Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1125/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Aneta Lemiesz, Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2013 r. sprawy ze skargi A. J. i M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2011 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości.


UZASADNIENIE

Prezydent W. decyzją z [...] czerwca 2012 r., wydaną na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 i § 5. art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej O.p.) art. 2, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r, o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej u.o.p.l.), oraz uchwały Rady W. Nr XCI V/2745/2010 z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2011 r. rozpoznając ponownie sprawę na skutek dwukrotnego uchylenia swoich wcześniejszych decyzji (z [...] lutego 2011 r. oraz z [...] października 2011 r.) decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (z [...] lipca 2011 r. oraz [...] grudnia 2011 r.), ustalił Państwu A. i M. J. (Skarżący) wymiar podatku od nieruchomości za nieruchomość położoną przy ul. [...] w kwocie 314 złotych, to jest w kwocie 64,19 złotych z tytułu lokalu mieszkalnego, 212,86 złotych z tytułu budynków pozostałych (garaż) oraz 36,49 złotych z tytułu gruntów pozostałych..

Skarżący wnieśli od powyższej decyzji odwołanie kwestionując prawidłowość ustalenia wysokości podatku od nieruchomości w części dotyczącej opodatkowania miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym znajdującym się pod budynkiem mieszkalnym, które zdaniem Skarżących powinno podlegać opodatkowaniu według stawek właściwych dla budynku mieszkalnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. (dalej SKO) decyzją z [...] marca 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji powołując się na uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2012 r. sygn.. akt IIFPS 4/11 w której wskazano, że w świetle art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy.

Skarżący wnieśli od powyższej decyzji skargę w części dotyczącej określenia wymiaru podatku od nieruchomości dla miejsca postojowego nr 17 w wielostanowiskowym garażu podziemnym znajdującego się pod budynkiem przy ul. [...] w W. i wnieśli o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i przekazanie Prezydentowi do ponownego rozpoznania ze wskazaniem , iż podatek powinien być wyliczony w wysokości jak dla budynków mieszkalnych.

W uzasadnieniu Skarżący wskazali, że obie decyzje są obarczone błędem natury formalnej, który uzasadnia ich uchylenie, gdyż obciążają obowiązkiem podatkowym A. i M. J.. Tymczasem miejsce postojowe w garażu wielostanowiskowym jest wyłączną własnością M. J. i to on winien być obciążony obowiązkiem podatkowym z tego tytułu. Wyjaśnili, że w podobnych sprawach zarówno Kolegium (w sprawie: KOC/5451/Fi/12 - decyzja z 27.11.2012 r.) , jak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (w sprawie: III SA/Wa 2972/11 - wyrok z dnia 25.06.2012 r.) uchyliły zaskarżone decyzje właśnie z tego powodu .

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej przez sąd. Organ wyjaśnił, że nie ma możliwości uwzględnienia - na zasadzie art. 54 § 3 p.p.s.a. - w całości skargi wniesionej przez małżonków J. z uwagi na zawarte w niej żądanie uchylenia decyzji "w zaskarżonej części i przekazanie Prezydentowi do ponownego rozpoznania ze wskazaniem, iż podatek powinien być wyliczony w wysokości jak dla budynków mieszkalnych".

Odnosząc się do powyższego żądania skargi SKO wskazało, że przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości uchylenia decyzji podatkowej w części i w tym tylko zakresie przekazania sprawy organowi f instancji do ponownego rozpatrzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje :

Skarga jest zasadna, aczkolwiek sąd nie podziela wyrażonego przez Skarżących stanowiska, że podatek od nieruchomości – prawa odrębnej własności lokalu użytkowego (garażu wielostanowiskowego) winien być wyliczony przy zastosowaniu stawki jak dla budynków mieszkalnych.

Na wstępie wskazać należy, że tutejszy sąd przywołanym przez Skarżących w skardze wyrokiem z 25 czerwca 2012 r., uchylił wydaną przez nich decyzję SKO utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. ustalającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2011. Stanowisko wyrażone w powyższym wyroku sąd rozpoznający obecnie sprawę w pełni podziela i przyjmuje za własne, wskazując w konsekwencji co następuje :

Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 u.o.p.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości z tym, że jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5. Ten zaś zapis stanowi, że jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Podstawą opodatkowania dla budynków zgodnie z art. 4 tej ustawy stanowi ich powierzchnia użytkowa. Na tej podstawie prawnej A. J. i M.J. zostali wskazani jako podatnicy odpowiadający solidarnie za zobowiązanie w podatku od nieruchomości zarówno w części odpowiadającej powierzchni lokalu mieszkalnego jak i stanowiska garażowego.

Jak wynika z aktów notarialnych znajdujących się w aktach sprawy – M. J. w dniu 18 lipca 2007 r. nabył od małżonków B. lokal mieszkalny stanowiący odrębną własność wraz z powierzchnią ogólnoużytkową i wieczystym użytkowaniem gruntu w częściach proporcjonalnych do powierzchni użytkowej lokalu i części wspólnych budynku to jest nieruchomość objętą księgą wieczystą nr [...]. W tej samej dacie zakupił też udział w nieruchomości garażowej, oznaczonej księgą wieczystą nr [...], określonej numerem 17. W dniu 9 czerwca 2008 r. M. J. sprzedał A. B. udział o wielkości 1/3 lokalu mieszkalnego wraz z wieczystym użytkowaniem gruntu pod lokalem i częściami wspólnymi budynku, nieruchomość objętą księgą wieczystą nr [...]. M. J. nie zbył A. B. w żadnej części udziału w nieruchomości garażowej. Jak wskazują akta podatkowe, obecnie A. B. nosi nazwisko J., będąc żoną M. J.

Należy podkreślić, że nieruchomość lokalowa i garażowa została zakupiona przez M. J. przed zawarciem związku małżeńskiego co oznacza, że jeżeli małżonkowie nie zawarli umowy przedmałżeńskiej majątkowej przewidującej rozdzielność majątkową małżeńską, to obie nieruchomości stanowiły majątek odrębny M. J.. Podstawą jest art. 33 ustawy z dnia 25 lutego 1964r. kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm.) przewidujący, że do majątku osobistego każdego z małżonków należą przedmioty nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej, a wspólność taką tworzy związek małżeński zgodnie z art. 31 tej ustawy. Oznacza to, że A. B. stała się współwłaścicielką lokalu w 1/3 całości. Tak więc lokal mieszkalny stanowi współwłasność małżonków zaś udział w nieruchomości garażowej jest majątkiem odrębnym M. J.. Wobec tego podatek od nieruchomości lokalowej winien obciążać solidarnie obojga małżonków zaś od nieruchomości garażowej jedyne M. J..

Sąd wskazuje, że w toku postępowania odwoławczego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji SKO uzupełniło materiał dowodowy o opisane wyżej poświadczone za zgodność z oryginałem akty notarialne. Wobec powyższego, dokonując prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego SKO zobowiązane było do uchylenia decyzji Prezydenta W. z [...] czerwca 2012 r., ze wskazaniem, iż decyzja ustalająca wysokość podatku od nieruchomości –lokalu użytkowego może być wydana jedynie w stosunku do M. J..

Uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania było w niniejszej sprawie niezbędne dla zachowana w stosunku do Pana J. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji stanowiło więc naruszenie art. 233 par. 2 O.p., przy czym naruszenie to było wynikiem pominięcia zebranego w toku postępowania odwoławczego materiału dowodowego, co stanowiło naruszenie art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak również doprowadziło do naruszenia przywołanych na wstępie przepisów u.p.o.l., co w ocenie sądu miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd rozpoznający sprawę nie podziela natomiast poglądu Skarżących odnośnie możliwości opodatkowania lokalu użytkowego garażu wielostanowiskowego stawką podatku taką, jak dla budynków mieszkalnych, podzielając w pełni stanowisko wyrażone w przywołanej przez SKO uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2012 r. sygn.. akt IIFPS 4/11 zgodnie z którym garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy.

Rozpoznając ponownie sprawę SKO uwzględni stanowisko zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

W tym stanie Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., a na podstawie art. 152 p.p.s.a. o niewykonalności uchylonej decyzji do daty uprawomocnienia wyroku.