Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 186/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 46, art. 58
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N. na czynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 25 stycznia 2019 r. M. N., przesłanym za pośrednictwem e-PUAP, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na czynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania.

W wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 11 marca 2019 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi oraz jednoznaczne wskazania, czy przedmiotem skargi jest konkretna decyzja, postanowienie lub inny akt lub czynność, a jeśli tak to należy wskazać datę jej wydania oraz numer oraz określić w jaki sposób narusza prawo lub interes prawny skarżącego. Dla dokonania powyższych czynności wyznaczono siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 28 marca 2019 r. Do dnia dzisiejszego skarżący nie uzupełnił ww. braków formalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze. zm. zwanej dalej: P.p.s.a.), skarga wniesiona do sądu winna spełniać określone warunki formalne, bez których nie można nadać pismu prawidłowego biegu. Przepis ten przewiduje w szczególności, że pismo wnoszone do sądu powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.

Nieusunięcie pomimo wezwania określonego braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Wyjaśnienia wymaga, że żaden z przepisów p.p.s.a. nie przewiduje możliwości wnoszenia pism procesowych, składanych w poszczególnych sprawach, jak również ich podpisywania elektronicznie. Nie przewiduje także możliwości prowadzenia w formie elektronicznej akt sprawy. W związku z tym wnioskować należy, że pod pojęciem "podpis" należy rozumieć wyłącznie podpis własnoręczny – zindywidualizowany znak graficzny, właściwy dla konkretnej osoby. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2014 r., sygn. I OPS 10/13, który stwierdził, że w aktualnym stanie prawnym, w postępowaniu sądowoadministracyjnym – z uwagi na treść art. 46 p.p.s.a., nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym, w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r., poz. 262, ze zm., zwanej dalej ustawa o podpisie elektronicznym), za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Zauważyć należy, że aktualnie obowiązujące przepisy, regulujące postępowanie przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości wnoszenia pism w formie elektronicznej. Możliwość taka wystąpi dopiero od dnia 31 maja 2019 r., tj. po wejściu w życie przepisu art. 4 ustawy z dnia 10 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 183, ze zm.), zmieniającego art. 46 § p.p.s.a., poprzez dodanie do niego § 2 a – 2 d.

Dodatkowo Sąd wezwał skarżącego do sprecyzowania co jest przedmiotem jego skargi bowiem we wniesionej skardze nie sprecyzował dokładnie jej przedmiotu.

W rozpoznawanej sprawie skarżący, mimo prawidłowego wezwania

z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższego, nie uzupełnił wymaganych braków formalnych skargi.

Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.