Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1152/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6011 Nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, rozbiórkę lub użytkowanie
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. działając w oparciu o art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) nakazał "A" Sp. z o.o. z siedzibą w B. rozbiórkę hali tartacznej zlokalizowanej na działkach położonych w K. W uzasadnieniu podał m.in., iż budowa hali miała miejsce w [...]r. Ustalił także, że przedmiotowy obiekt został zrealizowany bez pozwolenia na budowę w miejsce hali posadowionej na działce nr 1 przez ówczesnego właściciela nieruchomości J. J., który następnie [...]r. zbył ją "A" Sp. z o.o. W trakcie rozstrzygania sprawy G.K. nie posiadała miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co - jak stwierdził organ - uniemożliwiło przeprowadzenie procedury legalizacyjnej i spowodowało konieczność orzeczenia nakazu rozbiórki opisanego obiektu. PINB wyjaśnił także, że orzeczony nakaz zgodnie z przepisami prawa i orzecznictwem został skierowany do aktualnego właściciela nieruchomości, który jako następca prawny inwestora wszedł w jego prawa i obowiązki.

Od decyzji tej odwołała się "A" Sp. z o.o., zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie przez organ I instancji szeregu przepisów k.p.a. w tym m.in. błąd w ustaleniach faktycznych dotyczący terminu zakończenia budowy hali tartacznej oraz nieprawidłowe zebranie i rozpatrzenie całości materiału dowodowego sprawy. Spółka podniosła, że obiekt został zrealizowany samowolnie przed [...] r. pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów, co powoduje możliwość jego legalizacji w trybie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.). Zarzuciła też naruszenie art. 61 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Wreszcie zauważyła, że teren tartaku ma zostać w najbliższym czasie objęty nowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z planem miejscowym obowiązującym w latach [...] działki na których usytuowany jest tartak były przeznaczone częściowo pod zabudowę zagrodową i mieszkalnictwo rodzinne, a w części stanowiły tereny lasów. Wskazał na należyte udokumentowanie przez PINB daty samowolnej realizacji hali tartaku. Odnosząc się do podstawy prawnej rozstrzygnięcia organu I instancji [...]WINB uznał, że była ona właściwa, gdyż w sprawie nie można było zastosować art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego wobec braku obowiązującego planu oraz nie zachodziła zgodność stwierdzonej zabudowy z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, bo inwestor takiej decyzji nie posiadał i nie dysponuje nią także aktualny właściciel.

W wyniku rozpatrzenia wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 10 października 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 245/07 uchylił ww. decyzje obydwu organów z uwagi na to, że zdaniem Sądu inwestor może wykazać zgodność inwestycji z porządkiem planistycznym nie tylko za pomocą wydanej na jego rzecz decyzji o warunkach zabudowy bądź zaświadczenia, o którym mowa w art. 48 ust. 3 ustawy lecz także innych dowodów świadczących o zgodności zrealizowanego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym stosownych zaświadczeń. Sąd w pełni podzielił natomiast ustalenia organów co do okoliczności budowy hali tartaku, przesądzając, iż została ona wybudowana bez wymaganego pozwolenia na budowę, a budowa miała miejsce po [...] r. co oznacza, że zastosowanie w sprawie winny mieć przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994 r.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji postanowieniem z dnia [...]r. nr [...], na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, wstrzymał roboty budowlane i nałożył na "A" Sp. z o.o. obowiązek przedłożenia określonych dokumentów. Wobec niewykonania ww. obowiązku decyzją nr [...] z dnia [...]r. organ I instancji ponownie nakazał rozbiórkę budynku hali tartacznej.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało uchylone przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]r. nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy.

Kolejny raz rozpoznając sprawę, tym razem w zmienionych okolicznościach z uwagi na wejście w życie uchwały Rady Gminy nr [...] z dnia [...]r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...]r. po raz kolejny nakazał "A" Sp. z o.o. rozbiórkę budynku hali tartacznej zlokalizowanej na działkach nr 2, 3, 4, 1 w K. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ww. działki znajdują się w jednostce oznaczonej symbolem [...] zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej, gdzie zakazuje się według z § 10 ust. 3 lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko zakładów tartacznych i drzewnych.

Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie wniosła "A" Sp. z o.o. zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 6, 8, 75, 77 § 1, 28, 61 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem przepisów prawa, obniżenie zaufania obywateli do organów Państwa i nieprzeprowadzenie wnikliwego postępowania w sprawie oraz art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w przedmiocie rozbiórki przedmiotowej hali tartacznej. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał opisał przebieg postępowania przychylając się do wyrażonej przez organ pierwszoinstancyjny tezy, iż wobec braku możliwości legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu (budowa była sprzeczna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) zasadnym jest nakaz rozbiórki. Odnosząc się natomiast do kwestii naruszenia przez organ I instancji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu organ drugoinstancyjny wskazał, iż zarzut ten jest jego zdaniem nieuzasadniony. Pismem z dnia [...]r. pełnomocnik skarżącej został poinformowany stosownie do art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od jego doręczenia. Co prawda w siódmym dniu zakreślonego terminu wpłynął do organu I instancji faksem wniosek o jego przedłużenie o kolejne 14 dni, jednak do czasu wydania decyzji pełnomocnik skarżącej nie przedłożył żadnych nowych środków dowodowych, jak również nie stawił się celem przejrzenia akt sprawy.

Pismem z dnia [...]r. pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję drugoinstancyjną domagając się jej uchylenia bądź stwierdzenia jej nieważności z uwagi na.

1. naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 75, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, jak również nie przeprowadzenie wnikliwego postępowania w sprawie, błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie niewątpliwego ustalenia terminu zakończenia budowy hali tartacznej, błąd w przeprowadzeniu postępowania polegający na nieprawidłowym zebraniu oraz nie rozpatrzeniu całości materiału dowodowego w sprawie;

2. naruszenie przepisu art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu;

3. naruszenie przepisu art. 40 prawa budowlanego z dnia 24 października 1974 r. poprzez jego nie zastosowanie.

W uzasadnieniu pełnomocnik po raz kolejny podniósł, iż w rzeczywistości budowa miała miejsce przed [...] r. Nadto nawet gdyby jednak zastosowanie miały w stosunku do niej znaleźć przepisy ustawy z [...] r. to rozbiórce winna podlegać tylko część hali, a mianowicie ta która przekracza powierzchnię, powyżej której wymagane było pozwolenie na budowę. Podtrzymał też twierdzenie, iż uniemożliwiono mu czynny udział w postępowaniu albowiem pomimo wniosku o wydłużenie czasu na zapoznanie się z aktami organ I instancji wniosek ten zignorował i orzekł o nakazie rozbiórki. Argumentację pełnomocnik poparł przytaczanym orzecznictwem sądów administracyjnych.

W skardze wniesiono także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji co, uwzględniając wniosek, tut. Sąd uczynił postanowieniem z dnia 4 marca 2010 r.

Skarga została wniesiona w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do szczegółowych rozważań w pierwszej kolejności podkreślić należy, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W myśl natomiast utrwalonego w tej mierze orzecznictwa wyłączenie związania oceną prawną i jej konsekwencjami w postaci zawartych w wyroku wskazań co do dalszego postępowania, może nastąpić tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 240/06, LEX nr 325365. Podkreślenia wymaga, iż ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2007 r., sygn. akt II FSK 209/07, LEX nr 377585.

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach związany jest oceną wyrażoną przez ten Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 10 października 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 245/07 i nie może ocenić odmiennie kwestii przez Sąd ten wówczas przesądzonych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w obecnym składzie nie podejmuje zatem ponownych rozważań dotyczących daty i sposobu realizacji przedmiotowej hali tartaku, a także przepisów które w sprawie winny znaleźć zastosowanie albowiem związany jest wyrażoną w przywołanym wyroku oceną przesądzającą w sposób jednoznaczny, iż hala została wybudowana samowolnie, budowa miała miejsce po dniu [...]r., a tym samym w sprawie winny znaleźć zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., nie zaś, jak twierdził inwestor, ustawy Prawo budowlane z 1974 r.

