia zlokalizowane w pawilonie nr [...] w T - Plac "B" oraz pod adresem B, ul. M.

Mając na względzie przytoczoną powyżej treść przepisu art. 28 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 omawianej ustawy, Sąd stwierdza, że nie jest uzasadnione stanowisko strony skarżącej, że decyzja Państwowej Inspekcji Pracy dotyczy tylko stwierdzenia okoliczności z ust. 1 pkt 2 lit. b art. 28 omawianej ustawy, gdyż przytoczony przepis wyraźnie obejmuje cały pkt 2 (lit. a i lit. b) ust. 1 art. 28. Nie jest też zasadne zarówno twierdzenie strony skarżącej, jak i wynikające z uzasadnienia organu odwoławczego, jakoby pracodawca, mający status pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej, mógł prowadzić działalność w obiektach i pomieszczeniach nie odpowiadających warunkom art. 28 ust. 1 pkt 2 (litera a i litera b), o ile w tych obiektach i pomieszczeniach nie wykonują pracy osoby niepełnosprawne, gdyż takiego wyłączenia żaden przepis nie przewiduje. Innymi słowy, pracodawca prowadzący zakład pracy chronionej, mający przywileje finansowe wynikające z ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2046 z późn. zm.) nie może prowadzić działalności handlowej w obiektach i pomieszczeniach nie odpowiadających warunkom art. 28 ust. 1 pkt 2 (litera a i litera b) tej ustawy, choćby w takich pomieszczeniach wykonywały pracę osoby wyłącznie pełnosprawne, albowiem na tym m.in. polegają ograniczenia dla takiego pracodawcy rekompensowane tymi przywilejami finansowymi.

Tak więc, zdaniem Sądu, skarżący pracodawca, mający status pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej, nie może prowadzić żadnej działalności w obiektach i pomieszczeniach nie odpowiadających warunkom art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Prowadzenie działalności w obiektach i pomieszczeniach nie odpowiadających tym warunkom powoduje utratę przyznanego statusu zakładu pracy chronionej, zgodnie z art. 30 ust. 3 tej ustawy, który stanowi:

"Art.30.(...)3. Wojewoda podejmuje decyzję stwierdzającą utratę przyznanego statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej w razie niespełniania warunków lub obowiązków, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1-3 lub art. 33 ust. 1 lub 3 pkt 1 lub odpowiednio art. 28 ust. 1 pkt 1-3, art. 29 lub art. 30 ust. 2b, z dniem zaprzestania spełniania jakiegokolwiek z tych warunków lub obowiązków."

Sąd zauważa, że powyższe stanowisko znajduje oparcie w stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 113/14 (opubl. LEX nr 1774794), dotyczącym utraty statusu zakładu pracy chronionej, stwierdzającym, że przepis art. 28 ust. ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych "wskazuje, że dla uzyskania statusu pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej konieczne jest także zapewnienie obiektów i pomieszczeń, które odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy, uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higienicznosanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniają wymagania dostępności do nich. (...) Przedstawiona powyżej regulacja prawna wskazuje, iż niespełnienie któregokolwiek z warunków lub obowiązków skutkować musi utratą statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej oraz obligatoryjnym wydaniem decyzji administracyjnej w tym zakresie"

W niniejszej sprawie organ Państwowej Inspekcji Pracy wydał decyzję na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych stwierdzającą, że użytkowane przez Spółkę jako pracodawcę pomieszczenia zlokalizowane w pawilonie nr [...] w T - Plac "B" oraz w B, ul. M nie odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy. Oznacza to, że pomieszczenia te nie spełniają warunków określonych w art. 28 ust. 1 pkt 2 lit. a omawianej ustawy albowiem, jak wyraźnie wskazał to organ I instancji, pracodawca nie zapewnił pracownikom możliwości korzystania z pomieszczeń ustępów usytuowanych w budynku, w którym odbywa się praca, albo w budynku połączonym z nim obudowanym przejściem, które powinno być ogrzewane, co stanowi naruszenie przepisu § 111 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. nr 169, poz. 1650 z późn. zm.) w związku z § 1 ust. 1 załącznika nr 3 do tego rozporządzenia.

