Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 86/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 6, art. at. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 3 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Wieczorkiewicz - Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] października 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2011r. Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2011 r., nr [...], Prezydent Miasta P., na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1, oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) po rozpatrzeniu wniosku R. C. z dnia [...] grudnia 2007 r., uzupełnionego w dniach [...] czerwca 2008 r., [...] grudnia 2009 r., [...] listopada 2010 r., [...] lutego 2011 r. i [...] marca 2011 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie wolnostojącej planowanego do realizacji na terenie działki nr [...], arkusz [...], obręb [...], położonej przy ul. [...] w [...].

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że w dniu [...] grudnia 2007 r. R. C. zwrócił się do organu z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla wyżej wymienionej inwestycji. Pomiędzy [...] lutego 2008 r., a [...] grudnia 2008 r. postępowanie było zawieszone z uwagi na prace nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru objętego wnioskiem. Następnie, pomiędzy [...] kwietnia 2009 r., a [...] listopada 2010 r. postępowanie było zawieszone na wniosek inwestora.

Jak następnie wyjaśniono przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, której wyniki zostały załączone do decyzji, wskazała, że w obszarze objętym analizą, obejmującym obszar [...] m, od granicy terenu objętego wnioskiem, nie występuje żadna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, która byłaby zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Jak wyjaśniono najbliższa zabudowa dostępna z tej samej drogi publicznej występuje na działkach o adresach ul. [...], a więc w odległości 300 m. od granic działki objętej wnioskiem i nie została uwzględniona w analizie. Organ podkreślił, iż mając na względzie charakter inwestycji oraz charakter zagospodarowania terenu znajdującego się w obszarze analizowanym nie widzi on podstaw do rozszerzenia granic obszaru analizowanego ponad obszar [...] m. Równocześnie wyjaśniono, iż w obszarze analizowanym znajduje się jedna działka (nr [...]/X), zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym i jednym budynkiem gospodarczym oraz druga działka z zabudową zagrodową sytuowaną w znacznej odległości od frontowej granicy działki objętej wnioskiem (działka nr [...]/Y). Działki powyższe znajdują się jednak przy innej drodze publicznej niż działka objęta wnioskiem, co uniemożliwia ich uwzględnienie przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Wskazano również, że z przedstawionych przez inwestora dokumentów wynika, iż uzbrojenie terenu jest niewystarczające dla zamierzenia budowlanego – nie przedłożono bowiem umowy w zakresie zaopatrzenia inwestycji w gaz oraz umowy zawartej z A Sp. z.o.o. w zakresie dostawy energii elektrycznej.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł inwestor – R. C. zarzucając jej naruszenia art. 61 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 ze zm.).

W odwołaniu do orzeczeń sądów administracyjnych skarżący wskazał, na błędną interpretację zasady "dobrego sąsiedztwa", określonej w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazując, że w świetle powyższego przepisu dopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy w oparciu o zabudowę występującą na działce bezpośrednio sąsiadującej, dostępnej z innej drogi publicznej. Jak wyjaśniono, teren objęty wnioskiem tworzy pewną urbanistyczną całość, co uzasadniało wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do zarzutu niewystarczającego uzbrojenia terenu wyjaśniono, iż źródłem ciepła dla potrzeb projektowanego budynku będzie pompa cieplna oraz kolektory słoneczne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania a następnie przytoczono treść przepisów dotyczących decyzji o warunkach zabudowy. Następnie organ odwoławczy podzielił stanowisko Prezydenta, iż możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy jest uzależniona od istnienia jednej zabudowanej działki sąsiedniej, położonej w granicach obszaru analizowanego i dostępnej z tej samej drogi publicznej. Z uwagi na niespełnienie powyższego warunku w przedmiotowej sprawie prawidłowo odmówiono wydania decyzji o warunkach zabudowy. Za nietrafne uznano natomiast stanowisko organu I instancji, co do niewystarczającego uzbrojenia terenu, popierając stanowisko skarżącego.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. C. podtrzymując zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego.

Uzasadniając skargę podtrzymano, iż w świetle art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy w oparciu o zabudowę występująca na działce bezpośrednio sąsiadującej, dostępnej z innej drogi publicznej. Jak wyjaśniono obszar analizy urbanistycznej należy bowiem wyznaczyć dookoła działki, czyli we wszystkich kierunkach łącznie z nieruchomościami sąsiadującymi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia rozważenia prawidłowości rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu utrzymującego w mocy decyzję Prezydent Miasta P. z dnia [...] 2011 r., którą odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie wolnostojącej planowanego do realizacji na terenie działki nr [...], arkusz [...], obręb [...], położonej przy ul. [...] w [...].

Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Stosownie zaś do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od istnienia, co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Ustalenia powyższe oparte zostają na sporządzonej, na potrzeby postępowania, analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na którym planowana jest inwestycja. W powyższym zakresie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odsyła do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 ze zm.).

Zgodnie z § 3 ust. 1 powyższego rozporządzenia w przypadku braku planu miejscowego w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Jednocześnie, zgodnie z ust. 2 powyższego przepisu, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe zastosowanie normy wynikającej § 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. nakazuje wyznaczenie obszaru analizowanego dookoła, a więc z każdej strony (ze wszystkich stron) działki budowlanej objętej wnioskiem (por. wyrok NSA z 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07).

Jak wynika z załączonej do decyzji części graficznej analizy funkcji i cech zabudowy obszaru analizowany został w niniejszej sprawie wyznaczony zgodnie z wyżej wskazanymi wymogami – jego szerokość wynosiła [...] m, od granicy terenu objętego wnioskiem. Wyniki powyższej analizy doprowadziły jednakże organ do uznania, iż skoro na obszarze analizowanym nie występuje żadna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, która byłaby zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, to brak jest podstaw do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Równocześnie uznano, iż za podstawę do wydania decyzji nie mogą być uznane znajdująca się, w obszarze analizowanym działki nr [...]/X oraz nr [...]/Y, gdyż nie są one dostępne z tej samej drogi publicznej. Stanowisko powyższe uznać należy za przedwczesne.

W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, iż w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca jednoznacznie wskazał, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy "jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia" wymienionych w tym przepisie warunków. Konieczność ich spełnienia została zaakcentowana ("jedynie w przypadku"), gdyż chodzi o minimalne wymagania ładu przestrzennego, traktowanego przez ustawodawcę priorytetowo. Stąd dla ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy konieczne jest istnienie przynajmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, która spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu przestrzennym. Przy braku takiej działki sąsiedniej, wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe (zob. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz, Warszawa 2008, s. 492). Wyjaśnienia jednakże wymaga, że odmowa wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowi poważne ograniczenia korzystania z prawa własności. Konsekwentnie, w opinii Sądu, odmowa wydania decyzji o warunkach zabudowy, z powodu nie spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 in fine ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może nastąpić tylko wtedy, gdy w "sąsiedztwie" nie ma żadnej zabudowy, która mogłaby stanowić punkt odniesienia dla decyzji lokalizacyjnej. Stąd jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 03 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 582/08, LEX 562841, samo pojęcie "sąsiedztwa" należy rozumieć szeroko – to jest tak dalece jak długo o planowanej inwestycji można powiedzieć, że pozostaje w stosunku do zabudowy dotychczasowej w czytelnych i uporządkowanych relacjach, o jakich mowa w art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu przestrzennym (w zw. z art. 1 i ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy). Możliwość określenia tych relacji (w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu) jest wystarczającą gwarancją zachowania ładu przestrzennego. Dopóki są one czytelne i pozwalają na wyznaczenie kierunku "kontynuacji" zabudowy a zasada ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju nie doznają uszczerbku - dopóty nie można wydać decyzji odmownej z powodu "braku" zabudowy sąsiedniej.

