Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 4798/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Zawiślak Sędziowie: WSA Izabella Janson (spr.) WSA Dorota Mydłowska P Protokolant ref. staż. Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 10 257 zł (słownie: dziesięć tysięcy dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi E. sp. z o.o. w O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Finansów z dnia [...] października 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia 1 czerwca 2015 r. nr [...] wydaną po przeprowadzeniu przetargu, odmawiającą Skarżącej Spółce udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry w S..

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

Do Ministra Finansów wpłynęły wnioski podmiotów o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyn gry w województwie zachodniopomorskim, zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.) oraz z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 sierpnia 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków przeprowadzenia przetargu dla podmiotów ubiegających się o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry lub zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne (Dz. U. Nr 161, poz. 1085 z późn. zm.).

W dniu 8 kwietnia 2014 r. na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej Ministerstwa Finansów zamieszczone zostało zawiadomienie nr [...] o przetargu na prowadzenie kasyna gry w województwie zachodnio-pomorskim. Określona w nim została m.in. wymagana treść ofert, jak też kryteria i sposób oceny ofert przetargowych.

W wyznaczonym w zawiadomieniu terminie, do Ministerstwa Finansów wpłynęły oferty następujących podmiotów:

1. E. Sp. z o.o. z siedzibą w O., przy ul. [...] - trzy oferty,

2. F. Sp. z o.o. z siedzibą we W., przy ul. [...] - jedna oferta,

3. F. Sp. z o.o. z siedzibą w W., przy ul. [...] - jedna oferta,

4. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., przy ul. [...] - jedna oferta,

5. Z. S.A. (wcześniej Z. S.A.) z siedzibą w W., przy ul. [...]- jedna oferta,

6. B. Sp. z o.o. z siedzibą w W., przy ul. [...] - jedna oferta,

7. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., przy al. [...] – jedna oferta.

Minister Finansów stosownie do treści art. 33 ust.3 ustawy powołał komisję przetargową, która rozpatrzyła oferty złożone przez ww. podmioty. Komisja przetargowa przeanalizowała złożone oferty zgodnie z przepisami ustawy o grach hazardowych, biorąc pod uwagę zapisy określone w pkt 2 zawiadomienia o przetargu dotyczącego treści ofert.

Komisja stwierdziła, że :

1. oferta Skarżącej dotycząca udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry w S. przy al. [...], nie spełnia wymagań co do treści ofert określonych, w pkt 2 zawiadomienia o przetargu w zakresie pkt 2 ppkt I (dokumenty określone w art. 35 ustawy). W sprawie tej oferty wydana została decyzja, od której Skarżąca wniosła odwołanie, będące przedmiotem rozpatrzenia w niniejszej decyzji;

2. oferta Skarżącej dotycząca udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry w M. przy ul. [...], nie spełnia wymagań, co do treści ofert określonych w zawiadomieniu o przetargu, w zakresie pkt 2 ppkt I, tj. dokumentów określonych w art. 35 ustawy oraz pkt 2 ppkt II informacji i dokumentów zawierających dane konieczne do oceny ofert przetargowych według kryteriów i sposobu oceny ofert przetargowych, wskazanych w rozporządzeniu oraz w zawiadomieniu o przetargu;

3. oferta Skarżącej dotycząca udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry w K. przy ul. [...], nie spełniała wymagań, co do treści ofert określonych w rozporządzeniu oraz w zawiadomieniu o przetargu;

4. oferta F. Sp. z o.o. dotycząca udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry w S. przy ul. [...], nie spełniała wymagań, co do treści ofert określonych w rozporządzeniu oraz w zawiadomieniu o przetargu;

5. oferta P. Sp. z o.o. dotycząca udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry w S. przy al. [...], nie spełniała wymagań, co do treści ofert określonych w rozporządzeniu oraz w zawiadomieniu o przetargu.

Po dokonaniu analizy pozostałych ofert spółek: Z. S.A., C. Sp. z o.o., F. Sp. z o.o. oraz B. Sp. z o.o. komisja przetargowa stwierdziła, że zawierają one wymaganą treść ofert zgodnie z pkt 2 zawiadomienia o przetargu.

Następnie komisja przetargowa przystąpiła do analizy i oceny tych ofert w zakresie ich zgodności z kryteriami określonymi w pkt 6 zawiadomienia o przetargu, takimi jak:

1. spełnienie warunków określonych w ustawie o grach hazardowych,

2. kryteria do oceny ofert określone w rozporządzeniu oraz w załączniku do zawiadomienia o przetargu.

W oparciu o wskazane kryteria komisja przetargowa, stosownie do § 6 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia i pkt 8 zawiadomienia o przetargu, dokonała oceny ofert i ich uszeregowania, umieszczając na pierwszym miejscu ofertę, która uzyskała największą liczbę punktów,

1. C. Sp. z o.o. - 33 pkt,

2. F. Sp. z o.o. - 29 pkt,

3. Z. S.A. - 26 pkt,

4. B. Sp. z o.o. - 25 pkt.

Po przeprowadzeniu postępowania w przedmiocie udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry, uwzględniając przeprowadzone postępowanie przetargowe, Minister Finansów - odrębnymi decyzjami:

- udzielił koncesji na prowadzenie kasyna gry C. Sp. z o.o.;

- odmówił udzielenia koncesji Skarżącej, F. Sp. z o.o., P. Sp. z o.o. z powodu nie spełnienia przez oferty tych spółek wymagań, co do treści ofert określonych w rozporządzeniu oraz w zawiadomieniu o przetargu;

- odmówił udzielenia koncesji Z. S.A., F. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o. z powodu uzyskania mniejszej liczby punktów niż C. Sp. z o.o.

