Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 441/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły(spr.), Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi R. W., A.N., G. W. – W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez R. W., A. N. i G. W.-W. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...], którą – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267; zwanej dalej: k.p.a.) – po rozpatrzeniu odwołania R. W., A. N. i G. W.-W., organ ten utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. Nr [...],

Wymienioną decyzją z dnia [...]października 2013 r. Nr [...], Wojewoda [...] po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] lipca 2013 r., skutecznie uzupełnionego w dniu [...] sierpnia 2013 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.A. w [...] pozwolenia na budowę linii napowietrznej 220 kV [...] - [...], do stacji elektroenergetycznej 400/220/110 kV [...], na działkach o nr. ewid. [...] obręb [...], gmina [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożyły R. W., A.N. i G. W.-W. – będące współwłaścicielkami działki ww. o nr ewid. [...]. Odwołujące się zarzuciły zaskarżonej decyzji m. in. rażące naruszenie art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 126 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, iż o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (tj. działką o nr ewid. [...]) stanowi decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] wydana na podstawie art. 126 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu opisanej na wstępie decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r., utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji podał, że przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę nowego dwutorowego odcinka linii 220 kV od słupa nr [...] linii 220 kV [...] — [...] do stacji [...] o długości ok. 1 km (w tym budowę 4 nowych słupów), mającego na celu połączenie istniejącej linii energetycznej ze stacją elektroenergetyczną. Nowy odcinek będzie usytuowany na terenie przeznaczonym pod uprawy rolnicze, krzyżując się z [...] i drogą powiatową.

Organ wskazał, że inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę, prawidłowo wypełnione oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czym wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2013 r., poz. 1409; zwanej dalej: Prawo budowlane).

Odnosząc się do zarzutu skarżących, że podstawa do dysponowania nieruchomością, tj. decyzja Starosty [...] jest obarczona wadą prawną uniemożliwiającą wykonanie ww. decyzji Starosty, jak i skarżonej decyzji Wojewody [...], organ II instancji wyjaśnił, że w oświadczeniu z dnia [...] sierpnia 2013 r. o prawie do dysponowania działką o nr ew. [...] inwestor wskazał, że jego prawo wynika z decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], udzielającej inwestorowi – na podstawie art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami – zezwolenia na czasowe zajęcie części nieruchomości gruntowej, tj. działki o nr ew. [...] z obrębu [...], stanowiącej współwłasność R.W., G. W.-W. i A. N., w celu przeprowadzenia linii elektroenergetycznej 220 kV [...] – [...] / [...] — [...]. Powyższa decyzja Starosty [...] została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...]. W związku z powyższym inwestor dysponuje działką o nr ew. [...] na cele budowlane. Organ II instancji uznał jednocześnie, że zarzuty dotyczące prawidłowości ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. pozostają bez wpływu na niniejsze postępowanie. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest bowiem właściwy do stwierdzania prawidłowości decyzji wydanej w innym postępowaniu.

Ponadto, orzekając w sprawie organ II instancji wskazał, że inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego, oraz zaświadczenia o których mowa w art. 12 ust. 7 tej ustawy. Wyjaśnił, że teren objęty sporną inwestycją został przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...]) pod budowę linii elektroenergetycznej 220 kV i stacji elektroenergetycznej. Przebieg planowanej linii pokrywa się z jej lokalizacją określoną w tym planie. Przedmiotowa inwestycja jest zatem zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ uznał także, że projektowana inwestycja jest również zgodna z decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...], określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji elektroenergetycznej 400/200/110 kV [...] wraz z wprowadzeniami liniowymi na terenie gminy [...]obręb [...]. Podał też, że inwestor uzyskał:

1) decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie przejścia napowietrznej linii 220 kV relacji [...] – [...] / [...] – [...] przez [...], oraz z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na budowę nowych odcinków drenażu w miejscach kolizji z fundamentami projektowanych słupów energetycznych linii wysokiego napięcia i likwidację drenażu w miejscach kolizji z fundamentami projektowanych słupów energetycznych linii wysokiego napięcia;

2) decyzję Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], zezwalającą na lokalizację w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...] (ul. [...] – działka o nr ewid. [...] ) napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 220 kV;

3) decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], zezwalającą na wyłączenie z produkcji rolniczej użytków rolnych.

Organ podkreślił, że wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, na podstawie art. 35 ust 4 tej ustawy właściwy organ zobligowany był do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Za bezzasadny Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał zarzut, iż inwestor powinien zawrzeć stosowną umowę odszkodowania i wynagrodzenia za służebność przesyłu ze współwłaścicielami, która dopiero dałaby prawo do dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. Organ stwierdził, iż inwestor dysponuje w chwili obecnej działką o nr ew. [...]na cele budowlane. Nie jest natomiast rzeczą organu administracji architektoniczno-budowlanej nakazywać inwestorowi zawieranie umowy z właścicielami działki o nr ew. [...], w sytuacji gdy wykazał się on prawem do dysponowania nieruchomością w inny sposób.

Organ odwoławczy nie uwzględnił także podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 10 § 1 k.p.a. Wskazał, że strony zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z aktami i zgłoszenia ewentualnych uwag i wniosków. Ponadto podniósł, iż skarżące, poza stwierdzeniem, że powyższy przepis został naruszony, nie wskazały, w jaki sposób jego naruszenie uniemożliwiło podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także nie wykazały, że to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ II instancji podał dalej, że nie mógł szczegółowo odnieść się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a., gdyż, jak wyjaśnił, skarżące nie wskazały, w jaki sposób organ wojewódzki naruszył wymienione przepisy. Stwierdził przy tym, iż nie dopatrzył się ich naruszenia w sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżące wniosły o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia znak: [...], jak też poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. Nr [...]. Zaskarżonej decyzji skarżące zarzuciły, że:

1) rażąco narusza prawa, tj. art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 126 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, iż wystarczającym prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] wydana na podstawie art. 126 ustawy o gospodarce nieruchomościami;

2) prowadzi do rażącego obejścia prawa, albowiem jedyną podstawą prawną do dysponowania nieruchomością skarżących powinna być ich zgoda, a nie decyzja Starosty wydana na podstawie art. 126 ustawy o gospodarce nieruchomościami;

3) rażąco narusza art. 10 § 1 k.p.a. (zasada wysłuchania stron) – Wojewoda [...] nie umożliwił stronom wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, art. 7 k.p.a. (zasada prawdy obiektywnej), art. 8 k.p.a. (zasada pogłębiania zaufania), art. 11 k.p.a. (wyjaśnienie zasadności przesłanek).

W uzasadnieniu skargi skarżące rozwinęły powyższe zarzuty, stanowiące powtórzenie tych przedstawionych w odwołaniu.

Skarżące zakwestionowały uznanie, że wystarczającym prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], wydana na podstawie art. 126 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie skarżących powyższa decyzja jest obarczona wadą prawną uniemożliwiającą wykonanie jej, albowiem wbrew jej treści, po upływie okresu, na który nastąpiło zajęcie nieruchomości, podmiot, który zajął nie będzie mógł doprowadzić jej do stanu poprzedniego, chyba że usunie postawione w trakcie zajęcia słupy energetyczne.

Skarżące wskazały przy tym, iż w innej sprawie prowadzonej przed WSA w Warszawie, Sąd wydał postanowienie z dnia 14 stycznia 2014 r. (sygn. akt I SA/Wa 3013/13), w którym wstrzymał wykonanie decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], która to była podstawą wydania zwalczanej decyzji o zatwierdzeniu projektu i pozwoleniu na budowę.

