Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 312/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1, art. 62 ust. 1, art. 77 ust. 1, art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 1, art. 81, art. 82, art. 85
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi Polskiego Klubu Ekologicznego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. oddala skargę, 2. oddala wniosek uczestnika postępowania A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8 września 2010 r. Nr [...], Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82, art. 85 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), a także § 3 ust. 1 pkt 30 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przetwarzania celulozy w G. przy ulicy [...], działka nr [...], obr. [...].

W decyzji powyższej, po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, organ określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, z uwzględnieniem chronologii i czynności procesu technologicznego, warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ stwierdził konieczność zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wykonania kompensacji przyrodniczej. Organ nałożył obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej w terminie 18 miesięcy od oddania zakładu do użytkowania obejmującej oceny skuteczności przyjętych rozwiązań w zakresie emisji do powietrza zanieczyszczeń gazowych, pyłu zawieszonego, zanieczyszczenia środowiska gruntowo - wodnego, wpływu na jakość wód powierzchniowych i podziemnych, wpływu na klimat akustyczny. Organ nie stwierdził potrzeby powtórnego przeprowadzania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania czy ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania.

Decyzja wydana została na wniosek złożony w dniu 26 października 2009 r. przez "A" Spółki z ograniczona odpowiedzialnością, do którego dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia, wypis i wyrys z ewidencji gruntów obejmujące teren przewidziany pod inwestycję oraz teren, na który planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływać. Z wniosku wynika, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie zakładu przetwarzania celulozy w G. przy ul. [...] o powierzchni 10 ha. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego K. część zachodnia teren ten znajduje się w całości w obrębie strefy produkcyjno-usługowej ([...]). Całkowita powierzchnia zabudowy wynosić będzie 17 350 m2. Powierzchnie utwardzone (drogi, place manewrowe i parkingi) zajmować będą 24 563 m2, a powierzchnia biologicznie czynna to 56 028 m2 (56% całkowitej powierzchni działki). We wniosku wskazano, iż zagospodarowanie terenu planowanej inwestycji stanowić będą: budynek produkcyjno - magazynowy wraz z biurowcem, zewnętrzna instalacja suszenia - stabilizacji - chłodzenia (ang. DCC), zbiorniki na substancje chemiczne wykorzystywane w procesie technologicznym, oczyszczalnia ścieków technologicznych, układ dróg wewnętrznych i chodników oraz budynki pomocnicze takie jak portiernia, budynek gospodarczy na sprzęt ogrodniczy. Dodatkowo powstaną budynki pomocnicze, budowle i urządzenia budowlane, tymczasowe obiekty budowlane (portiernia kontenerowa), elementy zagospodarowania terenu.

Z informacji zawartych we wniosku wynika, że działalność projektowanego zakładu "A" polegała będzie na przetwórstwie półproduktu celulozy na włókna o zwiększonych własnościach absorpcyjnych stanowiących materiał do wytwarzania artykułów higienicznych. Odbiorcami produktu wytwarzanego w zakładzie "A" w G. będą zakłady w Polsce, Europie i na świecie. Celuloza dostarczana będzie drogą morską z Ameryki Północnej w postaci zwojów. Będzie to forma podobna do długiego arkusza papieru nawiniętego na rolkę. Na terenie zakładu zwoje będą rozwijane, a arkusz celulozy będzie zwilżany odpowiednim roztworem. Następnie celuloza będzie rozdrabniana w specjalnych młynach do postaci podobnej do mokrej bawełny. Następnie celuloza kierowana będzie do instalacji suszenia, stabilizacji i chłodzenia. Po tych procesach celuloza będzie formowana w bloki, owijana folią i kierowana do magazynu zakładowego, z którego będzie odbierana transportem samochodowym. Na terenie zakładu nie będzie produkcji celulozy. Zakład podłączony będzie do komunalnych sieci infrastruktury: wodociągowej, kanalizacyjnej, gazowej, elektroenergetycznej. Na terenie zakładu będzie funkcjonował podziemny drenaż wód gruntowych, zapewniający utrzymanie obecnych stosunków wodnych w rejonie inwestycji. Wody drenażowe i wody deszczowe z terenu zakładu będą odprowadzane do rowu S.15, stanowiącego element miejskiego systemu odwadniania.

Obwieszczeniem z dnia 29 grudnia 2009 r. Prezydent Miasta G. zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, informując jednocześnie o możliwości zapoznania się z dokumentami i złożenia ewentualnych uwag i wniosków. Obwieszczenie zostało zamieszczone na tablicy urzędowej, na stronie internetowej oraz w pobliżu miejsca realizacji przedsięwzięcia.

W odpowiedzi na wniosek "B" o uznanie organizacji za stronę w przedmiotowym postępowaniu, Prezydent pismem z dnia 2 marca 2010 r., nr [...] poinformował o uczestnictwie "B" na prawach strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym budowy zakładu przetwarzania celulozy w G. przy ul. [...]. Jednocześnie organ poinformował, że zgodnie z treścią art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, to strony informowane są poprzez obwieszczenie.

Prezydent uznał, że przedsięwzięcie objęte wnioskiem inwestora, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 30 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) w związku z art. 173 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), kwalifikowane jest jako "instalacje do przetwarzania celulozy", a w związku z tym, na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy, realizacja tego przedsięwzięcia wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 23 lutego 2010 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Postanowienie to zostało zaskarżone przez J. M. i M. W. SKO postanowieniem z dnia 10 maja 2010 r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. J. M. i M. W. wniosły skargę na postanowienie SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 7 października 2010 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 525/10 oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że organy obu instancji prawidłowo zaliczyły przedmiotowe przedsięwzięcie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy, albowiem zgodnie z art. 173 ust.1 pkt 2 ustawy do czasu wydania przepisów wykonawczych, za takie przedsięwzięcia uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Do takich przedsięwzięć zaliczone zostały instalacje do przetwarzania celulozy, co wynika z § 3 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Umożliwiało to organowi I instancji wydanie postanowienia stwierdzającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W dniu 13 maja 2010 r. inwestor złożył Raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko (opracowanie mgr inż. arch. kraj. K. G., inż. L. G., mgr inż. A. H., mgr I. K., dr Z. K., dr inż. A. R., mgr inż. arch. kraj. A. W. (Tom I i III) maj 2010 r., mgr Sz. Ś., dr A. M., dr M. S., mgr M. M., mgr inż. J. M., M. J. (Tom II) kwiecień - maj 2010 r.).

Organ I instancji wystąpił o opinię do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który pozytywnie zaopiniował w dniu 27 lipca 2010 r. przedmiotową inwestycję. Następnie pismem z dnia 20 maja 2010 r. organ zwrócił się o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który postanowieniem z dnia 15 lipca 2010 r. dokonał uzgodnienia inwestycji.

W toku postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko podano do publicznej wiadomości informację o:

– przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko,

– wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie,

– przedmiocie decyzji, która ma być wydana,

– organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień,

– możliwościach zapoznania się z dokumentacją sprawy, w tym z raportem o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu,

– możliwości składania uwag i wniosków,

– sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin ich składania,

– organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków.

W dniu 9 czerwca 2010 r. inwestor wniósł do organu uzupełnienie do raportu o poprawną wersję załącznika nr 15.1 do raportu - kartę charakterystyki preparatu - kwasu poliakrylowego. W związku z powyższym pismem z dnia 10 czerwca 2010 r. organ podał do publicznej wiadomości informację o załączeniu do raportu właściwej wersji załącznika 15.1, oraz o możliwości zapoznania się z dokumentacją w sprawie, w tym z poprawną kartą charakterystyki produktu. Pismo to zostało zamieszczone na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej Miasta G. oraz w pobliżu miejsca realizacji przedsięwzięcia w dniu 11 czerwca 2010 r.

Na wniosek "B" organ wydłużył termin do wnoszenia uwag i wniosków do raportu o oddziaływaniu na środowisko do dnia 5 lipca 2010 r., o czym poinformował wnioskujących.

W związku z wniesionymi przez inwestora uzupełnieniami raportu o oddziaływaniu na środowisko, wynikającymi z pisma Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska z dnia 22 czerwca 2010 r. organ pismem z dnia 1 lipca 2010 r. podał do publicznej wiadomości informację o odpowiedzi inwestora na wezwanie do uzupełnienia w zakresie wyjaśnień wymaganych przez RDOŚ, możliwości zapoznania się z zebraną dokumentacją i możliwości wnoszenia uwag i wniosków, a także o planowanym na dzień 26 lipca 2010 r. terminie rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, wraz ze wskazaniem miejsca i godziny rozpoczęcia. Pismo to zostało zamieszczone na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej Miasta G. oraz w pobliżu miejsca realizacji przedsięwzięcia w dniu 1 lipca 2010 r.

W dniu 30 czerwca do organu wpłynął wniosek "B" wskazujący błędy w tłumaczeniu z języka angielskiego na język polski stanowiącej załącznik do raportu o oddziaływaniu na środowisko Karty charakterystyki surowca Aquaset 1676 na bazie kwasu poliakrylowego. Organ pismem z dnia 2 lipca 2010 r. przekazał wniosek do inwestora w celu ustosunkowania się do przedstawionych zarzutów. Inwestor dnia 6 lipca 2010 r. przedłożył pismo, do którego załączone zostało prawidłowe tłumaczenie Karty charakterystyki produktu. W związku z powyższym organ z dnia 7 lipca 2010 r. podał do publicznej wiadomości informację o wpływie odpowiedzi inwestora na zarzuty "B", o możliwości zapoznania się z dokumentacją w sprawie oraz o możliwości wnoszenia uwag i wniosków, a także o zmianie wyznaczonego terminu rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa z dnia 26 lipca na dzień 29 lipca 2010 r. wraz ze wskazaniem miejsca i godziny rozpoczęcia.

W toku przeprowadzanej przez organ w ramach procedury zmierzającej do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oceny oddziaływania na środowisko, wpłynęły liczne uwagi i wnioski od społeczeństwa, które zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji.

Z uwagi na duże zainteresowanie społeczeństwa przedmiotową inwestycją organ w dniu 29 lipca 2010 r. przeprowadził rozprawę administracyjną. O terminie rozprawy powiadomił społeczeństwo ogłoszeniem z dnia 7 lipca 2010 r., zamieszczonym na stronie internetowej i tablicy ogłoszeniowej urzędu oraz w pobliżu miejsca realizacji przedsięwzięcia w dniu 8 lipca 2010 r., ponadto do wszystkich kierujących w toku postępowania uwagi i wnioski w sprawie rozesłane zostało zawiadomienie o rozprawie administracyjnej w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym. Ustalenia z rozprawy zostały ujęte w protokole z rozprawy.

Organ przeprowadził analizę zgodności złożonego przez wnioskodawcę Raportu z przepisami prawa oraz ze wskazanym w postanowieniu stwierdzającym obowiązek przeprowadzenia OOŚ zakresem raportu, w wyniku tej analizy organ stwierdził, że raport spełnia wymogi wynikające z przepisów prawa oraz nałożone w/w postanowieniem. Raport podlegał również weryfikacji przez PPIS i RDOŚ, który wezwał do uzupełnień raportu. Po uzupełnieniu Raportu w zakresie wskazanym przez RDOŚ, organy te przyjęły raport do uzgodnień, a tym samym stwierdziły, że jego zakres spełnia wymagania prawa oraz wymagania nałożone w/w postanowieniem.

Organ nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Informacje zawarte w Raporcie o oddziaływaniu na środowisko były wystarczające do określenia uwarunkowań do projektu budowlanego.

Z Raportu o oddziaływaniu na środowisko wynika, że w toku prac projektowych przeanalizowano rozwiązania wariantowe dotyczące rodzaju paliwa w projektowanych źródłach energetycznego spalania paliw i sposobu oczyszczania powietrza procesowego. W zakresie pierwszego uznano, że najkorzystniejsze dla środowiska jest zastosowanie gazu ziemnego dla zasilania urządzeń energetycznych. W zakresie drugiego przyjęto metodę oczyszczania powietrza wykorzystywanego w procesie technologicznym przy wykorzystaniu skrubera mokrego i cyklonu.

W toku oceny oddziaływania na środowisko nie stwierdzono możliwości negatywnego oddziaływania na obszary Natura 2000.