W dniu 25 czerwca 2015 roku do Ministerstwa Finansów wpłynęło odwołanie Skarżącej od decyzji z dnia [...] czerwca 2015 roku nr [...] odmawiającej jej udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry w S., przy al. [...].

W złożonym odwołaniu, Skarżąca zarzuciła decyzji Ministra Finansów naruszenie:

1. art. 33 ust. 4 ustawy o grach hazardowych poprzez jego niezastosowanie, tj. brak wydania decyzji o unieważnieniu przetargu podczas gdy, w toku postępowania doszło do rażącego naruszenia prawa, w szczególności art. 35 pkt 6 ww. ustawy poprzez jego niezastosowanie do oferty złożonej przez C. Sp. z o.o., która nie przedstawiła aktualnego tytułu prawnego do władania budynkiem;

2. art. 169 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez jego niezastosowanie oraz § 6 ust. 3 pkt 1 lit. a) rozporządzenia, poprzez całkowicie bezpodstawne zastosowanie tego przepisu i odrzucenie wniosku Skarżącej, w sytuacji gdy - organ miał obowiązek wezwać Skarżącą do usunięcia braków formalnych wniosku (oferty);

3. art. 120, art. 121 § 1, art. 122 ustawy - Ordynacja podatkowa, w związku z obowiązkiem wystosowania przez Ministra Finansów do Skarżącej wezwania do usunięcia braków wniosku;

4. art. 207 § 2 ww. ustawy, poprzez błędne wydanie decyzji częściowej w sprawie;

5. art. 143 Ordynacji podatkowej, poprzez jego zastosowanie, tj. wydanie decyzji przez podsekretarza stanu z upoważnienia Ministra Finansów, podczas gdy art. 32 ust. 5 ustawy o grach hazardowych wprost wskazuje, iż w postępowaniu o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry nie stosuje się przepisu art. 143 Ordynacji podatkowej.

Wskazując na powyższe zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz wydanie decyzji orzekającej co do istoty, tj. unieważniającej przetarg przeprowadzony na podstawie zawiadomienia z dnia 8 kwietnia 2014 r. nr [...], bądź udzielającej Skarżącej koncesji na prowadzenie kasyna gry w S.

Decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...].

Organ odwoławczy wskazał, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 33 ust. 4 oraz art. 35 pkt 6 ustawy polegający na niewydaniu decyzji unieważniającej przetarg w sytuacji gdy, wybrana została oferta C. Sp. z o.o., podczas gdy zdaniem Skarżącej nie zawierała dokumentów potwierdzających posiadanie przez oferenta aktualnego tytułu prawnego do władania lokalem przeznaczonym na kasyno gry.

Podkreślił, że na każdym etapie postępowania C. Sp. z o.o. miała prawo do władania lokalem znajdującym się w K. przy ul. [...], w którym prowadzone jest kasyno gry. Spółka posiadała takie prawo zarówno w dniu 2 września 2014 r., tj. w dniu zakończenia ww. postępowania przetargowego, oraz przekazania przez komisję przetargową Podsekretarzowi Stanu w Ministrowie Finansów protokołu z posiedzenia komisji przetargowej, jak i w dniu udzielenia Spółce koncesji, tj. [...] czerwca 2015 r. Wynikało to z całości dokumentów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie, tj. warunkowej umowy najmu z dnia [...] września 2013 r., aneksu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., aneksu nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. oraz aneksu nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r.

Istotnym jest zdaniem organu, że C. Sp. z o. o. zachowała ciągłość prawa do ww. lokalu. Wprawdzie z treści aneksu nr 1 wynika, że strony zawierają umowę najmu lokalu pod warunkiem uzyskania przez C. Sp. z o.o. koncesji na prowadzenie kasyna gry, do dnia [...] maja 2015 r., niemniej termin ten na mocy aneksu nr [...] został przedłużony do dnia [...] sierpnia 2015 r. Natomiast w aneksie nr [...] zapisano, że w terminie do dnia [...] czerwca 2015 r. zostały spełnione wszystkie warunki określone w warunkowej umowie najmu z dnia [...] września 2013 r. przez co przedmiotowa umowa przybrała charakter bezwarunkowy i w związku z powyższym, począwszy od dnia zawarcia aneksu nr [...] umowa została przekształcona w umowę na czas określony do dnia [...] czerwca 2021 r. Bezspornym jest, jak wskazał, że w momencie wydawania decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Minister Finansów nie był w posiadaniu ww. aneksów nr [...] i [...], jednakże rozpatrując sprawę ponownie zobowiązany jest wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny sprawy, który ma miejsce w chwili wydawania niniejszej decyzji.

Za niezasadny organ odwoławczy uznał zarzut dotyczący nierównego traktowania uczestników przetargu przez Ministra Finansów. Wskazał, że w odwołaniu Skarżąca podniosła, że C. Sp. z o.o. nie dysponowała w chwili wydania decyzji koncesyjnej, prawem do lokalu, w którym zlokalizowane jest kasyno gry w K., w Hotelu ,,A., jednakże na dzień zakończenia postępowania przetargowego, C. Sp. z o.o. posiadała prawo do władania przedmiotowym lokalem.

Za nieuzasadniony organ odwoławczy uznał zarzut naruszenia przepisu art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, polegający na zaniechaniu przez Ministra Finansów skierowania do Skarżącej wezwania do usunięcia braków w ofercie przetargowej, w postaci dokumentów wskazujących na prawo do władania budynkiem (lokalem), w którym będą urządzane gry oraz braku określenia wielkości powierzchni kasyna gry przeznaczonej na prowadzenie gier hazardowych.

W ramach oferty przetargowej dotyczącej kasyna gry w S., jak wskazał, Skarżąca nie przedłożyła oświadczenia, o którym mowa w art. 35 pkt 18 ustawy, dotyczącego Pana M. W., będącego członkiem rady nadzorczej. Zarówno komisja przetargowa powołana przez Ministra Finansów dla rozstrzygnięcia przetargu o udzielenie koncesji, jak i Minister Finansów udzielający koncesji brał pod uwagę dokumenty, które zostały złożone w zalakowanej lub zaplombowanej kopercie i nie mógł wzywać Skarżącej do uzupełnienia braków formalnych oferty poprzez nadesłanie brakujących dokumentów.

Zauważył, że kwestia możliwości kierowania do stron postępowania wezwań w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej była też rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 8 stycznia 2013 r. sygn. akt VI SA/WA 1495/12 nie zakwestionował zasadności stanowiska Ministra Finansów przyjętego w tym zakresie. Zasadność powyższego stanowiska WSA została potwierdzona wyrokiem NSA z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt II GSK 925/13.

Za bezzasadny uznał również zarzut bezpodstawnego wydania, po przeprowadzeniu przetargu, indywidualnych decyzji skierowanych oddzielnie do każdego uczestnika postępowania przetargowego, bowiem decyzje te rozstrzygały w całości sprawę z poszczególnych wniosków podmiotów i tym samym zarzut naruszenia przepisu art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotem postępowania przetargowego jest udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w danej lokalizacji, zgodnie z żądaniem zgłoszonym przez każdy podmiot biorący udział w przetargu, indywidualne decyzje wydane po przeprowadzeniu tego postępowania rozstrzygają sprawę, co do jej istoty, w granicach żądania określonego przez strony. I tak, w zakresie żądania wyrażonego w poszczególnych wnioskach złożonych przez podmioty, w tym przez Skarżącą, Ministra Finansów skierował do stron postępowania odrębne decyzje rozstrzygające sprawę w całości, co do jej istoty.

Tym samym, jak podniósł decyzje Ministra Finansów zostały wydane i załatwiały zgodnie z art. 207 Ordynacji podatkowej sprawę w całości odnośnie żądań poszczególnych uczestników postępowania przetargowego.

Na ocenę powyższą nie miał wpływu fakt, iż w stosunku do żądań poszczególnych uczestników Minister Finansów wydał rozstrzygnięcia odrębnymi decyzjami.

Oceny tej jak wskazał, nie zmienia również okoliczność, że decyzje zostały wydane po postępowaniu przetargowym. Postępowanie to jest tylko częścią postępowania w przedmiocie udzielenia koncesji, które służy wstępnej fazie oceny ofert przetargowych w określonym zakresie, dokonanej przez komisję przetargową, nie zastępuje jednakże oceny tych ofert dokonanej przez Ministra Finansów w ramach postępowań prowadzonych w stosunku do poszczególnych podmiotów ubiegających się o uzyskanie koncesji.

Podkreślił, że Ordynacja podatkowa wyraźnie przewiduje, kiedy organ może prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony. Stosownie do art. 166 § 1 Ordynacji podatkowej w sprawach, w których prawa i obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej, i w których właściwy jest ten sam organ podatkowy, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony. Niemniej sytuacja ta dotyczy postępowań prowadzonych z urzędu, a nie wskutek żądania stron. Nadto muszą dotyczyć one tego samego stanu faktycznego oraz wynikać z tej samej podstawy prawnej. Sytuacja taka nie miała miejsca w niniejszej sprawie.

Wskazał, że stan faktyczny nie był jednakowy ponieważ zdeterminowany był treścią ofert złożonych przez poszczególnych oferentów, a także okolicznościami uzasadniającymi odmowę udzielenia koncesji na kasyno gry, co znalazło odzwierciedlenie w różnej podstawie prawnej wydanych decyzji. Z tego też względu wydawanie odrębnych decyzji w przedmiotowej sprawie było jak najbardziej zasadne.

