Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 1366/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jan Rudowski, asesor WSA Sylwester Golec ( spr. ), asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Teresa Iwaćkowska, po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2004 r. na rozprawie w sprawach ze skarg A. G. i J. S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie : odmowy uwzględnienia wniosku dowodowego p o s t a n a w i a odrzucić skargi


UZASADNIENIE

III SA 1366/03

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. Izba Skarbowa w L. na podstawie art. 247 § 1 pkt 2 oraz art. 251 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) stwierdziła nieważność decyzji Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] marca 2001 r. stwierdzającej zwrot A. G. i J. S. kwot podatku od towarów i usług, które wpłacili jako byli wspólnicy spółki "P." z tytułu zobowiązań podatkowych tej spółki.

Od decyzji tej podatnicy wnieśli odwołanie do Ministra Finansów. W toku postępowania odwoławczego podatnicy w dniu [...] sierpnia 2001 r. złożyli wniosek dowodowy o włączenie do toczącego się postępowania odwoławczego dokumentów znajdujących się w aktach postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do spółki "P." w roku 1997 i 1998 na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].

W odpowiedzi na złożony wniosek dowodowy Minister Finansów postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. na podstawie art. 216 i art. 188 Ordynacji podatkowej odmówił uwzględnienia tego wniosku dowodowego. W uzasadnieniu postanowienia Minister Finansów wywodził, że zgłoszone dowody nie miały związku z przedmiotem postępowania i związku z tym na podstawie art. 188 Ordynacji podatkowej zgło0szony przez podatników wniosek dowodowy należało oddalić. W postanowieniu odmawiającym uwzględnienia zgłoszonego wniosku dowodowego organ pouczył podatników o prawie do zaskarżenia tego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.)

Na postanowienie to A. G. i J. S. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze skarżący podnosili argumenty świadczące ich zdaniem o tym, że wpłacone przez nich kwoty zobowiązań podatkowych nieistniejącej spółki stanowią nadpłatę gdyż w momencie zapłaty w obrocie prawnym brak było decyzji ustalającej odpowiedzialność skarżących jako byłych wspólników za zobowiązania spółki. Z tych względów zdaniem skarżących włączenie do akt sprawy wnioskowanych przez nich dowodów było jak najbardziej zasadne.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów zarzuty skargi uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi. W odpowiedzi na skargę przytoczono argumentację zawartą w zaskarżony postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga podlega odrzuceniu.

W ocenie sądu w składzie rozpoznającym tę sprawę zaskarżone postanowienie nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W rozpoznanej sprawie do sądu wniesiono skargę na postanowienie organu podatkowego drugiej instancji wydane w toku postępowania odwoławczego na mocy, którego organ odmówił uwzględnienia wniosku dowodowego zgłoszonego przez stronę. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 137, poz. 1270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty. Zaskarżone postanowienie nie kończyło postępowania w sprawie, gdyż postępowanie dotyczyło odwołania od decyzji Izby Skarbowej i postępowanie w sprawie mogło być zakończone jedynie decyzją organu drugiej instancji. Zaskarżone postanowienie nie rozstrzygało sprawy, co do istoty. Na postanowienie to nie przysługiwało również zażalenie. Zgodnie z art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Wśród przepisów Ordynacji podatkowej brak jest przepisu prawa, który przyznawałby stronie prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w oparciu o art. 188 Ordynacji podatkowej. Z tych względów należało stwierdzić, że w rozpoznanej sprawie mimo jej administracyjnego charakteru skarga była niedopuszczalna. Na ocenę dopuszczalności skargi w rozpoznanej sprawie, nie może mieć wpływu fakt umieszczenia w zaskarżonym postanowieniu błędnego pouczenia o prawie do wniesienia skargi do sądu.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.

as. E. Radziszewska - Krupa s. J Rudowski as. S. Golec

Z.

Doręczyć postanowienie stronom z pouczeniem o prawie do wniesienia skargi kasacyjnej na podstawie art. 173 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

27.08.2004 r.