Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 287/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 9 lipca 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ sędzia NSA Bożena Popowska sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody Kujawsko-Pomorskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 października 2012 r. sygn. akt II SA/Bd 807/12 w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od zamiaru budowy ogrodu zimowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 807/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, w sprawie ze skargi M.S., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od zamiaru budowy ogrodu zimowego oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...], Starosta Aleksandrowski, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru budowy lekkiego ogrodu zimowego na istniejącym tarasie, złączonym z budynkiem mieszkalnym w C. na działce nr [...]. Zdaniem organu ogród zimowy to rodzaj oranżerii (ogrzewanego budynku o szklanym dachu i ścianach - pomieszczenia, które można uznać za budynek zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, gdyż jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający dach.

W uzasadnieniu organ wskazał, że ścianę ogrodu z poliwęglanu przeźroczystego należy potraktować jako rodzaj okna, więc odległość elewacji od granicy działki nie może być mniejsza niż 4 m (§ 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Wobec powyższego inwestor powinien uzyskać zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych, a w postępowaniu należy zapewnić udział właścicieli działek sąsiednich jako stron postępowania. W tych warunkach roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Na skutek wniesionego przez inwestora odwołania decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Wojewoda Kujawsko-Pomorski utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że budowa ogrodu zimowego zaplanowana została z naruszeniem § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak wynika z przedłożonego opisu technicznego, ściany przedmiotowego ogrodu zimowego zaplanowane zostały z poliwęglanu przezroczystego, który ma bardzo dobrą przepuszczalność światła i skutecznie zastępuje szkło. W tych warunkach przedmiotowa ściana ma stanowić otwór okienny, co jest niezgodne z przepisami. Ponadto, jak wynika z przedłożonej mapy, w części zamierzenia nie została zachowana określona we wskazanym powyżej rozporządzeniu minimalna (1,50 m) odległość od granicy z działką nr [...]. Generalną zasadą jest, że ściana budynku czy obiektu budowlanego sytuowana w granicy lub odległości 1,5 m od granicy nie może posiadać otworów okiennych ani drzwiowych. Nie ma jednak znaczenia w obecnym trybie zgłoszenia, czy § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, będzie miał zastosowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Oceny w tym zakresie dokona organ pierwszej instancji w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy inwestor zakwestionował, że ogród zimowy jest budynkiem. Nadto wskazał, że z definicji art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wynika, że przydomowa oranżeria (ogród zimowy) nie musi być obiektem wolno stojącym. Normy odległościowe sytuowania obiektu dotyczą wyłącznie budynków, stąd nie ma mowy o objęciu sąsiedniej działki obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 powyższej ustawy. Wskazał także, że współwłaściciel wyraził zgodę na budowę ogrodu zimowego. Nie zgodził się z poglądem, że ściana ze szkła lub poliwęglanu stanowi otwór okienny. Zdaniem skarżącego ogród zimowy nie musi być odsunięty od granicy o 1,50 m przy szerokości działki 16 m, a nawet gdyby była ona szersza, gdyż ustawodawca ogranicza wyłącznie powierzchnię zabudowy do 25 m². Zdaniem skarżącego z przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wynika, że oranżeria ma być usytuowania przy budynku mieszkalnym i w przepisie nie ma mowy o odległościach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, że zaskarżona decyzja winna zostać uchylona.

W uzasadnieniu Sąd wskazał na przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i wyjaśnił, że przydomowa oranżeria o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 tej ustawy to obiekt, którego przepisy prawa budowlanego nie definiują bliżej, ale pojęciem tym się posługują, umieszczając je w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a z art. 30 ust. 1 tej ustawy wynika, że budowa takiego obiektu wymaga jedynie zgłoszenia. Następnie Sąd wyjaśnił co należy rozumieć pod pojęciem "oranżerii".

Dalej Sąd podniósł, że inną kwestią jest ustalenie, czy przedmiotowy obiekt spełnia wymóg zachowania właściwej odległości od granicy z działką sąsiednią, o którym mowa w § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i dlatego nie może zostać zrealizowany przez zgłoszenie. Nadto wskazał, że organy wniosły sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako budowa budynku o powierzchni zabudowy do 25 m². Tego rodzaju budynek, usytuowany w odległości 1,50 m od istniejącego budynku na działce sąsiedniej, nie może zostać zrealizowany przez zgłoszenie, tylko przez uzyskanie decyzji pozwolenia na budowę, o której mowa w art. 28 ustawy Prawo budowlane. Organ powinien zatem jednoznacznie wypowiedzieć się czy podstawą sprzeciwu jest naruszający przepisy o zgłoszeniu charakter obiektu, czy naruszenie innych przepisów. Jeśli natomiast wchodzi w grę naruszenie innych przepisów, to czy pod określonymi warunkami budowa może być zrealizowana, bądź czy charakter naruszenia uniemożliwia jej realizację i w takim przypadku kierowanie inwestora na drogę uzyskania pozwolenia na budowę byłoby pozbawione sensu. Jeśli bowiem uwarunkowania faktyczne pozwalałby na budowę tego obiektu w zbliżeniu do granicy z działką sąsiednią, to - w ocenie Sądu - słuszne jest skierowanie inwestora na drogę normalnego postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu organ powinien ocenić przesłanki z § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nadto Sąd wskazał, że skoro organ wnosi sprzeciw, inwestor powinien mieć jasną odpowiedź z jakiego powodu ów sprzeciw zgłoszono. Niewątpliwie słuszne jest stanowisko organu, że w przypadkach usytuowania obiektu w odległościach o których mowa w ust. 2 i 3 § 12 powyższego rozporządzenia występuje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, co uzasadnia fakultatywne nałożenie sprzeciwu i zobowiązanie inwestora do uzyskania pozwolenia na wykonanie obiektu objętego obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust. 7 pkt 4 w powiązaniu z cyt. § 12 ust. 3 przedmiotowego rozporządzenia). W takim jednak przypadku inna jest podstawa prawna rozstrzygnięcia.

Nadto, zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ nie ocenił też właściwie złożonych dokumentów. Opierając się na dołączonej mapie zakwestionował, że dojdzie do zmniejszenia odległości ponad dopuszczalne 1,5 m. Przeczy to innym dołączonym dokumentom i stanowisku inwestora, który twierdzi, że linia zabudowy nie przekroczy 1,5 m od granicy z działką sąsiednią.

Sąd nie podzielił natomiast stanowiska skarżącego, że planowany obiekt nie musi spełniać warunków odległościowych. Zakres wykonanych przez inwestora robót budowlanych nakazuje zaliczenie ich do budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy, który stanowi, że budowa to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa i nadbudowa obiektu budowlanego. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31, które wskazują, kiedy pozwolenie na budowę nie jest wymagane oraz kiedy wymagane jest zgłoszenie zamiaru wykonywania określonych robót budowlanych. Z unormowania zawartego w art. 29 ust. 1 ustawy, który dotyczy budowy (a tym samym także rozbudowy, odbudowy i nadbudowy) obiektu budowlanego wynika, że budowa (rozbudowa, odbudowa, nadbudowa) budynków o powierzchni nieprzekraczającej 25 m² nie została wyłączona z wymogu badania warunków w zakresie sytuowania obiektu.

Konkludując Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wydane rozstrzygnięcie nie wskazuje na jednoznaczną podstawę wniesienia sprzeciwu (czy obiekt nie spełnia warunków dla zgłoszenia czy doszło do naruszenia przepisów w zakresie sytuowania obiektów przez naruszenie "dopuszczalnych" odległości zbliżenia do działki sąsiedniej. Zatem formułując wytyczne Sąd zobowiązał organ do tego by przy ponownym rozpoznaniu sprawy precyzyjnie podał podstawę prawną rozstrzygnięcia przy klarownej ocenie powodów braku akceptacji do realizacji inwestycji w trybie zgłoszenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Wojewoda Kujawsko-Pomorski zaskarżając go w całości. Wyrokowi Sądu pierwszej instancji zarzucono naruszenie, w granicach art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przepisów postępowania które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy przejawiające się w tym, że Sąd nie wskazał w zaskarżonym wyroku jakie konkretnie przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania które miały istotny wpływ na wynik sprawy, narusza wydana przez Wojewodę decyzja, tym bardziej że po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ byłby zobowiązany wydać decyzję odpowiadającą dotychczasowej.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa wg norm przepisanych.

