Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 966/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, 8, art 77 § 1 i art. 138 § 1 pkt 2, art 7a, art. 81a
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 92a ust. 6 oraz lp. 6.2 i 6.2.1 załącznika nr 3, art. 92c ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 32, art. 34 ust. 1
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit c), art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 2351/18 w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 października 2018 r. nr BP.501.1152.2018.1277.OP8.5910 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warsawie wyrokiem z 21 marca 2019 r., sygn. VI SA/Wa 2351/18 oddalił skargę A. Z. (dalej: skarżąca, strona) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z 19 października 2018 r. nr BP.501.1152.2018.1277.OP8.5910 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

W dniu 22 czerwca 2018 r. w miejscowości S. na drodze krajowej nr [...] poddano kontroli drogowej zespół pojazdów składających się z ciągnika marki [...] o nr rej. [...] oraz przyczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował P. P., obywatel Ukrainy, wykonując międzynarodowy transport drogowy rzeczy na trasie z Czech do Polski na rzecz przedsiębiorcy A. Z., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w M. Przebieg kontroli utrwalono w protokole.

Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał 20 sierpnia 2018r. decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł na stronę za naruszenia opisane w protokole kontroli: nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi oraz wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu.

Po rozpatrzeniu odwołania strony, GITD ww. decyzją utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Decyzję oparł na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.-Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.; dalej: k.p.a.), art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1481; dalej: ustawa zmieniająca), art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92a, art. 92c, ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 z późn. zm.; dalej: u.t.d.), Ip. 3.3, lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 32, 33, 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L 2014 60.1 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie 165/2014), art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. U. UE L z 14 listopada 2009 r. nr 300, str. 51-71 ze zm.; dalej: rozporządzenie 1072/2009).

Wyjaśnił, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy zmieniającej do spraw dotyczących naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w załączniku nr 3 do u.t.d. sankcjonowanych administracyjnymi karami pieniężnymi, powstałych i ujawnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Odwołał się do art. 92a ust. 1, 2, 6 u.t.d. wprowadzających odpowiedzialność karami pieniężnymi podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, określone w załączniku nr 3, wysokość tych kar oraz przepisów określających sytuacje, w których nie nakłada się kar za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Podkreślił, że w sprawie kary pieniężne zostały nałożone na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów i organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. Dlatego, zdaniem GITD, regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Organ także uznał, że zastosowania nie znajdzie art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez u.t.d. w art. 92c ust. I pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.

Odnośnie naruszenia - nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, GITD odwołał się do art. 34 rozporządzenia 165/2014, określającego zasady używania przez kierowcę wykresówek lub kart kierowcy. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężna 5.000 zł sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Po przeprowadzonej przez GITD analizie materiału dowodowego w tym przede wszystkim danych cyfrowych zabezpieczonych podczas postępowania kontrolnego, protokołu kontroli, wyjaśnień strony stwierdzono, że kontrolowany pojazd prowadzony był bez prawidłowo włożonej karty kierowcy (w trybie OUT) do cyfrowego urządzenia rejestrującego w okresach:

• od godz. 16:48 do 18:15 dnia 28.05.2018 r. (odległość 47 km ze średnią prędkością 44.1 km/h);

• od godz. 06:32 do 07:19 dnia 01.06.2018 r. (odległość 7 km ze średnią prędkością 21 km/h);

• od godz. 20:12 do 20:21 dnia 04.06.2018 r. (odległość 1,5 km ze średnią prędkością 10 km/h);

• od godz. 06:26 do 08:11 dnia 07.06.2018 r. (odległość 1,9 km ze średnią prędkością 6,3 km/h);

• od godz. 00:19 do 00:39 dnia 07.06.2018 r. (odległość 17 km ze średnią prędkością 51 km/h);

• od godz. 08:24 do 09:07 dnia 08.06.2018 r. (odległość 0,9 km ze średnią prędkością 8,6 km/h);

• od godz. 18:22 do 23:37 dnia 10.06.2018 r. (odległość 112 km ze średnią prędkością 58,4 km/h);

• od godz. 08:12 do 09:01 dnia 14.06.2018 r. (odległość 2 km ze średnią prędkością 10 km/h);

• od godz. 08:20 do 08:38 dnia 18.06.2018 r. (odległość 1 km ze średnią prędkością 10 km/h);

• od godz. 06:44 do 07:04 dnia 19.06.2018 r. (odległość 1 km ze średnią prędkością 10 km/h);

• od godz. 08:13 do 08:15 dnia 20.06.2018 r. (odległość 0,3 km ze średnią prędkością 9.3 km/h);

• od godz. 07:28 do 08:09 dnia 21.06.2018 r. (odległość 1,5 km ze średnią prędkością 9,3 km/h);

• od godz. 07:13 do 07:17 dnia 22.06.2018 r. (odległość 0,2 km ze średnią prędkością 2,3 km/h).

W związku z powyższym GITD uznał za zasadne nałożenie na stronę kary pieniężnej 5000 zł za naruszenie określone w lp. 6.2.1 zał. nr 3 do u.t.d.

Z kolei co do naruszenia polegającego na wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu; lp. 3.3 załącznika nr 3 do u.t.d., GITD odwołał się do art. 4 pkt 22 lit. k) u.t.d., w myśl którego obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia 1072/2009, w tym jego art. 3, art. 32a u.t.d., wymagających świadectwa kierowcy dla kierowcy będącego obywatelem państwa trzeciego zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Organ wskazał też na art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d., wyszczególniający dokumenty, które kierowca jest obowiązany mieć przy sobie podczas przewozu drogowego i okazywać, na żądanie uprawnionego organu w trakcie kontroli.

Organ odwoławczy, zauważył, że stosownie do Ip. 3.3 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 8.000 zł. W aktach sprawy znajdowało się świadectwo kierowcy nr [...], wydane 4 kwietnia 2017 r. z terminem ważności do 31 sierpnia 2017. Zatem GITD nie miał wątpliwości, że kierowca w dniu 22 czerwca 2018 r. wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy, podczas gdy w obrocie prawnym nie istniało ważne świadectwo tego kierowcy (obywatela Ukrainy). Strona jako przewoźnik wykonywała międzynarodowy przewóz drogowy w tym dniu na trasie Czechy - Polska. Kierowcą kontrolowanego pojazdu był obywatel Ukrainy. Zatem skoro międzynarodowy przewóz wykonywał kierowca będący obywatelem państwa trzeciego, to przedsiębiorca zobowiązany był posiadać świadectwo kierowcy, którego wypis kierowca powinien okazać podczas kontroli. Jednak podczas kontroli drogowej kierowca nie okazał ważnego świadectwa. Organ dodał, że kierowca w momencie kontroli nie wniósł zastrzeżeń do protokołu, ale odmówił podpisania protokołu kontroli z powodu otrzymania takiego polecenia od przełożonego - R. Z.. Wobec powyższych ustaleń konieczne było nałożenie na stronę kary pieniężnej 8.000 zł, stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ut.d. oraz Ip. 3.3 załącznika nr 3 do u.t.d.

W ocenie GITD, organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i słusznie nałożył na stronę karę pieniężną za wskazane powyżej naruszenia.

Odnośnie braku wpływu skarżącej na przypisanie naruszenia, GITD zauważył, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami zatrudnianych przez niego pracowników, tutaj: na pewno nad kierowaniem pojazdem samochodowym. Przy czym nie tyle chodzi o prowadzenie pojazdu, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy, ale o kwestie przeszkolenia kierowcy i organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy o transporcie drogowym. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia, tym bardziej, że jest to sytuacja typowa w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ustawy o transporcie drogowym, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać.

Odnośnie podstaw do zastosowania przepisów egzoneracyjnych, tj. art. 92b oraz 92c u.t.d. GITD po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie stwierdził okoliczności uzasadniających ich zastosowanie. Wyjaśnił, że przesłanki te nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności gospodarczej i organizacji pracy przedsiębiorstwa, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć. np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Natomiast przestrzeganie reguł normatywnych określających wymogi w zakresie rejestrowania wskazań w zakresie przebytej drogi, aktywności kierowców, systematycznego i terminowego sczytywania danych, przestrzegania norm czasu pracy kierowców oraz odpoczynków, należą do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy prowadzącego działalność transportową.

