Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 771/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. d
journal: Dz.U. 2010 nr 112 poz 744
law: Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 13 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu wniesienia opłaty - oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją [...], znak [...] z dnia [...], Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o., z siedzibą w P. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. nr [...] z dnia [...]. w zakresie, w jakim PLW w K. zobowiązał A Sp. z o.o. do wniesienia opłaty stanowiącej należność budżetową o charakterze publiczno-prawnym w wysokości 2 295,00 z tytułu nadzoru nad zorganizowanym poza gospodarstwami punktem przetwórstwa mleka w czerwcu 2016 roku, natomiast uchylił w części ustalającej 14-dniowy terminu wniesienia opłaty. Kwota została wyliczona zgodnie z wyliczeniem potwierdzonym przez Stronę - 34 godz. X 67,50 = 2 295,00 złotych.

Organ odwoławczy jako podstawę rozstrzygnięcia powołał art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. art. 30 ust. 1 pkt 5 lit d. ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1482 ze zm.) w związku z § 6 ust. 1 oraz poz. 14 Załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie sposobu ustalenia i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej (Dz. U. z 2013 r., poz.388), art. 60 pkt 7, art. 61 ust 1 oraz art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 885 ze zm.),

W uzasadnieniu decyzji Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. wskazał, iż stosownie do art. 30 ust. 1 pkt. 5d ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, Inspekcja pobiera opłaty za nadzór nad punktami odbioru mleka, przetwórstwem mleka oraz przechowywaniem produktów mlecznych. Opłatę taką, jako należność budżetową o charakterze publiczno-prawnym, określa się w trybie art. 61 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych. Opłatę za nadzór nad zorganizowanymi poza gospodarstwami punktami odbioru mleka lub przetwórstwem mleka pobiera się w wysokości określonej w poz. 14 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie sposobu ustalenia i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej.

Organ I instancji wskazał, iż stosownie do § 6 ust. 1 pkt.6 ww. rozporządzenia opłatę za ww. czynności urzędowe pobiera się od przedsiębiorcy zajmującego się skupem mleka lub przetwórstwem mleka.

W odwołaniu Spółka zarzuciła organowi I instancji naruszenie prawa materialnego poprzez przypisywanie prowadzonej przez niego działalności cech nieobjętych opisem pkt 14 zał. 1 rozporządzenia przytoczonego w decyzji. Według Skarżącego ustawodawca zapisał w ww. rozporządzeniu dokładny zakres czynności objętych opłatami, a mianowicie nadzór nad zorganizowanymi poza gospodarstwami punktami odbioru mleka lub przetwórstwem mleka i w ten sposób ograniczył merytorycznie zakres do skupu mleka płynnego i jego przetwórstwa.

Skarżący w swoim odwołaniu wyjaśnił, że B Zakład w K. nie zajmuje się jakimkolwiek przetwórstwem mleka świeżego, jak i przetwórstwem jakichkolwiek surowców płynnych. Jedyną działalnością podmiotu A Sp. z o.o jest od ponad 12 lat produkcja w postaci konfekcjonowania specjalistycznych formuł mlecznych dla niemowląt, małych dzieci jak i dorosłych z materiałów sproszkowanych, kupowanych z odpowiednimi certyfikatami, głównie z zakładów przetwórczych mleka w Holandii. Podstawowymi materiałami są bazy olejowo-serwatkowe, prefiksy mineralno-witaminowe, maltodekstryna, laktoza farmaceutyczna, a także GOS,WPC,SMP,DHA i inne domieszki. Produkcja formuł dziecięcych prowadzona jest pod nadzorem Inspekcji Sanitarnej w standardach HACCP, GMP, ISO 22000.

W ocenie Skarżącej Spółki konieczność kontaktów z Powiatowym Lekarzem Weterynarii w K. wynika wyłącznie z dwoistości polskich służb nadzoru nad produkcją spożywczą specjalnego przeznaczenia żywieniowego i delegowaniem na Inspekcję Weterynaryjną obowiązku wystawiania dokumentów eksportowych, dotyczących grupy produktowej. Skarżący podniósł także, iż do czerwca 2015 r. współpraca obu służb realizowana była na zasadzie porozumienia - Powiatowy Inspektor Sanitarny (PIS) dokonywał granicznej odprawy sanitarnej, a Powiatowy Lekarz Weterynarii na jej podstawie wystawiał przewidziane prawem świadectwa eksportowe. Ten model pracy nie generował żadnych kosztów poza zryczałtowanymi opłatami dokumentowymi, które wynosiły 60-120 PLN/odprawę, czyli 200-500 zł/miesięcznie.

Jednocześnie Skarżący prosił o przywrócenie sprawdzonego przez ponad 12 lat modelu współpracy służb sanitarnych i weterynaryjnych w zakresie opieki nad B Zakładem w K., który to model nie generował wysokich kosztów nadzoru, nieproporcjonalnych do skali i specyfiki działalności A Sp. z o.o. W ocenie Skarżącego przypisane obciążenia godzinowe za obserwowanie 100 % prac załadunkowych w B Zakładzie w K., przez osobę specjalnie oddelegowaną przez Powiatowego Lekarza Weterynarii, w ślad za Inspekcją Sanitarną, mają wyłącznie nieuzasadniony charakter parafiskalny i zniechęcający do rozwoju eksportu.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, iż A Sp. z o.o. prowadzi B Zakład w K. , wpisany do rejestru Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. pod numerem [...] w zakresie prowadzenia konfekcjonowania mleka w proszku.

Zgodnie z punktem 12 preambuły Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463), w celu zapewnienia bezpieczeństwa żywności, konieczne jest uwzględnienie wszystkich aspektów łańcucha produkcji żywności począwszy od produkcji podstawowej i produkcji pasz, aż do sprzedaży lub dostawy żywności do konsumenta, ponieważ każdy element może mieć potencjalny wpływ na bezpieczeństwo żywności. "Żywność" (lub "środek spożywczy") oznacza jakiekolwiek substancje lub produkty, przetworzone, częściowo przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone do spożycia przez ludzi lub, których spożycia przez ludzi można się spodziewać (art. 2 Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002).

W myśl punktu 7.2 Załącznika 1 do Rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 55, z późn. zm.) "produkty mleczne" to produkty przetworzone, uzyskane w wyniku przetworzenia surowego mleka lub dalszego przetworzenia takich przetworzonych produktów.

Przy wytworzeniu produktów finalnych A Sp. z o.o. korzysta z odłuszczonego mleka w proszku finalny produkt jest produktem mlecznym (uzyskanym z dalszego przetworzenia przetworzonego już na proszek mleka), co z kolei generuje , stosownie do w.w. przepisu Rozporządzenia 178/2002 konieczność sprawowania nadzoru, w tym przez organy Inspekcji Weterynaryjnej. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. d ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej Inspekcja Weterynaryjna pobiera opłaty za nadzór nad punktami skupu mleka, przetwórstwem mleka oraz przechowywaniem produktów mlecznych.

Następnie organ odwoławczy podkreślił, że opłaty za czynności Inspekcji Weterynaryjnej stanowią należność budżetową o charakterze publicznoprawnym. Zgodnie z art. 67 ustawy o finansach publicznych, do spraw dotyczących tego typu należności, nieuregulowanych w tej ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Powyższe regulacje dają tym samym organom Inspekcji Weterynaryjnej materialnoprawną podstawę określania opłat za czynności nadzoru weterynaryjnego.

Zgodnie z pozycją 14 Załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalenia i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną ... (dalej rozporządzenie w sprawie opłat). opłata pobierana jest za nadzór nad zorganizowanymi poza gospodarstwami punktami odbioru mleka lub przetwórstwem mleka.

W ocenie wojewódzkiego Lekarza Weterynarii powyższe regulacje wyraźnie wskazują, że obowiązek nadzoru weterynaryjnego i związanych z tym opłat dotyczy firm przetwarzających mleko bez względu na jego formę. Ponadto prawodawca nie wskazał (wbrew stanowisku Skarżącego), że opłata za nadzór dotyczy mleka świeżego (surowego). Zauważyć należy, że interpretacji omawianego przepisu pozycji 14 Załącznika nr 1 Rozporządzenia w sprawie opłat należy dokonywać także z uwzględnieniem zapisu art. 30 ust. 1 pkt 5 lit d ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, jako aktem prawnym wyższej rangi. Z tego przepisu ustawy wynika, że wolą ustawodawcy było objęcie płatnym nadzorem nie tylko mleka, ale też i produktów mlecznych.

Zgodnie z § 9 ust 1 rozporządzenia w sprawie opłat, opłata za nadzór, o której mowa m.in. w pozycji 14 Załącznika nr 1 obejmuje także opłatę za wystawienie świadectw zdrowia.

Odnosząc się do kwestii wystawiania świadectw zdrowia organ podniósł, iż stosownie do art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2014, poz. 1577 ze zm.), produkty pochodzenia zwierzęcego wywożone z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do państw trzecich, w tym takie produkty czasowo przechowywane przed wywozem w innym zakładzie niż zakład produkcji, zaopatruje się w świadectwa zdrowia lub inne dokumenty, jeżeli są one wymagane przez państwo trzecie miejsca przeznaczenia tych produktów.

Organ II instancji podkreślił, iż o wystawienie świadectw prosiła strona skarżąca. W związku z eksportem wytwarzanych przez Skarżącego produktów mlecznych do państw trzecich istnieje wynikająca z w.w. regulacji konieczność wystawienia świadectw weterynaryjnych. Zasady wystawiania świadectw określone zostały w art. 26 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej. Organ przytoczył treść tego przepisu i wyjaśnił, że stosownie do § 9 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia w sprawie opłat, opłaty za nadzór lub badania, o których mowa w [m.in.] poz. 14 załącznika nr 1 do rozporządzenia, obejmują także opłatę za nadzór nad przechowywaniem produktów i wystawienie wymaganych świadectw zdrowia. Powyższe oznacza, że Inspekcja pobiera opłaty za nadzór oraz za wystawianie świadectw zdrowia, o wystawienie których wnosił sam Skarżący.

Organ odwoławczy wskazał, że Powiatowy Lekarz Weterynarii wystawiając świadectwo zdrowia wystawia je w oparciu o dane, które zostały ustalone przez inspektora weterynaryjnego w trakcie jego czynności na terenie B Zakładu Skarżącego w K. .

Skoro jak wskazano powyżej, wystawienie świadectwa zdrowia wymaga poczynienia przez Inspekcję Weterynaryjną określonych czynności nadzorczych albowiem poświadcza dane, co do których "wystawiający świadectwo" posiada wiedzę i które mogą być przez niego ustalone, a opłata o której mowa w pozycji 14 Załącznika nr 1 obejmuje także opłatę za wystawienie świadectw zdrowia (§ 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie opłata opłaty za nadzór) Powiatowy Lekarz Weterynarii prawidłowo określił wysokość opłaty za weterynaryjny nadzór nad zorganizowanymi poza gospodarstwami punktami odbioru mleka lub przetwórstwem mleka jako iloczyn przepracowanych godzin i kwoty 67,50 zł (34 godz. X 67,50 = 2 295,00 złotych).

Następnie organ przytoczył treść art. 21 ustawy ordynacja podatkowa. Wyjaśnił, że decyzja nakładająca obowiązek wniesienia opłaty ma charakter deklaratoryjny, ale zauważył, iż ustawodawca w art. 30 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej wskazuje, iż Inspekcja Weterynaryjna pobiera opłaty z tytułów wskazanych w tym przepisie.

