Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 912/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-03-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono dopuszczenia do udziału w sprawie
Powołane przepisy: article: art. 6 ust.1, art. 73, art. 237, art. 248 ust.1, art. 250 ust. 1 i 9
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: art/. 33 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 05 marca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A Spółka jawna w L. Zakład w R. o dopuszczenie w charakterze uczestnika do udziału w postępowaniu w sprawie ze skargi G. J. i J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2009 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne - postanawia - oddalić wniosek A Spółka jawna w L. Zakład w R. o dopuszczenie w charakterze uczestnika do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 912/09

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] lipca 2009r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) po rozpoznaniu wniosku G. J. oraz J. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2009r. nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2007r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn. "Osiedle mieszkaniowe wielorodzinne "[...]" z usługami, budynek biurowo-usługowy, budynek handlowy z restauracją wraz z infrastrukturą techniczną oraz wjazd z ul. S. na działkach nr 2743/1, 2743/2, 2743/3, 2743/4, 2743/5, 2743/6, 2743/7, 2743/8, 2742/1, 2742/2, 2742/3, 2742/4, 2741/16, 2741/15, 2741/18, 2741/18, 2741/19, 2741/23, 2741,20, 2741/21/ 2741/8, 2741/9, 2742/7, 2741/10, 2741/11, 2741/12, 2741/14, 2740 obr. 216 położonych w R. wydanej na wniosek J. J.

Skargę na ww. decyzję wniosła G. J. i J. J. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] marca 2009r.

Wnioskiem z dnia 19 stycznia 2010r. (data wpływu do Sądu 20 stycznia 2010r.) A sp. jawna w L. (dalej A), w której imieniu działa radca prawny K. B., zwróciło się o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.).

W uzasadnieniu pełnomocnik wnioskodawcy podał, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją nie brał udziału, chociaż decyzja ta dotyczy interesu prawnego A. Inwestycja mieszkaniowa objęta nieważną decyzją sąsiaduje z nieruchomością A znajdującą się po przeciwnej stronie ul. T. Wynik niniejszego postępowania dotyczy interesu prawnego A z uwagi na treść art. 73 ust. 5 i 6 ustawy Prawo ochrony środowiska. A jest zakładem stwarzającym ryzyko wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, co wynika z treści decyzji o warunkach zabudowy z dnia 8 stycznia 2007r. Zgodnie z art. 73 ust. 5 Prawa ochrony środowiska lokalizacja osiedla mieszkaniowego powinna nastąpić w bezpiecznej odległości. Brak zachowania bezpiecznej odległości daje podstawę po powstaniu osiedla mieszkaniowego do nałożenia na właściciela takiego zakładu dodatkowych obowiązków na podstawie art. 73 ust. 6 Prawa ochrony środowiska. Wynik postępowania dotyczy interesu A, bo oddalenie skargi na decyzję SKO może wykluczyć możliwość nałożenia na wnioskodawcę obowiązków na podstawie art. 73 ust. 6 Prawa ochrony środowiska.

Pełnomocnik skarżącej G. J. w piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2010r. wniósł o pozostawienie wniosku z dnia 19 stycznia 2010r. A bez rozpoznania z uwagi na nieusunięcie braków w zakreślonym terminie ewentualnie wydanie postanowienia o odmowie dopuszczenia w charakterze uczestnika przedmiotowych postępowań. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej zwrócił uwagę, że wniosek poza uchybieniami proceduralnymi nie spełnia przesłanek prawnych wynikających z normy prawnej zawartej w art. 33 § 2 p.p.s.a. Podkreślił, że wynik przedmiotowego postępowania w żaden sposób nie dotyczy interesu wnioskodawcy. Błędnie wnioskodawca wywiódł istnienie interesu prawnego z faktu zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 259/09, bowiem interes prawny ma wynikać z przepisów prawa materialnego. Wskazanie na art. 125 p.p.s.a. jest nieuzasadnione i oderwane od faktów. Sąd uznał, że wynik przedmiotowego postępowania ma znaczenie dla sprawy o sygn. akt II SA/Rz 259/09 w sensie procesowym, gdyż ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy spowoduje brak przedmiotu postępowania, w którym wnioskodawca mógłby być stroną. Materiał dowodowy zgromadzony przez SKO jednoznacznie pokazuje, że wnioskodawca nie jest zakładem uznanym za stwarzający ryzyko wystąpienia poważnej awarii w rozumieniu art. 73 ust. 5 i 6 Prawa ochrony środowiska. Wnioskodawca naruszając konstytucyjne prawo własności, na którym opiera się cały ustrój Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisy Kodeksu cywilnego, art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmierza do uniemożliwienia skarżącym zabudowania własnych nieruchomości obiektami, które w ogóle nie oddziałują negatywnie na środowisko, a ich oddziaływanie mieści się w granicach własnych nieruchomości.

