Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 627/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie WSA Iwona Niżnik- Dobosz Waldemar Michaldo / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2014 r. sprawy ze skargi D. F. i K. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia 28 lutego 2014 r., znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 24 maja 2013 roku nr [....] Starosta W. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości obejmującej działki nr nr [....] o łącznej pow. 1.7587 ha, położone w Z. gmina K. , poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie przewodów elektroenergetycznych podziemnej linii kablowej 15 kV oraz słupa kablowego, dla zasilania budynków mieszkalnych w Z. , zgodnie z trasą oznaczoną na mapie ewidencyjnej. Ponadto w sentencji decyzji organ I instancji ustalił, iż na działkach nr nr [....] kabel zostanie ułożony na głębokości 0,9 m, a szerokość zajęcia gruntu wynosić będzie 1 m. Pas gruntu tej szerokości obejmuje także strefę ochronną linii kablowej (wolną od zabudowy). Powierzchnia gruntu przewidzianego do zajęcia pod linię kablową przebiegającą po ww. działkach wyniesie 350 m2 (350 mxi m). Dla słupa energetycznego powierzchnia zajętości wynosić będzie ok. 0,5 m2 powierzchni działki nr [....] . Niezależnie od tego w pkt 2 omawianej decyzji Starosta W. wskazał, iż zezwolenie obejmuje w szczególności prawo wstępu na nieruchomość w celu wykonania prac budowlano- montażowych związanych z budową linii elektroenergetycznej 15 kV oraz słupa kablowego, a nadto w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją linii elektroenergetycznej. Ponadto w pkt. 3 decyzji organ I instancji zobowiązał także [....] S.A Oddział w B. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej jednakże nie później niż w terminie 14 dni.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia przywołano art. 124 ust. 1,ust.2,ust.3,ust.4,ust.6 i ust.7 w związku z art.6 pkt.2 ustawy z dnia 21 sierpnia1997r. o gospodarce nieruchomościami Dz. U. z 2010r. nr 102 poz.651, dalej u.g.n.), art. 2 ust.5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz .U. z 2012r. poz.647 ze zm., dalej u.p.z.p.) oraz art.104, art.107 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz.267 ze zm).

W uzasadnieniu omawianej decyzji Starosta W. przypomniał, iż postępowanie zostało wszczęte na wniosek [....] S.A. Oddział w B. (będącego następcą prawnym [....] S.A. Oddział w B. ) z 23 listopada 2012 r. znak [....] . Inwestor wystąpił o zezwolenie na przeprowadzenie przez ww. nieruchomość gruntową oznaczoną jako działki nr nr [....] , poł. w Z. , gm. [....] , przewodów elektroenergetycznych, w związku z budową podziemnej linii kablowej 15 kV oraz słupa kablowego dla zasilania budynków mieszkalnych w Z. Do ww. wniosku załączono m.in. nową koncepcję projektową budowy stacji transformatorowej 15/04 kV [....] wraz z siecią kablową 15 kV i 0,4 kV dla zasilania energią elektryczną 2 budynków nowych i 18 istniejących w Z. k/ K. wraz z mapą ewidencyjną z wkreślonym przebiegiem linii kablowej 15 kV i lokalizacji słupa energetycznego. Starosta przypomniał także, iż na wniosek [....] S.A. Oddział w B. (poprzednika prawnego aktualnego inwestora) wydano już raz decyzję z 15 listopada 2010 r. znak [....] o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości w związku z planowaną inwestycją liniową mającą zbliżony przebieg do projektowanej aktualnie. Jej celem wynikającym jednoznacznie ze sporządzonej wówczas dokumentacji projektowej było podłączenie jedynie dwóch nowych budynków mieszkalnych w miejscowości Z. Powyższa decyzja z 15 listopada 2010 r. znak [....] została w wyniku rozpatrzenia odwołania współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości uchylona decyzją Wojewody [....] z 28 czerwca 2011 r. znak [....] , przy czym organ odwoławczy odmówił jednocześnie wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości, gdyż w ocenie tego organu inwestycji, której celem jest podłączenie do sieci elektroenergetycznej jedynie dwóch nowych budynków mieszkalnych nie można było uznać za realizującą cel publiczny o znaczeniu co najmniej lokalnym, czego wymaga regulacja art. 6 u.g.n. w związku z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Równocześnie Starosta przypomniał, iż po rozpoznaniu skargi na przedmiotową decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z 17 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1459/11 oddalił skargę inwestora . Organ I instancji zaznaczył m.in, iż Sąd w przedmiotowym wyroku stwierdzając spełnienie większości przesłanek dla wydania decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. (zgodność planowanej inwestycji z planem miejscowym i realizowanie przez nią jednego z celów publicznych, o których mowa w art. 6 u.g.n., jak również wykonanie przez wnioskodawcę obowiązku przeprowadzenia rokowań ze współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości), wyraził pogląd, iż zasadnym było stanowisko organu odwoławczego oparte na analizie ówczesnego wniosku, iż zamiarem inwestora było wówczas zrealizowanie inwestycji liniowej celem przyłączenia dwóch nowych budynków mieszkalnych. Nie mogły zostać natomiast uznane za zasadne wyjaśnienia wnioskodawcy przedstawione w toku omawianego postępowania odwoławczego oraz na etapie ówczesnego wnoszenia skargi do sądu, iż planowany obiekt miałby wówczas przyczynić się również modernizacji przestarzałej linii zasilającej pozostałą część miejscowości (18 domów), bowiem nie znajdowały one potwierdzenia w pierwotnym wniosku, na podstawie którego wydano decyzję w I instancji.

