Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 249/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 3, par. 9,  par. 10,  par. 11
journal: Dz.U. 2004 nr 286 poz 2870
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie  gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich

SENTENCJA

Dnia 29 września 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2009 roku przy udziale sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego oddala skargę /-/M. Górecka /-/M. Lorych – Olszanowska /-/W. Długaszewska


UZASADNIENIE

K. Z. w dniu 10 marca 2005 roku wystąpił z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej na Działanie "Wspieranie Gospodarstw Niskotowarowych" w ramach Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich.

Kierownik Powiatowego Biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. decyzją wydaną w dniu 1 lutego 2006 roku, przyznał wnioskodawcy płatności do gospodarstwa niskotowarowego.

W dniu 22 maja 2007 roku K. Z. wystąpił do Powiatowego Biura Agencji w K. z pismem, w którym poinformował o przekazaniu swojego gospodarstwa synowi M. Z., wnosząc jednocześnie o przekazanie synowi dalszych płatności niskotowarowych. Przekazanie gospodarstwa uzasadnił pogarszającym się stanem zdrowia, będącym wynikiem pobicia.

Do pisma dołączył umowę darowizny sporządzoną aktem notarialnym z dnia 9 maja 2007r., którą darował synowi M. Z. całe zabudowane gospodarstwo rolne położone w miejscowości P. i H. o łącznej powierzchni 5.71,91 ha.

W związku z powyższym, Kierownik Powiatowego Biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. w dniu 8 grudnia 2008 roku, na podstawie § 13 ust. 1 w zw. z §10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich ( Dz. U. Nr 286, poz. 2870 ze zm. z 2004r.), wstrzymał K. Z. płatność dla gospodarstwa niskotowarowego przyznaną wskazaną wyżej decyzją z dnia 1 lutego 2006r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w związku z tym, że beneficjent przeniósł własność gospodarstwa przed upływem 5-ciu lat od dnia przyznania płatności, jednakże przekazanie nie nastąpiło na rzecz następcy producenta rolnego, któremu przyznano rentę strukturalną, płatność dla gospodarstwa niskotowarowego podlega wstrzymaniu.

K. Z. wniósł odwołanie od wskazanej wyżej decyzji, wnosząc o jej uchylenie.

Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia 21 stycznia 2009 roku wydaną na podstawie art. 5 ust. 2 Ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej z dnia 28 listopada 2003r.( Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm. z 2003r.), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż z uwagi na fakt, że w obowiązującym stanie prawnym, tj. Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych, objętej planem rozwoju obszarów wiejskich , które określa warunki przyznawania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego , brak jest stosowanych regulacji dotyczących przejęcia płatności w przypadku przekazania gospodarstwa.

§ 11 rozporządzenia przewiduje przejęcie płatności tylko w przypadku, gdy nastąpi przeniesienie własności gospodarstwa niskotowarowego na rzecz następcy producenta rolnego, któremu przyznano rentę strukturalną, jeżeli w terminie 35 dni od dnia przeniesienia własności tego gospodarstwa złoży stosowne oświadczenie. Z uwagi na powyższe, M. Z., któremu K. Z., nie będący beneficjentem programu renty strukturalnej, przekazał gospodarstwo rolne, nie mógł przejąć płatności w ramach Działania 2 Wspieranie Gospodarstw Niskotowarowych.

Jednocześnie organ wskazał, że nie znajduje zastosowania w sprawie K. Z. art. § 9 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r., ponieważ odwołujący nie złożył oświadczenia opisanego w ust. 3 o zaistnieniu takich okoliczności, lecz przekazał gospodarstwo synowi. Opisany i udokumentowany przebieg choroby, będący następstwem pobicia nie może stanowić żadnej okoliczności pozwalającej na nie respektowanie przepisów prawa przez organ administracji.

K. Z. wniósł skargę do sądu administracyjnego, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego poprzez nie rozpatrzenie sprawy w zakresie przejęcia zobowiązań przez następcę prawnego gospodarstwa niskotowarowego – tj. naruszenie przepisu art. 36 w zw. z art. 39 ust. 1 lit. b Rozporządzenia 817/2004 WE oraz naruszenie prawa procesowego poprzez niedoinformowanie strony postępowania o przysługujących jej prawach i obowiązkach, tj. naruszenie art. 9 kpa.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania lub uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art.1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz.1270) zwanej dalej jako p.p.s.a, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadności wstrzymania producentowi rolnemu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego.

