Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 352/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6048 Status zakładu pracy chronionej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 28, art. 105 par. 1, art. 107 par. 1, art. 138 par. 1 pkt 2,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28 ust., art. 30 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 14 poz 92
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity
article: art. 531 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 94 poz 1037
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie nadania statusu zakładu pracy chronionej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz skarżącej S. Sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz na podstawie art. 30 ust. 1 w związku z art. 28 ust.1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r., Nr 14, poz. 92) - po rozpatrzeniu odwołania S. sp. z o. z siedzibą w S. (skarżąca, S.) uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. i umorzył postępowanie przed organem I instancji.

Organ wyjaśnił, że S. sp. z o.o. wnioskiem z [...] czerwca 2006 r. domagała się nadania jej statusu zakładu pracy chronionej od dnia [...] lipca 2006 r., powołując się na fakt, dokonania przejęcia części majątku innej spółki w trybie art. 529 § 1 pkt 4 k.s.h. W wyniku tego podziału, nastąpiło wydzielenie ze spółki C. sp. z o.o. (legitymującej się statusem zakładu pracy chronionej) i przeniesienie na spółkę S. samobilansującego się oddziału spółki C. sp. z o.o. spełniającego kryteria zakładu pracy chronionej (z.p.ch.).

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. odmówił przyznania statusu zakładu pracy chronionej z dniem [...] lipca 2006 r. S. sp. z o.o. bowiem spółka nie spełnia wymogu zawartego w art. 28 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Na skutek odwołania strony Minister Pracy i Polityki Społecznej wydał decyzję uchylającą decyzję Wojewody [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W dniu [...] listopada 2007 r. S. złożyła inny wniosek do Wojewody [...] o wydanie decyzji deklaratoryjnej w przedmiocie stwierdzenia, że spółce S. od dnia [...] lipca 2006 r. przysługuje status zakładu pracy chronionej.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Wojewoda [...] odmówił pracodawcy S. wydania decyzji stwierdzającej, iż spółce przysługuje od dnia [...] lipca 2006 r. status z.p.ch., gdyż spółka nie spełniała od tego dnia wymogów określonych w art. 28 ust. 1 ww. ustawy, a ponadto w okolicznościach tej sprawy podmiotem posiadającym status z.p.ch. jest C. sp. z o.o. i brak jest podstawy

prawnej stwierdzenia przysługiwania tego statusu spółce S. w drodze jego przejęcia po spółce C. w wyniku dokonanego podziału.

W skutek wniesionego przez S. sp. z o.o. odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej uchylił ww. decyzję i umorzył postępowanie. W uzasadnieniu organ wskazał, że nie zostało zakończone poprzednie postępowanie o przyznanie stronie z dniem [...] lipca 2006 r. statusu z.p.ch., a zatem brak było podstaw prawnych do złożenia przez stronę kolejnego wniosku. Oznacza to, że w dniu składania wniosku z [...] listopada 2007 r. postępowanie w tej sprawie było bezprzedmiotowe, i na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. należało je umorzyć.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła S. Sp. z o.o, zwana dalej skarżącą. Podniosła zarzut naruszenia:

* art. 531 § 2 k.s.h. poprzez przyjęcie przez organ II instancji, iż w prawie administracyjnym zasada sukcesji generalnej nie znajduje zastosowania, a tym samym, że brak jest podstaw do wydania decyzji deklaratoryjnej stwierdzającej, iż skarżącej przysługuje status zakładu pracy chronionej (zpch), który w drodze sukcesji generalnej przejęła od spółki C. sp. z o.o. z siedzibą w S. ( C.),

* art. 30 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez odmowę wydania decyzji deklaratoryjnej stwierdzającej, iż skarżącej przysługuje status zpch, który w drodze sukcesji generalnej przejęła od spółki C.,

* art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez odmowę wydania decyzji deklaratoryjnej w sytuacji, w której decyzja ta jest wymagana przez podmiot administrujący powiązany z organem odmawiającym jej wydania, a decyzja ta nie może zostać wydana w innym trybie,

* art. 138 § 1 pkt 2 in fine w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., poprzez jego zastosowanie pomimo braku ku temu ustawowo określonych przesłanek, wskutek czego uchylona została decyzja Wojewody [...] i umorzone zostało postępowanie przed organem I instancji,

- art. 138 § 1 pkt 2 ub initio k.p.a. przez odmowę uchylenia decyzji Wojewody [...] i orzeczenia w całości co do istoty sprawy, tj. wydania decyzji deklaratoryjnej stwierdzającej, iż skarżącej przysługuje status zpch od dnia [...] lipca

