Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 880/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Uznano uprawnienie
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4, art. 141 par. 1 i 2, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 77 ust. 3, ust. 4 pkt 2 i ust. 5
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 91 ust. 1 , art. 217, art. 176, art. 87 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 91
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: par. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 137 poz 1310
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu
article: art. 90
journal: Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
law: Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2010r. sprawy ze skargi A.J. na akt Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za kartę pojazdu; uchyla zaskarżony akt i uznaje uprawnienie skarżącej do otrzymania zwrotu opłaty za kartę pojazdu nr [...] wydaną na podstawie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2004 r. pobranej ponad kwotę wynikającą z art. 77 ust. 3 w zw. z ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). /-/ T.Świstak /-/ B.Drzazga /-/ A.Łaskarzewska


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2004 r. Prezydent Miasta K. na wniosek A. J. i M.J. dokonał pierwszej rejestracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej samochodu osobowego marki BMW 316. Wraz z rejestracją organ rejestrujący pobrał od A. J., tytułem opłaty za dokumenty, w tym opłaty za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 544 zł.

Wysokość opłaty za wydanie karty pojazdu regulowana była przez § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. z 2003 r. Nr 137, poz. 1310), które wydane zostało na podstawie art. 77 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r, Nr 108, poz.908 z zm. - dalej P.r.d.), zgodnie z którym, minister właściwy do spraw transportu określi w drodze rozporządzenia wysokość opłat za kartę pojazdu. Ustawodawca w ust. 5 tego przepisu określił również, że w rozporządzeniu należy uwzględnić znaczenie tych dokumentów dla rejestracji pojazdu oraz wysokość kosztów związanych z drukiem i dystrybucją kart pojazdów.

Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.). W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że niezgodność § 1 ust. 1 powyższego rozporządzenia z powołanymi przepisami ustawy polega na zawyżeniu wysokości opłaty, co wykracza poza granice delegacji ustawowej. W art. 77 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym stwierdzono, że wysokość opłaty za kartę pojazdu powinna odpowiadać wysokości kosztów związanych z drukiem i dystrybucją kart pojazdów, tzn. powinna być ekwiwalentna w stosunku do usługi administracyjnej. Podwyższenie opłaty za wydanie karty pojazdu do wysokości 500 zł, nie pozostaje w związku z kosztami usługi, co jest sprzeczne z art. 217 Konstytucji. Opłata w części podwyższonej jest już daniną publiczną, a taka może być wprowadzona tylko na podstawie ustawy

Pismem z dnia 1 czerwca 2009 r, M. J. zwrócił się do Prezydenta Miasta K. o zwrot nadpłaty za wydanie karty pojazdu wystawionej dla samochodu osobowego marki BMW o nr rej. [...] na nazwisko A. J. oraz współwłaściciela M. J.

Pismem z dnia 16 czerwca 2009 r. nr WKGE.5500.1 -16/09 Prezydent Miasta K. odmówił zwrotu opłaty z uwagi na brak podstawy prawnej. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż zgodnie z art. 77 ust. 1 i ust.3 P.r.d.)dla każdego pojazdu rejestrowanego po raz pierwszy na terytorium Polski wydaje się kartę pojazdu, od której pobiera się opłatę. W dniu rejestracji przedmiotowego samochodu obowiązywało, wydane na podstawie art. 77 ust. 4 pkt 2 P.r.d., rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. z 2003 r. nr 137 poz. 1370) ustalające kwotę opłaty w wysokości 500 zł.

Zgodnie z pouczeniem zawartym w piśmie z dnia [...] r., A. J. wezwała w dniu [...]. Prezydenta Miasta K. do usunięcie naruszenia prawa oraz jednocześnie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wydaną przez Prezydenta Miasta K. odmowę zwrotu opłaty.

W dniu [...]r., organ ustosunkował się do wezwania skarżącej do usunięcia naruszenia prawa i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w akcie z dnia [...] 2009 r. nie pouczając strony, co do dalszych czynności w sprawie a następnie pismem z dnia [...] 2009r. przekazał skargę A. J. wraz z odpowiedzią i aktami sprawy do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu.

Postanowieniem z dnia 1 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę A, J, z uwagi na naruszenie art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153 poz. 1270 z zm. - dalej P.p.s.a.) polegające na złożeniu skargi przed doręczeniem skarżącej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie Sąd wskazał, że błędne pouczenie zawarte w zaskarżonym akcie nie może wywoływać dla skarżącego ujemnych skutków i w tej sytuacji skarżąca może złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i jednocześnie złożyć skargę do Sądu za pośrednictwem organu.

Zgodnie z powyższym pouczeniem w dniu [...]2009 r., A.J. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jednocześnie składając do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na "decyzję odmowną" Prezydenta Miasta K. w sprawie zwrotu nadpłaty za kartę pojazdu.

Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2009 r. Sąd przywrócił termin do wniesienia skargi z uwagi na niezawinione przez skarżącą uchybienie terminowi do wniesienia skargi spowodowane błędnym pouczeniem o przysługujących jej środkach zawartym w zaskarżonym akcie Prezydenta Miasta K..

W uzasadnieniu skargi A.J. powołała się na wyrok, w którym Trybunał Konstytucyjny stwierdził o niezgodności § 1 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 P.r.d oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. Trybunał orzekł, iż w/w rozporządzenie wykracza poza zakres upoważnienia zawartego w ustawie i w związku z powyższym zdaniem skarżącej służy jej prawo dochodzenia zwrotu nadpłaconej opłaty.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i zaznaczając, że opłata za kartę pojazdu pobrana była zgodnie z obowiązującymi w dniu rejestracji pojazdu przepisami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Przed przystąpieniem do oceny legalności zaskarżonego aktu zauważyć należy, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2008 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności. Na tego rodzaju akt lub czynność przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Powyższy pogląd prawny wyrażony został w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07, w uzasadnieniu, której trafnie podniesiono, że opłata za wydanie karty pojazdu nie ma charakteru podatkowego, gdyż jej głównym celem jest zrekompensowanie poniesionych przez

Sygn. akt II SA/Po 880/09

organ kosztów wytworzenia i wydania karty pojazdu. Skoro uiszczona opłata nie stanowiła realizacji obowiązku o charakterze podatkowym, do załatwienia sprawy o zwrot opłaty nie mogą mieć zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej o zwrocie podatku. Nie ma również podstaw do przyjęcia, iż taką sprawę organ może załatwić w drodze decyzji administracyjnej, stosując przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ ustawa Prawo o ruchu drogowym w ogóle nie reguluje spraw dotyczących zwrotu uiszczonych opłat, a z przepisów Kodeksu nie można wyprowadzić zasady, iż każde żądanie skierowane do organu wymaga rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej. Ponieważ obowiązek uiszczenia opłaty za wydanie karty pojazdu powstaje w toku indywidualnej sprawy administracyjnej o rejestrację pojazdu, rozstrzyganej przez organ administracji publicznej w drodze decyzji administracyjnej, to obowiązek uiszczenia opłaty ma charakter obowiązku administracyjnego, który wynika z przepisów prawa. Organ administracji publicznej jest uprawniony do orzekania w przedmiocie tego obowiązku z tym, że nie ma podstawy do rozstrzygania o tym w drodze decyzji administracyjnej. Dlatego odnosząc się do żądania zwrotu opłaty za kartę pojazdu organ odnosi się do obowiązku wynikającego z przepisów prawa, a więc podejmuje akt lub czynność, które nie są decyzją lub postanowieniem, na które jednak przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 ust. 4 ustawy P.p.s.a.

Odmowę zwrotu nadpłaty w opłacie za wydanie kartę pojazdu należy w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie uznać za inny niż decyzja bądź postanowienie akt z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a nie za czynność z zakresu administracji publicznej przewidzianą w tym samym przepisie, albowiem akt ten zawiera w sobie element orzeczenia w przedmiocie obowiązku obciążającego stronę, a więc sui generis władczego rozstrzygnięcia organu administracji dotyczącego praw obywatela. Zauważyć w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 146 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność uchyla ten akt, albo stwierdza bezskuteczność czynności. Powyższe pośrednio wskazuje, iż odmowa zwrotu uiszczonej opłaty za kartę pojazdu winna być uznana za akt, albowiem dla usunięcia sprzecznych z prawem skutków odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu pobranej ponad kwotę wynikającą z art.77 ust. 3 w zw. z ust. 4 pkt 2 i ust. 5 P.r.d. koniecznym będzie ponowne rozpoznanie przez organ administracji podania strony celem ustalenia konkretnej wysokości opłaty podlegającej zwrotowi, który to skutek zapewnić może jedynie uchylenie

zaskarżonego aktu - co spowoduje powrót sprawy administracyjnej do stanu sprzed jego wydania, a na osiągnięcie tegoż celu nie pozwoli potraktowanie pisma Prezydenta Miasta K. o odmowie zwrotu opłaty jako czynności z zakresu administracji publicznej, albowiem skutkowało by to jedynie uznaniem czynności za bezskuteczną, co samo w sobie nie doprowadziło by do załatwienia sprawy zainicjowanej podaniem o zwrot opłaty z dnia [...] 2009 r.

Podkreślić należy, iż zaliczenie zaskarżonego pisma Prezydenta Miasta K. z dnia [...] 2009 r. do aktów lub czynności nie ma zasadniczego znaczenia dla merytorycznego rozpoznania sprawy, albowiem nie stanowią one jakościowo różnych form działania administracji. Bezspornym pozostaje, bowiem, iż odmowa zwrotu uiszczonej opłaty za kartę pojazdu podjęta została przez organ administracji publicznej i odnosi się obowiązku publicznoprawnego. Pismo zawierające stanowisko organu należy, więc do zakresu administracji publicznej. Dotyczy ono obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Spełnione są wszystkie niezbędne przesłanki uznania zaskarżonego pisma za inny akt lub czynność, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. Mariusz Bogusz Pojęcie aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisu prawa w rozumieniu art. 16 ust.1 pkt 4 ustawy o NSA, Samorząd Terytorialny 2000/1-2/176).

Odnosząc się do istoty skargi, należy podzielić stanowisko skarżącej, iż zwrot opłaty za wydanie karty pojazdu znajduje swoje uzasadnienie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt U 6/04, który wszedł w życie w dniu 1 maja 2006 r. Trybunał Konstytucyjny przesądził w nim, że określenie w drodze rozporządzenia opłaty za wydanie karty pojazdu, której wysokość nie pozostaje w związku z kosztami świadczonej usługi, jest sprzeczne z art. 217 Konstytucji RP. Uznanie takiego rozwiązania oznacza uregulowanie przez organ wydający akt wykonawczy materii zastrzeżonej do regulacji ustawowej. Zdaniem Trybunału niezgodność rozporządzenia z ustawą polegała na tym, że przez zawyżenie wysokości opłaty wykracza ono poza zakres upoważnienia zawartego w ustawie.

W ocenie Sądu, pomimo że Trybunał Konstytucyjny uznał za niezbędne odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu do dnia 1 maja 2006 r., przepis ten był niekonstytucyjny i sprzeczny z ustawą od samego początku jego obowiązywania.

