Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 804/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.33
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art.13 ust.1 w zw. z art.13b ust.1 i 6
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
article: art.151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2021 r. sprawy ze skargi G. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w wyniku rozpatrzenia zażalenia zobowiązanego G. G. na postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]:

- uchyliło tiret drugie postanowienia w części dotyczącej zdarzenia z dnia [...] r., godz. [...], na ulicy [...] i orzekło w to miejsce o oddaleniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec zobowiązanego G. G. (dalej także "Zobowiązany", "Skarżący") na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w części dotyczącej zdarzenia z dnia [...] r., godz. [...], na [...] oraz odmówiło w tym zakresie umorzenia postępowania egzekucyjnego,

- utrzymało w mocy w pozostałym zakresie tiret drugie postanowienia Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., znak: [...] .

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało art.138 § 1 pkt 2, 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r, Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2021 poz. 735 – dalej "K.p.a."); art. 13 ust. 1 w zw. z art. 13b ust. 1 i ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 470 ze zm. – dalej w skrócie "u.d.p."); pkt 5, pkt 5.2.18, pkt 5.2.50. załącznika nr 1 oraz pkt 1.2 i pkt 5.2.4. załącznika nr 2 do rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2019 poz. 2311 ze zm. – dalej "rozporządzenie z dnia 3 lipca 2003 r."); § 4, § 5 ust. 1 pkt 1, § 6 ust. 4, 8 i 9 oraz § 7 uchwały Rady Miasta S. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S. oraz sposobu ich pobierania stanowiącej załącznik do obwieszczenia Nr [...] Rady Miasta S. z dn. [...] r. w sprawie ogłoszenia tekstu jednolitego uchwały w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S. oraz sposobu ich pobierania (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2014 r poz. 2364 ze zm. – dalej "uchwała [...]"); art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm. – dalej "u.p.e.a.").

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium wyjaśniło, że Prezydent Miasta S., po rozpatrzeniu zarzutu nieistnienia obowiązku zgłoszonego przez G. G. w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], wydanym na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. opisanym wyżej postanowieniem z dnia [...] r.:

- uznał w części zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w zakresie dotyczącym zdarzenia z dnia [...] r. (ul. [...]) i umorzył w tym zakresie postępowanie egzekucyjne;

- oddalił w części zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w zakresie dotyczącym zdarzeń w dniach: [...] r., [...] r., [...]., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., godz. [...], [...] r., godz. [...], [...] r., [...]., [...]., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r.,[...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r. godz. [...], [...] r. godz. [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r.,[...] r.. [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r. godz. [...], [...] r. godz. [...], [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r. na ul. [...] oraz odmówił w tym zakresie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Od powyższego postanowienia Organu I instancji z dnia [...] r. Zobowiązany wniósł zażalenie.

Wyżej opisanym postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznało zarzuty zażalenia w sposób wyżej wskazany.

Kolegium wyjaśniło, że Zobowiązany podniósł zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.). Zarzut ten zobowiązany oparł przede wszystkim na twierdzeniu, że postój należącego do niego pojazdu odbył się każdorazowo w miejscach innych niż wyznaczone miejsce parkingowe. Miejsce wyznaczone musi być oznakowane łącznie znakami poziomymi oraz pionowymi. Prezydent Miasta S. nie wyznaczył znakami poziomymi w sposób określony przepisami miejsc przeznaczonych na postój pojazdów. Postój odbył się przy ul. [...], na odcinku od PI. [...] do ul. [...] w S., który to odcinek drogi nie posiadał żadnego oznakowania poziomego wyznaczającego płatne miejsce parkingowe. Skoro nie było wyznaczonych miejsc postojowych do parkowania to jednocześnie nie było żadnego obowiązku wnoszenia opłaty parkingowej za postój, a tym samym nie było podstaw do nałożenia opłaty dodatkowej o której mowa w art. 13f u.d.p.

Kolegium stwierdziło, że znaki dotyczące strefy płatnego parkowania i miejsc postojowych w tej strefie mają charakter znaków informacyjnych (art. 7 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Nie kreują one zatem obowiązku uiszczenia opłaty za postój w miejscach wyznaczonych tymi znakami, lecz informują, że w tych miejscach taki obowiązek istnieje z mocy prawa.