2006 r.,

art. 7 in fine k.p.a. poprzez nieuwzględnienie w toku postępowania interesu społecznego oraz słusznego interesu skarżącej,

art. 8 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób umniejszający zaufanie skarżącej do organów administracji publicznej oraz nieudzielanie jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek,

art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję,

art. 6 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania niezgodnie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca, szczegółowo omawiając swoje stanowisko odnośnie stawianych zarzutów, wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z 19 listopada 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1500/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż strona złożyła dwa wnioski o przyznanie jej statusu zakładu pracy chronionej; wniosek z dnia [...] czerwca 2006 r. o przyznanie statusu z.p.ch. od dnia [...] lipca 2006 r., co do którego postępowanie administracyjne nie zostało jeszcze zakończone decyzją ostateczną oraz wniosek z dnia [...] listopada 2007 r. będący przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie o wydanie decyzji deklaratoryjnej w przedmiocie stwierdzenia, że spółce S. przysługuje status z.p.ch. od dnia [...] lipca 2006 r.

Sąd nie zgodził się ze skarżącą, iż brak jest podstaw do utożsamiania postępowania wszczętego wnioskiem z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie przyznania skarżącej statusu z.p.ch. (decyzja konstytutywna) z niniejszym postępowaniem, które dotyczy decyzji deklaratoryjnej, mającej władczo stwierdzić, iż status z.p.ch. przysługuje jej ex legę. Strona skarżąca pominęła okoliczność, iż ze swej istoty decyzja o przyznaniu statusu z.p.ch. nie ma jednoznacznego charakteru deklaratoryjnego lub wyłącznie konstytutywnego. Dokonując analizy przepisów art.

30 ust. 1 oraz art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm.) dalej: ustawa o rehabilitacji, Sąd wywiódł, iż decyzja przyznająca status zakładu pracy chronionej ma charakter deklaratoryjny w tym znaczeniu, iż z chwilą spełnienia wszystkich wymogów określonych w przepisie art. 28 ust. 1 ustawy o rehabilitacji pracodawca z mocy ustawy uzyskuje status "pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej". Z treści tego przepisu wynika, że opisane tam warunki muszą być spełnione łącznie. Sąd podniósł także, iż deklaratoryjny charakter decyzji daje możliwość wydania decyzji z mocą wsteczną. Jednocześnie, Sąd posiłkując się poglądami orzecznictwa wyrażanymi w sprawach dotyczących utraty statusu zakładu pracy chronionej, podkreślił, że sam charakter decyzji administracyjnej o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej z punktu widzenia brzmienia przepisu art. 30 ust. 1 ustawy o rehabilitacji nosi elementy decyzji konstytutywnej, bowiem treść powołanego przepisu wskazuje, iż źródłem powstania uprawnienia (statusu) nie jest sama norma prawna lecz także indywidualny akt stosowania prawa. Świadczy o tym użyte przez ustawodawcę sformułowanie, że decyzję potwierdzającą spełnianie warunków wydaje wojewoda - analogicznie w przepisie art. 30 ust. 3 tej ustawy, gdzie mówi się o decyzji wojewody stwierdzającej utratę statusu zakładu pracy chronionej. Sąd uzasadniając swoje stanowisko powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 270/05 wskazujący na mieszany charakter decyzji o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej, bowiem przepis art. 30 ust. 1 ustawy o rehabilitacji stanowi podstawę nie tyle do wydania decyzji z istoty deklaratoryjnej, co do wydania decyzji kształtującej określoną sytuację prawną adresata, jednak nie z momentem wejścia decyzji do obrotu prawnego zgodnie z regułami kpa, lecz z momentem wcześniejszym, ustalonym przez organ na podstawie przesłanek określonych w przepisie art. 28 ustawy.

W konkluzji Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Ministra Pracy i Polityki Społecznej, że wniosek strony z dnia [...] czerwca 2006 r. spowodował wszczęcie postępowania administracyjnego w jednej sprawie administracyjnej, której przedmiotem jest uzyskanie przez skarżącą S. statusu z.p.ch. z dniem [...] lipca 2006 r. W konsekwencji wszczynanie drugiego postępowania w tej samej sprawie

"uzyskania statusu z.p.ch." jest bezprzedmiotowe i winno prowadzić do umorzenia tego postępowania.

Sąd wywiódł, że strona w obu wnioskach domagała się wydania decyzji ze skutkiem od [...] lipca 2006 r. w związku z dokonaną sukcesją z.p.ch. na rzecz S., a zatem okres objęty wnioskami jest identyczny.

