Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 1033/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 233 par 2, art 180 par 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Alina Rzepecka Protokolant Specjalista Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi M.I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Go 1033/11

U Z A S A D N I E N I E

W dniu 3 października 2011r. M.I. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2011r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] i przekazującą sprawę organowi podatkowemu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny:

W dniu [...] września 2007 r. na podstawie zawartej w formie aktu notarialnego umowy darowizny skarżąca otrzymała do swojego majątku osobistego od męża M.I. prawo użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...], w skład którego wchodzą działki nr [...] o łącznej powierzchni 2,8741 ha oraz własność posadowionego na tym gruncie budynku o łącznej kubaturze 70.906 m2 , stanowiącego odrębną nieruchomość.

Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. Prezydent Miasta wszczął z urzędu wobec M.I. postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia podatku od w/w nieruchomości na rok 2009, wzywając ją jednocześnie do złożenia w terminie 7 dni "Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych". W aktach administracyjnych brak takiej informacji. Natomiast znajduje się w nich "Informacja (...)", złożona przez skarżącą 3 grudnia 2007 r., na wezwanie Prezydenta, za 2007 r. W informacji z 2007 r. jako przedmiot opodatkowania skarżąca zadeklarowała grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 5.569 m2, pozostałe grunty o powierzchni 18.459 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1.748,40 m2, budynki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych o powierzchni 107 m2. W "Informacji (...)" podała także przedmioty zwolnione od opodatkowania (art. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych): grunty o powierzchni 6.858 m2 i budynki o powierzchni 4.125 m2.

W dniu 4 lutego 2008 r. skarżąca złożyła kolejną "Informację (...)", a 10 lipca 2008 r. dokonała jej trzech korekt dotyczących trzech okresów: od października 2007 r. do marca 2008 r., od kwietnia do czerwca 2008 r. oraz od lipca 2008 r. W korekcie obejmującej okres od lipca 2008 r. zadeklarowała grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 4.000 m2, pozostałe grunty o powierzchni 24.741 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 2.457 m2, budynki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych o powierzchni 107 m2, budynki pozostałe 160 m2, budowle związane z działalnością gospodarczą 67.500 m2. Podała także przedmioty podlegające zwolnieniu od opodatkowania (art. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) - zabytki: budynki o powierzchni 3.306 m2.

W dniu 27 października 2009 r., zapoznając się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, strona skarżąca wskazała, że "Informacja (...)" złożona za 2007 r. jest aktualna również za lata 2008 – 2009.

W wydanym [...] czerwca 2006 r., na prośbę M.I., zaświadczeniu Wojewódzki Konserwator Zabytków stwierdził, iż budynki te są utrzymane i konserwowane zgodnie przepisami o ochronie zabytków.

Pismem z [...] grudnia 2010 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do Miejskiego Konserwatora Zabytków o udzielenie informacji czy zabytkowe budynki położone przy ul. [...], a zwłaszcza budynek fermentowni, są od 2007 r. utrzymywane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Miejski Konserwator Zabytków pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. poinformował, że "na dzień dzisiejszy utrzymywany zgodnie z przepisami wynikającymi z ustawy (...) o ochronie zabytków (...) jest budynek administracyjny.". Z pisma wynika także, że w maju 2009 r. i w październiku 2010 r. przeprowadzono oględziny, które wykazały, iż budynek ten wymaga przeprowadzenia prac remontowych. Prace te zostały w piśmie wyszczególnione. Konserwator wskazał także, iż budynek jest zaniedbany, a wymienione prace są niezbędne w celu doraźnego zabezpieczenia i zapobieżenia degradacji. Stan ten stwierdzono w czasie kiedy przeprowadzono oględziny.

Decyzją z [...] kwietnia 2011 r. Prezydent Miasta ustalił skarżącej podatek za 2009 r. od opisanej wyżej nieruchomości w kwocie 66.529 zł. W decyzji tej Prezydent, powołując się na przepis art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wskazał iż ustanawia on zwolnienie o charakterze przedmiotowym. Uznał za fakt, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2000 r. nr [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wpisał do rejestru zabytków Województwa zespół budynków dawnej Wytwórni [...], składający się z budynku administracyjnego i budynku produkcyjnego fermentowni.

Następnie Prezydent wskazał, że warunkiem zaistnienia drugiej przesłanki zwolnienia ustanowionego powołanym wyżej przepisem jest określone zachowanie podatnika. To zachowanie to "utrzymywanie" i "konserwacja" gruntów i budynków zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Jednakże, w ocenie organu podatkowego, na podstawie zaświadczenia wydanego w 2006r., które odzwierciedlało stan faktyczny w dniu jego wydania, tj. [...] czerwca 2006r., nie można jednoznacznie stwierdzić, że w 2009r., po ponad dwóch latach i zmianie właściciela, budynki nadal utrzymywane były zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Aby można było dokonać jakichkolwiek ocen spełnienia przez podatnika (właściciela) ustawowego warunku zwolnienia podatkowego, niezbędna jest ocena spełnienia tego warunku w czasie objęcia w posiadanie zabytkowych budynków przez każdego z właścicieli (podatników). W ocenie organu pierwszej instancji ciężar dowodu, że przedmioty opodatkowania są utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, spoczywa na podatniku, a w świetle zebranego materiału nie ulega wątpliwości, że strona nie uczyniła zadość tym powinnościom, nie przedstawiła dowodu, który mógłby potwierdzić prawidłowość danych zawartych w deklaracji dotyczącej przedmiotów zwolnionych. Jednocześnie organ powołał się na pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] grudnia 2010 r.

Do opodatkowania nieruchomości położonej przy ul. [...] organ podatkowy przyjął wykazane przez podatnika w części E dane dotyczące przedmiotów opodatkowania – dla gruntów "pozostałych" oraz gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Natomiast za podstawę opodatkowania budynków "pozostałych" przyjęto sumę zadeklarowanej do opodatkowania powierzchni 160 m2 oraz wykazanej w przedmiotach zwolnionych powierzchni budynku fermentowni z piwnicami, nie zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej o powierzchni 2.984 m2 (zgodnie z zestawieniem powierzchni budynków: 3022 m2 minus część o powierzchni 38 m2 zajęta na działalność gospodarczą), co daje łącznie do opodatkowania powierzchnię użytkową 3.144 m2. Jednocześnie Prezydent przyjął, iż wykazaną w przedmiotach zwolnionych powierzchnię użytkową części zabytkowego budynku administracyjnego I – 322 m2, nie zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej, należało uznać za zwolnioną od podatku od nieruchomości, spełniającą warunki wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Powyższą decyzję doręczono w dniu 4 maja 2011 r. skarżącej, która w złożonym w ustawowym terminie odwołaniu zażądała jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając decyzji naruszenie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżąca wskazała, że w decyzji naliczono podatek od nieruchomości od budynków, które są wpisane do rejestru zabytków i utrzymywane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, na dowód czego przedstawiono zaświadczenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2006 r., które jest bezterminowe oraz oświadczenie właściciela budynków informujące o pracach podejmowanych w celu niedopuszczenia do pogorszenia stanu budynków.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2011r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium przyjęło, że organy podatkowe nie dysponują wiedzą pozwalającą ocenić stan zabytku i sposób konserwacji, w świetle czego prawidłowym jest wystąpienie organu podatkowego do wojewódzkiego konserwatora zabytków o udzielenie informacji, względnie przedstawienie przez zainteresowanego podatnika odpowiedniego zaświadczenia wydanego przez tegoż konserwatora. Obowiązkiem organu podatkowego jest zbadanie, czy istnieje pozytywna przesłanka zwolnienia, polegająca na właściwym utrzymaniu i konserwacji zabytku oraz czy istnieje przesłanka negatywna – zajęcie zabytku lub jego części na działalność gospodarczą. Zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy jest stosowane przez organ obligatoryjnie z urzędu, a zatem nie zależy od wniosku podatnika ani jego stanowiska w tej sprawie. Badanie możliwości zastosowania tego zwolnienia, a mianowicie czy nieruchomości wpisane indywidualnie do rejestru zabytków są utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Następnie Kolegium wskazało, iż w jego ocenie, organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego i wyjaśniającego w dostatecznym zakresie. Kolegium uznało za słuszne stanowisko Prezydenta, że zaświadczenie konserwatora zabytków wydane w 2006 r. nie może być dostatecznym dowodem na okoliczność stanu faktycznego mającego miejsce w następnych latach, w tym w 2009r., albowiem wbrew temu, co twierdzi skarżąca, takie zaświadczenie nie ma charakteru "bezterminowego". Oznacza to, że w okresach późniejszych należy wykazać czy warunek z art. 7 ust. 1 pkt 6 jest przez stronę spełniony, czy też nie. W niniejszej sprawie takiego warunku nie spełnia uzyskane przez organ pierwszej instancji stanowisko Miejskiego Konserwatora Zabytków, który wypowiada się wprawdzie odnośnie roku 2009, wskazując, że budynek fermentowni jest zaniedbany i wymaga przeprowadzenia prac remontowych w określonym zakresie, ale nie stwierdza jednoznacznie, czy budynek ten w 2009 r. był utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, czy też nie.

Powyższą decyzję skarżąca otrzymała w dniu 2 września 2011 r., a w dniu 3 października 2011 r. złożyła na nią skargę, wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła obrazę przepisu art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej przez nie uznanie za dowód zaświadczenia wydanego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, podkreślając jednocześnie, że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji jest poprawne, ale jest ona błędnie uzasadniona. Zdaniem skarżącej z zebranego materiału dowodowego nie wynika w żaden sposób, aby stan zabytków uległ jakiemukolwiek pogorszeniu od dnia wydania tego zaświadczenia. Jedynie taki dowód uzasadniałby ewentualny wniosek o wydanie ponownego zaświadczenia przez uprawniony organ. Materiał dowodowy znajdujący się w posiadaniu organu pierwszej instancji udowadnia, że właściciel nieruchomości dokonuje szeregu prac remontowych i inwestycyjnych, a zatem utrzymuje je zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Brak jest zatem podstaw do zmuszania podatnika do udowodnienia okoliczności, które są już udowodnione.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, powołując argumenty zamieszczone w zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Sąd bada zgodność z prawem obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji.

Nadto, zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy te sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone ustawą. Środki te określone zostały przez przepisy art. 145 do art. 150 cyt. wyżej ustawy.

Skarga okazała się niezasadna.

Przedmiotowa sprawa dotyczy podatku od nieruchomości za rok 2009, zatem do jej rozpoznania należy stosować przepisy obowiązujące w tymże roku. Art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) wskazuje zakres przedmiotowy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a art. 3 podmioty, na których ciąży obowiązek podatkowy w tym podatku. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m. in. grunty i budynki. Natomiast przepisy art. 3 ust. 1 w punktach 1 i 3 wskazują, iż podatnikami tego podatku są osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, a także użytkownikami wieczystymi gruntów. W oparciu o przytoczone przepisy nie ulega wątpliwości, iż M.I. jest podatnikiem podatku od nieruchomości położonej w [...].

Jednakże uregulowania zawarte w art. 7 powołanej ustawy wskazują przedmiotowe zwolnienia od w/w podatku. Art. 7 ust. 1 pkt 6, stanowi iż zwalnia się od tego podatku grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Z brzmienia przytoczonego przepisu wynika, iż powyższe zwolnienie ma charakter przedmiotowy i stosowane jest przez organ podatkowy obligatoryjnie z urzędu, gdy spełnione zostają obie wyszczególnione w tym przepisie przesłanki. Pierwsza przesłanka zwolnienia, to objęcie nim gruntów i budynków charakteryzujących się tym, że na podstawie decyzji wydanej przez właściwy do spraw ochrony zabytków organ administracji publicznej zostały wpisane indywidualnie do rejestru zabytków. Stwierdzenie w konkretnej sprawie, czy ona występuje nie przysparza trudności, bowiem o jej zaistnieniu decyduje wydanie przez właściwy organ administracji publicznej indywidualnego aktu administracyjnego.

Odmiennie przedstawia się kwestia oceny zaistnienia drugiej przesłanki, gdyż jej wystąpienie jest uwarunkowane określonym zachowaniem się podatnika, polegającym na utrzymywaniu i konserwacji gruntów i budynków zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Skoro to właśnie zachowanie się podatnika warunkuje wystąpienie przesłanki zwolnienia, tym samym będzie podlegało ocenie organu podatkowego. Zatem spełnienie drugiego z koniecznych warunków może być dowiedzione w dowolny sposób, byle był on dopuszczalny prawem, co wynika z treści art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). W tej sytuacji, skoro organ podatkowy nie dysponuje wiedzą w tym zakresie, nie przedstawia stosownego zaświadczenia podatnik, to jak najbardziej prawidłowe jest wystąpienie przez ten organ do właściwego konserwatora zabytków o udzielenie informacji, czy objęte podatkiem nieruchomości były w konkretnym roku podatkowym utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Takie postępowanie jest zgodne z, wynikającym z treści przepisów zawartych w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, obowiązkiem organu dążenia do zebrania wszechstronnego materiału dowodowego, pozwalającego na stwierdzenie czy podatnik może skorzystać z omawianej ulgi.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, iż nie jest sporna między stronami kwestia wpisania przedmiotowych nieruchomości do rejestru zabytków, choć w aktach administracyjnych brak decyzji właściwego konserwatora zabytków w tym zakresie.