W piśmie procesowym z dnia 2 lutego 2010r. (wpływ do Sądu 8.02.2010r.) pełnomocnik J. J. przedstawił wnioski i argumentację zbieżną jak pełnomocnik G. J. w piśmie z dnia 8 lutego 2010r., co zostało wyżej opisane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Na wstępie niniejszych rozważań Sąd stwierdza, że braki formalne wniosku zostały uzupełnione przez pełnomocnika A. Takie stwierdzenie pozwala na przejście do merytorycznej oceny wniosku.

Stosownie do art. 33 § 2 p.p.s.a. udział w charakterze uczestnika może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego.

W orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że o tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny a nie interes faktyczny (patrz. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz"; Zakamycze 2005r. str. 86 pkt 3).

Stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania oprócz wnioskodawców są właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości, na której ma być umiejscowiona oraz właściciele lub użytkownicy wieczyści, na teren których rozciągać się będzie oddziaływanie inwestycji, której dotyczy postępowanie (por. wyrok NSA z 3.06.2008r. sygn. akt II OSK 592/07, LEX nr 486487; wyrok WSA w Rzeszowie z 29.01.2009r. sygn. akt II SA/Rz 255/08 LEX nr 519837).

Osiedle mieszkaniowe nie jest inwestycją wymienioną w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.). W świetle powołanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego to planowana inwestycja, gdy oddziałuje na sąsiednie nieruchomości daje właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości będących w polu oddziaływania, prawo bycia stroną w postępowaniu o warunkach zabudowy. W rozpoznawanej sprawie takie oddziaływanie nie występuje.

Jako podstawę wniosku o dopuszczenie w charakterze uczestnika wnioskodawca wskazał art. 73 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. nr 25, poz. 150 ze zm. – zwana dalej w skrócie Poś.) zgodnie, z którym osiedla mieszkaniowe, obiekty użyteczności publicznej, budynki, zamieszkania zbiorowego, obszary, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, drogi krajowe oraz linie kolejowe o znaczeniu państwowym powinny być lokalizowane w bezpiecznej odległości od zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że art. 73 Poś. jest przepisem odrębnym, o którym mowa w art. 61 ust. 1 p.z.p.

Stosownie do art. 73 ust. 3 Poś. w granicach administracyjnych miast oraz w obrębie zwartej zabudowy wsi jest zabroniona budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności zagrożenia wystąpienia poważnych awarii. Rozbudowa takich zakładów jest dopuszczalna pod warunkiem, że doprowadzi ona do ograniczenia zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wystąpienia poważnych awarii. Zakłady stwarzające zagrożenie wystąpienia poważnych awarii powinny być lokalizowane w bezpiecznej odległości od obszarów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, od upraw wieloletnich, od dróg krajowych oraz od linii kolejowych o znaczeniu państwowym (ust. 4 art. 73 Poś.).

Z przytoczonych przepisów wynika, że regulacje związane z lokalizacją osiedli mieszkaniowych dotyczą zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii.

Przepis art. 248 ust. 1 Poś. zawiera definicję zakładu stwarzającego zagrożenia wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, zwanej dalej "awarią przemysłową" w zależności od kategorii i ilości substancji niebezpiecznej znajdującej się w zakładzie uznaje się za zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii zwany dalej "zakładem o zwiększonym ryzyku", albo za zakład o dużym ryzyku wystąpienia awarii, zwany dalej "zakładem o dużym ryzyku". Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub dużym ryzyku jest zobowiązany do zgłoszenia zakładu właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej, a zgłoszenie takie prowadzący zakład przekazuje równocześnie do wiadomości wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska (art. 250 ust. 1 i 9 Poś.)

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło się do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w R. oraz Wojewódzkiego Inspektora Ochrony środowiska w R. o udzielenie informacji czy A dokonały zgłoszenia w trybie art. 250 ust. 1 i 9 Poś.

Pismem z dnia [...] października 2008r. nr [...] Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej poinformował, że w piśmie z dnia [...] lipca 2002r. znak: [...] A stwierdziło, że nie zalicza się do zakładów o zwiększonym ryzyku lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Oświadczenie tej treści złożył również w piśmie z dnia [...] czerwca 2002r. znak: [...] "[...]" Zakład Produkcyjny w R. (karta akt admin. nr 29).

Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] pismem z dnia [...] grudnia 2008r. nr [...] poinformował, że A nie zgłosiły zakładu do kategorii dużego ryzyka ani zakładów zwiększonego ryzyka.

Przeprowadzona analiza stanu prawnego i stanu faktycznego dowodzi, że norma planistyczna, posługująca się pojęciami niedookreślonymi i nieprecyzyjnymi pojęciami poprzez użycie zwrotu "bezpiecznej odległości", w rozpoznawanej sprawie w ogóle nie ma zastosowania, bo wnioskodawca nie jest zakładem zgłoszonym do kategorii zakładu o dużym ryzyku. W ocenie Sądu dopiero fakt zgłoszenia w trybie art. 250 Poś. przesądza o charakterze prowadzonego zakładu. Sąd uznaje, że zawarte we wniosku twierdzenia A, że jest zakładem o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii zostały podniesione na użytek niniejszej sprawy. Kategoria zakładu o dużym ryzyku wystąpienia awarii jest kategorią prawną, zatem samo oświadczenie bez głoszenia w trybie art. 250 Poś. nie może wywołać skutku oczekiwanego przez wnioskodawcę, to jest dopuszczenia w charakterze uczestnika do niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.

Mając na względzie przedstawione argumenty odnośnie kategorii zakładu, za niezasadny Sąd uznał argument o możliwości nałożenia dodatkowych obowiązków w trybie art. 73 ust. 6 Poś. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na art. 6 ust. 1 Poś. zgodnie, z którym kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko jest obowiązany do zapobiegania temu oddziaływaniu. Przepis ten zawiera normę o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, bowiem odnosi się do wszystkich podmiotów korzystających ze środowiska. Sporządzenie przeglądu ekologicznego, o którym mowa w art. 237 Poś. jest formą działań podejmowanych przez organ w ramach realizacji zasady ochrony środowiska w przypadku stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko.

Planowane zamierzenie inwestycyjne ma dostęp do drogi publicznej od ulicy S. (załącznik graficzny do decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2007r. nr [...]). Teren inwestycji położony jest w drugim planie ulicy T., co jednoznacznie wynika z ww. załącznika graficznego, dlatego też nawet, przy szeroko rozumianym pojęciu sąsiedztwa nie można wywodzić dla wnioskodawcy interesu prawnego. Inwestycja, której dotyczy sprawa sądowoadministracyjna o sygn. akt II SA/Rz 876/09 dowodzi, że dostęp do drogi publicznej zaprojektowany przez działkę nr 2741/22, która łączy się z działką nr 2553/1 i działką nr 2553/4 ( ul. T.), obydwie graniczą z działką nr 2553/3, której właścicielem jest A. Z wypisu skróconego z ewidencji gruntów wynika, że właścicielem obydwu tych działek jest Skarb Państwa, w zarządzie Miejskiego Zarządu Dróg i Zieleni. Urządzenie wjazdu z planowanego osiedla mieszkaniowe do drogi publicznej nie powoduje, że właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości graniczących z drogą publiczną będą stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy, tak jak oczekuje tego wnioskodawca. W tym przypadku wnioskodawca żądanie dopuszczenia do postępowania sądowoadministracyjnego w charakterze uczestnika oparł na interesie faktycznym. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że twierdzenia skarżącego, iż jego uprawnienie do udziału w charakterze strony postępowania wynika z faktu, że inwestycja bezpośrednio sąsiaduje z uliczką stanowiącą dojazd i jedyne dojście do jego działki z domem mieszkalnym, jest nie do przyjęcia. Zaakceptowanie takiego poglądu prowadziłoby do uznania za stronę wszystkich właścicieli nieruchomości przylegających do ulicy, przy której jest prowadzona inwestycja (wyrok NSA z 15.09.2006r. sygn. akt II OSK 1082/05 teza 2, LEX nr 320883).

Sąd nie odniósł się do argumentów skarżących o zawieszeniu postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 259/09, gdyż te dotyczyły sprawy o sygn. akt II SA/Rz 876/09, a wnioskodawca nie wskazał tej przyczyny jako podstawy do uznania za uczestnika postępowania w przedmiotowej sprawie.

Mając na względzie powyższe Sąd postanowił na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a oddalić wniosek A spółka jawna w L. Zakład w R. o dopuszczenie w charakterze uczestnika do postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie.