Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 351/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Kacprzak, Sędziowie NSA Jan Bała, Jan Grabowski (spr.), Protokolant Anna Fyda, po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. P. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1534/04 w sprawie ze skargi T. P. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia 30 czerwca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie eksploatacji sieci telekomunikacyjnych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 maja 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1534/04 , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. P. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (dalej URTiP) z dnia 30 czerwca 2004 r., nr [...] w przedmiocie obowiązku usunięcia naruszeń w wykonaniu uprawnień stron związanych z łączeniem sieci telekomunikacyjnych.

Sąd oparł się na następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu 1 lipca 2002 r. została zawarta umowa o połączeniu sieci między TP S.A. a P. P. i E. P., prowadzącymi działalność gospodarczą pod firmą [...] S.C. zwana dalej R. Jej przedmiotem było ustalenie warunków połączenia sieci obu firm. W ust. 6 załącznika nr 3 do umowy ustalono, że ruch międzysieciami będzie realizowany z wykorzystaniem ogólnopolskich numerów dostępowych, określonych w koncesjach i decyzjach o przydziałach numeracji URT. Realizacja połączeń informatycznych miała następować w ruchu przejściowym tj. od abonentów sieci PSTN/ISDN TP S.A. na numery dostępowe NSDI 0/20 9288; i CPP (Calling Party Pays) 0-208x88 oraz połączeń telefonicznych w ruchu dwukierunkowym na numery abonenckie SPQM=712(1-4). W przypadku zwiększenia zakresów numeracyjnych TP S.A. zobowiązała się do ich uruchomienia w terminie 14 dni od dnia zgłoszenia faktu rozszerzenia numeracji przez R. S.C.

Pismem z dnia 22 sierpnia 2002 r. R. poinformowała Prezesa URTiP, że wbrew porozumieniom umowy, TP S.A. nie uruchomiła dla własnych abonentów dostępu do sieci CPP R. na numer 0208x88 z żadnej ze stref numerycznych TP S.A. wyjaśniła, że przyczyną takiego stanu rzeczy jest potrzeba dostosowania przez TP S.A. obowiązujących cenników w celu uwzględnienia w nich usług przez R.

W dniu 29 października 2002 r. R. uzyskała zezwolenie telekomunikacyjne uprawniające do świadczenia wszelkich usług telekomunikacyjnych wynikających z przeznaczenia sieci na obszarze RP.

W związku z przedłużającymi się negocjacjami pomiędzy TP S.A. a R. Prezes URTiP określił termin zakończenia negocjacji na dzień 10 marca 2003 r. W dniu 19 listopada 2003 r. doszło do podpisania aneksu do umowy o połączeniu sieci W § 2 ust. 6 tegoż aneksu TP S.A. zobowiązała się umożliwić wszystkim swoim abonentom na terenie Polski możliwość dostępu do usług CPP w sieci R.

W dniu 24 września 2003 r. (data wpisu do KRS) R. S.C. została przekształcona w spółkę akcyjną pod firmą "..." S.A. z siedzibą w G.

Po kolejnej skardze do Prezesa URTiP informującej o niewykonaniu obowiązków zawartych w umowie TP S.A. złożyła następujące wyjaśnienia. Zakwestionowała prawo Prezesa URTiP do kontroli wykonywania umowy oraz wskazała na uchybienia R. polegające na braku powiadomienia TP S.A. w formie pisemnej o zmianach w zaświadczeniu co do obszaru działania oraz podniosła brak 12 Punktów Styku Sieci (dalej PSS) z siecią R.

W dniu 4 marca 2004 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie naruszenia przez TP S.A. przepisu art. 77 ust. 4 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne (zwana dalej P.t.) poprzez utrudnianie i uniemożliwianie R. korzystania z uprawnień wynikających z umowy o połączeniu sieci. TP S.A. w toku postępowania podniosła, iż nie zachodzą przesłanki do zapewnienia dostępu do usług CPP abonentom z całego kraju, bowiem umowa ta obowiązuje na terenie gminy G. Wskazała również, że brak 12 PSS stanowi przeszkodę do realizacji umowy.

