Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1857/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1, art. 155
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Iwona Maciejuk, , Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2017 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz M. C. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. wydaną art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 105 K.p.a., art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355), § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 1170) utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...]Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. umarzającą w całości postępowanie w sprawie zmiany decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Komendanta [...] Policji o przydziale M.C. kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w W.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Komendant [...] Policji decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. przydzielił M.C. kwaterę tymczasową nr [...] przy ul. [...] w W. do wspólnego zamieszkiwania z mężem W. i córką M.

W dniu [...] listopada 2014 roku policjantka zgłosiła pisemne wystąpienie ze służby.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Komendant [...] Policji zwolnił M.C. ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2015 r., na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

W tym stanie rzeczy Komendant [...]Policji, decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nakazał M.C. i małoletniej M.C. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w W.

Od decyzji tej M.C. złożyła odwołanie do Komendanta Głównego Policji oraz wniosła o zawieszenie postępowania administracyjnego w przedmiocie opróżnienia kwatery tymczasowej.

Jednocześnie wnioskiem z dnia [...] września 2015 r. wystąpiła do Komendanta [...]Policji o zmianę - w trybie art. 155 K.p.a. - decyzji nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2003 r. w części dotyczącej przydziału kwatery tymczasowej i ustalenie, że strona na podstawie tej decyzji otrzymała przydział lokalu mieszkalnego.

W uzasadnieniu wniosku wskazała, że przedmiotową kwaterę przydzielono jej, gdy była już w służbie stałej, na podstawie wniosku o przydział lokalu mieszkalnego, ponadto kwatera spełnia wszelkie funkcje lokalu mieszkalnego, o czym świadczy fakt ponoszenia opłat czynszowych, za media oraz windę, przy czym umowy z dostawcami mediów zawierała osobiście. Dodała, że zgodnie z obowiązującymi przepisami w przypadku przydzielania kwatery tymczasowej koszty zakwaterowania pokrywane są ze środków budżetowych Policji. Ponadto za zajmowany lokal uiściła kaucję. Zaznaczyła jednocześnie, że po przydzieleniu lokalu organ cofnął jej uprawnienia do równoważnika za brak lokalu i przyznał równoważnik za remont lokalu mieszkalnego, nie zaś kwatery tymczasowej. W konkluzji stwierdziła, że decyzja o przydziale kwatery tymczasowej została wydana z rażącym naruszeniem prawa i z tego powodu usunięcie jej z obrotu prawnego leży także w interesie społecznym.

Komendant [...] Policji pismem z dnia [...] września 2015 r. wezwał stronę do usunięcia braków formalnych powyższego wniosku poprzez sprecyzowanie, czy dotyczy on zmiany spornej decyzji w trybie art. 155 K.p.a., czy też strona wnosi o stwierdzenie nieważności tej decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

W piśmie z dnia [...] września 2015 r. M.C. sprecyzowała, że domaga się zmiany zaskarżonej decyzji w trybie art. 155 K.p.a.

Pismem z dnia [...] października 2015 r. Komendant [...] Policji zawiadomił M.C. o wszczęciu postępowania w sprawie zmiany decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. o przydziale kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w W., w trybie art. 155 K.p.a.

Komendant Główny Policji, postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2015 r., zawiesił natomiast postępowanie w sprawie opróżnienia kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w W..

Następnie Komendant [...] Policji decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. wydaną na podstawie art. 105 K.p.a. umorzył w całości postępowanie w sprawie zmiany decyzji nr [...] Komendanta [...]Policji z dnia [...] sierpnia 2003 r. o przydziale M.C. kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w W.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie zachodzi bezprzedmiotowość przedmiotowa, gdyż brak jest przedmiotu postępowania, tj. nie ma podstaw do zmiany treści decyzji nr [...] Komendanta [...]Policji z dnia [...] sierpnia 2003 r. w części dotyczącej przydziału kwatery tymczasowej i ustalenia, że strona na podstawie tej decyzji otrzymała przydział lokalu mieszkalnego w sytuacji, gdy właściciel, tj. Miasto [...] nie wyraził zgody na zmianę charakteru i przeznaczenia budynku [...] przy ul. [...] w W. na lokale mieszkalne.

