Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 612/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2017 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. O. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SA/Po [...]

UZASADNIENIE

W dniu [...] czerwca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga M. O. (zwanego dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej: SKO, Kolegium) z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. (zwanego dalej: Burmistrz) z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], który stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie fabryki karmy dla zwierząt, przewidzianego do realizacji na działce nr ewid. [...] obręb Z., gm. N., pow. wrzesiński (zwane dalej odpowiednio: przedsięwzięcie; działka nr [...]) wskazując, iż charakterystyka planowanego przedsięwzięcia stanowi załącznik nr [...] do decyzji.

Skarga została złożona w następujących okolicznościach faktycznych.

Postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem A. G. (zwanej dalej: Inwestor), który wpłynął do organu dnia [...] września 2015 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Organ I instancji ustalił, i dał temu wyraz w wydanej decyzji, na podstawie wniosku i karty informacyjnej przedsięwzięcia, m,in. że planowana inwestycja polegać będzie na budowie obiektów produkcyjnych, produkcyjno-składowych oraz magazynów, do produkcji pasz sypkich i granulowanych o docelowej wydajności dobowej ok. 1200 Mg na dobę. Przewidziana jest do realizacji na działce nr [...], a teren przekształcony w wyniku realizacji inwestycji wyniesie ok. 2,013 ha. Działka stanowi grunty orne RVI, RV, łąki trwałe LVI, ŁV oraz nieużytki N. Inwestycja składać się będzie z: magazynu zbożowego składającego się z silosów lejowych i płaskodennych o łącznej pojemności docelowej około 28 000 Mg, wieży technologicznej - o powierzchni zabudowy około 330 m2 i wysokości około 47 m, ekspedycji pasz luzem o powierzchni około 600 m2 i wysokości 38 m docelowo, pojemność ekspedycji 4600 m3, dozowni o powierzchni około 300 m2 i wysokości 38 m, pojemność dozowni 3700 m3, magazynu płynów o powierzchni około 150 m2 i wysokości 17 m, kosza przyjęciowego 2 * 100 Mg/h o powierzchni 300 m2 i wysokości 17 m, powierzchni magazynowej płaskiej 4000 m2 i wysokości 10 m, (część socjalna i sterownia podniesiona do wysokości 15 m), kotłowni o powierzchni 170 m2 i wysokości 8 m, warsztatu o powierzchni ok. 20 m2, portierni o powierzchni ok. 10 m2, garażu o powierzchni ok. 50 m2 oraz budynku biurowego o powierzchni ok. 600 m2. Surowce potrzebne w procesie produkcji magazynowane będą w sześciu silosach o pojemności 3500 Mg, pięciu silosach o pojemności 1000 Mg oraz siedmiu silosach o pojemności 400 Mg. Ustalono także m.in., że przedsięwzięcie planuje się zrealizować na działce nr [...] objętej Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów aktywizacji gospodarczej w [...] działka nr ewid. [...], zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej Gminy N. z dnia [...] listopada 2005 r., (Dz. Urz. Woj. Wlkp. nr [...] poz. 709 z dnia [...] lutego 2006 r., zwanym dalej: MPZP, Plan). Organ w decyzji pierwszoinstancyjnej wskazał, że zgodnie z ww. miejscowym planem przedmiotowa działka przeznaczona jest pod tereny zabudowy techniczno-produkcyjnej, tereny zieleni ekologicznej, teren drogi dojazdowej serwisowej, tereny dróg dojazdowych wewnętrznych, a planowane przedsięwzięcie planuje się zlokalizować na terenie oznaczonym w wymienionym planie symbolem 2P - tereny zabudowy techniczno-produkcyjnej. Organ skonstatował również krótko, że po dokonaniu analizy zapisów karty informacyjnej przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzono, że realizacja przedmiotowej inwestycji jest zgodna z zapisami powyższego planu.