Na terenie objętym przedsięwzięciem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego K. - część zachodnia (zatwierdzony uchwałą Nr [...] z dnia 26 sierpnia 2004 r.), przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest sprzeczne z jego ustaleniami.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył "B" wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucając decyzji rażące naruszenie prawa tj. naruszenie prawa formalnego przepisu art. 7, 8, 11, 77 § 1 i art. 107 kpa oraz naruszenie:

* ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (art. 6 ust. 1 i 2)

* ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji i udziale społeczeństwa (art. 37, 42, 80 i 82)

* dyrektywy Rady nr 96/61/WE z dnia 24.09.1996 r.

* uchwały sejmiku wojewódzkiego nr [...] z dnia 28.06.2010 r.

* postanowienia Prezydenta Miasta z dnia 23 lutego 2010 r.

W ocenie odwołującego decyzja w sposób rażący narusza prawo zarówno w sposób formalny, jak i materialny. Naruszone zostały zarówno zasady ogólne postępowania administracyjnego (zasadę praworządności, zasadę uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, zasadę prawdy obiektywnej, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, zasadę przekonywania), jak i szczegółowe instytucje prawne tej procedury.

W uzasadnieniu wskazano, iż w toku postępowania organ I instancji stał na straży interesu inwestora przyjmując bezkrytycznie wszelkie zgłaszane przez niego dowody, a pomijając i odrzucając te, które przedstawione zostały przez inne strony postępowania administracyjnego, bądź inne podmioty, które uczestniczyły w tym postępowaniu. Ponadto, wnioski mieszkańców o niewydawanie zgody na zlokalizowanie inwestycji w K., kierowane były nie do organu wydającego decyzję zezwalającą na realizację przedsięwzięcia, a do organu wydającego decyzję określającą uwarunkowania dotyczące zabezpieczenia środowiska przed szkodliwym oddziaływaniem. Powodowało to marginalizowanie obaw i problemów zgłaszanych przez mieszkańców, a w efekcie nie ujęcie ich w decyzji środowiskowej.

Odwołujący zarzucił nieprecyzyjne, niejednoznaczne określenie w zaskarżonej decyzji warunków wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia. Fazy likwidacji w ogóle nie przewidziano. W zakresie wymagań dotyczących ochrony środowiska, które następnie należy uwzględnić w projekcie budowlanym, w decyzji określono je w sposób przykładowy, co nasunęło odwołującym wątpliwości co do charakteru zobowiązania do wdrożenia tych wymagań przez inwestora. Wymaganiom w tym zakresie zarzucono również ogólnikowość, która powoduje, że nie są to wymagania o charakterze technicznym, inżynieryjnym, które można uwzględnić w projekcie budowlanym.

Negatywnie oceniono w odwołaniu odstąpienie od przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach wydawania pozwolenia na budowę. Taka ponowna ocena mogłaby upewnić zainteresowane strony i okolicznych mieszkańców, iż dokumentacja budowlana dla przedsięwzięcia spełnia wymagania określone w ramach tej oceny oddziaływania na środowisko.

Odwołujący wskazał na błędy w pkt I. 2.m oraz I. 3.e decyzji w zakresie lokalizacji S. B., które jest oddalone od działki [...] o ok. 2 km i znajduje się w zlewni innego dopływu R., co powoduje brak jednoznaczności w zapisach całego punktu "m" i "e" Zapisy punktu I. 3.e określające szczegółowo rozwiązania techniczne w zakresie gospodarki wodami gruntowymi i opadowymi nie korespondują z treścią punktu I. 3. s. Również punkt I. 3.a nie koresponduje z opisem przyjętej technologii, która nie gwarantuje - wg Raportu - zlikwidowania emisji pyłów PM 2,5.

Odwołujący zarzucił naruszenie art. 107 § 3 kpa, albowiem organ nie wskazał faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Nie zawarł też uzasadnienia prawnego, zdał jedynie sprawozdawczą relację z przebiegu postępowania.

Ponadto biorąc pod uwagę kilkakrotnie przedkładane uzupełnienia i dodatkowe informacje (m.in. wynikające z rozprawy administracyjnej) do Raportu o oddziaływaniu na środowisko trudno jest wskazać jaka jest ostateczna treść tego Raportu, tym bardziej, że już w toku postępowania pojawiały się rozbieżności pomiędzy Raportem a np. kartą informacyjną. Organ nie zobowiązał wnioskodawcy do dostarczenia ujednoliconej wersji tegoż Raportu. Raport o oddziaływaniu na środowisko jest najważniejszym dokumentem sporządzanym w ramach postępowania, którego zakończenie stanowi decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, determinując przebieg samego postępowania i mając wpływ na wynik sprawy.

Zakwestionowano również prawidłowość zapewnienia udziału społeczeństwa w procedurze oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, w szczególności wobec faktu uzupełnień raportu i kilkukrotnych zmian w terminach składania skarg i wniosków. Za naruszenie prawa uznano również grupowe odniesienie się do rozbieżnych treściowo wniosków złożonych w ramach tej procedury (str. 21-22 decyzji). Ogólnikowo odnoszono się do treści uwag i wniosków składanych w ramach tej procedury, nie uwzględniając ich wartości merytorycznej, lekceważąc w ten sposób ważny w sprawie, głos społeczny.

W trakcie prowadzenia konsultacji żadna grupa społeczna nie wyraziła aprobaty dla planowanej lokalizacji zakładu przetwarzania celulozy w K. Prowadzone postępowanie potwierdziło, że fabryka jest zaliczana do przemysłu chemicznego, a tym samym zgodnie z dyrektywą Rady nr 96/61/WE z dnia 24.09.1996 r. nie może sąsiadować z zabudową mieszkaniową, przez co jej planowana lokalizacja jest niewłaściwa.

Odwołujący stwierdził, że zawartość Raportu nie koreluje z wymogami postawionymi w postanowieniu Prezydenta Miasta z dnia 23 lutego 2010 r., co do zakresu Raportu.

Odwołujący zakwestionował również wybór wariantu I jako najkorzystniejszego z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska twierdząc, że jego zastosowanie nie uchroni przed przekroczeniem norm ochrony środowiska w zakresie hałasu i emisji pyłów do powietrza. Wariantem najkorzystniejszym dla środowiska byłby ten, który zakładałby, że jego realizacja spowoduje całkowitą likwidację emisji "włókninek" celulozowych pokrytych polimerem akrylowym. Takie "włókninki", działające w podobny sposób jak azbest, będą roznoszone od kilku do kilkunastu kilometrów. Drobinki podrażniającego pyłu przenoszone wiatrem będą wdychane przez ludzi osadzając się na pęcherzykach płucnych i błonach śluzowych przewodu oddechowego powodując poważne zagrożenie dla zdrowia i życia. Aglomeracja T. to nie tylko G., organ, a także RDOŚ nie bierze pod uwagę, zagrożenia docierania pyłu celulozowego także do uzdrowiska S.

W opracowaniu decyzji nie ma odniesienia do problemu oddziaływania pyłów zawieszonych na zdrowie mieszkańców aglomeracji. Nie wyjaśniono wpływu pyłów na zdrowie społeczeństwa narażonego na ich wdychanie przez całe swoje życie. Fakt, że według wyliczeń Raportu normy pyłów drobnych PMIO nie będą przekroczone, nie spowoduje braku zachorowań. W emitowanym przez planowany zakład pyle, frakcja PM 2,5 stanowi ok. 60% z 94 ton pyłów produkowanych rocznie. Powodują one choroby układu oddechowego oraz układu krążenia. Skracają życie średnio o 8 m-cy w Unii, a o 10 m-cy w Polsce. Oświadczenie dr. biol. S. B. – P. z Zakładu Środowiskowych Zagrożeń Zdrowia, że jej opracowanie dotyczy wpływu włókien celulozy na zdrowie pracowników, jak również osób, które nie są związane zawodowo z obróbką celulozy w świetle oczekiwań mieszkańców jest ogólnikowe i niekompetentne przez co nie likwiduje obaw społeczeństwa artykułowanych w postępowaniu. Niezbędne jest określenie składu chemicznego pyłów i gazów wyrzucanych do atmosfery, które będą wdychane przez społeczność trójmiejską.

Zignorowano polecenie postanowienia Prezydenta z dnia 23 lutego 2010 r. i nie uwzględniono istniejącego i planowanego tła akustycznego. Wydana decyzja środowiskowa nie odnosi się do określenia działań (ochrony przed hałasem) zapewniających komfort akustyczny dla okolicznych mieszkańców i szkoły.

W zakresie zabezpieczenia przed penetracją chemikaliów Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr [...] wskazano, że do Raportu przeniesiono opracowanie sprzed wielu lat, kiedy przedmiotowy teren przeznaczony był pod budownictwo mieszkaniowe, które powoduje inne zanieczyszczenia niż planowana inwestycja. Konieczne jest rzetelne opracowanie operatu wodno-prawnego dla warunków pracy planowanego zakładu stosującego w dużych ilościach substancje, które wykazują istotne oddziaływanie szkodliwe dla środowiska i jako takie nie mogą dostać się do wód gruntowych i gruntu. Przy planowanej technologii niewątpliwie dojdzie do skażenia gruntu i wód gruntowych.

Planowana technologia przewiduje niedostateczne oczyszczanie ścieków, co było zgłaszane również w trakcie rozprawy administracyjnej.

Zaakceptowana przez RDOŚ eksploatacja ujęcia wody podziemnej O. do celów przemysłowych jest sprzeczna z interesem społecznym i zapisami Prawa wodnego art. 32. Ponadto, znane są fakty zanieczyszczenia wód podziemnych przez infiltrację zanieczyszczeń po orurowaniu studni i w konsekwencji wyłączanie tych ujęć z eksploatacji. Dodatkowo eksploatacja planowanego zakładu będzie trwała wiele lat i zanieczyszczenia będą kumulowały się, co zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia powyżej wymienionych zagrożeń.

W zakresie odbioru i utylizacji odpadów stałych Raport i wielokrotnie potwierdzane stanowisko Inwestora odbiegają od wskazań zawartych w postanowieniu Prezydenta Miasta z dnia 23 lutego 2010 r. Sprawa odbioru odpadów nie została rozwiązana. Nie podano potencjalnych odbiorców odpadów z terenu planowanego zakładu. Organ przed wydaniem decyzji środowiskowej powinien zażądać uzupełnienia raportu o te dane. W Raporcie brak również charakterystyki odpadów. Decyzja środowiskowa powinna jednoznacznie wskazywać obowiązki inwestora w zakresie gospodarki odpadami.

Wydana decyzja środowiskowa nie jest zgodna z zapisami § 3 ust. 3 obowiązującego miejscowego planu nr ewid. [...] K. część zachodnia, gdyż nie nakłada na inwestora obowiązku całkowitego oczyszczania ścieków deszczowych. Planowana technologia nie przewiduje dostatecznego oczyszczania ścieków, co było zgłaszane wielokrotnie, także w trakcie rozprawy administracyjnej. Zapisy planu wskazują na odprowadzenie wód deszczowych i roztopowych po całkowitym ich oczyszczeniu do potoku S. poprzez układ kanalizacji deszczowej, rowy odwadniające i planowany zbiornik retencyjny "K". Błędna interpretacja mpzp spowodowała, że wody opadowe będą ewakuowane z terenu planowanego zakładu z pominięciem zbiornika "K.", co jest sprzeczne z założeniami planu.

Punkt [...] karty terenu nr [...] planu miejscowego nr ewid. [...] dotyczący warunków wynikających z ochrony środowiska przyrodniczego zakazuje lokalizacji zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. W materiałach merytorycznych nie zostały zdefiniowane przyczyny mogące prowadzić do wystąpienia awarii, przez co, nie zostały nałożone w decyzji środowiskowej wymogi przeciwdziałania im oraz nie zostały nałożone żadne procedury reagowania na ewentualne awarie. Wystąpienie poważnej awarii przemysłowej nie może odnosić się tylko do ilości chemicznych substancji na terenie zakładu. Poważną awarię przemysłową może wywołać wiele przypadków losowych m. in. pożar. Organ wydając decyzję środowiskową powinien dysponować pełną informacją o potencjalnych zagrożeniach wraz z opisem skutków jakie niosą te zagrożenia. Taka informacja jest kluczowa dla wydania decyzji, gdyż może dotyczyć braku zgody na realizację i eksploatację planowanej inwestycji z mocy punktu [...] karty terenu nr [...].

Dodatkowo w wydanej decyzji środowiskowej pominięto problem lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia na terenie byłego podobozu koncentracyjnego KL S. B. z okresu II wojny światowej, którego pozostałości nie zostały do tej pory zinwentaryzowane i opracowane w formie dokumentacji historycznej. Wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach w żaden sposób nie odnosi się do ochrony historycznej tego miejsca, ani do postępowania ze szczątkami ludzkimi, które zalegają w głębi ziemi, o istnieniu których wiedzą okoliczni mieszkańcy.

W uzasadnieniu decyzji brak jest też odniesienia do wniosków końcowych z rozprawy administracyjnej i sposobu ich załatwienia, w szczególności tych związanych z Inwestorem. Wszystkie powyższe błędy proceduralne i merytoryczne w sprawie, gdzie mamy do czynienia ze znaczącym oddziaływaniem na środowisko oraz oddziaływaniem na sąsiadujące obszary Natura 2000, powoduje konieczność uchylenia zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia administracyjnego.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 31 stycznia 2011 r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję I instancji.

Na wstępie Kolegium odniosło się do wątpliwości wnioskodawcy w zakresie prawidłowej reprezentacji podmiotu wnoszącego odwołanie stwierdzając, iż odwołanie zostało podpisane przez E. S. - Prezesa "B" z siedzibą w K., a więc osobę upoważnioną do reprezentowania stowarzyszenia o nazwie "B". Zgodnie z § 24 statutu "B" reprezentuje Zarząd Główny na zewnątrz w sprawach określonych w § 10 statutu. Zgodnie zaś z brzmieniem pkt 3 § 10 statutu, Klub w ramach realizacji celów statutowych występuje do organów administracji publicznej, sądów powszechnych, instytucji państwowych, samorządowych oraz Unii Europejskiej o zastosowanie środków zmierzających do zapobiegania szkodom w środowisku, usuwania ich skutków i restytucji lub naprawy szkód, a także uczestniczy na prawach strony lub pokrzywdzonego we wszystkich rodzajach postępowań prowadzonych przez te organy i instytucje, w sprawach związanych z celami statutowymi, a szczególnie w zakresie zarządzania środowiskiem i gospodarką przestrzenią.

Potwierdzeniem stanowiska, iż to "B", a nie okręg "B" jest stroną wnoszącą odwołania jest stwierdzenie zawarte na ostatniej stronie odwołania o oddelegowania do kontaktów Koła G. Z. "B" w G.

W ocenie Kolegium, stroną przedmiotowego postępowania jest także "C" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, jako że inwestycja będzie realizowana na terenie zarządzanym przez ten podmiot.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowe przedsięwzięcie prawidłowo zakwalifikowano do mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie. Tego rodzaju przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jego realizacji. Dla takich przedsięwzięć określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko następuje wraz ze stwierdzeniem obowiązku sporządzenia takiego dokumentu. W niniejszej sprawie Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 23 lutego 2010 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Kolegium ustaliło, że Prezydent Miasta dochował procedury przewidzianej w art. 77 ust. 1 ustawy, czyli uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz zasięgnął opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w G. nałożył warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia, a warunki te zostały uwzględnione w kwestionowanej decyzji. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wyraził opinię w sprawie planowanego przedsięwzięcia, która także została uwzględniona w decyzji. Jedynie w przypadku negatywnego stanowiska tych organów, czyli w przypadku odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, Prezydent Miasta zobowiązany byłby odmówić wydania wnioskowanej decyzji. Organy te nie zajęły negatywnego stanowiska.

Organ podkreślił, że decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych ma charakter związany, a więc organ właściwy do wydania decyzji nie ma swobody działania, a katalog podstaw wydania decyzji negatywnych ma charakter zamknięty. Z przepisów ustawy wynika, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 1 zd. 1 ustawy), w przypadku odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, w sytuacji zaistnienia sprzeczności z innymi przepisami prawa, gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość negatywnego znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000 (art. 81 ust. 2 ustawy) bądź w przypadku odmowy inwestora zgody na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, niż to określono we wniosku (art. 81 ust. 1 ustawy).

W ocenie Kolegium, w przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna przesłanka uniemożliwiająca wydanie pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla inwestora. Po stronie organów administracji publicznej istnieje zatem obowiązek ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przetwarzania celulozy w G. przy ulicy [...] (działka nr [...]). Dodać należy, że podniesiona w odwołania okoliczność, iż "żadna grupa społeczna nie wyraziła aprobaty dla planowanej lokalizacji zakładu przetwarzania celulozy w K." nie wpływa na obowiązek wydania decyzji zgodnej z wolą jakiekolwiek grupy społecznej.

W myśl przepisu art. 80 ust. 2 zdanie 1 ustawy organ I instancji w sposób nie budzący wątpliwości wykazał zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] z dnia 26 sierpnia 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K. - części zachodniej (Dziennik Urzędowy Województwa P. Nr [...], poz. [...]). Teren planowanej inwestycji znajduje się w strefie produkcyjno-usługowej, a więc planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z planem. W ustaleniach tego obowiązującego planu miejscowego, a dokładniej w zasadach odprowadzania wód opadowych i regulacji stosunków gruntowo-wodnych wprowadzono następujący zapis: grawitacyjnie z możliwością wykorzystania istniejącego systemu odwadniającego lub wspomagane systemem pompowym. Wskazywana przez "B" niezgodność w sposobie odprowadzania wód deszczowych z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego nie istnieje. W tym przypadku zapisy decyzji środowiskowej są zgodne z ustaleniami obowiązującego planu.

Wydając decyzję środowiskową poprzedzoną przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko Prezydent Miasta kierował się kryteriami określonymi w art. 80 ust. 1 ustawy. Organ ten wziął pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Innymi słowy, sentencja decyzji ujmuje wszystkie uwarunkowania wskazane przez organ uzgadniający oraz wynikające z opracowanego raportu. Ponadto, w uzasadnieniu decyzji zawarto informacje co do sposobu wykorzystania uwag i wniosków wniesionych przez społeczność lokalną. Wszystkie wnoszone żądania, w tym organizacji ekologicznej, organ rozpatrywał na bieżąco w trakcie prowadzonego postępowania.

W ocenie Kolegium, decyzja Prezydenta Miasta spełnia wymogi określone w art. 107 kpa jak i warunki określone w art. 82 ustawy.

Zakwestionowana decyzja, wbrew stanowisku odwołującej się organizacji ekologicznej, zawiera jednoznaczne zapisy, które na etapie sporządzania projektu budowlanego winny być w pełni zastosowane. W decyzji określono wszystkie wymagania dotyczące ochrony środowiska, w tym zdrowia ludzi na etapie realizacji planowanego przedsięwzięcia, jak i w okresie jego funkcjonowania. W tym miejscu należy podkreślić, że w decyzji nie podaje się szczegółowych rozwiązań technologicznych i organizacyjnych realizacji i funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia, a jedynie warunki środowiskowe jego realizacji. Takie szczegółowe rozwiązania zawarte będą w pozwoleniu budowlanym.

Uzasadnienie decyzji Prezydenta Miasta spełnia wymogi określone przepisem art. 85 ust. 2 ustawy. Zawiera informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78 ustawy.

Uzasadnienie decyzji w prawidłowy sposób opisuje przebieg prowadzonego postępowania i w dostateczny sposób relacjonuje przebieg udziału społeczeństwa w tym postępowaniu.

W ocenie Kolegium, udział stron w postępowaniu został prawidłowo zapewniony w sposób zgodny z przepisami ustawy, która w art. 74 ust. 3 stanowi, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 kpa, który to przepis przewiduje powiadamianie stron o czynnościach postępowania przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania. W ten sposób dokonano obwieszczeń o wszczęciu przedmiotowego postępowania, o wydaniu postanowień, wyznaczeniu rozprawy czy też o wydaniu decyzji. Kolegium zauważa, że organ I instancji bardzo szczegółowo i wnikliwe opisał udział społeczeństwa w całym procesie wydania decyzji środowiskowej. Na aprobatę zasługuję ilość spotkań konsultacyjnych, duża liczba odpowiedzi na uwagi, wnioski czy postulaty, jakie wpłynęły w terminach określonych na podstawie przepisów ustawy, a także i poza nimi, w ciągu całego okresu procedowania w przedmiocie decyzji środowiskowej. Organ ochrony środowiska (Prezydent Miasta) wykorzystał wszystkie prawem określone możliwości konsultacji społecznych i udziału społeczeństwa w tym procesie. Należy podkreślić, że nie zgłoszono faktu braku odpowiedzi na postawione pytania, wnioski czy uwagi. Widząc wagę problemu lokalizacji planowanego przedsięwzięcia organ przeprowadził rozprawę administracyjną, pomimo iż nie miał obowiązku jej przeprowadzenia (zorganizowanie rozprawy administracyjnej z udziałem społeczeństwa jest fakultatywne - art. 36 ustawy). Warto także dodać, że organ przedłużył termin przewidziany na udział społeczeństwa i zapoznanie się z dokumentacją sprawy oraz na składanie uwag i wniosków.

Nie jest uzasadniony zarzut zmian terminu składania uwag w sytuacji, gdy sama organizacja ekologiczna pismem z dnia 9 czerwca 2010 r. wniosła o przedłużenie terminu na zgłaszanie uwag i wniosków ustosunkowujących się do raportu. W toku postępowania uwagi i zastrzeżenia składane przez strony, organizację ekologiczną oraz przedstawicieli społeczeństwa Prezydent Miasta przekazywał inwestorowi, w celu ustosunkowania się przez niego do zaprezentowanych poglądów. Inwestor odniósł się do wszystkich zasygnalizowanych kwestii w piśmie z dnia 10 sierpnia 2010 r. W ocenie Kolegium, wbrew twierdzeniom odwołującej się, marginalizowanie obaw społeczeństwa nie miało w żadnym przypadku miejsca. Procedura udziału społeczeństwa została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Grupowe odniesienie się do zgłoszonych uwag i wniosków przedstawionych przez społeczeństwo nie było nieprawidłowe, gdyż mimo odmiennej treści, uwagi te dotyczyły tych samych zagadnień i zostały przez organ w całości rozpatrzone. W świetle tych okoliczności, zarzut organizacji ekologicznej reprezentowania przez organ wyłącznie "interesu inwestora" jest nieuzasadniony.

W odniesieniu do zarzutu nieuwzględnienia w raporcie wszystkich elementów postanowienia Prezydenta Miasta z dnia 23 lutego 2010 r. Kolegium uznało, że sporządzony i uzupełniany raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko obejmuje (omawia, analizuje i rozpatruje) wszystkie elementy wymagane postanowieniem Prezydenta Miasta o nałożeniu obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Organ w zakwestionowanej decyzji dokonał oceny przedłożonego w sprawie raportu, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. Ocena ta nie przekracza granic swobodnej oceny materiału dowodowego i nie budzi wątpliwości. Przepisy ustawy określają w art. 66 wymogi dotyczące sporządzenia raportu, przedłożony przez inwestora raport wymogi te spełnia.

Organ przeprowadził analizę zgodności złożonego przez wnioskodawcę raportu ze wskazanym w postanowieniu zakresem, bezpośrednio po jego złożeniu do organu. Miało to miejsce przed podaniem informacji o raporcie do publicznej wiadomości i przed przekazaniem raportu do uzgodnień RDOŚ i opiniowania do PPIS. W wyniku tej analizy organ stwierdził, że raport spełnia wymogi nałożone w/w postanowieniem,

Odnosząc się do zarzutu wielokrotnego uzupełniania raportu, należy przypomnieć, że uzupełnianie to wynikało z uwzględnienia wniosków i uwag społeczeństwa, jak również z wezwań organów uczestniczących w postępowaniu. Obowiązujące przepisy nie nakładają na wnioskodawcę obowiązku przedkładania ujednoliconej wersji raportu, jak również nie wyposażają organy administracji w prawo żądania przedstawienia takiego dokumentu. Brak przedstawienia ujednoliconej wersji raportu nie prowadził do jakiegokolwiek naruszenia w zakresie informacji ujawnionych społeczeństwu w toku postępowania.