Należy bowiem powtórzyć, za Z. Niewiadomskim, iż celem art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, a w konsekwencji należy brać pod uwagę wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym. Pojęcie sąsiedztwa odnosi się natomiast do obszaru tworzącego urbanistyczną całość. Takie, szerokie rozumienie sąsiedztwa wymaga doprecyzowania tego pojęcia na potrzeby każdego przypadku. Należałoby to zrobić opierając się na wiedzy urbanistycznej i faktycznym stanie zagospodarowania i zabudowy danego terenu. Sąd wskazuje, iż szerokie ujęcie sąsiedztwa tworzy z niego pojęcie niedookreślone, czyli niedające się ostatecznie zdefiniować na poziomie normy prawnej, co powoduje, że nadanie treści temu pojęciu wymaga odniesienia do konkretnego przypadku oraz sięgnięcia do wiedzy pozaprawnej. Tego typu rozwiązanie daje organowi stosującemu prawo pewien luz interpretacyjny, ale z drugiej strony uwalnia interpretatora prawa od wielu wątpliwości, związanych z zastosowaniem sąsiedztwa w znaczeniu wąskim. Ujęcie wąskie oznacza bowiem konieczność bezpośredniego sąsiedztwa, opartego na wspólnej granicy pomiędzy działkami (działką sąsiednią oraz tą, na której powstanie inwestycja). Samo ustalenie takiego sąsiedztwa nie rodzi trudności praktycznych, tak jak ustalenie sąsiedztwa w rozumieniu szerokim. Wiąże też w sposób ścisły organ rozstrzygający sprawę. Wąskie rozumienie sąsiedztwa prowadzi jednak do znacznego rygoryzmu odnośnie do możliwości zagospodarowywania terenów pozbawionych planu miejscowego. Jeżeli obie działki przecinałaby droga publiczna, albo wąski pas lasu czy łąki, to sąsiedztwo już by nie istniało. Blokowałoby to możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy, mimo że najczęściej ład przestrzenny nie byłby zagrożony lokowaną inwestycją, np. polegającą na budowie domu jednorodzinnego w okolicy, gdzie kilka podobnych domów już stoi. Stąd dokonując wykładni zastosowanego w art. 61 ust. 1 pkt. 1 pojęcia działka sąsiednia należy opowiedzieć się nadaniem mu znaczenia szerokiego. A więc działka sąsiednia to nieruchomość lub jej część położona w granicach "analizowanego obszaru", tworzącego urbanistyczną całość, który należy określić dla każdego przypadku oddzielnie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 03 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1520/07, LEX 513847).

Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, iż jak ustalono w ramach przeprowadzonej analizy w sprawie istnieją nieruchomości potencjalnie mogące stanowić odniesienie dla ustalenia warunków inwestycji (działki nr [...]/X oraz nr [...]/Y). Jak prawidłowo ustaliły organy, nie są one dostępne z tej samej drogi publicznej. Nie oznacza to jednak, że a priori nie mogą posłużyć one wyznaczeniu wymagań dotyczących nowej zabudowy jako należące do obszaru tworzącego urbanistyczną całość. Organy rozpoznając przedmiotową sprawę kwestii tej jednakże nie rozważyły ograniczając się do wskazania, że działki dotychczas zabudowane dostępne są z innych dróg publicznych i z tego powodu nie mogą być brane pod uwagę. Zdaniem Sądu choć z literalnego brzmienia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rzeczywiście wynika taki wymóg ("działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej"), to jednak nie spełnienie go nie może być a limine przesłanką odmowy lokalizacji inwestycji, w

sytuacji, jeżeli w okolicy tworzącej urbanistyczną całość znajdują się już zabudowania pozwalające na określenie wymagań zabudowy nowej. Decyzja odmowna wydana tylko z tej przyczyny, że okoliczne zabudowania mają dostęp do innych dróg publicznych (również pobliskich), stanowi przejaw rygoryzmu nadmiernego i nieuzasadnionego celami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. także wyrok NSA w Warszawie z dnia 3.04.2009r. II OSK 582/08 dostępny w bazie Lex N. 562841). Jak wskazuje analiza zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji organy zaniechały jednakże dokonania oceny czy możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy w oparciu o istniejącą zabudowę sąsiadującą, przy uwzględnieni konieczności zachowania określonej całości urbanistycznej. Tym samym organy dopuściły się nie tylko błędnej wykładni art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale dopuściły się także naruszenia zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 kpa. Prowadząc przedmiotowe postępowanie organy zaniechały bowiem wyjaśnienia, czy działki sąsiednie, położone w granicach "analizowanego obszaru", tworzą określoną urbanistyczną całość, umożliwiającą wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości. Jest to o tyle istotne, iż już na etapie postępowania administracyjnego skarżący zwracał uwagę na fakt zabudowy działek nr [...]/X oraz nr [...]/Y, wskazując w szczególności na działkę nr [...]/X, jako na działkę umożliwiającą wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Reasumując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta P. zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz naruszenie przepisów prawa procesowego mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 kpa. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2011 r.

Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji publicznej zobowiązane są do ustalenia, czy istniejąca na działkach nr [...]/X oraz nr [...]/Y zabudowa, stanowiąca zabudowę sąsiednią w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym umożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Konieczne jest bowiem rozważenie, czy dopuszczenie planowanej inwestycji, w świetle istniejącej na działkach sąsiadujących zabudowy, jest możliwe z uwagi na kontynuację określonej zabudowy i funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu przy uwzględnieniu postulatu konieczności zachowania urbanistycznej całości obszaru objętego analizą.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 powyższej ustawy.