Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 6/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu [...] lutego 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na przewlekłość postępowania Starosty [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W skardze z 20 grudnia 2020 r. M. S. (dalej także: skarżąca) zarzuciła Staroście [...] (dalej także: Starosta) przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie z wniosku z [...] listopada 2020 r. (doręczonego Staroście [...] grudnia 2020 r.) o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca opisała przebieg postępowania w sprawie i podkreśliła, że do chwili wniesienia skargi nie uzyskała od Starosty żądanych w tym wniosku informacji, co narusza art. 13 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm.; dalej: "u.d.i.p."). Podniosła, iż działania Starosty oceniane przez pryzmat wcześniej udzielonej informacji, terminu jej udzielenia oraz odroczenia terminu udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem z 30 listopada 2020 r. są nacechowane celowym działaniem ukierunkowanym na przewlekłe prowadzenie postępowania. Zarzuciła, że działania organu, polegające na pozyskaniu i zebraniu danych celem udzielenia informacji zgodnie z jej wnioskiem, były pozorne i bezcelowe.

W oparciu o te zarzuty skarżąca wniosła o:

- zobowiązanie Starosty do rozpoznania wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wyroku;

- stwierdzenie, że Starosta dopuścił się przewlekłości postępowania z rażącym naruszeniem prawa;

- zasądzenie na rzecz skarżącej od Starosty zwrotu kosztów postępowania;

- wymierzenie Staroście grzywny w kwocie 1000 zł.

W odpowiedzi na skargę oraz w piśmie procesowym z [...] lutego 2021 r. Starosta wniósł o oddalenie skargi w całości i zasądzenie na jego rzecz od skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Starosta wyjaśnił, że [...] stycznia 2021 r. udzielił skarżącej odpowiedzi na wspomniany wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona.

Złożona w tej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Jak wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta – w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. – obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego artykułu. W świetle zaś art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Zauważyć należy, że pojęcie przewlekłości postępowania jest zdefiniowane w przepisach ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.), jako stan, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Wprawdzie powyższa definicja legalna nie została zawarta w przepisach p.p.s.a., jednakże ma ona zastosowanie w niniejszej sprawie, gdyż przepisy obu wspomnianych wyżej ustaw procesowych odnoszą się do administracji publicznej, której podlegające rygorom k.p.a. działanie lub zaniechanie w indywidualnych sprawach administracyjnych kontrolowane jest przez sądy administracyjne na zasadach przewidzianych przepisami p.p.s.a. Tworzy to spójny system, w ramach którego działają, podlegając kontroli sądowej, organy administracji publicznej (zob. uchwała NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 wraz z powołaną literaturą).

Przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle zasady szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ oznacza prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Chodzi o opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie znacznie krótszym. Pojęcie przewlekłości odnosi się również do nieuzasadnionego przedłużania terminu załatwienia sprawy (zob. wyroki NSA z 21 stycznia 2015 r., II FSK 3097/12 i z 3 stycznia 2016 r., I OSK 2341/15).

Należy przy tym zwrócić uwagę, że postępowanie toczące się na skutek wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma charakter odformalizowany, a jego celem jest sprawne udzielenie wnioskowanej informacji bądź podjęcie innego rozstrzygnięcia uzasadnionego okolicznościami sprawy. Wniosek taki powinien być zatem załatwiony zasadniczo poprzez udzielenie informacji, poinformowanie o braku możliwości jej udostępnienia albo wydanie decyzji odmownej lub decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Zaznaczenia przy tym wymaga, że załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie musi oznaczać przekazania żądanych informacji lub dokumentów. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jest bowiem jedynie podmiot będący w posiadaniu takich informacji. Jeśli takich informacji lub dokumentów organ nie posiada, wówczas powinien odpowiedzieć na wniosek, wskazując powody braku możliwości udzielenia żądanych informacji czy dokumentów. Podobnie organ powinien postąpić, gdy stwierdzi, że wnioskowana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Przy tym, jeśli informacja publiczna nie może być udostępniona niezwłocznie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie wnioskodawcę o powodach opóźnienia i o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.).

Dlatego też przewlekłość postępowania w takich sprawach wystąpi, gdy organ rozpoznaje wniosek dłużej niż jest to konieczne, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, działa w sposób opieszały, niesprawny i nieskuteczny, mimo że byłby w stanie podjąć działanie w którejś ze wskazanych form w zdecydowanie krótszym terminie. Zarazem istotne jest, że przewlekłość prowadzenia postępowania może mieć miejsce wyłącznie, gdy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p., a żądanie jej udzielenia skierowane jest do podmiotu zobowiązanego w myśl przepisów tej ustawy.

W niniejszej sprawie nie było kwestionowane, że podmiot, do którego wpłynął wspomniany wniosek o udostępnienie informacji publicznej Starosta H. jest organem władzy publicznej obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Należy jednak zauważyć, że nie wszystkie żądane przez skarżącą informacje miały charakter informacji publicznej.

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z [...] listopada 2020 r. skarżąca wystąpiła do Starosty o udzielenie informacji publicznej formułując następujące pytania:

"1/ kiedy na drodze powiatowej nr [...] L w miejscowości O., nr [...] L w miejscowości K., nr [...] L w miejscowościach [...] oraz [...], w miejscach przedstawionych na fotografiach załączonych do artykułu pt. "[...]?", wykonane zostały ostatnio jakiekolwiek roboty budowlane?

2/ czy na ww. odcinkach wprowadzono zatwierdzoną stałą lub czasową organizację ruchu i czy ta organizacja przewiduje ograniczenia tonażowe?

3/ czy ww. drogi wyłączone są z ruchu dla pojazdów ciężarowych innych niż dokonujące przewozu buraków cukrowych?

4/ czy ustalono dane osobowe sprawcy uszkodzeń ww. dróg oraz czy wykroczenie to zostało zgłoszone do odpowiednich instytucji?".

Pismem z [...] listopada 2020 r., znak: [...], Starosta udzielił skarżącej odpowiedzi na złożony wniosek, wskazując na wykonane w ostatnim czasie prace budowlane na określonych przez wnioskodawcę odcinkach dróg. Ponadto organ poinformował, iż dla wszystkich dróg powiatowych wskazanych we wniosku opracowano i zatwierdzono projekty stałej organizacji ruchu, nie wprowadzono ograniczenia tonażowego ani ograniczenia mającego na celu wyeliminowanie ruchu samochodów ciężarowych. Jednocześnie organ wyjaśnił, że dla dróg, dla których wykonywany jest załadunek buraków cukrowych, został opracowany i zatwierdzony zbiorczy projekt czasowej organizacji ruchu na czas załadunku, zgodnie z harmonogramem. Jednocześnie Starosta wskazał skarżącej na brak możliwości ustalenia danych osób odpowiedzialnych za uszkodzenia opisanych dróg powiatowych.

Następnie skarżąca wystąpiła ponownie do Starosty pismem z [...] listopada 2020 r. o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z treścią uprzednio złożonego wniosku, zarzucając, iż udzielona pismem z [...] listopada 2020 r. informacja w zakresie przebudowy lub remontów wskazanych dróg jest nieprawdziwa i niepełna. Dodatkowo skarżąca skierowała kolejne pytania do Starosty dotyczące zamieszczonych zdjęć w artykule pt. "[...]?", to jest:

"- kto jest autorem (imię i nazwisko) zdjęć, o których mowa we wniosku?

- czy jest to pracownik Starostwa Powiatowego w H.?

- czy osoba ta posiada prawa autorskie do wykonanych zdjęć, czy też zgodnie z dyspozycją art. 12 ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, prawa te przejął pracodawca".

Ponadto skarżąca wniosła o udzielenie informacji:

"- czy zgłaszane były wykonawcy przebudowy i remontu dróg na odcinkach wskazanych w piśmie z [...] listopada 2020 r. uszkodzenia nawierzchni, co do których niezbędne było ich usunięcie w ramach gwarancji lub rękojmi i czy takie uszkodzenia w ogóle wystąpiły?

- czy wystąpiły uszkodzenia, których wykonawca odmówił usunięcia powołując się na celowe uszkodzenie nawierzchni lub też uszkodzenia spowodowane przez ruch pojazdu/pojazdów nienormatywnych?".

Starosta pismem z [...] grudnia 2020 r. poinformował skarżącą, iż odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej zostanie udzielona w terminie do [...] stycznia 2021 r., z uwagi na konieczność pozyskania i zebrania danych objętych wnioskiem.

Następnie pismem z [...] stycznia 2021 r., znak: [...], organ udzielił skarżącej odpowiedzi na złożony wniosek z [...] listopada 2020 r. Organ wyjaśnił, że informacji żądanych przez skarżącą zarówno we wniosku z [...] listopada 2020 r., jak i ponownie w tożsamym zakresie – we wniosku z [...] listopada 2020 r., udzielono już stronie skarżącej w piśmie Starosty z [...] listopada 2020 r. Stąd też dalsze żądanie udzielenia tych informacji nie rodzi po stronie organu obowiązku ponownego ich udostępnienia. Odnosząc się do żądania informacji dotyczących danych osobowych autora wykonanych zdjęć, zamieszczonych przy artykule "[...]", Starosta poinformował, że zdjęcia te zostały wykonane aparatem fotograficznym, stanowiącym własność Powiatu przez pracownika Starostwa Powiatowego, a prawa autorskie do zdjęć przysługują wyłącznie Powiatowi. W odniesieniu do żądania informacji dotyczących zgłaszania wykonawcom robót drogowych uszkodzeń, co do których niezbędne było ich usunięcie w ramach udzielonej gwarancji lub rękojmi, organ poinformował stronę, iż na odcinkach dróg wskazanych w piśmie z [...] listopada 2020 r., objętych przebudową lub remontem, w formie tzw. "nakładek", uszkodzenia nie wystąpiły, w związku z czym nie zaistniała potrzeba ich zgłaszania wykonawcy, a tym samym wykonawca nie mógł odmówić ich usunięcia. Wreszcie Starosta ocenił, że pozostała część wniosku nie dotyczy informacji publicznej, a więc brak jest podstaw do jej udostępnienia w trybie przepisów u.d.i.p.

Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie Starosta nie dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej.

Wyjaśnić należy w pierwszej kolejności, że użyte w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. sformułowanie "bez zbędnej zwłoki" nie jest tożsame z pojęciem "bezzwłocznie" użytym w art. 10 ust. 2 u.d.i.p. Oznacza to, że nie każda sprawa winna być załatwiona natychmiast, ale jedynie w taki sposób, by w jej rozpatrzeniu nie wystąpiła nieuzasadniona zwłoka. Przemawia za tym także wykładnia celowościowa art. 10 ust. 2 u.d.i.p. W konsekwencji organ ma obowiązek udostępnić bezzwłocznie jedynie informację, którą już posiada w chwili złożenia wniosku. We wszystkich pozostałych przypadkach zastosowanie ma zasada, zgodnie z którą ewentualna zwłoka w udostępnieniu informacji publicznej musi mieć charakter niezbędny, uzasadniony (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Komentarz do art. 13, [w:] I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2016, SIP Lex).

W rozpoznawanej sprawie wystąpiła podstawa uzasadniająca poinformowanie skarżącej o przedłużeniu terminu załatwienia wniosku, stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

Po pierwsze, nie budzi wątpliwości Sądu, że nie można zarzucić Staroście przewlekłości postępowania w zakresie, w jakim skarżąca uzyskała już uprzednio, przed dniem złożenia wniosku z [...] listopada 2020 r., żądane w nim informacje dotyczące ponownej odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku z [...] listopada 2020 r. Byłoby to całkowicie pozbawione podstaw, skoro informacje te zostały skarżącej udostępnione w piśmie Starosty z [...] listopada 2020 r.

Odpowiadając wówczas na pytanie o to, kiedy na drodze powiatowej nr [...] L wykonane zostały ostatnio jakiekolwiek roboty budowlane, Starosta poinformował skarżącą obszernie, że "na wskazanych odcinkach dróg powiatowych: nr [...] S. - H. w miejscowości O., [...] [...] - H. w miejscowości K. oraz [...] [...] w miejscowości M. i [...] w ostatnim czasie zostały przeprowadzone następujące prace budowlane związane z remontem lub ich przebudową:

- Droga [...] w miejscowości K. remont nawierzchni w km [...] o długości 280 mb wykonany w 2018 r.

- Droga [...] na odcinku [...] przebudowa drogi w km [...] o długości 995 mb wykonana w 2019 r., oraz remont nawierzchni w km [...] o długości 1 km wykonany w 2020 r.

- Droga [...] w miejscowości B. remont nawierzchni w km [...] o długości 990 mb wykonany w 2018 r. oraz przebudowa drogi w km [...] o długości 995 mb wykonana w 2020 r.

- Na drodze [...] w miejscowości O. nie były wykonywane w ostatnich latach żadne roboty budowlane związane z budową lub remontem. Co roku Powiatowy Zarząd Dróg w H. wykonuje prace naprawcze ubytków i uszkodzeń tej drogi".

Odnosząc się do poruszonych we wniosku kwestii dotyczących organizacji ruchu na tych drogach, w tym ewentualnego ich wyłączenia z ruchu dla pojazdów ciężarowych innych niż dokonujące przewozu buraków cukrowych, Starosta wyjaśnił stronie, że "dla wszystkich dróg powiatowych wskazanych we wniosku zostały opracowane i zatwierdzone projekty stałej organizacji ruchu. Na żadnym z odcinków dróg nie wprowadzono ograniczenia tonażowego w postaci znaków drogowych [...] (zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad ... t) lub znaków drogowych [...] (zakaz wjazdu pojazdów o nacisku osi większym niż... t). Nie było wprowadzone ograniczenie w celu wyeliminowania ruchu samochodów ciężarowych w postaci znaków drogowych [...] (zakaz wjazdu samochodów ciężarowych). [...] Dla dróg, na których wykonywany jest załadunek buraków cukrowych, został opracowany i zatwierdzony zbiorczy projekt czasowej organizacji ruchu na czas załadunku, zgodnie z opracowanym harmonogramem".

Ponadto, odpowiadając na pytanie dotyczące ustalenia danych osobowych sprawcy uszkodzeń powyższych dróg, organ wyjaśnił wystarczająco precyzyjnie, że "nie było możliwe ustalenie danych tych osób. Jednakże uszkodzenia powstały na odcinkach dróg powiatowych w danych miejscach z uwagi na wysoki tonaż załadunku. Zarządca drogi nie jest w stanie prowadzić całodobowego monitoringu dróg powiatowych i ich uczestników".

W ocenie Sądu, mając na uwadze wyczerpujący charakter udzielonych skarżącej odpowiedzi na zadane pytania, dalsze żądanie udzielenia tych informacji nie rodziło po stronie organu obowiązku ponownego ich udostępnienia. Tym samym oczywiście bezzasadny był zarzut przewlekłości postępowania w tym zakresie. Obowiązek udostępnienia informacji publicznej przez władze publiczne i inne podmioty wykonujące zadania publiczne nie dotyczy bowiem informacji będącej już w posiadaniu wnioskującego o jej udostępnienie. Wynika to z tego, że celem przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jest umożliwienie osobie zainteresowanej zapoznania się z treścią informacji publicznej. Skoro zaś cel ten został zrealizowany w rozstrzyganej sprawie, nie można mówić o przewlekłości postępowania organu co do rozpoznania wniosku skarżącej w części odnoszącej się do żądania ponownego udostępnienia opisanych wyżej danych publicznych.

Po drugie, należy zauważyć, że skarżąca wystąpiła już uprzednio do Starosty z pismem z [...] listopada 2020 r. wnosząc o udostępnienie informacji co do wspomnianego wyżej artykułu prasowego pt. "[...]?". Mianowicie pytała wówczas o to, kto jest autorem artykułu, na czyje polecenie został on opublikowany, z jakich środków finansowych został opłacony i jaki był jego koszt. Organ pismem z [...] listopada 2020 r. udzielił skarżącej żądanych informacji. Starosta poinformował skarżącą bowiem, że "artykuł zatytułowany "[...]?" zamieszczony na stronie 9 Tygodnika [...] Nr [...] z dnia [...] r., powstał przy współpracy wszystkich członków Zarządu Powiatu [...] i został opublikowany na ich polecenie. Koszt publikacji wyżej wymienionego artykułu wyniesie poniżej [...] zł i zostanie sfinansowany ze środków budżetu Powiatu po otrzymaniu stosownej faktury [...]. Umieszczony na łamach czasopisma "Tygodnik Z." artykuł dotyczył problematyki związanej ze składaniem buraków cukrowych przy drogach powiatowych. W tekście przedstawiono również istotny aspekt społeczny, jakim jest sytuacja plantatorów buraka cukrowego w powiecie [...] oraz ukazanie relacji na linii samorząd powiatowy - [...]".

Mając na uwadze kolejne pytania skarżącej zawarte we wniosku z [...] listopada 2020 r. odnoszące się do omawianego artykułu prasowego, Starosta – jak wskazano wyżej – poinformował, że zdjęcia te zostały wykonane aparatem fotograficznym, stanowiącym własność Powiatu przez pracownika Starostwa Powiatowego, a prawa autorskie do zdjęć przysługują wyłącznie Powiatowi. Ponadto Starosta trafnie ocenił, że skarżąca, domagając się w tym wniosku dalszych informacji dotyczących tej publikacji prasowej, żądała udzielenia jej informacji niemających charakter informacji publicznej. Niewątpliwie bowiem szczegółowe informacje dotyczące fotografii wykonywanych przez osobę fizyczną, w tym obejmujące jej dane osobowe, w żadnym razie nie mogą stanowić informacji publicznej, o jakiej mowa w przepisach u.d.i.p, gdyż nie obejmują sfery publicznej działania Powiatu, czy też jego organów. Dlatego też prawidłowo skarżąca została pouczona przez organ (z zachowaniem terminu określonego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), że wnioskowana w tym zakresie informacja nie ma charakteru informacji publicznej.

Po trzecie, po przeprowadzeniu wymaganej analizy zgromadzonej w sprawie dokumentacji, obejmującej również dokumenty udostępnione przez Powiatowy Zarząd Dróg w H., Starosta we wspomnianym piśmie z [...] stycznia 2021 r. stwierdził, że "w odniesieniu do żądania informacji dotyczących zgłaszania wykonawcom robót drogowych uszkodzeń, co do których niezbędne było ich usunięcie w ramach udzielonej gwarancji lub rękojmi, informuję, iż na odcinkach dróg wskazanych w piśmie znak [...] z dnia [...] r., objętych przebudową lub remontem, w formie tzw. "nakładek", uszkodzenia nie wystąpiły, w związku z czym nie zaistniała potrzeba ich zgłaszania wykonawcy, a tym samym wykonawca nie mógł odmówić ich usunięcia".

W tych okolicznościach nie ulega wątpliwości, że Starosta dochował obowiązku określonego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., który stanowi, że jeśli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Wniosek skarżącej datowany na [...] listopada 2020 r. został doręczony organowi [...] grudnia 2020 r., a ostateczna odpowiedź na ten wniosek została skarżącej udzielona pismem z [...] stycznia 2021 r. (doręczonym jej w dniu [...] stycznia 2021 r. – k. 32-34 akt sąd.).

W rozpoznawanej sprawie nie można skutecznie zarzucić Staroście prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych. Niewątpliwie Starosta, po zapoznaniu się z wnioskiem skarżącej z [...] listopada 2020 r., ocenił, że nie jest w stanie udzielić żądanych informacji na podstawie posiadanych dokumentów. Wobec konieczności przeanalizowania dokumentacji znajdującej się także w Powiatowym Zarządzie Dróg w H., poinformował skarżącą o przedłużeniu terminu do udzielenia odpowiedzi na złożony przez nią wniosek. Jak wyjaśnił organ, nie był on w posiadaniu dokumentów, które wskazywałyby wprost na gwarancję i rękojmię, o które skarżąca pytała w swym wniosku, dlatego też konieczne było uzyskanie przez organ dostępu do wspomnianej dokumentacji pozostającej w dyspozycji w Powiatowego Zarządu Dróg w H., celem udzielenia odpowiedzi na złożony wniosek skarżącej.

Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, iż wbrew twierdzeniom skargi, Starosta nie podejmował w sprawie czynności opieszale, niesprawnie i nieskutecznie. W szczególności bezzasadne są twierdzenia skarżącej, jakoby organ niepotrzebnie przedłużył termin załatwienia sprawy. Jak wspomniano wyżej, po zapoznaniu się z kolejnym (trzecim) wnioskiem skarżącej (datowanym na [...] listopada 2020 r.) dotyczącym tych samych w istocie zagadnień, Starosta uznał, iż udzielenie żądanej informacji publicznej wymaga dokładnego przeanalizowania całości dokumentów dotyczących sprawy, co z kolei wymagało zwrócenia się do archiwum o nadesłanie potrzebnych dokumentów oraz porozumienia się z Powiatowym Zarządem Dróg w H., który był w posiadaniu części dokumentów dotyczących sprawy.

W tych okolicznościach sprawy, brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Organ udzielił stronie żądanej informacji z dochowaniem terminu określonego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., nie było więc możliwości zobowiązania go do załatwienia przedmiotowego wniosku skarżącej. Skoro nie można Staroście zarzucić przewlekłości postępowania w niniejszej sprawie, to oczywistym jest, że żądania skarżącej, która domagała się stwierdzenia, że organ dopuścił się przewlekłości postępowania z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenia mu z tego powodu grzywny w kwocie 1000 zł, są oczywiście bezzasadne.

Z tych wszystkich względów, Sąd, działając w oparciu o art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

Pomimo oddalenia skargi, Sąd nie mógł uwzględnić wniosku organu o zasądzenie na jego rzecz od skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, albowiem obowiązujące przepisy p.p.s.a. nie dają ku temu podstaw.