Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 409/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49b ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant specjalista Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi Z. B. i J. B. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B., na podstawie interwencji z [...] grudnia 2018 r. E. W., wszczął postępowanie administracyjne, w sprawie budowy garażu na działce o nr ewid. [...] obr. [...] przy ul. [...], stanowiącej współwłasność E. W. oraz J. B. i Z. B.

W wyniku oględzin z [...] stycznia 2019 r. organ pierwszej instancji ustalił, że na ww. nieruchomości, przy granicy z działką o nr ewid. [...], usytuowany jest budynek garażowy o wymiarach w rzucie 3,25 x 5,00 m i wysokości 2,70 m. Budynek posiada następujące ściany zewnętrzne: murowaną po granicy z działką o nr ewid. [...], dwie ściany drewniane z desek a od frontu ma zamontowane wrota garażowe. Konstrukcję tworzą słupki drewniane, dach jednospadowy z pokryciem z papodachówki. Obecny w trakcie oględzin J. B. oświadczył, że garaż pobudowany został w 2009 r. Po rozbiórce starych drewnianych ścian budynku gospodarczego wykonano nowe ściany drewniane. Pozostawiono jedynie ścianę murowaną starego budynku po granicy z działką o nr ewid. [...]. Budynek posadowiono na starej podmurówce. Uzupełniona została jedynie wylewka. Garaż jest w kształcie starego budynku i wykorzystywany jest na cele gospodarcze. W toku postępowania organ ustalił, że budowa przedmiotowego garażu jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie stwierdzono, że budowa (odbudowa) wymaga procedury legalizacyjnej, gdyż została zrealizowana samowolnie.

Wobec powyższego postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. nałożył na Z. i J. B. (inwestorów) obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia [...] sierpnia 2019 r. następujących dokumentów:

1. rysunków garażu (rzuty, przekroje, elewacje wraz z opisem charakterystycznych parametrów technicznych, tj. długości, szerokości, wysokości), tzw. inwentaryzacji budowlanej oraz opinii dotyczącej stanu technicznego oraz zgodności z obowiązującymi przepisami wraz ze wskazaniem robót budowlanych koniecznych do wykonania w celu doprowadzenia istniejącego stanu do zgodności z przepisami;

2. projektu zagospodarowania działki wykonanego na aktualnej mapie;

3. zaświadczenia Prezydenta Miasta B. o zgodności budowy garażu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

4. oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Postanowienie to stało się ostateczne, gdyż strony nie złożyły na nie zażalenia. Wobec nie wykonania tego postanowienia decyzją z [...] września 2019 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. nakazał inwestorom, na podstawie art. 49b ust. 1 i ust. 3 ustawy, rozbiórkę garażu o wymiarach w rzucie 3,25 x 5,00 m, usytuowanego na działce o nr ewid. [...] obr. [...] przy ul. [...], przy granicy z działką sąsiednią nr ewid. [...].

Odwołanie od tej decyzji wnieśli Z. i J. B..

