Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 129/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-04-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 258 par. 1 i par. 2 pkt 7 oraz art. 245 par. 1 i par. 3, art. 246 par.1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: starszy referendarz sądowy Damian Mataczyński po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2016r wniosku R.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata i radcy prawnego w sprawie ze skargi M.P. na postanowienie W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia postanawia umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek M.P. o wyłączenie sędziego w sprawie ze skargi na postanowienie W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia.

R.P. będąc pełnomocnikiem skarżącego wniósł zażalenie na wskazane wyżej postanowienie Sądu oraz o zwolnienie go z kosztów i opłat w całości, gdyż jego sytuacja uległa pogorszeniu. W następstwie doręczenia druku formularza o przyznanie prawa pomocy, R.P. wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu.

W związku z powyższym, pismem z dnia 7 marca 2016r. (doręczonym w dniu 12 marca 2016r.) przesłano złożony formularz R.P. i wezwano do wyraźnego określenia w terminie 7 dni, kto podpisał wniosek PPF.

Pełnomocnik, nie odpowiedział na powyższe wezwania, w związku z czym, kierując się treścią złożonego wniosku, stwierdzić należy, iż złożony on został w imieniu własnym pełnomocnika, co wyklucza przyznanie wnioskowanego prawa pomocy.

Zgodnie bowiem z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. – dalej P.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Wniosek o przyznanie prawa pomocy może więc dotyczyć wyłącznie osoby skarżącego Mirosława Płotka, a nie jego pełnomocnika Ryszarda Płotka (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 2008 r., I OZ 709/08, dostępne na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym jednak nie oznacza to, że wniosek dotyczący strony nie może być podpisany przez jej pełnomocnika (zob. uchwała NSA z 20 maja 2010 r., I OPS 11/09, ONSAiWSA 2010, nr 4, poz. 54). Pełnomocnik może zatem podpisać w imieniu strony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (a więc może go także wypełnić), nie ma jednak wątpliwości, iż dane zawarte w formularzu muszą dotyczyć wyłącznie strony postępowania, a nie pełnomocnika (por. postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2015 r., sygn. akt II OZ 1220/15 dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tymczasem w niniejszej sprawie do akt sprawy nie wpłynął urzędowy formularz, złożony przez skarżącego lub jego pełnomocnika, który zawierałby dane skarżącego M.P., a jedynie formularz złożony przez pełnomocnika skarżącego R,P, w imieniu własnym, zawierający także dane odnośnie jego sytuacji finansowo – majątkowej.

Skoro zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy złożył pełnomocnik, działając w imieniu własnym, a nie strony postępowania, jego żądanie nie mogło z tej przyczyny zostać uwzględnione.

Z powyższych względów stwierdzając, iż zbędne jest wydanie postanowienia w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie pochodzącego od strony postępowania, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji