Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 330/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 57 § 1, art. 46 § 1 pkt 4 , art. 47 § 1, art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 8 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [A] Sp. z o.o. w M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 802/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi [A] Sp. z o.o. w M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie zmiany danych w zgłoszeniu celnym oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 lipca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 802/19, odrzucił skargę [A] Sp. z o.o. w M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z [...] lutego 2019 r. w przedmiocie zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

Po wniesieniu przez spółkę skargi na ww. decyzję Przewodniczący Wydziału V WSA w Warszawie zarządzeniem z 23 maja 2019 r. wezwał skarżącą do:

1. nadesłania oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi;

2. nadesłania jednego odpisu skargi celem doręczenia uczestnikowi postępowania

- w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Zarządzenie doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 30 maja 2019 r., a więc termin do uzupełnienia braku formalnego skargi minął 6 czerwca 2019 r. Wobec niewykonania wezwania w terminie Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

Zażalenie na to postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 49 § 1 w zw. z art. 46 § 3 oraz art. 47 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. polegające na nieprawidłowym przyjęciu, e strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi w postaci nadesłania oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej oraz do nadesłania jednego odpisu skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, a w konsekwencji odrzucenie skargi wniesionej przez skarżącą na ww. decyzję, podczas gdy pełnomocnik strony skarżącej nie otrzymał ww. zarządzenia o uzupełnienie braków, stąd nie mógł uchybić terminowi na jego uzupełnienie, gdyż termin taki nie rozpoczął swojego biegu. Ponadto, zarzuciła naruszenie art. 82 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na odrzuceniu skargi wniesionej przez skarżącą na decyzję, pomimo faktu, iż termin do uzupełnienia braków formalnych skargi nie rozpoczął swojego biegu, gdyż zarządzenie o uzupełnieniu braków nie zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej.

W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że jedyna przesyłka, jaka została skierowana przez Sąd do pełnomocnika skarżącej w tej sprawie, zawierała zarządzenie z 23 maja 2019 r. dotyczące doręczenia odpisu odpowiedzi na skargę. Nie zawierała ona jednak zarządzenia z tego dnia o wezwaniu do uzupełniani braków formalnych skargi, w którym mowa w zaskarżonym postanowieniu. Wobec tego, siedmiodniowy termin do uzupełniania tych braków nie rozpoczął biegu, a niewykonanie wezwania, które nie zostało skutecznie doręczone, nie może skutkować odrzuceniem skargi.

Do zażalenia strona załączyła skan koperty zawierającej sporną przesyłkę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, który przy pierwszej czynności procesowej obowiązany jest dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis takiego pełnomocnictwa (vide: art. 37 § 1 powołanej wyżej ustawy). Przepis art. 47 § 1 p.p.s.a. jednoznacznie wskazuje natomiast obowiązek strony do załączenia odpisów pism.

Z akt sprawy wynika, że w związku z wniesieniem przez skarżącą skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, zarządzeniem z dnia 23 maja 2019 r. Przewodniczący Wydziału V WSA w Warszawie wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od daty otrzymania odpisu zarządzenia pod rygorem jej odrzucenia poprzez: 1) złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi; 2) złożenie jednego odpisu skargi celem doręczenia. Wezwanie to wraz z pouczeniem, a także odpowiedź organu na skargę nadano w jednej przesyłce, którą doręczono w dniu 30 maja 2019 r. W terminie 7 dni od doręczenia ww. przesyłki pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego, ani nie nadesłał odpisu skargi.

Odnosząc się do argumentów zażalenia, wskazać przede wszystkim należy, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki doręczonej skarżącemu w dniu 30 maja 2019 r. (k. 53 akt sądowych) znajduje się następujące oznaczenie rodzaju przesyłki: "wezw. do złoż. pełn.+ nadesł. odpisu sk. + odpis odp. na sk.", a także oświadczenie odbierającego przesyłkę o następującej treści: "Potwierdzam własnoręcznym podpisem, że w dniu dzisiejszym wyżej wymienioną przesyłkę otrzymałem", opatrzone datą i podpisem osoby upoważnionej do odbioru przesyłek.

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, wypełnione przez pracowników poczty, korzysta z domniemania prawdziwości jako dokument urzędowy (por. np. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GZ 477/13). Domniemanie prawdziwości danych zawartych na zwrotnych potwierdzeniach odbioru przesyłek może zostać obalone przez stronę mającą w tym interes. W niniejszej sprawie skarżąca nie obaliła jednak skutecznie tego domniemania, nie przedstawiła bowiem żadnych dowodów na okoliczność niedoręczenia wezwania. Niewystarczające jest zaś samo twierdzenie strony w tym zakresie. Z załączonego do zażalenia skanu koperty również nie wynika, jakie dokumenty się w niej faktycznie znajdowały.

Należy podkreślić, że to w interesie odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia przesyłki. Osoba odbierająca przesyłkę w momencie odbioru nie stwierdziła braku któregokolwiek z dokumentów wskazanych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Natomiast ZPO niewątpliwie wskazywało, że przesyłka zawierała zarówno wezwanie do uzupełnienia braków, jak i odpis odpowiedzi na skargę.

W tak przedstawionym stanie sprawy nie można Sądowi I instancji zarzucić, że dał wiarę wynikającym z akt sprawy okolicznościom co do zawartości spornej przesyłki. Zwrotne potwierdzenie odbioru stanowi dowód tego co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Postępowanie Sądu było zatem uprawnione mimo twierdzeń skarżącej.

Mając powyższe na uwadze nie ulega wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że skarżąca nie zastosowała się w zakreślonym terminie do wezwania i tym samym należy przyjąć, że Sąd I instancji zasadnie postanowił o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.