P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] października 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję przy czym stwierdził, że nakaz rozbiórki nie obejmuje ściany murowanej budynku od strony działki o nr ewid. [...] oraz fundamentu, jako pozostałości po poprzednio istniejącym budynku gospodarczym. W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności wskazano, że organ odwoławczy stwierdził konieczność uzupełnienia materiału dowodowego o ustalenia dotyczące murowanej ściany budynku oraz fundamentu. W wyniku kontroli z [...] października 2019 r. stwierdzono, że tylną ścianę przedmiotowego garażu stanowi stara ściana murowana, fundament ściany jest niewidoczny, natomiast pozostała część garażu wykonana jest jako konstrukcja drewniana. Ściany drewniane nie są powiązane ze ścianą tylną murowaną, zaś konstrukcja więźby dachowej oparta jest na murłatach umieszczonych na ścianie murowanej. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja jest konsekwencją nieskorzystania przez inwestorów z prawa do legalizacji. Podano, że w miejscu poprzednio istniejącego budynku gospodarczego, z którego pozostała murowana ściana oraz podmurówka, powstał w 2009 r. nowy obiekt - garaż, którego budowa wymagała wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę. Inwestorzy nie legitymują się wymaganym pozwoleniem na budowę. Zdaniem organu odwoławczego nie ma wątpliwości, że budynek garażu powstał w warunkach samowoli budowlanej, jako odbudowa drewnianych elementów starego budynku gospodarczego, z wykorzystaniem jego murowanych pozostałości. Ustalony zakres wykonanych robót odpowiada pojęciu budowy wskazanemu w art. 3 pkt 6 ustawy. Stwierdzona samowola budowlana wymagała zatem postępowania legalizacyjnego.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że właściwą do legalizacji jest procedura uregulowana w art. 49b ustawy, gdyż budowa garażu, którego powierzchnia zabudowy wynosi do 35m2 (przedmiotowy garaż ma powierzchnię zabudowy około 16,25m2), wymaga zgłoszenia - art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy. Podniesiono, że w sprawie umożliwiono inwestorom legalizację stwierdzonej samowoli budowlanej, wydając postanowienie w oparciu o art. 49b ust. 2 ustawy. Inwestorzy nie dopełnili obowiązków legalizacyjnych, stąd w niniejszej sprawie ma zastosowanie przepis art. 49b ust. 3 ustawy, zgodnie z którym konsekwencją niespełnienia obowiązków legalizacyjnych jest nakaz rozbiórki. Wskazano, że obowiązujące przepisy nie pozwalają organom nadzoru budowlanego na wydanie innego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy stwierdził przy tym konieczność doprecyzowania nakazu rozbiórki. Podano, że z akt sprawy wynika, że murowana ściana budynku oraz podmurówka (fundament) istniały przed 2009 r. i stanowiły część budynku istniejącego od 90 lat, dlatego nie może ich dotyczyć nakaz wydany na podstawie ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Jednocześnie, zdaniem organu odwoławczego, pozostawienie tych elementów na nieruchomości nie stworzy zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, co potwierdza protokół kontroli z [...] października 2019 r.

W odpowiedzi na zarzuty odwołania organ stwierdził, że brak jest podstaw do wyeliminowania z obiegu prawnego zaskarżonej decyzji. Zachodziła jedynie konieczność doprecyzowania przedmiotu objętego nakazem rozbiórki. Za nieuzasadnione uznano stwierdzenie, że inwestorzy dokonali remontu budynku w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy, gdyż w 2009 r. miała miejsce budowa - odbudowa zniszczonego upływem czasu obiektu budowalnego (potwierdzają to zdjęcia dołączone do odwołania). Funkcja garażowa budynku objętego nakazem rozbiórki nie budzi wątpliwości organu odwoławczego i wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w części dostarczonej przez inwestorów (widoczne jest zdjęcie z samochodem wewnątrz przedmiotowego obiektu). Wiata wymieniona w odwołaniu stanowi przedmiot odrębnego postępowania administracyjnego. Jednocześnie organ odwoławczy nie stwierdził zarzucanej stronniczości organu pierwszej instancji.

Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wnieśli Z. i J. B. i zarzucili:

I. nieważność zaskarżonej decyzji przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., wobec wydania nakazu rozbiórki spornego obiektu budowlanego w sytuacji, gdy wyremontowana część obiektu jest niemożliwa do oddzielenia od części niewyremontowanej, tj. nośnej ściany murowanej starego budynku usytuowanej po granicy z działką o nr. ewid. [...] i starej podmurówki, bowiem taki stan spowodowałby utratę funkcji murowanej ściany oraz całego obiektu budowlanego, a także zagrożenie bezpieczeństwa osób i mienia znajdujących się na działce o nr ewid. [...] i o nr. ewid. [...], co skutkuje wadą nieważnością decyzji z uwagi na jej trwałą niewykonalność;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 3 ust. 4 lit. c w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 22 w zw. z art 30 ust. 1 pkt 1 ustawy, przez ich niezastosowanie skutkujące dokonaniem przez organy obydwu instancji błędnej kwalifikacji spornego obiektu i niezasadnym uznaniem, że jest to garaż, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że obiekt budowlany jest drewutnią, tj. obiektem małej architektury, który nie podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia;

