Wyrok NSA oz. we Wrocławiu, sygn. akt SA/Wr 646/84
NSA oz. we Wrocławiu
Data orzeczenia: 1984-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 2
journal: Dz.U. 1982 nr 14 poz. 113
law: Ustawa z dnia 4 maja 1982 r. o szkolnictwie wyższym.
article: art. 196 par. 1 i par. 2 pkt 14
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
journal: maja 1983 nr 10 poz. 2 /nie publikowane/
Teza: 1. Dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem nie powinna być traktowana jako stworzenie możliwości dostania się na studia wyższe z mocy wyroku sądowego /stosownie do art. 196 par. 1 i par. 2 pkt 14 Kpa/.

2. Obietnica wprowadzenia określonej regulacji zawarta w publicznej nawet wypowiedzi nie może być traktowana jako źródło prawa i w żadnej mierze nie będzie podstawą roszczenia o przyznanie uprawnienia, które powstałoby w przypadku wejścia w życie przyrzeczonego unormowania.

3. Warunkiem przyjęcia na studia nie jest uzyskanie Z GÓRY OKREŚLONEJ ilości punktów, lecz osiągnięcie takiej jej liczby, aby odpowiadająca im lokata mieściła się w limicie miejsc wydziału danej uczelni /par. 10 ust. 2 zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 6 maja 1983 r. w sprawie zasad przyjmowania na I rok studiów oraz limitów przyjęć w akademiach medycznych w 1983 r. - nie publikowane/. Skoro czynnikiem decydującym o przyjęciu jest uzyskana lokata, to "liczba punktów gwarantujących przyjęcie na studia" jest inna na każdej uczelni i na każdym wydziale albowiem obrazuje ona tylko sumę punktów osiągniętą przez kandydata zajmującego ostatnią lokatę spośród tych, które zmieściły się w limicie miejsc.

4. Decydującym kryterium dopuszczenia do studiów jest wiedza kandydata, jego przygotowanie intelektualne /art. 86 ust. 2 ustawy z dnia 4 maja 1982 r. o szkolnictwie wyższym /Dz.U. nr 14 poz. 113/. Rzeczą organów prowadzących z mocy przepisów prawa postępowanie kwalifikacyjne jest tworzenie takich organizacyjnych i technicznych warunków aby zapewnić realizację prawem przewidzianych gwarancji prawidłowości egzaminu wstępnego. Przeprowadzenie egzaminu wstępnego z pominięciem czy pogwałceniem tych przepisów tyczących warunków, zasad i trybu sprawdzania wiedzy kandydata może uzasadnić zarzut naruszenia przepisów obowiązujących w postępowaniu kwalifikacyjnym a w rezultacie prowadzić do zakwestionowania legalności decyzji o nieprzyjęciu na studia opartej na wynikach nieprawidłowo przeprowadzonego egzaminu wstępnego. W takim przypadku kontroli sądu administracyjnego nie podlegałyby same wyniki egzaminu, które stanowiąc tzw. "oceny kwalifikacyjne" uchylają się spod tej kontroli - lecz prawem określony sposób przeprowadzenia egzaminu.

5. Z samej istoty egzaminu testowego wynika oczywista niemożliwość jego powtórzenia, skoro treść pytań jest znana egzaminowanemu. Uchybienia w przebiegu egzaminu testowego nie mogą być więc naprawione przez jego ponowne przeprowadzenie, a nie ma żadnych podstaw aby kandydatom dotkniętym tymi uchybieniami rekompensować w inny sposób niekorzystne ich skutki /np. przez "uznaniowo" dodanie punktów/.

TEZY

1. Dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem nie powinna być traktowana jako stworzenie możliwości dostania się na studia wyższe z mocy wyroku sądowego /stosownie do art. 196 par. 1 i par. 2 pkt 14 Kpa/.

2. Obietnica wprowadzenia określonej regulacji zawarta w publicznej nawet wypowiedzi nie może być traktowana jako źródło prawa i w żadnej mierze nie będzie podstawą roszczenia o przyznanie uprawnienia, które powstałoby w przypadku wejścia w życie przyrzeczonego unormowania.

3. Warunkiem przyjęcia na studia nie jest uzyskanie Z GÓRY OKREŚLONEJ ilości punktów, lecz osiągnięcie takiej jej liczby, aby odpowiadająca im lokata mieściła się w limicie miejsc wydziału danej uczelni /par. 10 ust. 2 zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 6 maja 1983 r. w sprawie zasad przyjmowania na I rok studiów oraz limitów przyjęć w akademiach medycznych w 1983 r. - nie publikowane/. Skoro czynnikiem decydującym o przyjęciu jest uzyskana lokata, to "liczba punktów gwarantujących przyjęcie na studia" jest inna na każdej uczelni i na każdym wydziale albowiem obrazuje ona tylko sumę punktów osiągniętą przez kandydata zajmującego ostatnią lokatę spośród tych, które zmieściły się w limicie miejsc.

4. Decydującym kryterium dopuszczenia do studiów jest wiedza kandydata, jego przygotowanie intelektualne /art. 86 ust. 2 ustawy z dnia 4 maja 1982 r. o szkolnictwie wyższym /Dz.U. nr 14 poz. 113/. Rzeczą organów prowadzących z mocy przepisów prawa postępowanie kwalifikacyjne jest tworzenie takich organizacyjnych i technicznych warunków aby zapewnić realizację prawem przewidzianych gwarancji prawidłowości egzaminu wstępnego. Przeprowadzenie egzaminu wstępnego z pominięciem czy pogwałceniem tych przepisów tyczących warunków, zasad i trybu sprawdzania wiedzy kandydata może uzasadnić zarzut naruszenia przepisów obowiązujących w postępowaniu kwalifikacyjnym a w rezultacie prowadzić do zakwestionowania legalności decyzji o nieprzyjęciu na studia opartej na wynikach nieprawidłowo przeprowadzonego egzaminu wstępnego. W takim przypadku kontroli sądu administracyjnego nie podlegałyby same wyniki egzaminu, które stanowiąc tzw. "oceny kwalifikacyjne" uchylają się spod tej kontroli - lecz prawem określony sposób przeprowadzenia egzaminu.

5. Z samej istoty egzaminu testowego wynika oczywista niemożliwość jego powtórzenia, skoro treść pytań jest znana egzaminowanemu. Uchybienia w przebiegu egzaminu testowego nie mogą być więc naprawione przez jego ponowne przeprowadzenie, a nie ma żadnych podstaw aby kandydatom dotkniętym tymi uchybieniami rekompensować w inny sposób niekorzystne ich skutki /np. przez "uznaniowo" dodanie punktów/.