W ocenie organu odwoławczego błędem było określenie w decyzji terminu płatności opłat. W decyzjach deklaratoryjnych nie określa się terminu płatności. Stają się one bowiem wykonalne z chwilą, gdy staną się ostateczne.

Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosło A Sp z.o.o., zarzucając jej naruszenie:

1. przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a. naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej wydanej przez [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. decyzji, polegające na niewskazaniu przez organ konkretnych czynności (w ramach przepracowanych godzin), za które została wymierzona Skarżącej opłata oraz niewyjaśnieniu czy wymierzona opłata dotyczyła nadzoru nad zorganizowanymi poza gospodarstwami punktami odbioru mleka czy przetwórstwem mleka;

b. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania uczestnika do władzy publicznej, polegające na zobowiązywaniu Skarżącej do wnoszenia z tego samego tytułu opłat w różnych wysokościach w krótkich odstępach czasu, pomimo braku zmiany okoliczności faktycznych;

c. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie wadliwej decyzji organu pierwszej instancji w części i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy pomimo istnienia podstaw do uchylenia ww. decyzji w całości;

2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. d) ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. 2015 r., poz. 1482 z późn. zm., dalej: u.i.w.) w związku z § 6 ust. 1 oraz poz. 14 Załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalenia i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsca pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej (Dz. U. 2013 r., poz. 388 z późn. zm., dalej: Rozporządzenie) poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów, polegające na przyjęciu, że Skarżąca powinna zostać zobowiązana do wniesienia opłaty za nadzór nad zorganizowanymi poza gospodarstwami punktami odbioru mleka lub przetwórstwem mleka pomimo tego, że ustalony stan faktyczny nie uzasadniał zastosowania tych przepisów i zobowiązania Skarżącej do wniesienia opłaty.

Wskazując na powyższe naruszenia autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zwrotu opłaty skarbowej.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r. poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Opłaty za czynności inspekcji weterynaryjnej stanowią należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, co oznacza, iż charakter omawianych opłat przesądza o szczególnym trybie ich ustalania, bądź też określania, regulowanym art. 67 ustawy o finansach publicznych. Po myśli tego przepisu, do spraw dotyczących tego typu należności, nieuregulowanych w tej ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Powyższe regulacje dają tym samym organom inspekcji weterynaryjnej materialnoprawną podstawę ustalenia opłat za czynności nadzoru weterynaryjnego w formie decyzji administracyjnej (tak WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 23.02.2012 II SA/Wr. 831/1, LEX nr 1125640).

Podstawę wymierzenia spornej opłaty w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1482 ze zm.) i wskazanych w decyzji przepisów wykonawczych. Przepis art. 30 ust. 1 pkt 5 lit d. ustawy o inspekcji weterynaryjnej stanowi, że inspekcja weterynaryjna pobiera opłaty za nadzór nad punktami odbioru mleka, przetwórstwem mleka oraz przechowywaniem produktów mlecznych. Opisane wyżej czynności wykonywane przez PLW w Spółce wypełniają powyższą normę.

W poz. 14 Załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie sposobu ustalenia i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej (Dz. U. z 2013 r., poz.388) określono, że opłata za nadzór nad zorganizowanymi poza gospodarstwami punktami odbioru lub przetwórstwem mleka wynosi 67,50 zł/h.

Z przytoczonych regulacji prawnych wynika w sposób nie budzący wątpliwości, ze obciążenie strony skarżącej opłatami za czynności nadzoru zostało dokonane zgodnie z obowiązującym prawem i co do zasady i co do wysokości.

Nietrafny jest zarzut naruszenia przepisu art. 107 § k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organy wprawdzie w sposób wprawdzie lakoniczny, ale wystarczający do weryfikacji ustalił kwotę zobowiązania. Wysokość opłaty wynika z liczby godzin sprawowanego nadzoru, wskazanych w protokołach, podpisanych bez uwag przez skarżącą Spółkę. Organ powołał również przepisy, które legły u podstaw wymierzenia spornej opłaty i zastosował prawidłową ich wykładnię.