2. art. 3 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt 8 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2a ustawy, przez ich błędną wykładnię i uznanie, że sporny obiekt budowlany powstał jako odbudowa drewnianych elementów starego budynku gospodarczego, podczas gdy działania podjęte przez inwestorów były remontem w rozumieniu przepisu art. art. 3 pkt 8 ustawy, który nie wymagał pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia;

III. rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 138 § 2 K.p.a., przez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji nakazującej rozbiórkę garażu, mimo że była ona dotknięta szeregiem uchybień, w szczególności błędnie określała obiekt budowlany jako garaż, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynikało, że spełniał on inne funkcje użytkowe, tj. drewutni będącej obiektem małej architektury, co winno skutkować uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji, zaś utrzymanie jej w mocy było bezzasadne;

2. art. 7 K.p.a., przez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu rzeczy oraz niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności ustalenia przesłanek koniecznych do prawidłowego zakwalifikowania obiektu, tj. brak odniesienia do jego przeznaczenia, przez co nie można uznać, że organ dokonał prawidłowej klasyfikacji, bowiem nie odniósł się do przesłanek wskazanych w ustawie;

3. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. przez:

- brak poparcia rozstrzygnięcia całokształtem materiału dowodowego, w szczególności wobec pominięcia treści oświadczeń strony - J. B. złożonych w protokole oględzin z 9 stycznia 2019 r. oraz w odwołaniu, w których wskazywał on na funkcje gospodarcze obiektu, tj. składowanie w nim rowerów, narzędzi, desek, drabiny, itd.;

- dokonanie dowolnej w miejsce swobodnej oceny dowodu ze zdjęć znajdujących się w aktach organu pierwszej instancji na stronach nr 12, 14, 16 i uznanie na ich podstawie, że obiekt spełnia funkcję garażu, podczas gdy z oświadczeń skarżącego wynika, że nie używa on obiektu jako garażu i nie garażuje tam samochodu na stałe, a także pominięcie faktu, że skarżący wykorzystują obiekt do przechowywania narzędzi, roweru, drewna, itp. co stanowi o innej niż garażowa funkcji przedmiotowego obiektu budowlanego;

- brak wyczerpującego zbadania materiału dowodowego sprawy oraz brak merytorycznego ustalenia przez organ drugiej instancji rzeczywistej funkcji obiektu budowlanego i ograniczenie się jedynie do rozważenia kwestii podniesionych w decyzji organu pierwszej instancji oraz oceny funkcji obiektu na podstawie jednego zdjęcia z pominięciem pozostałych dowodów;

4. art. 80 K.p.a., przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, przyjęcie dowolnej oceny dowodów w wyniku braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, a w szczególności przez uznanie, że obiekt wybudowany 90 lat temu jako drewutnia i nadal wykorzystywany do celów składowania, został błędnie zakwalifikowany jako garaż;

5. art. 8 K.p.a., przez przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania obywatela do organu, w szczególności nie oparcie decyzji na całokształcie zebranego materiału dowodowego, co skutkowało najdalej idącą sankcją, tj. rozbiórką obiektu;

6. art. 15 K.p.a., przez brak samodzielnego, merytorycznego ustalenia przez organ drugiej instancji rzeczywistej funkcji obiektu budowlanego i ograniczenie się jedynie do rozważenia kwestii podniesionych w decyzji organu pierwszej instancji;

7. art. 107 § 3 K.p.a., przez niewskazanie przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności twierdzeniom skarżących odnośnie faktycznej funkcji spornego obiektu budowlanego.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości w oparcie o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy w oparciu o przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c i art. 135 P.p.s.a., ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania. Nadto skarżący wnieśli o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Dodatkowo, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., wnieśli o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z wypisu z aktu notarialnego Rep. A nr [...] z [...] września 2006 r. - umowy dożywocia, na okoliczność ustalenia faktycznej pierwotnej funkcji wyremontowanego obiektu budowlanego, tj. spełniania przez niego od lat 30 XX w. funkcji drewutni (§ 1 lit. c aktu notarialnego).

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, ani też organy obydwu instancji nie naruszyły reguł procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania (art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej była decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego o wymiarach w rzucie 3,25 x 5,00 m (powierzchnia zabudowy około 16,25m2), usytuowanego na działce o nr ewid. [...] obr. [...] przy ul. [...], przy granicy z działką sąsiednią nr ewid. [...], oprócz ściany murowanej od strony działki o nr ewid. [...] i fundamentu, jako pozostałości po poprzednio istniejącym budynku gospodarczym.

W sprawie bezspornym pozostaje, że obiekt budowlany powstał w 2009 r., po rozbiórce starych drewnianych ścian budynku gospodarczego w miejsce których wykonano nowe ściany drewniane. Pozostawiono jedną ścianę murowaną starego budynku po granicy z działką o nr ewid. [...]. Budynek posadowiony jest na starej podmurówce. Budynek jest w kształcie starego budynku i wykorzystywany jest na cele gospodarcze (dane wynikające z oświadczenia samego inwestora złożonego podczas oględzin przeprowadzonych w dniu [...] stycznia 2019 r.).

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, a zwłaszcza w kontekście argumentów podnoszonych przez skarżących, rozważenia wymaga, czy przedmiotowy obiekt budowlany powstał w ramach samowoli budowlanej, a jeśli tak – to czy w stosunku do tego obiektu budowlanego możliwe było przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego.

Skarżący zarzucili, że organy dokonały błędnej kwalifikacji spornego obiektu jako garaż, podczas gdy, ich zdaniem, jest to drewutnia, tj. obiekt małej architektury (zarzut naruszenia art. 3 ust. 4 lit. c w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 22 w zw. z art 30 ust. 1 pkt 1 ustawy). Nadto, zdaniem skarżących organy błędnie ustaliły, że sporny obiekt budowlany powstał jako odbudowa drewnianych elementów starego budynku gospodarczego, podczas gdy podjęte przez nich działania były remontem (zarzut art. 3 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt 8 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2a). Zakwalifikowanie spornego obiektu budowlanego, zgodnie ze stanowiskiem skarżących, jako drewutni (obiektu małej architektury), który powstał na skutek remontu nie wymagałoby pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Stanowisko to, zdaniem sądu, nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do kwalifikacji spornego obiektu budowlanego podać należy, że zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy, obiektem małej architektury są niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury; b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej; c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Skarżący kwalifikują sporny obiekt budowlany jako obiekt służący rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku (art. 3 pkt 4 lit. c ustawy), przy czym konsekwentnie twierdzą, że zarówno stary budynek jak i nowopowstały miały charakter gospodarczy. Pierwotnie sami inwestorzy budynek nazywali garażem, dopiero na etapie skargi dokonano kwalifikacji budynku jako drewutni – obiektu małej architektury. W ocenie sądu przedmiotowy obiekt nie mieści się w żadnej z trzech kategorii obiektu małej architektury w tym w szczególności w kategorii obiektu służącego rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownica, huśtawka, drabinka, śmietnik. Nawet jeżeli, obiekt budowlany służy przede wszystkich przechowywaniu różnego rodzaju sprzętu i materiałów takich jak rowerów, narzędzi, desek, drabiny, a garażowanie samochodu miało charakter jednorazowy, to pełnił funkcję przechowywania. Funkcja ta nie jest tożsama z funkcją utrzymania porządku o której mowa w odniesieniu do obiektów małej architektury. Taka funkcja, zdaniem sądu, jest charakterystyczna dla budynków gospodarczych. Niezależnie od tego, czy sporny obiekt budowlany nazwiemy drewutnią czy też garażem, z uwagi na to, że służy on przechowywaniu różnego sprzętu jest budynkiem gospodarczym.

Słusznie przy tym organy zakwalifikowały wykonane roboty budowlane jako odbudowę a nie remont i stwierdziły, że wymagały one zgłoszenia. Przez "odbudowę" rozumie się odtworzenie istniejącego wcześniej i zniszczonego obiektu budowlanego, w tym samym miejscu i z zachowaniem pierwotnej wielkości, kształtu i układu funkcjonalnego. Odbudowa zaliczona jest do budowy (art. 3 pkt 6 ustawy). Jak wynika z wyjaśnień skarżących, z uwagi na nieodpowiedni stan techniczny pierwotnego obiektu wymieniono jego drewniane ściany. Tym samym na miejscu starego obiektu zrealizowano nowy obiekt z tych samych materiałów budowlanych. Wszystko to przemawia za uznaniem, że realizowane roboty budowlane zmierzały do rozbiórki (w istotnym zakresie), a następnie odbudowy obiektu.

