Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 508/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Janusz Walawski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 października 2020 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego K. O. kwotę 497 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga K. O. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2017 r. (data wpływu do organu – [...] lipca 2017 r.) K. O. (zwany dalej: wnioskodawca, skarżący), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej: Minister, organ) o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r., poz. 708 ze zm., zwana dalej: ustawa zaopatrzeniowa).

W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wnioskodawca wskazał, że jest emerytowanym pułkownikiem Służby Więziennej. Służbę pełnił w okresach: od dnia [...] stycznia 1984 r. do dnia [...] lipca 1989 r. oraz od dnia [...] stycznia 1991 r. do dnia [...] września 2015 r. Ponadto w latach 1982-1983 pełnił służbę w Komendzie Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w [...], w Wydziale [...], w sekcji niemieckiej kontrwywiadu. Ze służby tej zwolnił się na własną prośbę po 16 miesiącach służby. Podkreślił, że pracę w Milicji Obywatelskiej podjął jako młody, niedoświadczony, 28-letni człowiek. Wykonywane przez niego czynności zawodowe dotyczyły w szczególności rozmów z osobami, ubiegającymi się o wyjazd do [...]. Służba w Milicji Obywatelskiej miała dla niego charakter epizodyczny i przejściowy. Z dniem [...] stycznia 1984 r. wnioskodawca rozpoczął pracę w Służbie Więziennej. Zwolniony został na własną prośbę z dniem [...] lipca 1989 r., w związku z mianowaniem na stanowisko asesora sądowego w okręgu Sądu Wojewódzkiego w [...]. W wyniku propozycji objęcia stanowiska Zastępcy Naczelnika Rejonowego Aresztu Śledczego w [...], ponownie został przyjęty do Służby Więziennej z dniem [...] stycznia 1991 r., gdzie przepracował ponad 24 lata.

Za wzorową, rzetelną i nienaganną służbę skarżący był wielokrotnie wyróżniany, nagradzany i odznaczany. W 2002 r. została mu nadana Złota Odznaka "Za zasługi w pracy penitencjarnej", zaś w 2003 r. został odznaczony przez Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej Srebrnym Krzyżem Zasługi.

Wskazał ponadto, że jego całkowity staż pracy zawodowej i dokonane wówczas osiągnięcia, nie mogą być przekreślone przez 16-miesięczny okres zatrudnienia w strukturach Milicji Obywatelskiej, w którym nigdy nie dopuścił się czynów uznawanych za niegodne, sprzeczne z prawem, czy haniebne.

Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. Minister, działając na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, orzekł o odmowie wyłączenia stosowania wobec skarżącego przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

Organ ustalił, że skarżący został zwolniony ze Służby Więziennej z dniem [...] września 2015 r. i ma ustalone prawo do emerytury, którego wysokość ustalono z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c ustawy zaopatrzeniowej.

Podał, iż z pisma Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (zwany dalej: IPN), tj. informacji o przebiegu służby wynika, że wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, w okresie od dnia [...] maja 1982 r. do dnia [...] września 1983 r. Całkowity okres służby wnioskodawcy wynosi 31 lat, 6 miesięcy i 27 dni, z czego okres służby na rzecz totalitarnego państwa wynosi 1 rok, 4 miesiące i 15 dni. Ponadto do wysługi emerytalnej wnioskodawcy zaliczono okres zasadniczej służby wojskowej w wymiarze 1 roku, 11 miesięcy i 15 dni.