Zaskarżona decyzja o wstrzymaniu skarżącemu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego opierała się na ustaleniu, że wypełniona została dyspozycja §10 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004r., gdyż uprawniony do płatności niskotowarowej przeniósł własność gospodarstwa przed upływem okresu 5 lat od dnia przyznania płatności, a nie zachodziły przesłanki z §11 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004r. tj. przeniesienie własności nie nastąpiło na następcę producenta rolnego, któremu przyznano rentę strukturalną

W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu, przede wszystkim, należy mieć na uwadze, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich ( Dz .U .Nr 286, poz.2870), w § 3 określa przesłanki, jakie muszą być spełnione, aby producent rolny mógł uzyskać płatność dla gospodarstwa niskotowarowego. Treść wymaganych przesłanek, a w szczególności, wymóg posiadania prawa własności gospodarstwa rolnego (§ 3 ust.1 pkt 3 a ) oraz zobowiązanie się producenta rolnego do nieprzenoszenia własności gospodarstwa niskotowarowego przez okres 5 lat od dnia przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego ( § 3 ust.1 pkt 4b) wskazuje, że pomoc finansowa na wspieranie gospodarstw niskotowarowych poddana została bardziej rygorystycznym regułom niż inne formy pomocy finansowej, przyznawane w ramach wspierania rozwoju obszarów wiejskich. Jednym zaś z istotnych ograniczeń jest właśnie wyłączenie możliwości przeniesienia prawa do płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w przypadku zbycia przez producenta rolnego gospodarstwa niskotowarowego, stąd też wymóg zobowiązania się przez producenta do nieprzenoszenia własności gospodarstwa przez okres 5 lat od dnia przyznania płatności, a także określenie, sankcji, jakie są stosowane w przypadku, gdy mimo złożonego zobowiązania, producent rolny przeniesie prawo własności gospodarstwa.

Z niekwestionowanych okoliczności rozpatrywanej sprawy wynika, że skarżący był uprawniony do płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, przyznanej decyzją z dnia 1 lutego 2006 roku. Ubiegając się o przedmiotową płatność skarżący zobowiązał się - zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 4 b i ust. 3 powyższego rozporządzenia, do nieprzenoszenia własności gospodarstwa niskotowarowego przez okres 5 lat od dnia przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, z zastrzeżeniem, że zobowiązanie to nie dotyczy przeniesienia własności gospodarstwa niskotowarowego na rzecz następcy producenta rolnego, któremu przyznano rentę strukturalną.

Mimo podjętego zobowiązania, skarżący w dniu 9 maja 2007r., na podstawie umowy darowizny, przeniósł własność gospodarstwa na rzecz syna M. Z.

Jak ustaliły organy , nie zachodziły w rozpatrywanej sprawie przesłanki z §11 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004r. tj. przeniesienie własności nie nastąpiło na następcę producenta rolnego, któremu przyznano rentę strukturalną

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia zaskarżonego w niniejszej sprawie, stanowiły przepisy wskazanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, Zgodnie z § 10 rozporządzenia płatność dla gospodarstwa niskotowarowego podlega wstrzymaniu i zwrotowi, jeżeli producent rolny przeniósł własność gospodarstwa niskotowarowego przed upływem 5 lat od dnia przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, z zastrzeżeniem § 11. Zgodnie zaś z § 11 rozporządzenia, w przypadku gdy w okresie 5 lat od dnia przyznania płatności nastąpi przeniesienie własności gospodarstwa niskotowarowego na rzecz następcy producenta rolnego, któremu przyznano rentę strukturalną, płatność dla gospodarstwa niskotowarowego przysługuje temu następcy, jeżeli w terminie 35 dni od dnia przeniesienia własności tego gospodarstwa złoży oświadczenie, w którym zobowiąże się do:

1) realizacji planu rozwoju gospodarstwa niskotowarowego oraz

2) nieprzenoszenia własności tego gospodarstwa

- do końca okresu objętego zobowiązaniem poprzedniego właściciela tego gospodarstwa (ust. 1).