Nie ma racji strona skarżąca gdy twierdzi, ze jej działalność – konfekcjonowanie mleka nie podlega nadzorowi Inspekcji Weterynaryjnej, gdyż używa do wytworzenia odżywek gotowych komponentów, w tym mleka w proszku. Jak trafnie zauważa organ, mleko przetworzone nie przestaje być produktem mlecznym, zaś tworzenie nowej jakości z komponentów jest przetwarzaniem produktu. Wbrew stanowisku strony skarżącej nie ma znaczenia, jakiej ilości produktów mlecznych używa się do wytworzenia produktu końcowego, bowiem rygory towarzyszące takiej produkcji i przygotowaniom odo exportu pozostają niezmienne. Kwalifikacja działalności A Sp. Z o.o. przez organy znajduje uzasadnienie w unormowaniach Rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 55, z późn. zm.), w którym wskazano że "produkty mleczne" to produkty przetworzone, uzyskane w wyniku przetworzenia surowego mleka lub dalszego przetworzenia takich przetworzonych produktów (punkt 7.2 Załącznika 1 ww Rozporządzenia)..

Z załączonych w aktach administracyjnych protokołów wynika, że Inspektor Powiatowego Inspektora Weterynarii wykonywał nadzór nad przygotowaniem do eksportu partii odżywek mlecznych, produkowanych przez Spółkę W każdym dniu takiej kontroli został sporządzony protokół, w którym określono stan samochodu przygotowanego do transportu określono rodzaj produktu oraz wystawiano świadectwo zdrowia, w którym Powiatowy Lekarz Weterynarii poświadczał sprawowanie stałego nadzoru nad miejscem produkcji formuł mlecznych przygotowywanych do eksportu, zachowanie wymogów higienicznych związanych z pozyskaniem i przetworzeniem produktu. W protokołach potwierdzono czas trwania czynności. Uprawnienia PLW do wystawiania powyższych świadectw wynikają z unormowań zawartych w przytoczonym przez organ odwoławczy art. 26 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, a obowiązek uzyskania świadectwa przez producenta normuje art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2014, poz. 1577 ze zm.), zgodnie z którym produkty pochodzenia zwierzęcego wywożone z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do państw trzecich, w tym takie produkty czasowo przechowywane przed wywozem w innym zakładzie niż zakład produkcji, zaopatruje się w świadectwa zdrowia lub inne dokumenty, jeżeli są one wymagane przez państwo trzecie miejsca przeznaczenia tych produktów. Poza sporem pozostaje, ze strona skarżąca zobowiązana jest do uzyskania świadectw zdrowia na wytwarzane przez siebie i eksportowane produkty.

Tak więc nie zasługuje na akceptację zasadniczy zarzut skargi, że działalność Spółki nie podlega kontroli weterynaryjnej, tym bardziej, że czynności kontrolne wykonywane były na wniosek strony skarżącej, w protokołach Spółka nie kwestionowała czasu ich trwania. Skoro zaś Powiatowy Lekarz Weterynarii wykonywał czynności nadzoru, to zasadnie zobowiązał stronę skarżącą do uiszczenia opłat, do pobierania których był uprawniony w świetle przytoczonych wyżej regulacji art., 30 ust. 1 pkt 5 lit d. ustawy o inspekcji weterynaryjnej i pkt 14 załącznika nr 1 do powołanego wcześniej rozporządzenie Ministra Rolnictwa.

Brak zatem podstaw do kwestionowania zasadności działań organu, a w konsekwencji kwestionowania wymierzonych opłat. Poza przedmiotem rozważań sądu pozostaje okoliczność, iż we wcześniejszych latach zarówno nadzór lekarza weterynarii nie był sprawowany w takim wymiarze czasu, jak opłaty z tym związane wymierzane były w znacznie niższej wysokości.

Z uwagi na powyższe, wobec braku podstaw do wyeliminowania z obrotu zaskarżonych decyzji sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

IB