Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 290/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-03-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 §1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia NSA Mieczysław Markowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku przez M. J. (skargi W. C. i J. Ł. zostały odrzucone) na decyzję z dnia [...].02.2017 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...].12.2016 r. mocą której odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...].08.2016 r. o nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem i zagospodarowaniem terenu oraz infrastrukturą techniczną na działkach o nr geodezyjnych [...] położonych przy ul. [...] w B.

Przebieg postępowania przedstawiał się następująco:

Decyzją z dnia [...].08.2016 r. nr [...], na wniosek Przedsiębiorstwa B. Spółka Jawna w B., Prezydent Miasta B. ustalił warunki zabudowy dla w/w inwestycji.

Uczestnikami tego postępowania byli m.in. M. J., J. Ł. i W. C. oraz inni współwłaściciele, których nieruchomości sąsiadują z terenem inwestycyjnym.

W dniu [...].09.2016 r. wpłynęło "odwołanie" do SKO w B., w którym M. J., J. Ł. wnioskowali o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...].08.2016 r. wskazując jako podstawę prawną art. 156 §1 pkt 3 k.p.a. Ponieważ odwołanie w/w osób wpłynęło w terminie 14 dni od wydania decyzji nr [...] przez Prezydenta Miasta B., organ zwrócił się do odwołujących o potwierdzenie czy chodzi o odwołanie w zwykłym toku instancji czy też o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta. Uzyskano odpowiedź z dnia [...].10.2016 r., że skarżący żądają stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. Odwołujący podnieśli okoliczność, że istnieje już w obrocie prawnym ostateczna i prawomocna decyzja Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...].09.2007 r. w której ustalono warunki zabudowy na wniosek tego samego inwestora, dotyczącą tej samej inwestycji na tożsamym terenie. Dlatego decyzja z dnia [...].08.2016 r. powinna być unieważniona.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].12.2016 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...].08.2016 r. i podtrzymało tę decyzję rozpatrując sprawę ponownie decyzją z dnia [...].02.2017 r.

Stanowisko Kolegium było następujące:

Postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem nadzwyczajnym podczas którego organy nie dokonują ustaleń faktycznych. Nie zaistniały żadne przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 9.12.2016 r. a w szczególności, wymienione przez skarżących w art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. tj. decyzja została wydana bez podstawy prawnej bądź z rażącym naruszeniem prawa, bo dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej taką samą decyzją.

Porównanie treści decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...].03.2007 r. z decyzją z dnia [...].08.2016 r. nie wykazało tożsamości tych decyzji. Oprócz tego, że był ten sam wnioskodawca, to decyzją z 2007 r. ustalono warunki zabudowy dla budynków mieszkalnych na nieruchomościach o nr geodez.: [...]. Decyzja o warunkach zabudowy z 2016 r. dotyczy tylko jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego mającego mieć lokalizację na działkach o nr geodez.: [...]. Wskazano, że zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dla tego samego terenu można wydać wiele decyzji o warunkach zabudowy i jedna z nich będzie urzeczywistniona wtedy, gdy dla konkretnego zamierzenia inwestycyjnego zostanie wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Organ przeanalizował wszystkie przesłanki art. 156 i nie znalazł podstawy do stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji. Wskazał również, że inne kwestie podnoszone przez odwołujących takie, jak: błędy w procedurach przy wydaniu pozwoleń na budowę czy też podziałów nieruchomości i sfałszowania map ewidencyjnych, nie będą rozważane, bo nie dotyczą rozpatrywanej sprawy.

W skardze wniesionej do Sądu na decyzję SKO w B. z dnia [...].02.2017 r. M. J. wniósł o uchylenie tejże decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia [...].12.2016 r. oraz orzeczenie o nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...].08.2016 r. nr [...] z przyczyn zawartych w art. 156 § 1 pkt 2 i 3 kpa.

Z uzasadnienia skargi wynika, ze skarżący zgadza się z tym, iż podmiot któremu wydano już decyzję o warunkach zabudowy może ubiegać się o inną decyzję w odniesieniu do tego samego terenu pod warunkiem, że wniosek będzie dotyczył innej inwestycji. Natomiast, według skarżącego zmiana warunków zagospodarowania terenu nie może dotyczyć obszaru zabudowy ustalonego decyzją wcześniejszą z 2007 r. Decyzja nr [...] o warunkach zabudowy dotyczy tylko części terenu zabudowy ustalonego wcześniej decyzją w 2007 r. W tym skarżący upatruje nieważności decyzji z 2016 r. uważając, że ilość obiektów nie powinna być określona warunkami zabudowy przez organ administracji lecz należy do zakresu projektowania na etapie pozwolenia na budowę. W dalszej kolejności uzasadnienia skargi skarżący informuje, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...].09.2007 r. była podstawą prawną do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dwóch budynków mieszkalnych, jednakże decyzja ta nie jest ostateczna, ponieważ trwają postępowania administracyjne i sądowe (ostatnio przed NSA ze skargi inwestora).