Organ przytoczył również i szeroko omówił podstawy prawne wydanego rozstrzygnięcia. Następnie argumentował, że biorąc pod uwagę uwarunkowania wymienione w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., zwanej dalej: ustawa) przeanalizowano: skalę i charakter inwestycji, wielkość zajmowanego terenu, zakres robót związanych z jej realizacją, prawdopodobieństwo, czas trwania, zasięg oddziaływania oraz odwracalność oddziaływania, a także wykorzystanie zasobów naturalnych, emisję uciążliwości związane z jej eksploatacją oraz usytuowanie przedsięwzięcia względem obszarów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk albo siedlisk objętych ochroną w tym obszarów Natura 2000. Na podstawie art. 64 ust. 1 pkt. 1, art. 78 ust. 1 pkt. 2, ustawy zasięgnięto opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (zwanego dalej: RDOŚ) i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. (zwanego dalej: PPIS) co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślono, że opinią sanitarną z dnia [...] września 2015 r. PPIS stwierdził, że przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie jest wymagane, zaś w postanowieniu z dnia [...] października 2015 r. RDOŚ wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Organ kontynuował, wskazując, że po dokonaniu powyższej analizy oraz biorąc pod uwagę opinię ww. organów (RDOŚ i PPIS) postanowił odstąpić od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia.

Wskazano, że w toku postępowania wpłynął wniosek stowarzyszenia [...] "[...] N. - Stowarzyszenie [...]" z prośbą o dopuszczenie do udziału w postępowaniu na prawach strony. W piśmie tym stwierdzono m.in., że inwestycja jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stowarzyszenie zostało dopuszczone do udziału w postepowaniu (postanowienie Burmistrza z dnia [...] listopada 2015 r.)

Kolejno organ podniósł, odnosząc się do powyższego zarzutu, że z analizy karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że projektowane budynki będą miały wysokość mniejszą niż 15 m, natomiast wszelkie obiekty o wysokości przekraczającej 15 m będą miały formę budowli. Wywodzono, że zgodnie z § 10 ust 1 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego maksymalna wysokość budynków przeznaczenia podstawowego od poziomu terenu do kalenicy dachu nie może być wyższa niż 15 m i jednocześnie dopuszcza się wyższe elementy techniczne takie jak kominy, maszty, anteny itp. nie przekraczające wysokości 49,5 m n.p.t. Uwzględniając powyższe organ stwierdził, że projektowane obiekty nie przekroczą maksymalnych wysokości określonych w planie (dla budynków 15 m, dla pozostałych elementów 49,5 m). Wskazano także, że organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach nie dysponuje projektem budowlanym inwestycji i na tym etapie nie ma podstawy żądać takiego dokumentu od wnioskodawcy. Burmistrz wskazywał, że zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego. W razie stwierdzenia naruszeń właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Wskazał także, że w swojej opinii stwierdzającej, iż ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie jest wymagana PPIS stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z założeniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ opisał kolejno pisma, które wpłynęły do organu od stron i uczestników postępowania, którzy w szczególności zarzucali niezgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ konsekwentnie stwierdzał w odpowiedzi, że po dokonaniu analizy karty informacyjnej i zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzono zgodność planowanej inwestycji z zapisami planu.

Końcowo organ stwierdził, że biorąc pod uwagę, przeprowadzoną w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, analizę i ocenę bezpośredniego i pośredniego wpływu inwestycji na środowisko, w tym na zdrowie ludzi, możliwości oraz sposobów zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko, dokonaną w szczególności na podstawie wniosku, karty informacyjnej przedsięwzięcia, jak również opinii RDOŚ, uznał, że po zrealizowaniu przez inwestora wszystkich warunków zawartych w przedłożonych dokumentach oraz decyzji, planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z wymaganiami przepisów o ochronie środowiska.

W stanowiącej załącznik do powyższej decyzji organu I instancji charakterystyce planowanego przedsięwzięcia wskazano, że "Przedmiotowe przedsięwzięcie planuje się zrealizować na działce nr ewid. [...] w [...]. Przedmiotowa działka objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów aktywizacji gospodarczej - dz. nr ewid. [...] zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej Gminy N. z dnia [...] listopada 2005 r., ogłoszonym w Dz. Urz. Woj. Wlkp. nr [...] poz. 709 z dnia [...].02.2006 r. Zgodnie z ww. miejscowym planem przedmiotowa działka przeznaczona jest pod tereny zabudowy techniczno-produkcyjnej, tereny zieleni ekologicznej, teren drogi dojazdowej serwisowej, tereny dróg dojazdowych wewnętrznych. Planowane przedsięwzięcie planuje się zlokalizować na terenie oznaczonym w wymienionym planie symbolem 2P - tereny zabudowy techniczno-produkcyjnej. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów przedmiotowa działka stanowi grunty ome RVI, RV, łąki trwałe LVI, LV oraz nieużytki N. Obecnie teren ten stanowi nieużytki oraz pola uprawne."

Odwołania od powyższej decyzji złożyli: [...] N. - Stowarzyszenie [...], E. W., D. G., K. T. i skarżący.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w całości w mocy decyzję organu I instancji.