Decyzją z dnia 11 maja 2004 r. Prezes URTiP Stwierdził naruszenie art. 77 ust 4 Pt poprzez podejmowanie działań technicznych i organizacyjnych uniemożliwiających zapewnienie dostępu do usług CPP w R. abonentom TP S.A. oraz nakazał usunięcie naruszeń przez TP S.A. w terminie 30 dni od otrzymania decyzji.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy TP S.A. zarzuciła organowi naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 65 § 2 kodeksu cywilnego poprzez przyjęcie, iż umowa nakłada obowiązek zapewnienia abonentom z całego kraju dostępu do usług CPP. Zarzuciła również naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez brak w decyzji wszystkich elementów o których mowa w art. 119 Pt.

Decyzją z dnia 30 czerwca 2004 r. Prezes URTiP utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko dodatkowo podkreślając, iż w kontekście okoliczności sprawy zarzuty podniesione stanowią jedynie pretekst, a nie rzeczywistą przyczynę braku wykonania umowy, ponieważ obowiązek zapewnienia dostępu do usług CPP świadczonych przez R. abonentom TP S.A. z obszaru całej RP nie wiąże się ze zmianą obszaru działania R. w zgłoszeniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie TP S.A. powtórzyła zarzuty opisane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz podniosła naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. polegające na nie wyznaczeniu jej terminu do zapoznania się z aktami sprawy i złożenia końcowego oświadczenia.

W piśmie procesowym skarżąca zakwestionowała, że w dniu 24 września 2003 r. doszło do przejścia na "..." S.A. uprawnień przysługujących P. i E. P. prowadzących działalność gospodarczą pod firmą "..." S.C. , a wynikających z faktu zgłoszenia jak i otrzymania zezwolenia telekomunikacyjnego. Zdaniem skarżącej R. S.A. powinna dokonać zgłoszenia w trybie art. 14 i n. Pt oraz wystąpić o nowe zezwolenie telekomunikacyjne by móc zgodnie z prawem eksploatować sieć, która w wyniku przekształcenia stała się składnikiem jej majątku. Konsekwencją braku tych działań jest, zdaniem skarżącej, wygaśnięcie z dniem 24 września 2003 r. umowy z dnia 1 lipca 2002 r. na podstawie § 26 ust. 1 tej umowy oraz nieważność aneksu z dnia 19 listopada 2003 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na wstępie odniósł się do zarzutu wygaśnięcia umowy oraz nieważności aneksu do umowy. W ocenie Sądu zgodnie z art. 553 § 2 k.s.h. spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi nie stanowi inaczej. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził iż brak jest podstaw faktycznych i prawnych do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji w omawianym zakresie.

Zdaniem Sądu I instancji zgodnie z art. 117 Pt Prezes URTiP jest uprawniony do kontroli przestrzegania przepisów, decyzji oraz postanowień z zakresu telekomunikacji, gospodarki zasobami częstotliwości lub spełniania wymagań dotyczących kompatybilności elektromagnetycznej. To oznacza, iż co do zasady działania kontrolne mogą być podejmowane w stosunku do wszystkich podmiotów zobowiązanych do przestrzegania przepisów z zakresu telekomunikacji. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż podmiotami takimi są strony zawartej umowy o połączeniu sieci czyli współpracujący operatorzy. Tym bardziej, że sporna umowa zawierana była przede wszystkim w oparciu o przepisy prawa telekomunikacyjnego. W rozumieniu art. 117 Pt kontrola przestrzegania przepisów z zakresu telekomunikacji wykonywana przez Prezesa URTiP obejmuje swym zasięgiem publicznoprawną sferę umów o połączeniu sieci w odróżnieniu od sfery cywilnoprawnej, która jest poddana kontroli stron umowy. Kontrola sprawowana przez Prezesa URTiP, określona przepisami prawa telekomunikacyjnego i dotycząca sfery publicznoprawnej obejmuje m.in. ocenę współpracy operatorów przeprowadzoną z punktu widzenia art. 77 ust 4 P.t.

W myśl art. 77 ust 4 Pt współpracujący operatorzy nie mogą podejmować działań technicznych, ekonomicznych lub organizacyjnych utrudniających lub uniemożliwiających wykonywanie uprawnień lub obowiązków stron związanych z łączeniem sieci. Taka sytuacja miała zdaniem Sądu miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem mimo skutecznego zawarcia umowy, nie jest ona wykonywana, czego skutkiem jest brak możliwości korzystania przez abonentów TP S.A. z usług CPP oferowanych przez R.