Zgodnie z art. 178 Konstytucji RP sędziowie w sprawowaniu swego urzędu są niezawiśli i podlegają jedynie Konstytucji i ustawom. Oznacza to, że jeżeli sąd orzekający stwierdzi niekonstytucyjność aktu niższej niż ustawa rangi, może odmówić z tego powodu jego stosowania. Nie ma rozbieżności zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie co do tego, że sąd może w toku rozpoznawania sprawy ocenić, czy przepisy rozporządzenia s ą zgodne z przepisami ustawy (por. wyrok z 24 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 418/08, LEX nr 518241; uchwała z 30 października 2000 r. sygn. akt OPK 13/00, publ. ONSA z 2001 r. Nr 2, poz. 63 oraz wyrok z dnia 16 stycznia 2006r. sygn. akt I OPS 4/05, publ. ONSAiWSA Nr 2, poz. 39). To uprawnienie sądów nie pozostaje w kolizji z rolą Trybunału Konstytucyjnego, który na podstawie art. 188 Konstytucji RP jest powołany do orzekania w sprawach zgodności przepisów prawa, wydanych przez centralne organu państwowe, z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi i ustawami. W przypadku stwierdzenia niezgodności przepisów rozporządzenia z Konstytucją i ustawą różnica polega na tym, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające taką niezgodność wywołuje ten skutek, że zakwestionowane przepisy tracą moc z chwilą wskazaną przez Trybunał, podczas gdy stwierdzenie takiej niezgodności przez Sąd jest podstawą do odmowy zastosowania zakwestionowanego przepisu w toku rozpoznawania określonej sprawy, pomimo że formalnie przepis ten pozostaje w systemie prawnym (podobnie wyrok z 24 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 418/08, LEX nr 518241). W konsekwencji należało uznać, że objęty kontrolą sądową akt Prezydenta Miasta K. z dnia 16 czerwca 2009 r. wydany został bez podstawy prawnej, bowiem odwołuje się do mocy obowiązującej przepisu rozporządzenia, którego zastosowania Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę odmawia.

Sąd miał również na uwadze fakt, że wydanie przez Prezydenta Miasta zaskarżonego aktu miało miejsce nie tylko po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny wyroku orzekającego o niekonstytucyjnosci przepisu rozporządzenia, ale także po upływie terminu, do którego Trybunał odroczył utratę mocy obowiązującej tego przepisu.

Należy również zwrócić uwagę na naruszenia art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (aktualnie art. 110 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej - TUE) przez zastosowanie przepisów sprzecznego z nim Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r., w

sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Postanowienia Traktatu są bezpośrednio stosowane i mają walor nadrzędności nad prawem krajowym państw członkowskich, co znajduje odzwierciedlenie w art. 87 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 3 i art. 91 Konstytucji RP oraz Traktatu akcesyjnego dotyczącego przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 2 Aktu o warunkach przystąpienia stanowiącego część Traktatu, od dnia przystąpienia do Unii Europejskiej Polska jest związana postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot. Art. 90 TWE (art. 110 TUE) stanowi, że żadne Państwo Członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe (zasada niedyskryminacji w ramach wspólnego rynku). Zgodność krajowych regulacji prawnych odnoszących się do opłat za wydanie karty pojazdu z powołanym przepisem TWE stała się przedmiotem postanowienia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 grudnia 2007 r. w sprawie C-134/07 (Dz.U. UE.C 2008/64/15) wydanego w związku z pytaniem prejudycjalnym Sądu Rejonowego w Jaworznie. W orzeczeniu tym Europejski Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że sporna opłata jest objęta zakazem z art. 90 akapit pierwszy TWE. Stwierdził też, że "art. 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on opłacie, takiej jak przewidziana w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, która to opłata w praktyce jest nakładana w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego, lecz nie jest nakładana w związku z nabyciem w Polsce używanego pojazdu samochodowego, jeśli jest on tam już zarejestrowany".

W świetle przytoczonego wywodu nie ulega wątpliwości, że prawidłowość kierunku wykładni art. 90 TWE (art. 110 TUE) została przesądzona przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że skoro sprzeczność polskiej regulacji z normą prawa wspólnotowego nie budziła wątpliwości Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, to Sąd orzekający w niniejszej sprawie był w pełni uprawniony do odmowy zastosowania tego przepisu.