Podniósł, iż stanowisko to jest zgodne z opinią wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w wyroku z dnia 4 lutego 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1975/12 (wyrok NSA w tej sprawie sygn. akt II GSK 1222/13 z dnia 2 października 2014 r.), w analogicznej do niniejszej sprawy, ze skargi na odrębne decyzje Ministra Finansów wydane po przetargu o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w województwie mazowieckim stwierdził, cyt.: "Zgodnie z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Dopuszczalność wydania decyzji częściowej związana jest z charakterem przedmiotu postępowania, który może być podzielony w tym sensie, że możliwe jest rozstrzyganie kolejno co do istoty, o kilku elementach składających się na całe uprawnienie lub obowiązek. Przedmiotem postępowania przetargowego jest udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w danej lokalizacji i decyzje wydane po przeprowadzeniu postępowania, rozstrzygają sprawę co do jej istoty w granicach żądania określonego przez stronę. Również z brzmienia zapisów ustawy o grach hazardowych, w szczególności art. 41 oraz art. 42 ustawy, wynika, że dopuszczalne jest wydawanie w stosunku do poszczególnych podmiotów biorących udział w przetargu odrębnych, skierowanych do poszczególnych konkretnych podmiotów, decyzji, czy to pozytywnych (koncesja), czy też odmawiających udzielenia koncesji. Zatem, zdaniem Sądu, Minister Finansów mógł, po przeprowadzeniu postępowania przetargowego odrębnymi decyzjami udzielić koncesji na prowadzenie kasyna gry dwóm spółkom."

Analogiczne stanowisko zajął również WSA w Warszawie w wyroku z dnia 29 października 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1361/14.

Mając na uwadze powyższe, stwierdził, że wydanie w przedmiotowej sprawie decyzji częściowych nie spowodowało naruszenia przepisu art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej.

Minister Finansów nie podzielił również zarzutu dotyczącego wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisu art. 32 ust. 5 ustawy, polegającego na podpisaniu zaskarżonej decyzji przez Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów zamiast Ministra Finansów. Wskazał, że przepis art. 32 ust. 5 ustawy wyłącza zastosowanie przepisu art. 143 Ordynacji podatkowej. Jednakże przepis ten nie wyłącza możliwości upoważnienia na podstawie art. 37 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (Dz. U. z 2012 r. poz. 392, z późn. zm.) sekretarzy stanu lub podsekretarzy. Przepis art. 37 ustawy o Radzie Ministrów jest de facto upoważnieniem administracyjnym (vide uchwała pełnego składu SN z dnia 14 listopada 2007 r., BSA 1-41100-5/07, OSN rok 2008, Nr 4 poz. 42). W uchwale tej SN stwierdził, iż ani sekretarz ani podsekretarz stanu działający w oparciu o art. 37 ust. 1 ustawy o Radzie Ministrów nie są zastępcami ministra, a jedynie działają w ramach szczególnego rodzaju upoważnienia do wykonywania kompetencji. Wykonują je na rachunek i w imieniu organu, do którego ustawowo te kompetencje należą. Zaznaczył, że kwestie związane z możliwością upoważnienia wskazanych w przepisie osób na podstawie art. 37 ust. 1 ww. ustawy nie były podważane w orzecznictwie sądów administracyjnych, także w tym które dotyczyło bezpośrednio koncesji na prowadzenie kasyna gry.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła E. Sp. z o.o. w O.

I. Zaskarżonej decyzji zarzucono :

1. - naruszenie przepisu art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 roku, poz. 613, z późn. zm.) - dalej również jako "OP" - poprzez błędne jego zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2015 roku (znak: [...]) odmawiającej Spółce udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry w miejscowości Szczecin przy Al. [...], podczas gdy:

- organ powinien był zastosować art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) OP, tj. uchylić ww. decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2015 roku i orzec co do istoty sprawy, tj. udzielić Spółce E. Sp. z o.o. z siedzibą w O. koncesji na prowadzenie kasyna gry w S., przy Al. [...].

2. - naruszenie art. 120 OP poprzez niezastosowanie zasady, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, a mianowicie:

- bezprawnego wyeliminowania skarżącej z udziału w przetargu i w konsekwencji wydanie decyzji o odmowie udzielenia koncesji na prowadzenia kasyna gry w Szczecinie, podczas gdy organ winien zastosować art. 169 § 1 OP i wezwać skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku (oferty).

3. - naruszenie art. 121 § 1 OP poprzez niezastosowanie zasady, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,

- wydanie przez organ zaskarżonej decyzji i sposób prowadzenia postępowania oraz liczne błędy proceduralne w sprawie budzą wiele wątpliwości skarżącej Spółki. W szczególności wątpliwości budzi brak wezwania skarżącej przez organ do usunięcia merytorycznie nieistotnych braków formalnych wniosku, przy jednoczesnym przyznaniu koncesji spółce C. Sp. z o.o., która to spółka w ogóle nie przedstawiła aktualnego tytułu uprawniającego ją do władania budynkiem, w którym będą urządzane gry. Istotne zastrzeżenia budzi również sposób oceny ofert w toku postępowania przetargowego nacechowany szeregiem wad skutkujący m.in. zawyżoną oceną oferty spółki C. Sp. z o.o.

4. - naruszenie przepisów art. 122 OP, tj. zasady prawdy obiektywnej polegającej między innymi na obowiązku organu do podjęcia wszelkich czynności nakazanych prawem w celu wydania rozstrzygnięcia, podczas gdy:

- organ mimo oczywistego obowiązku wynikającego z art. 169 § 1 OP nie wezwał skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku (oferty).

5. - naruszenie przepisu art. 32 ust. 5 UGH w zw. z art. 143 OP poprzez jego niezastosowanie, tj. wydanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji z dnia [...] czerwca 2015 roku (znak: [...]) przez podsekretarza stanu z upoważnienia Ministra Finansów, podczas gdy:

- z przepisu art. 32 ust. 5 UGH wyłączającego zastosowanie przepisu art. 143 OP w postępowaniu o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry wynika, iż decyzja winna była zostać wydana osobiście przez Ministra Finansów.

6. - naruszenie art. 169 § OP — poprzez jego niezastosowanie, tj. brak wezwania skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku (oferty), podczas gdy:

- przepis art. 8 ustawy o grach hazardowych wprost przewiduje obowiązek stosowania w postępowaniach określonych w ustawie o grach hazardowych odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, przy braku wyłączenia w tym zakresie art. 169 OP do postępowań w sprawie udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry.

7. - naruszenie przepisu art. 191 OP poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, wynikające z przyjęcia, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy świadczy, iż z oferta spółki C. Sp. z o.o. przewidywała zlokalizowanie kasyna gier w hotelu kategorii cztery gwiazdki, podczas gdy:

- z przedstawionej przez spółkę C. Sp. z o.o. oferty wynika, iż lokalizacja kasyna ma znajdować się na poziomie parteru i piwnicy budynku przy ul. Zwycięstwa ... w K., a więc poza obszarem wyodrębnionym jako "A.", którego hotelowa część mieszkalna znajduje się na I i II piętrze ww. budynku.

8. - naruszenie art. 207 § 2 OP poprzez błędne wydanie decyzji częściowej w sprawie, podczas gdy:

- przywołany przepis nie przewiduje możliwości wydania decyzji częściowej w postępowaniu podatkowym, a zaskarżona decyzja jest decyzją częściową, gdyż treść jej rozstrzygnięcia odnosi się tylko i wyłącznie do odmowy udzielenia decyzji skarżącej, pomijając pozostałych uczestników przetargu.

9. - naruszenie § 6 ust. 3 pkt 1 lit. a) Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 sierpnia 2010 roku w sprawie szczegółowych warunków przeprowadzenia przetargu dla podmiotów ubiegających się o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry lub zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne (Dz.U. z 2013 roku, poz. 1156), dalej również jako Rozporządzenie Ministra Finansów, poprzez całkowicie bezpodstawne zastosowanie tego przepisu i odrzucenie wniosku skarżącej, w sytuacji gdy:

- organ miał obowiązek - wynikający z art. 169 § 1 OP - wezwać skarżącą do usunięcia braków formalnych wniosku (oferty). Nie dotrzymawszy tego obowiązku organ nie miał żadnych podstaw do zastosowania § 6 ust. 3 pkt 1 lit. a) Rozporządzenia Ministra Finansów.

II. Zaskarżonej decyzji zarzucono też naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to :

1. - naruszenie art. 33 ust. 4 ustawy o grach hazardowych poprzez jego niezastosowanie, tj. brak wydania decyzji o unieważnieniu przetargu toczącego się na podstawie zawiadomienia o przetargu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 roku, podczas gdy:

- w toku postępowania przetargowego doszło do szeregu rażących naruszeń prawa, w szczególności wadliwego ustalenia Komisji Przetargowej polegającego na błędnej ocenie oferty złożonej przez spółkę C. Sp. z o.o., a w konsekwencji przyznania jej nieuzasadnionych punktów, które przeważyły o przyznaniu spółce C. Sp. z o.o. koncesji na prowadzenie kasyna gry.

2. - naruszenie § 2 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Finansów poprzez jego błędne zastosowanie, tj. przyznanie lokalizacji kasyna gry proponowanej przez spółkę C. Sp. z o.o. pięciu punktów jako hotelowi kategorii czterogwiazdkowej, podczas gdy:

- z przedstawionych w postępowaniu koncesyjnym dokumentów nie wynika, iż proponowana przez spółkę C. Sp. z o.o. lokalizacja stanowi hotel należący do kategorii czterogwiazdkowej; przedstawiona przez spółkę C. Sp. z o.o. decyzja nr [...] z [...] stycznia 2014 roku wydana przez Marszałka Województwa [...] dotyczy wyłącznie obiektu "A." stanowiącego wydzieloną część budynku Hotel G. przy ul. [...] w K. Z przedstawionej decyzji wynika, iż obiekt "A." zlokalizowany jest na I i II piętrze ww. budynku, natomiast lokalizacja kasyna ma znajdować się w odrębnej części ww. budynku, tj. na poziomie parteru i piwnicy.