Organ opisał szczegółowo stan faktyczny w sprawie i wskazał, że w złożonych odwołaniach, ani w toku postępowania nie przedstawiono żadnych dowodów, które mogłyby podważać prawidłowość i rzetelność Karty informacyjnej przedsięwzięcia, w szczególności dokumentu sporządzonego przez specjalistów w dziedzinie objętym daną tematyką, który stanowiłby przeciwdowód dla złożonej przez inwestora karty informacyjnej. Organy nie stwierdziły potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, bowiem charakter przedsięwzięcia i ocena karty informacyjnej przedsięwzięcia wraz z uzupełnieniami nie dawały ku temu podstaw. Kolegium podniosło, że nie oznacza to jednak, że w ogóle przez organy pomijane są kwestie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko a jedynie, iż takie oddziaływanie nie wymaga oceny, bo wynika ze zgromadzonej już w sprawie dokumentacji i rodzaju przedsięwzięcia bez potrzeb rozszerzania postępowania. Zgromadzona w sprawie dokumentacja jest, zdaniem SKO, wystarczająca dla stwierdzenia, iż przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. Kolegium przyjęło za własne ustalenia dokonane przez organ I instancji, i poparło zaprezentowane przez organ wydający decyzję i organy opiniujące, stanowisko.

Zdaniem Kolegium organ I instancji wskazał, co brał pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięcia i na co zwrócił uwagę oraz co go doprowadziło do przekonania, iż w sprawie nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tym zakresie organ posiłkował się niezależnymi opiniami dwóch innych organów opiniujących RDOŚ i PPIS, którzy w zakresie swoich kompetencji, działając jako organy wyspecjalizowane w zakresie objętym opiniami, przedstawiły swoje stanowiska.

Wskazano także, że oceniając planowane przedsięwzięcie organy administracji muszą się opierać na danych przedstawionych przez inwestora, gdyż to on decyduje jakie przedsięwzięcie chce realizować. W opinii Kolegium organ I instancji wyjaśnił wszelkie okoliczności sprawy, a istniejący materiał dowodowy, głównie w postaci Kary informacyjnej przedsięwzięcia wraz z jej aneksem, uzupełnieniami i wyjaśnieniami, nie budzi wątpliwości, ani co do prawdziwości zawartych w nim danych, ani co do jego kompletności. Zdaniem SKO organ I instancji zawarł w decyzji wszelkie informacje, które są wymagane w sytuacji odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ uzasadnił również, (jak i organy opiniujące w swoich opiniach) co stanęło u podstaw uznania, iż planowane przedsięwzięcie nie wymaga sporządzenia raportu i przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W ocenie Kolegium w sprawie nie zachodziła sprzeczność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w tej lokalizacji, gdzie planowane jest posadowienie budynków pod inwestycję, zakłada tereny zabudowy techniczno-produkcyjnej.

Odnosząc się do ponoszonych w toku postępowania zarzutów o brak ustalenia rzeczywistego inwestora, którym jest de facto inwestor chiński, Kolegium stwierdziło, że organ nie dokonuje oceny podmiotu, który stara się o wydanie decyzji a przedmiotem postępowania jest jedynie kwestia oddziaływania samego przedsięwzięcia na środowisko.

Wyjaśniono także, że decyzja środowiskowa jest etapem wstępnym i poprzedza uzyskanie kolejnych stosownych decyzji zmierzających do realizacji i finalizacji planowanego przedsięwzięcia. Realizacja warunków określonych w kolejnych decyzjach będzie kontrolowana przez organy właściwe np. organy budowlane i nadzoru budowlanego oraz inne organy powołane na podstawie obowiązujących przepisów np. do kontroli korzystania ze środowiska. Zatem decyzja środowiskowa nie przesądza jeszcze o realizacji przedmiotowej inwestycji, ma ona bowiem charakter przygotowawczy dla innych postępowań.

Podkreślono, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową, a wydanie decyzji negatywnych może nastąpić tylko w ściśle określonych sytuacjach. Całokształt regulacji prawnych prowadzi, w ocenie SKO, do wniosku, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku zaistnienia sprzeczności z innymi przepisami prawa lub gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko. Akcentowano także, że sprzeciw społeczeństwa (społeczności lokalnej) lub jednej ze stron postępowania wobec planowanej inwestycji nie może stanowić wyłącznej przesłanki odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia a strony postępowania do momentu wydania decyzji nie przedstawiły dowodów, okoliczności opartych na konkretnych wyliczeniach lub danych, które wskazywałyby na zaistnienie przypadku, w którym wydaje się decyzję odmowną w sprawie środowiskowych uwarunkowań.

Kolegium nie stwierdziło również naruszenia zasad postępowania administracyjnego przez organ I instancji, który w ocenie organu odwoławczego działał na podstawie przepisów prawa, podejmował wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, informował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków oraz przestrzegał zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, nadto w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy.

Reasumując Kolegium stwierdziło, że zbadało sprawę nie tylko pod kątem podniesionych przez odwołujące się Stowarzyszenie zarzutów, ale i zbadało cały materiał zebrany w sprawie, prawidłowość samego postępowania i zgodność przeprowadzonych przez organ I instancji ustaleń i wyników z obowiązującym prawem. Kolegium nie podzieliło stanowiska odwołujących się i uznało, że decyzja jak i poprzedzające ją postanowienie nie naruszają prawa.

Skargę na powyższą decyzję złożył, jak opisano na wstępie, skarżący zaskarżając ją w całości oraz domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzucił nierozpoznanie co do istoty sprawy i wydanie decyzji obok okoliczności faktycznych, a także oparcie się na częściowym materiale dowodowym oraz wybranych przepisach prawa z dokonaniem ich błędnej wykładni.

W uzasadnieniu skargi skarżący w szczególności wskazał, powołując się na rozprawę nieprotokołowaną w dniu [...] października 2015 w szkole w [...], sesję Rady Miejskiej Gminy N. w dniu [...] października 2015 oraz wywiad udzielony przez Burmistrza w lokalnej rozgłośni radiowej Radio W. dnia [...] grudnia 2015 r., że faktycznym inwestorem jest nieokreślony koncern chiński.

Zarzucił, że kwestie oddziaływania generowanego przez przedsięwzięcie, z uwzględnieniem oddziaływań bezpośrednich, pośrednich, wtórnych, skumulowanych, krótko-, średnio- i długoterminowych, stałych i chwilowych, również tych, dla których nie istnieją standardy środowiskowe, które wcale nie musi być oddziaływaniem ponadnormatywnym, zostały przez organy rozpatrzone "sztampowo, z użyciem typowego urzędniczego slangu, z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego".

Kolejno skarżący zarzucił, że nie uwzględniono pisemnych protestów ponad 90% mieszkańców [...] posiadających prawo głosu, jak również, że w karcie informacyjnej zabrakło istotnych informacji oraz nie uwzględniono w niej również aktualnie występujących uciążliwości w związku z istniejącymi nieopodal kurnikami, co czyni występujące emisje synergicznie większymi.

Skarżący podniósł, że według informacji przedstawionych przez inwestora wysokość obiektów inwestycji wyszczególnionych w karcie informacyjnej przekracza dopuszczalne wysokości. Wskazał w tej mierze na wysokość: wieży technologicznej - wys. ok. 47 m, ekspedycji pasz luzem - wys. 38 m, dozowni - wys. 38 m, magazynu płynów - wys. 17 m i kosza przyjęciowego - wys. 17 m, odnosząc te dane do § 10 ust. 1 pkt 5 MPZP. Skarżący podkreślił, że zgodnie z art. 82 ust. 2 ustawy właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli przedsięwzięcie jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ odmawia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem skarżącego wydanie postanowienia o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko świadczy o tym, że Burmistrz nie przeanalizował zapisów karty informacyjnej pod kątem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Kolejno skarżący podniósł, że zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 6 MPZP "dopuszcza się możliwość lokowania przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany, pod warunkiem, że ich uciążliwości nie będą wykraczały poza granice terenu". Zdaniem skarżącego z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że uciążliwości będą wykraczały poza teren inwestycyjny.

Skarżący podniósł również zarzuty dotyczące nieprawidłowości przy ocenie poziomów mocy akustycznej urządzeń i brak dokumentacji technicznej potwierdzającej przedstawione poziomy akustyczne.

Zdaniem skarżącego zostanie także przekroczony próg określony w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (300 ton gotowych produktów na dobę).

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 Ppsa polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie budzi sporu w rozpoznawanej sprawie, że planowane przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 52 b), pkt 92 i pkt 98 rozporządzenia zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których realizacji wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i dla których sporządzenie raportu może być wymagane.

Ocenę odziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, co wynika z art. 61 ust. 2 ustawy. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 84. ust. 1 ustawy).