W ocenie organu stanowisko Sądu pierwszej instancji jest błędne. Przede wszystkim Sąd uchylając decyzję Wojewody nie wskazał jakie to konkretnie przepisy prawa zostały przez organ naruszone. Stanowisko organu zostało w sposób zrozumiały i jasny przedstawione w decyzji, a dodatkowo wyjaśnione w odpowiedzi na skargę. Niedookreślone stanowisko Sądu co do "precyzyjnego" wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia przy "klarownej" ocenie powodów braku akceptacji realizacji inwestycji w trybie zgłoszenia, wskazuje, że Sąd "rozumie" stanowisko i zgadza się ze stanowiskiem Wojewody, pomimo tego uchyla zaskarżoną decyzję. Nadto organ podniósł, że bezpodstawny jest zarzut Sądu jakoby organ winien jednoznacznie wypowiedzieć się jaki przepis stanowi podstawę sprzeciwu, skoro w decyzji wskazano, że budowa ogrodu zimowego została zaplanowana z naruszeniem § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W ocenie organu administracji, uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy kontrolowana decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego zawierała wyraźne stanowisko z jakich przyczyn planowana przez skarżącego budowa wymaga uzyskania pozwolenia na budowę w formie decyzji administracyjnej; nie dlatego, że organ zakwalifikował ogród zimowy jako budynek wymagający uzyskania pozwolenia na budowę, tylko dlatego że przy planowanym wzniesieniu ogrodu zimowego na istniejącym tarasie budynku, zostaną naruszone przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w związku z czym planowana inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego. Takie usytuowanie ogrodu zimowego powoduje objęcie sąsiedniej działki budowanej obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, co w uproszczonym trybie zgłoszenia nie jest możliwe. Nadto organ wskazał, że decyzja Starosty Aleksandrowskiego o zgłoszeniu sprzeciwu do planowanej budowy lekkiego ogrodu zimowego, jak również, utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego nie uniemożliwia inwestorowi zrealizowania zamierzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem przedmiotową sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przede wszystkim skarga kasacyjna zarzuca naruszenie, w granicach wyznaczonych przez art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przejawiające się w tym, że Sąd nie wskazał w zaskarżonym wyroku jakie konkretnie przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania które miały istotny wpływ na wynik sprawy, narusza wydana przez Wojewodę decyzja, tym bardziej że po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ byłby zobowiązany wydać decyzję odpowiadającą dotychczasowej.

Tym samym przywołując w petitum wniesionego środka odwoławczego od wyroku Sądu pierwszej instancji normę określającą podstawy do wniesienia skargi kasacyjnej, tj. art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Wojewoda wskazując ten przepis sugeruje, iż w skardze kasacyjnej zawarte zostaną zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Gdy tymczasem skarga kasacyjna nie zawiera ani w petitum, ani w motywach sformułowanych zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego czy to poprzez ich błędną wykładnię czy też niewłaściwe zastosowanie, a wyłącznie wskazuje na zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Jednocześnie zarzut ten Wojewoda wiąże z niewskazaniem przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku jakie konkretnie przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, narusza organ w zaskarżonej decyzji.

Przede wszystkim zarzut ten został wadliwie sformułowany, albowiem tak naprawdę dotyczy nieprawidłowo, w ocenie Wojewody, sporządzonego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a w takiej sytuacji Wojewoda zobowiązany był podnieść głównie zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. odnoszący się do uzasadnienia wyroku a tego jednak nie uczynił. Naczelny Sąd Administracyjny, co już niejednokrotnie podkreślano, nie może domniemywać zarzutów skargi kasacyjnej, gdyż obowiązkiem pełnomocnika strony jest prawidłowe sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie tego nie uczyniono.

Z kolei powołany w kasacji przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. stanowi, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Norma art. 145 P.p.s.a. jest przepisem regulującym sposób rozstrzygnięcia sprawy, a nie sposób procedowania (postępowania) sądu przed ustaleniem (określeniem) wyniku toczącego się przed nim postępowania, przy czym norma ta określa sposób rozstrzygnięcia sądu w przypadku uwzględnienia skargi.

Naruszenie o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Stąd też regułą jest, że uchylenie decyzji w oparciu o powołany przepis następuje wtedy, gdy naruszono kilka przepisów procesowych, a uchybienie im mogło w sposób istotny oddziaływać na treść decyzji.

Skoro więc norma art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. obejmuje wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów postępowania, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści, to niesporne jest, iż można zarzucić sądowi naruszenie tego przepisu tylko wówczas, gdy sąd stwierdza naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełnia dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyla zaskarżonej decyzji - porównaj wyrok NSA z dnia 15 września 2009 r., sygn. akt I OSK 92/09, publikowany w zbiorze LEX nr 595613. A z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w tej sprawie. Stąd też takie sformułowanie jedynego zarzutu skargi kasacyjnej jak w tej sprawie czyni z tego powodu wniesioną skargę kasacyjną nieusprawiedliwioną. Zauważyć dodatkowo należy, iż podniesione przez Sąd pierwszej instancji naruszenia prawa materialnego jak i procesowego związane z brakiem jednoznacznego wskazania przyczyny wniesienia sprzeciwu z niewłaściwą oceną złożonych dokumentów, w szczególności w zakresie odległości obiektu ogrodu zimowego od granicy z działką sąsiednią, z brakiem wyjaśnienia dlaczego ściana ze szkła przeźroczystego (poliwęglanu) dla budowy oranżerii jest niezgodna z przepisami, z brakiem właściwego uzasadnia zaskarżonej decyzji spowodowały uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., przy czym skarga kasacyjna pomija już w zarzucie naruszenie przepisów wskazane także przez Sąd pierwszej instancji w podstawie prawnej uchylenia zaskarżonej decyzji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Wprawdzie Sąd pierwszej instancji nie wskazał wprost, niejako opisowo formułując naruszenie prawa materialnego i procesowego, co stanowi naruszenie prawa, lecz mając na uwadze całokształt okoliczności w tej sprawie podkreślić należy, że naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Raz jeszcze podnieść należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w przeciwieństwie do Sądu pierwszej instancji bada sprawę w ograniczonym zakresie, będąc związany zarzutami skargi kasacyjnej. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami i nie ma prawa, aby rozwijać czy też doprecyzowywać stawiane zarzuty kasacyjne. Ponadto podkreślić trzeba, że przedmiotem oceny Sądu są jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 P.p.s.a. Jeśli strona nie sformułowała zarzutów zgodnie z powołanymi przepisami, to działający na podstawie art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonać ich merytorycznej oceny - porównaj wyrok NSA z dnia z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2630/10, publikowany w zbiorze LEX nr 1217405. W tej sprawie sformułowano tylko jeden zarzut i to naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., a ten jak wyżej wskazano, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, jest nieusprawiedliwiony.

Natomiast jedynie ubocznie zauważyć należy, iż w rozpoznawanej sprawie organy architektoniczno-budowlane zgłosiły sprzeciw wobec zamiaru budowy lekkiego ogrodu zimowego na istniejącym tarasie budynku w C. przy ul. S. (dz. [...]), którego powierzchnia zabudowy nie przekraczała wymaganych 25 m². Natomiast Sąd pierwszej instancji podkreślił, że skoro organ wnosi sprzeciw, to powinien jasno odpowiedzieć z jakiego to czyni powodu. Organ winien wyraźnie wskazać czy podstawą sprzeciwu jest naruszenie przepisów o zgłoszeniu czy naruszenie innych przepisów. Jeżeli w grę wchodzi naruszenie innych przepisów, to czy pod określonymi warunkami budowa ta może być zrealizowana, czy też charakter tych naruszeń uniemożliwia jego realizację w ramach zgłoszenia, a wówczas konieczne jest wyłącznie uzyskanie pozwolenia na budowę.

W skardze kasacyjnej organ odwoławczy podjął próbę wskazania motywów, którymi się kierował wydając zaskarżoną decyzję podnosząc w szczególności, iż organ nie zakwalifikował przedmiotowego ogrodu zimowego jako budynku wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę, lecz że przy planowanym wzniesieniu ogrodu zimowego na istniejącym tarasie budynku, zostaną naruszone przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w związku z czym planowana inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego. Takie usytuowanie ogrodu zimowego powoduje objęcie sąsiedniej działki budowanej obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, co w uproszczonym trybie zgłoszenia nie jest możliwe.

Natomiast z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika również to, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ nie rozważył fakultatywnego nałożenia sprzeciwu i zobowiązania inwestora do uzyskania pozwolenia na wykonanie obiektu objętego zgłoszeniem (art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy Prawo budowlane w powiązaniu z § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), a w takim przypadku inna by była podstawa rozstrzygnięcia. Przede wszystkim należy przypomnieć, że art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane przewiduje instrument, dzięki któremu właściwy organ może nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia.

Mając na uwadze powyższe rozważania organ odwoławczy raz jeszcze zobowiązany będzie rozpoznać odwołanie w tej sprawie podejmując niezbędne działania wskazane przez Sąd pierwszej instancji.

Przedstawione zatem w motywach tego uzasadnienia stanowisko prowadzi do konkluzji, że zarzut skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwiony nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.