Budowa (odbudowa) obiektu o wskazanych wymiarach wymagała zgłoszenia – art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Natomiast art. 30 ust. 1 pkt 1, stanowi że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4, budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, w tym garaży o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. W sprawie mamy zatem do czynienia z samowolą budowlaną, ponieważ inwestorzy takiego zgłoszenia nie dokonali (jest to okoliczność bezsporna).

W przypadku tej samowoli budowlanej mają zastosowanie przepisy art. 49b ustawy, co prawidłowo przyjęły organy obu instancji. Zgodnie z treścią art. 49b. ust. 1 ustawy, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (ust. 2).

Wdrożenie procedury legalizacyjnej wymaga wstępnej oceny zgodności samowolnie zrealizowanego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Podstawowym bowiem warunkiem doprowadzenia do stanu zgodności z prawem jest stwierdzenie, że określony obiekt budowlany może istnieć na danym terenie i sytuacja taka odpowiada wymaganiom istniejącego ładu przestrzennego. Negatywna ocena w zakresie zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak też w zakresie ogólnej zgodności z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi, będzie skutkować wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę samowoli "zgłoszeniowej". W rozpoznawanej sprawie organ stwierdził, że przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego jest możliwe, albowiem inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pismo z [...] marca 2019 r. UM w B. Departamentu Urbanistyki).

W niniejszej sprawie umożliwiono inwestorowi zalegalizowanie samowoli budowlanej, wzywając do przedłożenia dokumentów wymienionych w art. 49b ust. 2 ustawy. Pouczono przy tym, że nie przedłożenie żądanych dokumentów w określonym terminie skutkować będzie wydaniem nakazu rozbiórki. Skarżący nie wypełnili nałożonych na nich obowiązków. Zgodnie z art. 49b ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy, każde niespełnienie warunków ustawowych w procesie legalizacji zobowiązuje organ do orzeczenia rozbiórki. Decyzja w tym przedmiocie ma charakter związany, a nie uznaniowy i nie jest zależna od woli organu lub inwestora. Wyłącznie wymagania ustawowe decydują w prawie budowlanym o możliwości zalegalizowania obiektu, a ich niespełnienie wyklucza zastosowanie innego, pozaustawowego trybu doprowadzenia obiektu do stanu zgodności z prawem. Skarżący z możliwości zalegalizowania obiektu powstałego w wyniku samowoli budowlanej nie skorzystali, mimo poinformowania o skutkach niewykonania nałożonych na niego obowiązków. W konsekwencji słusznie orzeczono o nakazie rozbiórki przedmiotowego obiektu.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niewykonalności decyzji z uwagi na brak możliwości oddzielenia części wyremontowanej od części niewyremontowanej, tj. nośnej ściany murowanej, stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Przyznać w tym miejscu wypada, że w orzecznictwie sądów administracyjnym funkcjonuje pogląd, iż nakaz rozbiórki części budynku można wydać tylko wówczas, gdy część ta da się wydzielić bez uszczerbku dla reszty określonej całości (vide: wyroki NSA: z 25 lipca 2006 r., II OSK 958/05, LEX nr 275477 oraz z 28 kwietnia 2006 r., II OSK 788/05, LEX nr 209457), jednak – zdaniem sądu – w niniejszej sprawie możliwość taka niewątpliwie zachodziła. Jak bowiem ustaliły organy w sprawie niniejszej ściany drewniane nie są powiązane z tylną ścianą murowaną. Stąd też ściany drewniane budynku i jego zadaszenie mogą zostać rozebrane bez wpływu na ścianę murowaną. Przy czym elementy murowane mogą pozostać na gruncie bez stwarzania zagrożenia bezpieczeństwa.

W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego nie podważają legalności zaskarżonej decyzji. W ocenie sądu, analiza materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy dowiodła także, że prawidłowo zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, w którym należycie ustalono stan faktyczny. W konsekwencji nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Organy nadzoru budowlanego podjęły bowiem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 K.p.a.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji wyroku.