Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 155/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Spraw Zagranicznych
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 149 par. 1 pkt 1, art. 149 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 października 2020 r. sprawy ze skargi P. H. na bezczynność Ministra Spraw Zagranicznych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje do rozpatrzenia punktu 2 wniosku z dnia [...] września 2019 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Ministra Spraw Zagranicznych na rzecz skarżącego P. H. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 8 września 2019 r. P. H. złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej do Ministra Spraw Zagranicznych skargę na naruszenie jego praw przez pracowników urzędu obsługującego Ministra. W dniu [...] września 2019 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej P. H. zwrócił się do Ministerstwa Spraw Zagranicznych o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie na jego adres email skanu podpisanego dokumentu zawierającego:

1) informację, jakie działania podjął Minister Spraw Zagranicznych lub obsługujący go urząd na rzecz przywrócenia stanu zgodnego z prawem, naruszonego delegowaniem B. M., będącej pierwszoplanowym opiekunem małoletnich F. i S. H. do C. powodującym zmianę miejsca zamieszkania małoletnich, bez zgody ojca dzieci na zmianę miejsca zamieszkania małoletnich, wobec braku prawomocnego orzeczenia sądu, o którym mowa w art. 97 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy;

2) informację, czy naruszająca słuszne prawa obywatela (art. 97 k.r.o.) zmiana miejsca zamieszkania małoletnich F. i S. H. bez zgody ojca oraz wobec braku stosownego orzeczenia sądu została dokonana z wykorzystaniem paszportów dyplomatycznych oraz sfinansowana ze środków publicznych;

3) informację, kiedy (data dzienna) doszło do powrotu do Polski małoletnich F. i S. H.;

4) informację (data dzienna), kiedy w kancelarii tajnej MSZ w [...] zostały zdeponowane ich paszporty dyplomatyczne;

5) wskazanie imion i nazwisk osób, które ponoszą odpowiedzialność służbową za naruszenie słusznych praw ojca dzieci (por. pkt 2);

6) jakie działania zmierzające do ukarania dyscyplinarnego (i/lub karnego) osób odpowiedzialnych, o których mowa w pkt 5), podjął Dyrektor Służby Zagranicznej.

7) wskazanie imion, nazwisk i stopni służbowych osób biorących udział w komisji prowadzącej nabór na stanowisko kierownika RAF w Ambasadzie w Z., w wyniku którego stanowisko obsadzono B. M., oraz imię i nazwisko osoby, która taki wybór zatwierdziła;

8) imię i nazwisko oraz stopień służbowy pracownika, który podpisał decyzję o wydaniu B. M. paszportów z kancelarii tajnej w celu przesiedlenia, bez weryfikacji, czy ojciec małoletnich uprawniony do decydowania o istotnych sprawach małoletnich wyraża zgodę na zmianę miejsca zamieszkania (zgoda na wydanie paszportów nie jest tożsama ze zgodą na zmianę miejsca zamieszkania lub wyboru szkoły).

Zastępca Dyrektora Biura Rzecznika Prasowego MSZ udzielił odpowiedzi na ww. wniosek w dniu 30 września 2019 r. Wskazano w niej, iż wnioskodawca otrzymał już informację, o której mowa w pkt 1-2 wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Odpowiedź w tym zakresie została już udzielona pismem z dnia [...] września 2019 r. nr [...].

Wskazano też, iż informacja, o której mowa w pkt 3-4 wniosku nie podlega udostępnieniu, gdyż nie stanowi informacji publicznej. Nie dotyczy bowiem sfery publicznej, lecz sfery prywatnej, a w tym przypadku ustawa o dostępie do informacji publicznej nie ma zastosowania.

Ustosunkowując się do pkt 5-6 wniosku, podkreślono, iż MSZ nie stwierdziło nieprawidłowych lub niezgodnych z przepisami prawa działań podjętych przez pracowników urzędu w zakresie wskazanym we wniosku. Zdaniem organu, brak jest zatem przesłanek do ich pociągnięcia do odpowiedzialności służbowej lub ukarania dyscyplinarnego.

