Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 423/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant asystent sędziego Maciej Hoffman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika postanawia 1. umorzyć postępowanie 2. zwrócić skarżącemu ze Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) kwotę 122 (sto dwadzieścia dwa) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...], uzupełnionym w dniu [...], skarżący M. P. wystąpił do Wójta Gminy Ś. o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika – J. G. w okresie od [...] do [...].

Po rozpatrzeniu ww. wniosku, Wójt Gminy Ś. decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 70b pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz.U. z 2004 r.Nr 256, poz. 2572 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa o systemie oświaty) oraz § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. z 2002 r. Nr 113 poz. 988 ze zm., dalej powoływanego jako rozporządzenia z dnia 1 lipca 2002 r.) przyznał skarżącemu dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika J. G. w kwocie [...] zł jedynie za okres od [...] do [...], stwierdzając że tylko w tym okresie skarżący posiadał kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych.

Wskazując w uzasadnieniu decyzji, że z przedłożonego przez skarżącego zaświadczenia z dnia [...] o ukończeniu kursu pedagogicznego, zorganizowanego przez Zespół Szkół Zawodowych nr [...] w T. w okresie od dnia [...] do dnia [...] wynika, iż kurs ten obejmował 0 godzin zajęć praktycznych, oraz że przepis § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. z 2002 r. Nr 113 poz. 988 ze zm., dalej powoływanego jako rozporządzenia z dnia 1 lipca 2002 r.) wymaga, aby instruktorzy praktyczni nauki zawodu posiadali kurs pedagogiczny zawierający 10 godzin praktyki metodycznej, organ uznał, że okoliczności te świadczą, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka posiadania kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określonych w odrębnych przepisach, o której mowa w art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty, aż do dnia [...], kiedy to skarżący uzupełnił wymagane rozporządzeniem z dnia 1 lipca 2002 r. kwalifikacje, przedkładając zaświadczenie o ukończeniu kursu pedagogicznego z tego dnia, zorganizowanego przez Ośrodek Kształcenia Zawodowego przy Cechu [...] w T. w okresie od dnia [...] do dnia [...], którego celem było uzupełnienie kwalifikacji pedagogicznych, w tym 10 godzin praktyki metodycznej.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, domagając się przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika J. G. w pełnej przysługującej wysokości. Skarżący zarzucił organowi I instancji nieuwzględnienie przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji pisma Kuratorium Oświaty w B. z dnia [...], w którym wskazuje się, że zakres realizowanego - na kursie pedagogicznym przeprowadzonym przez Zespół Szkół Zawodowych nr [...] w T. - programu w ramach 36 godzin przedmiotu "Realizacja programu praktycznej nauki zawodu" można zaliczyć do 10 godzin praktyki metodycznej.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu podjętej decyzji organ II instancji podtrzymał w całości stanowisko organu I instancji o nie posiadaniu przez skarżącego kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych. W tym kontekście organ podkreślił, że przeprowadzona przez niego analiza zaświadczenia o ukończeniu kursu pedagogiczny zorganizowanego przez Zespół Szkół Zawodowych nr [...] w T. oraz dziennika zajęć na ww. kursie potwierdziła, iż nie można zajęć realizowanych na ww. kursie pedagogicznym w ramach przedmiotu "Realizacja praktycznej nauki zawodu" zaliczyć do zajęć praktycznych w rozumieniu § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. z 2010 r. Nr 244, poz. 1626 ze zm., dalej powoływanego jako rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r.), zaznaczając przy tym, że taka ocena zająć przedmiotowego kursu została potwierdzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Bydgoszczy z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 223/12 oraz Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2253/12. Jednocześnie organ stwierdził, że opinia wyrażona w piśmie Kuratorium Oświaty w B. z dnia [...] co do kwalifikacji zajęć prowadzonych na przedmiotowym kursie nie jest wiążąca dla organu i stanowi dowód podlegający swobodnej ocenie organu. Organ II instancji uznał natomiast za nieprawidłowe stanowisko organu I instancji o możliwości podzielenia okresów kształcenia młodocianego na okres w którym pracodawca nie miał kwalifikacji i okres w którym stosowne kwalifikacje posiadał, stwierdzając że takie stanowisko jest niezgodne z treścią przepisu art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty, który w ocenie organu wymaga zaistnienia przesłanki prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych przez osobę posiadającą wymagane kwalifikacje w całym okresie przygotowania zawodowego. Kwalifikując jednak wskazane naruszenie ww. przepisu za nie mające charakteru rażącego oraz kierując się zasadą zakazu reformationis in peius, organ stwierdził, iż naruszenie to nie może stanowić podstawy do wydania orzeczenia na niekorzyść skarżącego i, że w związku z tym należało utrzymać w mocy wadliwą decyzję organu I instancji. Zdaniem organu również uchybienie polegające na powołaniu przez organ I instancji jako podstawy prawnej decyzji nieobowiązującego już rozporządzenia z dnia 1 lipca 2002 r. nie ma wpływu na wynik sprawy, gdyż następnie obowiązujące rozporządzenie z dnia 15 grudnia 2010 r. zawiera identyczne uregulowania dotyczące warunków, jakie muszą spełniać instruktorzy praktycznej nauki zawodu.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zaskarżając ją w całości.

W odpowiedzi na skargę organ II intonacji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje synowsko w sprawie.

Na rozprawie w dniu [...] skarżący oświadczył, że wbrew treść zaświadczania o ukończeniu kursu pedagogicznego w [...], odbył on szkolenie 10 godzin praktyki metodycznej, co nie zostało ujęte w tym zaświadczeniu oraz, że w związku z tym chce on podjąć czynności zmierzające do weryfikacji treści zaświadczenia. Na pouczenie przewodniczącego składu orzekającego, iż zmiana treści ww. zaświadczenia może być podstawą do wzruszenia decyzji ostatecznej w trybach nadzwyczajnych, skarżący oświadczył, że cofa przedmiotową skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa) stanowi, iż skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 ppsa sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

Skarżący jest dysponentem skargi, która inicjuje postępowanie sądowoadministracyjne. Cofając skargę - rezygnuje z przysługującego mu prawa do sądu, a sąd jest związany oświadczeniem o cofnięciu skargi, z wyłączeniem sytuacji, gdy stwierdzi niedopuszczalność jej cofnięcia w wyniku wystąpienia przesłanek wskazanych w art. 60 ppsa.

W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanek negatywnych czyniących cofnięcie skargi niedopuszczalnym. W ocenie Sądu oświadczenie skarżącego nie zmierza do obejścia prawa, a zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności, w związku z czym uznać należy cofnięcie skargi za skuteczne.

Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ppsa, Sąd umorzył postępowanie w sprawie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.