Sąd w uzasadnieniu stwierdził także, iż z zapisów umowy (§ 4 ust 1) łączącej obie strony wynika, że umowa o połączeniu sieci obejmuje wszystkich abonentów TP S.A., a nie tylko abonentów gminy G., co wywodzi skarżąca.

Odnosząc się do zarzutu braku 12 PSS Sąd podzielił argumenty organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wymóg istnienia 12 PSS jako warunek skuteczności wykonania umowy o połączeniu sieci przez TP S.A. nie wynika z treści zawartej umowy. Jedynie w ust 7 załącznika nr 3 do umowy dotyczącym warunków technicznych realizacji Punktów Styku Sieci PSTN/ISDN z siecią telekomunikacyjną R. uzgodniono, że następnych etapach współpracy rozbudowa istniejących lub otwieranie nowych PSS będą realizowane według potrzeb zgłaszanych przez R. z uwzględnieniem możliwości technicznych TP S.A. i z uwzględnieniem standardów stosowanych przez TP S.A. Sąd uznał za bezskuteczne powoływanie się przez skarżącą na postanowienia RIO, które nie obowiązywały w dacie zawierania umowy a ponadto, jak podkreśla uczestnik postępowania w piśmie z dnia 10 maja 2005 r., nie objęły usługi CPP.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia zarzucanych przepisów postępowania.

W skardze kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego TP S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i uchylenie decyzji Prezesa URTiP z dnia 30 czerwca 2004 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj:

- art. 117 ust 1 P.t. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten uprawnia Prezesa URTiP do kontrolowania wykonywania cywilnoprawnych umów zawieranych przez operatorów telekomunikacyjnych,

- art. 553 § 2 k.s.h. w zw. z art. 551 § 3 k.s.h. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i przyjęcie że R. S.A. jako spółka przekształcona pozostaje podmiotem uprawnień o charakterze publicznoprawnym (uprawnienia do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej) które przysługiwały wyłącznie wspólnikom przekształcanej spółki cywilnej [...] spółka cywilna, tj. P. i E. P.

Uszczegóławiając zarzut naruszenia art. 117 ust 1 P.t. skarżąca w uzasadnieniu podniosła, iż Sąd w ogóle nie uzasadnił na jakiej podstawie i z czego wywiódł podwójny, zarówno prywatnoprawny jak i publicznoprawny charakter umowy o połączeniu sieci. TP S.A. stanęła na stanowisku, że wskazywany przez Sąd podział na sferę publiczno i prywatnoprawną w stosunkach miedzyoperatorskich ma miejsce tylko w sytuacji, gdy umowę o połączeniu sieci zastępuje interwencja regulatora jakim jest Prezes URTiP, który władny jest wydać decyzję o połączeniu sieci. W ocenie skarżącej organ działając na podstawie art. 117 ust 1 Pt. może podejmować władcze działania na gruncie cywilnoprawnej umowy o połączeniu sieci tylko w kwestiach wprost wskazanych w art. 78 ust 4 Pt, art. 80 ust. 4 oraz art. 85 ust 1 Pt. Kwestię sfery prywatno i publicznoprawnej, zdaniem skarżącej rozstrzyga ostatecznie art. 84 ust 4 Pt stanowiący, iż "w sprawach dochodzenia roszczeń majątkowych, z tytułu niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków wynikających z decyzji o połączeniu sieci, właściwa jest droga postępowania sądowego". To decyduje w opinii skarżącej o tym, że o podziale kompetencji pomiędzy Sądem a Prezesem URTiP można mówić jedynie na gruncie decyzji o połączeniu sieci, a nie na gruncie cywilnoprawnej umowy o połączeniu sieci.

Skarżąca podniosła również, iż przepis art. 117 ust 1 P.t. wyznacza jedynie zakres działania Prezesa URTiP, nie daje mu jednak kompetencji do podejmowania władczych rozstrzygnięć. Powoływanie się tylko na przepis art. 117 ust 1 P.t. i art. 119 P.t. bez wskazania konkretnej normy kompetencyjnej jest rażącym naruszeniem.

Skarżąca wywodziła, iż w wyniku przekształcenia spółki cywilnej [...] w [...] S.A. uprawnienia wynikające ze zgłoszenia telekomunikacyjnego nie przeszły na powstałą z przekształcenia spółkę akcyjną.