Odnosząc się do pkt 7-8 wniosku, organ stwierdził, że wnioskowane informacje są informacją wewnętrzną urzędu, która nie stanowi informacji publicznej.

P. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, objętej wnioskiem z dnia [...] września 2019 r.

Skarżący zakwestionował informację otrzymaną za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 30 września 2019 r. Stwierdził, iż nie realizuje ona obowiązku udostępnienia informacji publicznej.

Zażądał zobowiązania Ministra Spraw Zagranicznych do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej w terminie 14 dni, wymierzenie organowi grzywny w wysokości trzykrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący stwierdził, że stanowisko dyplomaty jest stanowiskiem związanym z realizacją zadań publicznych i wynagradzanym ze środków publicznych. Informacje dotyczące naboru są informacją publiczną, zatem wiążą się z dysponowaniem środków publicznych.

Protokół/sprawozdanie z naboru do instytucji publicznej jest informacją publiczną, zatem jeśli zawartość protokołu /sprawozdania z naboru jest informacją publiczną, to tym bardziej wybrane informacje zawarte w takich protokołach /sprawozdaniach z naboru są informacją publiczną.

Wydanie paszportu dyplomatycznego wiąże się z przyznaniem immunitetu dyplomatycznego, a zatem wiąże się z rękojmią Rzeczpospolitej Polskiej za osobę sprawującą funkcję publiczną. Wyłącza możliwość działania organów opiekuńczych kraju przyjmującego względem małoletnich – przy równoczesnym braku możliwości działania polskich organów opiekuńczych za granicą.

Dostęp do informacji publicznej ma służyć sprawowaniu kontroli społecznej będącej fundamentem państwa demokratycznego. Informacja dotycząca składu komisji rekrutacyjnej oraz personalia osoby podpisującej nominacje ma służyć ustaleniu, czy nie dochodziło do obsady stanowiska, np. przez osoby pozostające w związkach (obiektywizm procesu rekrutacji na stanowisko publiczne).

Błędne jest, zdaniem skarżącego, przyjęcie, że procedura naboru na stanowiska dyplomatyczne jest sprawą prywatną urzędników dokonujących wyboru i podpisujących nominację.

Skarżący wniósł o wykonanie przez Sąd dyspozycji art. 304 k.p.k. i powiadomienia organów ścigania o popełnieniu przez funkcjonariusza publicznego przestępstwa z art. 23 u.d.i.p. Nie do zaakceptowania jest, zdaniem skarżącego, naruszanie przez organ normy konstytucyjnej wyrażonej w art. 61 Konstytucji RP.

Skarżący podkreślił, że wbrew twierdzeniom organu nie otrzymał odpowiedzi na pkt 1 i 2 wniosku.

Pismo z dnia [...] września 2019 r. nie zawiera informacji, jakie działania podjął Minister Spraw Zagranicznych lub obsługujący go urząd na rzecz przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Pismo to zawiera jedynie polemikę z twierdzeniami strony. Brak odpowiedzi na pytanie "Czy naruszająca słuszne prawa obywatela zmiana miejsca zamieszkania małoletnich F. i S. H. bez zgody ojca oraz wobec braku stosownego orzeczenia sądu została dokonana z wykorzystaniem paszportów dyplomatycznych oraz sfinansowana ze środków publicznych".

Organ nie udzielił informacji, czy – pomimo braku zgody rodzica i orzeczenia sądu pozwalającego na zmianę miejsca zamieszkania - dzieci zostały przesiedlone do Chorwacji z użyciem paszportów dyplomatycznych i czy transfer był finansowany ze środków publicznych.

Nie jest sprawą prywatną posiadacza paszportu dyplomatycznego, komu, w jakim czasie i w jakim zakresie Rzeczpospolita przyznaje przywileje i immunitety. Paszport dyplomatyczny, to zarazem rękojmia Państwa za wybranego obywatela. Jest to zatem informacja publiczna. Można odmówić udostępnienia takiej informacji ze względu na ochronę prywatności lub informacji ustawowo chronionej, ale wymaga to wydania decyzji administracyjnej, a takiej organ nie wydał.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Zdaniem organu w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] września 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej skarżący otrzymał odpowiedź poprzez skierowaną do niego przez Zastępcę Dyrektora Biura Rzecznika Prasowego MSZ korespondencję mailową z dnia 30 września 2019 r. Z treści tego maila wynika, iż skarżącemu częściowo udostępniono informację, o którą wnioskował:

1. pismem z dnia [...] września 2019 r. udzielono odpowiedzi w zakresie pkt 1 i 2 wniosku;

2. w mailu z dnia 30 września 2019 r. udzielono informacji w zakresie pkt 5 i 6 wniosku.

W zakresie informacji, o której mowa w pkt 3, 4, 7 i 8 wniosku, w mailu z dnia 30 września 2019 r. Skarżącego poinformowano, iż żądana informacja nie posiada waloru informacji publicznej i z tego też powodu nie zostanie udostępniona.

Organ stwierdził, iż informacja objęta pytaniem sformułowanym w pkt 3 i 4 wniosku dotyczy osób prywatnych, tj. wspólnych dzieci pracownicy MSZ i skarżącego. Posiłkując się definicją informacji publicznej, wypracowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz uwzględniając, iż nie można przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie, organ uznał, iż zawnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, o czym poinformował skarżącego.

Analogicznie organ uczynił w zakresie pkt 7 i 8 wniosku, kwalifikując żądane dokumenty jako wewnętrzne nie podlegające udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie informacji publicznej.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnieniu podlega w szczególności informacja publiczna o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska - w zakresie określonym w przepisach odrębnych. Przepisami odrębnymi regulującymi zatrudnianie członków służby zagranicznej w placówkach zagranicznych jest ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej (t.j. Dz. U. z 2020, poz. 211 z późn. zm.) oraz ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 265) mająca zastosowanie w zakresie nieuregulowanym ustawą o służbie zagranicznej (art. 3 ustawy o służbie zagranicznej). Ustawa o służbie zagranicznej nie określa, w jakim zakresie podlegają udostępnieniu informacje dotyczące naboru kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska w służbie zagranicznej, zatem w tym zakresie znajdą zastosowanie przepisy ustawy o służbie cywilnej. Ta ostatnia ustawa, w art. 29, wskazuje wprost, iż tylko imiona i nazwiska kandydatów, którzy spełniają wymagania formalne, oraz wynik naboru stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze. Informacje te nie pokrywają się z zakresem pkt 7 i 8 wniosku z dnia [...] września 2019 r.

Podsumowując, organ stwierdził, iż prawidłowo zakwalifikował informacje, o które zwrócił się skarżący, jako dokumentację nie stanowiącą informacji publicznej, a będącą informacją wewnętrzną w rozumieniu przyjętym w orzecznictwie sądów administracyjnych. Organ skierował do strony pismo informacyjne, wypełniając tym samym powinność wynikającą z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia przez skarżącego ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność Ministra Spraw Zagranicznych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2019 r. ponowionego wnioskiem z dnia [...] września 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Artykuł 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm. – dalej u.d.i.p.) stanowi, iż do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej P.p.s.a.). Powyższy przepis, odsyłając do stosowania przepisów P.p.s.a., określa właściwość rzeczową sądów administracyjnych do rozpatrywania skarg nie tylko na decyzje odmawiające udostępnienia informacji publicznej (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ale i bezczynność podmiotu obowiązanego do jej udostępnienia (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). W tym kontekście podkreślenia wymaga, iż w przedmiocie udostępniania informacji publicznej bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy wniosek dotyczy dostępu do informacji będącej informacją publiczną, a organ ani nie udziela tej informacji wnioskodawcy, ani nie informuje o innym sposobie otrzymania danej informacji, ani nie informuje o braku posiadania wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji (lub decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej w celu ponownego wykorzystywania, decyzji o warunkach ponownego wykorzystywania informacji publicznej oraz o wysokości opłat za udzielenie takiej informacji) lub decyzji umarzającej postępowanie. Jeżeli podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie podjął jednej z ww. czynności, to dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określona informacja publiczna nie została przekazana wnioskodawcy.

Nadto skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt l OSK 601/05, LEX nr 236545). Dla skuteczności wniesienia takiej skargi nie wymaga się jej poprzedzenia środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a., ponieważ – zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. – przepisy k.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 119 P.p.s.a. niniejsza sprawa należy do kategorii spraw, które mogą zostać rozpoznane przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym.

Przechodząc do meritum sprawy, wskazać należy, iż zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1-4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu bądź podjęcia określonej czynności.

Pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej na gruncie u.d.i.p. oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w art. 13 tej ustawy, stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji ani niewydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Decyzja o odmowie udostępnienia informacji jest przewidziana dla sytuacji, gdy informacja publiczna istnieje, ale nie może być udostępniona na skutek ograniczeń prawa do informacji publicznej, określonych w art. 5 u.d.i.p. Nie ma natomiast podstaw do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji w sytuacji, gdy organ żądanych informacji nie posiada. O tym fakcie organ winien jednak powiadomić wnioskodawcę pisemnie, wskazując – jeśli posiada taką wiedzę – gdzie zainteresowany żądane informacje może uzyskać. Nie ma również podstaw do wydania decyzji odmownej w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, która nie stanowi informacji publicznej. Wówczas organ winien pisemnie zawiadomić wnoszącego, że żądane dane nie posiadają charakteru publicznego i jako takie nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym ustawy.

W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości, że Minister Spraw Zagranicznych jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu, bowiem zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności organy władzy publicznej.

Skarżący P. H. domagał się udostępnienia mu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej informacji wskazanych szczegółowo w części historycznej uzasadnienia. Żądanie skarżącego dotyczyło kwestii związanych ze zmianą miejsca zamieszkania małoletnich F. i S. H., bez zgody ojca dzieci z wykorzystaniem paszportów dyplomatycznych.

Odnosząc się do zakresu przedmiotowego wniosku, należy stwierdzić, że pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jest ono – zarówno przez doktrynę, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych – rozumiane bardzo szeroko, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego. Z art. 6 ust. 1 pkt 3 oraz 4 lit. a tiret drugie ww. ustawy wynika, że informacją publiczną jest m.in. informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów wykonujących zadania publiczne, a także dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów je przeprowadzających. Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także regulacje art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP (konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji), przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się każdą informację wytworzoną przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje i zadania publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informację odnoszącą się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone.

Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów i zarobków wypłacanych jej funkcjonariuszom. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu na podstawie ustawy decyduje zatem treść i charakter żądanej informacji.

W ocenie Sądu żądania zawarte w punktach: 3 i 4 oraz 8 wniosku z dnia wniosku z dnia [...] września 2019 r. nie stanowią informacji publicznej. Informacje o dacie powrotu ww. małoletnich do Polski, dacie zdeponowania w kancelarii tajnej MSZ ich paszportów dyplomatycznych a także informacje o osobie, która wydała matce małoletnich paszporty dyplomatyczne z kancelarii tajnej nie są bowiem informacjami odnoszącymi się do spraw publicznych. Informacja o dacie zdeponowania paszportów dyplomatycznych w kancelarii tajnej MSZ oraz o osobie, która te paszporty z kancelarii tajnej wydała dotyczy spraw wewnętrznych związanych z funkcjonowaniem jednej z komórek organizacyjnych Ministerstwa, natomiast informacja o dacie powrotu małoletnich do Polski jest sprawą prywatną, gdyż odnosi się do sprawowania przez matkę dziecka pieczy nad małoletnimi.