W ocenie organu I instancji rozpatrzony wniosek [....] S.A. Oddział w B. zawiera istotne różnice w założeniach projektowych względem wspomnianego powyżej wniosku [....] S.A. Oddział w B. , obejmujące aktualnie, obok podłączenia dwóch nowych budynków mieszkalnych w miejscowości Z. , również realizację stacji transformatorowej służącej podłączeniu przestarzałej sieci 0,4 kV do linii 15 kV o wyższych parametrach. Ma to w efekcie prowadzić do modernizacji infrastruktury elektroenergetycznej służącej całej społeczności w tym rejonie (18 budynków mieszkalnych), w związku z czym brak jest w takiej sytuacji tożsamości obecnej sprawy administracyjnej z rozstrzygniętą ostateczną decyzją Wojewody [....] z 28 czerwca 2011 r. znak [....] . W uzasadnieniu omawianej decyzji organ I instancji podniósł, iż w toku postępowania wyjaśniającego ustalił ponadto, iż planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Z. , zatwierdzonego Uchwałą Nr XXI/175/2005 Rady Miejskiej w K. z 17 lutego 2005 r. (Dz. Urz. Województwa ...... Nr 290 poz. 2108 z 25 maja 2005 r.), natomiast złożenie przez inwestora wniosku zostało poprzedzone rokowaniami ze współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości w przedmiocie jej dobrowolnego udostępnienia na potrzeby wykonania prac związanych z budową fragmentu ww. sieci elektrycznej, jak również planowana obecnie inwestycja realizuje cel publiczny, o którym mowa w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami i zamierzenie to ma znaczenie lokalne, bowiem inwestycja służyć ma zabezpieczeniu dostaw energii elektrycznej dla 2 nowych oraz 18 istniejących budynków mieszkalnych w miejscowości Z.

Odwołanie od ww. decyzji Starosty [....] złożyli Państwo D.F. i K.F. , zarzucając organowi I instancji naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 16 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w sprawie już rozstrzygniętej decyzją ostateczną, co powoduje również wydanie zaskarżonej decyzji przez organ niewłaściwy z uwagi na regulację art. 147 k.p.a. (określającą organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania) -w związku z wydaniem uprzednio decyzji w tej samej sprawie przez Wojewodę [....] . Odwołujący podnieśli, iż w sprawie nie została spełniona żadna z przesłanek określonych w art. 145 lub art. 154 k.p.a., w związku z czym w ich ocenie organ I instancji nie mógł obecnie wydać rozstrzygnięcia w sprawie bez wcześniejszego wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji Wojewody [....] 28 czerwca 2011 r. znak [....] . Zarzucono również błędne przyjęcie przez organ I instancji, iż w niniejszej sprawie doszło do zmiany okoliczności faktycznych, gdyż przebieg planowanej linii energetycznej po przedmiotowej nieruchomości jest identyczny z planowanym uprzednio. Autorzy odwołania podnieśli także zarzut nieprawidłowego uznania przez organ I instancji, iż w niniejszej sprawie inwestor przeprowadził przed złożeniem wniosku wymagane prawem rokowania ze współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości. Niezależnie od tego zarzucili oni całkowite pominięcie, a w konsekwencji nierozważenie innych wariantów przeprowadzenia linii kablowej 15 kV oraz błędne określenie usytuowania planowanej linii kablowej i słupa, którego skutkiem będzie m.in. brak możliwości wykorzystania części nieruchomości pomiędzy granicą działki, a miejscem położenia kabla z uwzględnieniem pasa strefy ochronnej. Odwołujący podnieśli także, iż planowana inwestycja nadal nie spełnia wymogu (kryterium) celu publicznego, bowiem w ich ocenie wskazane we wniosku inwestora oraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji 18 budynków mieszkalnych posiada już dostęp do sieci energetycznej, w związku z czym inwestycja stanowiąca podstawę wydania zaskarżonego zezwolenia polegać ma w ich ocenie na faktycznym podłączeniu dwóch nowych domów.

Rozpoznając przedmiotowe odwołanie Wojewoda [....] decyzją z dnia 28 lutego 2014 roku nr [....] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [....] z 24 maja 2013 r. W podstawie prawnej wskazanej decyzji Wojewody przywołano art. 9a u.g.n. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji zauważył, że rozpatrywany obecnie wniosek [....] S.A. Oddział w B. z 23 listopada 2012 r. opiera się na dokumentacji projektowej, która w ujęciu całościowym przewiduje zamierzenie nowe, odmienne od tego, które było przedmiotem rozpatrzenia w sprawie rozstrzygniętej ostateczną decyzją Wojewody [....] z 28 czerwca 2010 r. znak [....] . W ocenie Wojewody, w kontekście regulacji art. 156 pkt 3 w związku z art. 16 k.p.a. , rozstrzygnięcie późniejsze nie odnosi się do tożsamego stanu faktycznego i prawnego z ustalonymi oraz przyjętymi za podstawę rozstrzygnięcia w momencie wydania decyzji wcześniejszej. W tym zakresie organ odwoławczy przywołał pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z 17 listopada 2011 r.(sygn. akt II SA/Kr 1459/10), w którym Sąd stwierdził, że tylko odpowiednie skonkretyzowanie planów rozbudowy sieci elektrycznej dla większej ilości odbiorców mogłoby zostać uznane za inwestycję celu publicznego, co pozwala na ograniczenie prawa własności dla realizacji tegoż. W ocenie organu odwoławczego w obecnie rozpatrywanej sprawie inwestor już na etapie projektowym (zgodnie z projektem przedłożonym wraz z wnioskiem, który stanowi integralną część decyzji Starosty W. z 24 maja 2013 r. znak......) dokonał niezbędnego skonkretyzowania planów rozbudowy sieci elektrycznej 15 kV i jej podłączenia do istniejącej linii 0,4 kV oraz zaplanowano budowę stacji transformatorowej, które to zamierzenie służyć ma włączeniu ww. linii 0,4 kV do projektowanej stacji transformatorowej z jednej strony oraz podłączeniu jej za pośrednictwem projektowanej m.in. na przedmiotowej nieruchomości linii 15 kV do istniejącej sieci o tym samym napięciu. Organ zauważył, iż w ramach omawianego zamierzenia planuje się również dokonanie rozcięcia istniejącej linii 0,4 kV, w konsekwencji czego będzie ona zasilana za pośrednictwem projektowanej stacji transformatorowej poprzez podłączenie jej do istniejącej linii 15 kV, a więc o wyższych parametrach, zapewniających bezpieczeństwo dostaw energii elektrycznej i tym samym poprawiających komfort życia całej społeczności zamieszkującej tę część miejscowości (18 domów istniejących oraz 2 nowopowstałe). Ponadto zdaniem organu II instancji zrealizowanie przez wnioskodawcę sugestii zawartych w powołanym wyroku WSA w Krakowie z 17 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1459/11 pozwala obecnie na stwierdzenie, iż planowana inwestycja realizuje cel publiczny, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. oraz nie można odmówić jej znaczenia lokalnego, o którym mowa w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Wojewoda odwołując się do stanowiska judykatury wskazał, iż: "Żaden przepis u.p.z.p. ani u.g.n. nie uprawnia do twierdzeń, iż inwestycja celu publicznego musi służyć ogółowi zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym, w znaczeniu bycia zawsze i koniecznie wykorzystywaną przez ten ogół społeczności. Oczywiście, inwestycja celu publicznego winna służyć ogółowi zbiorowości, ale nie zawsze w znaczeniu dosłownym" (tak np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1/11. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja organu I instancji dotyczy sprawy przedmiotowo innej względem rozstrzygniętej ostateczną decyzją Wojewody [....] z 28 czerwca 2010 r. znak [....] . Za niezasadne Wojewoda uznał także zarzuty odwołania dotyczące naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 16, art. 147 i art. 154 k.p.a. wskazując iż brak jest podstaw do stwierdzenia, iż w rozpatrywanej sprawie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 145 i art. 156 pkt 3 k.p.a. W ocenie Wojewody [....] organ I instancji prawidłowo uznał również, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z opisanej powyżej nieruchomości, o których mowa w art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. W tym zakresie organ II instancji podkreślił, iż do wniosku [....] S.A. Oddział w B. z 23 listopada 2012 r. załączona została Uchwała Nr XXI/175/2005 Rady Miejskiej w K. z 17 lutego 2005 r. (Dz. Urz. Województwa [....] Nr 290 poz. 2108 z 25 maja 2005 r.) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Z. W § 16 pkt. 3b i 3c tego dokumentu wskazano, iż: "ustala się sukcesywną rozbudowę sieci energetycznej średnich i niskich napięć oraz budowę uzupełniających stacji transformatorowych w zakresie zapewniającym obsługę wszystkich terenów budowlanych oraz istniejących obiektów w zabudowie rozproszonej bez względu na położenie (...)" oraz, że: "plan dopuszcza budowę nowych, nieoznaczonych w rysunku odcinków sieci 15 kV oraz stacji transformatorowych w obrębie wszystkich terenów zabudowy i użytków rolnych". Sformułowanie to potwierdza, iż wymóg, o którym mowa w art. 124 ust. 1 in fine u.g.n. został w przedmiotowej sprawie spełniony, to znaczy, iż udzielenie zezwolenia w przedmiotowej sprawie nastąpiło zgodnie z planem miejscowym. Zdaniem Wojewody z analizy akt przedmiotowej sprawy wynika też, iż inwestor poprzedził złożenie wniosku, o którym mowa powyżej, rokowaniami z Państwem F. , mającymi na celu udostępnienie nieruchomości w sposób dobrowolny, które jak wynika ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów, zakończyło się wynikiem negatywnym, bowiem strony nie doszły do porozumienia, o czym świadczy treść pisma z 27 sierpnia 2012 r. (karta akt organu I instancji nr 50) skierowanego przez współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości do [....] S.A., w którym zawarto następujące stwierdzenie: "nie udostępnimy naszej nieruchomości w celu posadowienia na niej infrastruktury energetycznej (bez względu na wysokość oferowanego odszkodowania/''. Na poparcie swojej tezy Wojewoda przywołał wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 381/09,: “przepis art. 124 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań. W myśl orzecznictwa, spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości, oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia." Podobnie organ odwoławczy wskazał na wyrok WSA w Krakowie z 26 czerwca 2010 r., sygn. II SA/Kr 635/10 gdzie stwierdzono m.in., "iż: Jeżeli jedna ze stron (inwestor) zwraca się do właściciela nieruchomości z propozycją wyrażenia zgody na zajęcie tej nieruchomości w związku z budową magistrali wodociągowej na zaproponowanych przez siebie warunkach, a druga strona (właściciel) stanowczo temu się sprzeciwia wyraźnie wskazując, że tak zaproponowane warunki są nie do przyjęcia, wówczas inwestor nie musi dalej prowadzić rokowań (...) w ocenie Sądu spełnienie warunku przeprowadzenia rokowań, o którym stanowi art. 124 ust. 3 u.g.n. oznacza sytuację, w której wystarczającym jest zaproponowanie przez strony warunków wejścia na dany teren i jego zajęcia. Nie ma konieczności w szczególności kilkakrotnej (powtórnej) modyfikacji wcześniejszego stanowiska każdej ze stron." Podobne stanowisko zajęto w orzecznictwie sądowym (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 31 grudnia 2007 r., sygn. II SA/Go 579/07,. “Jeżeli jedna ze stron proponuje swoje warunki wyrażenia zgody na wejście w teren i nie ma zamiaru ich zmiany, pozostaje tryb administracyjnoprawny wydania zezwolenia na zajęcie nieruchomości." Za nieuzasadniony w ocenie organu II instancji należało uznać zarzut odwołania, iż w wyniku zrealizowania inwestycji współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości zostaną pozbawieni możliwości zagospodarowania posiadanej nieruchomości w większym zakresie, niż to wynika z zezwolenia (obejmującym również pas gruntu pomiędzy planowanym obiektem liniowym i jego strefą ochronną a granicą nieruchomości). W tym zakresie Wojewoda zauważył, iż planowana inwestycja przebiegać będzie pod ziemią, wzdłuż granicy nieruchomości, w związku z czym nie ograniczy w sposób istotny możliwości wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem wynikającym z obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w kontekście którego postanowień należy badać uciążliwość ograniczenia, o którym mowa w art. 124 u.g.n. Zdecydowana bowiem większość przedmiotowej nieruchomości położona jest na terenie oznaczonym symbolem "R" - tereny użytków rolnych, a częściowo na terenie oznaczonym symbolem "MNr 41/z" i "MNr 15" z podstawowym przeznaczeniem dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zabudowy zagrodowej i nieuciążliwej działalności gospodarczej o charakterze usługowym oraz częściowo w terenie dróg/ ulic wewnętrznych ("Kw"), przy czym nawet w kontekście możliwości jej zabudowy należy mieć na względzie planowane usytuowanie elementów projektowanej linii elektroenergetycznej na części nieruchomości wzdłuż granicy nieruchomości, a zatem z czysto praktycznego punktu widzenia oraz z uwagi na przepisy prawa budowlanego i regulacje techniczne posadowienie jakiegokolwiek kubaturowego obiektu budowlanego w tak bliskiej odległości od granicy nieruchomości wydaje się mało realne (lub wręcz niemożliwe), zaś pozostawienie przestrzeni pomiędzy planowaną linią elektroenergetyczną a granicą działki pozostawia możliwość dokonywania ewentualnych zamian czy też przebudowy ogrodzenia posesji w przyszłości. W opinii organu odwoławczego ww. wymogi zostały w zaskarżonej decyzji spełnione. Wskazano bowiem precyzyjnie zakres ograniczenia korzystania z nieruchomości poprzez jednoznaczne określenie strefy zajętości nieruchomości pod inwestycję oraz powstałej w następnie realizacji planowanych urządzeń strefy ochronnej, jak również wskazano dokładny przebieg projektowanej linii elektrycznej poprzez jego graficzne przedstawienie na projekcie wykonanym przez uprawnionego elektryka mgra inż. A.K. oraz geodetę mgra inż. T.W. , stanowiącego integralną część decyzji organu I instancji. Przebieg projektowanej linii 15 kV oraz lokalizacja słupa zostały zaprojektowane wzdłuż granicy nieruchomości - tak, aby ich usytuowanie w jak najmniej dolegliwy sposób ograniczało sposób korzystania z całej nieruchomości.