I w końcu, skarżące podniosły, iż w ich ocenie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zupełnie zlekceważył zarzut dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a. przez Wojewodę [...]. Skarżące nie zgadzają się z Wojewodą [...], iż wyrazem realizacji obowiązku wynikającego z tego przepisu jest pismo z dnia [...] sierpnia 2013 r. wystosowane na początku postępowania administracyjnego, nie zaś przed samym wydaniem decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

W dniu [...] maja 2014 wpłynęła do Sądu odpowiedź na skargę uczestnika postępowania (inwestora) – [...] S.A. z siedzibą w [...], w której uczestnik wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że zarzuty skarżących oparte na rzekomej wadliwości decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] wykraczają poza zakres przedmiotowy niniejszego postępowania sądowego i z tego względu nie mogą być przedmiotem analizy Sądu. Odnosząc się do wskazanego w skardze postanowienia WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 3013/13, uchylającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Starosty wskazał, że w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt I OZ 217/14 uchylił je w całości i umorzył postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania tej decyzji. Podniósł, że decyzja Starosty jest decyzją ostateczną, nie została wyeliminowana z obrotu prawnego w żadnym z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego, ani też wyrokiem sądu administracyjnego. W ocenie uczestnika decyzja Starosty, jak i decyzja o pozwoleniu na budowę są wolne od wad i w pełni wykonalne. Ponadto, zdaniem uczestnika, decyzja Starosty stanowi prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Uczestnik podzielił także stanowisko organu odnośnie zarzutów naruszenia wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga podlegała oddaleniu.

-Przypomnieć należy, że w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., którą organ utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] S.A. w [...] pozwolenia na budowę linii napowietrznej 220 kV [...] [...], do stacji elektroenergetycznej 400/220/110 kV [...], na działkach o nr. ewid. [...] obręb [...], gmina [...].

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w tym art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 35 ust. 1 i art. 36. Stosownie do tych przepisów obowiązkiem organu w postępowaniu o pozwolenie na budowę jest ocena, czy przedstawiony projekt budowlany inwestycji odpowiada wymaganiom określonym w art. 32 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Z treści art. 32 ust. 1 i ust. 4 przywołanej ustawy wynika m. in., iż pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...] , jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, złożeniu wniosku w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; złożeniu oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei, zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń.

-Jak wynika z akt sprawy inwestor spełnił wszystkie wymogi z art. 32 ust. 1 i ust. 4 Prawa budowlanego, a organ wypełnił obowiązki wynikające z art. 35 ust. 1 tej ustawy.

W szczególności stwierdzić trzeba, że inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego, oraz zaświadczenia o których mowa w art. 12 ust. 7 tej ustawy. Do wniosku o pozwolenie na budowę załączył prawidłowo wypełnione oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedmiotowa inwestycja jest zaś zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...]. Organ zasadnie uznał też, że projektowana inwestycja jest zgodna z decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...], określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji elektroenergetycznej 400/200/110 kV [...] wraz z wprowadzeniami liniowymi na terenie gminy [...] obręb [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo zwrócił uwagę także na to, że inwestor spełnił również inne wymogi wynikające z przepisów, uzyskując: pozwolenie wodnoprawne na wykonanie przejścia napowietrznej linii 220 kV przez [...] (decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...]), pozwolenie wodnoprawne na budowę nowych odcinków drenażu i likwidację drenażu (decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...]), zezwolenie na lokalizację w pasie drogowym drogi powiatowej napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 220 kV (decyzja Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...]) oraz zezwolenie na wyłączenie z produkcji rolniczej użytków rolnych (decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]).

-Zgodność projektu budowlanego z planem miejscowym i wymaganiami ochrony środowiska, jak i kompletność projektu budowlanego, czy też zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, nie była w istocie sporna w sprawie.

Kwestia sporna pomiędzy stronami postępowania dotyczyła zaś przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego i sprowadzała się do ustalenia, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Spór w sprawie sprowadzał się bowiem do oceny, czy prawo inwestora do dysponowania jedną z działek inwestycyjnych o nr ewid. [...], może wynikać z decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...].

