Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 936/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku: Sprostowano omyłkę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 i 2, art. 158, art. 166, art. 193
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, po rozpoznaniu w dniu 20 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A. Z. o sprostowanie i wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 936/11 o oddaleniu skargi kasacyjnej A. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 83/11 o odrzuceniu skargi A. Z. na postanowienie Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Olsztynie z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby – wznowienia postępowania dyscyplinarnego postanawia: 1. sprostować uzasadnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 936/11 w ten sposób, że na stronie piątej, w drugim zdaniu drugiego akapitu od góry zamiast zdania: "W niniejszej sprawie osoba upoważniona przez Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej wydała decyzję zaskarżoną następnie do sądu administracyjnego" wpisać: "W niniejszej sprawie osoba upoważniona przez Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej wydała postanowienie zaskarżone następnie do sądu administracyjnego", 2. oddalić wniosek o wykładnię postanowienia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 15 czerwca 2011 r., I OSK 936/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 21 marca 2011 r., II SA/Ol 83/11.

Pismem z 11 lipca 2011 r. skarżący, powołując się na art. 157 § 1 w zw. z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), złożył wniosek o sprostowanie i wykładnię uzasadnienia powyższego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając, że jest ono "wątpliwej treści, gdyż nie odnosi się w ogóle do zakreślonej skargą kasacyjną (...) granicy sprawy kasacyjnej wskazującej na wadliwość dokonanych ustaleń przez WSA w Olsztynie". W obszernym uzasadnieniu wniosku skarżący wskazywał na brak odniesienia się przez Naczelny Sąd Administracyjny do zarzutów kasacyjnych: naruszenia 1) art. 45 Konstytucji RP w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. na skutek art. 6 ustawy Kodeks cywilny, 2) art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. na skutek art. 263 ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., 3) art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w skutek art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 263 ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, 4) art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. i wskazanego w nim pkt 1, 2 i 3.

Skarżący stwierdził, że Sąd w swoim uzasadnieniu nie odniósł się w sposób pełny do istotnych zarzutów braku delegacji ustawowej oraz pełnomocnictwa procesowego organu administracji do udzielania dalszych pełnomocnictw procesowych w imieniu organu oraz w imieniu Skarbu Państwa, jaki i "znaczenia w prawodawstwie i w zakresie prawa czynności wydania a nie dostarczenia decyzji".

Skarżący podkreślił, że w postanowieniu z 15 czerwca 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny powołał się na postępowanie dyscyplinarne i skutki jego zakończenia oraz możliwości zaskarżenia, a nie na przepisy o zakresie wznowienia postępowania dyscyplinarnego żądanego na mocy przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o Służbie Więziennej i jej art. 262 ust. 5 w zw. z art. 261 ust. 8, co zostało podniesione w skardze kasacyjnej.

Skarżący wniósł ponadto o sprostowanie uzasadnienia postanowienia z 15 czerwca 2011 r., ponieważ na "s. 4, drugi akapit od góry" Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "osoba upoważniona przez Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej wydała decyzję zaskarżoną do sądu administracyjnego", podczas gdy do sądu administracyjnego zostało zaskarżone postanowienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. O sprostowaniu sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Art. 166 p.p.s.a. określa, że do postanowień sądów administracyjnych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wyroków, a art. 193 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, z tym że Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wyroki i postanowienia w terminie trzydziestu dni.

W niniejszej sprawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiono od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie o odrzuceniu skargi na postanowienie Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Olsztynie z [...] listopada 2010 r. Nr [...]. Dlatego jako oczywistą omyłkę pisarską należy potraktować użycie na stronie piątej uzasadnienia, w drugim zdaniu drugiego akapitu od góry słowa "decyzja" zamiast "postanowienie". Z tego względu, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił o sprostowaniu uzasadnienia, na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a.

Stosownie do treści przepisu art. 158 p.p.s.a., sąd który wydał wyrok może w dodatkowym postanowieniu rozstrzygnąć ewentualne wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni wyroku (postanowienia) zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia może dotyczyć zarówno sentencji, jak i uzasadnienia, ale nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2011, komentarz do art. 158, tezy 2-3).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie podzielany jest pogląd, że wniosek o wykładnię nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA z 3 kwietnia 2008 r., II FZ 33/08, czy z 8 lipca 2011 r., I OZ 484/11). W niniejszej sprawie treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego nie nasuwa wątpliwości, zarówno co do sentencji (oddalono skargę kasacyjną od wyroku sądu I instancji odrzucającego skargę), jak i uzasadnienia. Powołując przepisy ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w szczególności, że nie można przyjąć, że skoro od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne funkcjonariuszowi przysługuje prawo wniesienia odwołania do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu pracy, to zagadnienia dotyczące postępowania wznowieniowego podlegają kognicji sądów administracyjnych, tym bardziej, że w sprawach nieuregulowanych, do postępowania dyscyplinarnego ustawa nakazuje stosować odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego. Podnoszone przez skarżącego we wniosku o wykładnię argumenty zmierzają w istocie do zmiany postanowienia oraz uzupełnienia i modyfikacji merytorycznej treści jego uzasadnienia, co jest prawnie niedopuszczalne. Z tych względów, wniosek o wykładnię podlegał oddaleniu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 i 193 p.p.s.a. i jak w punkcie drugim sentencji postanowienia na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 i 193 p.p.s.a.