Argumentację popierającą powyższy wniosek TP S.A. uzasadniła następująco. Zaświadczenie nr [...] z dnia 28 lutego 2001 r. wydane zostało na skutek dwóch zgłoszeń dokonanych przez dwie osoby fizyczne - P. P. i E. P. wykonujący działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej. Zezwolenie również zostało wydane tym osobom. Skarżąca podniosła, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa tylko przedsiębiorcy mogli uzyskać status operatora lub operatora publicznego, a więc spółka cywilna nie mogła uzyskać takiego statusu, gdyż ustawa o działalności gospodarczej (Dz.U. z 1999 r. nr 101, poz. 1178 ze zm.) uznawała za przedsiębiorców jedynie wspólników spółki cywilnej, a nie sama spółkę. Skarżąca podkreśliła, że wbrew opinii Prezesa URTiP o kontynuacji uprawnień operatorskich, organ ten wydał R. S.A. nowe zaświadczenie uprawniające ją do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej. Tak wiec, w ocenie TP S.A. skoro uprawnienia posiadały osoby fizyczne, te same uprawnienia nie mogły zostać przyznane spółce akcyjnej. Spółka akcyjna powinna dokonać nowego zgłoszenia w trybie art. 14 i nast. P.t. oraz wystąpić o nowe zezwolenie telekomunikacyjne. Skarżąca przypomniała, że spółka podjęła takie działania, w wyniku których uzyskała od Prezesa URTiP stosowne zaświadczenie.

TP S.A. stwierdziła, iż umowa o połączenie sieci z dnia 1 lipca 2002 r. wygasła w dniu 24 września 2003 r., gdyż R. S.A. nie posiadała uprawnień do prowadzenia działalności będącej przedmiotem współpracy międzyoperatorskiej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że prawną przyczyną każdej umowy o połączeniu sieci jest posiadanie przez obie strony uprawnień o charakterze publicznoprawnym do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej. Skarżąca podniosła również, że aneks do umowy o połączeniu sieci z dnia 19 listopada 2003 r. był nieważny od chwili jego zawarcia, gdyż zawarcie aneksu też również było przejawem prowadzenia działalności wymagającej zgłoszenia, które to zgłoszenie zostało dokonane dopiero w styczniu 2004 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Sąd kasacyjny rozpoznaje więc sprawę tylko w granicach podstaw kasacyjnych, określonych w skardze kasacyjnej przez wskazanie przepisów prawa materialnego albo procesowego naruszonych przez Sąd w zaskarżonym wyroku, określenie postaci tego naruszenia (prawo materialne) i wykazanie, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (prawo procesowe), a także podanie uzasadnienia dotyczącego zarzutów naruszenia prawa (art. 174 w związku z art. 176 p.p.s.a.)

Strona wnosząca skargę kasacyjną nie wskazała jako podstawy kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego należy uznać za prawidłowy, stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji.

Skarga kasacyjna wniesiona w rozpatrywanej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego nie może być uwzględniona.

W pierwszej kolejności rozważenia wymaga zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 117 P.t.

Zgodnie z tym przepisem, którego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie zarzuca skarżąca, Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty jest uprawniony do kontroli przestrzegania przepisów, decyzji oraz postanowień z zakresu telekomunikacji, gospodarki zasobami częstotliwości lub spełniania wymagań dotyczących kompatybilności elektromagnetycznej. Przepis ten określa w sposób ogólny zakres kontroli wykonywanej przez Prezesa URTiP. Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu do wyroku Sądu I instancji, iż co do zasady działania kontrolne mogą być podejmowane w stosunku do wszystkich podmiotów zobowiązanych do przestrzegania przepisów z zakresu telekomunikacji. Takimi podmiotami są również T. P. S.A. oraz R. S.A. - podmioty będące stronami umowy o połączeniu sieci.

