Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1091/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 31 lipca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2010 r. po wznowieniu postępowania - s k a r g ę o d d a l a -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 31 lipca 2018r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po rozpatrzeniu odwołania J. M. od decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 19 kwietnia 2018r., nr [...], odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 21 października 2016r., nr [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2010r. – utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie miało miejsce w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych; Ww. podatnik w 2010r. prowadził Firmę Produkcyjno-Usługową "E. ", świadczącą usługi budowlane. Z prowadzonej działalności ww. firmy w zakresie podatku od towarów i usług, podatnik rozliczał się w Urzędzie Skarbowym w L.. Przedmiotem kontroli podatkowej stała się deklaracja VAT-7K za IV kwartał 2010r. W związku z ustaleniami kontroli, postanowieniem z dnia 22 września 2015r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wszczął wobec ww. postępowanie podatkowe, zakończone wydaniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., decyzji z dnia 19 stycznia 2016r., nr [...], określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za ww. okres. W dniu 22 stycznia 2016r. podatnik złożył odwołanie od ww. decyzji. Po jego rozpatrzeniu, Dyrektor Izby Skarbowej w K. w dniu 21 października 2016r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na decyzję organu II instancji podatnik wniósł skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 marca 2017r. sygn. I SA/Kr 3/17 oddalił skargę, a wyrok stał się prawomocny.

Pismem z dnia 24 listopada 2017r. J. M. złożył wniosek o wznowienie ww. postępowania podatkowego, zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 21 października 2016r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia 19 stycznia 2016r. Jako podstawę wznowienia powołał art. 240 § 1 pkt 5 o.p. stwierdzając, iż wyszły na jaw nowe i istotne okoliczności dla sprawy, istniejące w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi, wydającemu decyzję. Podstawę do takiego twierdzenia ww. oparł na wyroku Sądu Rejonowego w L., II Wydział Karny z dnia 17 sierpnia 2017r. nr [...] na podstawie którego został on uniewinniony od zarzutu popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 62 § 2 k.k.s. W związku z powyższym, zażądano uchylenia ww. decyzji organu II instancji w całości i orzeczenia, co do istoty sprawy, a także o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji.

Postanowieniem z dnia 6 lutego 2018r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po rozpatrzeniu ww. wniosku o wznowienie postępowania podatkowego, zakończonego ostateczną decyzją, wznowił postępowanie w sprawie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2010r.

Decyzją z dnia 19 kwietnia 2018r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po przeprowadzeniu postępowania, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 21 października 2016r., stwierdzając, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka określona w art. 245 § 1 pkt 1 o.p.

Pismem z dnia 7 maja 2018r. podatnik złożył odwołanie od decyzji organu II instancji z dnia 19 kwietnia 2018r., w którym wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i orzeczenie, co do istoty sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania - art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 2, art. 124 o.p.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, organ II instancji wydał decyzję z dnia 31 lipca 2018r., o której mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się m.in. na treść art. 128, art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z Dz. U. z 2018r. poz. 800 ze zm., dalej jako: "o.p.") i wskazano na istotę procesową instytucji wznowienia postępowania. Następnie podano, że wyrok WSA w Krakowie, o którym mowa powyżej, oddalający skargę podatnika w przedmiotowej sprawie oznacza, że organy podatkowe nie mają możliwości wznowienia postępowania na podstawie przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 pkt 3, 4, 6 o.p. Pozostałe przesłanki (art. 240 § 1 pkt 1, 2, 5, 7, 8, 9, 10, 11 ww. ustawy), co wynika z ich natury, mogą ujawnić się lub zaistnieć dopiero po rozpoznaniu skargi i wydaniu orzeczenia oddalającego. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie zaistniały przesłanki wznowienia postępowania podatkowego, określone w art. 240 § 1 pkt 1-11 o.p. w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 o.p., organ odwoławczy podał, że powołany przez podatnika wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 17 sierpnia 2017r., nie stanowi nowej okoliczności faktycznej, istniejącej w momencie wydania decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 21 października 2016r. Wyrok ten został bowiem wydany po wydaniu ww. decyzji, tj. w dniu 17 sierpnia 2017r. W kontekście powyższego, organ odwoławczy powołał się na orzecznictwo sądowe w zakresie pojęcia "nowych okoliczności faktycznych", a także na odrębność postępowania podatkowego i karnego. Organ II instancji dodał też, że na podstawie analizy wyroku Sądu Rejonowego w L. z 17 sierpnia 2017r. i protokołów zeznań świadków, nie można było stwierdzić istnienia dowodów, które byłyby nowe, istotne i istniałyby w dniu wydania decyzji, a nie były znane organowi, który wydał decyzję. Wszelkie fakty podawane w uzasadnieniu ww. wyroku oraz w protokołach zeznań świadków były znane organowi i podnoszone przez podatnika, podczas postępowania kontrolnego i podatkowego, a także w odwołaniu od decyzji i skardze do WSA. Zwrócono uwagę, że w ustalonym przez organy podatkowe stanie faktycznym stwierdzono, iż w rozliczeniu za IV kwartał 2010r. podatnik zawyżył podatek o kwotę [...]zł. Podatek ten wynikał z trzech faktur, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a podatnik nie zachował należytej staranności w odniesieniu do transakcji udokumentowanymi tymi fakturami. W związku z powyższym zakwestionowano na podstawie art. 86 ust. 1, ust. 2 oraz art. 88 ust 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. odliczenie w kwocie [...]zł. Organy nie kwestionowały faktu wykonania usług udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami, ale ustalono, że wykonawcami tych usług nie był podmiot, który faktury wystawił, ani też firma wskazana, jako kolejna w łańcuchu podwykonawców. Natomiast podatnik, angażując podwykonawcę do realizacji zleconych mu usług, nie interesował się i nie miał wiedzy, czy usługi zostaną wykonane przez własnych pracowników podwykonawcy, czy też będą realizowane, poprzez kolejnego podwykonawcę tej firmy. Dodano, że powyższe ustalenia nie są sprzeczne z przedłożonymi za pismem z dnia 21 lutego 2018r. zeznaniami świadków. Wskazali oni bowiem, iż na terenach budowy wykonywali prace nieznani podwykonawcy, którzy nie znali osób związanych z wystawcą faktury, ani z rzekomym podwykonawcą. Organ odwoławczy zauważył także, że w przedmiotowym wyroku, Sąd Rejonowy podkreślił, iż postępowanie karne i podatkowe, różnią się od siebie, co wpływa na sposób oceny dowodów i przesłanki decydujące o rozstrzygnięciu sprawy. Wskazał, że ustalenia dokonane przez organy podatkowe nie obejmują kwestii dotyczących winy podatnika, co do znamion przestępstwa skarbowego i sam poczynił ustalenia w tej sprawie. Stan faktyczny nie został w ww. wyroku ustalony odmiennie, uniewinnienie podatnika, wynikało z braku stwierdzenia winy w rozumieniu przepisów karnych. Podano, że wyrok Sądu Rejonowego w L. uwolnił ww. od zarzutu popełnienia przestępstwa skarbowego, stwierdzając brak podstaw do nałożenia na ww. tej odpowiedzialności. Jednakże na gruncie badanej sprawy podatkowej nie jest to nowa okoliczność faktyczna lub nowy dowód w rozumieniu art. 240 § w pkt 5 o.p. Wyrok ten wyraża określoną ocenę stanu faktycznego, który został już oceniony przez organy podatkowe. Odmienna ocena dowodów oraz okoliczności, które istniały już w dniu wydania decyzji i były one znane organowi wydającemu decyzję, nie uzasadniają wznowienia postępowania na podstawie ww. przepisu. W ocenie organu odwoławczego, postępowanie podatkowe w I instancji, oparte zostało na prawidłowej i rzetelnej ocenie zgromadzonych dowodów, poprzez zastosowanie obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, zgodnie z normami określonymi w art. 121 i 122 o.p.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący ww. decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 243 § 3 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji i wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, a w konsekwencji niewydanie decyzji wznawiającej postępowanie, w sytuacji wyraźnego spełnienia przesłanek wznowienia postępowania, określonych we wskazanym przepisie, na skutek nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego, przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, a polegające na uznaniu, iż odmienne ustalenia dokonane przez Sąd Rejonowy w L. w Wyroku z dnia 17 sierpnia 2017r., sygn. [...] uniewinniającego J. M., nie stanowią nowych, istotnych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej.

W uzasadnieniu skargi, skarżący przedstawił uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów z przytoczeniem orzecznictwa sądowego na poparcie swoich stwierdzeń. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, a także o zasądzenie kosztów procesu, w tym zastępstwa pełnomocnika procesowego, zgodnie z właściwymi przepisami.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej decyzji. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1369, ze zm. powoływanej dalej jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie w myśl art. 135 P.p.s.a. następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.).

W ocenie Sądu, organy podatkowe orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo stwierdziły brak podstaw do uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym albowiem, wbrew stanowisku Skarżącego, w sprawie nie zachodzi podstawa do wznowienia postępowania określona w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., ani też żadna inna z pozostałych przesłanek wymienionych w tym przepisie.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest określona w art. 128 O.p. zasada trwałości decyzji podatkowej. Zgodnie z tą zasadą, decyzje, od których nie przysługuje odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Przywołana zasada służy stabilizacji i pewności obrotu prawnego, zapewniając podmiotom stosunku prawnopodatkowego ochronę praw nabytych. Uchylenie lub zmiana decyzji posiadających atrybut ostateczności może nastąpić tylko w następstwie zainicjowania jednego z trzech postępowań, określanych mianem postępowań nadzwyczajnych i obejmujących: wznowienie postępowania (art. 240 - 246 O.p.), stwierdzenie nieważności decyzji (247 - 252 O.p.) oraz uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej (art. 253 - 256 O.p.).

Instytucja wznowienia postępowania, jest instytucją stwarzającą prawnie określoną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych enumeratywnie w art. 240 § 1 pkt 1-11 O.p. Wznawiając postępowanie (art. 243 § 1 O.p.) właściwy organ podatkowy, tj. organ, który wydał w sprawie "zwykłej" decyzję w ostatniej instancji, bada pierwotnie, czy zaistniały przesłanki wznowienia postępowania, określone w art. 240 § 1 O.p. (samo wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania o tym bowiem jeszcze nie przesądza). Postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją "zwykłego" postępowania podatkowego, tj. kolejną jego instancją. W następstwie tego postępowania nie następuje merytoryczna kontrola ostatecznej decyzji podatkowej we wszelkich jej aspektach. Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie może być tym samym powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż w sposób oczywisty naruszyłoby to zasadę trwałości decyzji podatkowej. Z tego względu niedopuszczalne jest interpretowanie przesłanek wznowienia postępowania w sposób rozszerzający.

W okolicznościach rozpatrywanej sprawy Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania wskazał przesłankę mieszczącą się w katalogu podstaw wznowienia postępowania, zawartym w art. 240 § 1 O.p., organ podatkowy prawidłowo wznowił postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w zakresie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2010r. Ponieważ, z wniosku wynikało, że jako przesłankę wznowienia Skarżący wskazał przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zasadnie organy skoncentrowały się na ustaleniu, czy i w jakim zakresie wskazane przez we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności faktyczne mogły stanowić przesłankę zmiany decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania.

Skarżący we wniosku jako nowe okoliczności wskazał iż wyszły na jaw nowe i istotne okoliczności dla sprawy, istniejące w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi, wydającemu decyzję. Podstawę do takiego twierdzenia ww. oparł na wyroku Sądu Rejonowego w L., II Wydział Karny z dnia 17 sierpnia 2017r. wydanym w sprawie o sygn. [...] na podstawie którego został on uniewinniony od zarzutu popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 62 § 2 k.k.s.

W ocenie Sądu wskazane przez Skarżącego okoliczności nie spełniają przesłanki określonej na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten formułuje zatem wymóg spełnienia następujących warunków:

- okoliczności faktyczne i dowody są nowe i muszą zostać ujawnione organowi po wydaniu decyzji ostatecznej, wcześniej nie były temu organowi znane (dlatego są nowe),

- muszą istnieć już wcześniej (to jest w chwili wydania decyzji ostatecznej),

-są istotne dla sprawy, co oznacza, że mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

Wykładnia gramatyczna przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., przewidującego odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych wymaga, aby wszystkie te warunki (przesłanki) zostały spełnione kumulatywnie (jednocześnie). Zatem brak spełnienia choćby jednego z warunków daje uzasadnioną podstawę organowi podatkowemu do odmowy uchylenia decyzji.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, zdaniem Sądu organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że orzeczenie sądu powszechnego, na które powołał się Skarżący, w żaden sposób nie kwalifikuje się jako pozwalające na wzruszenie wydanej w sprawie decyzji.

Organy rozpatrujące sprawę prawidłowo wywiodły, iż decyzja ostateczna decyzja podatkowa w sprawie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2010r. była już przedmiotem rozpoznania przez WSA w Krakowie, który wyrokiem z dnia 22 marca 2017r. wydanym pod sygn. I SA/Kr 3/17, skargę podatnika oddalił. Orzeczenie to stało się prawomocne wraz z postanowieniem tut. Sądu z dnia 13 czerwca 2017r. oddalającym wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie niekorzystnego wyroku. Uzasadnieniem faktycznym wniosku było zawinienie pełnomocnika podatnika, które nie powinno szkodzić stronie. Naczelny Sad Administracyjny w dniu 31 października 2017r. sygn. I FZ 231/17 oddalił zażalenie na to postanowienie.

Sad podziela ocenę, że powyższy wyrok oddalający skargę podatnika w przedmiotowej sprawie oznacza, że organy podatkowe nie mają możliwości wznowienia postępowania na podstawie przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 pkt 3, 4, 6 o.p. Pozostałe przesłanki (art. 240 § 1 pkt 1, 2, 5, 7, 8, 9, 10, 11 ww. ustawy), co wynika z ich natury, mogą ujawnić się lub zaistnieć dopiero po rozpoznaniu skargi i wydaniu orzeczenia oddalającego. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie zaistniały przesłanki wznowienia postępowania podatkowego, określone w art. 240 § 1 pkt 1-11 o.p. a w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 o.p., organ odwoławczy zasadnie podał, że powołany przez podatnika wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 17 sierpnia 2017r., nie stanowi nowej okoliczności faktycznej, istniejącej w momencie wydania decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 21 października 2016r. Wyrok ten został bowiem wydany po wydaniu ww. decyzji, tj. w dniu 17 sierpnia 2017r. a zatem nie istniał w chwili wydawania powyższej decyzji. W kontekście powyższego, adekwatnie także powołano się na orzecznictwo sądowe w zakresie pojęcia "nowych okoliczności faktycznych", a także na odrębność postępowania podatkowego i karnego.

Już sama ta okoliczność pozwala na stwierdzenie, że przesłanki do wznowienia postępowania w oparciu o wskazaną podstawę faktyczną i prawną – nie zaistniały.

Za dodatkową uznać należy jedynie argumentację organów w zakresie wymowy wyroku Sądu Rejonowego w L. z 17 sierpnia 2017r., którego uzasadnienie nie wskazywało na istnienie dowodów, które byłyby nowe i istotne. Wszelkie fakty podawane w uzasadnieniu ww. wyroku oraz w protokołach zeznań świadków były znane organowi i podnoszone przez podatnika, podczas postępowania kontrolnego i podatkowego, a także w odwołaniu od decyzji i skardze do WSA. W ustalonym przez organy podatkowe stanie faktycznym stwierdzono, iż w rozliczeniu za IV kwartał 2010r. podatnik zawyżył podatek o kwotę [...]zł. Podatek ten wynikał z trzech faktur, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a podatnik nie zachował należytej staranności w odniesieniu do transakcji udokumentowanymi tymi fakturami. W związku z powyższym zakwestionowano na podstawie art. 86 ust. 1, ust. 2 oraz art. 88 ust 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. odliczenie w kwocie [...]zł. Organy nie kwestionowały faktu wykonania usług udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami, ale ustalono, że wykonawcami tych usług nie był podmiot, który faktury wystawił, ani też firma wskazana, jako kolejna w łańcuchu podwykonawców. Powyższe ustalenia organów poprzednio rozpoznających sprawę nie są sprzeczne z przedłożonymi za pismem z dnia 21 lutego 2018r. zeznaniami świadków. Wskazali oni bowiem, iż na terenach budowy wykonywali prace nieznani podwykonawcy, którzy nie znali osób związanych z wystawcą faktury, ani z rzekomym podwykonawcą.

Sąd Rejonowy podkreślił nadto w swym uzasadnieniu, iż postępowanie karne i podatkowe, różnią się od siebie, co wpływa na sposób oceny dowodów i przesłanki decydujące o rozstrzygnięciu sprawy. Wskazał, że ustalenia dokonane przez organy podatkowe nie obejmują kwestii dotyczących winy podatnika, co do znamion przestępstwa skarbowego i sam poczynił ustalenia w tej sprawie. Stan faktyczny nie został w ww. wyroku ustalony odmiennie, uniewinnienie podatnika, wynikało z braku stwierdzenia winy w rozumieniu przepisów karnych.

Dodać w tym miejscu należy okoliczność znaną tut. Sądowi z urzędu a mianowicie fakt oddalenia skargi J. M. także w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010r. w sprawie opartej na tożsamym stanie faktycznym i prawnym (wyrok tut Sądu z 4 października 2017r. sygn. I SA/Kr 765/17 od którego oddalono skargę kasacyjną podatnika wyrokiem NSA z dnia 6 września 2018r. sygn. II FSK 343/18).

Istotną nadto kwestią na którą należy w powyższym zakresie zwrócić uwagę jest treść art. 11 Ordynacji podatkowej, stanowiącego iż wyrok skazujący wiąże co do faktu popełnienia przestępstwa, co a contrario oznacza, iż wyrok uniewinniający oczywiście nie pozostaje w normalnym (nie nadzwyczajnym) postępowaniu bez znaczenia, jednakże nie posiada ustawowo określonej mocy wiążącej.

W tym kontekście, za bezpodstawne uznać należy sformułowane w skardze zarzuty naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 243 § 3 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji i wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Wydanie decyzji niezgodnej z oczekiwaniami Skarżącego nie może bowiem być utożsamiane z uchybieniem powołanym normom.

Organy przeprowadziły postępowanie podatkowe zgodnie z przedmiotem zakreślonym w art. 243 § 2 O.p. W toku prawidłowo wznowionego postępowania w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, zebrano materiał dowodowy, który następnie bez przekroczenia ustawowych granic poddany został rzetelnej analizie i ocenie, a wyciągnięte na jego podstawie wnioski są logicznie i poprawne merytorycznie. Ocena ta nie nosi znamion dowolności, i znalazła wyraz uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które w całej rozciągłości odpowiada wymogom art. 210 § 4 O.p.

Sposób procedowania organów administracji pod względem zgodności z prawem procesowym, a także prawidłowości rozstrzygnięcia z uwzględnieniem zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego doprowadziły zatem Sąd do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej jej decyzji tego samego organu.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę