Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1938/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 156, 220
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. G. i Z. G. o sprostowanie sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1938/15 w sprawie ze skargi T. G. i Z. G. na decyzję Prezydenta W. z dnia [...] września 2006 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: odmówić sprostowania sentencji postanowienia.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1938/15, odrzucił skargę T. G. i Z. G. ("skarżący") na decyzję Prezydenta W. z dnia [...] września 2006 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.

W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że skarżący przedmiotem skargi uczynili decyzję organu I instancji, a z akt sprawy wynikało, że nie skorzystali z przysługującego im uprawnienia i nie wnieśli odwołania od tej decyzji. W związku z tym, skarga podlegała odrzuceniu ze względu na niewyczerpanie środków zaskarżenia.

Skarżący w pismach z 1 listopada 2015 r. i 11 stycznia 2016 r. zawarli, po pierwsze, wniosek o sprostowanie postanowienia z dnia 23 października 2015 r. w ten sposób, że przedmiotem złożonej przez nich skargi z dnia 24 marca 2015 r. był także wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2006 r., "stanowiący część skargi w związku z niewykonaniem przez organ wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 105/14 w wyznaczonym przez Sąd terminie jednego miesiąca", a nie tylko skarga na w/w decyzję, którą rozpoznał Sąd tym postanowieniem (w piśmie skarżący podali błędną sygnaturę akt, prawidłowa to IV SAB/Wa 105/14); po drugie wnieśli o "sprostowanie lub rozpatrzenie sprawy pod nową sygnaturą akt" ze względu na to, że złożona przez nich skarga z dnia 24 marca 2015 r. dotyczyła też stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2006 r., a Sąd, odrzucając skargę postanowieniem z 23 października 2015 r., badał tylko, czy zostały wyczerpane środki zaskarżenia tej decyzji. Skarżący wskazali także, iż nie otrzymali oni zarządzenia Sądu wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1938/15, co oznacza, że Sąd rozpatrywał skargę pomimo nieuiszczenia wpisu (art. 220 § 1 P.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Wniosek jest niezasadny.

Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – dalej w skrócie: "P.p.s.a."], sąd może zarówno z urzędu, jak i na wniosek sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

Wykładnia gramatyczna tego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04, LEX nr 837885, i z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II OSK 990/12, LEX nr 1613413). Jednak sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia.

Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Sprostowaniu nie podlega również mylne ustalenie faktu, choćby zostało spowodowane przeoczeniem. Kwestia, czy prostowana okoliczność jest w rzeczywistości poparta dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (por. wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16). Co więcej, błędy pisarskie należy rozumieć jako widoczne, wbrew zamierzeniom Sądu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Przedmiotem sprostowania może być zatem np. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności (poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty) oraz inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu.

W rozpoznawanej sprawie nie zaistniała którakolwiek z wymienionych w art. 156 § 1 P.p.s.a. przesłanek nakładających na Sąd obowiązek sprostowania sentencji postanowienia z dnia 23 października 2015 r.

Natomiast, jak wskazano wcześniej, niemożliwe jest, by wniosek o sprostowanie sentencji prowadził do zmiany rozstrzygnięcia Sądu – jeśli tak należałoby zrozumieć wniosek skarżących o "rozpatrzenie sprawy pod nową sygnaturą akt". Wskazane we wniosku z dnia 1 listopada 2015 r., oraz poparte pismem z dnia 11 stycznia 2016 r., żądanie skarżących o inną kwalifikację ich skargi na skargę na decyzję Prezydenta W. w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty jest, w tym trybie, niedopuszczalne.

Sąd zauważa z urzędu, że decyzja Prezydenta W. była już przedmiotem rozstrzygnięcia tut. Sądu. W dniu 14 kwietnia 2014 r. skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na nierozpatrzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2006 r. W tej sprawie (sygn. akt IV SAB/Wa 105/14) Sąd zobowiązał Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] do rozpoznania wniosku T. G. i Z. G. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] solidarnie na rzecz skarżących T. G. i Z. G. kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten stał się prawomocny od dnia 25 października 2014 r. Następnie, Z. G. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], wydanej na skutek wniosku skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy, którą to Kolegium utrzymało w mocy decyzję Kolegium z dnia [...] grudnia 2014 r., sygn. akt [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] września 2006 r., w sprawie pobrania jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W wyniku w/w skargi Z. G., w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1548/15, w dniu 4 listopada 2015 r. zapadł wyrok, którym uchylono zaskarżoną decyzję i zasądzono od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego Z. G. kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W sprawie tej została złożona skarga kasacyjna.

Na marginesie należy zauważyć, że na podstawie § 35 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1177), przewodniczący wydziału orzeczniczego przekazuje sprawę sędziemu sprawozdawcy, bez wzywania do uiszczenia wpisu, jeżeli z treści skargi wynika, że podlega ona odrzuceniu. W niniejszej sprawie taka sytuacja miała miejsce, stąd skarżący nie zostali wezwani do uiszczenia wpisu od skargi na podstawie art. 220 § 1 P.p.s.a.

Z powyższych względów, w oparciu o art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.