Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 764/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 141, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 4 ust. 11, art. 18 ust. 5 lit. a, lit. b, lit. c
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędziowie NSA Hanna Kamińska (spr.) Krystyna Anna Stec Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. W. i A. W. W. [...]-S. s.c. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W, z dnia 26 listopada 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1810/10 w sprawie ze skargi A. W. i A. W. W.[...]9644-S. s.c. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. W. i A. W. W. [...]-S. s.c. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 600 (słownie: sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1810/10, oddalił skargę A. W. i A. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.

Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia:

W dniu [...] lutego 2010 r. na ul. J. P. w W. przeprowadzono kontrolę pojazdu marki O. o numerze rejestracyjnym [...] kierowanego przez M. K., który okazał do kontroli dowód osobisty, prawo jazdy, licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzieloną A. W. i A. W. – wspólnikom spółki cywilnej W. [...]-S., dowód rejestracyjny pojazdu, zaświadczenie o spełnieniu wymagań ustawy, książkę kasy rejestrującej, umowę o współpracę.

Podczas przesłuchania w charakterze świadka M. K. zeznał m.in., że zlecenia przewozu osób dostaje drogą radiową z centrali firmy W., zaś osobom przewożonym wystawia paragon fiskalny z urządzenia rejestrującego marki Elitę Taxi zarejestrowanego na firmę W. Ponadto przewozy osób wykonuje na rzecz firmy W. Stwierdził także, że w samochodzie jest zamontowane urządzenie rejestrujące (Elitę Taxi - fiskalny), które po zakończeniu przewozu pasażera wskazuje jaką kwotę ma zapłacić klient za wykonaną usługę transportową. Za odbyty kurs drukuje paragon. Podczas kontroli na polecenie osoby kontrolującej kierowca sporządził wydruk paragonu niefiskalnego raport kierowcy z urządzenia rejestrującego zarejestrowanego na firmę W. [...] S. s.c. Wyniki kontroli udokumentowano protokołem. Załącznikiem do ww. protokołu jest dokumentacja fotograficzna - na której uwidocznione jest, że na dachu pojazdu zostało zamocowane urządzenie z dwustronnym napisem W., W. [...]; na bokach pojazdu umieszczono napis "W. [...]", w kontrolowanym pojeździe zamontowane było urządzenie pomiarowe - liczące (Elitę Taxi fiskalny). Pracownik wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego wykonał telefon na znajdujący się na kontrolowanym pojeździe numer: [...], pod który zgłosiła się "W. T.". Powyższa czynność została udokumentowana notatką służbową z dnia [...] lutego 2010 r.

W związku z powyższym M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nałożył na A. W. i A. W. karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu:

- umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych,

- umieszczania lub używania w pojeździe taksometru,

- umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy.

Od powyższej decyzji A. W. i A. W. wnieśli odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając rozstrzygniecie, organ odwoławczy uznał, że nie budzi wątpliwości fakt, że strona wykonywała działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego osób pomimo, iż w chwili kontroli w zatrzymanym pojeździe nie znajdował się żaden pasażer. O prowadzeniu działalności gospodarczej przez skarżących świadczyły m.in. oznakowanie pojazdu, wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, a także fakt oferowania usług w ramach prowadzonej działalności i możliwości ich realizacji. Zdaniem organu, ustalony w sprawie stan faktyczny uzasadnia przyjęcie, że skarżący w chwili kontroli wykonywali transport okazjonalny z naruszeniem art. 18 ust. 5 lit. a, b, c ustawy z dnia 6 września o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: u.t.d.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę A. W. i A. W. uznał, że nakładając karę pieniężną w wysokości 15.000 zł organy obu instancji, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, prawidłowo uznały, że w dniu kontroli skarżący wykonywali przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą adresem, lub telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, co wyczerpało znamiona naruszeń określonych w art. 18 ust. 5 lit. a - c ustawy o transporcie drogowym. Według ustaleń organów administracji dokonanych w sprawie, skarżący posiadają licencję uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, do której został zgłoszony kontrolowany pojazd, która niewątpliwie nie spełnia warunków określonych w art. 6 ust. 4 ustawy dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

W art. 5 ust. 1 ustawy ustawodawca wyraźnie wskazał, iż podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Żeby ją uzyskać przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki - inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej". W konsekwencji tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji na przewozy okazjonalne w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji na przewozy taksówką, co znalazło wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b tej ustawy, według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.