Sąd uznał także, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów Konstytucji RP oraz wskazanych przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku przez skarżącą, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 grudnia 2009 roku w sprawie II GSK 236/09 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do tożsamości spraw wszczętych wnioskami skarżącej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd ten wskazał m.in., iż o tożsamości sprawy można mówić, gdy występuje ten sam podmiot (podmioty) w sprawie, sprawa dotyczy tego samego przedmiotu żądania, w której występuje ten sam stan prawny w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy (co do faktów prawotwórczych). Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił wszystkich elementów stanowiących o tożsamości spraw uznając, iż oba wszczęte postępowania administracyjne dotyczyły "uzyskania statusu z.p.ch." ze skutkiem od [...] lipca 2006 r. Sąd natomiast nie analizował tego, czy oba wnioski dotyczące wszczęcia odrębnych postępowań administracyjnych zmierzają do wydania decyzji opartych na tych samych przesłankach materialnoprawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona albowiem przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia wskazanych przez skarżącą przepisów prawa materialnego oraz procesowego i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

Wskazać należy, iż stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny

W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wskazanego wyżej wyroku stwierdził, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie przyjął tożsamość spraw wszczętych wnioskami skarżącej, a nadto nie rozważył czy doszło i z jakim wpływem na wynik sprawy, do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Podniesione w skardze zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2008 r. stanowił art. 138 par 1 pkt 2 kpa zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję w której (....) uchylając te decyzję - umarza postępowanie w pierwszej instancji.

Natomiast w myśl art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. W literaturze przedmiotu wyrażano pogląd, że istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że: "Nastąpiło (...) takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacja prawna danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej" (G. Łaszczyca, Cz. Matysz, A. Matan, Postępowanie administracyjne ogólne, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2003, s. 624 i powołana tam literatura). O bezprzedmiotowości postępowania można mówić gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed tym organem I instancji. Przykładowo będzie chodziło o sytuacje, gdy decyzja organu I instancji została wydana bez podstawy prawnej, gdy dotyczy sprawy rozstrzygniętej już decyzją ostateczną (por. B.

Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2000, s. 539).

Skoro przepis art. 105 § 1 k.p.a. przewiduje umorzenie postępowania, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe, to przyjąć należy, że postępowanie może się toczyć jedynie w sytuacji, kiedy ma swój przedmiot. Chodzi tu o przedmiot procesu (konkretnie oznaczonego postępowania administracyjnego), który będzie stanowić sprawa administracyjna mająca charakter indywidualny, co oznacza, że dotyczyć ona będzie oznaczonego podmiotu oraz konkretnych jego praw lub obowiązków. W świetle ustaleń doktryny procesu administracyjnego oraz orzecznictwa sądowego, przedmiot postępowania istnieje, jeśli zostaną spełnione łącznie następujące warunki: w sprawie działa organ administracji publicznej, który jest właściwy do podjęcia rozstrzygnięcia w tej sprawie, sprawa ma indywidualny charakter, a rozstrzyganie o niej następuje w formie decyzji administracyjnej, w przepisach materialnego prawa administracyjnego zawarta jest norma kompetencyjna upoważniająca organ do podjęcia takiego rozstrzygnięcia, nie zapadło ostateczne rozstrzygnięcie, zrealizowany został pewien stan faktyczny odpowiadający generalnie hipotezie określonej w normie zawierającej normę kompetencyjną, istnieje podmiot mogący być stroną postępowania (dysponujący zdolnością administracyjną), podmiot ten dysponuje interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. (legitymacja procesowa), podmiot uprawniony do wszczęcia postępowania zgłosił inicjatywę w tym względzie (por. G. Łaszczyca, Cz. Matysz, A. Matan, Postępowanie administracyjne ogólne,... s. 627).

Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zindywidualizowanie występujących łącznie ww. warunków będzie stanowić o tożsamości sprawy.

Wniosek skarżącej z dnia [...] listopada 2007 r., wszczynający postępowanie w niniejszej sprawie, zawierał żądanie wydania decyzji deklaratoryjnej w przedmiocie stwierdzenia, że skarżącej przysługuje status zakładu pracy chronionej. Jako podstawę prawną tak sformułowanego żądania skarżąca powołała art. 531 § 2 k.s.h. Oznacza to, że w kontekście uregulowań wynikających z tej normy prawnej, przy uwzględnieniu okoliczności faktycznych powoływanych przez skarżącą we wniosku na uzasadnienie spełnienia tych przesłanek, organ winien zbadać, czy jest to sprawa tożsama ze sprawą dotyczącą wydania decyzji na podstawie art. 30 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, której to podstawy prawnej dotyczył wniosek