Notabene dziwią w tym kontekście tezy zawarte we wniesionej w obecnym postępowaniu skardze. Pełnomocnik skarżącej Spółki całkowitym milczeniem pomija bowiem zawartą w przywołanym wyżej wyroku o sygn. akt II SA/Gl 245/07 ocenę prawną i wskazania i po raz kolejny zarzuca w skardze nie ustalenie przez orzekające w sprawie organy, w sposób wszechstronny i dogłębny, kiedy w istocie budowa miała miejsce. Zdaniem pełnomocnika obiekt wybudowany bowiem został przed [...]r., a tym samym zastosowanie wobec niego winny znaleźć przepisy ustawy z 1974 r. Podniesione przez pełnomocnika w tej części skargi zarzuty dotyczą zatem okoliczności, które w świetle brzmienia art. 153 p.p.s.a. nie mogły być ani przez orzekające w sprawie organy ani obecnie przez Sąd po raz kolejny rozważane.

W konsekwencji Sąd w obecnym składzie podjąć może jedynie rozważania dotyczące zgodności lub braku zgodności przedmiotowego obiektu z porządkiem planistycznym na danym obszarze, kwestia ta bowiem nie została w przywołanym wyroku z 2007 r. przesądzona. W wyroku tym Sąd wskazał bowiem jedynie, iż w sytuacji braku na danym terenie planu miejscowego zgodność inwestycji z cyt. "państwowym" porządkiem planistycznym inwestor może wykazać nie tylko za pomocą wydanej na jego rzecz decyzji o warunkach zabudowy bądź zaświadczenia, o którym mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane lecz także cyt. "innych dowodów świadczących o zgodności zrealizowanego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym stosownych zaświadczeń tej treści wydanych przez wójta, burmistrza, prezydenta miasta".

W odróżnieniu od stanu, w którym na terenie gminy nie obowiązywał plan miejscowy, w dacie podjęcia przez organy I i II instancji decyzji podlegających obecnie kontroli sądowej (tj. w dniu [...] r. oraz [...]r.) teren ten objęty był uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia [...]r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. Uchwała jednoznacznie wykluczyła możliwość istnienia na obszarze, na którym położona jest hala, tartaków jako obiektów mogących znacząco oddziaływać na środowisko i ustalenie to przesądziło o niedopuszczalności procedury legalizacyjnej w stosunku do samowolnie wybudowanej hali i orzeczeniu na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. o obowiązku dokonania rozbiórki. Zgodnie bowiem z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki stanowiące teren inwestycji znajdują się w jednostce oznaczonej w planie symbolem [...] - tereny zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej, gdzie zakazuje się według z § 10 ust. 3 lokalizacji m.in. bezpośrednio wymienionych zakładów tartacznych i drzewnych.

W dacie wydania zaskarżonych decyzji wobec faktu obowiązywania wówczas planu miejscowego (plan ten został mocą wyroku tut. Sądu oraz oddalającego skargę kasacyjną wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wyeliminowany z obrotu prawnego dopiero po wniesieniu skargi na kontrolowaną decyzję nakazującą rozbiórkę – por. art. 147 § 1 i 2 p.p.s.a.) poprawność obu decyzji zarówno w zakresie osnowy jak i uzasadnienia była zatem niewątpliwa. Podkreślić też należy, iż pomimo wskazanej w wyroku tut. Sądu z 2007 r. możliwości wykazania przez inwestora innymi niż decyzja o warunkach zabudowy dokumentami zgodności inwestycji z porządkiem planistycznym w ciągu mijających lat, ani w okresie przed uchwaleniem planu ani też w okresie późniejszym, inwestor nie przedłożył żadnych dowodów, o których mowa w wyroku, do kwestii tej nie odniósł się też w żadnym ze składanych pism. Zarówno bowiem w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, jak też w skardze na decyzję drugoinstancyjną pełnomocnik skarżącej Spółki polemizował z przesądzoną w wyroku z 2007 r. oceną, iż hala została w całości wybudowana samowolnie po [...]r., skutkiem czego odnieść do niej można jedynie przepisy Prawa budowlanego z 1994 r., nie zaś ustawę obowiązującą uprzednio. Zarówno w odwołaniu jak i w skardze podniósł bowiem, że budowa w istocie miała miejsce wcześniej, przed [...] r., a w skardze dodatkowo wskazał, iż nawet zresztą gdyby istotnie budowa nowej wiaty miała miejsce dopiero w roku 2005 to ewentualny nakaz rozbiórki mógłby dotyczyć tylko części hali przekraczającej powierzchnię zabudowy przewidzianą w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Przytoczona argumentacja w żadnej mierze nie odnosi się natomiast do kwestii zgodności inwestycji z porządkiem planistycznym.