W odwołaniu od powyższej decyzji M.C. podniosła, iż zasady eksploatacji lokali w budynku [...] przy ul. [...] w W. dowodzą, że są to samodzielne lokale mieszkalne. Nie zgodziła się z argumentacją organu, że żaden przepis pragmatyki służbowej nie zabrania organowi Policji przydzielania kwater tymczasowych policjantowi w służbie stałej. Zwróciła uwagę, iż przydzielenie jej kwatery tymczasowej było swoistym obejściem przepisów ustawy o Policji. Bez podstawy prawnej przyznano jej bowiem lokal o statusie kwatery tymczasowej, ażeby w przypadku odejścia na emeryturę lub zmiany miejsca pełnienia służby pozbawić ją tego lokalu.

Nie zgodziła się ze stanowiskiem Komendanta [...] Policji, że niniejsze postępowanie jest bezprzedmiotowe. Zwróciła uwagę, że decyzją Nr [...] oraz [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Prezydent Miasta [...] dokonał zmiany sposobu użytkowania budynku zakwaterowania zbiorowego na funkcję mieszkaniową dla budynków [...]i [...] przy ul.[...]. Późniejsze stanowisko z dnia [...] maja 2010 r., powołujące się na sprzeczność z celami zawartego porozumienia, nie pozbawia natomiast lokali w budynku [...] i [...] przy ul. [...] cech lokali mieszkalnych. W ocenie skarżącej, okoliczność, że władze miasta nie zajęły ostatecznego stanowiska w tej kwestii nie stanowi przeszkody prawnej ażeby wydać decyzję administracyjną w trybie art 155 K.p.a. dotyczącą ustalenia, że na podstawie decyzji nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2003 r. otrzymała przydział lokalu mieszkalnego.

Podniosła jednocześnie, że w budynku [...] przy ul. [...] w W. zamieszkują osoby, którym przydzielono lokale mieszkalne nie zaś kwatery tymczasowe. Okoliczność ta dowodzi zatem, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu decyzji nr [...] o istnieniu przesłanek przemawiających za umorzeniem postępowania jest chybiona.

Komendant Główny Policji, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 105 K.p.a., art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zaznaczył, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 K.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem - w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym - nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej i skonfrontowanie jej z przepisami szczególnymi z uwzględnieniem w tym postępowaniu interesu społecznego i słusznego interesu strony.

Organ wskazał, iż bezspornym w niniejszej sprawie jest, że właścicielem nieruchomości położonej przy ul. [...] i [...] w W. jest gmina, a Komendant [...] Policji jest wyłącznie dysponentem, a tym samym może on władać przekazaną do nieodpłatnego używania nieruchomością w granicach zawartych umów i porozumień.

Uwzględniając powyższe uwarunkowania prawne oraz fakt, iż nieruchomość przy ul. [...] i [...] w W. zabudowana jest budynkiem zamieszkania zbiorowego, który przeznaczony jest do okresowego pobytu ludzi (zgodnie z zawartymi umowami na okres 25 lat), jak również okoliczność, iż gmina nie wyraziła zgody na zmianę charakteru lokali, a tym samym na zmianę sposobu użytkowania budynku zakwaterowania zbiorowego na funkcję mieszkaniową (pismo z dnia [...] maja 2010 r. l.dz.[...]) Komendant [...] Policji przeznaczył usytuowane tam lokale na kwatery tymczasowe.

Tym samym skoro brak jest możliwości zmiany sposobu użytkowania budynku zakwaterowania zbiorowego na funkcję mieszkaniową, to wniosek strony

o zmianę w trybie art. 155 K.p.a. decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Komendanta [...] Policji w części dotyczącej przydziału tymczasowej kwatery i ustalenia, że strona na podstawie wyżej wymienionej decyzji otrzymała przydział lokalu mieszkalnego jest bezprzedmiotowy. Słusznie zatem Komendant [...] Policji umorzył postępowanie w tej sprawie.

Odnosząc się do odwołania strony od podniósł, iż o przeznaczeniu budynku przy ul. [...] w W., w którym usytuowana jest kwatera tymczasowa nr [...] nie przesądza fakt, że zainteresowanej z chwilą jej uzyskania cofnięto równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, jak również okoliczność, iż M.C. otrzymywała równoważnik pieniężny za jej remont. Zgodnie bowiem z § 1 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1130) równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej nie posiada tymczasowej kwatery. Tym samym skoro zainteresowana uzyskała kwaterę tymczasową, to utraciła uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zgodnie z kolei z § 1 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 192) równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi, który zajmuje tymczasową kwaterę. Uznać zatem należy, że zajmowanie przez M.C. tymczasowej kwatery uprawniało ją do pobierania corocznie równoważnika pieniężnego za jej remont.