Sporządzony w sprawie raport zawiera analizę wpływu inwestycji na środowisko w zakresie wytwarzanego hałasu. Planowana inwestycja nie narusza norm obowiązujących w tym zakresie. Normy te określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w prawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Raport oddziaływania na środowisko analizuje problem uciążliwości akustycznej czyli emisji hałasu w fazie budowy (str. 180 raportu) oraz eksploatacji (str. 184-185 raportu). Stąd w zaskarżonej decyzji w pkt 1.2.i, l.2.j, 1.2.y oraz l.2.dd na inwestora nałożono następujące obowiązki:

"i. Prace budowlane będące źródłem nadmiernego hałasu w sąsiedztwie terenów objętych ochroną przed hałasem, w tym zwłaszcza zabudowy mieszkaniowej, prowadzić wyłącznie w porze dziennej (w godzinach od 6.00 do 22.00);

j. Urządzenia emitujące hałas o dużym natężeniu nie mogą pracować jednocześnie (...),

y. Na etapie eksploatacji należy prowadzić weryfikację skuteczności zastosowanych środków ochrony przeciwhałasowej oraz identyfikację zmian klimatu akustycznego w wyniku realizacji inwestycji (...),

dd. W zakresie oddziaływania hałasu należy zapewnić normatywny poziom hałasu da istniejących obiektów z funkcją mieszkaniową zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia (rejon projektowanego wjazdu na teren zakładu)".

Uciążliwość odorowa została także wszechstronnie wyjaśniona w raporcie oddziaływania na środowisko. Stąd w zaskarżonej decyzji w pkt 1.2.z nałożono na inwestora obowiązek monitorowania warunków procesu technologicznego pod kątem ewentualnej uciążliwości zapachowej oraz obowiązek zapewnienia braku uciążliwości odorowej poza terenem zakładu (pkt l.2.ee):

"z. 1/1 W celu wyeliminowania uciążliwości zapachowej należy zapewnić i stale monitorować warunki technologiczne procesu reakcji celulozy i kwasu poliakrylowego utrzymujące temperaturę przebiegu reakcji poniżej 200° C".

"ee. W czasie eksploatacji zakładu (zgodnie z zapewnieniami przedstawiciela inwestora wypowiedzianymi w dniu 29 lipca 2010 r. na rozprawie administracyjnej) uciążliwe zapachy nie mogą być wyczuwalne poza terenem do którego inwestor posiada tytuł prawny".

W tym miejscu należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów uchwały Sejmiku Województwa P. Nr [...] z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie określenia programu ochrony powietrza dla strefy aglomeracji trójmiejskiej (Dziennik Urzędowy Województwa P. Nr [...], poz. [...]). Wskazać należy, że uchwała Sejmiku weszła w życie dopiero 27 listopada 2010 r., a więc nie obowiązywała w dniu podjęcia decyzji przez Prezydenta Miasta. Organ nie mógł zastosować tych przepisów, ani tym bardziej ich naruszyć. Ponadto, uchwała ta nie stanowi powszechnie obowiązującego prawa miejscowego, aby mogła stanowić podstawę prawną przedmiotowej decyzji, jak i w jakikolwiek sposób wpłynąć na jej treść.

Kwestia zagrożenia dla zdrowia ludzi związanego z użyciem substancji chemicznych została uwzględniona (przeanalizowana) w raporcie (str. 201-202). Należy podkreślić, że nie stwierdzono zagrożenia dla zdrowia ludzi.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przepisów Dyrektywy Rady Nr 96/61/WE z dnia 24.09.1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli. Wskazać należy, że Dyrektywa ta jako nieobowiązująca od dnia 18 lutego 2008 r. nie mogła zostać naruszona, gdyż organ nie mógł zastosować nieobowiązującego prawa. Natomiast Dyrektywa Nr 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli została implementowana do ustawy z 2008 r.

Kolegium zwróciło uwagę na nałożenie obowiązku przeprowadzenia analizy porealizacyjnej funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia (po 18 miesiącach od daty oddania do użytkowania), która obejmować będzie wszystkie te oddziaływania, które podnosili przeciwnicy realizacji tego przedsięwzięcia w toku postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Fakt ten jest także spełnieniem wniosków społecznych o ponowne zbadania uwarunkowań funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia oraz zastosowanie "zasady przezorności", o której wspomina się w odwołaniu.

Zarzut naruszenia przez organ zasady przezorności i prewencji sformułowany został bardzo ogólnikowo. Należy jednak zwrócić uwagę na rozbudowany katalog uwarunkowań i wymogów określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a przede wszystkim nałożenie szeregu obowiązków związanych z weryfikacją i monitoringiem na etapie eksploatacji przedsięwzięcia.

Kolejny zarzut organizacji ekologicznej dotyczący kierowania wniosków mieszkańców do niewłaściwego organu jest nie do końca zrozumiały. Wyjaśnić należy, że wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania następuje przed wydaniem pozwolenia na budowę. Innymi słowy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie wyraża zgody - pozwolenia na rozpoczęcie robót budowlanych. Zakwestionowaną decyzję wydał Prezydent Miasta, natomiast późniejszą decyzję o pozwoleniu na budowę wydawać będzie również Prezydent Miasta. W tym drugim postępowaniu Prezydent Miasta rozpatrywać będzie kwestię szczegółowej lokalizacji planowanego przedsięwzięcia. Słusznie także organ I instancji wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, że "w kwestii braku zgody na lokalizację planowanego zakładu, tut. organ stwierdza, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją zezwalającą na realizację przedsięwzięcia, a określającą uwarunkowania środowiskowe, które w razie uzyskania takowej zgody inwestor będzie musiał spełnić".

W odniesieniu do zarzutu naruszenia zasady prawdy obiektywnej Kolegium uznało, że przebieg postępowania administracyjnego nie potwierdza, aby organ nie podejmował jakichkolwiek działań z urzędu i bezkrytycznie uwzględniał wszelkie informacje inwestora.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut braku określenia w decyzji warunków wykorzystywania terenu w fazie likwidacji. Wskazać należy w tym miejscu na art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy określający wymagania dotyczące wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji. Przepis ten nie nakłada obowiązku określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków wykorzystania terenu w fazie likwidacji. Informacje o oddziaływaniu przedsięwzięcia w fazie likwidacji są natomiast zawarte w odpowiednich częściach raportu.

Nie sposób zarzucić wydanej decyzji, że zawarte w decyzji uwarunkowania są nieokreślone i niejednoznaczne. Kolegium podziela stanowisko inwestora, iż szczegółowość poszczególnych elementów uzależniona jest od ich charakteru. W przypadku poszczególnych aspektów technicznych wynikających z przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko, nałożono szczegółowe wymogi, a w przypadku niektórych wymagań wystarczające było odniesienie do obowiązujących przepisów prawa.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut w zakresie niewłaściwego (przykładowego) określenia wymagań ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania pozwolenia na budowę. Kolegium wskazało na sformułowanie "konieczne" zawarte w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c), które należy interpretować jako niezbędne wymagania. W żaden sposób nie oznacza to, jak wskazuje strona odwołująca się, by organ wydający pozwolenie budowlane mógł te wymagania zignorować.

Podniesiony zarzut braku nałożenia obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko jest przedwczesny, gdyż przepisy ustawy przewidują w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę możliwość nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Kolegium podziela stanowisko inwestora, iż przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania na środowisko nie może być nakładany "zapobiegawczo". Przypomnieć w tym miejscu należy o nałożonym na inwestora obowiązku przeprowadzenia analizy porealizacyjnej funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia.

Zarzut wyboru niewłaściwego wariantu realizacji inwestycji jest chybiony. W wariancie wskazanym do realizacji na granicy zakładu zostaną dotrzymane dopuszczalne stężenia jednogodzinne i średnioroczne wszystkich analizowanych substancji emitowanych z jego terenu. Dotrzymana zostanie również dopuszczalna wielkość opadu pyłu z emitorów zakładowych - po uwzględnieniu tła będzie wynosić ok. 102 g/m2/rok przy dopuszczalnej wielkości 200 g/m2/rok. Ponieważ obliczona wartość opadu pyłu emitowanego z zakładu w wariancie I nie przekracza również wartości dopuszczalnej (osiągając dla tego wariantu ok. 50% wartości dopuszczalnej) i ma maksymalny zasięg ok. 1,5 km od granicy projektowanego zakładu nie ma przesłanek wskazujących na oddziaływanie na obszar uzdrowiska S., które położone jest w dalszej odległości. Uznać zatem należy, że zapis decyzji odnośnie wariantu inwestycji przyjętego do realizacji jest słuszny i został poprzedzony stosowną analizą przedstawionego materiału dowodowego.

Organizacja ekologiczna zarzuciła także, że "w opracowaniu decyzji nie ma odniesienia do problemu oddziaływania pyłów zawieszonych na zdrowie mieszkańców aglomeracji". W ocenie Kolegium, zapisy decyzji w kwestii ograniczania emisji pyłów do powietrza atmosferycznego są jednoznaczne i poprzedzone zostały stosowną analizą.

Ustosunkowując się do zarzutów niedostatecznego oczyszczania ścieków oraz braku opracowania rzetelnego operatu wodno - prawnego dla warunków pracy planowanego zakładu Kolegium stwierdziło, że Raport oddziaływania na środowisko zawiera stosowne analizy zabezpieczenia przed zanieczyszczeniami środowiska gruntowo - wodnego. Zapisy punktu l.2.m oraz l.3.e decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach są jednoznaczne i nakładają na inwestora konkretne obowiązki. Ich realizacja zapewni utrzymanie obecnych stosunków wodnych na terenie bezpośrednio sąsiadującym z planowaną inwestycją, jak i na terenach położonych w dalszym sąsiedztwie np. w rejonie S. B.

Niezrozumiały jest zarzut braku podania w decyzji potencjalnych odbiorców odpadów z terenu planowanego zakładu. Wskazać należy, że w decyzji środowiskowej nie jest wymagane wskazanie potencjalnych odbiorców odpadu. W tym zakresie obowiązują przepisy szczególne, w tym ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, które określają zasady postępowania z odpadami. Obowiązkiem inwestora będzie przestrzeganie tych przepisów. Nie ma zatem potrzeby ich przeniesienia do decyzji środowiskowej.

Klasyfikacja danego zakładu do określonej kategorii zakładu stwarzającego zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej następuje na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. Nr 58, poz. 535 ze zm.). Analiza tego zagadnienia została przeprowadzona przez inwestora w rozdziale 12 raportu. Z kolei organ administracji prowadzący postępowanie dokonał odrębnej analizy poprzez skonfrontowanie danych zaprezentowanych w raporcie z ww. rozporządzeniem. Wyniki analizy zostały zaprezentowane na str. 21 decyzji.

Prawidłowo Prezydent Miasta ustalił, że planowane przedsięwzięcie nie będzie wymagało uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Stosownie do art. 201 ust. 1 ustawy - Prawo o ochronie środowiska, pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości. W świetle rozporządzenia Minister Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. Nr 122, poz. 1055 ze zm.), planowane przedsięwzięcie nie będzie wymagało pozwolenia zintegrowanego.

Zarzut pominięcia problemu lokalizacji przedsięwzięcia na terenie byłego podobozu koncentracyjnego KL S. B. jest nietrafny. W ocenie Kolegium, kwestia ta nie mogła w żaden sposób wpłynąć na treść rozstrzygnięcia, gdyż nie jest problem związanym z ochroną środowiska. Ponadto, z żadnych dokumentów nie wynika, aby z tytułu zlokalizowania podobozu koncentracyjnego obszar był objęty jakąkolwiek ochroną.

W rezultacie Kolegium uznało, że postępowanie środowiskowe przeprowadzone zostało w sprawie przez Prezydenta Miasta wnikliwie i starannie, zaś uzasadnienie decyzji, wbrew gołosłownym zarzutom odwołania, sporządzono szczegółowo i obszernie. Również procedura związana z przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, uzyskaniem stosownych uzgodnień oraz zapewnieniem stronom i innym osobom zainteresowanym możliwości składania uwag i wniosków w sprawie została dochowana.

Materiał dowodowy został zebrany wyczerpująco i całościowo rozważony i tym samym brak podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W postępowaniu organu I instancji, tak jak w każdym postępowaniu administracyjnym, przestrzegane były reguły i zasady wynikające z kpa. Informacja o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz o możliwości zapoznania się z jej treścią oraz z niezbędną dokumentacją sprawy, podana była do publicznej wiadomości (art. 85 ust. 3 ustawy.).

Skargę na powyższą decyzję wywiódł "B" wnosząc o jej uchylenie. Zarzucono naruszenie:

1. prawa procesowego:

- art. 7 i art. 77 kpa poprzez błędy popełnione w ramach postępowania prowadzonego przez organ I instancji, w szczególności postępowania dowodowego,

- art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywateli, a stanie jedynie na straży interesów wnioskodawcy,

- art. 8 i 11 w związku z art. 107 § 3 kpa poprzez niewłaściwe uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia;

2. prawa materialnego ze strony organu II instancji:

- art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) poprzez nieprawidłowe ustalenie treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

- art. 79 ust. 1 w związku z art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez niemożność ustalenia prawidłowości przeprowadzenia procedury udziału społeczeństwa oraz nieprawidłowe rozpatrzenie uwag i wniosków złożonych w toku tej procedury.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że organy orzekające w sprawie dopuściły się licznych uchybień w przepisach postępowania, w szczególności postępowania dowodowego naruszając zasadę praworządności i prawdy obiektywnej. Wskazano w szczególności, że organ nie podjął koniecznych działań z urzędu mających na celu zgromadzenie kompletnego materiału dowodowego w sprawie. Nadto, organy nie uwzględniając wniosków uczestników postępowania nie uzasadniały swojego stanowiska w sposób rzetelny i pogłębiony. Skarżący podkreślił również nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonych rozstrzygnięć, które nie zawiera analizy dowodów, na których organy oparły się w toku dokonywanych ustaleń, przyczyn, dla których innym odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej oraz analizy prawnej. W ocenie skarżącego uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne, pozbawione argumentów merytorycznych i niespełniające wymogów kpa.

W zakresie zgromadzonych dowodów stanowiących podstawę wydanych decyzji skarżący zakwestionował ocenę Raportu dokonaną przez organ. Wskazał, iż nie wiadomo na której wersji raportu organy oparły się, gdyż w toku postępowania dokonywano uzupełnień wersji Raportu pierwotnie przedłożonej przez inwestora. Organy zaniedbały wezwania inwestora do przedłożenia wersji jednolitej Raportu, która uwzględniałaby wszystkie poczynione w toku poprawki. W konsekwencji skarżący wywiódł, iż ocena Raportu, stanowiąca podstawę decyzji środowiskowej jest niemiarodajna, a tym samym i sama decyzja jest wadliwa.

Nadto, pod adresem działań dowodowych organów administracji skarżący sformułował zarzut braku oceny Raportu, a jedynie powielenia w uzasadnieniu decyzji stanowisk organów współdziałających. Zarzucił również brak odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez strony postępowania, m.in. dotyczących nieprawidłowej lokalizacji w raporcie S. B.

W zakresie udziału społeczeństwa w procedurze ocen oddziaływania inwestycji na środowisko skarżący zarzucił niedopuszczalne, bo grupowe rozpatrywanie uwag i wniosków przedstawianych przez przedstawicieli społeczeństwa. Nadto, wskazał, że nie można ustalić poprawności przeprowadzenia procedury udziału społeczeństwa. Kilkakrotne zmiany terminu składania uwag i wniosków, niejednoznacznie przedstawione w uzasadnieniu decyzji uniemożliwiają stwierdzenie prawidłowości działań organu prowadzącego postępowanie. Ponadto, zwrócono uwagę na ogólnikowe i pobieżne ustosunkowywanie się do uwag i wniosków składanych w ramach udziału społeczeństwa w postępowaniu. W uzasadnieniu brak jest odniesienia się do wniosków końcowych z rozprawy administracyjnej i sposobu ich załatwienia.

Skarżący zarzucił nadto nieprawidłowe ustalenie samej treści decyzji środowiskowej. Wskazano, że znaczna część zawartych w decyzji warunków środowiskowych realizacji inwestycji ma charakter nieokreślony i niejednoznaczny, co czyni je niewykonalnymi w praktyce. Niedopuszczalne jest przy ustalaniu warunków realizacji inwestycji posługiwanie się przykładowymi wymaganiami. Warunki z art. 82 ustawy winny być określono w sposób jednoznaczny, nie budzący wątpliwości.

W skardze powielono zarzut odwołania w zakresie nieuzasadnionego odstąpienia od przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach wydawania pozwolenia na budowę. Taka ponowna ocena mogłaby ponadto upewnić zainteresowane strony i okolicznych mieszkańców, iż dokumentacja budowlana spełnia wymagania określone w ramach decyzji środowiskowej.

Do skargi dołączono analizę decyzji Kolegium na tle dokumentów dowodowych (Załącznik nr 2). Analiza ta zawiera tabelaryczne zestawienie uwag do postępowania i stanowiska organów. W analizie tej uszczegółowiono zarzuty w zakresie raportu, kwestionując dołączoną do raportu kartę charakterystyki substancji chemicznej o nazwie PUROLITE jako kwasu poliakrylowego (PAA) i wynikające z niej konsekwencje w zakresie odprowadzania ścieków opadowych, przemysłowych, możliwości wystąpienia awarii. Dodatkowo zawrócono uwagę na nieuwzględnienie w raporcie ewentualnego oddziaływania planowanej inwestycji na pobliskie obszary chronionego krajobrazu i obszary chronione Natura 2000. Są nimi m.in. O. Obszar Chronionego Krajobrazu, Obszar Chronionego Krajobrazu D. R. z obszarem Natura 2000, T. Park Krajobrazowy, obszar zlewni rzeki R. zasilającej powierzchniowe ujęcie wody pitnej S. Samo stwierdzenie, że nie będzie takiego oddziaływania jest nieuzasadnione, gdyż nie zostało poparte żadnym materiałem dowodowym. Zarzucono nadto nieokreślenie wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowej oraz w zakresie ochrony zdrowia mieszkańców.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Kolegium stwierdzając, że skarga powieliła zarzuty sformułowane w odwołaniu, podtrzymało argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 15 czerwca 2011 r. inwestor - uczestnik postępowania "A" Sp. z o.o. wniósł o oddalenie skargi wskazując, że podnoszone w niej zarzuty są w istocie powieleniem zarzutów odwołania i w żadnym razie nie ujawniają naruszeń prawa poczynionych w toku postępowania, a tym bardziej naruszeń o charakterze rażącym. W ocenie inwestora sformułowane zarzuty mają charakter ogólnikowy a z ich uzasadnienia nie wynika, aby mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. We wskazanym piśmie oraz załączniku do niego inwestor szczegółowo odniósł się do zarzutów skargi wykazując ich niezasadność. Inwestor zwrócił uwagę, że wobec braku zaoferowania przez skarżącego i innych oponentów inwestycji dowodów przeciwstawnych do raportu środowiskowego, jego uzupełnień i wyjaśnień złożonych przez inwestora nie sposób podzielić poglądu skarżącego, jakoby organy obu instancji pomijały bądź odrzucały zarzuty formułowane przez niego.

W załączniku do pisma inwestor ustosunkował się do najistotniejszych zarzutów skargi natury techniczno - środowiskowej podniesionych przez "B" pod adresem Raportu o oddziaływaniu na środowisko, a pośrednio pod adresem zaskarżonej decyzji, zawartych w dokumencie określonym jako Załącznik nr 2 do skargi i w piśmie skarżącego z dnia 4 maja 2011 r. Wyjaśniono zarzuty dotyczące nieprawidłowej kwalifikacji zakładu nie jako zakładu produkcji, ale przetwarzania celulozy, w tym wykazano brak konieczności objęcia inwestycji obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Odniesiono się również do Karty charakterystyki PAA załączonej do raportu, zarzutu niezakwalifikowania inwestycji do zakładu stwarzającego zagrożenie poważną awarią przemysłową, zarzutów dotyczących gospodarki wodno – ściekowej, dotyczących emisji pyłów zawieszonych PM10 i PM 2,5, dotyczących ochrony przed hałasem i tła akustycznego oraz zarzutów w zakresie gospodarki odpadami, zagrożenia zdrowia i życia mieszkańców oraz oddziaływania inwestycji na obszary chronionego krajobrazu i obszary chronione Natura 2000.

Na rozprawie w dniu 30 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowił dopuścić do udziału w postępowaniu w charakterze strony właściciela inwestowanej działki "D" Spółkę z ograniczona odpowiedzialnością w G. Sąd dopuścił także dowód z dokumentów dołączonych przez inwestora do pism procesowych z dnia 15 czerwca 2011 r. i z dnia 26 czerwca 2011 r. Uczestnik postępowania "D" Spółka z o.o. w G. wniosła w piśmie procesowym z dnia 28 czerwca 2011 r. o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Z uzasadnieniu pisma wynika, iż strona w pełni podziela argumentację przytoczoną przez Kolegium w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 stycznia 2011 r., Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 8 września 2010 r. Nr [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przetwarzania celulozy w G. przy ulicy [...], na działce nr [...], obr. [...]. Powyższe decyzje wydane zostały w następstwie rozpoznania wniosku inwestora "A" Spólki z o.o. z dnia 26 października 2009 r.

Przeprowadzone przez Sąd badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie.

Kontrolowane decyzje wydane zostały na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

Organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami wskazanej wyżej ustawy oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), a w oparciu o poczynione ustalenia sformułowały prawidłowe wnioski i zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego.

W zakresie przepisów określających rodzaje przedsięwzięć oddziaływujących na środowisko organ administracji pierwszej instancji, zgodnie z dyspozycją art. 173 ustawy, procedował w oparciu o obowiązujące wówczas rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). W myśl przepisu art. 173 ust. 1 ustawy dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane między innymi na podstawie art. 51 ust. 8 prawa ochrony środowiska zachowywały moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 60 ustawy, jednak nie dłużej niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie ustawy.

Rozpoznając sprawę w administracyjnym toku instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniło zmianę stanu prawnego w zakresie przepisów wykonawczych stosując przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), które weszło w życie w dniu 15 listopada 2010 r. Przedmiotowe przedsięwzięcie stanowiące w swej istocie instalacje do przetwarzania celulozy zaliczono prawidłowo do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W dacie orzekania w pierwszej instancji za takie przedsięwzięcia przepis art. 173 ust. 2 pkt 2 ustawy, nakazywał traktować przedsięwzięcia kwalifikowane przez dotychczasowe przepisy rozporządzenia z 2004 r. jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Zmiana stanu prawnego na etapie orzekania przez organ odwoławczy nie wpłynęła na zmianę kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia.

Dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest obligatoryjne (art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy. Przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy.

W niniejszej sprawie Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 23 lutego 2010 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia i określił jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Postanowienie to nabrało waloru prawomocności wskutek oddalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (prawomocnym) wyrokiem z dnia 7 października 2010 r., w sprawie zarejestrowanej pod sygn. akt Ii SA/Gd 525/10, skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności:

– weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

– uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,

– zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

W myśl art. 62 ust. 1 ustawy w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu.

Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy, jeżeli wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i, w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim, z dyrektorem urzędu morskiego oraz zasięga opinii właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Nadto, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 ustawy).

Na mocy art. 80 ust. 1 ustawy, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Z powyższych regulacji oraz z dyspozycji przepisów art. 81 ustawy wynika, że ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. Wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jedynie w razie:

1. niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2),

2. odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy,

3. braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy),

4. gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy),

5. jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy).

Odnosząc powyższe regulacje do prawidłowo ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych należy stwierdzić, że nie zaistniały warunki do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

Na terenie objętym planowaną inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego K. – część zachodnia, zatwierdzony uchwałą Nr [...]Rady Miasta z dnia 26 sierpnia 2004 r. (Dz. Urz. Woj. P. Nr [...], poz. [...]). Teren inwestycji znajduje się w jednostce planistycznej oznaczonej w planie symbolem [...]. Z karty terenu nr [...] wynika, że dla strefy [...] przewidziana jest funkcja produkcyjno – usługowa. Część tekstowa planu potwierdza dopuszczalność wszelkiej działalności gospodarczej produkcyjno – usługowej, w tym porty morskie i rzeczne, z wyłączeniem szpitali i domów opieki społecznej, budynków związanych ze stałym lub wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży. W terenach przemysłu, składów i baz dopuszcza się zieleń z zakresu strefy [...], tzn. zieleń krajobrazowo – ekologiczną, np. zbiorniki wodne (za wyjątkiem retencyjnych), drobne cieki wraz z zielenią przywodną, międzywala, tereny podmokłe, żarnowczyska, zieleń na skarpach, naturalne zadrzewienia i zakrzewienia.

Powyższe potwierdza stanowiska prezentowane przez organy obu instancji administracyjnych, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest zgodne z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie procedując w zgodzie z art. 80 ust. 1 ustawy ustaliły środowiskowe uwarunkowania biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, którego przebieg szczegółowo uzasadniono w zaskarżonej decyzji zgodnie z dyspozycją art. 85 ust. 1, 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy oraz ustalenia zawarte w Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

W trybie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy organ administracji prowadzący postępowanie w niniejszej sprawie uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2010 r., Nr [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia określając jej warunki.

Zgodnie z wymogiem art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy organ pozyskał również opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 27 lipca 2010 r., Nr [...], określającą warunki realizacji przedsięwzięcia.

Podkreślić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego wymagane prawem uzgodnienia dokonane zostały w warunkach, w których organy uzgadniające dysponowały poprawioną wersją karty charakterystyki kwasu poliakrylowego PAA – "AQUASET 1676" firmy R.&H. Organy uzgadniające były przed wydaniem postanowienia uzgadniającego i opinii na bieżąco informowane o składanych przez wnioskodawcę uzupełnieniach i wyjaśnieniach do Raportu.

Ustosunkowując się do zarzutów braku uzgodnień przedsięwzięcia w zakresie warunków hydrologicznych wyjaśnić należy, że pismem z dnia 8 października 2010 r., znak [...], aneksowanym pismem z dnia 10 listopada 2010 r. ,znak [...], "E" Sp. z o.o. w G. uzgodniła, że źródłem zaopatrzenia w wodę planowanego przedsięwzięcia będzie ujęcie komunalne G. – O. Uzgodnienie to potwierdza, że planowany pobór wody przez zakład nie będzie naruszał zasobów i nie będzie stanowił zagrożenia dla ujęcia. Oznacza to także brak negatywnego wpływu na zasoby dyspozycyjne jednostki hydrogeologicznej eksploatowanej m.in. ujęciem O. Sąd działając w trybie art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził, że decyzją z dnia 1 lutego 2011 r., nr [...], Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej inwestor uzyskał pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód poprzez odprowadzanie wód opadowych i drenażowych oraz wykonanie urządzeń wodnych 9vide: k. 172-174). Prowadzenie tego, odrębnego od kontrolowanego, postępowania administracyjnego, z wniosku inwestora złożonego w dniu 22 września 2010 r. potwierdza brak zasadności opisanego wyżej zarzutu skargi.

Analizując przedmiotowe postępowanie pod kątem udziału w nim społeczeństwa Sąd doszedł do przekonania, że organ I instancji wypełnił dyspozycję art. 79 ust. 1 ustawy, który nakłada na organ administracji przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Działając zgodnie z przepisem art. 33 ust. 1 ustawy organ administracji podał do publicznej wiadomości informacje o wszczęciu postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowej inwestycji oraz o możliwości składania pisemnych wniosków, uwag i zastrzeżeń w tej sprawie, o przystąpieniu do przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 23 lutego 2010 r., o możliwości wnoszenia uwag i wniosków do raportu oraz do jego uzupełnień i wyjaśnień pochodzących od inwestora, o wyjaśnieniach inwestora składanych na wezwanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, o terminie i miejscu rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa oraz o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie oraz zgłoszonych żądań. W oparciu o dyspozycję art. 74 ust. 3 ustawy w związku z art. 49 kpa o powyższych czynnościach organ administracji informował strony postępowania poprzez obwieszczenia umieszczane na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w G., na stronie internetowej Urzędu Miasta oraz w pobliżu miejsca realizacji planowanego przedsięwzięcia (Rada Osiedla K.), o czym świadczy dokumentacja zdjęciowa znajdująca się w aktach administracyjnych.

W ocenie Sądu postępowanie z udziałem społeczeństwa przeprowadzone zostało prawidłowo. Dokonywano obwieszczeń o kolejnych fazach postępowania, także w związku z koniecznością uzupełnień raportu. Umożliwiono na każdym etapie postępowania zarówno stronom jak i społeczeństwu składanie wniosków i wyjaśnień. Czynny udział brał inwestor, który na każde żądanie organu udzielał wyjaśnień. Działania inwestora w toku postępowania, od przedstawienia Karty informacyjnej przedsięwzięcia poprzez sporządzony raport i jego uzupełnienia, Sąd ocenia jako przejrzyste. Biorący udział w postępowaniu przedstawiciele miejscowej społeczności mieli możliwość zapoznania się ze szczegółową charakterystyką przedsięwzięcia i jego wpływem na środowisko. Ich wątpliwości były wyjaśniane w toku postępowania, jak również w uzasadnieniu decyzji pierwszej instancji. Nie budzi zastrzeżeń Sądu ustosunkowywanie się inwestora do uwag i wniosków różnych przedstawicieli społeczeństwa w sposób zbiorowy poprzez sformułowanie w jednym piśmie szczegółowej odpowiedzi na każdą z podniesionych kwestii. W ocenie Sąd powyższe postępowanie nie sprzeciwia się wymogom stawianym przez dyspozycję przepisu art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy i nie powoduje naruszenia uprawnień społeczności lokalnej do udziału w postępowaniu.

Należy podkreślić, że czynności procesowe organu administracji I instancji zmierzające do zapewnienia udziału społeczeństwa w procedurze oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wspierane były działaniami podejmowanymi przez inwestora we własnym zakresie. Inwestor przedsięwziął akcję informacyjną wśród społeczności lokalnej wyjaśniając istotę przedsięwzięcia, naturę procesów technologicznych tam planowanych oraz wpływu na okolicznych mieszkańców oraz środowisko. Działania te spowodowały, że społeczność lokalna posiadała już w toku postępowania dostateczną wiedzę dotyczącą przedsięwzięcia, która pozwalała na obiektywną jego ocenę. Inwestor zorganizował kilka otwartych spotkań informacyjnych również przy udziale ekspertów, uruchomił stronę internetową, rozdawał broszury informacyjne, spotykał się z przedstawicielami mediów, co znalazło odzwierciedlenie w artykułach prasowych i audycjach. We własnym zakresie na stronie internetowej udzielał odpowiedzi na pytania mieszkańców osiedla G. – K. zadawane na spotkaniach w styczniu 2010 r. Podejmowane przez inwestora działania znalazły odzwierciedlenie w Raporcie środowiskowym na stronach od 221 do 229.

W ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o zapisy Raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Raport przedłożony przez inwestora jest w swej istocie wysoko specjalistycznym opracowaniem autorstwa ekspertów z różnych dziedzin.

Co do zasady, raport ten jest jednym z elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Raport już w trakcie postępowania administracyjnego wchodzi w skład materiału dowodowego sprawy, jest dowodem z dokumentu i jak każdy inny dowód składany przez stronę czy zgromadzony przez organ podlega regułom postępowania dowodowego, w tym i swobodnej ocenie dowodów zgodnie z art. 80 kpa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 15/07, LEX nr 362515).

W weryfikowanym postępowaniu organy administracji, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa, dokonały wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Organy oceniły także, pozostając w zgodzie z art. 80 kpa, czy raport uwzględnia wszystkie ewentualne zagrożenia związane z realizacją przedmiotowego zamierzenia, aby następnie określić konkretne wymagania ochrony środowiska na etapie prac budowlanych. Nie wyklucza to późniejszej konkretyzacji wskazanych na tym etapie warunków pozwoleń budowlanych w kontekście odniesienia do konkretnego projektu budowlanego (por. także wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 października 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1428/06, dostępny w internecie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wyznacza bowiem jedynie środowiskowe ramy realizacji przedsięwzięcia.

Sąd nie podzielił zarzutów skargi w zakresie naruszeń procedury administracyjnej nie dopatrując się naruszenia zasad postępowania, w tym przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 kpa oraz art. 79 ust. 1 w związku z art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy. Materiał dowodowy został zebrany w sprawie zgodnie z obowiązkiem ciążącym na organie, a polegającym na gromadzeniu wszelkich dowodów z urzędu. Zgromadzony materiał dowodowy ma charakter kompletny, a składa się na niego w szczególności Raport z uzupełnieniami i dodatkowymi załącznikami.

W szczególności nie można podzielić zarzutu niepodejmowania przez organ I instancji działań zmierzających do weryfikowania danych dotyczących inwestycji przedstawianych przez inwestora w raporcie i jego uzupełnieniach oraz jego stanowiska w sprawie. Inwestor był kilkakrotnie wzywany przez organ administracji do uzupełniania wniosku o wydanie decyzji środowiskowej w zakresie wariantowania przedsięwzięcia. Zarówno na wezwania organów uzgadniających i opiniujących, jak i skarżącego inwestor każdorazowo w sposób szczegółowy merytorycznie ustosunkowywał się do formułowanych zastrzeżeń i pytań związanych z inwestycją. Podkreślenia wymaga i na aprobatę zasługuje, jak trafnie uznało Kolegium, zorganizowanie przez organ I instancji rozprawy administracyjnej, która stała się szerokim forum dyskusji na temat inwestycji i jej zagrożeń z udziałem m.in. przedstawicieli społeczności lokalnej oraz ekspertów. W następstwie rozprawy, co pozostaje niesporne, inwestor zobowiązany został również do uzupełnienia materiału dowodowego o informacje dotyczące stwarzania przez przyszły zakład zagrożenia poważną awarią. Nadto w kwestionowanej decyzji nałożono na inwestora daleko więcej warunków środowiskowych niż te sugerowane w Raporcie. Ustalając w decyzji warunki realizacji inwestycji uwzględniono bowiem wymagania ustanowione w uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, w opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego oraz będące wynikiem ustaleń poczynionych w toku rozprawy administracyjnej. Powyższe okoliczności są potwierdzeniem aktywnej postawy organu administracji w toku postępowania administracyjnego, który zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, weryfikował raport zmierzając wszelkimi możliwymi sposobami do rzetelnego rozstrzygnięcia i ustalenia niezbędnych warunków środowiskowych realizacji inwestycji. Sąd nie dopatrzył się tego, by postępowanie organu nosiło cech stronniczości wobec inwestora i braku wnikliwości w ocenie proponowanych przez niego rozwiązań.

Żadna ze stron postępowania zajmująca stanowisko opozycyjne względem inwestora, w tym skarżący, nie zgłaszała wniosków dowodowych na poparcie swych twierdzeń ograniczając się jedynie do ciągłego powielania zarzutów i wątpliwości pod adresem raportu środowiskowego i inwestycji. W szczególności, skarżący będąc prośrodowiskową organizacją społeczną od wielu lat zajmująca się działalnością w zakresie ochrony środowiska, nie przedstawił własnej opinii o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, ani też nie skorzystał z możliwości zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia miarodajności raportu środowiskowego przedstawionego przez inwestora.

Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów przeciwnych na potwierdzenie zasadności stawianych zarzutów, które organ powinien był wziąć pod uwagę i ocenić, ani nie sformułował żadnych wniosków dowodowych w tym kierunku. Za wniosek dowodowy nie można bowiem uznać sformułowanego w piśmie skarżącego z dnia 4 sierpnia 2010 r. postulatu przeprowadzenia w raporcie dowodu na okoliczność wystąpienia awarii przemysłowej, albowiem kwalifikacja danego zakładu do zakładów o zwiększonym albo dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej odbywa się w oparciu o kryteria normatywne określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. Nr 58, poz. 535, ze zm.), i według zasad oraz wzorów ściśle tam określonych.

Organy administracji obu instancji dokonały prawidłowej weryfikacji Raportu złożonego do akt przedmiotowej sprawy administracyjnej. Z faktu, iż oceniły go pozytywnie, przyjmując jako dowód przemawiający za określeniem uwarunkowań przyjętych w decyzji, nie można wyprowadzić wniosku, iż taka ocena narusza obowiązek wynikający z art. 80 kpa. Chybione jest przy tym przywołanie w skardze wyroku WSA w Gdańsku z dnia 31 stycznia 2011 r., sygn. akt 331/10, wydanego w innych okolicznościach, w których dla oceny prawidłowości raportu organ przyjął wyłącznie fakt istnienia pozytywnych uzgodnień, w związku z czym orzekający w tej sprawie WSA uznał, iż ocena raportu przez organ wydający decyzję nie została dokonana.

Raport stanowiący podstawę przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko organy prawidłowo oceniły jako zgodny z zakresem wyznaczonym w postanowieniu Prezydenta Miasta z dnia 23 lutego 2010 r. oraz odpowiadający w pełni wymogom art. 66 ustawy. Z analizy raportu wynika, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5, 6 i 7 ustawy zawiera on opisy analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez inwestora oraz racjonalnego wariantu alternatywnego oraz wskazanie wariantu najkorzystniejszego z uzasadnieniem jego wyboru. Raport na stronach od 58 do 59 oraz od 133 do 160 zawiera szczegółową analizę wariantową rodzaju paliwa w projektowanych źródłach energetycznego spalania paliw oraz oczyszczania powietrza procesowego z zanieczyszczeń z emisji z procesu technologicznego. W oparciu o wyniki dokonanych pomiarów wskazano, że emisja zanieczyszczeń w związku z wdrożeniem wariantu wykorzystującego skruber mokry, cyklonu osuszania, stabilizacyjnego i etapu chłodzenia oraz gazowe źródła grzewcze, nie będzie powodować ponadnormatywnego oddziaływania inwestycji na powietrze atmosferyczne, a jej wpływ na czystość powietrza atmosferycznego jest mniejszy w porównaniu z innymi analizowanymi wariantami. W konsekwencji kwestionowana decyzja zawiera przekonywujące uzasadnienie dla wybranego wariantu z punktu widzenia ochrony środowiska.

Analiza wariantów objęła również, zgodnie z postanowieniem Prezydenta Miasta z dnia 23 lutego 2010 r., kwestię wpływu inwestycji na zlokalizowane w sąsiedztwie ujęcia wód. Z wyników badań umieszczonych w załącznikach do raportu (zał. 11/3.4. i 11/3/5.) wynika, że w związku z tym, że wartość opadu pyłu emitowanego przez zakład w wariancie I (wybranym) nie przekracza wartości dopuszczalnej (osiągając ok. 45% wartości dopuszczalnej) i ma maksymalny zasięg ok. 1,5 km od jego granicy, inwestycja zrealizowana w wariancie I nie będzie negatywnie wpływać na ujęcie wody U. przy ul. [...], ujęcie wody S. oraz ujęcie wody powierzchniowej "S.".

Nie polegają na prawdzie zarzuty odnoszące się do nieuwzględnienia w raporcie zagrożeń dla zdrowia i życia ludzi. W oparciu o opinię dr S. B.-P. z Zakładu Środowiskowych Zagrożeń Zdrowia Instytutu Medycyny Pracy im. Prof. J. N. w Ł. dotyczącą oceny skutków zdrowotnych wynikających z narażenia na włókna celulozy impregnowane kwasem poliakrylowym dla wszystkich kategorii osób, w rozdziale 9.12. Raportu szczegółowo przeanalizowano wpływ na zdrowie i życie ludzi planowanego zakładu, w szczególności w zakresie wpływu włókien celulozowych wprowadzanych do powietrza z uwzględnieniem ich wielkości, oraz innych substancji chemicznych. Przeprowadzone badania doprowadziły do sformułowania w raporcie wniosków o braku toksycznego oddziaływania włókien celulozowych, braku zakwalifikowania ich do kategorii rakotwórczości, braku dowodów na działanie genotoksyczne i mutagenne oraz braku ustalenia w Polsce wartości najwyższego dopuszczalnego stężenia zarówno dla celulozy, jak i dla kwasu poliakrylowego.

Wbrew twierdzeniom skarżącego Raport zawiera również (w tomie II) szczegółową analizę wpływu planowanej inwestycji na środowisko, w tym na elementy środowiska objęte ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Odrębną analizą objęto również oddziaływanie przedsięwzięcia na parki narodowe, krajobrazowe, rezerwaty, pomniki przyrody, obszary NATURA 2000 i korytarze ekologiczne (pkt 3.4.3. raportu t. II).

Na podstawie przeprowadzonych analiz autorzy raportu wyraźnie wykazali, że planowana inwestycja nie będzie oddziaływać negatywnie na żadną z ustanowionych form ochrony przyrody zlokalizowanych w bliższym i dalszym sąsiedztwie, podkreślając jednocześnie, że ze względu na brak bezpośrednich powiązań przyrodniczych terenu opracowania z chronionymi siedliskami przyrodniczymi oraz ze względu na brak negatywnego wpływu na gatunki roślin i zwierząt chronionych występujących w obrębie wyznaczanych obszarów Natura 2000 nie zachodzi konieczność prowadzenia działań kompensacyjnych w stosunku do tych obszarów.

Sąd nie podzielił zastrzeżeń skarżącego dotyczących braku ujednolicenia przedmiotowego Raportu w związku z jego uzupełnieniami i dodatkowymi informacjami dołączanymi do niego w toku postępowania.

W obowiązującym prawie, a zwłaszcza w przepisach ustawy, w tym w art. 66 ustawy określającym normatywną zawartość raportu, nie ma podstawy prawnej do żądania od inwestora przedłożenia w postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań ujednoliconej wersji raportu. Jak już wcześniej wskazywano, raport jest jednym z ważniejszych środków dowodowych w tym postępowaniu, pozostając środkiem dowodowym podlegającym ocenie w świetle pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie zgodnie z zasadami postępowania dowodowego wspólnymi dla pozostałych dowodów. Dlatego też o zmianach, uzupełnieniach i wyjaśnieniach składanych do raportu zawiadamiano każdorazowo uczestników postępowania i szeroką opinię publiczną, której zapewniono udział w postępowaniu, oraz organy uzgadniające i wyrażające opinię w przedmiocie planowanego przedsięwzięcia zgodnie z dyspozycją art. 77 ust. 1 ustawy. Oceniając zatem przedmiotowy Raport organy z oceny tej nie wyłączyły jego uzupełnień i wyjaśnień, stanowiących kompletny materiał dowodowy w kontrolowanym postępowaniu.

Kwestionowana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia wymogi przewidziane w art. 82 ust. 1 ustawy, albowiem zawiera wszystkie elementy tam określone. Załącznikiem do decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia, która jest odzwierciedleniem Karty informacyjnej przedsięwzięcia (art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy), a zawierającej podstawowe informacje o przedsięwzięciu. W decyzji określono szczegółowo warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji i użytkowania przedsięwzięcia, m.in. z uwzględnieniem ochrony przed hałasem i uciążliwościami zapachowymi, ochrony przed zanieczyszczeniami powietrza i gleby, z uwzględnieniem uzgodnionych w postępowaniu wymogów gospodarki wodnej i gospodarki odpadami. Ustalono również wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w szczególności w projekcie budowlanym. Stwierdzono obowiązek wykonania kompensacji przyrodniczej oraz zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Wbrew zarzutom skargi sformułowania użyte w decyzji przy określaniu uwarunkowań realizacji inwestycji nie budzą zastrzeżeń z punktu widzenia ich wykonalności. Obranemu przez organ rozstrzygający sposobowi formułowania warunków środowiskowych nie można zarzucić braku precyzji czy niejednoznaczności. Odwołanie się do obowiązujących przepisów prawach regulujących szczegółowo kwestie określane w decyzji również podlega aprobacie i nie może stanowić o naruszeniu prawa.

Nie znajduje podstaw zarzut zbytniej ogólnikowości, braku technicznego i inżynieryjnego charakteru wymagań dotyczących ochrony środowiska, koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wszystkie wymienione w tej części sentencji decyzji wymogi zostały określone z wystarczającym stopniem precyzji. Jednocześnie jednak sformułowane zostały one bez narzucania szczegółowych parametrów inżynieryjnych i wkraczania tym samym w kompetencje osób uprawnionych do sporządzenia projektu budowlanego.

Na marginesie Sąd zauważa, że z przedłożonej w postępowaniu sądowym decyzji Prezydenta Miasta z dnia 1 marca 2011 r. wynika, że zatwierdzony został projekt budowlany i udzielono inwestorowi pozwolenia na budowę zakładu przetwarzania celulozy. Organ architektoniczno – budowlany, analizując zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji środowiskowej z dnia 8 września 2010 r., nie stwierdził wprowadzenia zmian we wniosku o pozwolenie na budowę w stosunku do wymagań określonych w decyzji środowiskowej, jednocześnie potwierdzając, że wymagania tej ostatniej zostały uwzględnione w przedmiotowym wniosku i projekcie budowlanym. Jedynie na marginesie, zważywszy na stan faktyczny kontrolowanego rozstrzygnięcia, można zauważyć, iż decyzja ta może potwierdzać tezę co do tego, że wymagania i warunki określone decyzją środowiskową z dnia 8 września 2010 r. zostały przez Prezydenta Miasta sformułowane ze szczegółowością i precyzją gwarantującą ich należyte zrozumienie i wykonalność oraz że inwestor zadośćuczynił wymogom decyzji środowiskowej.

W kontrolowanej decyzji uzasadniono stanowisko w zakresie zaniechania nałożenia obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Przy określaniu tego obowiązku organ administracji kierując się wynikającą z art. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska zasadą przezorności obligującą do przewidzenia wszystkich skutków ingerencji w środowisko uznał, że w dacie ustalania warunków środowiskowych można było przewidzieć wszystkie skutki ingerencji w środowisko planowanego przedsięwzięcia. Jeżeli zatem już na samym początku realizacji przedsięwzięcia wszystkie jego skutki środowiskowe są dobrze znane i nie budzą wątpliwości, to w zasadzie nie ma podstaw do nakładania obowiązku ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast jeżeli planowane przedsięwzięcie należy do grupy tych, których wpływ na środowisko jest trudny do przewidzenia lub na etapie prowadzenia postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pojawiły się co do tego wątpliwości, to organ administracji wydając decyzję pozytywną, kierując się właśnie zasadą przezorności powinien nałożyć obowiązek ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (vide: Gruszecki K., Komentarz do art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, komentarz LEX/el. 2009). Obowiązku takiego, jak trafnie wywodzi Kolegium, nie nakłada się natomiast "zapobiegawczo".

W niniejszej sprawie oba organy administracji trafnie uznały, że informacje zawarte w karcie informacyjnej oraz w Raporcie o oddziaływaniu na środowisko były wystarczające do określenia wszystkich skutków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia dla środowiska i określenia uwarunkowań dla projektu budowlanego.

Weryfikacji rzeczywistego oddziaływania zrealizowanego przedsięwzięcia na środowisko służyć ma instytucja analizy porealizacyjnej, o której mowa w art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy. Jak wynika z samej treści art. 83 ustawy, w analizie tej dokonuje się porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności ustaleń dotyczących przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz planowanych działań zapobiegawczych z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi dla jego ograniczenia. Z przepisu tego wynika zresztą również i to, że dla wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania nie jest konieczne, aby rzeczywiste, faktyczne oddziaływanie danego przedsięwzięcia na środowisko było z góry znane. W kwestionowanej decyzji nałożono na inwestora obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, w terminie 18 miesięcy od oddania zakładu do użytkowania, w zakresie oceny skuteczności przyjętych rozwiązań oraz wprowadzenia ewentualnych środków łagodzących (w odniesieniu do emisji do powietrza zanieczyszczeń gazowych, pyłu zawieszonego, zanieczyszczenia środowiska gruntowo - wodnego, wpływu na jakość wód powierzchniowych i podziemnych, wpływu na klimat akustyczny).

Nadto, w decyzji środowiskowej organ ustalił obowiązek uzyskania pozwolenia na odprowadzenie ścieków przed uruchomieniem zakładu oraz nakazał wprowadzenie monitoringu ścieków. Nakazano również weryfikację skuteczności zastosowania środków ochrony przeciwhałasowej oraz identyfikację zmian klimatu akustycznego w wyniku realizacji inwestycji. Zobowiązano inwestora do monitoringu warunków technologicznych procesu reakcji celulozy i kwasu poliakrylowego w celu wyeliminowania uciążliwości zapachowej. Określono nadto obowiązek monitoringu zanieczyszczeń emitowanych do powietrza atmosferycznego. W następstwie ustaleń poczynionych na rozprawie administracyjnej w decyzji określono wymóg powołania wspólnego zespołu składającego się z przedstawicieli inwestora i społeczności lokalnej, który prowadziłby w terenie monitoring skutków oddziaływania pracy zakładu na środowisko.

Wszystkie powołane wyżej okoliczności potwierdzają, że w sytuacji wszechstronnej identyfikacji źródeł i rozmiarów ewentualnych zagrożeń dla środowiska w związku z realizacją inwestycji organ administracji dołożył wszelkich starań, aby jak najefektywniej im przeciwdziałać ustalając wskazane obowiązki środowiskowe.

Przepis art. 82 ustawy zawiera katalog elementów, które decyzja środowiskowa wydana po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, powinna lub może zawierać. Wśród tym elementów nie ma obowiązku określenia warunków wykorzystania terenu w fazie likwidacji przedsięwzięcia. Z tego też względu brak ustalenia warunków dla tej czysto hipotetycznej fazy nie miał podstawy prawnej i był nieuzasadniony. Natomiast przy sporządzaniu raportu, w myśl art. 66 ust. 6 ustawy, inwestor uwzględnił oddziaływanie przedsięwzięcia na etapie likwidacji (rozdz. 9).

