Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1391/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz – Ślusarczyk (spr.) Sędziowie: WSA (del) Józef Michaldo NSA (del) Jan Zając Protokolant: Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2004r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia 13 maja 2002 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. - skargę oddala -


UZASADNIENIE

I SA/Kr 1391/02

UZASADNIENIE

W wyniku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez Urząd Skarbowy K. w związku z wnioskiem J. P. o zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok, wydana została decyzja określająca podatek w innej kwocie aniżeli wykazano w zeznaniu rocznym, określono także zaległość podatkową w kwocie [...] zł i odsetki od zaległości.

Wniesionego odwołania Izba Skarbowa w K. nie uwzględniła wydając w dniu 13 maja 2002 roku decyzję Nr [...] utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W pisemnych motywach rozstrzygnięcia Izba Skarbowa ustaliła, że w zeznaniu rocznym za 2000 rok nie została wykazana kwota [...] zł z tytułu umów zleceń zawartych z firmą A., powstała więc zaległość podatkowa a nie nadpłata jak wnioskował podatnik. Dochód w powyższej kwocie został mu w 2000 roku wypłacony, o czym świadczą zebrane w sprawie dokumenty. Od tego dochodu, płatnik stosownie do art. 41 i 42 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pobrał i odprowadził zaliczki na podatek na konto właściwego urzędu skarbowego. Ponadto płatnik na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy, po zakończeniu roku podatkowego przekazał podatnikowi informację PIT 8 B o wysokości uzyskanego dochodu i potrąconych zaliczkach. J. P. nie wykazał tego dochodu w zeznaniu rocznym za 2000 rok, stąd powstała zaległość podatkowa a nie nadpłata jak twierdził, płatnik w niniejszej sprawie miał prawo pobrać zaliczkę skoro wypłacił w 2000 roku dochód, jego zwrot nastąpił w roku 2001 i fakt powyższy może być uwzględniony w zeznaniu za ten rok.

W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. P. zarzuca naruszenie przepisów art. 72 par. 2 pkt. l i art. 74 par. pkt. 2 Ordynacji Podatkowej przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe stosowanie i w związku z tym domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi J. P. podaje, że w stanie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie, uzasadniony był wniosek o zwrot nadpłaty. Uzyskał wprawdzie w 2000 roku wynagrodzenie od spółki A., ale następnie zobowiązał się zwrócić. Istotne jest, że dochód z tytułu zawartych umów, w świetle zawartego później porozumienia o jego zwrocie do 23 stycznia roku następnego - co też nastąpiło , nie był dochodem definitywnym i nie mógł stanowić podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Skarżący powołuje się na orzecznictwo NSA i poglądy doktryny uznające definitywność dochodu jako warunek jego opodatkowania. Jego zdaniem nie uzyskał żadnego dochodu, zaś majątek został obciążony dodatkowymi kosztami w postaci zaliczki na podatek dochodowy, która w konsekwencji okazała się świadczeniem nienależnym.

Bez znaczenia jest, że zwrócił pobrane pieniądze dopiero w styczniu 2001 roku, skoro już we wrześniu 2000 roku musiał się liczyć zarówno z ograniczeniami w zakresie dysponowania tymi środkami i możliwością przymusowego wyegzekwowania zobowiązania.

Izba Skarbowa wnosiła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga nie jest zasadna.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest bezsporny i sprowadza się do faktu otrzymania przez J. P. w 2000 roku wynagrodzenia od Spółki A. z tytułu umów zlecenia .

Uzyskany dochód nie został wykazany przez podatnika w zeznaniu rocznym mimo, że płatnik pobrał i odprowadził należną zaliczkę na podatek do urzędu skarbowego. Bezsporne jest, że w 2000 roku w miesiącu wrześniu i październiku P. zawarł porozumienie ze spółką zobowiązując się do zwrotu całego uzyskanego wynagrodzenia w następnym roku, co zostało wykonane.

Spór sprowadzał się do tego, czy pobrane pieniądze z tytułu wynagrodzenia w 2000 roku i zwrócone w następnym roku podatkowym, zgodnie z zawartym porozumieniem ze spółką A. - były przychodem podlegającym opodatkowania w 2000 roku.

W rozstrzygnięciu tego sporu istotna jest treść art. 11 ust. l ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 r. /DZ. U. 2000 r. Nr. 14, poz. 176 ze zm./. W jego świetle przychodem są między innymi otrzymane lub pozostawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne.

Niewątpliwie J. P. otrzymał w 2000 roku pieniądze, które zobowiązał się na mocy porozumienia zwrócić lecz w roku następnym.

Zatem do końca 2000 roku dysponował nimi swobodnie, jego majątek w tym roku uległ ekonomicznemu zwiększeniu. Przysporzenie majątkowe w tym zakresie w roku podatkowym 2000 było definitywne, gdyż nie musiał się wobec treści porozumienia liczyć z wcześniejszym zwrotem czy też przymusowym wyegzekwowaniem jak twierdzi w skardze. Pieniądze, które otrzymał powiększyły jego aktywa majątkowe w roku podatkowym 2000 i w tym czasie mógł nimi rozporządzać jak własnymi.

Powoływane przez skarżącego orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i poglądy doktryny znajdują aprobatę sądu orzekającego w niniejszej sprawie, niemniej nie mogą odnieść skutku w postaci podzielenia zarzutów skargi, gdyż słuszne co do zasady, w sprawie niniejszej nie dają podstawy do przyjęcia braku definitywności spornego przychodu podatnika w roku 2000. Skoro zgodnie z art. 9 ust. l powołanej ustawy o podatku dochodowym opodatkowaniu podlegają wszelkiego rodzaju dochody, zatem słuszne było ich opodatkowanie.

Podzielić należy stanowisko organów, iż samo zobowiązanie się do wykonania zwrotu wynagrodzenia, nie stanowi jeszcze o uszczupleniu przychodu, taką sytuację powoduje rzeczywisty zwrot.

Konsekwencją tego jest, że u J. P. nie wystąpiła nadpłata w podatku za 2000 rok w rozumieniu art. 72 par. l pkt. l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r - Ordynacja podatkowa /DZ. U. Nr. 137, poz, 926 ze zm./, przez którą rozumie się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku ani też nie doszło do niesłusznego pobrania zaliczek /art. 74 par. 2 pkt. l ustawy/.

Mając na uwadze powyższe, skoro zarzuty podatnika okazały się chybione Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę jako bezzasadną oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /DZ. U. Nr. 153, poz. 1270/ w zw. z art. 97 par. l Przepisów wprowadzających niniejszą ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /DZ. U. Nr. 153 , poz. 1271 ze zm./.