Kwestią sporną jest natomiast wystąpienie drugiej przesłanki. Skarżąca twierdzi, iż dysponowanie przez organ podatkowy zaświadczeniem z 2006r. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, stwierdzającego utrzymanie i konserwowanie spornych nieruchomości zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, jest wyczerpującym dowodem na to, że zabytki te nadal, także w 2009 r., były w taki sam sposób utrzymywane i konserwowane, a brak dowodów na to, aby ich stan od 2006 r. uległ jakiemukolwiek pogorszeniu. W tej sytuacji, jakkolwiek zgadza się z rozstrzygnięciem decyzji kasacyjnej, podważa prawidłowość motywów jakimi kierował się organ odwoławczy przy jej wydawaniu.

Tak wyrażonego przez M.I. stanowiska Sąd nie podzielił, przyznając rację argumentom organu odwoławczego zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaświadczeniu z 2006r. nie można przypisać charakteru bezterminowego stwierdzania wystąpienia drugiej przesłanki z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co słusznie podkreśla Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Dotyczy ono bowiem stanu faktycznego zbadanego na moment wydania tego zaświadczenia, a zatem zaistniałego w 2006 r. Nadto, zostało ono wydane poprzedniemu właścicielowi. Zmiana w 2007 r. właściciela mogła przecież, choć nie musiała, zmienić dotychczasowy sposób utrzymywania czy konserwowania zabytków. Skoro wystąpienie drugiej przesłanki wiąże się z ustaleniem istnienia konkretnego stanu faktycznego w okresie, którego dotyczy ustalany podatek od nieruchomości, to zaświadczenie z 2006r. tego stanu nie może stwierdzać. Organ podatkowy jest zobligowany do ustalenia, czy w 2009r. wpisane do rejestru zabytków nieruchomości skarżącej były utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Jeżeli dowodu w tym zakresie nie przedłoży skarżąca, Prezydent Miasta winien przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe i w niniejszej sprawie je przeprowadził, zwracając się o informację do Miejskiego Konserwatora Zabytków.

Jednakże organ odwoławczy uznał uzyskaną przez organ I instancji informację za niewystarczającą do stwierdzenia czy w 2009 r. wystąpiła druga z omawianych wyżej przesłanek, zasadnie stwierdzając, iż w piśmie Miejskiego Konserwatora Zabytków brak jednoznacznego stwierdzenia, czy budynek fermentowni był w 2009 r. utrzymany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Podzielając takie stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Sąd stwierdza, że zasadnie organ ten wydał decyzję w trybie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. W myśl tego przepisu organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Na mocy tego przepisu to organ odwoławczy decyduje czy rozstrzygnięcie sprawy wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części i w związku z tym brak jest podstaw do zastosowania art. 229, który pozwala organowi odwoławczemu na przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy jest możliwe jedynie wówczas, gdy organ ten nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby dodatkowego postępowania dowodowego przewidzianego w art. 229 Ordynacji podatkowej. Możliwość wydania orzeczenia kasacyjnego z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej ma charakter wyjątkowy, gdyż stanowi odstępstwo od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Jednakże w świetle przepisów art. 127 i art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej istota dwuinstancyjnego postępowania polega na tym, że organ odwoławczy obowiązany jest do rozpoznania sprawy co do istoty tylko wtedy, gdy na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego doszło do niezbędnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy i jednocześnie brak jest podstaw do zastosowania dyspozycji wynikającej właśnie z art. 229 Ordynacji podatkowej.

W niniejszej sprawie stan faktyczny budzi wątpliwości z uwagi na brak precyzyjnej informacji od Miejskiego Konserwatora Zabytków, a do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego zobligowany jest organ I instancji. Organ odwoławczy prawidłowo wskazał w zaskarżonej decyzji jaką okoliczność faktyczną winien zbadać Prezydent przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Należy także zauważyć, iż M.I. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej przez nieuznanie za dowód w toczącym się postępowaniu podatkowym zaświadczenia z 2006 r. Przepis ten stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W rozumieniu tego przepisu dowód, to środek dowodowy, który służy do zebrania informacji o faktach, a tym samym do ustalenia stanu faktycznego. Organy obu instancji potraktowały zaświadczenie z 2006 r. jako dowód w niniejszy postępowaniu i prawidłowo go oceniły, jako niewystarczający do ustalenia stanu faktycznego w 2009 r.

Odnośnie wyrażonej w piśmie procesowym z [...] grudnia 2011r. przez skarżącą wątpliwości, co do tego w jaki sposób Miejski Konserwator Zabytków ma wykazać, że zabytek w 2009r. "nie był utrzymywany zgodnie z ustawą" należy zauważyć, iż z pisma Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] grudnia 2010r. wynika, że w maju 2009r. i w październiku 2010r. były przeprowadzane oględziny nieruchomości, której dotyczy postępowanie. Istnieje zatem dokumentacja, na podstawie której żądanej informacji może udzielić Konserwator.

Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 151 p.p.s.a., nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, orzekł jak w sentencji.