Łączenie sieci odbywa się na podstawie Działu IV P.t. (art. 76 i nast.) - Łączenie sieci telekomunikacyjnych i współpraca operatorów. W rozpoznawanej sprawie połączenie sieci dwóch operatorów nastąpiło nie na mocy decyzji administracyjnej, lecz na skutek zawarcia umowy pomiędzy ww. podmiotami. Umowa o połączeniu sieci jak i wykonywanie tej umowy musi odpowiadać warunkom, określonym przepisami iuris cogentis w ustawie prawo telekomunikacyjne. Szczególnie należy wskazać, iż współpracujący operatorzy nie mogą podejmować działań technicznych, ekonomicznych lub organizacyjnych utrudniających lub uniemożliwiających wykonywanie uprawnień lub obowiązków stron związanych z łączeniem sieci. (art. 77 ust. 4 P.t.) Brak zapewnienia abonentom TP S.A. możliwości korzystania z usług CPP oferowanych przez R. S.A. stanowi niewypełnienie zapisów umowy i stanowi naruszenie art. 77 P.t. Dlatego też Prezes URTiP mógł badać nie samą umowę i jej zapisy, ale sprawdzać również czy umowa jest należycie wykonywana. Stwierdzając uchybienia we współpracy operatorów i naruszenia istotnych postanowień umowy po stronie T. P. S.A. organ wydał decyzję nakazującą usunięcie naruszeń. Prezes URTiP zgodnie z ustawą P.t. jest organem kontrolującym przestrzeganie przepisów tej ustawy, dlatego też zgodnie z art. 117 P.t. kontroli Prezesa URTiP została poddana umowa oraz wykonywanie tej umowy przez obie strony.

Nie można zgodzić się z twierdzeniami zawartymi w skardze kasacyjnej, iż ustawa prawo telekomunikacyjne nie zawiera kompetencji do wydawania decyzji odnośnie naruszeń wykonywania umowy cywilnoprawnej. Norma kompetencyjna uprawniająca Prezesa URTiP do wydania decyzji w przypadku stwierdzenia naruszeń przepisów z zakresu telekomunikacji wynika z art. 119 P.t. Decyzje wydane na podstawie tego przepisu określają zakres naruszeń oraz termin do usunięcia naruszeń, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Nieprawidłowości mogą polegać na naruszeniu przepisów (jak w rozpatrywanej sprawie - naruszenie art. 77 ust 4 P.t.), decyzji lub postanowień z zakresu telekomunikacji, gospodarki zasobami częstotliwość lub spełnienia wymagań kompatybilności elektromagnetycznej.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył art. 117 P.t. stwierdzając, że Prezes URTiP miał prawo do kontrolowania wykonania umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy operatorami, poprzez wydanie decyzji administracyjnej, skoro uprawnienie takie dawał temu organowi przepis art. 119 P.t.

Na ocenę prawidłowości ustaleń dokonanych w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji nie mogą również wpłynąć argumenty podniesione przez skarżącą w piśmie z dnia 24 sierpnia 2005 r., uzupełniającym uzasadnienie skargi kasacyjnej, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Argumenty wskazujące na zmianę stanowiska Prezesa URTiP w kwestii zakresu jego kompetencji do kontroli umów cywilnoprawnych zawieranych między operatorami sieci dotyczą bowiem zupełnie innej sprawy, w dodatku prowadzonej na podstawie nowej ustawy Prawo telekomunikacyjne z dnia 16 lipca 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. nr 171, poz. 1800 z późń. zm.). W tej sytuacji załączony do powyższego pisma dokument nie może mieć żadnego znaczenia dla oceny prawidłowości ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji w sprawie będącej przedmiotem skargi kasacyjnej, w której prawem właściwym jest ustawa Prawo Telekomunikacyjne z 2000 r.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego całkowicie bezzasadny jest również podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 553 § 2 w zw. z art. 551 § 3 Kodeksu spółek handlowych. Ocena prawidłowości przekształcenia spółki cywilnej w spółkę handlową i skutków prawnych jakie z tego wynikają dla spółki przekształconej, wykracza poza granice kognicji sądu administracyjnego i nie może być przedmiotem sprawy sądowo administracyjnej. Sąd pierwszej instancji całkowicie prawidłowo przyjął, że fakt przekształcenia został potwierdzony przez sąd rejestrowy wpisaniem R. do Krajowego Rejestru Sądowego jako spółki akcyjnej, co spowodowało wydanie przez Prezesa URTiP w dniu 23 stycznia 2003 r. zaświadczenia o zgłoszeniu przez R. S.A. działalności telekomunikacyjnej. Strona skarżąca nie kwestionowała też w postępowaniu administracyjnym prawidłowości powyższych rozstrzygnięć, co więcej - podpisała w dniu 19 listopada 2003 r. z R. S.A. aneks do umowy o połączeniu sieci. W tej sytuacji podniesiony wyżej zarzut naruszenia przez Sąd administracyjny wskazanych w skardze przepisów Kodeksu spółek handlowych nie znajduje żadnych uzasadnionych podstaw.

Wobec dokonanych wyżej ustaleń Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.