Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 179/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art.  28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4,art.35  i art. 36
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Tomasz Grossmann WSA Maciej Busz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi L.P., M.P. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. oddala skargę 2. przyznaje adwokatowi P.S. od Skarbu Państwa (Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) wynagrodzenie w kwocie [...] ([...]) złotych podwyższone o kwotę [...] ([...]) złotych stanowiącą podatek od towarów i usług – łącznie [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej


UZASADNIENIE

IV SA/Po 179/14

Uzasadnienie

Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...].10.2013r. nr [...] znak [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 - j.t., zwanej dalej Pb) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 267, zwanego dalej Kpa) oraz w związku z decyzją Wojewody W. z dnia [...].08.2013 r. znak [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...].09.2011 r. znak [...] oraz przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, po ponownym rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 21.07.2011 r. zatwierdził K. i M. K. projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku garażowo-gospodarczego wraz z tymczasowym zbiornikiem bezodpływowym na ścieki na terenie nieruchomości przy ul. S. w P. (dz. nr [...], ark. [...], obręb J)

W decyzji tej wskazano, że obszar oddziaływania obiektu(-ów), o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, obejmuje:

przedmiotową nieruchomość (dz. nr [...], ark. [...], obręb J.)

nieruchomość sąsiednią (dz. nr [...], ark. [...], obręb J.)

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że po wszczęciu postępowania w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości w złożonych projektach inwestor został zobowiązany do ich usunięcia postanowieniem z dnia [...].09.2011 r. W dniu 12.09.2011 .r. inwestor usunął wskazane nieprawidłowości. W dniu 15.09.2011 r. wpłynęło pismo M.P. oraz L.P. z którego wynika, iż nie wyrażają oni zgody na przedmiotową budowę przy granicy z działką nr [...]. Wskazano, że M.K. będzie tam prowadził działalność blacharsko-dekarską, magazynował butle gazowe, materiały łatwopalne. Pismem z dnia 23.09.2011 r. inwestor odniósł się do w/w zarzutów wyjaśniając, że przedstawione przez stronę postępowania sytuacje nigdy nie miały miejsca.

W dniu [...].09.2011 r. Prezydent Miasta P. wydał decyzję nr [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku garażowo-gospodarczego wraz z tymczasowym zbiornikiem bezodpływowym na ścieki na terenie nieruchomości przy ul.S. w P.

Decyzją z dnia [...].08.2013 r. znak [...] – wydaną na skutek odwołania wniesionego przez M. i L. P. - Wojewoda W. uchylił decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...].09.2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przesłanką na podstawie której organ odwoławczy wydał taką decyzję była konieczność uwzględnienia przez organ I instancji decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...].03.2012 r. nr [...] znak [...] ustalającej nowe warunki zabudowy dla planowanej inwestycji oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...].06.2013 r. znak [...].

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane stwierdzono, że spełnione zostały warunki wydania pozwolenia na budowę określone w art. 32 ust. 1 i 4 oraz art. 34 ust.1,2 i 3 tej ustawy. Projekt budowlany jest zgodny z decyzją nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...].03.2012 r. (znak. [...]) uchyloną w części dotyczącej punktu I ppkt 1.3 przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...].06.2013 r. znak [...] oraz określającą szerokość elewacji frontowej i w pozostałej części utrzymującą decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...].03.2012 r. w mocy. Inwestor złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do wniosku zostały załączone oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Inwestor uzyskał decyzję Zarządu Dróg Miejskich w P. zezwalającą na lokalizację zjazdu z ulicy S. na działkę nr [...], ark. [...], obręb J. (decyzja znak [...] z dnia [...].08.2011 r.). Projekt drogowy zjazdu uzgodniony został przez Zarząd Dróg Miejskich w dniu [...].08.2011 r.

Odnosząc się do uwag stron postępowania stwierdzono, że budynek garażowo-gospodarczy posiada 2 pomieszczenia: garaż i pomieszczenie gospodarcze. Projekt budowlany nie przewiduje pomieszczeń przeznaczonych na magazynowanie materiałów łatwopalnych lub wybuchowych. Lokalizacja budynków w granicy z działką budowlaną nr [...] jest zgodna z wytycznymi decyzji nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...].03.2012 r. (znak. [...]) uchylonej w części dotyczącej punktu I ppkt 1.3 przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...].06.2013 r. znak [...] oraz określającej szerokość elewacji frontowej i w pozostałej części utrzymującej decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...].03.2012 r. w mocy.

Lokalizacja budynków spełnia warunki określone w §12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz.U.02.75.690 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem MI). Zgodnie z § 12 w/w rozporządzenia, sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działka budowlaną, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m.

Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wnieśli L. i M. P. zarzucając, że budowa na granicy działki nr [...] prowadzi do obniżenia wartości ich działki i ogranicza ich dostęp do słońca. Ponadto podnieśli, że inwestor wykonując swoją pracę używa butli gazowych oraz materiałów łatwopalnych. Zasadniczo odwołujący wskazali, iż nie zgadzają się na planowaną inwestycję w granicy ich nieruchomości (działka nr [...]).

Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...].12.2013r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania. W szczególności wskazano, że wyrokiem z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 784/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, toteż Wojewoda W. postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. zawiesił ww. postępowanie do czasu uzyskania prawomocnego rozstrzygnięcia sądu. W dniu 15 lipca 2013 r. K. i M. K. przedłożyli prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Po 763/12, decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], znak: [...] ponownie ustalającą warunki zabudowy dla niniejszej inwestycji oraz ostateczną decyzję SKO w P. z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...].

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Wojewoda W. uchylił decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] września 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przyczyną uchylenia ww. decyzji była konieczność uwzględnienia przez organ I instancji decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], znak: [...] ustalającej nowe warunki zabudowy dla niniejszej inwestycji oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...].

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta P. wydał opisaną wyżej decyzję z dnia [...] października 2013 r., znak: [...], nr [...].

Odnosząc się do meritum organ odwoławczy wskazał, że spełnione zostały w rozpatrywanym przypadku wymogi określone w art. 35 ust 1 Pb. Planowana inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku garażowo-gospodarczego wraz z tymczasowym zbiornikiem bezodpływowym na ścieki na terenie nieruchomości przy ul. S. w P. (dz. nr [...], ark. [...], obręb J) w granicy z działką nr [...]. Szerokość działki inwestora (dz. nr [...]) nie przekracza 11 m. Podkreślono, że w myśl art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, a zatem zgodnie z art. 35 ust 1 pkt 1 Pb przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Niniejsza nieruchomość objęta jest decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku garażowo-gospodarczego oraz tymczasowego zbiornika bezodpływowego na ścieki na terenie nieruchomości przy ul. S. [...] w P. (dz. nr [...]) uchyloną w części dotyczącej pkt I ppkt 1.3 przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...] określającą szerokość elewacji frontowej i w pozostałej części utrzymującą decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2012 r. w mocy.

Na podstawie § 12 ust. 2 rozporządzenia MI sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z ust. II pkt 2 ww. decyzji o warunkach zabudowy z dnia 21 marca 2012 r. lokalizacja budynku mieszkalnego i gospodarczo-garażowego względem granic z sąsiednimi działkami budowlanymi winna być zgodna z przepisami rozporządzenia MI. Dopuszcza się lokalizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku, gospodarczo-garażowego w granicy z działką sąsiednią nr [...]. W myśl § 12 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia, który stanowi, iż w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m.

Organ II instancji podkreślił, że planowane budynki zaprojektowane zostały z zachowaniem obowiązującej i maksymalnej nieprzekraczalnej linii zabudowy, ich łączna powierzchnia zabudowy nie przekracza 36 % powierzchni działki, szerokość elewacji frontowej dla budynku mieszkalnego i budynku garażowo-gospodarczego nie przekracza 8 m, wysokość i geometria dachu zostały spełnione. Na terenie inwestycji (w garażu) zaprojektowano 2 miejsca postojowe. Stąd dostosowanie planowanego przedsięwzięcia do powyższych parametrów przemawia za jego zgodnością z warunkami zabudowy określonymi decyzją Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], znak: [...] oraz decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławcze w P. z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...]. Nadto przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397).

Zdaniem organu odwoławczego usytuowanie budynku mieszkalnego i budynku gospodarczo-garażowego przy granicy nieruchomości nr [...] spełnia założenia § 13 ww. rozporządzenia MI dotyczące prawidłowego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Zostały również zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60 ww. rozporządzenia.

Na podstawie § 34 w związku z § 36 ust. 2 ww. rozporządzenia zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być stosowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, przy czym nie dopuszcza się ich stosowania na obszarach podlegających szczególnej ochronie środowiska i narażonych na powodzie oraz zalewanie wodami opadowymi. W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości urządzeń sanitarno-gospodarczych, o których mowa w ust. 1, powinny wynosić co najmniej:

od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi - 5 m, przy czym nie dotyczy to dołów ustępowych w zabudowie jednorodzinnej,

od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego - 2 m.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy przyjął, że pismo A. z dnia [...] maja 2011r. znak: [...] świadczy o tym, iż istniejące uzbrojenie kanalizacji sanitarnej w ul. S. na wysokości dz. nr [...] nie jest wystarczające dla odprowadzenia ścieków bytowo-gospodarczych z planowanej zabudowy. Nadto z planu zagospodarowania terenu wynika, iż usytuowanie zbiornika bezodpływowego o pojemności 7,2 m3 na ww. terenie zaprojektowane zostało z zachowaniem odległości określonych w § 36 ust. 2 ww. rozporządzenia.

W związku z powyższym, lokalizacja budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku garażowo-gospodarczego wraz z tymczasowym zbiornikiem bezodpływowym na ścieki na terenie nieruchomości przy ul. S. w P. (dz. nr [...], ark. [...], obręb J) w granicy z działką nr [...] jest zgodna z powyższymi przepisami. Organ odwoławczy podzielił pogląd, iż przedłożony projekt budowlany nie przewiduje pomieszczeń przeznaczonych na magazynowanie ani składowanie materiałów łatwopalnych lub wybuchowych, jakie sugerują skarżący.

Reasumując, Wojewoda W. podzielił stanowisko Prezydenta Miasta P. iż przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ww. decyzją Prezydenta Miasta P. nr [...], znak: [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] marca r., decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2013r., znak: [...] oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Ponadto Inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył stosowne załączniki, wynikające z art. 33 ust. 2 Pb.

Podkreślono, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej na etapie pozwolenia na budowę sprawdza wszystkie przesłanki wynikające z art. 35 ust 1 - 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), a w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w ustawowym terminie wnieśli L. i M. P. zarzucając, iż nie wyrażają zgody na podjęcie przez inwestorów działalności gospodarczej blacharsko- dekarskiej, gdyż w przeszłości doszło do pożaru. Z działalnością tą związane są materiały łatwopalne zagrażające wybuchem.

Wojewoda W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.

Profesjonalny pełnomocnik skarżących pismem z dnia 20.06.2014r. uzupełnił skargę wskazując, iż zaskarża w całości w/w decyzję Wojewody W. wnosząc na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77, 78 i 80 w związku z art. 7 oraz w związku z art. 75 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) - dalej "k.p.a." poprzez:

niewłaściwą ocenę powoływanych przez skarżących dowodów w zakresie podnoszonych przez nich wątpliwości, iż budowa i działalność prowadzona na przedmiotowej nieruchomości, w zakresie wydanego uczestnikom pozwolenia będzie miała wpływ na działki sąsiednie, przejawiającą się w przyjęciu iż projektowana nieruchomość wraz z budynkami gospodarczymi tego rodzaju wpływu nie będzie miała;

nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez skarżących dowodów z przesłuchania świadków, co w konsekwencji doprowadziło do całkowitego pominięcia argumentacji wskazującej na niebezpieczeństwo zlokalizowania w związku z planowaną inwestycją na terenie przedmiotowej nieruchomości substancji łatwopalnych mogących zagrażać zdrowiu i życiu mieszkańców nieruchomości sąsiednich;

2.naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

art. 35 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z z 2013 r. poz. 1409) - dalej "P.b." - poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się w przyjęciu, że zostały spełnione przesłanki pozwalające na stwierdzenie, iż uczestnicy postępowania przedłożyli kompletny projekt budowlany i posiadają wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia;

§ 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. Nr 75, poz. 690) - dalej: "Rozporządzenie" poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się w przyjęciu, że lokalizacja budynków na nieruchomości przyjęta w projekcie spełnia warunki wskazane w tym przepisie zakresie odległości pomiędzy planowanym budynkiem a budynkami na działce sąsiedniej.

W obszernym uzasadnieniu uzupełnienia skargi powołano treść przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., a także art. 80 k.p.a. Ponadto przytoczono liczne orzecznictwo. Podkreślono, że zarówno do Prezydenta Miasta P., jak i do Wojewody W. należało ustalenie, czy zachodzą w ogóle przesłanki umożliwiające wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oraz czy istnieją przeszkody, które skutkowałyby koniecznością odmowy wydania pozytywnej decyzji.

Skarżący podnieśli, iż w przedmiotowej sprawie obowiązkiem zarówno Prezydenta Miasta P., jak i Wojewody W., było w pierwszej kolejności zebranie całego materiału dowodowego, następnie dokonanie jego wnikliwej i wszechstronnej oceny, by w ostateczności ustalić stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie. Nie bez znaczenia pozostawały tutaj stanowiska przedstawione przez mieszkańców nieruchomości sąsiednich, którzy jako bezpośrednio zainteresowani w sprawie, w związku z możliwością oddziaływania nieruchomości na ich grunty, mogli wypowiedzieć się w sprawie jako strony postępowania.

Skarżący zarzucili, że organ na podstawie zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, przy zdecydowanym zbagatelizowaniu wątpliwości zgłaszanych przez nich, uznał iż w niniejszej sprawie nie zachodzą żadne przesłanki które prowadziłyby do wykluczenia możliwości udzielenia inwestorom pozwolenia na budowę. W ocenie organu sporządzona w niniejszej sprawie analiza urbanistyczna przeprowadzona na potrzeby postępowania w zakresie wydania decyzji o warunkach zabudowy wskazała, iż nie występują okoliczności które uzasadniałyby wydanie decyzji negatywnej w niniejszej sprawie, co w następstwie było podstawą do pozytywnego rozstrzygnięcia kwestii pozwolenia na budowę, gdyż nie stwierdzono okoliczności w których nowopowstały budynek kolidowałby z zabudową znajdującą się dookoła przedmiotowej nieruchomości.

Zauważono, iż Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. w piśmie z dnia [...] września 2010 roku wskazał, iż w obszarze ul. S. przeważająca jest zabudowa mieszkaniowa i obowiązuje w tym rejonie zakaz poruszania się samochodów powyżej 3,5 tony, w związku z czym projektowana inwestycja może być uzgodniona tylko pod warunkiem, że będzie mogła funkcjonować bez obsługi pojazdami ciężarowymi. W piśmie powyższym wskazano, iż w przypadku konieczności dojazdu pojazdów ciężarowych przedmiotowa zabudowa zostaje zaopiniowana negatywnie.

W ocenie skarżących organy obu instancji całkowicie zbagatelizowały również wątpliwości zgłaszane przez skarżących w zakresie niebezpieczeństwa zlokalizowania na terenie planowanej nieruchomości substancji łatwopalnych mogących zagrażać zdrowiu i życiu mieszkańców nieruchomości sąsiednich. Skarżący w pismach kierowanych do organów wielokrotnie wskazywali na swoje wątpliwości związane z materiałami łatwopalnymi, których wykorzystanie w przypadku prowadzenia działalności dekarsko-blacharskiej jest oczywiste, a co do których uczestnicy niniejszego postępowania deklarowali, iż nie będą one przechowywane w budowanej przez nich części magazynowo - gospodarczej.