Niezależnie od powyższego organ wskazał, że również ponoszenie kosztów utrzymania tymczasowej kwatery (opłat czynszowych) nie przesądza o jej przeznaczeniu. Zgodnie bowiem z art. 96 ust. 4 i 5 ustawy o Policji koszty zakwaterowania w tymczasowej kwaterze pokrywane są ze środków budżetowych Policji wobec policjanta przeniesionego z urzędu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim miejscu pełnienia służby nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego lub domu oraz policjanta delegowanego do czasowego pełnienia służby. Skoro natomiast odwołująca nie mieściła się w żadnej ze wskazanej kategorii osób, to zobowiązana była do ponoszenia kosztów zakwaterowania w tymczasowej kwaterze we własnym zakresie.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.C. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta [...] Policji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła obrazę przepisów postępowania tj. art. 155 w zw. z art. 7 K.p.a., która miała wpływ na treść wydanej decyzji, poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji naruszenie zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli poprzez uznanie, że obowiązujące przepisy prawa w tym Porozumienie Miasta [...] z [...], a także umowy zawarte pomiędzy [...], a Komendantem [...]Policji powodują, że realizacja wniosku skarżącej jest bezprzedmiotowa.

Jako błędne oceniła stanowisko organu, że jej wniosek o zmianę w trybie art. 155 K.p.a. decyzji nr [...]z dnia [...] sierpnia 2003 r. Komendanta [...]Policji w części dotyczącej przydziału tymczasowej kwatery i ustalenia, że strona na podstawie wymienionej wyżej decyzji otrzymała przydział lokalu mieszkalnego jest bezprzedmiotowy.

Na poparcie swojego stanowiska powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2011 r. sygn. II SA/Wa 1786/11.

Odnosząc się do argumentacji organu podkreśliła, iż zasady eksploatacji i sposób zarządzania przez Komendę [...] Policji, lokalami mieszczącymi się przy ul. [...] i [...] wskazują, że są to lokale mieszkalne, w rozumieniu art. 90 ustawy o Policji, a nie kwatery tymczasowe. Umowa najmu kwatery tymczasowej pomiędzy nią, a Gospodarstwem Pomocniczym Komendy [...] Policji została natomiast zawarta bez podstawy prawnej.

Decyzja, o której zmianę wnosi wydana została zaś z naruszeniem przepisu art. 96 ust. 4 ustawy o Policji. Nie zachodziła bowiem żadna z przesłanek do przydzielenia jej kwatery tymczasowej, ponieważ nie była w służbie przygotowawczej, nie była policjantem przeniesionym z urzędu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim miejscu pełnienia służby nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego, a także nie była delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości.

Naruszenie przepisów prawa, a tym samym interesu społecznego jest więc oczywiste. Dodatkowo, naruszenie prawa miało zdecydowany wpływ na sposób załatwienia sprawy, albowiem wbrew wnioskowi przydzielona została jej kwatera tymczasowa, zamiast lokalu mieszkalnego, co spowodowało naruszenie słusznego interesu strony.

Skarżąca nie podzieliła wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentów, że zawarte z Miastem [...] porozumienia, a także umowy stoją na przeszkodzie uwzględnieniu jej wniosku.

Podkreśliła, że jej pobyt wraz z rodziną w przydzielonym lokalu nie ma charakteru tymczasowości, gdyż są zameldowani na pobyt stały i w miejscu tym przebywają z zamiarem stałego pobytu.

Bez wątpienia więc za wnioskowanym rozstrzygnięciem przemawia słuszny interes strony, a także interes społeczny.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja wydana została na ma mocy art. 105 § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, że decyzję o umorzeniu postępowania w całości albo części wydaje organ administracji publicznej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż umorzenie postępowania ma miejsce wtedy, gdy wystąpi trwała i nieusuwalna przeszkoda w kontynuacji postępowania, a więc wówczas, gdy brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego. Przedmiotem tym jest sprawa administracyjna, toteż postępowanie to jest bezprzedmiotowe wówczas, gdy sprawa, która miała być załatwiona decyzją administracyjną nie miała tego charakteru przed datą wszczęcia postępowania lub utraciła ten charakter w jego toku (tak M. Jaśkowska i A. Wróbel w Komentarzu do kodeksu postępowania administracyjnego, LEX, i cytowana tam literatura).

Sprawę administracyjną określają elementy podmiotowe i przedmiotowe. Brak któregokolwiek z nich uzasadnia pogląd o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego.

W orzecznictwie i judykaturze przyjmuje się zgodnie, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 K.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. (J. Borkowski, B. Adamiak Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. 8, C.H. Beck 2006, str. 13-14 i 462).

Od bezprzedmiotowości postępowania należy odróżnić bezzasadność żądania strony, która wiąże się z niespełnieniem przez stronę postępowania określonych prawem przesłanek koniecznych do uzyskania uprawnienia w trybie decyzji administracyjnej.

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem M.C. z dnia [...] września 2015 r., w którym wystąpiła do Komendanta [...] Policji o zmianę - w trybie art. 155 K.p.a. - decyzji nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2003 r. w części dotyczącej przydziału kwatery tymczasowej i ustalenie, że na podstawie tej decyzji otrzymała przydział lokalu mieszkalnego.

Przepis art. 155 K.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 K.p.a. stosuje się odpowiednio. Zgodnie natomiast z przepisem art. 154 § 2 K.p.a. w przypadkach określonych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji.

W świetle przepisu art. 155 K.p.a., dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo, niezbędne jest zatem spełnienie czterech przesłanek: istnienie decyzji ostatecznej, za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji oraz brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych.

Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 K.p.a. jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki określone w art. 155 K.p.a. uzasadniające uchylenie bądź zmianę decyzji. Decyzja kończąca postępowanie prowadzone w trybie przewidzianym w art. 155 K.p.a. zapada jednak w sprawie tożsamej z punktu widzenia materialnego ze sprawą zakończoną decyzją wydaną w sprawie pierwotnej, na którą składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy łącznie. Tożsamość elementów podmiotowych to przede wszystkim tożsamość podmiotu będącego adresatem praw i obowiązków, a także innych stron postępowania. Natomiast tożsamość przedmiotowa to tożsamość tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej. W związku z tym, decyzja wydawana na podstawie art. 155 K.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych decyzją, której dotyczy wniosek o jej uchylenie lub zmianę, a nie kwestii nowych.

W niniejszej sprawie powodem uznania przez organy Policji, że postępowanie o zmianę w trybie art. 155 K.p.a. decyzji nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2003 r. jest bezprzedmiotowe było stwierdzenie, iż brak jest możliwości zmiany sposobu użytkowania budynku zakwaterowania zbiorowego przy ul. [...] w W. na funkcję mieszkaniową.

W ocenie Sądu stanowisko organów Policji co do bezprzedmiotowości postępowania z tej przyczyny jest nieprawidłowe. W sytuacji, gdy zachodzą przeszkody do pozytywnego załatwienia wniosku w trybie at. 155 K.p.a. nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 105 K.p.a. Brak przesłanek do uwzględnienia żądania strony nie oznacza, że postępowanie takie nie powinno być wszczęte i prowadzone (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 1992 r., sygn. akt SA 1289/91, ONSA 1992, nr 1, poz. 17). Należy bowiem odróżnić bezprzedmiotowość postępowania od bezzasadności żądania strony. Uznanie żądania strony za bezzasadne może skutkować wyłącznie odmową uwzględnienia wniosku, a nie umorzeniem postępowania.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie zachodziły żadne przyczyny, które czyniłyby postępowanie wszczęte w trybie art. 155 K.p.a. bezprzedmiotowym. Istniał bowiem przedmiot tego postępowania tj. sprawa administracyjna, która mogła być załatwiona decyzją administracyjną oraz istniała strona tego postępowania. Organy administracji publicznej zobowiązane był zatem rozpoznać sprawę i orzec co do jej istoty.

W tej sytuacji, umarzając postępowanie, organy Policji w sposób nieprawidłowy zastosowały art. 105 § 1 K.p.a., albowiem postępowanie w trybie art. 155 K.p.a. zainicjowane wnioskiem skarżącej z dnia [...] września 2015 r., nie było bezprzedmiotowe.

Rozpoznając ponownie wniosek skarżącej o zmianę w trybie art. 155 K.p.a. decyzji nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2003 r. organ winien zatem wydać rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie. Powinien przy tym mieć na względzie, że przesłanką odmowy zmiany decyzji w niniejszej sprawie, przy braku przepisów szczególnych sprzeciwiających się takiej zmianie, może być wyłącznie wykazanie sprzeczności miedzy słusznym interesem strony, a interesem społecznym.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy.