Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 495/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu wstępnego na aplikację radcowską postanawia odmówić przywrócenia terminu


UZASADNIENIE

K. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu wstępnego na aplikację radcowską.

Zarządzeniami z dnia 6 marca 2016 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 złotych, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały doręczone skarżącemu w dniu 28 marca 2017 r. (k. 27 akt sądowych). W zakreślonym przez Sąd terminie skarżący uiścił wpis od skargi w kwocie 200 złotych, lecz nie nadesłał podpisanej skargi.

Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 495/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 8 maja 2017 r.

W dniu 15 maja 2017 r. (data stempla pocztowego) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że od 1 do 14 kwietnia 2017 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim z powodu ostrego zapalenia oskrzeli z ostrym zapaleniem zatok. Wyjaśnił, że schorzenie to związane jest z bardzo wysoką temperaturą, ogólnym osłabieniem organizmu, które niewątpliwie uniemożliwiają dokonania czynności z należytą starannością. W przypadku tego typu schorzeń zalecane jest pozostanie w łóżku oraz niepodejmowanie żadnego zbędnego wysiłku. Skarżący czekając na nadanie przesyłki w placówce Poczty Polskiej, nieoczekiwanie zemdlał, a fakt ten widziało kilka osób przebywających w tamtym momencie w placówce Poczty Polskiej. Dzięki pomocy pozostałych klientów skarżącemu udało się odzyskać przytomność. W związku z zaistniałą sytuacją skarżący, został przyjęty poza kolejką i z pomocą klientki Poczty Polskiej nadał przesyłkę, będąc zamroczonym po wcześniejszym omdleniu. Z powodu ograniczenia możliwości percepcyjnych skarżący omyłkowo nie dołączył do nadawanej przesyłki, podpisanej skargi zgodnie z wezwaniem z Sądu. Wskazał, że prawdopodobnie podpisana skarga zaginęła, w związku z zamieszaniem wywołanym sytuacją niedającą się przewidzieć. Skarżący będąc zamroczony nie był w stanie dochować należytej staranności i sprawdzić czy osoby pomagające mu w nadaniu przesyłki załączyły wszystkie wymagane dokumenty. O fakcie nie wykonania zobowiązania dotyczącego podpisania skargi, skarżący dowiedział się dopiero w momencie doręczenia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2017 r., odrzucającego skargę.

Do wniosku skarżący załączył zaświadczenie lekarskie wydane w dniu 1 kwietnia 2017 r., wskazujące, że jest niezdolny do wykonywania pracy w okresie od 1 kwietnia 2017 r. do 11 kwietnia 2017 r. W zaświadczeniu nie wskazano celu jego wydania, ani rozpoznanej choroby.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718) dalej p.p.s.a. wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).

Tryb złożenia wniosku o przywrócenie terminu szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

W niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie wynikającym z art. 87 § 1 p.p.s.a.

Przystępując do rozpatrzenia okoliczności podnoszonych we wniosku o przywrócenie terminu, należy przede wszystkim podkreślić, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Brak winy oznacza sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak

i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149).

W postanowieniu z dnia 11 czerwca 2014 r. sygn. akt I OZ 414/14, LEX nr 1480920 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu okoliczności takie, jak dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, bądź nieznajomość prawa. W postanowieniu z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt II GZ 223/14 wyjaśnił zaś, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wniosek o przywrócenie terminu będzie skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się między innymi stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że argumentacja przedstawiona przez skarżącego nie uzasadnia przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Wskazać należy, że z zaświadczenia lekarskiego wystawionego w dniu 1 kwietnia 2017 r. nie wynika nic poza tym, że skarżący jest niezdolny do wykonywania pracy w okresie od 1 do 11 kwietnia 2017 r. Nadmienić jednocześnie należy, że skarżący zamieszkuje we Wrocławiu, a przedstawione zaświadczenie zostało wydane w oddalonej o kilkadziesiąt kilometrów Legnicy. Skarżący wskazuje, że był osłabiony i miał bardzo wysoką temperaturę. Tym bardziej zastanawia, że będąc w takim stanie, skarżący z Legnicy, gdzie zostało wystawione zaświadczenie lekarskie, udał się do Urzędu Pocztowego we Wrocławiu, by nadać przesyłkę do Sądu. Twierdzeniu skarżącego, że wskutek zamieszania podczas nadawania przesyłki w dniu 3 kwietnia 2017 r. zaginęła skarga, zaprzecza znajdujące się w aktach sprawy pismo skarżącego z dnia 2 kwietnia 2017 r., w którym jednoznacznie wskazuje, że załącza tylko potwierdzenie uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

W ocenie Sądu, w świetle przedstawionych okoliczności, twierdzenia skarżącego, nie wskazują na brak jego winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.