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że sprawa niniejsza toczyła się (zgodnie z życzeniem odwołujących a następnie skarżącego M. J.) w trybie nadzwyczajnym tj. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19.08.2016 r. Prezydenta Miasta B. ustalającego warunki zabudowy. Istotą postępowania nieważnościowego jest ustalenie czy zachodzą przesłanki z art. 156 kodeksu postepowania administracyjnego, które podważyłyby legalność wydanej, w trybie zwykłym, decyzji. SKO przeanalizowało wszystkie przesłanki wymienione w art. 156 k.p.a. dochodząc do właściwego przekonania, że żadna z nich nie ma zastosowania w sprawie niniejszej. Skarżący twierdził, że decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...].08.2016 r. jest nieważna przy zastosowaniu art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. tj. została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa i dotyczy sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją administracyjną.

Jak słusznie stwierdza organ, podstawa prawna decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...].08.2016 r. została wskazana poprzez podanie szeregu przepisów ustawy z dnia [...].03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), które miały zastosowanie przy orzekaniu o ustaleniu warunków zabudowy dla określonej tam inwestycji. Skarżący nie wskazał żadnego konkretnego przepisu prawnego, który jego zdaniem, zostałby "rażąco" naruszony.

W ocenie Sądu, SKO w sposób wnikliwy i przekonujący, rozważyło przesłankę nieważności zawartą w art. 156 §1 pkt 3 k.p.a., która (jak wynika z treści skargi) była główną podstawą zaskarżenia. Nie jest spornym w sprawie, że dla tego samego wnioskodawcy zostały wydane dwie decyzje ustalające warunki zabudowy. Nie stanowi to jednakże powodu do stwierdzenia nieważności późniejszej decyzji, ponieważ taka procedura jest dozwolona z mocy art. 63 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod warunkiem, że decyzje nie są identyczne. Zresztą niecelowym byłoby ubieganie się tego samego inwestora, po raz wtóry o wydanie takiej samej decyzji.

Porównując treść decyzji ustalającej warunki zabudowy, a wydanej przez Prezydenta Miasta B. z dnia [...].03.2007 r. z treścią decyzji tegoż Prezydenta z dnia [...].08.2016 r. należało wnioskować (jak słusznie uczyniło SKO), że różnią się one zakresem inwestycji (wielość budynków mieszkalnych i jeden budynek) oraz lokalizacją na poszczególnych działkach przy czym w decyzji z 2007 r. zakreślono obszar szerszy (większa ilość działek) niż w decyzji z 2016 r. Nie oznacza to jednak (jak błędnie wywodzi skarżący), ze decyzje są jednakowe w sytuacji, kiedy część terenu (działek) wymieniona w decyzji wydanej w 2007 r. powtarza się w decyzji z 2016 r. Nie ma racji skarżący uważając, iż ilość obiektów umieszczona w decyzji o warunkach zabudowy nie należy do kognicji organu wydającego taką decyzję, lecz dopiero do projektanta na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Przeczą temu przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skoro, dla tego samego terenu można wydać wiele decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ tego rodzaju decyzje nie naruszają prawa własności, ani nie rodzą praw do terenu, to niezrozumiałym jest twierdzenie skarżącego, że druga, w kolejności wydana, decyzja powinna być unieważniona. Należy również zaznaczyć, ze każda decyzja o warunkach zabudowy jest jedynie warunkiem wstępnym (promesą) do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdzie określa się wszelkie szczegóły inwestycji zarówno w projekcie architektonicznym jak i w projekcie zagospodarowania terenu.

Z korespondencji skarżącego wynika, że pozostaje on (a także inni sąsiedzi) w konflikcie z inwestorem, o czym świadczą inne toczące się sprawy, w tym o pozwoleniu na budowę dwóch budynków wielorodzinnych.

Skarżący, w znacznej części skargi opisuje inne postępowania administracyjne i sądowe, które nie mają znaczenia, dla rozstrzygnięcia problematyki w sprawie niniejszej. Dlatego też Sąd nie zajmuje stanowiska, ani co do prawidłowości wydania pozwolenia na budowę, podziału działek czy też prawidłowości map ewidencyjnych, które nie należą do materiału tego postępowania.

Mając na względzie powyższe okoliczności i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) skarga podlegała oddaleniu.