Powyższe okoliczności w świetle ocen i wskazań zawartych w prawomocnym wyroku tut. Sądu z 2007 r. zdaniem składu orzekającego upoważniają do sformułowania wniosku, iż pomimo po części nie adekwatnego do obecnego stanu prawnego w gminie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co do meritum nakaz dokonania rozbiórki obiektu, którego samowolna budowa nie przystaje do porządku planistycznego na danym terenie zgodna jest z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Żadne bowiem okoliczności kontrolowanej sprawy nie zezwalają na uznanie, iż samowolnie wybudowana hala tartaku wśród sąsiedniej zabudowy zgodna jest z porządkiem planistycznym, żadnych też w tej mierze argumentów nie przywołał inwestor.

Odnosząc się z kolei do zawartej w skardze, a wskazanej wyżej sugestii, iż ewentualnej rozbiórce mogłaby podlegać jedynie ta część wiaty, która przekracza powierzchnię zabudowy przewidzianą w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego Sąd podkreśla, iż z przywołanej normy, wyliczającej jakie inwestycje nie wymagają pozwolenia na budowę, wynika a contrario, że pozwolenia na budowę wymaga wiata przekraczająca określoną w przepisie tym powierzchnię. Wymaga go wówczas w całości, nie jedynie w stosunku do podnormatywnej części, tym samym w całości też, w razie budowy bez pozwolenia, wiata taka jako wybudowana samowolnie podlega określonym w prawie procedurom. Odnosząc się natomiast do sformułowanego w skardze (a uprzednio także w odwołaniu) zarzutu uniemożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu poprzez zignorowanie wniosku pełnomocnika o przedłużenie terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów Sąd wskazuje, iż istotnie w dniu [...]r., po otrzymaniu pisma organu I instancji o możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia w terminie 7 dni, pełnomocnik skarżącej Spółki zwrócił się z wnioskiem o przedłużenie terminu tego do 14 dni. Istotnie też z akt nie wynika by organ udzielił w tej mierze jakiejkolwiek odpowiedzi. Nie polega jednak na prawdzie twierdzenie radcy prawnego zawarte w skardze iż cyt. "organ zignorował wniosek pełnomocnika strony o przedłużenie terminu do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów i wydał w sprawie decyzję kończącą postępowanie w danej instancji", jednoznacznie sugerujące, że organ nie przedłużył terminu i wydał decyzję od razu po upływie zakreślonych 7 dni. W rzeczywistości bowiem organ nie tylko nie wydał decyzji bezpośrednio po upływie owych 7 dni ale licząc od daty wniesienia przez pełnomocnika wniosku nie wydał jej jeszcze przez kolejnych 20 dni (decyzja została wydana dopiero w dniu [...]r.). Z akt nie wynika jednak by pełnomocnik skarżącego w tym czasie zapoznał się z aktami, wypowiedział co do zebranych dowodów lub w jakikolwiek inny sposób wziął udział w postępowaniu, a jak stwierdził w zaskarżonej decyzji organ drugoinstancyjny pełnomocnik pomimo pisemnego poinformowania go o takiej możliwości nie złożył żadnych pism i nie dokonał żadnych czynności także w trakcie postępowania drugoinstancyjnego. W konsekwencji pomimo uchybienia proceduralnego w postaci nie udzielenia wnioskodawcy odpowiedzi na pismo wnoszące o przedłużenie do 14 dni terminu na zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenia w kwestii dowodów, zarzut, iż tym samym naruszając art. 10 k.p.a. uniemożliwiono skarżącej Spółce udział w postępowaniu uznać należy za nie znajdujący potwierdzenia w okolicznościach sprawy.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów uznających poprawność przyjętego przez organ II instancji rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.