Skargę na opisana powyżej decyzję Wojewody [....] z dnia 28.02.2014 roku znak [....] wnieśli D.F. oraz K.F. Autorzy skargi wnieśli alternatywnie o stwierdzenie jej nieważności (na podstawie art.156 §1 pkt 3 i pkt 7 k.p.a.), o jej uchylenie i o stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa. Wymienione wnioski dotyczyły także decyzji organu I instancji. W wywiedzionej skardze skarżący zarzucili pominięcie skutków (z uwagi na błędne rozstrzygnięcie zagadnienia) tożsamości przedmiotowej i tożsamości podmiotowej (......następcą prawnym ......pomiędzy decyzją Starosty [....] z daty 15.11.2010 roku znak [....] , a decyzją Starosty [....] z daty 24.05.2013 roku znak [....] . D.F. i K.F. wskazali, że różnica w stanie faktycznym i w stanie prawnym pomiędzy kolejnymi postępowaniami administracyjnymi sprowadza się wyłącznie do "dopisania" w projekcie kolejnych budynków mieszkalnych (które są już podłączone do sieci od wielu lat). Zatem kwestia ta winna być rozważona wyłącznie jako przesłanka mogąca uzasadniać wznowienie postępowania (art.145 k.p.a.). Skarżący zarzucili także pominięcie wymogów ustanowionych treścią art.107 k.p.a. poprzez: brak prawidłowego oznaczenia stron postępowania (pominięcie wnioskodawcy [....] S.A. w sentencji decyzji); brak prawidłowego wskazania dowodów na których oparto uzasadnienie zaskarżonej decyzji a w szczególności brak wyjaśnienia niedopuszczenia lub pominięcia innych dowodów (w tym wnioskowanych przez stronę skarżącą). Według skarżących rokowania o których mowa w art. 124 ust 3 u.g.n miały charakter pozorny. [....] nie przeprowadził z małżonkami F. żadnych rokowań co do ugodowego rozwiązania problemu. Zawiadomienie o spotkaniu, ale tylko z rzeczoznawcą majątkowym, wyznaczonym na dzień 24.02.2012 roku godzina 12 zostało doręczone zainteresowanym w tym dniu, ale po godzinie wskazanej do spotkania na gruncie. [....] nie kierował innej korespondencji w tej sprawie. Żadna dokumentacja projektowa i żadna wycena szkody nie zostały doręczone. Tym samym [....] nie złożył żadnej oferty po myśli art.124 ust.3 ustawy. Prowadzenie rokowań w ramach postępowania wszczętego w 2008 roku (skoro nie uznano tych dwóch spraw za tożsame) nie może być brane pod uwagę. Skarżący wskazali równocześnie, że "cel publiczny" wykazany przez [....] (przyłączenie 18 budynków mieszkalnych) jest już zrealizowany, gdyż budynki te od wielu lat są zamieszkałe i korzystają z energii elektrycznej w oparciu o istniejącą sieć przesyłową, a faktycznie w sprawie nadal chodzi o zwiększenie przydziału mocy tylko dla dwóch kolejnych budynków. W skardze podniesiono także pominięcie możliwości realizacji inwestycji sieciowej (rozważenia innych jej wariantów) tak aby odbyło się to z jak najmniejszym obciążeniem dla nieruchomości skarżących. W kierunku zachodnim (licząc od miejsca posadowienia projektowanej stacji transformatorowej) przebiega już inna linia 15 kV, usytuowana bliżej niż ta, którą wyrysowano na mapie. Wykorzystanie tej linii byłoby mniej uciążliwe dla skarżących, jak I również przeprowadzenie kabla 15 kV poprzez jego podwieszenie na istniejących już słupach linii niskiego napięcia. W opinii skarżących zostaną oni także pozbawieni możliwości zagospodarowania posiadanej nieruchomości w znacznie większym zakresie niż to wynika z treści zaskarżonej decyzji. D.F. i K.F. podnieśli, iż w decyzji uznano, że zostanie zajęty pas o szerokości 1 m. Faktycznie jednak dojdzie do wyłączenia spod zabudowy i innego gospodarczego wykorzystania nieruchomości pasa o szerokości co najmniej 5 m. Nieruchomość skarżących ma także w części przeznaczenie pod zabudowę mieszkalną a co więcej istnieje już tam budynek mieszkalny w pobliży którego zaplanowany jest przebieg linii 15 kV. Skarżący zarzucili także pominięcie kwestii terminu przywrócenia stanu pierwotnego na gruncie, poprzez brak określenia od jakiego zdarzenia ma biec 14-dniowy termin. W ich ocenie uniemożliwia to właścicielom nieruchomości wyegzekwowanie od wnioskodawcy obowiązku przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, z uwagi na możliwość przewlekania prac. Końcowo autorzy skargi podnieśli także, że inwestor zawsze może jednostronnie uznać, że przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty. W ich opinii decyzja administracyjna powinna skonkretyzować kryteria, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona jak i poprzedzająca ja decyzja organu I instancji nie naruszają bowiem przepisów postępowania ani też przepisów prawa materialnego.

Na samym wstępie należy podkreślić, iż nietrafnym okazał się zarzut skarżących wskazujący na tożsamość niniejszej sprawy ze sprawą rozstrzygniętą prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 17 listopada 2011r. sygn. akt II SA/KR 1459/11. W tym zakresie należy zwrócić uwagę na to, iż sprawa zakończona wskazanym wyrokiem, została zainicjowana przez inwestora tj. [....] S.A. Oddział w B. [....] wnioskiem z 5 sierpnia 2009r. ( uzupełnionym pismem z 19 listopada 2009r), w związku z którym wskazany podmiot wystąpił do Starosty W. o zezwolenie na przeprowadzenie przez nieruchomość gruntową oznaczoną jako działki nr nr [....] , położone w Z. gmina K. , przewodów elektroenergetycznych, w związku z budową podziemnej linii kablowej 15 kV oraz słupa kablowego dla zasilania budynków mieszkalnych w Z. W trakcie przedmiotowej sprawy zarówno organ odwoławczy jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stanęli na stanowisku , iż przyłączenie 18 budynków do planowanej linii elektroenergetycznej 15 kV nie było dotychczas nawet przedmiotem prac projektowych a tym samym nie zostało uwzględnione w projekcie sporządzonym przez A.K. Tym samym uznano, iż skoro budowa linii elektroenergetycznej 15 kV wraz ze słupem kablowym i stacją transformatorową na ww. działkach ma służyć przyłączeniu jedynie dwóch budynków mieszkalnych, to nie spełniała ona wymogu (kryterium) celu publicznego i zasadnym było uchylenie decyzji Starosty Wadowickiego oraz odmowa udzielenia zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez przedmiotową nieruchomość przewodów elektroenergetycznych podziemnej linii kablowej 15 kV oraz słupa kablowego. W rozwinięciu tego stanowiska Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie we wskazanym wyroku skonstatował, iż skoro zatem wniosek inwestora zawierał konkretne rozwiązania projektowe jedynie dla przyłączenia dwóch odbiorców, nie można było uznać, że mamy do czynienia z działaniem o znaczeniu lokalnym i zasadnie Wojewoda odmówił wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dopiero odpowiednie skonkretyzowanie planów rozbudowy sieci elektrycznej dla większej ilości odbiorców z uzasadnieniem wniosku jak w uzasadnieniu skargi pozwalałoby na ograniczenie prawa własności dla zrealizowania takiego przedsięwzięcia, ponieważ tylko w takim przypadku przedsięwzięcie mogłoby zostać uznane za inwestycję celu publicznego.