Podkreślono, że organy obu instancji zaniechały prowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia czy istnieje niebezpieczeństwo dla nieruchomości sąsiednich, mimo że skarżący wskazywali, iż w przeszłości istniało już zagrożenie pożarowe na innej nieruchomości należącej do K. i M. K., na której również składowane były materiały w ramach prowadzonej przez nich działalności. Organy nie zbadały przyczyny zaistniałego pożaru, ani też potencjalnego niebezpieczeństwa jego ponownego wystąpienia w zakresie planowanej inwestycji, co niewątpliwie ma wpływ na jakość życia i bezpieczeństwo mieszkańców.

W związku z tym wskazać należy, że organy obu instancji nie zadośćuczyniły wynikającym z k.p.a. zasadom prowadzenia postępowania dowodowego albowiem materiał dowodowy przez nie zebrany jest niekompletny, ponadto wskazać należy iż nie został on również poddany właściwej ocenie.

Odnosząc się naruszenia norm prawa materialnego skarżący wskazali w pierwszej kolejności na naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 pkt. 3 "P.b." - powołując się na jego błędną wykładnię przejawiającą się w przyjęciu, że zostały spełnione przesłanki pozwalające na stwierdzenie, iż uczestnicy postępowania przedłożyli kompletny projekt budowlany i posiadają wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W ocenie skarżących ani organ pierwszej instancji, ani Wojewoda W., nie dokonali dokładnego i całkowitego zbadania spełnienia przez uczestników niniejszego postępowania wymogów w zakresie uzyskania przez nich wszelkich zezwoleń niezbędnych do udzielenia pozwolenia na budowę. Skarżący wskazali, iż organy jedynie przyjęły, iż na obecnym etapie postępowania nie są one zobowiązane szczegółowo badać jakiego rodzaju działalność będzie wykonywana na przedmiotowej nieruchomości. Skarżący zarzucili, iż planowana przez uczestników postępowania działalność nie tylko będzie pociągała za sobą składowanie materiałów łatwopalnych, ale ponadto, ze względu na charakter prowadzonej działalności powinni oni również wykazać, iż posiadają zezwolenia na postępowanie z odpadami niebezpiecznymi, które w ramach tej działalności powstaną. O tym, w zakresie złożonego wniosku nie ma żadnej informacji, jednakże w ocenie skarżących ma ona kluczowe znaczenie dla możliwości wykonywania pełni praw właścicielskich i ewentualnego dalszego rozporządzania nieruchomością stanowiącą własność skarżących.

Z kolei w stosunku do powołanego przez organy § 12 rozporządzenia MI skarżący wskazali na jego błędną wykładnię przejawiającą się w przyjęciu, że lokalizacja budynków na przedmiotowej nieruchomości przyjęta w projekcie spełnia warunki wskazane w przepisie w zakresie odległości pomiędzy budynkami zlokalizowanymi na sąsiadujących ze sobą działkach.

Skarżący podnieśli, iż według § 12 rozporządzenia MI "W zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się: 1) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m". Ponadto pkt 6 precyzuje, iż "Budynek inwentarski lub budynek gospodarczy, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, nie może być sytuowany ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości mniejszej niż 8 m od ściany istniejącego na sąsiedniej działce budowlanej budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego lub budynku użyteczności publicznej, lub takiego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 4.".

Podkreślono, iż według § 3 pkt 8 Rozporządzenia mówiąc o budynku gospodarczym - należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych".

Treść żadnego z powyższych przepisów nie odnosi się do zabudowy dokonywanej z zamiarem prowadzenia w jej ramach działalności usługowej, ani też przechowywania materiałów - abstrahując już w tym momencie od faktu, czy będą to materiały łatwopalne, czy jakiekolwiek inne, aczkolwiek w większej ilości niż standardowe zapotrzebowanie do zapewnienia zaplecza mieszkańcom danego budynku, do którego budynek gospodarczy będzie przynależał. W ocenie Skarżących organy obu instancji całkowicie pominęły wskazywaną przez inwestorów chęć prowadzenia działalności gospodarczej właśnie przy wykorzystaniu budynku gospodarczego, który został zlokalizowany na przedmiotowej nieruchomości, a co za tym idzie, nie uwzględniły one również wzmożonego ruchu, hałasu i obecności pracowników, które to czynniki niewątpliwie będą miały niebagatelny wpływ na komfort życia mieszkańców nieruchomości sąsiednich.

Wojewoda W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swa dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości rozstrzygnięcia Wojewody W. w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta P. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku garażowo-gospodarczego wraz z tymczasowym zbiornikiem bezodpływowym na ścieki na terenie nieruchomości.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 tej ustawy stanowi, iż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei w przepisie art. 33 ust. 2 pkt 1-3 ustawy, ustawodawca sprecyzował, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W myśl art. 35 ust. 1 Pb, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy.

Podkreślić należy, iż w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Pb, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o czym stanowi art. 35 ust. 4 Pb. W orzecznictwie wskazuje się, iż użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno - budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Organ administracji architektoniczno - budowlanej, w razie spełnienia wymienionych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Pb uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z powyższych względów nie można uznać za uzasadniony zarzut naruszenia art. 7 Kpa przez zignorowanie przez organy I i II instancji interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli w sytuacji, gdy przeciwko planowanej inwestycji oponują właściciele sąsiedniej nieruchomości, tj. skarżący.

Przy ocenie przedłożonego projektu budowlanego organ nie ma prawa badać go pod kątem oczekiwań obywateli. Warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie analiza akt sprawy pod kątem przywołanych uregulowań nie pozostawia wątpliwości, iż wymagania formalne, określone w cytowanych przepisach - niezbędne do wydania pozwolenia na budowę - zostały przez inwestora spełnione.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wnioskodawca do wniosku załączył wszelkie wymagane dokumenty takie jak cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto wskazać należy, iż projekt budowlany został sporządzony przez osoby do tego uprawnione. Również przedłożony projekt budowlany nie budzi zastrzeżeń w świetle art. 34 ust. 3 Pb. W tym miejscy wskazać należy, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 Pb. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z ww. przepisu. Wyjaśniono, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Pb projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenia te zostały złożone. Zgodnie z wymogami Prawa budowlanego, osoby projektujące i sprawdzające winny się legitymować stosownymi uprawnieniami i przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Jak wynika z akt sprawy osoby te spełniają ww. wymogi. Wszyscy projektanci i sprawdzający w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.

Inwestorzy spełnili także wymagania przewidziane przez przepisy, w tym techniczno - budowlane określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie, w szczególności w § 12 ust. 1 rozporządzenia regulujący odległości sytuowania obiektu względem granic działki.

W tej sytuacji złożony przez inwestorów wniosek o wydanie pozwolenia na budowę uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji.

Mając na uwadze zarzuty skargi Sąd stwierdził, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Zdaniem skarżących przedmiotowa decyzja narusza uzasadnione interesy osób trzecich, gdyż jej zrealizowanie naraża właścicieli sąsiednich nieruchomości na uciążliwości związane z funkcjonowaniem obiektu garażowo-gospodarczego oraz spowoduje spadek wartości nieruchomości należącej do skarżących.

Jak podkreśla się w orzecznictwie, zasada poszanowania interesów osób trzecich wymaga, aby interesy powyższe były brane pod uwagę na etapie prac projektowanych i przez organ przygotowujący decyzję – pozwolenie na budowę. Nie oznacza ona jednakże, aby interes osób trzecich był najważniejszym i jedynym kryterium, jakie bierze się pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na budowę (wyrok NSA z 02 kwietnia 1998 r., sygn. akt IV SA 1517/97, LEX 43323). Konsekwentnie, pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz z normami obowiązującymi w budownictwie (wyrok WSA w Warszawie z 04 listopada 2009, sygn. akt VIII SA/Wa 1476/09, LEX 589537). Innymi słowy organ, przed wydaniem decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, winien dokonać oceny, czy w świetle obowiązujących przepisów prawnych, zrealizowanie inwestycji mogłoby spowodować naruszenie interesu prawnego osób trzecich.

Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, wskazać należy, że możliwość zlokalizowania spornej inwestycji na działce inwestora oceniana była na etapie ustalania warunków zabudowy. Lokalizacja planowanej inwestycji stanowi zatem następstwo decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, która dla obszaru nie objętego m.p.z.p. stanowi źródło praw i obowiązków dotyczących właścicieli nieruchomości nią objętych. Decyzja taka zarazem precyzuje wymogi, jakie spełniać ma zabudowa działek wskazanych jako teren inwestycji.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola nie wykazała, aby zatwierdzony projekt budowlany naruszał wymogi określone decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...].03. 2012 r. o warunkach zabudowy.

W postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę niezwykle istotnym elementem jest sam projekt budowlany. To on jest bowiem przedmiotem zatwierdzenia przez organ administracji architektoniczno – budowlanej. Artykuł 35 ust. 1 pkt 1 – 4 Pb przewiduje szereg elementów, które winien sprawdzić organ przed wydaniem pozwolenia na budowę. Nadto z samej istoty projektu jako przedmiotu zatwierdzenia przez organ w drodze decyzji administracyjnej, kształtującej prawa i obowiązki inwestora oraz stron postępowania wynika, że musi być to opracowanie jednoznaczne i spójne. Zapisy poszczególnych części projektu budowlanego nie mogą być ze sobą sprzeczne, ponieważ uniemożliwiałoby to ustalenie na etapie realizacji inwestycji, czy prowadzone roboty budowlane odpowiadają projektowi zatwierdzonemu. Z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że projekt budowlany powinien zawierać m.in.: projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich.

Uszczegółowieniem powyższego przepisu art. 34 ust. 1 pkt 3 są przepisy o rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012r., poz. 462). Zgodnie z § 8 ust. 1 tego rozporządzenia projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z zastrzeżeniem § 10. W § 8 ust. 3 pkt 2 wprowadzono wymóg, aby część rysunkowa, o której mowa w ust. 1 określała: granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary.

W kontrolowanym przypadku projekt budowlany jest zgodny z decyzją nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...].03.2012 r. (znak. [...]) uchyloną w części dotyczącej punktu I ppkt 1.3 przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...].06.2013 r. znak [...] oraz określającą szerokość elewacji frontowej i w pozostałej części utrzymującą decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...].03.2012 r. w mocy. Inwestor złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do wniosku zostały załączone oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Inwestor uzyskał decyzję Zarządu Dróg Miejskich w P. zezwalającą na lokalizację zjazdu z ulicy S. na działkę nr [...], ark. [...], obręb J. (decyzja znak [...] z dnia [...].08.2011 r.). Projekt drogowy zjazdu uzgodniony został przez Zarząd Dróg Miejskich w dniu [...].08.2011 r.