Sąd zauważa, że wykazane przez organy Państwowej Inspekcji Pracy jako naruszone przez stronę skarżącą przepisy § 111 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny w związku z § 1 ust. 1 zdanie pierwsze załącznika nr 3 do tego rozporządzenia stanowią:

"§ 111. 1. Pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom pomieszczenia i urządzenia higienicznosanitarne, których rodzaj, ilość i wielkość powinny być dostosowane do liczby zatrudnionych pracowników, stosowanych technologii i rodzajów pracy oraz warunków, w jakich ta praca jest wykonywana.

2. Wymagania dla pomieszczeń i urządzeń higienicznosanitarnych określa załącznik nr 3 do rozporządzenia."

"Załącznik Nr 3.

Wymagania dla pomieszczeń i urządzeń higienicznosanitarnych.

§ 1. 1. Pomieszczenia higienicznosanitarne powinny znajdować się w budynku, w którym odbywa się praca, albo w budynku połączonym z nim obudowanym przejściem, które w przypadku przechodzenia z ogrzewanych pomieszczeń pracy powinno być również ogrzewane."

Mając na względzie okoliczność, że niespornym w sprawie jest brak pomieszczeń higienicznosanitarnych – ustępów usytuowanych w budynku, w którym odbywa się praca, albo w budynku połączonym z nim obudowanym przejściem, które powinno być ogrzewane zarówno w odniesieniu co do użytkowanego przez stronę skarżącą pomieszczenia zlokalizowanego w pawilonie nr [...] w T - Plac "B", jak i co pomieszczenia użytkowanego pod adresem B, ul. M oraz mając na względzie treść przytoczonych wyżej przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny, zdaniem Sądu, rację mają organy Państwowej Inspekcji Pracy stwierdzając, że te pomieszczenia nie odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy, a więc warunkom, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 2 (lit. a) ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Zdaniem Sądu, pomimo sentencji decyzji organu I instancji zawierającej dwa podpunkty – lit. a i lit. b, organ odwoławczy wyjaśnił prawidłowo ich treść stwierdzając, że w rozpatrywanej decyzji istotny dla strony jest punkt "a" sentencji, który w sposób całkowicie jasny wskazuje ocenę inspektora pracy. Zdaniem Sądu, stanowisko organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji wyjaśnia całkowicie powód wydania przez organ I instancji negatywnej decyzji – niespełnianie przez użytkowane pomieszczenia zlokalizowane w pawilonie nr [...] w T - Plac "B" oraz w B, ul. M warunków określonych w art. 28 ust. 1 pkt 2 (lit. a) ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych z uwagi na ich nieodpowiadanie przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy, a konkretnie przytoczonym wyżej przepisom § 111 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy w związku z § 1 ust. 1 załącznika nr 3 do tego rozporządzenia. Ma także rację organ odwoławczy wskazując, że organ I instancji nie naruszył przepisów art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., albowiem ustalenie stanu faktycznego nie było trudną do ustalenia okolicznością i zostało opisane w niezakwestionowanym przez stronę protokole kontroli.

Sąd podkreśla, że rację ma organ odwoławczy wskazując, że z zapisu art. 28 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2046 z późn. zm.) wynika, iż inspekcja pracy stwierdza jedynie, czy zastany w trakcie kontroli stan obiektu lub pomieszczenia odpowiada uregulowaniom normującym bezpieczeństwo i higienę pracy i w zakresie tej oceny inspektor nie jest związany decyzjami innych organów, gdyż nie bada on prawidłowości decyzji wydawanych przez inne organy, ale bada jedynie istniejący w chwili kontroli stan faktyczny obiektów lub pomieszczeń. Badanie stanu faktycznego sprowadza się więc do porównania zastanego stanu rzeczy z wymogami zawartymi w przepisach regulujących problematykę bezpieczeństwa i higieny pracy. Zdaniem Sądu, dla wydania zaskarżonej decyzji nie mają więc znaczenia ani przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, ani przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ani istnienie pozwoleń na użytkowanie obiektów. W ocenie Sądu, nie zostały też w żaden sposób naruszone w tej sprawie zarządzenia Głównego Inspektora Pracy, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na względzie, Sąd stwierdza, iż skarga nie zawiera zarzutów mogących być uwzględnionymi. Sąd nadto podkreśla, iż nie dopatrzył się w przeprowadzonym postępowaniu naruszeń prawa – ani prawa materialnego, ani procesowego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł – jak w wyroku.