Co do podstaw określonych w art. 92b u.t.d. organ podał, że w sprawie nie doszło do naruszeń związanych z przepisami o czasie prowadzenia pojazdów.

Na powyższą decyzję GITD strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: WSA), którą Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 poz. 1302 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił.

Sąd, po analizie materiału dowodowego zwłaszcza danych cyfrowych zabezpieczonych podczas postępowania kontrolnego, protokołu kontroli i wyjaśnień strony, stwierdził, że kontrolowany pojazd prowadzony był bez prawidłowo włożonej karty kierowcy (w trybie OUT) do cyfrowego urządzenia rejestrującego we wskazanych w decyzji okresach. Dlatego prawidłowo organ orzekł o nałożeniu na stronę kary pieniężnej 5.000 zł za naruszenie z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu, sankcjonowanym w lp. 3.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Sąd, za GITD, także odwołał się do treści art. 4 pkt 22 lit. k), art. art. 32a u.t.d. w zw. z art. 3 rozporządzenia1072/2009, oraz art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d. określającego dokumenty, które powinien posiadać i okazywać kierowca wykonujący przewóz drogowy podczas kontroli uprawnionego organu.

Co do wysokości nakładanych kar, WSA przywołał art. 92a ust. 1, 2 (suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 zł) u.t.d. w zw. z Ip. 3.3 załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonującego karą pieniężną 8.000 zł wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu.

Co do ostatniego naruszenia, WSA w oparciu o materiał dowodowy, zaakceptował, że w trakcie kontroli kierowca (obywatel Ukrainy) nie posiadał świadectwa kierowcy, wymaganego w sytuacji, gdy kierowca wykonuje międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy a jest obywatelem państwa trzeciego.

W aktach znajdowało się świadectwo kierowcy, wydane 4 kwietnia 2017r. z terminem ważności do 31 sierpnia 2017. Natomiast w dniu 22 czerwca 2018 r., gdy kierowca wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy (na trasie Czechy – Polska) w obrocie prawnym nie istniało ważne świadectwo kierowcy na jego nazwisko.

W tych okolicznościach, zdaniem WSA, kara łączna za oba naruszenia prawidłowo ustalona została na 10.000 zł.

Odnośnie braku wpływu skarżącego na powstanie naruszenia, WSA uznał, że GITD prawidłowo wskazał, iż obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami zatrudnianych przez niego pracowników. W odniesieniu do prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, nadzór ten obejmuje kierowanie pojazdem samochodowym. Fakt. że kierowca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia, co więcej sytuacja taka jest typowa w działalności gospodarczej tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem u.t.d., z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać.

Odnośnie podstaw do zastosowania przepisów egzoneracyjnych art. 92b oraz 92c utd., według WSA, GITD prawidłowo nie stwierdził okoliczności uzasadniających ich zastosowanie. Przesłanki te, określone w cytowanych przepisach u.t.d. nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności gospodarczej i organizacji pracy przedsiębiorstwa, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć. np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Przestrzeganie reguł określających wymogi w zakresie rejestrowania wskazań w zakresie przebytej drogi, aktywności kierowców, systematycznego i terminowego sczytywania danych, przestrzegania norm czasu pracy kierowców oraz odpoczynków, należą bowiem do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy prowadzącego działalność transportową. To samo odnosi się do posiadania ważnych zezwoleń i innych dokumentów dla kierowcy w tym ważnego świadectwa kierowcy. Zaskarżona decyzja, w opinii WSA, zawierała wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 k.p.a. w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne - stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a.