Wyjaśnił, iż z kopii akt osobowych sygn. [...] przekazanych przez IPN, nie wynika, aby skarżący nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby, po dniu [...] września 1989 r. Z kolei z opinii przekazanej przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej wynika, że wnioskodawca w toku pełnionej służby rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki. Wnioskodawcy wielokrotnie przyznano zwiększony dodatek służbowy do uposażenia, mianowano na kolejne stopnie i stanowiska służbowe oraz wyróżniano nagrodami pieniężnymi. Otrzymał on również listy gratulacyjne i liczne podziękowania za wzorową służbę. W 2002 r. została mu nadana Złota Odznaka "Za zasługi w pracy penitencjarnej", zaś w 2003 r. wnioskodawca został odznaczony przez Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej Srebrnym Krzyżem Zasługi. W aktach sprawy nie stwierdzono informacji o udzielonych skarżącemu karach dyscyplinarnych oraz dokumentów potwierdzających udział wymienionego w zadaniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia.

Organ ocenił, że w sprawie nie zostały spełnione ustawowe przesłanki przewidziane art. 8a pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej w zakresie krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r. na rzecz totalitarnego państwa jak i rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia, co wyklucza możliwość zastosowania w stosunku do wnioskodawcy wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez wyłączenie stosowania wobec niego przepisu art. 15, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego – art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej, poprzez nieuprawnioną odmowę wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy przepisów jej art. 15c, art. 22a i art. 24a i błędne uznanie, iż przesłanka "pełnienia obowiązków po dniu 12 września-1989 r. z narażeniem zdrowia i życia'' jest obligatoryjną przesłanką w zakresie wyłączenia stosowania ww. przepisów;

2. przepisów o postępowaniu w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy - art. 6, art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., zwana dalej: k.p.a.) poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie wydanej decyzji przejawiające się w:

• braku szczegółowego odniesienia się w stosunku do wnioskodawcy do przesłanek "krótkotrwałej służby" oraz "rzetelności wykonywania zadań i obowiązków służbowych", o których mowa w art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej i nieuprawnione wskazanie, iż decydujący w tym zakresie jest fakt, iż wnioskodawca służbę pełnił bez narażenia zdrowia oraz życia;

• nieuprawnionym uzależnieniu wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej z uwagi na brak jakichkolwiek dowodów, aby służba wnioskodawcy pełniona była z narażeniem zdrowia i życia w sytuacji, gdy nie jest to obligatoryjna przesłanka w sprawie niniejszej.

Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. organ, działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu podjętej decyzji - po przedstawieniu stanu sprawy oraz treści art. 8a ustawy zaopatrzeniowej – Minister podkreślił, że wskazane w ww. przepisie przesłanki muszą być spełnione łącznie. Zaznaczył także, że ww. przepis zawiera dwie przesłanki formalne, których spełnienie otwiera możliwość zastosowania go względem konkretnej osoby, jednakże nakłada także na organ obowiązek weryfikacji, czy rozpatrywana sprawa stanowi szczególnie uzasadniony przypadek. Tylko bowiem w takiej sytuacji ustawodawca dopuszcza możliwość wyłączenia względem wnioskodawcy stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

Analizując pierwszą z przesłanek formalnych organ wskazał, że "krótkotrwałość" pełnienia służby musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, wszelako z zastrzeżeniem jej oceny w ujęciu bezwzględnym - jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa, a także w aspekcie proporcjonalnym - stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza. Wykładnia językowa ww. pojęcia prowadzi do wniosku, że "krótkotrwałość" jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością. Synonimy powyższego słowa to: "chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny" (Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.).

Oceniając drugą określoną w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej przesłankę tj. "rzetelność wykonywania zadań i obowiązków" po dniu 12 września 1989 r. "w szczególności z narażeniem zdrowia i życia" organ zauważył, iż stanowi również przesłankę o charakterze nieostrym, która powinna być każdorazowo oceniana indywidualnie. Zgodnie z wykładnią językową pojęcie "rzetelności" definiować należy jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie swojej pracy - przyjętych na siebie obowiązków. Synonimy powyższego słowa to: "akuratny, całościowy, dogłębny, dokładny, drobiazgowy, gorliwy, niestrudzony, niezawodny, obowiązkowy, oddany, ofiarny, pedantyczny, pewny, pilny, pracowity, precyzyjny, przenikliwy, skrupulatny, solidny, staranny, sumienny, uczciwy, wierny, wnikliwy, wszechstronny, wytrwały" (Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.).

W świetle powyższego rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie. Postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, nie tylko w zakresie podejmowania i nienagannej realizacji zadań obligatoryjnych, ale także wykazywania inicjatywy zarówno w zakresie takich właśnie zadań jak i przez gotowość do realizacji obowiązków dodatkowych.

Z kolei zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" traktować należy jako czynnik podnoszący wartość rzetelnej służby funkcjonariusza, odnoszący się do kwalifikacji narażenia, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego, niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste i dowiedzione.

Odnosząc się do przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" organ stwierdził, że warunek ten postrzegać należy przez pryzmat całkowitego braku jakichkolwiek faktów, mogących stawiać rzetelność służby pod znakiem zapytania, a krótkotrwałość służby, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej przed dniem 31 lipca 1990 r. jest bezdyskusyjna. Prawidłowość powyższego wywodu wynika z faktu, że "szczególnie uzasadniony przypadek" może być rozpatrywany dopiero po spełnieniu dwóch z ww. przesłanek z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.

Zdaniem organu, skoro całkowity okres służby wnioskodawcy (z wyłączeniem okresu zasadniczej służby wojskowej) wynosi 31 lat, 6 miesięcy i 27 dni (od dnia [...] maja 1982 r. do dnia [...] września 1983 r., od dnia [...] stycznia 1984 r. do dnia [...] lipca 1989 r. oraz od dnia [...] stycznia 1991 r. do dnia [...] września 2015 r.), to okres jego służby pełnionej na rzecz totalitarnego państwa przez okres 1 roku, 4 miesięcy i 15 dni (tj. od dnia [...] maja 1982 r. do dnia [...] września 1984 r.), nie może być uznany za krótkotrwały. Przedmiotowy okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały. Ponad szesnastomiesięcznego okresu służby nie można uznać za krótkotrwały, bowiem nie sposób scharakteryzować go jako odpowiadający wskazanej wyżej wykładni językowej. Ponadto służba skarżącego podjęta była nie przypadkowo, lecz w pełni świadomie oraz ze względu na okres jej pełnienia była służbą trwałą. Wskazany czas realizacji obowiązków służbowych na rzecz totalitarnego państwa nie miał charakteru tymczasowego, doraźnego czy epizodycznego i z całą pewnością przez ten okres wnioskodawca dokładnie zaznajomił się ze specyfiką realizowanych zadań oraz ich charakterem.

Minister zaznaczył, iż w odniesieniu do przesłanki rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. wziął pod uwagę stanowisko

Dyrektora Generalnego Służby Więziennej oraz Dyrektora Biura [...] Centralnego Zarządu Służby Więziennej zawarte w piśmie z [...] października 2017 r., w których wskazano, że do dnia zwolnienia ze służby, wnioskodawca rzetelnie i dużym zaangażowaniem realizował zadania i obowiązki. Ww. w trakcie całej służby posiadał pozytywną opinię służbową. Za swoją służbę został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, Brązową, Srebrną i Złotą Odznaką "Za zasługi w pracy penitencjarnej". Ponadto otrzymywał liczne wyróżnienia w postaci nagród uznaniowych, a także nadawano mu w drodze wyróżnienia kolejne stopnie służbowe majora, podpułkownika i pułkownika Służby Więziennej. Ponadto skarżący należy do wyróżniających się funkcjonariuszy w służbie, w pełni przydatny na zajmowanym stanowisku służbowym oraz wzorowo wywiązującym się z powierzonych obowiązków.

Wnioskodawca otrzymał podziękowania (otrzymał tytuł Człowieka Roku 2003 [...] oraz najwyższe w kraju lotnicze Honorowe Wyróżnienie Roku – [...] 2006). W aktach osobowych ww. nie odnotowano żadnych informacji, dotyczących prawomocnych wyroków zapadłych w sprawach karnych i karno-skarbowych, wymierzonych karach dyscyplinarnych czy postępowań dyscyplinarnych. Wnioskodawcy nie wydano zaświadczeń o podwyższeniu emerytury na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej.

