Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 813/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 607  Gospodarka mieniem państwowym i komunalnym, w tym gospodarka nieruchomościami nierolnymi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie WSA Krystyna Daniel / spr. / Grażyna Firek Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi Ł. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo własności stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z [...] 2002 r. znak [...] na podstawie art. 1 ust. 1-2, ust. 5, art. 2 ust. 1 pkt. 1, ust 2-3 ustawy z 4. 09. 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz. U. z 1999 r. Nr 65, poz. 746 z późn. zm.) i art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Ł. Z., zam. [...] ul. [...] odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego [...] części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb 5, objętej KW nr [...], jednostka ew. [...] zabudowanej domem wielorodzinnym położonym przy ul. [...] w prawo własności na rzecz Ł. Z..

W uzasadnieniu organ wskazał, że Ł. Z. na podstawie umowy sprzedaży z [...] 2002 r. nabył prawo własności lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. [...]. Z własnością lokalu mieszkalnego połączony jest udział w użytkowaniu wieczystym nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obręb 5, objętej KW nr [...], jednostka ew. [...] w [...] części. Organ I instancji podniósł przede wszystkim, że z uwagi na fakt, że część lokali mieszkalnych (30 lokali mieszkalnych) wraz z ustanowieniem użytkowania wieczystego została sprzedana po [...]. 1998 r., nie został spełniony jeden z warunków określonych w ustawie z 4. 09. 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności, umożliwiający przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Decyzja zawierała pouczenie o dopuszczalności, sposobie i terminie wniesienia od niej odwołania.

Od tej decyzji odwołał się w dniu [...]. 2002 r. ( data stempla pocztowego) Ł.Z., działający przez pełnomocnika adwokata A.B., wnosząc o jej uchylenie.

W przedłożonych aktach administracyjnych sprawy znajduje się poświadczenie doręczenia decyzji organu I instancji, z którego wynika, że decyzja ta została doręczona w dniu [...]. 2002 r. i odebrana przez K. Z.. Nadto w piśmie Urzędu Miasta z [...]. 2002 r. znak [...], skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wraz z odwołaniem Ł. Z. i aktami sprawy, znajduje się informacja, że odwołanie wpłynęło po terminie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 24.01. 2003 r. znak: [...] na podstawie art. 1 ust. 2 i 5 ustawy z 4. 09. 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności, art. 2 ustawy z 21. 06. 2001 r. o zmianie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności oraz art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. - z utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w odniesieniu do osób, które są właścicielami lokali mieszkalnych, stanowiących odrębne nieruchomości, którym przysługuje udział w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej jako prawie związanym z prawem własności wyodrębnionego lokalu, przekształcenie udziału w użytkowaniu wieczystym w prawo własności następuje jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki (art. 1 ust. 5 ustawy z uwzględnieniem art. 2 ustawy zmieniającej): wniosek, o którym mowa w art. 2 , złożą wszyscy współużytkownicy wieczyści do [...]. 2002 r. oraz wszyscy współużytkownicy wieczyści nabyli prawo do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności zgodnie z art. 2 ustawy czyli nabyli prawo użytkowania wieczystego przed 31.10. 1998 r. bądź są następcami prawnymi takich osób oraz złożyli wniosek o przekształcenie do dnia [...]. 2002 r.

Wynika z tego jednoznacznie, że nawet w sytuacji gdyby wszyscy współużytkownicy wieczyści złożyli zgodny wniosek o takie przekształcenie to jeżeli odrębna własność lokalu powstała po [...]. 1998 r. i z prawem tym był związany udział w użytkowaniu wieczystym -nie jest możliwe przekształcenie udziału we własność

W przedmiotowej sprawie niewątpliwe jest, że w budynku przy ul. [...] znajduje się 47 lokali mieszkalnych i 1 lokal użytkowy, z czego 30 lokali zostało nabytych przez osoby fizyczne. Część z tych lokali wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego zostało nabytych po [...]. 1998 r. co oznacza, że nie został spełniony jeden z warunków określonych w art. 1 ust. 5 pkt. 2a w zw. z art. 1 ust 2 ustawy i z tych przyczyn przekształcenie udziału w prawie użytkowania wieczystego w udziały w prawie własności jest niemożliwe.

Od tej decyzji wniósł skargę Ł.. Z., działający przez pełnomocnika A. B. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił, że organ II instancji ograniczył się do przytoczenia poszczególnych przepisów prawnych i zinterpretował je na niekorzyść skarżącego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z 30.08. 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270). Zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swojej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu orzeczenia nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a.

W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 in fine k.p.a. Przepis ten przewiduje nieważność decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Przedmiotem skargi Ł. Z. była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 24.01. 2003 r. znak: [...] która została wydana na skutek rozpatrzenia odwołania wniesionego przez Ł. Z. na decyzję Prezydenta Miasta z [...]. 2002 r. znak [...]

Jednakże jak wynika z przedłożonych akt sprawy administracyjnej odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej, doręczonej w dniu [...].2002 r. i odebranej przez K. Z. -co wynika z poświadczenia doręczenia w/w decyzji - zostało wniesione przez Ł. Z. w dniu [...]. 2002 r. (data stempla pocztowego), a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Stosownie bowiem do treści art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a niniejszej sprawie odwołanie zostało wniesione w 29 dniu od dnia doręczenia stronie decyzji organu I instancji.

Fakt przeprowadzenia w przedmiotowej sprawie przez organ II instancji tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postępowania odwoławczego w wyniku odwołania wniesionego z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. bez przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wyczerpuje znamiona rażącego naruszenia prawa (por. wyrok NSA z 14.04. 1999 r. 1 SA1823/98, ONSA 2000, Nr 2 póz. 70). A zatem nieważna jest decyzja, której dotyczy skarga.

W przypadku stwierdzenia okoliczności powodującej nieważność zaskarżonej decyzji, sąd zobowiązany jest stwierdzić jej nieważność. Wskazuje na to art. 145 § l pkt. 2 p.p.s.a. W oparciu o wymieniony przepis w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 in fine należało orzec jak w sentencji.