Z powyższym wyrokiem nie zgodziła się skarżąca i wystąpiła ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), zaskarżając to orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

1.art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na zaniechaniu przedstawienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia wyjaśnienia - w zakresie w jakim utrzymano decyzję co do kary pieniężnej w kwocie 5.000 zł, przy czym uchybienie to uniemożliwia lub znacznie utrudnia ocenę instancyjną czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób prawidłowy i wszechstronny przeanalizował postępowanie prowadzone przez organy administracyjne;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, art 77 § 1 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na jego błędnym zastosowaniu oraz nieuchyleniu zaskarżonej decyzji GID w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie administracyjne oparte zostało na niepełnym materiale dowodowym - wobec braku przesłanek świadczących, iż przejazdy zarejestrowane w tachografie w trybie funkcji "OUT" realizowane były w ramach artykułu 2 rozporządzenia nr 561/2006;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 78 k.p.a i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na jego błędnym zastosowaniu oraz nieuchyleniu zaskarżonej decyzji GITD w sytuacji, gdy organ II instancji zaniechał przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez stronę w odwołaniu, tj. przesłuchania świadków: K. Ł., M. G. i R. Z. na okoliczność przejazdów, które realizowali przy włączonej funkcji "OUT", przy tym naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem świadkowie posiadają wiedzę na temat przyczyn włączenia funkcji "OUT",

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art 7a k.p.a. art. 81a k.p.a. i art 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na jego błędnym zastosowaniu oraz nieuchyleniu zaskarżonej decyzji GITD w sytuacji, gdy w toku postępowania wątpliwości co do stanu faktycznego (charakteru przejazdów w trakcie których włączona była funkcja "OUT") zostały rozstrzygnięte na niekorzyść strony;

5. art 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art 92a ust. 6 oraz lp. 6.2 i 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na jego błędnym zastosowaniu oraz nieuchyleniu zaskarżonej decyzji GITD w sytuacji gdy kara opisana lp. 6.2.1 w załączniku nr 3 do u.t.d. dotyczy sytuacji zdefiniowanej w ramach lp. 6.2 załącznika nr 3 u.t.d., tj. wykonywania przewozu drogowego z ingerencją w działanie urządzenia rejestrującego, przy czym w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca;

6. art 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na jego błędnym zastosowaniu oraz nieuchyleniu zaskarżonej decyzji GITD w sytuacji, gdy A. Z. złożyła wniosek o wydanie świadectwa kierowcy na 5 lat, wniosek ten nie został zaś oddalony, w wyniku czego A. Z. mogła pozostawać w błędnym przekonaniu, że dopełniła wszelkich formalności związanych z uzyskaniem świadectwa kierowcy oraz wyposażenia kierowcy w odpowiedni dokument.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie wnosiła o: uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego i rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu powołała argumenty na poparcie zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Izby Gospodarczej NSA z 21 września 2022 r. na mocy art. 15zzs4 ust. 3 (Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów) w zw. z ust. 1 (W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. W przypadku skierowania sprawy podlegającej rozpoznaniu na rozprawie na posiedzenie niejawne Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów) ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021r. poz. 2095 z późn. zm.) skierowano sprawę na posiedzenie niejawne w dniu 30 listopada 2022r., o czym zawiadomiono strony. Żadna ze stron, prawidłowo zawiadomiona, nie zgłaszała, aby nie wystąpiły przesłanki, które zadecydowały o wyznaczeniu posiedzenia niejawnego.

Przechodząc do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej, należy na wstępie zauważyć, że w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymieniono w § 2 tego przepisu.. Skargę kasacyjną, w granicach, której Naczelny Sąd Administracyjny ją rozpoznaje, można oprzeć na wymienionych w art. 174 p.p.s.a. podstawach: naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega, więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest, bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Naczelny Sąd Administracyjny - wobec niestwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji - rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Skarga ta - oparta na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - nie mogła zostać uznać za usprawiedliwioną.