Minister ocenił, iż służba w Służbie Więziennej zawsze wiąże się z potencjalnym ryzykiem dla zdrowia i życia funkcjonariuszy, nawet gdy realizowane czynności służbowe są tego rodzaju, że jakiekolwiek zagrożenie dla zdrowia lub życia wydaje się być mało prawdopodobne lub nawet wykluczone. Gdyby zatem zamiarem ustawodawcy było przyjęcie, iż potencjalne zagrożenie, jakie niesie za sobą służba, jest wystarczające do uznania, że służba pełniona była z narażeniem zdrowia i życia, to nie dookreślałby przesłanki wynikającej z art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej poprzez wskazanie, iż rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., ma mieć miejsce "w szczególności z narażeniem zdrowia i życia", gdyż z racji specyfiki samej służby każdy funkcjonariusz Służby Więziennej spełniałby ów wymóg.

Uznał zatem, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej. W konsekwencji Minister stwierdził prawidłowość podjętej uprzednio wobec wnioskodawcy decyzji odmawiającej wyłączenia stosowania przepisów.

W skardze złożonej na powołaną decyzję skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ja decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, poprzez nieuprawnione i nieznajdujące

oparcia w treści materiału dowodowego uznanie, iż nie wystąpiły przesłanki,

uzasadniające zastosowanie ww. przepisu, skutkujące wyłączeniem

stosowania art. 15c ustawy zaopatrzeniowej, podczas gdy zarówno przesłanka krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r., jak i przesłanka rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia, zostały spełnione łącznie oraz udowodnione przez skarżącego;

2. art. 15c ustawy zaopatrzeniowej poprzez błędne jego zastosowanie w sytuacji, gdy z treści materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, iż w stosunku do skarżącego należy zastosować art. 8a ust 1 i 2 w związku z art. 15 ustawy zaopatrzeniowej, co w konsekwencji winno skutkować przywróceniem skarżącemu prawa do zaopatrzenia emerytalnego w nieobniżonej wysokości;

3. art. 8a ust. 1 w związku z art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, poprzez błędną wykładnię przez organ pojęcia "osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa" w sytuacji, gdy pojęcie to nie ma zastosowanie do grupy osób (w tym skarżącego), których aktywność ograniczała się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, a jedynie wykonywanej w okresie i aparacie organizacyjnym "państwa totalitarnego".

4. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a, art.107 § 3 k.p.a.

poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego,

brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla

rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie wydanej decyzji przejawiające

się w braku szczegółowego odniesienia się w stosunku do osoby skarżącego

do przesłanek "krótkotrwałej służby" oraz "rzetelności wykonywania zadań

i obowiązków służbowych", o których mowa w art. 8a ust 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej i nieuprawnione wskazanie, iż decydujący w tym zakresie jest fakt, iż skarżący służbę pełnił bez narażenia zdrowia oraz życia.

W uzasadnieniu skargi przedstawionej wyżej zarzuty zostały szczegółowo omówione.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, przywołując argumentację tożsamą z tą jaką prezentował w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga była zasadna.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, zgodnie z którym minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a, art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b tej ustawy (tj. służbę od [...] lipca 1944 r. do [...] lipca 1990 r. w cywilnych i wojskowych instytucjach i formacjach wymienionych enumeratywnie w tym przepisie), ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed [...] lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.