-Przed oceną sprawy we wskazanym kontekście, zauważyć należy, iż zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Pojęcie prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, jako tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Zauważyć również trzeba, iż do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor musi załączyć formularz - oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego), a bez spełnienia tego obowiązku pozwolenie nie może być wydane (art. 32 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy). Przy czym przepisy nie wymagają, aby inwestor wykazał się posiadaniem tytułu prawnego do nieruchomości, a organ co do zasady nie ma podstaw do kwestionowania oświadczenia inwestora, złożonego w tym zakresie pod rygorem odpowiedzialności karnej. Niemniej, w sytuacji kwestionowania przez strony postępowania prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ architektoniczno-budowlany zobowiązany jest kwestię tę wyjaśnić, nie poprzestając wyłącznie na odnotowaniu faktu złożenia przez inwestora wskazanego wyżej oświadczenia.

W ocenie Sądu, organy obu instancji orzekając w sprawie z obowiązku tego się wywiązały, w zakresie w jakim było to niezbędne i możliwe (z uwagi na ich kompetencje), a to w kontekście podnoszonych przez skarżące już w postępowaniu administracyjnym zarzutów dotyczący braku zgody na dysponowanie przez inwestora działką o nr ewid. [...].

W konsekwencji organy orzekające w sprawie prawidłowo przyjęły, iż również i ten warunek wynikający z ww. art. 33 ust. 2 pkt 2 i art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego został przez inwestora spełniony.

-I tak, wskazać należy, iż zgodnie z aktami sprawy inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył, stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w tym dotyczące spornej działki o nr ewid. [...]. Oświadczenia złożono na prawidłowym formularzu, prawidłowo je wypełniając, pod rygorem odpowiedzialności karnej. W oświadczeniu dotyczącym ww. nieruchomości wskazano, że prawo do dysponowania działką wynika z decyzji administracyjnej, tj. ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., jednocześnie wskazaną decyzję do oświadczenia załączono.

Powyższą decyzją, wydaną na podstawie art. 126 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, dalej: u.g.n.), udzielono inwestorowi – [...] S.A. w [...], w celu przeprowadzenia linii elektroeneregetycznej 220 kV [...]-[...]/[...]-[...], zezwolenia na czasowe zajęcie części nieruchomości gruntowej – działki o nr ewid. [...] z obrębu [...], stanowiącej współwłasność R. W., G. W.-W. i A.N.. Wskazaną decyzją zezwolono więc inwestorowi na czasowe zajęcie działki o nr ewid. [...], co istotne - dla potrzeb przeprowadzenia linii elektroenergetycznej 220 kV [...] – [...] / [...] — [...], a więc dla potrzeb przeprowadzenia konkretnej i przedmiotowej w sprawie inwestycji (na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, licząc od dnia zajęcia nieruchomości). Zobowiązano jednocześnie [...] S.A. w [...] do doprowadzenia zajętej nieruchomości (po zakończeniu budowy) do stanu poprzedniego. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Co ważne, decyzja Starosty [...], przed wydaniem pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie w dniu [...] października 2013 r., została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. Nr [...].

Zatem, stwierdzić trzeba, iż z powyżej przytoczonych decyzji administracyjnych wynika w sposób jasny i jednoznaczny zgoda upoważniająca inwestora do zajęcia nieruchomości w celu przeprowadzenia linii elektroenergetycznej, której to dotyczy wniosek o pozwolenie na budowę rozpatrywany w niniejszej sprawie. Tym samym, w ocenie Sądu, słusznie przyjęto w sprawie, iż ostateczna decyzja zezwalająca na zajęcie nieruchomości, wydana na podstawie art. 126 ust. 1 i 2 u.g.n., świadczy o prawie inwestora do dysponowania działką o nr ewid. [...] na cele budowlane (zgodne z przedmiotem wniosku). Stosownie bowiem do linii orzeczniczej sądów administracyjnych, ostateczna decyzja zezwalająca na zajęcie nieruchomości, wydana na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, jest traktowana jako szczególnego rodzaju prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stanowiące o spełnieniu przez inwestora wymogu określonego w przepisie art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, pomimo zachowania prawa własności przez właściciela/właścicieli (por. wyroki: NSA z dnia 25 lipca 2001 r., sygn. akt II SA/Gd 186/01, WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 36/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych zauważa się także, iż decyzja zezwalająca na czasowej zajęcie nieruchomości służy temu, by bez konieczności odebrania własności dotychczasowym podmiotom tych praw, uzyskać czasowy tytuł prawny do władania nieruchomością na cele budowlane po to, by wybudować określone ciągi, obiekty, urządzenia infrastruktury technicznej, które po ich wybudowaniu pozostaną na nieruchomości jako odrębny od gruntu przedmiot własności.

Zauważyć i podkreślić nadto wypada, iż organy wydające decyzję w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zobowiązane były uwzględnić fakt udzielenia inwestorowi zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości stanowiącej własność skarżących. Wskazana powyżej decyzja Starosty [...]i utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r., na dzień wydania decyzji Wojewody [...] o pozwoleniu na budowę z dnia [...] października 2013 r. (jak i decyzji zaskarżonej w sprawie), pozostawały w obrocie prawnym. Istniała zatem ostateczna decyzja udzielająca inwestorowi zezwolenia na czasowe zajęcie działki o nr ewid. [...] wydana na podstawie art. 126 ust. 1 i ust. 2 u.g.n. Decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego w żadnym z trybów nadzwyczajnych przewidzianych przepisami Kodeksu postepowania administracyjnego, ani też wyrokiem sądu administracyjnego. Poza kontrolą organów administracji architektoniczno-budowlanej pozostawała natomiast kwestia oceny tej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem. Podnoszony przez stronę skarżącą zarzut niewykonalności tej decyzji, jak też kwestia ewentualnego późniejszego przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego i wzajemnych roszczeń stron, nie mogły podlegać ocenie w trakcie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, nie mogły również wpłynąć na dokonywaną w tym postępowaniu ocenę sprawy w kontekście ww. art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego i art. 33 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Z tego też względu nie mogły odnieść zamierzonego skutku argumenty skarżących odnoszące się do ww. decyzji Starosty [...].

-Reasumując, w ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, że inwestor wykazał się w dacie wydania badanych decyzji prawem do dysponowania działką o nr ew. [...] na cele budowlane. Tym samym Sąd nie stwierdził, aby w sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Sąd raz jeszcze w tym miejscu zaznacza, iż kwestia prawidłowości ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. pozostawała poza zakresem niniejszego postępowania, a to z uwagi na zakres kompetencji organów architektoniczno-budowlanych.

W końcu, Sąd wyjaśnia, iż nie zasługiwały na uwzględnienie także zarzuty procesowe podniesione w skardze.

Przede wszystkim przypomnieć należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd uwzględniając skargę uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości lub w części z powodu naruszenia przepisów postępowania (innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego), jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tym, w orzecznictwie podkreśla się, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyroki NSA: z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11 i z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1122/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że skarżące nie wskazały żadnych czynności, których mogłyby dokonać przed Wojewodą [...], gdyby zostały zawiadomione o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków, w odpowiednim do tego czasie. Stanowisko powyższe zaprezentował także Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, odnosząc się do postawionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., a Sąd stanowisko to w pełni podziela.

Sąd wyjaśnia nadto, że nie znalazł żadnych powodów, dla których zarzut naruszenia art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. należałoby uznać za zasadny. Jednocześnie Sąd zauważa, iż zarzuty te nie zostały w żaden sposób przez skarżące uzasadnione i wykazane.

Z tych też przyczyn Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę odpowiada prawu.

Z wymienionych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.