W dalszej kolejności za bezzasadny Sąd uznał zarzut nieuwzględnienia w decyzji środowiskowej kwestii lokalizacji na terenie planowanej inwestycji byłego podobozu koncentracyjnego KL S. B. W raporcie szczegółowo odniesiono się do kwestii zlokalizowania na terenie objętym inwestycją byłego podobozu i opisano podjęte w tym zakresie działania (pkt 7.12 i 9.14 raportu). W toku prac przygotowawczych przedmiotowej inwestycji, w związku z pochodzącymi od mieszkańców sąsiednich nieruchomości sygnałami o możliwości znajdowania się na przedmiotowym terenie masowych grodów więźniów tego obozu, inwestor przeprowadził konsultacje z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, Państwowym Muzeum S. w Sz. oraz Radą Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa przy Urzędzie Wojewódzkim w G. Ich konsekwencją była wiążąca dla inwestora opinia Wojewódzkiego Komitetu Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa z dnia 23 kwietnia 2010 r., w myśl której przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie budzi zastrzeżeń natury historycznej bądź etycznej. Z raportu wynika, że inwestor zgodnie z zaleceniami Komitetu zobowiązał się m.in. do szczególnej ostrożności w trakcie robót ziemnych i stałego monitoringu pod kątem odkrycia szczątków ludzkich i podjęcia stosownych działań prawnych w takim wypadku. Organ administracji uwzględniając kwestie związane z ochroną zbytków w pkt 2.f. decyzji ustalił inwestorowi obowiązek poinformowania właściwych służb w razie natrafienia w trakcie prac budowlanych na obiekty architektoniczne. W istniejących okolicznościach faktycznych, gdzie w miejscowym planie zagospodarowania działka nr [...] położona jest poza strefą ochrony archeologicznej oraz dotychczas nie potwierdzono przypuszczeń o istnieniu tam masowych grodów więźniów podobozu S., organ administracji ustalił więc takie warunki, które w razie zaktualizowania się takiej potrzeby przyczynią się do ochrony wartości zabytkowych i archeologicznych.

W oparciu o szczegółową analizę procesu technologicznego przeprowadzoną w raporcie oraz opinię eksperta w osobie prof. dr hab. M. M. z Wydziału Inżynierii Procesowej i Ochrony Środowiska Politechniki Ł. przedmiotowe przedsięwzięcie zostało prawidłowo zakwalifikowane jako zakład przetwarzania celulozy, a nie zakład produkcyjny celulozy. Z opinii tej wynika, że zakład ten nie będzie produkował celulozy poprzez przetwarzanie masy drewna, a modyfikacja celulozy w procesie będzie polegać m.in. na obróbce dostarczonej celulozy za pomocą rozcieńczonego wodnego roztworu nietoksycznego, nielotnego i bezzapachowego polimeru zwanego polikwasem akrylowym (znanym również jako "kwas poliakrylowy") oraz prowadzić do otrzymania produktu miękkiego, będącego dobrym absorbentem wody (artykuły higieniczne). Nie będzie dochodzić do produkcji nowych włókien opartych na celulozie, ani do naruszenia pierwotnej struktury włóknistej materiału wyjściowego.

Wobec powyższego organy prawidłowo uznały, że planowana inwestycja nie wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego, o którym mowa w art. 201 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.). Zgodnie z art. 201 ustawy Prawo ochrony środowiska pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji wskazanych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. Nr 122, poz. 1055). Proces produkcyjny w planowanym zakładzie nie będzie opierał się o którąkolwiek z instalacji, których funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w nich działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości. W szczególności nie będzie opierał się na instalacji do wytwarzania, przy zastosowaniu procesów chemicznych, podstawowych produktów lub półproduktów chemii organicznej (pkt 4 ppkt 1), ani do produkcji masy włóknistej z drewna lub innych materiałów włóknistych (pkt 6 ppkt 1 lit. a), o których mowa w załączniku do powołanego rozporządzenia. Trafność stanowiska organu potwierdza dopuszczona przez Sąd jako dowód w sprawie (na wniosek inwestora) opinia Kierownika Zespołu w Instytucie Biopolimerów i Włókien Chemicznych w Ł. dr iż. M. M. z lipca 2010 r. (także znajdująca się w aktach administracyjnych jako załącznik do Raportu), w której stwierdzono, że przedmiotowa instalacja do przetwarzania masy celulozowej poprzez jej modyfikację nie wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Z pisma Zastępcy Dyrektora Departamentu Instrumentów Środowiskowych Ministerstwa Środowiska z dnia 14 grudnia 2010 r. wynika, że zajmuje tożsame stanowisko.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organy administracji w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, po analizie danych zawartych w raporcie uznały, że planowana inwestycja nie zalicza się do zakładów o zwiększonym ryzyku albo dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w rozumieniu art. 248 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. Nr 58, poz. 535, zmienionego rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2006 r. Dz. U. z 2006 r., nr 30, poz. 208). Na terenie zakładu na żadnym z etapów jego funkcjonowania, nie będą znajdować się substancje niebezpieczne lub preparaty, o których mowa we wskazanych rozporządzeniach, w ilościach krytycznych. Powyższa kwalifikacja potwierdzona została przez Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej G. w piśmie z dnia 23 lipca 2010 r. skierowanym do "B" w toku postępowania środowiskowego (vide: k. 175, znajdującego się również w aktach administracyjnych).

Pomimo niezakwalifikowania przedmiotowego Zakładu do stwarzającego zwiększone lub duże ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w decyzji środowiskowej nałożono na inwestora obowiązki zmierzające do przeciwdziałania wystąpieniu niepożądanych skutków gwałtownych zdarzeń, takich jak awarie produkcyjne. Zobowiązano inwestora m.in. do monitoringu temperatury procesu technologicznego, wyładunku, montażu alarmów poziomów maksymalnych zbiorników oraz alarmów temperatury.

Odnośnie zarzutów do karty charakterystyki kwasu poliakrylowego PAA – "AQUASET 1676" Sąd uznał za przekonywujące i znajdujące potwierdzenie w zgromadzonym materialne dowodowym wyjaśnienia złożone w tym zakresie przez inwestora (vide: oświadczenie pełnomocnika inwestora złożone na rozprawie k. 204). Przede wszystkim główny dowód w sprawie, który stanowi Raport środowiskowy, opracowywany był w oparciu o angielski oryginał karty charakterystyki PAA – AQUASET 1676, o czym świadczą odwołania w raporcie do rozcieńczonego czy wodnego roztworu PAA, a nie do jego postaci stałej o nazwie PUROLITE. Wobec powyższego zaistniałe i wyjaśnione, a także udostępnione publicznie, już w toku postępowania administracyjnego błędy w tłumaczeniu karty charakterystyki kwasu poliakrylowego PAA nie miały wpływu na ocenę jego oddziaływania na środowisko w procesie produkcyjnym. Poza tym, wbrew twierdzeniom skargi, z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że substancja, która ma być stosowana w toku produkcji nie ma charakteru niebezpiecznego.

Ponadto, wbrew zarzutom skargi, już na etapie sporządzania raportu inwestor przewidział wyposażenie zakładu we własną oczyszczalnię ścieków, tj. pełnowymiarową oczyszczalnię chemiczną, której jednym z celów będzie wyeliminowanie możliwości przedostania się kwasu poliakrylowego PAA do miejskiej kanalizacji sanitarnej wraz ze ściekami przemysłowymi. Ścieki przemysłowe odprowadzane do miejskiej kanalizacji sanitarnej ze względu na ich uprzednie oczyszczenie w zakładowej oczyszczalni ścieków, będą odpowiadać wymogom rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 14 lipca 2006 r. w sprawie sposobu realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych (Dz. U. Nr 136, poz. 964), tj. zachowywać parametry graniczne na poziomie gwarantującym możliwość ich dalszego oczyszczenia w miejskiej oczyszczalni ścieków.

W zakresie zastrzeżeń dotyczących gospodarki wodno – ściekowej planowanego zakładu Sąd także nie dostrzegł żadnych nieprawidłowości. Jej zasady zostały określone w Raporcie w zgodzie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 137, poz. 984). Organy administracji nałożyły natomiast na inwestora warunki w tym zakresie odpowiadające ustaleniom raportu. W pkt 3 lit. c-o decyzja określiła szczegółowo obowiązki inwestora związane z odprowadzaniem zarówno ścieków "brudnych", jak i "czystych", ich oczyszczania w zakładowej oczyszczalni ścieków oraz monitoringu jakości odprowadzanych ścieków. Zaznaczyć należy, o czym wspomniano już przy ocenie uzyskanych przez inwestora uzgodnień, że posiada on pozwolenie wodnoprawne Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki wodnej z dnia 1 lutego 2011 r. na odprowadzanie wód opadowych i drenażowych z terenu projektowanego zakładu do ziemi poprzez rów melioracyjny S.15 oraz na wykonanie urządzeń wodnych. Uzyskane ono zostało po wydaniu decyzji II instancji, nie może zatem stanowić elementu materiału dowodowego podlegającego ocenie przez organ rozstrzygający niniejszą sprawę, posiłkowo jednakże, wyjaśniając przedmiotową kwestię potwierdza brak zasadności zarzutu skargi.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej określone w decyzji warunki zabezpieczające środowisko przed emisją szkodliwych zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego należało ocenić jako zgodne z prawem i odpowiadające faktycznym uwarunkowaniom zakładu i planowanej do wdrożenia w nim technologii przetwarzania celulozy. Brak jest podstaw do zakwestionowania metod badawczych zastosowanych przez inwestora, przedstawionych w raporcie ilości pyłów wprowadzanych do powietrza w następstwie procesu technologicznego czy sposobu wyznaczenia obszaru oddziaływania w zakresie emisji pyłów, albowiem skarżący nie przedstawił żadnych danych opozycyjnych we wskazanej materii. Rzetelność dostarczonych przez inwestora informacji dodatkowo podkreśla fakt uwzględnienia przy analizie rozprzestrzeniania się pyłów w terenie istniejących warunków meteorologicznych. W decyzji ustalono obowiązek wprowadzenia rozwiązań technicznych minimalizujących ilość wprowadzanych pyłów do powietrza oraz prowadzenia na etapie eksploatacji zakładu weryfikacji skuteczności zastosowanych środków ochrony powietrza atmosferycznego, a także pomiarów emisji pyłów i gazów wprowadzanych do powietrza. W tym celu zalecono, aby na emitorach przewidziano stanowiska umozliwiające prowadzenie monitoringu (w tym montaż króćców pomiarowych).

Za niezasadne Sąd uznał również zarzuty kwestionujące prawidłowość ustalonych warunków ochrony przed hałasem. W oparciu o analizę danych zgromadzonych w raporcie i załacznikach do niego, stanowiących wyniki badań poziomu hałasu emitowanego przez pracę zakładu uwzględnających istniejące już tło akustyczne, w decyzji środowiskowej w pkt 2.i., 2.j., 2.y. oraz II.1.c. organ określił wymagania w zakresie ochrony przed hałasem na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Nakazano, aby prace budowlane będące źródłem nadmiernego hałasu prowadzić wyłacznie w porze dziennej w godzinach od 6 do 22. Zakazano jednoczesnej pracy urządzeń emitujących hałas o dużym natężeniu. Nakazano wprowadzenie na etapie eksploatacji przeprowadzanie weryfikacji skuteczności zastosowanych środków ochrony przeciwhałasowej oraz identyfikację zmian klimatu akustycznego w wyniku realizacji inwestycji.

W ocenie Sądu uzasadnienie kwestionowanej decyzji w pełni koresponduje z wymogami przepisu art. 85 ust. 1 i 2 ustawy oraz art. 107 § 3 kpa. Chronologicznie i sprawozdawczo opisano udział społeczeństwa w przeprowadzonym postępowaniu. Przedstawiono uwagi i wnioski zgłaszane przez przedstawicieli społeczeństwa oraz sposób ustosunkowania się do nich przez inwestora i organ. Organ dał w uzasadnieniu wyraz dokonanej analizie informacji zawartych w raporcie, uwzględnieniu stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Nadto, organ szeroko uzasadnił swoje stanowisko co do braku nałożenia obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko.

Stosownie do treści art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przesłankami uchylenia decyzji administracyjnej jest stwierdzenie przez sąd:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, żadna z wyżej wymienionych przesłanek w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła.

W konsekwencji nie stwierdzając naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji, w świetle przytoczonych wyżej przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.

Sąd oddalił również wniosek uczestnika postępowania sądowego "D" Spółki z ograniczona odpowiedzialnością w Gdańsku o zasądzenie kosztów procesu, z uwagi na brak ustawowych przesłanek do jego uwzględnienia.