Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 542/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędzia WSA Małgorzata Miron Asesor WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant Danuta Gorzelak-Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi P. S.A. w P. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia (...) maja 2004 r. nr (...) w przedmiocie warunków zabudowy - uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Zdrowia z dnia (...) marca 2004 r. nr (...)


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia (...) maja 2004r. nr (...) Minister Zdrowia - po ponownym rozpatrzeniu sprawy - utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia (...) marca 2004r. nr (...), którym zaopiniował negatywnie projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw P. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr (...),(...) obręb (...) u zbiegu ulic T. i K. w P. w strefie "B" ochrony uzdrowiskowej.

Postanowienie wydano w oparciu o art. 3 ust. 2 pkt 4 i art. 6 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz. U. z 1966r. Nr 23, poz. 150 ze zm.) art. 60 ust. l, art. 53 ust. 4 pkt l ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 106 § l i 5 k.p.a..

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że planowana inwestycja jest zlokalizowana na obszarze strefy "B" ochrony uzdrowiskowej, który stanowi bezpośrednią otulinę strefy "A", przeznaczonej wyłącznie do prowadzenia lecznictwa uzdrowiskowego. Wszelkie inwestycje prowadzone na tym terenie winny być dostosowane do wymogów określonych w statucie uzdrowiska Polanica Zdrój, tymczasem przedmiotowa inwestycja ma być zlokalizowana w pobliżu granicy strefy "A", a charakter inwestycji spowoduje niekorzystny wpływ dla strefy "A" poprzez emisję zanieczyszczeń.

Organ naczelny wskazał również, że stacja paliw ma być zlokalizowana w odległości ok. 300-600 m od ujęć mineralnych wód leczniczych, co może stanowić potencjalne zagrożenie dla tych wód, a nie należy przyczyniać się do pogarszania stanu ochrony tego złoża.

Minister Zdrowia uznał, że planowana lokalizacja stacji paliw u zbiegu ulic T. i K. sprzeczna jest ze statutem uzdrowiska.

Organ naczelny wskazał jednocześnie, że rozumie konieczność budowy nowoczesnej stacji paliw w P. jednak stacja ta powinna być zlokalizowana w odległości, co najmniej l km od granicy strefy "A", bądź tez w północnej części miasta w rejonie ul. S.

Na powyższe postanowienie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł P.

W skardze podniesiono, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa materialnego jak też prawa procesowego tj. art. 7 i 77 k.p.a. Wskazano, że zaskarżone postanowienie zostało wydane bez wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Strona skarżąca podniosła, że lokalizacja stacji paliw została zaplanowana na terenie obsługi samochodowej, gdzie znajduje się parking, myjnia samochodowa, postój taksówek, przystanek PKS oraz, że inwestycja uzyskała pozytywną opinię Naczelnego Lekarza Uzdrowiska.

Strona skarżąca wskazała, że uzasadnione jest skoncentrowanie wszystkich usług związanych z motoryzacją w jednym miejscu, ponieważ ograniczy to ruch pojazdów po całej strefie uzdrowiskowej.

Zdaniem skarżącej budowa nowoczesnej i bezpiecznej stacji paliw pozwoli na szybsze zamknięcie przestarzałej stacji paliw znajdującej się znacznie bliżej ujęć wód mineralnych. Wskazano również, że opinie wyrażone przez Ministra Zdrowia w zaskarżonym postanowieniu a dotyczące warunków hydrogeologicznych oraz emisji zanieczyszczeń stoją w sprzeczności z opiniami wydanymi przez wyspecjalizowane organy tj. Dyrektora Urzędu Górniczego we W. oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K.

Zdaniem strony skarżącej, planowana inwestycja spełnia wymogi ochrony środowiska, co wynika z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i nie pozostaje w sprzeczności ze statutem uzdrowiska, wobec czego strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie niniejszej nastąpiło takie naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W myśl ogólnych zasad postępowania administracyjnego, organy administracji powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (art. 7 kpa) i w tym celu obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § l kpa), a następnie ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa), zaś wynik tej oceny powinien znaleźć prawidłowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia (art. 107 § l i 3 kpa).

Tymczasem w niniejszej sprawie podjęte przez organ administracji rozstrzygnięcia, w zestawieniu ze zgromadzonym materiałem dowodowym budzą poważne wątpliwości.

Organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdził, że planowana inwestycja narusza statut uzdrowiska P., nie wskazując jednocześnie, na czym to naruszenie polega. Okoliczność, iż lokalizacja stacji paliw jest czynnością zastrzeżoną zgodnie z § 3 statutu uzdrowiska nie oznacza, iż inwestycja taka narusza ten statut.

Organ naczelny stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że stacja paliw ma być zlokalizowana w odległości ok. 300-600 m od ujęć mineralnych wód leczniczych, co może stanowić potencjalne zagrożenie dla tych wód, natomiast lokalizacja w północnej części miasta w rejonie ul. S. nie będzie stwarzała tego rodzaju zagrożeń. Twierdzenie to jednak nie zostało poparte żadnymi dowodami.

Strona skarżąca natomiast przedstawiła pismo Uzdrowiskowego Zakładu Górniczego w P. z (...) sierpnia 2004r., z którego wynika, że lokalizacja stacji paliw w rejonie ul. K. - T. (z punktu widzenia ochrony złóż wód leczniczych) jest bardziej korzystna niż zaproponowana przez organ naczelny lokalizacja w rejonie ul. S.. Powyższe wynika ze struktury geologicznej podłoża oraz z faktu, iż planowana przez inwestora lokalizacja stacji przy ul. K. - T. znajduje się po drugiej stronie rzeki B., która stanowi naturalna barierę wododziałową dla złóż wód leczniczych.

Kwestia ta jako mająca w sprawie duże znaczenia powinna zostać jednoznacznie wyjaśniona.

Organ nie odniósł się także do twierdzeń strony postępowania, że lokalizacja stacji paliw została zaplanowana na terenie obsługi samochodowej, gdzie znajduje się parking, myjnia samochodowa, postój taksówek, przystanek PKS, co spowoduje skoncentrowanie wszystkich usług związanych z motoryzacją w jednym miejscu i ograniczy ruch pojazdów po całej strefie uzdrowiskowej.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego są - określone w art. 6 i 7 kpa - zasada praworządności oraz dochodzenia prawdy obiektywnej. Nakładają one na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym jak i prawnym w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. Pominięcie w uzasadnieniu postanowienia oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów na podstawie art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.