Za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., sformułowany w pkt 1. petitum skargi kasacyjnej. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że nie zawiera wszystkich istotnych elementów bądź niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie sądu I instancji obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyroki NSA z: 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11; 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji generalnie realizuje powyższe wymagania. Sąd szczegółowo przedstawił przebieg postępowania przed organami administracji, a następnie podał, że zaakceptował te ustalenia i określił, na jakiej podstawie (przeprowadził analizę materiału dowodowego, którego najistotniejsze, jego zdaniem, elementy wskazał, s. 11 uzasadnienia wyroku), a także zaakceptował podstawę rozstrzygnięcia przyjętą przez organy. Zdaniem sądu odwoławczego, zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (opubl. ONSAiWSA 2010 z. 3, poz. 39) nie było podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Należy bowiem pamiętać, że uzasadnienie Sądu I instancji nie obejmuje tylko rozważań tego Sądu, ale przedstawienie przebiegu postępowania administracyjnego i jeżeli WSA w pełni aprobuje argumentację organów, to nie musi jej powtarzać i wystarczy jej ocena, byleby uzasadnienie tak skonstruowane poddawało się kontroli instancyjnej. Właśnie w taki sposób zostało sporządzone oceniane uzasadnienie, tym bardziej że i zarzuty skargi były w istocie polemiką z argumentami decyzji. Należy zauważyć, że również autor skargi kasacyjnej nie miał trudności z oceną stanowiska WSA, skoro sformułował dalsze zarzuty w tej skardze.

Autor skargi kasacyjnej naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. powiązał z naruszeniem art. 3 § 1 p.p.s.a. (zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie). Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis art. 3 p.p.s.a. ma charakter ustrojowy, wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych art. 3 cyt. ustawy nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem. Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, do czego w istocie zmierza uzasadnienie skargi kasacyjnej w tym zakresie, nie oznacza naruszenia tego przepisu (por. wyroki NSA z: 27 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1035/16; 31 stycznia 2020 r., sygn. akt I FSK 1288/17; opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak już zaznaczono, niezasadny okazał się zarzut z pkt 1 petitum skargi kasacyjnej.

Natomiast odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami k.p.a.: art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1, art. 78, art. 81a i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (sformułowanych w pkt 2, 3 i 4 petitum skargi kasacyjnej), które zmierzają do podważenia oceny WSA, podzielającej w pełni ustalenia faktyczne GITD, mimo oparcia na niepełnym materiale dowodowym, gdyż nie przesłuchano świadków: K. Ł., M. G. i R. Z., którzy kierowali kontrolowanym pojazdem w trybie "out", co wyłączało konieczność włożenia karty kierowcy do urządzenia rejestrującego i rejestrowania tej aktywności na karcie kierowcy, a następnie powstałe wątpliwości co do stanu faktycznego rozstrzygnięto na niekorzyść przewoźnika (skarżącej), należało uznać je za niezasadne.

Należy podkreślić, że skarżąca nie kwestionowała zapisów na karcie kierowcy i w urządzeniu rejestrującym, zainstalowanym w pojeździe, a tylko próbowała wykazać zasadność uruchomienia trybu "out", a tym samym brak potrzeby użycia przez kierującego pojazdem karty kierowcy w czasie takiego przejazdu.

Należy zauważyć, że według art. 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L z 201 r. poz. 60, s. 1; dalej: rozporządzenie 165/2014) w akcie tym określono obowiązki i wymogi w odniesieniu do budowy, instalacji, użytkowania, sprawdzania i kontrolowania tachografów stosowanych w transporcie drogowym w celu weryfikacji zgodności z rozporządzeniem 561/2006 dyrektywą 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywą Rady 92/6/EWG, a tachografy muszą spełniać wymogi niniejszego rozporządzenia pod względem budowy, instalacji, użytkowania i sprawdzania.

Na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia 165/2014 doprecyzowano, że tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1; dalej: rozporządzenie 561/2006). Na mocy art. 4 ust. 2 tiret pierwsze tachografy i karty do tachografu spełniają m.in wymogi, że rejestrują dokładne i wiarygodne dane dotyczące kierowcy, czynności kierowcy oraz pojazdu.