Mając na uwadze powyższe stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [....] S.A. Oddział w B. jako następca prawny dotychczasowego inwestora wnioskiem z dnia 23 listopada 2012 r. wystąpił o zezwolenie na przeprowadzenie przez ww. nieruchomość gruntową oznaczoną jako działki nr nr [....] , poł. w Z. , gm. K. , przewodów elektroenergetycznych, w związku z budową podziemnej linii kablowej 15 kV oraz słupa kablowego dla zasilania budynków mieszkalnych w Z . Tym razem do ww. wniosku inwestor załączył m.in. nową, zmodyfikowaną koncepcję projektową budowy stacji transformatorowej 15/04 kV Z. wraz z siecią kablową 15 kV i 0,4 kV dla zasilania energią elektryczną 2 budynków nowych i 18 istniejących w Z. k/K. wraz z mapą ewidencyjną z wkreślonym przebiegiem linii kablowej 15 kV i lokalizacji słupa energetycznego. W ramach przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego zaplanowano dokonanie rozcięcia istniejącej linii 0,4 kV, w konsekwencji czego będzie ona zasilana za pośrednictwem projektowanej stacji transformatorowej poprzez podłączenie jej do istniejącej linii 15 kV, a więc do sieci przesyłowej o wyższych parametrach. Powyższy zabieg miał na celu zapewnienie bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej i tym samym poprawiających komfort życia całej społeczności zamieszkującej tę część miejscowości (18 domów istniejących oraz 2 nowopowstałe). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż opisane powyżej sprawy administracyjne nie są ze sobą tożsame, gdyż rozróżnia je odmienny stan faktyczny jak i prawny, co w realiach niniejszej sprawy wyłącza po stronie Sądu możliwość skorzystania z dyspozycji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw . z art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a.. Przechodząc do dalszego badania legalności zaskarżonych decyzji należy podkreślić, iż stanowiący podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) – zwanej w uzasadnieniu także w skrócie u.g.n.- , umożliwia właściwemu miejscowo staroście ograniczenie w drodze decyzji, sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przedstawiona regulacja ma charakter wyjątkowy, co oznacza, że tylko w sytuacji braku zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z wykonaniem określonej inwestycji, gdy prowadzone negocjacje pomiędzy właścicielem a inwestorem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora na daną nieruchomość - organ administracji jest uprawniony do działania w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Organ administracji jest zobligowany do zbadania czynności poprzedzających złożenie wniosku, w tym sprawdzenia przeprowadzonych między stronami rokowań. Z uwagi na ograniczenie w swobodnym korzystaniu z prawa własności istotne jest jednoznaczne określenie przebiegu inwestycji przez daną nieruchomość jak również precyzyjne określenie na czym polega uszczuplenie władztwa właściciela w zakresie niezbędnym do wykonania inwestycji. W realiach przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, iż wydane zezwolenie jest zgodne z ustaleniami aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Z. , zatwierdzonego Uchwałą Nr XXI/175/2005 Rady Miejskiej w K. z 17 lutego 2005 r. (Dz. Urz. Województwa .......Nr 290 poz. 2108 z 25 maja 2005 r.). W tym miejscu należy przypomnieć, iż § 16 pkt. 3b i 3c wskazanego planu przewiduje, iż: "ustala się sukcesywną rozbudowę sieci energetycznej średnich i niskich napięć oraz budowę uzupełniających stacji transformatorowych w zakresie zapewniającym obsługę wszystkich terenów budowlanych oraz istniejących obiektów w zabudowie rozproszonej bez względu na położenie (...)" oraz, że: "plan dopuszcza budowę nowych, nieoznaczonych w rysunku odcinków sieci 15 kV oraz stacji transformatorowych w obrębie wszystkich terenów zabudowy i użytków rolnych". Mając na uwadze prawidłowo ustalone przez organy przeznaczenie w planie działek nr nr [....] przytoczone powyżej sformułowanie potwierdza, iż wymóg, o którym mowa w art. 124 ust. 1 in fine u.g.n. został w przedmiotowej sprawie spełniony, to znaczy, iż udzielenie zezwolenia w przedmiotowej sprawie nastąpiło zgodnie z ustaleniami planu miejscowego.

