Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 24/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6146 Sprawy uczniów
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 72, art. 86 par. 1, art. 87 par. 2, art. 88, art. 184 w zw. z art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1286/07 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi K. S. na postanowienie [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek K. S., reprezentowanej przez adwokata B. K., o przywrócenie terminu doniesienia wpisu od skargi na postanowienie [...] Kuratora Oświaty. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż skarżąca jako przyczynę uchybienia terminowi wskazała pobyt poza miejscem zamieszkania w dniach od 15 do 27 sierpnia 2007 r. Wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi doręczono dorosłemu domownikowi skarżącej, co, zdaniem jej pełnomocnika, było niezgodne z obowiązującymi przepisami, bowiem w związku z nieobecnością strony przesyłka powinna pozostać w placówce pocztowej na okres dwóch tygodni. Sąd, rozpoznając wniosek skarżącej, podkreślił, iż interpretacja przepisów o doręczeniu przedstawiona przez pełnomocnika strony stoi w sprzeczności z art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który dopuszcza doręczenia pisma dorosłemu domownikowi. Ponadto Sąd stwierdził, iż jeśli nawet przyjąć za przyczynę uchybienia okoliczność doręczenia pisma ojcu skarżącej, to przyczyna uchybienia ustąpiła najdalej w dniu 28 sierpnia 2007 r., kiedy to strona uiściła wpis. Od tej daty nie istniała już żadna przeszkoda aby skarżąca wystąpiła o przywrócenie terminu. Sąd podkreślił także, iż w dniu 20 września 2007 r. skarżącej doręczono postanowienie o odrzuceniu skargi, z którego wynikało, że wpis został uiszczony po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że powołana przez skarżącą okoliczność, że swoją sytuację zrozumiała dopiero w dniu 12 października 2007 r. po rozmowie z pełnomocnikiem nie może stanowić przesłanki dla przywrócenia terminu, bowiem nie jest to zdarzenie powodujące ustanie przyczyny uchybienia.

Zażalenie na to postanowienie wniosła K. S., reprezentowana przez tego samego adwokata, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania i zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej podniósł, iż art. 72 powołanej ustawy ma zastosowanie jedynie w przypadkach, gdy osoby w nim wskazane podejmą się oddania pisma adresatowi. Sytuacja taka nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie, bowiem ojciec skarżącej poinformował doręczyciela, iż jest ona nieobecna i wezwanie przekazane będzie dopiero po jej powrocie. Zdaniem adwokata działającego w sprawie w takiej sytuacji pismo winno być złożone w placówce pocztowej na okres dwóch tygodni, co umożliwiłoby skarżącej dokonania czynności w terminie. Ponadto pełnomocnik strony podkreślił, iż postanowienie o odrzuceniu skargi zawierało jedynie pouczenie o możliwości wniesienia skargi kasacyjnej, skarżąca nie została jednakże w żaden sposób pouczona o prawie do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu, o czym dowiedziała się dopiero w rozmowie z adwokatem ustanowionym w sprawie. Zatem wbrew twierdzeniom Sądu okoliczność ta winna stanowić przesłankę dla przywrócenia uchybionego terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może na wniosek strony postanowić o przywróceniu uchybionego terminu, o ile uchybienie to nastąpiło bez winy strony. Wniosek winien być złożony do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, co wynika z art. 87 § 1 tej ustawy. Złożenie takiego wniosku po wskazanym terminie powoduje jego odrzucenie zgodnie z art. 88 powołanej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oceniając wniosek K. S. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi uznał go za niedopuszczalny i z tego powodu odrzucił. Stanowisko należy uznać za niezasadne, bowiem wniosek skarżącej winien być odrzucony jako spóźniony jednakże zaskarżone postanowienie, pomimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej Sąd zasadnie uznał, że fakt uzyskania przez nią w dniu 12 października 2007 r. informacji o możliwości wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu, nie mógł stanowić przesłanki dla uwzględnienia wniosku strony. Podkreślić bowiem należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 września 2007 r. odrzucił skargę K. S. oraz zwrócił skarżącej wniesiony przez nią wpis. Postanowienie to doręczone było skarżącej w dniu 20 września 2007 r., zatem przyjąć trzeba, że w tej dacie skarżąca uzyskała wiedzę o przyczynie uchybienia, zaś termin do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu upływał w dniu 27 września 2007 r. Złożenie takiego wniosku w dniu 19 października 2007 r. było niewątpliwie spóźnione i z tego powodu wniesiony środek prawny podlegał odrzuceniu na podstawie art. 88 wskazanej ustawy.

Ponadto za niezasadny należy uznać zarzut strony, iż Sąd niewłaściwie zastosował art. 72 powołanej ustawy. Z przepisu tego wynika, że jeżeli doręczający nie zastanie adresata w domu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania pisma. W przedmiotowej sprawie doręczenia dokonano do rąk dorosłego domownika skarżącej - jej ojca, którego podpis widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Nie można uznać za usprawiedliwione twierdzenia pełnomocnika strony, iż odbiorca odmawiał przyjęcia pisma, bowiem adnotacja o tym nie została zamieszczona na potwierdzeniu. Słusznym było zatem przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że doręczenie wezwania do uiszczenia wpisu dokonane było skutecznie w dniu 17 sierpnia 2007 r.

Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.