Przepis art. 32 rozporządzenia 165/2014 w ust. 1 nakłada na przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowców obowiązek zapewnienia poprawnego działania i właściwego użytkowania tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Tachografy cyfrowe nie mogą być ustawione w sposób powodujący automatyczne przełączanie się na konkretną kategorię czynności po wyłączeniu silnika lub zapłonu pojazdu, chyba że kierowca ma w dalszym ciągu możliwość ręcznego wyboru odpowiedniej kategorii czynności (ust. 2). Zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach (ust. 3). N

Natomiast na mocy art. 34 ust. 1 rozporządzenia 165/2014 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Dalsze jednostki redakcyjne art. 34 (ust. 2-7) rozporządzenia 165/2014 doprecyzowują obowiązki kierowcy co do używania kart kierowcy lub wykresówek, w tym: zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu (ust. 5 lit. a). obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów pracy, gotowości do pracy, przerw i odpoczynku - pod określonymi symbolami (ust. 5 lit. b) oraz nakładają obowiązek wprowadzenia w tachografie cyfrowym symboli państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy (ust. 7).

Gdy chodzi o rozporządzenie 561/2006 na mocy art. 2 ust. 1 tego aktu ma ono zastosowanie do przewozu drogowego (osób i rzeczy). W przepisie art. 3 tego aktu wymieniono wyjątki, w których rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozu drogowego.

Przewóz drogowy według art. 4 lit. a) rozporządzenia 561/2006 oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy.

Skarżąca w swoich wyjaśnieniach (z 9 lipca 2018 r. i 10 sierpnia 2018r.) oświadczała, że tryb "out" zastosowano z uwagi na to, że przejazd pojazdu nie miał charakteru przewozu drogowego, bo odbywał się na terenie przedsiębiorstw kontrahentów, które nie miały statusu drogi publicznej , a trzy razy pojazd holowano za pomocą urządzenia, które eliminuje pracę kierowcy (wyjaśnienia z 9 lipca 2018 r.), by w wyjaśnieniach z 10 sierpnia 2018 r. podać, że w ramach przejazdów z użyciem funkcji "out", oprócz trzykrotnego holowania pojazdu, odbył się też przejazd ciągnikiem siodłowym do punktu naprawy opon w celu naprawy przebitej opony, przyjazd z naprawy i wtedy pojazdem kierować miał pracownik serwisu samochodowego.

Należy podnieść, że wyjaśnienia samej skarżącej pozostawały niespójne, przy tym były nieprecyzyjne, bo nie wskazywały dat, w których miały wystąpić podane przez nią zdarzenia, nie wspominając o dowodach, które uwiarygadniałyby przedstawiane wersje zdarzeń, np. faktury za holowanie, naprawę, które strona powinna była uzyskać, skoro to były zdarzenia związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegające szczegółowemu rozliczeniu. Przy tym organ odwoławczy zauważył, że większość zdarzeń, które wskazywała skarżąca miałaby mieć miejsce poza granicami Polski, jak wynikało z danych uzyskanych z karty kierowcy i tachografu. Sama skarżąca podawała, że wszystkie przejazdy mające usprawiedliwiać uruchomienie trybu "out" miały być wykonywane przez pracowników niezatrudnionych w firmie (wyjaśnienia z 10 sierpnia 2018 r.) i nie wykazywała, aby odbywały się w większości poza granicami Polski. O przesłuchanie świadków: K. Ł., M. G. i R. Z. zawnioskowała dopiero w odwołaniu i dopiero wtedy podała ich dane, mimo wcześniejszych wyjaśnień a także wezwania organu I instancji o przedstawienie dowodów wyłączających jej odpowiedzialność (pismo z 27 czerwca 2018 r . i 11 lipca 2018 r.). Dlatego GITD zasadnie nie przesłuchał ww. świadków, skoro sama skarżąca nie była konsekwentna w swoich oświadczeniach, dowody przez nią zgłoszone nie obaliłyby ustaleń wynikających z protokołu kontroli drogowej, który ma moc dowodu z dokumentu urzędowego i dołączonych do niego wydruków z karty kierowcy i tachografu, których strona nie kwestionowała, a tylko próbowała uzupełnić o dodatkowe fakty, które uważała, że miałyby zwolnić ją z odpowiedzialności.