Niezależnie od tego należy także uznać, iż w niniejszej sprawie spełniony został także wymóg z art. 124 ust.3 u.g.n. zgodnie, z którym udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania zostały przeprowadzone lecz nie doprowadziły do ugodowego załatwienia sprawy, co wynika z akt administracyjnych W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo inwestora z dnia 2 sierpnia 2012r. z jakim wystąpił on do skarżących w celu podjęcia rokowań. Intencją przedmiotowego pisma było uzyskanie przez inwestora zgody ze strony właścicieli ww. działek na wejście w ich teren w związku z realizacją projektowanej inwestycji elektroenergetycznej. W odpowiedzi na przedmiotowe pismo skarżący pismem z dnia 27 sierpnia 2012r. kategorycznie sprzeciwili się realizacji inwestycji na ich nieruchomości, informując [....] S.A. Oddział w B. , że bez względu na wysokość oferowanego im odszkodowania nie udostępnią swojej nieruchomości w celu posadowienia na niej infrastruktury energetycznej. Jednocześnie skarżący w przedmiotowym piśmie wnieśli o zaprzestanie kierowania do nich jakiekolwiek korespondencji w tej sprawie , gdyż i tak pozostanie ona bez odpowiedzi. W ostatnim zdaniu przedmiotowego pisma D.F. i K.F. poinformowali inwestora, iż sprawę uważają za definitywnie zakończoną .Mając na uwadze przedstawione powyżej jednoznaczne i kategoryczne stanowisko właścicieli nieruchomości wykluczające po ich stronie możliwość dobrowolnego udostępnienia nieruchomości jak również jakiekolwiek dalsze uczestnictwo w rozpoczętych rokowaniach, nie można zarzucić inwestorowi, iż dalej ich nie kontynuował. Powyższe stanowisko Sądu koresponduje z utrwaloną w tym zakresie linią orzeczniczą sądów administracyjnych ( por.- wyrok WSA w Krakowie z 20-05-2014r. sygn. akt II SA/Kr 316/14, - wyrok WSA w Szczecinie z 06-03- 2014r. sygn. akt II SA/Sz 1031/13, - Wyrok WSA w Warszawie z 20-09-2012 sygn. akt I SA/Wa 660/12, - Wyrok WSA w Warszawie z 31-01-2012 sygn. akt I SA/Wa 2094/11, Wyrok WSA w Krakowie z dnia 28-06-2010 sygn. akt II SA/Kr 635/10, wyrok NSA z dnia 12-10- 2010 r. sygn. akt I OSK 1707/09- wszystkie orzeczenia dostępnie w bazie orzeczeń: cbois.nsa.gov.pl). Niezależnie od tego za niezasadny Sąd uznał zarzut skarżących, w którym zarzucili, iż w wyniku realizacji planowanej inwestycji zostaną oni pozbawieni możliwości zagospodarowania posiadanej nieruchomości. Rozumiejąc fakt, iż uzasadniony interes właściciela nieruchomości wymaga by przebieg planowanej inwestycji był dla jego nieruchomości jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji inwestora w prawa właściciela nieruchomości sprowadzony do niezbędnego minimum, należy jednak zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, zgodnie z którym planowana, przebiegająca pod ziemią inwestycja, usytuowana będzie wzdłuż granicy nieruchomości, w związku z czym nie ograniczy w sposób istotny możliwości wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem wynikającym obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w kontekście którego postanowień należy badać uciążliwość ograniczenia, o którym mowa w art. 124 u.g.n. Jak słusznie zauważył Wojewoda [....] zdecydowana bowiem większość przedmiotowej nieruchomości położona jest na terenie oznaczonym symbolem "R" - tereny użytków rolnych, a częściowo na terenie oznaczonym symbolem "MNr 41/z" i "MNr 15" z podstawowym przeznaczeniem dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zabudowy zagrodowej i nieuciążliwej działalności gospodarczej o charakterze usługowym oraz częściowo w terenie dróg/ ulic wewnętrznych ("Kw"), przy czym nawet w kontekście możliwości jej zabudowy należy mieć na względzie planowane usytuowanie elementów projektowanej linii elektroenergetycznej na części nieruchomości wzdłuż granicy nieruchomości, a zatem z czysto praktycznego punktu widzenia oraz z uwagi na przepisy prawa budowlanego i regulacje techniczne posadowienie jakiegokolwiek kubaturowego obiektu budowlanego w tak bliskiej odległości od granicy nieruchomości wydaje się mało realne (lub wręcz niemożliwe), zaś pozostawienie przestrzeni pomiędzy planowaną linią elektroenergetyczną, a granicą działki pozostawia możliwość dokonywania ewentualnych zamian czy też przebudowy ogrodzenia posesji w przyszłości. Chybiony okazał się także zarzut skargi, w zakresie w jam D.F. i K.F. kwestionowali realizacje celu publicznego przez planowaną inwestycję, podnosząc w tym zakresie, iż cel publiczny wykazany przez inwestora został już zrealizowany, co powoduje , że jest on pozorny, a nie rzeczywisty, gdyż budynki te od wielu lat są zamieszkałe i korzystają z energii elektrycznej w oparciu o istniejącą sieć przesyłową, a faktycznie w sprawie nadal chodzi o zwiększenie przydziału mocy tylko dla dwóch kolejnych budynków. W tym miejscu należy przypomnieć, iż zgodnie z dokumentacją projektową załączoną przez inwestora do wniosku z 23 listopada 2012r. celem realizacji planowanej inwestycji jest powiązanie projektowanej stacji transformatorowej w Z. z siecią niskiego napięcia "[....] ". Zawnioskowane rozwiązanie w niniejszym postępowaniu przewiduje, iż projektowana stacja transformatorowa