Do oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, dołącza się:

1) umowę sprzedaży lub inną umowę, w wyniku której nastąpiło przeniesienie własności gospodarstwa niskotowarowego, oraz

2) kopię decyzji przyznającej płatność dla gospodarstwa niskotowarowego poprzedniemu właścicielowi tego gospodarstwa (ust. 2).

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, płatność dla gospodarstwa niskotowarowego nie podlega zwrotowi (ust. 3).

Z powyższych regulacji wynika, że płatność dla gospodarstwa niskotowarowego podlega wstrzymaniu w przypadku przeniesienia własności gospodarstwa niskotowarowego przed upływem 5 lat od dnia przyznania płatności dla tego gospodarstwa w sposób uniemożliwiający przejęcie płatności przez następcę prawnego, zgodnie z § 11 rozporządzenia.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja o wstrzymaniu skarżącemu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego opierała się na prawidłowym ustaleniu, że wypełniona została dyspozycja §10 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004r., gdyż uprawniony do płatności niskotowarowej przeniósł własność gospodarstwa przed upływem okresu 5 lat od dnia przyznania płatności, a nie zachodziły przesłanki z §11 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004r. tj. przeniesienie własności nie nastąpiło na następcę producenta rolnego, któremu przyznano rentę strukturalną

Skarżący w zarzutach podniesionych w skardze, wskazał na naruszenie przepisu art. 36 i art. 39 ust. 1 lit. b Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 817 z dnia 29 kwietnia 2004r.ustanawiajacego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji I Gwarancji Rolnej EFOGR, Dz.U.UE.L.04.153.30, polegające na – jak wskazał - nie rozpatrzeniu sprawy w zakresie przejęcia zobowiązań przez następcę prawnego gospodarstwa niskotowarowego

Ponadto, w piśmie procesowym z dnia 9 lipca 2009 r., uzupełniając zarzut naruszenia art. 36 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 817, podniósł, iż § 3 pkt 4 lit. b w zw. z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. jest niezgodny z art. 36 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 817.

Zdaniem skarżącego, § 3 pkt 4 lit. b w zw. z § 10 rozporządzenia ogranicza swobodę dysponowania gospodarstwem rolnym przez okres 5 lat, co jest jawnym ograniczeniem prawa własności, to zaś stanowi również naruszenie art. 140 kodeksu cywilnego oraz art. 2, art. 21 i art. 64 Konstytucji

W ocenie Sądu, wskazane wyżej zarzuty są bezzasadne.

Wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżącego, prawo wspólnotowe, w tym obowiązujące dla okresu budżetowego 2000 – 2006 rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz. U.UE L 160 z 26 czerwca 1999 ), poza wskazaniem celów i warunków przyznawania pomocy finansowej, zezwalało państwom członkowskim na ustanowienie dalszych lub bardziej restrykcyjnych warunków, dla przyznania wsparcia Wspólnoty dla rozwoju wsi, pod warunkiem jednak, że warunki te będą zgodne z celami i wymaganiami zawartymi w niniejszym Rozporządzeniu ( art. 37 rozporządzenia).

Zdaniem Sądu, przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r., regulujące przejęcie przyznanego dofinansowania dla gospodarstwa niskotowarowego, w sytuacji przeniesienia własności gospodarstwa przez beneficjenta podczas okresu ważności zobowiązania, nie sprzeciwiają się ani celom, ani wymaganiom zawartym w rozporządzeniu Rady. Skarżący zaś, w tym zakresie, nie przedstawił żadnych przeciwnych temu stanowisku argumentów.