Sąd mając powyższe na względzie doszedł do przekonania, iż zasadne było, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi. Jednocześnie Sąd nie określił

w wyroku czy i w jakim zakresie zaskarżony akt nie może być wykonany. W ocenie Sądu wykładnia celowościowa art. 152 P.p.s.a. prowadzi do wniosku, że przepis ten odnosi się do aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu. Ratio legis niniejszego przepisu wskazuje, iż jego stosowanie ma zabezpieczyć stronę, której skarga została uwzględniona przed ewentualnym wykonaniem przez organ, przed uprawomocnieniem się wyroku, aktu uchylonego przez Sąd.

Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.

W niniejszej sprawie Sąd uchylił akt Prezydenta Miasta K. polegający na odmowie zwrotu opłaty za kartę pojazdu pobranej ponad kwotę wynikającą z art.77 ust. 3 w zw. z ust. 4 pkt 2 i ust. 5 P.r.d.

Z uwagi zatem na charakter prawny uchylonego aktu organu administracji, który to akt ma charakter wyłącznie odmowny i nie wiąże się z nałożeniem na stronę jakiegokolwiek obowiązku, bądź przyznaniem uprawnienia, uznać należy, iż jako taki nie nadaje się on do wykonania (nie ma przymiotu wykonalności). Stąd też nie znaleziono podstaw do orzekania w przedmiocie jego wykonania, w trybie art.152 p. p. s. a.

W ocenie Sądu sposób sformułowania przez ustawodawcę art. 152 P.p.s.a. wyraźnie wskazuje, iż obligatoryjnym jest każdorazowe dokonanie przez sąd w przypadku uwzględnienia skargi na akt lub czynność oceny dopuszczalności ich wykonania, przepis ten nie przesądza jednakże w żaden sposób o treści rozstrzygnięcia, na co wskazuje sformułowanie, iż "sąd w wyroku określa, czy (...) zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonywane", co wyraźnie wskazuje na dopuszczenie przez ustawodawcę do sytuacji, gdy nawet w przypadku uwzględnienia skargi, zaskarżony akt bądź czynność będą podlegały wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Zauważyć wreszcie należy, iż rozstrzygnięcie odmienne, to jest określenie, iż zaskarżony akt nie może być wykonany stanowiło by de facto nałożenie na organ

administracji obowiązku niezwłocznego (jeszcze przed uprawomocnieniem się wyroku w niniejszej sprawie) zwrotu na rzecz skarżącej opłaty za kartę pojazdu pobranej ponad kwotę wynikającą z art.77 ust. 3 w zw. z ust. 4 pkt 2 i ust. 5 P.r.d., przy czym wobec konieczności określenia w jakim zakresie zaskarżony akt nie może być wykonany, Sąd musiałby rozstrzygnąć jaka konkretnie kwota opłaty za kartę pojazdu została od skarżącej pobrana ponad kwotę wynikającą z art. 77 ust. 3 w zw. z ust. 4 pkt 2 i ust. 5 w/w ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r., co w obecnym stanie sprawy jest niemożliwym bowiem wobec generalnego zakwestionowania przez organ administracji obowiązku zwrotu jakiejkolwiek części w/w opłaty nie poczynił on jakichkolwiek ustaleń dotyczących faktycznych kosztów i nakładów poczynionych na wydanie przedmiotowej karty pojazdu.

Rozpoznając ponownie wniosek skarżącej Prezydent Miasta K. powinien uwzględnić powyższe stanowisko Sądu i określić kwotę nadpłaty za wydanie karty pojazdu z uwzględnieniem kosztów i nakładów poczynionych przez organ na ich wydanie. W zakresie tym pomocne mogą okazać się ustalenia Trybunału Konstytucyjnego oraz wyjaśnienia przytoczone w ramach sprawy przez Ministra Infrastruktury, a zawarte w uzasadnieniu wyroku Trybunału z dnia 17 stycznia 2006 r.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 146 § 1 i 2 P.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżony akt Prezydenta Miasta K. i uznał uprawnienie skarżącej do otrzymania zwrotu opłaty za kartę pojazdu.

/-/ T. Świstak /-/ B. Drzazga /-/ A. Łaskarzewska

br