W myśl art. 80 ust. 2 ustawy właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących oraz dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej realizowanej na podstawie ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Nie ma wątpliwości, że zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest w świetle art. 80 ust. 2 ustawy podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie lub też wprost zakazuje jego realizacji, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko. Jak wskazuje się w orzecznictwie - z treści art. 77 ust. 1 ustawy wynika, że współdziałanie z innymi organami przy wydawaniu decyzji środowiskowej następuje "jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko....". Z takiego brzmienia cytowanego przepisu należy wyprowadzać wniosek, że nie w każdym przypadku wydanie decyzji środowiskowej wymagać będzie obligatoryjnego wyczerpania form współdziałania organów, o których mowa w tym przepisie. Takiego obowiązku nie będzie wówczas, gdy z mocy przepisów prawa miejscowego - planu zagospodarowania przestrzennego, zamierzone przedsięwzięcie jest sprzeczne z jego ustaleniami (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2628/11, z 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2628/11 oraz z dnia 22 marca 2016 r. sygn. akt II OSK 1817/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przedmiotem kontroli jest w niniejszej sprawie decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Teren, na którym realizowane ma być zamierzone przedsięwzięcie objęty jest ustaleniami MPZP. Jak trafnie wskazano w skardze, a czego zdają się nie dostrzegać organy obu instancji, pomimo, iż kwestia ta była sygnalizowana na wcześniejszych etapach postępowania, zamierzone przedsięwzięcie jest sprzeczne z postanowieniami tego planu, a co najmniej wątpliwości w tym zakresie nie zostały usunięte zarówno, przez organ I, jak i II instancji.

Należy bowiem zwrócić uwagę, że w § 10 MPZP w ust. 1 pkt 5 stwierdza się, że na terenach zabudowy techniczno-produkcyjnej, oznaczonych na rysunku planu symbolami 1P i 2P (tj. na terenach będących przedmiotem niniejszego postępowania maksymalna wysokość budynków przeznaczenia podstawowego od poziomu terenu do kalenicy dachu nie może być wyższa niż 15 m. Dopuszcza się wyższe elementy techniczne takie jak kominy, maszty, anteny itp. nie przekraczające wysokości 49,5 m n.p.t.. Obowiązkiem organów obu instancji było zbadanie zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami tego planu. Z obowiązku tego nie wywiązał się tymczasem żadne z organów orzekających w sprawie, co doprowadziło do naruszenia art. 80 ustawy i konieczności wyeliminowania tych decyzji z obrotu prawnego.

Należy bowiem wskazać, że – co wskazał sam organ I instancji w swojej decyzji – z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że planowana inwestycja składać się będzie m.in. z:

1. wieży technologicznej - o powierzchni zabudowy około 330 m2 i wysokości około 47 m,

2. ekspedycji pasz luzem o powierzchni około 600 m2 i wysokości 38 m docelowo, pojemność ekspedycji 4600 m3,

3. dozowni o powierzchni około 300 m2 i wysokości 38 m, pojemność dozowni 3700 m3,

4. magazynu płynów o powierzchni około 150 m2 i wysokości 17 m,

5. kosza przyjęciowego 2 * 100 Mg/h o powierzchni 300 m2 i wysokości 17 m,

Co symptomatyczne nie wskazano wysokości kilku z obiektów, poprzestając jedynie na podaniu ich powierzchni w metrach kwadratowych.

Zestawienie powyższych wartości z brzmieniem przytoczonej regulacji MPZP co najmniej wywołuje uzasadnione wątpliwości, co do zgodności z planem planowanego przedsięwzięcia, zaś z dużym prawdopodobieństwem wskazuje na istniejącą sprzeczność pomiędzy przedsięwzięciem a planem. Trudno bowiem zasadnie przyjąć, że obiekt o powierzchni 330 m2, i wysokości 47 m można uznać za "elementy techniczne takie jak kominy, maszty, anteny itp.", o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 5 MPZP.

W kontekście stwierdzonego powyżej naruszenia art. 80 ustawy zbędnym staje się odnoszenie do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze, albowiem nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organy, uwzględniając treść uzasadnienia niniejszego wyroku oraz ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, raz jeszcze dokonają oceny możliwości realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia na działkach wskazanych we wniosku inwestora.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji, zaś na mocy art. 135 Ppsa, także decyzji organu I instancji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 Ppsa uwzględniając kwotę stanowiąca równowartość uiszczonego wpisu od skargi ([...] zł).