Sąd wskazał, że nie ma sporu co do tego, że w pojeździe znajdował się drogomierz połączony z kasą fiskalną, na dachu pojazdu umieszczony był baner upodabniający ten pojazd do taksówki, a na pojeździe umieszczone były oznaczenia z nazwą oraz numerem telefonu przedsiębiorcy.

Taki stan rzeczy uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za naruszenie zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. Wprawdzie z tego przepisu wynika zakaz umieszczania i używania w pojeździe taksometru, a w pojeździe zamieszczono drogomierz połączony z kasą fiskalną, ale jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt II GSK 911/08 oraz 9 grudnia 2009 r. (sygn. akt II GSK 189/09) jest to urządzenie równoważne do taksometru w rozumieniu powołanego przepisu, ponieważ służy temu samemu celowi co taksometr tj. do wyliczenia należności za wykonywany przewóz osób taksówkowy. Nie ma zatem potrzeby analizowania wymagań technicznych jakim odpowiada taksometr i drogomierz, a w sprawie nie budzi wątpliwości, iż służył on do wyliczeń należności za kurs wskazując kilometry przejechanego dystansu, co w związku z połączeniem drogomierzem i kasy fiskalnej w ostatecznym efekcie prowadziło do wyliczenia należności za przewóz.

Następnie Sąd wskazał, że każde urządzenie umieszczone na dachu pojazdu wykonującego przewóz drogowy, które upodabnia ten pojazd do pojazdów wykonujących transport drogowy taksówką jest urządzaniem technicznym, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Uwzględniając dowód w postaci dokumentacji fotograficznej, która znajduje się w aktach administracyjnych, należy podzielić stanowisko organu, że znajdujące się na dachu pojazdu poddanego kontroli urządzenie należy uznać za urządzenie techniczne w rozumieniu przepisu art. 18 ust. 5 lit.c) u.t.d, gdyż upodabnia ten pojazd do pojazdu wykonującego transport drogowy taksówką.

Sąd uznał też za słuszne stanowisko organu o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą oraz numerem telefonu przedsiębiorcy uznając, że uwidoczniony na pojeździe numer telefonu [...] był numerem telefonu, pod którym można było zamówić przewóz wykonywany przez skarżącą. Świadczy o tym notatka służbowa z dnia [...] lutego 2010 r., z której wynika, że pod wybranym numerem telefonu zgłosiła się skarżąca spółka. Odnosząc się do zarzutu strony, iż napis znajdujący się na kontrolowanym pojeździe nie jest oznaczeniem przedsiębiorcy, Sąd zauważył, że art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. nie stanowi, aby nazwa przedsiębiorcy ściśle pokrywała się z jego firmą. Ustawodawca nie posłużył się pojęciem firmy, które ma swą definicję w art. 43 i nast. Kodeksu Cywilnego. W świetle powyższego, umieszczenie na dachu kontrolowanego pojazdu nazwy "W., W. [...]", a na boku nazwy "W. [...]", narusza ww. zasadę, gdyż umożliwia identyfikację skarżącej spółki.

Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki, organ zgromadził w niniejszej sprawie pełny materiał dowodowy, który należycie rozpatrzył, zaś zajęte stanowisko w sprawie dokładnie uzasadnił. Nie doszło więc do naruszenia art. 7, 77 § 1, 10, 107 § 1 i 3 oraz art. 138 k.p.a.

A. W. i A. W. wnieśli skargę kasacyjną, w której zaskarżyli wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.

Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 11 ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, na podstawie posiadanego materiału dowodowego, że w imieniu skarżących był wykonywany okazjonalny przewóz osób w krajowym transporcie drągowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą - podczas gdy powyższa okoliczność nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego,

2) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym, poprzez uznanie na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, iż w pojeździe był zamontowany taksometr, a nie drogomierz, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby urządzenie zamontowane w pojeździe było taksometrem w rozumieniu definicji legalnej tego urządzenia oraz uznanie, że urządzenie umieszczone w pojeździe było używane, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby urządzenie zamontowane w pojeździe było używane, zaś deliktem określonym w art. 18 ust 5 lit a ustawy, jest objęte jedynie zachowanie przedsiębiorcy obejmujące równoczesne umieszczenie i używanie taksometru w pojeździe,

3) naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. b ustawy o transporcie drogowym poprzez uznanie, iż na pojeździe zostały umieszczone oznaczenia z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, podczas gdy na pojeździe nie umieszczono takich napisów,

4) naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym poprzez uznanie, iż na pojeździe było umieszczone urządzenie, które było lampą lub innym urządzeniem technicznym, podczas gdy ze zgromadzonego w aktach postępowania materiału dowodowego, nie wynika okoliczność aby na pojeździe zamontowano lampę lub urządzenie techniczne, które konstrukcyjnie odpowiada zakazowi określonemu w art. 18 ust 5 lit c ustawy o transporcie drogowym, bowiem z zebranych w sprawie materiałów dowodowych wynika okoliczność, iż na pojeździe umieszczono plastykową puszkę pozbawioną cech powyższych urządzeń.

Na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania:

1) w postaci naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne okoliczność - że w imieniu skarżącej był wykonywany okazjonalny przewóz osób, pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą - podczas gdy okoliczność przewozu jakiejkolwiek osoby w tym dniu nie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, które to ustalenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem powyższe błędne ustalenie skutkuje zastosowaniem wobec mojego klienta art. 92 ust 1 i 4 oraz art. 93 ustawy o transporcie drogowym,

2) w postaci naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne okoliczność - że w imieniu skarżącej był wykonywany okazjonalny przewóz osób, w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą - podczas gdy organy administracyjne obydwu instancji nie przesłuchały w charakterze świadka pasażera - osoby, która miała być przewożona skontrolowanym pojazdem,

3) w postaci naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w skarżonym wyroku, iż w samochodzie byl zamontowany taksometr podczas gdy w pojeździe zamontowano dalmierz oraz przyjęcie, że nie ma różnicy pomiędzy taksometrem (urządzeniem które posiada swoją legalna definicję), a drogomierzem - dalmierzem (tj. urządzeniem nie spełniającym cech taksometru), oraz przyjęcie, że urządzenie umieszczone w pojeździe było używane, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy bowiem powyższe błędne ustalenia skutkowały wyczerpaniem hipotezy przepisu art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym wobec skarżącego oraz mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną,

4) w postaci naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz 145 § i pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w skarżonym wyroku, poprzez uznanie iż organy administracyjne obydwu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, tj. okoliczność, iż na pojeździe były umieszczone napisy będące oznaczeniem nazwy, adresu lub telefonu skarżącej, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem powyższe błędne ustalenie WSA skutkuje wyczerpaniem hipotezy przepisu art. 18 ust. 5 lit. b ustawy o transporcie drogowym wobec skarżących oraz mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną,

5) w postaci naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § l kpa oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w skarżonym wyroku, poprzez uznanie iż organy administracyjne obydwu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, tj. okoliczność, iż na pojeździe była umieszczona podświetlona lampa lub inne urządzenie techniczne), podczas gdy na pojeździe umieszczono plastykową puszkę pozbawioną cech lampy lub innego urządzenia technicznego, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem powyższe błędne ustalenie WSA skutkuje wyczerpaniem hipotezy przepisu art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym wobec skarżącej oraz mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną.

Organ nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.

W okolicznościach tej sprawy rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania.

Zarzuty naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a., art. 141 p.p.s.a., 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § 1, 107 § 3 kpa w zw. z 151 p.p.s.a., odnoszące się do błędnego przyjęcia przez Sąd za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne okoliczność, że w imieniu skarżących był wykonywany okazjonalny przewóz osób, pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, wymagają łącznego rozpoznania, jakkolwiek autor skargi kasacyjnej ujął je w trzech jednostkach redakcyjnych skargi.

W art. 3 § 2 p.p.s.a. określono zakres działania sądów administracyjnych.

Nie ma wątpliwości, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył tego przepisu, gdyż skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym wymierzył sprawiedliwość w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia tego przepisu nie może być uznany za zasadny.

Autor skargi kasacyjnej zarzucając naruszenie art. 141 p.p.s.a., nie wskazał konkretnej jednostki tego przepisu, lecz z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że ów zarzut odnosi się do wad uzasadnienia wyroku, a więc naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. Zarzut taki mieści się w granicach zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jednak jego skuteczność wymaga wykazania, że uzasadnienie wyroku jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna rozstrzygnięcia. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu w kwestionowanym zakresie, o czym niżej.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, skoro z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika okoliczność przewozu jakiejkolwiek osoby w danym dniu, a nadto organy obydwu instancji nie przesłuchały w charakterze świadka pasażera - osoby, która miała być przewożona skontrolowanym pojazdem, to okoliczność wykonywania w imieniu skarżących okazjonalnego przewozu osób nie została prawidłowo ustalona.

Odnosząc się do tego zarzutu zauważyć należy, że Sąd pierwszej instancji zasadnie zaaprobował ustalenia organu odwoławczego, co do tego, iż strona wykonywała działalność gospodarczą polegającą na przewozie osób, mimo że w czasie kontroli w pojeździe nie znajdował się żaden pasażer. Ustalenia te były wynikiem oceny całego materiału dowodowego, w tym stwierdzenia odpowiedniego oznakowania na samochodzie świadczącego o tym, że usługa przewozu była oferowana i możliwa do wykonania oraz zeznań świadka – kierowcy pojazdu. Kierowca pojazdu zeznał bowiem, że wykonuje transport drogowy na rzecz firmy W. [...]-S. s.c., zlecenia na przewozy otrzymuje drogą radiową z centrali ww. firmy, a przewożonym osobom wystawia paragony z urządzenia rejestrującego marki Elit Taxi – fiskalny, zarejestrowanego na ww. firmę.

Autor skargi kasacyjnej kwestionuje także zaaprobowanie przez Sąd pierwszej instancji ustalenia organu co do okoliczności zamontowania w kontrolowanym pojeździe urządzenia pełniącego rolę taksometru, umieszczona napisów będących oznaczeniem nazwy, adresu lub telefonu skarżących, a także umieszczona na dachu pojazdu urządzenia technicznego.

Zarzutu tego Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela. Jak wynika to wprost z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z czynności kontrolnych pojazdu, potwierdzanych w protokole kontroli oraz dokumentacji fotograficznej wynika zainstalowanie i używanie drogomierza zintegrowanego z kasą fiskalną, umieszczenie na pojeździe oznaczeń z nazwą lub telefonem przedsiębiorcy. Nadto jak zeznał kierowca, znajdujący się na boku pojazdu numer telefoniczny jest numerem telefonicznym, pod którym klienci mogą zamówić usługę przewozu. Wykonano również połączenie pod numer "[...]" i potwierdzono możliwość połączenia się z przewoźnikiem. Również ze zdjęć wykonanych w sprawie oraz z protokołu kontroli wynika, że na dachu pojazdu znajduje urządzenie techniczne. Okoliczności te wynikają wprost z dowodów zebranych przez organ przeprowadzający kontrolę, a według oceny Sądu stanowiły one dostateczną podstawę do uznania, że doszło do naruszenia zakazów ustanowionych w art. 18 ust. 5 lit. a, b i c u.t.d.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ustalenia organów administracji oparte zostały na dowodach, którymi organy te dysponowały, należycie rozważonymi w uzasadnieniu obydwu decyzji, zaś ocena tych dowodów prawidłowo została skontrolowana przez Sąd pierwszej instancji, czemu ten Sąd dał stosowny wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

W świetle powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że stanowiące podstawę wyroku ustalenia w zakresie okoliczności faktycznych, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. zostały poczynione przez Sąd pierwszej instancji z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a.

Przechodząc do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego należy zauważyć, że zarzuty wymienione w tej części skargi kasacyjnej wiążą się ściśle z omówionymi wyżej zarzutami procesowymi, których ocena zawiera argumentację wskazującą, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni i właściwie zastosował wymienione w tych zarzutach przepisy prawa materialnego.

W tym stanie rzeczy niezasadne są zarzuty naruszenia art. 4 ust. 11 u.t.d., błędnego zastosowania art. 18 ust. 5 lit. a , b i c u.t.d.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie ocenę wyrażoną przez Sąd pierwszej instancji, iż w imieniu A. W. i A. W. – wspólników spółki cywilnej W. [...]-S. był wykonywany przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 4 ust. 11 u.t.d., przy czym przy wykonywaniu tego przewozu (w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą) doszło do naruszenia zakazów: umieszczania i używania taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, jak umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych – w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit.a, b i c u.t.d.

Z tych wszystkich względów oraz na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do treści art. 207 § 2 p.p.s.a.