Zgodnie z art. 11 powołanej ustawy, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W świetle przywołanej wyżej treści art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej decyzja o wyłączeniu zastosowania ograniczeń przewidzianych w art. 15c, 22a i 24a ustawy zaopatrzeniowej ma charakter wyjątkowy i zarazem uznaniowy co powoduje, że organ jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy, zaś decyzja wydana w ramach uznania administracyjnego winna spełniać wymogi dalej idące niż ma to miejsce w odniesieniu do decyzji związanej. Uzasadnienie decyzji uznaniowej powinno zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uargumentowane stanowisko organu. Powinno z niego wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 491/09 i z 20 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 2006/10). Kontrola decyzji uznaniowej przez Sąd sprowadza się do oceny, czy jej wydanie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z odpowiednim zachowaniem procedury administracyjnej. Natomiast wybór rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądowoadministracyjną.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, wydana w postępowaniu administracyjnym decyzja podjęta została bez wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności, zaś przesłanki zastosowania art. 8a ustawy zaopatrzeniowej zostały omówione bez odniesienia do konkretnego przypadku skarżącego. W każdej decyzji administracyjnej organ powinien sporządzić wyczerpujące i adekwatne do okoliczności rozpoznawanej sprawy uzasadnienie decyzji, spełniające kryteria art. 7, 77 §. 1, art. 80 oraz 107 § 3, wobec art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. Naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie – zdaniem Sądu – miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji.

Organ administracji trafnie scharakteryzował uwarunkowania formalne sprawy, w tym przywołał treść stosownych regulacji normatywnych oraz właściwy sposób ich rozumienia, według zasad wykładni językowej. W szczególności wyjaśnił, jak należy określać ramy dla zastosowania wyjątku, przewidzianego w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Sąd stwierdza jednak, że organ nie odniósł prawidłowo tych rozważań do konkretnego przypadku skarżącego i opisywanych przez niego okoliczności faktycznych w szczególności odznaczenia Brązową, Srebrną i Złotą odznaką "Za zasługi w pracy penitencjarnej’', a także odznaczeniem skarżącego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Srebrnym Krzyżem Zasługi (2003 r.). Otrzymał także inne wyróżnienia - Człowieka Roku 2002 [...]oraz najwyższe w kraju lotnicze Honorowe Wyróżnienie Roku – [...]2006.

Poprzestając na ogólnym wskazaniu, że dokonania i służba powinny spełniać przesłanki, zakreślone w pkt 2 i części wstępnej art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, organ nie odniósł się do konkretnych okoliczności i faktów przywoływanych przez skarżącego, w tym m.in. do uzyskanych odznaczeń, czy orzeczenia niezdolności do służby i stwierdzenia związku inwalidztwa ze służbą w Służbie Więziennej.

Pominięcie przez Ministra wskazanych okoliczności wzbudziło wątpliwości Sądu co do kryteriów, jakimi kierował się organ podczas rozpatrywania sprawy skarżącego, dlatego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli sądowej. Sprawa skarżącego musi być zatem ponownie wnikliwie rozważona przez organ administracji, a wyniki tych analiz muszą znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji.

Oceniając przesłankę krótkotrwałości służby na rzecz totalitarnego państwa organ oparł się, co do czasu jej trwania, na informacji z IPN. Jak z niej wynika, skarżący pełnił taką służbę przez okres 1 roku, 4 miesięcy i 15 dni, zaś całkowity okres jego służby wynosi 31 lat, 6 miesięcy i 27 dni. Jest to zatem ułamek jego całego zawodowego życia. Jedynie 4 % swojego stażu pracy skarżący przepracował na rzecz totalitarnego Państwa. Sąd orzekający w składzie niniejszym nie ma wątpliwości, że służba skarżącego dla totalitarnego ustroju była krótkotrwała. Organ wadliwie więc ocenił brak przesłanki krótkotrwałości.

Rozpatrując ponownie sprawę z wniosku skarżącego o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, organ administracji uwzględni ocenę prawną, sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu

Z przytoczonych wyżej przyczyn, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 poz. 2325 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania w kwocie 497 zł obejmujących koszty zastępstwa procesowego, Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200, art. 205, art. 209 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz.1800, ze zm.).