Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 101/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1 i ust. 3 i ust. 6
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "F" Sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

W dniu [...] marca 2016r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego (dalej jako WITD) przeprowadzili w kontrolę w Przedsiębiorstwie F Sp. z o.o.. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, dalej jako u.t.d.), przepisów dotyczących czasu pracy kierowców oraz z zakresu wykonywania przewozów, a także przestrzegania przepisów ruchu drogowego. Kontroli poddano okres od [...] marca 2015 r. do [...] marca 2016 r. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] sporządzonym dnia [...] marca 2016r. W związku z naruszeniami wymienionymi w w/w protokole na podstawie zawiadomienia z dnia [...] marca 2016r. WITD wszczął postępowanie administracyjne w stosunku do spółki.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł z tytułu naruszenia art. 92 a ust. 1, 3 i 6, lp. 5.2, lp. 6.3.11 oraz lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d.

Na skutek złożonego przez spółkę odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy wskazał, że określając odpowiedzialność za naruszenia opisane w załączniku nr 3 do ustawy pod pozycją lp. 6.3.11 oraz lp. 6.3.12, ustalając maksymalne okresy na wczytanie danych, organ I instancji powinien uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności kierowców poddanych kontroli oraz dni zarejestrowanej działalności zapisanych w pamięci cyfrowego urządzenia rejestrującego.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 92a ust. 1 - 6, art. 92b, art. 92c u.t.d., lp. 6.3.11, lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 7, art. 10, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE. L Nr 102 z 11.04.2006r.), § 3, § 4 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz.U. z 2007r., Nr 159, poz. 1128 ze zm.), art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz z kart kierowców (Dz.Urz. UE L z dnia 2 lipca 2010r.) orzekł o nałożeniu na Przedsiębiorstwo F sp. z o.o. kary pieniężnej w kwocie 2500 zł.

Na wstępie uzasadnienia decyzji organ przytoczył treść przepisów prawa będących podstawą wydania orzeczenia, w tym art. 92a ust. 1 - 6, art. 92b ust. 1 - 2, art. 92 c ust. 1 - 2 oraz art. 4 pkt 22 lit. a oraz lit. h.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy organ wskazał, iż w odniesieniu do kierowcy A.S. analiza zawartych na karcie danych, po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia, wykazała, że kierowca w dniu [...] sierpnia 2015r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godziny i 43 minuty. Kierowca prowadził pojazd bez wymaganej przerwy przez 7 godzin i 13 minut w okresie od godziny 10:08 do godziny 18:38. Organ podał, iż przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Odnośnie naruszenia dotyczącego kierowcy – P.L., analiza danych zawartych na karcie, po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia, wykazała, że kierowca w dniu [...] września 2015r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 40 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 10 minut, w okresie od godziny 11:16 do godziny 18:22. Organ wskazał, iż przedsiębiorca podczas kontroli okazał wydruk z tachografu cyfrowego (wydruk wykonano 19 października 2015r.) mimo, że naruszenie powstało [...] września 2015r., wydruk nie był opisany. Zdaniem organu wydruk nie spełnia wymagań art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006). Organ podał, iż przedsiębiorca przedstawił osobne oświadczenie kierowcy o treści: "dla zapewnienia bezpieczeństwa ładunku w dniu [...] września 2015r. wydłużyłem czas jazdy z powodu braku miejsca na parkingu", Art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady, określa, że "pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6 - 9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku, kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój".

Mając powyższe na uwadze organ uznał, że kierowcy naruszyli normę określoną w art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13.03.2015r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające Rozporządzenie Rady (WE) 3821/85 i 2135/98, jak również uchylające Rozporządzenie Rady (WE) 3820/85, które stanowi, iż po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba, że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwą długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Wobec powyższego, zgodnie z treścią zapisów zawartych w lp. 5.2.1 i lp. 5.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d., które karą pieniężną w wysokości: a) 150 zł. sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 do 30 minut, b) 200 zł. sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy za każdą następną rozpoczętą godzinę, wyliczono, iż należna kara pieniężna z w/w tytułu wynosi 300 zł (5.2.1.) i 1200 ZŁ (5.2.2.).

Następnie organ wskazał, iż w toku przeprowadzonych czynności kontrolnych ustalono, że przedsiębiorca uchybił terminowi wczytywania danych z karty kierowcy zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Transportu w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych z dnia 23 sierpnia 2007r. Uchybienie terminu (który wynosi maksymalnie 28 dni) wczytywania danych z kart kierowców dotyczy: S.G. (10 lipca - 10 sierpnia 2015r.) - 31 dni zarejestrowanej działalności i M.K. (26 czerwca – 3 sierpnia 2015r.) - 38 dni zrejestrowanej działalności. Organ dodał, iż termin 28 dni dotyczy dni zarejestrowanej działalności, nie zaś dni kalendarzowych. Mając powyższe na uwadze, zgodnie z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., organ naliczył łącznie 1000 zł kary (2 x 500 zł.).

Nawiązując do poprzedniej decyzji wydanej w przedmiotowej sprawie organ wskazał, że uwzględniając dni zarejestrowanej aktywności, w przypadku P.L. i A.S. nie uchybiono terminu wczytania karty, ponieważ termin wczytania kart został zachowany.

Odnosząc się do obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestracyjnego za każdy pojazd organ wskazał, że termin 90 dni dotyczący pojazdów o numerach rejestracyjnych [...] został zachowany. W przypadku pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] organ uznał, że wyjaśnienia strony złożone w toku postępowania, dotyczące używania tego pojazdu wskazują brak podstaw do wymierzenia kary. Co do trzech pojazdów wymienionych wcześniej organ stwierdził, że maksymalny termin 90 dni na wczytanie danych został zachowany, ponieważ termin dotyczy dni zarejestrowanej aktywności.

Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie zarzucając, że decyzja w zakresie nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia lp. 6.3.11 – 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. została wydana z naruszeniem przepisów prawa. Zdaniem odwołującej terminy wczytywania danych cyfrowych dotyczą dni zarejestrowanej działalności, nie zaś dni kalendarzowych. Skarżąca powołała się przy tym na wyrok NSA z dnia 3 listopada 2015r. sygn. akt II GSK 2396/14.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2016r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W pierwszej kolejności organ odwoławczy przytoczył przepisy prawa znajdujących w niniejszej sprawie zastosowanie. Następnie odnosząc się do zarzutów odwołującego, organ wskazał - w zakresie naruszenia opisanego w lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., że stosownie do art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:

zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;

ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

b) Do celów niniejszego ustępu pojęcie "wczytywanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.

c) Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane.

Organ wskazał, iż w myśl § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych z dnia 5 listopada 2010 r., dane z karty kierowcy podmiot pobiera: 1) co najmniej raz na 28 dni; 2) przed ustaniem stosunku pracy danego kierowcy; 3) przed upływem terminu rozwiązania umowy, na podstawie której świadczone były przewozy na rzecz podmiotu wykonującego przewozy drogowe; 4) w przypadku utraty ważności karty kierowcy; 5) w oznaczonym terminie - w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty. Dane z karty kierowcy mogą być pobierane częściej niż co 28 dni, jeżeli ich pobieranie zgodnie z ust. 1 pkt 1 stwarzałoby ryzyko utraty danych związanych z prowadzeniem pojazdu wykonującego przewóz drogowy.

Natomiast zgodnie z art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych, rozporządzenie ustanawia maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy do celów art. 10 ust.5 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Do celów niniejszego rozporządzenia "odpowiednie dane" oznaczają wszelkie dane zarejestrowane przez tachograf cyfrowy oprócz szczegółowych danych dotyczących prędkości. Maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Odpowiednie dane należy wczytywać w sposób zapobiegający ich utracie.

GITD wskazał, iż w przedmiotowej sprawie do kontroli okazano dane cyfrowe z karty kierowcy – S.G. wczytane w dniach 10 lipca 2015 r. oraz 10 sierpnia 2015 r., tj. po upływie 31 dni, zwracając uwagę, iż w ww. okresie na karcie kierowcy nie występowały okresy bez zarejestrowanej aktywności kierowcy w postaci prowadzenia pojazdu, innej pracy oraz odpoczynku. Organ podał, iż do kontroli okazano także dane cyfrowe z karty kierowcy – M.K. wczytane w dniach 26 czerwca 2015 r. oraz 3 sierpnia 2015 r., tj. po upływie 38 dni, wskazując, iż w ww. okresie na karcie kierowcy nie występowały okresy bez zarejestrowanej aktywności kierowcy w postaci prowadzenia pojazdu, innej pracy oraz odpoczynku.

Mając na uwadze opisany stan prawny oraz faktyczny organ odwoławczy uznał iż przedsiębiorca uchybił 28-dniowemu terminowi na wczytywanie danych cyfrowych z przypadku kart 2 kierowców wskazując że termin 28 dni dotyczy dni zarejestrowanej działalności, nie zaś dni kalendarzowych. Z uwagi na powyższe zasadnym, w ocenie organu, było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1000 (2 x 500) zł z tytułu naruszenia lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

Następnie, odnośnie naruszenia opisanego pod pozycją lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD wskazał na art. 4 lit. q rozporządzenia (WE) nr 561/2006, zgodnie z którym "okres prowadzenia pojazdu" oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od chwili rozpoczęcia przez kierowcę prowadzenia pojazdu po okresie odpoczynku lub przerwie, do momentu rozpoczęcia okresu odpoczynku lub przerwy. Okres prowadzenia pojazdu może być ciągły lub przerywany. Organ odwołał się także do treści art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., zgodnie z którym po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba, że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Z kolei zgodnie z art. 12 ww. rozporządzenia, pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym do zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu łub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

Organ odwoławczy wskazał, że analiza danych cyfrowych z karty kierowcy - A.S. wykazała, iż kierowca w dniu [...] sierpnia 2015 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godziny i 43 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 7 godzin i 13 minut w okresie od godziny 10:08 do godziny 18:38. W okresie tym kierowca odebrał dwie przerwy min. 15 minutowe w okresach 13:14 — 13:38, 13:41 — 14:08, jednakże nie odebrał kolejnej przerwy w wymiarze 30 minut, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Z uwagi na powyższe za uzasadnione uznał organ odwoławczy nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1500 zł.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że analiza danych cyfrowych z karty kierowcy – P.L. wykazała, iż kierowca w dniu [...] września 2016 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 40 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 10 minut w okresie od godziny 11:16 do godziny 18:22. W okresie tym kierowca odebrał kilka przerw min. 15 minutowych w okresach 12:03 - 12:18, 13:52 - 14:19, jednakże nie odebrał kolejnej przerwy w wymiarze 30 minut - zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Do kontroli okazano nieopisany wydruk z dnia 19 października 2015 r. nie spełniający warunków wskazanych w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy za zasadne uznał nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 350 zł. GITD zwrócił uwagę, iż kierowca jako jedyny powód odstępstwa wskazał brak bezpiecznego parkingu, a zdaniem organu okoliczność ta jest ściśle związana z organizacją przewozu i nie jest objęta zakresem art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Mając na uwadze ustalony stan prawny oraz faktyczny organ uznał, iż fakt przekroczenia przez kierowców maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy jest bezsporny oraz potwierdzony materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, wobec czego zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1500 złotych (2 x 150, 6 x 200), z tytułu naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92 c u.t.d. mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie. Organ zauważył, że strona nie wskazała przyczyn, z powodu których nie okazała pełnych danych cyfrowych oraz wykresówek w trakcie trwającej w przedsiębiorstwie kontroli, nie uprawdopodobniła również w żaden sposób faktu wykonywania przewozów drogowych wyłączonych spod rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz obowiązku używania przez kierowców urządzeń rejestrujących.

GITD podkreślił, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego obowiązany jest dochować obowiązków oraz warunków wynikających z u.t.d. Zdaniem organu przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców, powyższe powinno więc uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowcę, jak również godziny załadunków/rozładunków etc.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych: z rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., w sprawie w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85.

Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności, niedopuszczając do obrazy zasady swobodnej oceny dowodów oraz opierając się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, nadto dokonując jego wszechstronnej i jasnej oceny.

Od powyższej decyzji spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wkp., w której wniosła o stwierdzenie, że decyzje organu I i II instancji zostały wydane z naruszeniem prawa lub o uchylenie decyzji obydwu instancji. Zdaniem skarżącej organy wbrew brzmieniu pkt 3 preambuły do rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. obliczyły ilość dni kalendarzowych, a nie ilość dni zarejestrowanej aktywności. Według skarżącej liczba dni zarejestrowanej aktywności u S.G. wynosi 23 a nie 31 dni, zaś w przypadku M.K. liczba tych dni wynosi 16, a nie jak podały organy – 38.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty skargi za niezasadne i w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z ust. 6 wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Definicję pojęcia - przewóz drogowy - zawiera art. 4 pkt 6a ustawy, należy przez nie rozumieć - transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 561/2006".

W analizowanej sprawie skarżącej zarzucono naruszenie przepisów o czasie pracy i czasie odpoczynku kierowców, opisane w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym pod pozycją lp. 5.2.1. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniach od [...] marca 2016 r. do [...] marca 2016 r. kontrolujący ustalili, że kierowcy A.S. oraz P.L. dopuścili się naruszenia przepisów polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy. Przy czym, jak wynika z akt sprawy, przyczyny naruszenia przepisów w powyższym zakresie, nie zostały przez kierowców udokumentowane w sposób jaki wymagają tego przepisy prawa unijnego (por. art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r.). Za stwierdzone naruszenia nałożona została na przedsiębiorcę kara w wysokości 1500 zł. Wskazać należy, że zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i w skardze do Sądu, skarżąca nie kwestionowała, ani ustaleń faktycznych, ani prawnych będących podstawą nałożenia kary za powyższe naruszenia. Badając sprawę, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja w powyższym zakresie naruszała prawo w stopniu skutkujących konieczność jej eliminacji z obrotu prawnego.

W toku czynności kontrolnych ustalono, że przedsiębiorca uchybił terminowi wczytywania danych z karty kierowcy .

Stosownie do treści § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych kart (DZ.U. z 2007 r. Nr 159 poz. 1128) dane z karty kierowcy podmiot pobiera:

1) co najmniej raz na 28 dni;

2) przed ustaniem stosunku pracy danego kierowcy;

3) przed upływem terminu rozwiązania umowy, na podstawie której świadczone były przewozy na rzecz podmiotu wykonującego przewozy drogowe;

4) w przypadku utraty ważności karty kierowcy;

5) w oznaczonym terminie - w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty.

W myśl ust. 2 dane z karty kierowcy mogą być pobierane częściej niż co 28 dni, jeżeli ich pobieranie zgodnie z ust. 1 pkt 1 stwarzałoby ryzyko utraty danych związanych z prowadzeniem pojazdu wykonującego przewóz drogowy.

Maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie może przekraczać 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Oznacza to, że podmiot wykonujący przewóz naruszy powyższy obowiązek w zakresie wykonywania przewozów, a tym samym podlegać będzie odpowiedzialności administracyjnej, jeżeli nie pobierze danych z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2016r. sygn. II GSK 2719/14).

W rozporządzeniu Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów wczytywania odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (DZ.UE.L.2010.168.16) wskazano, że określając maksymalne okresy na wczytywanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności.

Pojęcie "dni zarejestrowanej działalności" oznacza dni, w których pojazd był używany do przewozu drogowego w rozumieniu art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE L 102/1). Takie rozumienie wskazanego pojęcia koresponduje bowiem z celami obowiązku regularnego wczytywania danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową, jakim pozostaje skuteczna kontrola przestrzegania przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem nr 561/2006. Przyjęcie jego odmiennego rozumienia obligowałoby do realizacji obowiązku pobrania danych z tachografu pojazdu także w sytuacji niewykorzystywania go przez dłuższy czas do przewozów z uwagi np. na awarię.

Przenosząc powyższe uwagi na tło rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że w toku postępowania strona przedłożyła zestawienie dni wolnych, z którego wynika, iż kierowca S.G. w dniach od [...] lipca 2015 r. do [...] lipca 2015 r. miał dni wolne. W ocenie strony we wskazanym okresie kierowca nie był obowiązany do rejestrowania swojej działalności, a stanowisko w tej kwestii było przez stronę w toku postępowania konsekwentnie podtrzymywane. W tej sytuacji, ze względu na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy i czasu odpoczynku kierowcy, organ winien rozważyć oraz wnikliwie uzasadnić kwestionowaną przez stronę okoliczność, tj. - czy okres ten powinien pozostawać w sferze zainteresowań organu kontrolnego. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika natomiast, że naruszenie § 4 ust. 1 pkt 1 w.w. rozporządzenia, w przypadku S.G., obejmowało okres od [...] lipca 2015 r. do [...] sierpnia 2015 r. – 31 dni rejestrowanej działalności, przy czym stanowisko organu nie zostało poparte argumentacją, odnoszącą się do całości zgromadzonego materiału dowodowego.

Podobna sytuacja miała miejsce w przypadku kierowcy M.K., który miał dni wolne m.in. od [...] czerwca 2015 r. do [...] czerwca 2015 r., od [...] lipca 2015 r. do [...] lipca 2015 r., od [...] lipca 2015 r. do [...] lipca 2015 r., od [...] lipca 2015 r. do [...] sierpnia 2015 r. natomiast zgodnie z uzasadnieniem decyzji okres którego dotyczy naruszenie § 4 ust. 1 pkt 1 w.w. rozporządzenia obejmuje dni od [...] czerwca 2015 r. do [...] sierpnia 2015 r. – 38 dni zarejestrowanej działalności.

Do powyższej okoliczności, wynikającej ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ nie ustosunkował się, pomimo tego że może mieć ona istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

W tych okolicznościach sprawy zachodzi potrzeba ponownej, wnikliwej analizy całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, pod kątem zachowania przez przedsiębiorcę obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy w wymaganym 28 – dniowym terminie.

Rozstrzygając sprawę organ winien mieć na uwadze całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, do czego obliguje przepis art. 80 kpa. W myśl art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Nadto należy zwrócić uwagę na wynikający z art. 77 § 1 kpa obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiał dowodowy.

Przepisy art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. stanowią emanację naczelnej zasady postępowania administracyjnego, mającej istotny wpływ na ukształtowanie całego postępowania, a zwłaszcza na rozłożenie w nim ciężaru dowodu. Regułą tą jest zasada ogólna prawdy obiektywnej, z której wynika obowiązek organu zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Postępowanie wyjaśniające organu administracji publicznej powinno być prowadzone aż do momentu wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, celem uzyskania podstawy do dokonania aktu subsumcji. Obowiązek wyznaczenia granic postępowania wyjaśniającego sprawy w oparciu o konkretny przepis prawa materialnego, a następnie przeprowadzenia postępowania dowodowego spoczywa każdorazowo na organie prowadzącym postępowanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 pażdziernika 2016 r. sygn. akt IOSK 3000/14).

W ocenie Sądu powyższe reguły postępowania w rozpatrywanej sprawie zostały naruszone, przy czym stwierdzone uchybienie mogło mieć dla końcowego rozstrzygnięcia istotne znaczenie. Przy prawidłowych ustaleniach co do stanu prawnego, na podstawie którego sprawa powinna być rozpoznana, organ nie ustosunkował się do istotnych kwestii dotyczących stanu faktycznego, które wynikają z akt sprawy, które były przez stronę kwestionowane, i które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów zaskarżona decyzja wydana została również z naruszeniem art. 107 § 3 kpa.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."c" p.p.s.a., zaskarżona decyzja została uchylona.