związana z przyłączeniem 2 budynków mieszkalnych w Z. została zlokalizowana na końcu przedmiotowego obwodu. Ze stacji wyprowadzona zostanie linia kablowa dla sieci rozdzielczej, a druga dla sieci oświetleniowej. Oba kable zostaną wyprowadzone na istniejący słup wirowy. Powyższe rozwiązanie spowoduje, iż budowa stacji transformatorowej wraz z sieciami 15 kV i 0,4 kV poza przyłączeniem do sieci wspomnianych 2 nowych budynków zapewni poprawę parametrów dostarczanej energii elektrycznej dla dalszych 18 odbiorców, przyłączonych już do istniejącej rozległej i przestarzałej sieci 0,4 kV. W świetle więc tak zdefiniowanego przedmiotu i celu inwestycji słusznie organy administracyjne obu instancji zauważył, iż w ramach omawianego zamierzenia planuje się również dokonanie rozcięcia istniejącej linii 0,4 kV, w konsekwencji czego będzie ona zasilana za pośrednictwem projektowanej stacji transformatorowej poprzez podłączenie jej do istniejącej linii 15 kV, a więc o wyższych parametrach, zapewniających bezpieczeństwo dostaw energii elektrycznej i tym samym poprawiających komfort życia całej społeczności zamieszkującej tę część miejscowości (18 domów istniejących oraz 2 nowopowstałe). Tym samym zasadnie w zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty przyjęto, iż inwestycja w aktualnym kształcie realizuje cel publiczny, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. oraz nie można odmówić jej znaczenia lokalnego, o którym mowa w art. 2 pkt 5 u.p.z.p.. Niezależnie od tego należy podkreślić, iż powyższe stanowisko wpisuje się także w pogląd prawny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , jaki zawarł on w wyroku z dnia 17 listopada 2011r. sygn. akt II SA/KR 1459/11, gdzie przy rozpoznaniu sprawy zainicjowanej pierwotnym wnioskiem inwestora z 5 sierpnia 2009r. ( uzupełnionym pismem z 19 listopada 2009r), stwierdzając wówczas m.in , iż strona skarżąca (tj. inwestor) , ubiegając się o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. w istocie skonkretyzowała jedynie plany podłączenia dwóch odbiorców. W przedmiotowym wyroku Sąd wskazał, iż perspektywa budowy nowej stacji transformatorowej i przyłączanie innych odbiorców z okolicy była wtedy na tyle odległa, że nie była nawet przedmiotem ogólnego (wstępnego) projektu. Tym samym skoro zatem wniosek inwestora zawierał konkretne rozwiązania projektowe jedynie dla przyłączenia dwóch odbiorców, w ocenie orzekającego wówczas Sądu nie można było uznać, że mamy do czynienia z działaniem o znaczeniu lokalnym i zasadnie Wojewoda odmówił wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n.. Dopiero odpowiednie skonkretyzowanie planów rozbudowy sieci elektrycznej dla większej ilości odbiorców z uzasadnieniem wniosku jak w uzasadnieniu skargi pozwalałoby na ograniczenie prawa własności dla zrealizowania takiego przedsięwzięcia, ponieważ tylko w takim przypadku przedsięwzięcie mogłoby zostać uznane za inwestycję celu publicznego. Mając na uwadze powyższą konstatacje, nie sposób nie zauważyć, iż składając ponownie wniosek z 23 listopada 2012 r. inwestor dokonał takiego przedefiniowania projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, aby jego nowy zakres, kształt oraz cel realizował wytyczne nakreślone w przedmiotowym orzeczeniu. W tym miejscu w odpowiedzi na dalsze zarzuty skargi należy podkreślić, iż zarówno zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty wyraźnie definiuje stronę postępowania, jaką był i nadal jest wnioskodawca tj. [....] S.A Oddział w B . Podobnie nie budzi wątpliwości Sądu, sposób w jaki organ I instancji w wydanej przez siebie decyzji ( pkt 3 ) zobowiązał [....] S.A Oddział w B. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Zgodnie z treścią tego wyrzeczenia, zobowiązano [....] S.A Oddział w B. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej jednakże nie później niż w terminie 14 dni. Zgodnie z treścią art. 124 ust.4 u.g.n. na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Mając na uwadze literalną treść podstawy prawnej nałożonego na inwestora przez organy obowiązku należy uznać, iż orzekające w niniejszej sprawie organy administracyjne wypełnił w sposób prawidłowy dyspozycje wskazanego przepisu prawa. Przytoczony powyżej sposób wyrzeczenia nie budzi także wątpliwości interpretacyjnych co do momentu rozpoczęcia biegu terminu 14 dni, o którym mowa w sentencji decyzji.

Reasumując w ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza w sposób nie budzący wątpliwości, że w kontrolowanej sprawie organy administracyjne ograniczyły skarżącym sposób korzystania z ich nieruchomości nie naruszając przy tym przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Orzekające w niniejszej sprawie organy obu instancji jednoznacznie określiły przebieg inwestycji przez nieruchomość skarżących jak również precyzyjne określiły na czym polega uszczuplenie władztwa właściciela w zakresie niezbędnym do wykonania inwestycji. Rozpoznające sprawę organy obu instancji należycie wyjaśniły także wszystkie jej okoliczności i ustaliły stan faktyczny zgodny z rzeczywistością, a także prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.