Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 91/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca), WSA Andrzej Niezgoda Protokolant starszy asystent sędziego Anna Strzelec po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (organ) uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. (organ I instancji) z dnia [...] określającą K. T. (podatnik) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej według stawki 19 %, w wysokości [...] zł i określił wysokość tego zobowiązania podatkowego w kwocie [...]zł.

Powyższe rozstrzygnięcie organ powziął w wykonaniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] z dnia 1 marca 2017 r. sygn. I SA/Lu 925/16, mocą którego uchylona została uprzednia decyzja organu z dnia [...] mająca za przedmiot omawiane zobowiązanie podatkowe. W powołanej sprawie spór podatnika z organem koncentrował się na wysokości wydatków, które podatnik zaliczył do kosztów uzyskania przychodów z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej. Według ustaleń organu, podatnik bowiem zawyżył wysokość kosztów uzyskania przychodów o [...] zł. W sprawie sygn. I SA/Lu 925/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] stwierdził niezgodność z prawem kontrolowanej decyzji z tego powodu, że organ nie dokonał szczegółowej analizy wszystkich zakwestionowanych wydatków i z naruszeniem co najmniej art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U.2017.201 ze zm. - O.p.) nie podał przekonujących argumentów uzasadniających wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wydatków ujętych pod pozycją [...] tabeli wydatków "na materiały/artykuły budowlane", dotyczących zakupu grzejnika i wieszaka, gdy podatnik jednoznacznie wyjaśnił, że rzeczy te stanowią wyposażenie lokalu przy ul. [...], służącego uzyskiwaniu przychodów z działalności gospodarczej podatnika, a organ nie kwestionował takiego przeznaczenia wymienionego lokalu. Ponadto, z naruszeniem art. 22 ust.1 w związku z art. 23 ust.1 pkt 43 lit. a ustawy o PIT (ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, Dz.U.2010.51.307, Dz.U.2012.361 ze zm. w brzmieniu dla rozpatrywanego roku podatkowego - ustawa o PIT) organ wywiódł, że za koszt uzyskania przychodów nie może być uznana kwota podatku od towarów i usług uiszczonego w cenie zakupu usługi hotelowej. Art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U.2011.177.1054 ze zm.) stanowi, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług noclegowych (...), a stosownie do art.23 ust. 1 pkt 43 lit. a ustawy o PIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, z tym że jest kosztem uzyskania przychodów podatek naliczony:

– jeżeli podatnik zwolniony jest od podatku od towarów i usług lub nabył towary i usługi w celu wytworzenia albo odprzedaży towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku od towarów i usług,

– w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług - jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16 ocenił, że wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów kwoty, o której mowa, nie ma prawnego uzasadnienia. Dodatkowo zauważył, w kontekście art.22 ust.1 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a tiret drugie ustawy o PIT, że inne wydatki zaliczone zostały do kosztów uzyskania przychodów podatnika w kwotach brutto, zaś omawianego wyjątku organ w żaden sposób nie wyjaśnił, naruszając w ten sposób art. 210 § 4 O.p.

Uchylając wcześniejszą decyzję organu, Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] zobowiązał organ do uwzględnienia wywiedzionej w uzasadnieniu wyroku wykładni prawa i ocen prawnych, w tym co do wydatku na zakup wieszaka i grzejnika, a także na zakup usługi hotelowej. Wydana przez organ decyzja powinna odpowiadać wymogom określonym w art. 210 § 4 O.p.

Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16 zgodził się z organem co do zakwestionowania po stronie kosztów uzyskania przychodów pozostałych wydatków, o które podatnik chciał zmniejszyć wysokość podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej, przeznaczonych na:

- zakupy materiałów/artykułów budowlanych ([...] zadeklarowane przez podatnika – [...] zł uznane przez organ);

- utrzymanie konia ([...] zł);

- cele osobiste/prywatne ([...] zł zadeklarowane przez podatnika - [...] zł oraz [...] zł uznane przez organ, pamiętając o stanowisku dotyczącym wydatków na nabycie wieszaka, grzejnika i usługi hotelowej brutto);

- nieruchomości ([...] zł zadeklarowane przez podatnika – [...] zł uznane przez organ).

W motywach prawomocnego wyroku w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] dokładnie wyjaśnił podatnikowi dlaczego jego oczekiwania, dotyczące wysokości kosztów uzyskania przychodów, nie zasługują na aprobatę z punktu widzenia prawa, w szczególności w świetle przesłanek ustanowionych przez ustawodawcę dla rozpoznania wydatku, który może zmniejszać podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Przede wszystkim Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] wytłumaczył podatnikowi, że nie każdy wydatek jest kosztem uzyskania przychodów, ale tylko taki, który podatnik jest w stanie rzetelnie udokumentować zarówno co do wysokości, jak też jego powiązania z pozarolniczą działalnością gospodarczą. Natomiast podatnik, kwestionując rozstrzygnięcie organu, koncentrował się na opisywaniu takiego związku, bez rzetelnego, wiarygodnego udokumentowania swych twierdzeń, ferowanych przekonań.

W ponownie wydanej decyzji, która jest przedmiotem skargi podatnika inicjującej niniejsze postępowanie sądowe, organ uwzględnił po stronie kosztów uzyskania przychodów wydatki wymienione w motywach prawomocnego wyroku, a więc na nabycie wieszaka, grzejnika (w sumie [...] zł) oraz usługi hotelowej brutto (VAT [...] zł).

Natomiast, w odniesieniu do tych wydatków podatnika, które już wcześniej zakwestionował jako koszt uzyskania przychodów, a Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] w wyroku z dnia 1 marca 2017 r. sygn. I SA/Lu 925/16 potwierdził, że stanowisko organu w tej mierze jest zgodne z prawem, organ raz jeszcze wytłumaczył z jakich powodów faktycznych i prawnych podatnik nie jest uprawniony dowolnie obniżać podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W podsumowaniu swojej argumentacji organ przyjął, że podatnik, po uwzględnieniu wiążącego stanowiska w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16, zawyżył wysokość kosztów uzyskania przychodów z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej o różnicę między [...] zł (wielkość ujęta w deklaracji podatkowej) a [...] zł (kwota, która - zdaniem organu - nie stanowi kosztów uzyskania przychodów). W następstwie stosownemu zwiększeniu uległa podstawa opodatkowania omawianym podatkiem, a w dalszej kolejności wysokość zobowiązania podatkowego w stosunku do zadeklarowanej przez podatnika.

Podatnik złożył skargę na kolejne rozstrzygnięcie organu. Zarzucił naruszenie:

- art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 127, art. 187 § 1, art. 191, art. 200 § 1 O.p., przytaczając treść wymienionych regulacji proceduralnych;

- art. 22 ust. 1, ust. 4, art. 14 ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3a, art. 23 ust. 1 pkt 46, 47, 49, ust. 3a, art. 23b ustawy o PIT z powodu zaniżenia przez organ wysokości kosztów uzyskania przychodów poniesionych przez podatnika w związku z pozarolniczą działalnością gospodarczą.

W następstwie podatnik domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji.

W motywach skargi podatnik wykazywał, że organ nie wywiązał się z obowiązku rzetelnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych. Nie był uprawniony żądać od podatnika dowodów dotyczących jego wydatków niewątpliwie ponoszonych na potrzeby działalności gospodarczej. Podatnik bowiem nie miał obowiązku gromadzenia i przechowywania dokumentów żądanych przez organ. Organ pozbawił podatnika możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji. Rozstrzygnął istotę sprawy z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Sam zmienił rozliczenie podatku, pomijając organ I instancji. W motywach zaskarżonej decyzji zostały zawarte mniej istotne argumenty w porównaniu z treścią decyzji organu I instancji. Świadkami były osoby, które nie mogły mieć takiego statusu w postępowaniu podatkowym, bowiem nie były bezpośrednio obecne przy czynnościach podatnika, podejmowanych w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej. W przekonaniu podatnika, skoro prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą, wszystkie wymieniane przez niego wydatki są kosztami uzyskania przychodów.

W dalszej kolejności podatnik ponownie przekonywał, że wszystkie ponoszone przez niego wydatki, także dotyczące nieruchomości, utrzymania konia czy inne na cele prywatne/osobiste bądź materiały/artykuły budowalne (które podatnik raz jeszcze opisywał), pozostawały w nierozerwalnym związku z pozarolniczą działalnością gospodarczą. Natomiast stanowisko organu wynika z nieuwzględnienia wszystkich argumentów podatnika i wynikających z nich okoliczności.

W podsumowaniu prezentowanej argumentacji podatnik domagał się uwzględniania po stronie kosztów uzyskania przychodów całej zakwestionowanej przez organ kwoty [...]zł.

Warto odnotować, że składając skargę w niniejszej sprawie podatnik powtórzył zarzuty, tok argumentacji przyjęte w skardze inicjującej postępowanie w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16.

Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

W szczególności podkreślił znaczenie prawomocnego wyroku w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16, w którym przesądzona została kwestia przeważającej części wydatków podatnika, podlegających wyłączeniu z kategorii kosztów uzyskania przychodów. Tej treści zapatrywanie prawne, jak akcentował organ, wiąże podatnika oraz organ ponownie rozpatrujący i rozstrzygający tę samą sprawę. Jednocześnie organ zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wydatki, z powodu których wcześniejsza decyzja została uchylona.

W toku postępowania sądowego podatnik (reprezentowany przez pełnomocnika) złożył pismo, w którym zasadniczo powtórzył poglądy wywiedzione w skardze.

Dodatkowo argumentował, że okoliczności faktyczne sprawy zmieniły się na tyle, że art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm. - P.p.s.a.) nie może mieć zastosowania. Na potwierdzenie tej tezy do powyższego pisma zostały dołączone kserokopie, uwierzytelnione za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika:

- korespondencji podatnika z organem ze stycznia 2018 r. na temat wydania podatnikowi dokumentów;

- tabel amortyzacyjnych środków trwałych dotyczących lat 2011 i 2012;

- oświadczenia M. L. o metodzie prowadzenia ksiąg, opisujących działalność gospodarczą podatnika.

Z tego materiału podatnik wyprowadzał pogląd, według którego w toku postępowania podatkowego organ nie odróżnił ewidencji środków trwałych od tabeli amortyzacyjnej środków trwałych, co ma kluczowe znaczenie dla ustalenia wysokości kosztów uzyskania przychodów, zwłaszcza w przypadku środków transportu.

Podsumowując należy stwierdzić, że podatnik na etapie postępowania sądowego w niniejszej sprawie ponowił punkt widzenia zmierzający do uwzględnienia po stronie kosztów uzyskania przychodów wszystkich zakwestionowanych przez organ wydatków, w sumie w wysokości [...] zł.

Pełnomocnik organu na rozprawie konsekwentnie wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] zważył, co następuje:

Skarga podatnika nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowana decyzja jest zgodna z prawem.

Mając na uwadze konsekwentne zapatrywanie podatnika, pomijające obowiązujący stan prawny, w tym przede wszystkim znaczenie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16, rozważania należy rozpocząć od wyjaśnienia podstawowych kwestii prawnych.

Jak wynika z treści art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem dotyczącym skargi na interpretację indywidualną oraz odnoszącym się do instytucji opinii zabezpieczającej, a więc pozbawionym znaczenia w przypadku sądowej kontroli decyzji organu określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Z kolei w myśl art. 153 P.p.s.a. ocena prawa i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z powyższych rozwiązań, wprowadzonych przez ustawodawcę do obowiązującego porządku prawnego, wynikają trzy - kluczowe dla oceny legalności kontrolowanej decyzji - wnioski. Po pierwsze - w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] skontrolował decyzję organu we wszystkich istotnych aspektach faktycznych i prawnych, zarówno z punktu widzenia procedury podatkowej, jak również materialnego prawa podatkowego. Po drugie - prawomocny wyrok w powołanej wyżej sprawie wiążąco przesądził w jakim zakresie organ prawidłowo zakwestionował podatnikowi uwzględnienie wydatków po stronie kosztów uzyskania przychodów z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej. Po trzecie zaś - mocą prawomocnego wyroku w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16 organ został zobowiązany do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i dokonania ocen prawnych wyłącznie w zakresie wyznaczonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] u podstaw uchylenia kontrolowanej wówczas decyzji organu. W następstwie, na kolejnym etapie, wywołanym skargą podatnika na ponowną decyzję organu w tej samej sprawie (z punktu widzenia podmiotu, przedmiotu, jak również trybu postępowania podatkowego), sądowa kontrola legalności w istocie uległa zawężeniu tylko do tych właśnie zagadnień, które wymienił Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] uzasadniając wyrok w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16.

Zatem podatnik, biorąc pod uwagę znaczenie prawomocnego wyroku w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16, aktualnie nie może skutecznie wywodzić, że sprawa nie została wystarczająco wyjaśniona, że organ nie dysponował kompletnym materiałem dowodowym, a uzyskane dowody ocenił dowolnie. W sprawie sygn. I SA/Lu 925/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] konkretnie wymienił jakie okoliczności faktyczne wymagają wyjaśnienia, a następnie analizy prawnej ze strony organu, w świetle przesłanek decydujących o istnieniu kosztów uzyskania przychodów. W pozostałym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] ocenił, że stanowisko organu jest zgodne z prawem, wobec tego w kolejnej decyzji podejmowanej przez organ nie mogło ono ulec zmianie w sposób oczekiwany przez podatnika.

Wbrew sugestiom podatnika, nic nie wskazuje na zmianę okoliczności faktycznych czy stanu prawnego w analizowanej sprawie w stosunku do istniejących wówczas, kiedy organ wydał decyzję po raz pierwszy. Co więcej, stanowisko samego podatnika także nie uległo zmianie. Nadal domaga się zmniejszenia podstawy opodatkowania wyłącznie w oparciu o oferowane organowi twierdzenia. Jednak nie na tym polega istota instytucji kosztów uzyskania przychodów, którą podatnik całkowicie subiektywizuje. Kosztem uzyskania przychodu, w rozumieniu określonym w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, jest wyłącznie taki definitywnie poniesiony wydatek, który podatnik jest w stanie rzetelnie udokumentować nie tylko co do wysokości, ale także celowego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W przeciwnym razie, zmniejszanie podstawy opodatkowania o wszelkie wydatki jakie podatnik opisze w oparciu o swoje przekonanie, obliczone na zminimalizowanie obciążenia daniną publiczną, naruszałoby konstytucyjne zasady obowiązującego porządku prawnego, w szczególności art. 2 w powiązaniu z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.1997.78.483 ze zm.), według których w demokratycznym państwie prawnym wszyscy na równych zasadach ponoszą ciężar danin publicznych, w tym podatków.

W świetle powyższego podatnik nie może skutecznie domagać się zmniejszenia podstawy opodatkowania z powołaniem się na instytucję kosztów uzyskania przychodów wyłącznie dlatego, że takie jest jego przekonanie. Próby podatnika zakwestionowania stanowiska prawnego przyjętego w prawomocnie zakończonej sprawie sygn. I SA/Lu 925/16, do czego w istocie zmierza w skardze i w później złożonym piśmie, nie mogą przynieść oczekiwanego przezeń rezultatu. Subiektywne przekonanie podatnika o tym, że każdy wydatek ponosił jako koszt uzyskania przychodów nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym porządku prawnym, postrzeganym w sposób zobiektywizowany. Obowiązujący stan prawny stanowi obiektywny wzorzec praw i obowiązków podatników, niezależny od ich przekonań dyktowanych chęcią zminimalizowania zobowiązań podatkowych, przerzucenia tego ciężaru finansowego na innych podatników. Innymi słowy, podatnik nie może skutecznie prowadzić argumentacji wbrew prawomocnemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...], od którego nie składał skargi kasacyjnej. Wobec tego nie może zasadnie wyrażać poglądu, że nie musiał gromadzić dowodów na okoliczność związku wydatków z pozarolniczą działalnością gospodarczą. W prawomocnym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] wyjaśnił podatnikowi, że kluczowe znaczenie ma wiarygodne, rzetelne udokumentowanie wydatków, w tym ich związku z pozarolniczą działalnością gospodarczą, które chciał zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów i zmniejszyć w ten sposób wysokość podstawy opodatkowania, w następstwie zobowiązania podatkowego. W świetle powyższego bez znaczenia pozostają wywody podatnika, w których ponownie przekonuje, że wszystkie jego wydatki rzędu [...] zł w 2012 r. należy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, skoro prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą. Co więcej, podatnik błędnie twierdzi, że zmieniły się okoliczności sprawy i stan faktyczny przedstawia się inaczej niż przyjął to Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16. Zasadniczo bowiem podatnik nie nawiązuje do żadnej nowej okoliczności, natomiast kolejny raz chce wykazać na czym - w jego przekonaniu - miały polegać błędy, które doprowadziły do zakwestionowania po stronie kosztów uzyskania przychodów wszystkich wydatków dotyczących nieruchomości, konia czy nabywania różnych ruchomości. Argumenty podatnika, w których wyraża przekonanie, że doszło do błędnego odczytania ksiąg podatkowych obejmujących ewidencjonowanie środków trwałych czy do mylenia dokumentów, jest oderwany od materiału zgromadzonego i przeanalizowanego przez organ, do którego odnosił się Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16. W tym miejscu należy podkreślić, że podatnik nie jest uprawniony do pomijania wiążącego stanowiska prawnego w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16. Konsekwentnie odmienne stanowisko podatnika w omawianej materii kosztów uzyskania przychodów dowodzi, że koncentruje się on wyłącznie na własnych, subiektywnych przekonaniach, pomijając przy tym obowiązujący stan prawny, a więc obiektywny stan rzeczy.

Przechodząc do kwestii, które spowodowały uchylenie wcześniejszej decyzji organu należy stwierdzić, że wydatki na zakup grzejnika i wieszaka oraz na usługę hotelową brutto zostały przez organ uwzględnione po stronie kosztów uzyskania przychodów. Należy zauważyć, że podatnik - kwestionując kontrolowaną decyzję - w istocie nie nawiązywał do tych elementów stanowiska organu, które podlegały uzupełnieniu w myśl oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania przyjętych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16.

Wbrew oczekiwaniom podatnika, nie znajduje prawnego uzasadnienia pominięcie prawomocnego wyroku w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16. Stan prawny, do którego nawiązuje art. 153 P.p.s.a., nie uległ zmianie. Natomiast poszukiwanie przez podatnika argumentów czy ich powielanie na potrzeby zwiększenia wysokości kosztów uzyskania przychodów, a przez to zmniejszenia podstawy opodatkowania, w żadnym razie nie może być traktowane jako zmiana okoliczności faktycznych sprawy. Podatnik konsekwentnie chce zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszystkich wymienianych przez niego wydatków, gdy w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] wyjaśnił mu, w jakim zakresie i z jakich przyczyn faktycznych oraz prawnych nie spełniają one warunków wymaganych przez ustawodawcę dla rozpoznania kosztów uzyskania przychodów. Dlatego aktualnie podatnik nie może zasadnie wywodzić, że mimo wszystko wyższe koszty uzyskania przychodów dotyczyły nieruchomości, utrzymania konia czy materiałów budowlanych, czy że na potrzeby ustaleń faktycznych pomylono ewidencję środków trwałych z tabelami amortyzacyjnymi. W sprawie sygn. I SA/Lu 925/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] dokładnie omówił dlaczego oczekiwania podatnika nie zasługują na uwzględnienie, a w następstwie w jakim zakresie jego wydatki nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów. Jednocześnie w swojej argumentacji Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] w powoływanej sprawie nawiązał do konkretnych twierdzeń podatnika oraz do konkretnych dowodów. Podatnik zaakceptował tej treści, negatywne dla niego stanowisko, skoro nie składał skargi kasacyjnej. Wobec tego, obecnie podatnik nie może skutecznie kwestionować prawomocnego wyroku w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16 i wykazywać, że mimo wszystko powinno być inaczej niż przyjął to Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] oraz organ w kolejnej decyzji, a w istocie podatnik właśnie do tego zmierza. Kwestie, które organ był zobowiązany wyjaśnić w wykonaniu prawomocnego wyroku w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16, zostały wyraźnie wymienione w jego uzasadnieniu. W konsekwencji sądowa kontrola legalności ponownie wydanej przez organ decyzji, w niezmienionym stanie prawnym, sprowadzała się do zakresu przedmiotowego wyznaczonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16. Jak to zostało omówione wyżej, organ rozpatrzył i rozstrzygnął te zagadnienia faktyczne i prawne, które wymienił Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16, w sposób odpowiadający oczekiwaniom podatnika. W tym celu nie było potrzebne uchylenie decyzji organu I instancji z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, bowiem art. 233 § 2 O.p. daje taką możliwość, gdy postępowanie wyjaśniające musi być przeprowadzone w całości bądź w znacznej części, co nie miało miejsca w realiach analizowanego postępowania podatkowego. Zważywszy na okoliczność, że w toku postępowania podatkowego podatnik na pytania organu albo nie odpowiadał w ogóle, albo udzielał odpowiedzi nieadekwatnej do pytania, nie sposób mówić o naruszeniu art. 123 § 1 O.p. Organ prawidłowo zastosował art. 200 § 1 O.p. przed wydaniem kontrolowanej decyzji. Postanowienie w tym trybie zostało doręczone [...] października 2017 r. Ponadto, jak wynika z lektury przedstawionych sądowi akt podatkowych, podatnik miał niczym nieograniczoną możliwość oferowania organowi swych twierdzeń i dowodów czy choćby źródeł dowodowych, przy czym nieudzielanie odpowiedzi czy treść udzielanych prowadzi do wniosku, w myśl którego podatnik w istocie nie miał woli i nie podjął współpracy z organem w celu rzetelnego zrekonstruowania prawdy obiektywnej, nie dysponował dokumentami pozwalającymi zasadnie zwiększyć wymiar kosztów uzyskania przychodów w odniesieniu do rozpatrywanego roku podatkowego. Natomiast oczekiwał, że organ bezkrytycznie przyjmie wyłącznie jego twierdzenia i to wbrew prawomocnemu wyrokowi w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16. Rzecz jednak w tym, że uwzględnienie tej treści zapatrywania podatnika jest nie do pogodzenia z prawem, z zasadami rządzącymi instytucją kosztów uzyskania przychodów oraz ponadto, co w tej sprawie najistotniejsze, ze znaczeniem prawomocnych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych wydanych w danej spawie. Prawidłowo więc organ w ponownym rozstrzygnięciu przyjął stanowisko zgodne z prawomocnym wyrokiem w powołanej sprawie sygn. I SA/Lu 925/16 i dodatkowo wyjaśnił wszystkie te aspekty kosztów uzyskania przychodów z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej podatnika, które Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] uznał za wymagające zweryfikowania. W rezultacie, co do ceny zakupu grzejnika, wieszaka i usługi hotelowej brutto, zapatrywanie podatnika zostało przez organ zaakceptowane.

W świetle powyższego organ nie naruszył przepisów wymienionych w skardze zarówno dotyczących postępowania podatkowego, jak i materialnego prawa podatkowego. W przypadku zarzutów nawiązujących do regulacji proceduralnych podatnik nie wykazał choćby potencjalnego związku z wynikiem sprawy. Nie skonkretyzował ani istotnych luk w postępowaniu wyjaśniającym, ani na czym miałaby polegać dowolna ocena dowodów, tylko prezentował własne, odmienne stanowisko prawne dotyczące stosowania instytucji kosztów uzyskania przychodów, oderwane od zasad jej funkcjonowania w obrocie, według zamierzeń ustawodawcy. Zasadniczo stanowisko podatnika sprowadzało się do przekonania, w myśl którego jeśli prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą, wówczas wszystkie jego wydatki są kosztami uzyskania przychodów, a organ podatkowy nie jest uprawniony wnikać w wydatki podatnika. Tymczasem obowiązujący stan prawny przedstawia się istotnie odmiennie od przekonania podatnika i należy wyjaśnić, że organ podatkowy, co do zasady, ma obowiązek weryfikowania prawidłowości rozliczenia podatkowego, w tym zmniejszania podstawy opodatkowania, co wynika z art. 120 O.p., według którego organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, w powiązaniu z art. 7 Konstytucji RP stanowiącym, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Co więcej, podatnik, o czym była mowa wyżej, miał obowiązek rzetelnego dokumentowania związku wydatków z prowadzoną działalnością gospodarczą, którego nie dopełnił.

Z kolei art. 22 ust. 1, ust. 4, art. 14 ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3a, art. 23 ust. 1 pkt 46, 47, 49, ust. 3a, art. 23b ustawy o PIT, wymienione w skardze, nie mogły zostać naruszone przez organ, skoro podatnik nawiązuje do tych przepisów w kontekście zagadnień wiążąco przesądzonych mocą prawomocnego wyroku w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16. Natomiast przemilcza zagadnienia uzupełniane przez organ stosownie do wskazań sformułowanych w powoływanym prawomocnym rozstrzygnięciu sądowym. Nie kwestionuje w tym konkretnym zakresie stanowiska organu. Dla dopełnienia oceny prawnej należy zauważyć, że złożone w postępowaniu sądowym kserokopie tabeli amortyzacji środków trwałych nie dotyczą tych wydatków, co do których organ został zobowiązany - mocą prawomocnego wyroku w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16 - do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego oraz zmiany stanowiska prawnego. W tym stanie rzeczy materialnoprawne zarzuty formułowane przez podatnika, nawiązujące do kwestii już przesądzonych w sprawie sygn. I SA/Lu 925/16, także nie mogły prowadzić do uchylenia kontrolowanej decyzji.

Z powodów omówionych wyżej niezasadna skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.