Nie sposób również zgodzić się z zarzutem, iż omawiane regulacje w jakikolwiek sposób ograniczają prawo do zbywania gospodarstwa rolnego. Zarówno ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. jak i rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. regulują wyłącznie kwestie pomocy finansowej ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Ubieganie się o dofinansowanie, stanowi czynność całkowicie dobrowolną. Pomoc uzyskują ci beneficjenci, którzy spełniają określone we wskazanych wyżej przepisach warunki. Sąd zatem nie dostrzega, we wskazanych przez skarżącego przepisach, zagrożenia w postaci ograniczenia prawa własności podmiotów korzystających z przyznanej im pomocy. Zauważyć przy tym również należy, iż wskazane przepisy w żaden sposób nie przeszkodziły skarżącemu w swobodnym zadysponowaniu swoją własnością.

Zdaniem Sądu, nie doszło również do naruszenia przepisu art. 39 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817.

Skarżący wskazując na ten przepis, odwołuje się wyłącznie do ust. 1, zgodnie z którym, bez uszczerbku dla rzeczywistych okoliczności, które należy uwzględnić w indywidualnych przypadkach, Państwa Członkowskie mogą uznać, w szczególności, następujące kategorie siły wyższej:

a) śmierć rolnika;

b) długoterminowa niezdolność rolnika do wykonywania zawodu;

c) wywłaszczenie dużej części gospodarstwa, jeżeli wywłaszczenie to nie mogło być przewidziane w dniu podjęcia zobowiązania;

d) klęska żywiołowa poważnie dotykająca grunty rolne gospodarstwa; gospodarskich;

f) choroba epizootyczna dotykająca część lub całość należących do rolnika zwierząt go

e) wypadek powodujący zniszczenie budynków dla zwierząt gospodarskich.

Tymczasem, z tego samego przepisu art. 39 ust. 2 wynika, iż o przypadkach siły wyższej zawiadamia się na piśmie właściwy organ, wraz z odpowiednimi dowodami zadowalającymi ten organ w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym rolnik jest w stanie dokonać tej czynności. Ten termin może zostać przedłużony o 20 dni roboczych, w przypadku gdy taka możliwość przewidziana jest w dokumencie programowania.

Odpowiednia regulacja zawarta została w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r, w § 9 ust. 2 pkt 1.

Ustawodawca przewidział bowiem, iż w sytuacji podobnej, jak we wskazanym art. 39 rozporządzenia nr 817, tj. jeżeli realizacja przedsięwzięć określonych w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego była niemożliwa, m.in. z powodu długotrwałej niezdolności do pracy producenta rolnego, płatność dla gospodarstwa niskotowarowego może być wypłacona. Przepis wymaga jednak również tutaj oświadczenia producenta rolnego o zaistnieniu tych okoliczności.

Zauważyć jednak należy , że okoliczności, o których mowa w § 9 i zawarte w nim zastrzeżenia, odnoszące się, m.in., do długotrwałej niezdolności do pracy producenta rolnego, mogłyby być wzięte pod uwagę wyłącznie w przypadkach, w tym przepisie określonych, tj., jeżeli producent rolny nie dotrzymał warunków określonych w § 8 ust. 1.

W przypadku przeniesienia własności gospodarstwa niskotowarowego przed upływem 5 lat od dnia przyznania płatności, tak , jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, podstawą wstrzymania płatności jest przepis § 10 rozporządzenia, który wyraźnie stanowi, że przyznana płatność podlega wstrzymaniu i zwrotowi.

Jedynym zaś zastrzeżeniem jest tutaj wyłącznie § 11, a w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki tam wskazane.

Słusznie zatem wskazał organ II instancji, iż w przedmiotowej sprawie § 9 ust. 2 pkt 1 rozporzadzenia nie znajduje zastosowania, ponieważ skarżący nie złożył oświadczenia o zaistnieniu takich okoliczności lecz przekazał gospodarstwo synowi.

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasady udzielania stronie informacji, a skarżący nie uzasadnił tego zarzutu w sposób pozwalający na inną ocenę.

W skardze oraz w piśmie z dnia 9 lipca 2009 r. skarżący podniósł, że wielokrotnie kontaktował się z Biurem Powiatowym Agencji w K., nawet jeszcze przed prawnym przekazaniem gospodarstwa synowi, w celu uzyskania informacji , jakie ma przedsięwziąć czynności, aby jego syn, w chwili przejęcia własności gospodarstwa, mógł dalej otrzymywać płatności. Pracownicy urzędu, jak wskazał, nie udzielili mu żadnych informacji. Zdaniem zaś skarżącego, urzędnicy winni byli poinformować go o brzmieniu art. 9 pkt 2.1 oraz art. 10 i art. 11 wraz z informacją o możliwości przekazania gospodarstwa rolnego jedynie na rzez następcy prawnego.