Argumenty skarżących o uciążliwości związanej z funkcjonowaniem spornego budynku garażowo - gospodarczego mogły być przedmiotem analizy organu, gdyż kwestie te mogły odnieść ewentualny, oczekiwany przez stronę skutek, na etapie postępowania zakończonego decyzją o warunkach zabudowy. Ponadto należy wskazać, że skarżący nie wykazali istnienia realnego zagrożenia. Powoływanie się na rzekomy pożar na innej nieruchomości inwestorów (pomijając kwestię wątpliwości co do zaistnienia takiego faktu) jest nieistotne, gdyż w tym postępowaniu rozpatrywana jest prawidłowość decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę innego obiektu i na innej nieruchomości. Organy prawidłowo przyjęły, że na chwilę obecną brak jest dowodów na to, że inwestorzy będą prowadzić na przedmiotowej działce działalność stanowiącą zagrożenie dla skarżących. Trzeba też wskazać, że potencjalne przyszłe przekroczenia odpowiednich granic immisji mogą stanowić przedmiot postępowania prowadzonego przez odpowiednie organy nadzoru lub w ramach postępowania przed sądem powszechnym, w przypadku wywiedzenia powództwa cywilnego o immisje. Na tym etapie zarówno opis realizacji inwestycji jak i jej zakres nie budzi zastrzeżeń co do zabezpieczenia interesów mieszkańców sąsiednich domów. Decyzja o pozwoleniu na budowę stanowi wypełnienie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla niniejszej inwestycji.

Reasumując, powyższe okoliczności nakazują uznać, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza słusznego interesu osób trzecich, w tym skarżących.

Rozpatrując przedmiotową sprawę Sąd nadto zważył, iż stronom został zapewniony czynny udział w toczącym się postępowaniu, w ramach ogólnej zasady postępowania administracyjnego określonej w art. 10 Kpa, a zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem prawidłowym, wydanym z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, w tym art. 107 §3 kpa.

Zgodnie ze stanowiskiem panującym w orzecznictwie sądów administracyjnych, w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm ustawy Prawo budowlane i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1740/13, LEX nr 1408021).

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, iż już w wyroku II SA/Po 763/12 wydanym w sprawie warunków zabudowy wskazano, iż w sprawie prawidłowo zastosowano § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.). Przepis ten dopuszcza bowiem przy zabudowie jednorodzinnej sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Taki przypadek niewątpliwie zaistniał w niniejszej sprawie, ponieważ planowane przedsięwzięcie dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a szerokość działki inwestora wynosi 11 m. Ponadto, lokalizacja budynku w granicy z działką sąsiednią może być dopuszczona również w decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z § 12 ust. 2 tego rozporządzenia. Analiza urbanistyczna, co przekonująco wykazał organ I instancji, pozwala przyjąć, że usytuowanie rozważanego przedsięwzięcia w granicy z działką nr [...] nie narusza istniejącego już ładu przestrzennego. W tym miejscu należy podkreślić, że powołane przepisy stanowią wystarczającą podstawę do lokalizacji przedmiotowego budynku w granicy z działką sąsiednią, a wedle obecnego stanu prawnego nie jest wymagana w tej mierze zgoda właściciela działki sąsiedniej.

Dodatkowo należy zauważyć, iż z faktu, że przepis § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) dotyczy odległości od granicy budynków gospodarczych i garaży nie wynika, że tym samym budynki gospodarcze zostały wyłączone spod regulacji § 12 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia. W pkt 1 możliwość sytuowania budynku gospodarczego w granicy działki istnieje z uwagi na szerokość działki mniejszą niż 16 m i nie jest ona zależna wówczas od jego wysokości i długości. Natomiast w pkt 4 możliwość sytuowania budynku gospodarczego bezpośredni przy granicy działki uzależniona jest od jego długości i wysokości, a nie od szerokości działki. (tak: wyrok NSA z dnia 11.01.2011r. o sygn. II OSK 2026, publ. LEX nr 1121191)

Należy również wskazać, że w sprawie nie występują też naruszenia prawa, w tym wskazane przez skarżących naruszenia procesowe w zakresie art. 7, art. 77, art. 78 i art. 80 k.p.a. Oceniając legalność zaskarżonych decyzji Sąd uznał, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły w sprawie stan faktyczny z uwzględnieniem interesu skarżących i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Postępowanie prowadzone było w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, a skarżący mieli możliwość na każdym jego etapie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, z czego zresztą skorzystali.

Wobec powyższego na podstawie art.151 Ppsa skargę oddalono. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 Ppsa.