skarżącej z dnia 30 czerwca 2006 r., nie znajdujący się w aktach sprawy. A zatem organ winien dokonać analizy czy oba wnioski dotyczące wszczęcia odrębnych postępowań administracyjnych zmierzają do wydania decyzji opartych na tych samych przesłankach materialnoprawnych czy też podstawy prawne rozstrzygnięć merytorycznych mogą być różne.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II GSK 349/08, zaaprobowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 236/09, który wskazał, iż "Jak wynika z treści art. 531 § 2 k.s.h., ustanowiona w nim została ogólna zasada dopuszczalności sukcesji administracyjnoprawnej w przypadku podziału spółek jako następstwa sukcesji uniwersalnej na płaszczyźnie prawa cywilnego". NSA w wyroku tym wywiódł też, że co do zasady spółka sukcesorka ma interes prawny w żądaniu potwierdzenia przejścia na jej rzecz zezwoleń, koncesji oraz ulg przyznanych spółce dzielonej. Jednocześnie NSA podkreślił, że stwierdzenie posiadania statusu zakładu pracy chronionej, z uwagi na wymagania pewności obrotu prawnego prowadzonego z udziałem spółki przejmującej wymaga wydania deklaratoryjnej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna o charakterze deklaratoryjnym nie tworzy wprawdzie nowej sytuacji prawnej, ale stwierdza w odniesieniu do konkretnego adresata jaki jest w danej sytuacji faktycznej, jego stan prawny w sferze prawa administracyjnego.

Oznacza to, że w konkretnej sprawie, w której żądanie oparte jest na podstawie z art. 531 § 2 k.s.h., wydanie decyzji ma na celu potwierdzenie statusu zakładu pracy chronionej w wyniku sukcesji generalnej. W tego rodzaju sprawie orany administracji publicznej nie mają podstaw do badania spełnienia przesłanek określonych w art. 28 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej. Decyzja stwierdzająca posiadanie statusu zakładu pracy chronionej ma zatem charakter wyłącznie deklaratoryjny, bowiem stwierdza w sposób wiążący w danej sprawie prawa i obowiązki wynikające wprost z normy prawnej lub innego aktu prawnego. Decyzja deklaratoryjna nie tworzy stosunków prawnych, gdyż one wynikają bezpośrednio z innych źródeł. Należy też zauważyć, że decyzja stwierdzająca sukcesję określonych praw i obowiązków wywołuje skutki prawne nie tylko wobec podmiotu przejmującego te prawa i obowiązki, ale także w stosunku do podmiotu (spółki) dzielonej. Taka zaś sytuacja nie występuje w przypadku decyzji dotyczącej przyznania statusu z.p.ch. na podstawie art. 28 ust. 1 w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy o rehabilitacji. To z kolei

oznacza, że krąg podmiotów mogących być stroną postępowania w tych sprawach może być różny. Organ w tym aspekcie kwestii tej nie badał, a przecież jest to jeden z warunków decydujących o istnieniu lub braku istnienia "tożsamości sprawy". W szczególności Minister nie rozważał, czy w postępowaniu wszczętym wnioskiem z dnia [...] listopada 2007 r. w charakterze strony brały udział wszystkie zainteresowane podmioty.

Podnieść należy, iż naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Tak więc organy administracji, działające na podstawie przepisów prawa (art. 6 kpa), mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji (v. wyrok NSA z 17 października 2001 r., sygn. I SA 1110/01, Lex nr 75516). W ocenie Sądu spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 kpa wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Nadto, zgodnie z art. 9 kpa organy administracji są zobowiązane do należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków oraz wyjaśniać zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy- art. 11 kpa.

Możliwość dokonania oceny legalności decyzji warunkowana jest spełnieniem wymogów formalnych określonych w art. 107 § 1 k.p.a. Uzasadnienie decyzji ma bowiem na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia.

Pamiętać należy, że uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. A zatem ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja jako całość, łącznie z uzasadnieniem. Tym samym więc uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena jej

legalności nie jest możliwa (por. wyrok NSA z 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96; wyrok NSA z 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99).

Zgodzić należy się ze skarżącą, iż organ administracji uchylając decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. i umarzając postępowanie przed organem pierwszej instancji nie uwzględnił interesu społecznego ani słusznego interesu jednostki naruszając tym samym zasadę pewności obrotu prawnego oraz art. 138 kpa. Nadto organ nie odniósł się do zarzutów skarżącej podniesionych w odwołaniu ogólnikowo uzasadniając swoje stanowisko.

Co więcej, organ nie zrekonstruował procesu wykładni przepisów, w wyniku którego zostało wydane przedmiotowe rozstrzygnięcie.

Reasumując należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając ponownie sprawę Minister Pracy i Polityki Społecznej uwzględni powyższe wskazania a także przeprowadzi postępowanie administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w kpa, odniesie się do wszystkich okoliczności faktycznych i wniosków skarżącej by następnie podjąć decyzję administracyjną prawidłowo uzasadnioną o przekonywującej treści.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji.

Na podstawie art. 152 cyt. ustawy orzeczono, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 p.p.s.a.