W pierwszej kolejności, należy zatem zauważyć, iż K. Z. składając wniosek o przyznanie pomocy finansowej dla gospodarstwa niskotowarowego, złożył jednocześnie zobowiązanie – które było warunkiem przyznania mu tej pomocy – w którym zobowiązał się do nieprzenoszenia własności gospodarstwa niskotowarowego przez okres 5 lat od dnia przyznania płatności.

W formularzu wniosku, który skarżący złożył, wnioskując o przyznanie pomocy ( k 5/5 wniosku), poza treścią zobowiązania, o którym mowa, znajduje się pouczenie, iż zobowiązanie to nie dotyczy przeniesienia własności gospodarstwa na rzecz następcy wnioskodawcy, któremu przyznano rentę strukturalną.

Skarżący podpisał również oświadczenie , że znane mu są zasady przyznawania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego i że jest świadomy skutków niewykonania zobowiązań wynikających z realizacji działania "wspieranie gospodarstw niskotowarowych".

Treść zobowiązania oraz pouczenie, o których mowa wyżej, zawierają dokładnie treści wynikające z przepisów § 10 i § 11 rozporządzenia. Nie można zatem uznać, wbrew stanowisku skarżącego zawartemu w piśmie procesowym z dnia 9 lipca 2009 r, że nie wiedział, w jakich okolicznościach może przekazać swoje gospodarstwo, nie tracąc jednocześnie prawa do wypłaty przyznanej pomocy finansowej.

Ponadto, co nie budzi wątpliwości, zgodnie z art. 9 kpa, organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego.

Zakres przedmiotowy udzielania informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych dotyczy praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organ obowiązany jest zatem do udzielania całokształtu informacji związanej z załatwieniem konkretnej sprawy administracyjnej, od chwili jej wszczęcia, aż do zakończenia decyzją. Z materiału zgromadzonego w niniejszej sprawie, nie wynika, aby po wydaniu decyzji o przyznaniu K. Z. płatności z dnia 1 lutego 2006r., do chwili wystąpienia przez skarżącego z pismem z dnia 21 maja 2007r., w którym skarżący zwrócił się do organu o przekazanie dalszej pomocy synowi M. Z. i poinformował o przekazaniu gospodarstwa na rzecz syna, dołączając akt notarialny z dnia 9 maja 2007r., toczyło się przed organem jakiekolwiek postępowanie, które obligowałoby organ do działania na podstawie art. 9 kpa.

Podkreślić bowiem należy, iż udzielanie stronie należytej i wyczerpującej informacji przez organ administracji w konkretnej sprawie, należy odróżnić od doradztwa prawnego. Artykuł 9 k.p.a. nie nakłada na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych, czy też doradztwa. Nie może być również utożsamiany z obowiązkiem zawiadamiania strony o powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych, (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2006r. I OSK 1148/05).

Nie ma w sprawie żadnego dowodu wskazującego na to, iż przed dniem 9 maja 2007r., tj. przed dniem zawarcia umowy darowizny, skarżący zwracał się do organu o udzielenie mu jakiejkolwiek informacji, bądź informował organ o okolicznościach związanych z otrzymywaną pomocą finansową. Na rozprawie przed Sądem, pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, iż nie ma żadnych pism, z których wynikałoby, iż skarżący zwracał się do organu o udzielenie mu informacji. Zauważyć też należy, że z treści pisma skierowanego do organu w dniu 21 maja 2007 roku również nie wynika, by skarżący zwracał się do organu o udzielenie mu informacji, czy też kwestionował to, co podnosi w skardze, że organy wprowadziły go w błąd.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, wobec czego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.

/-/ M. Górecka /-/ M. Lorych-Olszanowska /-/ W. Długaszewska

D.W.d