Z kolei informacje o działaniach podjętych przez Ministra Spraw Zagranicznych w celu przywrócenia stanu zgodnego z prawem, o osobach, które poniosły odpowiedzialność służbową za działania niezgodne z prawem, o postępowaniach dyscyplinarnych (punkty 1, 5 i 6 wniosku) co do zasady mogłyby stanowić informację o sprawach publicznych, jednakże aby uznać skargę na bezczynność w tym zakresie za zasadną, należałoby stwierdzić, że działania takie były faktycznie podejmowane. W niniejszej sprawie jednakże, jak wynika z odpowiedzi na skargę, Minister działań tych nie podejmował. W związku z powyższym również w tym zakresie skarga na bezczynność nie mogła zostać uwzględniona.

Odnosząc się do punktu 7 wniosku z dnia [...] września 2019 r., stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnieniu podlega w szczególności informacja publiczna o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska – w zakresie określonym w przepisach odrębnych. Przepisami odrębnymi, jak trafnie wskazał organ, regulującymi zatrudnianie członków służby zagranicznej w placówkach zagranicznych jest ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 211 z późn. zm.) oraz ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 265) mająca zastosowanie w zakresie niuregulowanym ustawą o służbie zagranicznej (art. 3 ustawy o służbie zagranicznej). Zgodnie z artykułem 24 ust. 1 ustawy o służbie zagranicznej stanowisko w służbie zagranicznej wyznacza i odwołuje ze stanowiska dyrektor generalny służby zagranicznej. Ustawa ta nie określa w jakim zakresie podlegają udostępnieniu informacje dotyczące naboru kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska w służbie zagranicznej, zatem w tym zakresie znajdą zastosowanie przepisy ustawy o służbie cywilnej. Ustawa o służbie cywilnej w art. 29 wskazuje wprost, iż tylko imiona i nazwiska kandydatów, którzy spełniają wymagania formalne, oraz wynik naboru stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze.

W świetle powyższego organ prawidłowo zakwalifikował informację, o które zwrócił się skarżący w punkcie 7 wniosku, jako informację nie stanowiącą informacji publicznej, a będącą za to informacją wewnętrzną w rozumieniu przyjętym w orzecznictwie sądów administracyjnych i powiadomił o tym wnioskodawcę w mailu z dnia 30 września 2019 r.

Z kolei pytanie zawarte w punkcie 2 wniosku, jako że dotyczy wydatkowania środków publicznych, jest niewątpliwie pytaniem o sprawy publiczne. Podobnie należy zakwalifikować pytanie o użycie paszportu dyplomatycznego, co wynika z regulacji zawartej w art. 25-27 ustawy z dnia 13 lipca 2000 r. o dokumentach paszportowych (Dz. U. z 2000 r., poz. 617). Na pytanie to organ nie udzielił skarżącemu odpowiedzi w piśmie z dnia [...] września 2019 r. Kwestie te zostały przez udzielającego odpowiedź całkowicie pominięte. Dlatego też w tym zakresie Sąd uznał skargę na bezczynność za zasadną i zobowiązał organ do rozpatrzenia punktu drugiego wniosku z dnia [...] września 2019 r. Przy rozpatrzeniu wniosku organ winien też mieć na względzie regulację zawartą w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W doktrynie dostrzega się, że przy ocenie charakteru bezczynności lub przewlekłości kluczowa jest długość okresu tej bezczynności (przewlekłość) (zob. W. Chróścielewski, glosa do wyroku NSA z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 1881/14, Orzecznictwo Sądów Polskich z 2015 r., nr 12, poz. 116). Podkreślenia nadto wymaga, że istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Tymczasem regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie ich mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja czy zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie wniosek skarżącego nie został załatwiony w terminie wskutek błędnej interpretacji przez organ przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, co doprowadziło do pominięcia części wniosku i potraktowania żądania skarżącego w tym zakresie jako skargi na działanie organu. Takie uchybienie organu nie ma jednak charakteru rażącego naruszenia prawa. Z tego też powodu Sąd oddalił wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ będzie zobligowany zastosować się do wykładni prawa i wskazówek zawartych w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1 a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. Skargę oddalono w pozostałym zakresie w oparciu o art. 151 P.p.s.a.