Błędem GITD było, że stanowiska co do wniosków dowodowych nie zajął w formie procesowej, ale nie były to dowody, o których mowa w art. 78 § 1 k.p.a. (Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy), gdyż jak wskazano nie dotyczyły okoliczności, które miałyby znaczenie dla sprawy. Sąd I instancji, akceptując stanowisko GITD w tym zakresie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a., ale nie w stopniu powodującym uchylenie zaskarżonej decyzji, gdyż w myśl tego przepisu sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak zostało wykazane nieprzeprowadzenie przez organ dowodu z przesłuchania ww. świadków nie miałoby istotnego wpływu na wynik sprawy.

Dlatego zarzut ujęty w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej okazał się niezasadny.

W tej sytuacji, mając na uwadze uregulowania u.t.d. i rozporządzenia 561/2006 oraz rozporządzenia 165/2014, powołane przez organ i WSA, uzupełnione o wyżej przytoczone przepisy tych samych rozporządzeń, wskazujące zasady stosowania karty kierowcy i tachografu słusznie Sąd I instancji zaakceptował ustalenia GITD, jako oparte na wyczerpującym materiale dowodowym, że nieprawidłowo został zastosowany tryb "out" podczas wyszczególnionych przejazdów kontrolowanego pojazdu w okresie objętym kontrolą z dnia 22 czerwca 2018 r.

Dlatego zarzut sformułowany w pkt 2. petitum skargi kasacyjnej - naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. należało uznać za niezasadny. Organ odwoławczy prawidłowo skorzystał ze środka z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję).

W świetle powyższego niezasadny okazał się zarzut z pkt 4. petitum skargi kasacyjnej, gdyż zgromadzony przez organy materiał dowodowy był wystarczający i nie budził wątpliwości przy ustalaniu stanu faktycznego. Dla stwierdzenia odpowiedzialności przewoźnika z tytułu prowadzenia pojazdu bez prawidłowo włożonej karty kierowcy i niezasadnej rejestracji przejazdu w trybie "out" wystarczyło stwierdzenie jednego naruszenia.

Co do zarzutu z pkt 5.petitum skargi kasacyjnej, jej autor w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania (naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wskutek błędnego zastosowania przez WSA i nieuchylenia decyzji GITD na mocy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) w istocie zmierzał do podważenia prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego (art. 92a ust. 6 u.t.d. w zw. z lp. 6.2. i 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d.), co powinno być objęte zarzutem opartym na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Co istotniejsze, WSA nie stosował powołanego na wstępie przepisu p.p.s.a., gdyż skargę oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a. Zarzut ten został nieprawidłowo skonstruowany.

Zdaniem Sądu odwoławczego niezasadny okazał się również zarzut sformułowany w pkt 6. petitum skargi kasacyjnej, podnoszący błędną ocenę przez GITD i aprobatę tej opinii przez WSA, dotyczącą zachowania skarżącej, która miała pozostawać w błędnym przekonaniu, że dopełniła wszelkich obowiązków związanych z uzyskaniem świadectwa dla kontrolowanego kierowcy i wyposażenia jego w odpowiedni dokument. Przede wszystkim należy zauważyć, że obowiązek uzyskania świadectwa kierowcy, o którym mowa w art. 32a u.t.d., na mocy art. 32b ust. 2 u.t.d. spoczywa na przedsiębiorcy, posiadającym licencję wspólnotową, który ma złożyć wniosek w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej i wraz z wypisem ze świadectwa kierowcy wydaje się to świadectwo przedsiębiorcy na okres do 5 lat (ust. 3). Zatem świadectwo nie jest wydawane na okres 5 lat, a do 5 lat. Skarżąca, nie zgadzając się z decyzją GITD wydającą świadectwo kierowcy dla P. P., miała możliwość jej zaskarżenia, czego nie uczyniła. Ponadto, jak wynika z uregulowania art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z art. 87 ust. 1, w tym pkt 4 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy ma obowiązek wyposażenia kierowcy w dokumenty wymienione w art. 87 u.t.d. przed rozpoczęciem wykonywania przewozu drogowego. W niniejszej sprawie strona nie zauważyła, że omawiane świadectwo kierowcy wygasło 31 sierpnia 2017 r. a kontrola miała miejsce 22 czerwca 2018 r.

Mimo stwierdzonych uchybień w stanowisku WSA, które nie miały istotnego wpływu na wynik postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.