W związku z powyższym, wniosła na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 PPSA w zw. z 135 PPSA:

1. o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Finansów z dnia [...] października 2015 roku (znak: [...]) ;

oraz

2. o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2015 roku (znak: [...]) ;

jak również

3. o uchylenie w całości :

a) decyzji Ministra Finansów z dnia [...] października 2015 roku, [...] utrzymującej w mocy poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2015 roku, [...] odmawiającą udzielenia zezwolenia koncesji na prowadzenie kasyna w Kołobrzegu przy ul. Zdrojowej 3,

b) decyzji Ministra Finansów z dnia [...] października 2015 roku, [...] utrzymującą w mocy poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2015 roku, [...] odmawiającą udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna M. przy ul. [...],

c) decyzji Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2015 roku, [...] udzielającej Spółce C. Sp. z o.o. koncesji na prowadzenie kasyna gry w K. przy ul. [...].

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Pismem procesowym z dnia 5 kwietnia 2016 roku pełnomocnik Skarżącego sprecyzował żądanie skargi wnosząc o uchylenie decyzji Ministra Finansów z dnia [...] października 2015 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2015 roku nr [...] oraz na zasadach art. 135 p.p.s.a. uchylenie decyzji Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2015 roku nr [...] udzielającej S. Sp. z o.o. koncesji na prowadzenie salonu gry w K. przy ulicy [...].

Na zasadach przepisu art. 33 § 1 p.p.s.a. Sąd uznał za uczestników postępowania :

1. C. Sp. z o.o. z siedzibą w O.;

2. Z. S.A. z siedzibą w W.;

3. F. Sp. z o.o. z siedzibą w W.;

4. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W.;

5. F. Sp. z o.o. z siedzibą w W.;

6. B. Sp. z o.o. z siedzibą w W.;

7. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., które nie zajęły stanowiska w sprawie.

Pismem z dnia 15 grudnia 2016 roku Skarżąca uzupełniła skargę o dodatkową argumentację powołując nowe orzecznictwo sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 tj.). Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 tj. ze zm.), dalej: p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając zaskarżoną decyzję w powyżej omówionych granicach Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż wydając decyzję skierowaną tylko do jednego z uczestników przetargu na koncesję organ nie orzekł o całości sprawy administracyjnej.

W rozpoznawanej sprawie do Ministra Finansów wpłynęły wnioski kilku podmiotów o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyn gry w województwie zachodniopomorskim. W dniu 8 kwietnia 2014 r. na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej Ministerstwa Finansów zamieszczone zostało zawiadomienie Nr [...] o przetargu na prowadzenie kasyna gry w województwie zachodniopomorskim. Po przeprowadzeniu postępowania przetargowego Minister Finansów udzielił koncesji na prowadzenie kasyna gry w województwie zachodniopomorskim S. Sp. z o.o. (decyzja z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...]). Jednocześnie, odrębnymi decyzjami, organ odmówił udzielenia koncesji pozostałym podmiotom.

Udzielanie koncesji na prowadzenie kasyna gry reguluje rozdział 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. W myśl art. 32 ust. 1 tej ustawy, koncesji na prowadzenie kasyna gry udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych. Zgodnie z art. 33 ust. 1 w przypadku złożenia wniosku o udzielenie koncesji albo zezwolenia, których wydanie podlega ograniczeniom ilościowym, minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza na stronie internetowej urzędu obsługującego tego ministra informację o złożeniu wniosku, wraz ze wskazaniem nazwy podmiotu, przedmiotu wniosku oraz miejscowości, której wniosek dotyczy. Jeżeli o koncesję albo zezwolenie, których wydanie podlega ograniczeniom ilościowym, ubiega się więcej niż jeden podmiot spełniający warunki określone w ustawie, minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza i przeprowadza przetarg (art. 33 ust. 2).

Sąd podziela stanowisko organu, iż postępowanie o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry jest administracyjnym postępowaniem jurysdykcyjnym poprzedzonym postępowaniem kwalifikacyjnym mającym na celu ustalenie, czy wszystkie oferty spełniają warunki formalne oraz ustalenie, która z ofert jest zdaniem komisji najlepsza, chyba że w ocenie tej komisji dobrych ofert w ogóle nie ma. Przedmiotem postępowania przetargowego jest udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w danej lokalizacji.

Jako podstawę prawną decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. [...], organ wskazał art. 207 Ordynacji podatkowej w związku z art. 8, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 2 i 3 ustawy o grach hazardowych oraz przepisy rozporządzenia MF z dnia 27 sierpnia 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków przeprowadzenia przetargu dla podmiotów ubiegających się o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry lub zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne.

Zgodnie z art. 207 O. p. organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba, że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Decyzja rozstrzyga sprawę co do istoty lub w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Orzekanie w drodze decyzji dotyczy jednak konkretnej sprawy administracyjnej, rozstrzyganej co do jej istoty albo w inny sposób kończącej sprawę w danej instancji.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postępowanie o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w województwie lubuskim dotyczyło jednej sprawy w znaczeniu, o którym mowa w powołanym art. 207 O. p.

Pojęcie sprawy administracyjnej było wielokrotnie definiowane w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych. Formułowane definicje mają zastosowanie również na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej. W doktrynie jako punkt wyjścia do rozważań na ten temat wskazuje się pojęcie stosunku administracyjnoprawnego. Cechami stosunku administracyjnoprawnego sensu largo są upoważnienie organu administracji publicznej do kształtowania uprawnień i obowiązków podmiotów (osób fizycznych, osób prawnych lub innych jednostek organizacyjnych), niepowiązanych z tym organem ani więzami zależności organizacyjnej, ani podległości służbowej oraz to, że jedną ze stron stosunku administracyjnoprawnego jest organ administracji publicznej, drugą zaś podmiot, którego sytuacja prawna na mocy norm prawa została powiązana z sytuacją prawną organu w ten sposób, że organ ten może władczo i jednostronnie konkretyzować jego prawa i obowiązki (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 r., str. 18.). Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać właśnie te elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (por. B. Adamiak, glosa do wyroku NSA z dnia 23 stycznia 1998 r., I SA/Gd 654/96 , OSP 1999 r., str. 51). Jak podaje W. Dawidowicz przez sprawę administracyjną rozumie się "...zespół okoliczności faktycznych i prawnych, w których organ administracji państwowej stosuje normę prawa administracyjnego w celu ustanowienia po stronie określonego podmiotu (podmiotów) sytuacji prawnej w postaci udzielenia (odmowy udzielenia) żądanego uprawnienia albo w postaci obciążenia określonym obowiązkiem." (por. W. Dawidowicz, Zarys procesu administracyjnego, 1989, str. 8).

W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym "sprawę administracyjną stanowi przewidziana w przepisach materialnego prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji wzajemnych uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracyjny i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi. Tak rozumiana sprawa administracyjna staje się przedmiotem postępowania jurysdykcyjnego z chwilą złożenia przez ten podmiot żądania wszczęcia postępowania lub też z chwilą wszczęcia postępowania z urzędu przez organ administracyjny. Tak więc, to nie żądanie strony przekształca się z chwilą wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawę administracyjną, stanowiącą przedmiot tego postępowania i nie treść żądania tworzy sprawę administracyjną, ponieważ ta w chwili jego złożenia już istnieje, ale żądanie wszczęcia postępowania czyni sprawę przedmiotem administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego. Nie można pojęcia sprawy administracyjnej sprowadzać tylko do treści żądania podmiotu (podmiotów)." (wyrok NSA z dnia 27 lutego 2012 r. sygn. akt I FSK 457/11).

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela ten pogląd. Dlatego też art. 40 u.g.h. należy rozumieć przez pryzmat sprawy administracyjnej, a nie formalnego działania w ramach konkretnego wniosku o udzielenie koncesji. Należy zwrócić uwagę na fakt, że treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji przemawia za taką wykładnią tego przepisu. Organ uzasadniając odmowę przyznania koncesji stronie skarżącej, wyjaśnia dlaczego oferta innego podmiotu została uznana za lepszą. Nie można więc uznać, że granice sprawy wyznacza tylko treść żądania tego konkretnego oferenta. Granice te będą bowiem wyznaczały wszystkie wnioski złożone do przetargu. Taka jest przecież istota rozstrzygnięcia postępowania przetargowego, a więc z definicji konkurencyjnego.

Zasadą w postępowaniu powinno być rozpatrzenie i rozstrzygnięcie całej sprawy co do jej istoty jedną decyzją. Jeżeli przedmiotem postępowania jest jedna sprawa administracyjna, w której udział bierze kilka stron powinna zapaść jedna wspólna decyzja administracyjna kształtująca sytuację prawną wszystkich stron postępowania (tak również B. Adamiak [w:]B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, str.364). W wyroku z dnia 30 października 2000 r. NSA podkreślił, iż decyzja kończąca postępowanie to akt, z którego strona winna czerpać pełną, wszechstronną, zgodnie z prawem umotywowaną informację o swej sytuacji prawnej - w zakresie prawa procesowego i materialnego (wyrok NSA z dnia 30 października 2000 r., I SA/Łd 588/98).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stwierdza, że zakres sprawy administracyjnej w niniejszym postępowaniu obejmuje rozstrzygnięcie co do wszystkich wniosków złożonych w odpowiedzi na jedno zawiadomienie o przetargu. W wyniku tego przetargu mogła bowiem zostać udzielona jedna koncesja, rozstrzygnięcie przyznające koncesję jednemu z uczestników przetargu automatycznie eliminuje taką możliwość w stosunku do pozostałych oferentów.

Zawarte w art. 8 u. g. h. odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów Ordynacji podatkowej nie uzasadnia wydania w rozpoznawanej sprawie decyzji częściowych bowiem treść powoływanego wyżej art. 207 O. p. nie daje podstawy do wydania decyzji częściowej. Gdyby wolą ustawodawcy było dopuszczenie takiej możliwości zastosowałby rozwiązanie analogiczne do regulacji zawartej w art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), który w art. 104 § 2 przewiduje wydanie decyzji częściowej. Stanowisko organu o dopuszczalności wydania decyzji częściowych w stosunku do poszczególnych podmiotów biorących udział w postępowaniu o udzielenie koncesji nie znajduje również uzasadnienia w treści art. 41 i art. 42 ustawy o grach hazardowych. Wskazane artykuły zawierają przepisy materialnoprawne, nie zawierają regulacji proceduralnych. Wniosek, że z treści tych przepisów można wywodzić, że dopuszczalne jest wydawanie w stosunku do poszczególnych podmiotów biorących udział w postępowaniu o udzielenie koncesji odrębnych, skierowanych do poszczególnych konkretnych podmiotów, decyzji, czy to pozytywnych (koncesja), czy też odmawiających udzielenia koncesji, jest zdaniem Sądu zbyt daleko idący.

Należy podkreślić, że prawo procesowe pełni funkcję instrumentalną wobec prawa materialnego. W komentarzach do kodeksu postępowania administracyjnego wskazuje się, że "Celem bezpośrednim tego postępowania jest wiążące ustalenie konsekwencji norm prawa materialnego, w odniesieniu do konkretnie oznaczonego adresata w sprawie indywidualnej, przez organ administracji publicznej w formie decyzji. Postępowanie to (...) ma także na celu:

1) zagwarantowanie jednolitego i przewidywalnego biegu postępowania w procesie stosowania przepisów prawa materialnego,

2) wykonywanie i urzeczywistnianie prawa materialnego (tzw. służebna funkcja postępowania administracyjnego),

3) zapewnienie poszanowania chronionych Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) praw i wolności, zwłaszcza wtedy, gdy te prawa i wolności są naruszane przez państwo.’’ (A. Wróbel "Komentarz aktualizowany do art. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego", System Informacji Prawnej Lex 44/2015).

Pogląd ten zachowuje aktualność również na gruncie postępowania podatkowego.

Przyjęcie przez organ założenia, tak jak w niniejszej sprawie, wielości spraw administracyjnych w znaczeniu materialnoprawnym w jednej sprawie o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyn gry w województwie lubuskim, nie daje możliwości realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 127 O. p., której istota wyraża się w możliwości dwukrotnego rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz. T. II, Toruń 2007, str. 34).

Praktyka organu całkowicie eliminuje prawo uczestnika przetargu, którego wniosek o przyznanie koncesji nie został uwzględniony do kontroli instancyjnej negatywnego rozstrzygnięcia. Nawet bowiem w przypadku, gdy zarzuty takiego uczestnika przetargu okażą się zasadne, to nie będzie możliwości zakończenia sprawy w sposób dla niego korzystny, gdyż decyzja przyznająca koncesję konkurentowi w przetargu będzie decyzją ostateczną. Taka sytuacja nie jest do pogodzenia ze wspomnianą już zasadą dwuinstancyjności postępowania.

W ocenie Sądu jedynie orzeczenie jedną decyzją o wszystkich ofertach złożonych w wyniku zamieszczenia zawiadomienia o przetargu na udzielenie koncesji pozwoli na pełne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w sposób gwarantujący wszystkim oferentom na realizację prawa do kontroli instancyjnej. Nie można uznać, że stoi temu na przeszkodzie tajemnica handlowa przedsiębiorstw poszczególnych oferentów. Każdy z podmiotów składając ofertę musi godzić się z tym, że konkurując z innymi musi uczynić jawnymi część niezbędnych dla tego postępowania danych dot. swojej działalności. Nie jest to nic wyjątkowego, wręcz przeciwnie postępowanie standardowe w przypadku przetargów regulowanych przez prawo zamówień publicznych, przetargi na częstotliwości radiowe . telewizyjne czy też telekomunikacyjne. Nie ma żadnych powodów, aby w tym przypadku przyjmować odmienne rozwiązania i standardy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Finansów uwzględni pogląd zaprezentowany w niniejszym orzeczeniu.

Wobec uwzględnienia zarzutu dot. naruszenia art. 207 O.p. jest przedwczesnym odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi.

Należy też wskazać, iż z treści art. 135 p.p.s.a. wynika, że warunkiem zastosowania trybu określonego w tym przepisie jest niezbędność takiego rozstrzygnięcia do końcowego załatwienia sprawy. Spełnienie przesłanki ,,niezbędności" następuje jedynie wówczas, gdy bez zastosowania trybu określonego w komentowanym przepisie załatwienie sprawy byłoby ,,niemożliwe lub co najmniej utrudnione" (Z. Kmieciak, Głębokość orzekania w sprawach objętych kognicją sądów administracyjnych, PiP 2007, z.4, s.39).

Określenie ,,we wszystkich postępowaniach", użyte w art. 135 p.p.s.a., wskazuje, że środki prawne, o których mowa w komentowanym przepisie, powinny być stosowane do aktów lub czynności wydawanych lub podjętych w różnych, a więc w odrębnych postępowaniach prowadzonych ,,w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Chodzi więc zarówno o postępowania zaliczane do trybu głównego (toczące się przed organem pierwszej i drugiej instancji), jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego (tak A. Kabat komentarz do art. 135 p.p.s.a.).

Analizując sprawę pod tym względem, Sąd w niniejszej sprawie uznał, iż zasadnym jest uchylenie jedynie zaskarżonej decyzji zobowiązujące organ do uwzględnienia przytoczonej argumentacji oraz oceny i wykładni prawa.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) orzeczono jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sądowego postanowiono na podstawie art. 200 p.p.s.a.