Na tle wskazanych w postanowieniu przepisów prawnych Kolegium rozważyło kwestię prawidłowego rozumienia "wyznaczenia" miejsca postoju w strefie płatnego parkowania, tj. czy prawidłowe wyznaczenie miejsca płatnego postoju wymaga zastosowania dwóch znaków: pionowego D-18 i jednego ze znaków poziomych, np. P-18, czy też wystarczający jest tylko jeden [...] pionowy lub poziomy.

Kolegium zauważyło, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 9 października 2017 r. II GPS 2/17, na którą powołały się zarówno strona, jak i organ I instancji, wskazał, że w tej interpretacji należy również uwzględnić funkcje przypisane tym dwóm rodzajom znaków informacyjnych. Według załączników do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r., znaki informacyjne pionowe mają na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz obiektach znajdujących się przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg (pkt 5 załącznika nr 1). Znaki poziome dróg służą zaś zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2. załącznika nr 2). W świetle tych przepisów prawnych, miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania, to co do zasady miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D-18 i znakami poziomymi typu P-18. Niemniej jednak, jak wskazało Kolegium, to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Uzasadniałoby to stwierdzenie, że miejsca postoju oznakowane w strefie płatnego parkowania wyłącznie znakiem poziomym nie spełniają wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13b ust.1 u.d.p.

Według Kolegium, prawodawca dopuszcza zaniechanie wykorzystania znaków poziomych jedynie wówczas, gdy ich funkcję zastępuje konstrukcyjne ustalenie stanowisk na wydzielonych parkingach. Zasadność obciążenia użytkownika drogi opłatą za parkowanie w lokalizacjach bez znaków poziomych wymaga zatem wykazania, że pojazd pozostawiono w strefie płatnego parkowania na wydzielonym parkingu, w obrębie którego ustalono konstrukcyjnie stanowiska. Prawodawca, dopuszczając rezygnację z zastosowania znaków poziomych, nakazał konstrukcyjne ustalenie stanowisk, a nie jedynie wytyczenie rejonu płatnej strefy parkowania przeznaczonego na pozostawianie pojazdów. Owo konstrukcyjne ustalenie stanowisk ma bowiem zastąpić znaki poziome, które – poza zwiększeniem bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze oraz usprawnieniem ruchu pojazdów i ułatwieniem korzystania z drogi (pkt 1.2 załącznika nr 2 do rozporządzenia z 3 lipca 2003 r.) - mają także gwarantować maksymalne wykorzystanie wydzielonych parkingów. Celowi temu służy niewątpliwie wyznaczenie poszczególnych stanowisk postojowych.

Kolegium zauważyło, że Organ I instancji stwierdził, iż wymienione w tytule wykonawczym nr [...] postoje miały miejsce w strefie płatnego parkowania, a na wydzielonym obszarze, zamiast znaku P-18 (stanowisko postojowe), stanowiska zostały ustalone konstrukcyjnie. Nadto, Kolegium podniosło, że przedmiotowe postępowanie egzekucyjne dotyczy przy tym 88 zdarzeń nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania, które miały miejsce na ul. [...] w S. oraz 1 zdarzenia z dnia [...] r., g. [...], które miało miejsce na [...], co do którego to zdarzenia Organ I instancji omyłkowo wskazał, że miało miejsce na ul. [...].

Na podstawie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego w postaci zdjęć pojazdu o nr rej. [...] wykonanych w dniach zdarzeń nieopłaconego postoju oraz zdjęć ulic, na których miały miejsce zdarzenia nieopłaconego postoju, obejmujące istniejące na danym odcinku ulicy oznakowanie pionowe i/lub poziome, a także dokonując porównania zdjęć znajdujących się w aktach sprawy z widokiem ulic konkretnych ulic na portalu [...] Kolegium ustaliło, że:

1) zdarzenia nieopłaconego postoju w dniach: [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r. g[...], [...] r. g. [...], [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r. [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r. g. [...], [...] r. g. [...], [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r.. [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...]., [...] r.,[...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r. g. [...], [...] r. [...] r., [...] r., [...] r.. [...] r., [...] r.. [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r. miały miejsce na ul. [...], po lewej jej stronie od strony wjazdu od ulicy [...], naprzeciwko budynku na rogu ulic [...], oznaczonego nr [...] przy ul. [...], w którym siedzibę ma Kościół [...], naprzeciwko kamienicy oznaczonej numerem [...] przy ul. [...] (w której znajduje się siedziba m.in. salonu O. oraz biura obrotu nieruchomościami [...] (budynki widoczne na zdjęciach), naprzeciwko budynku oznaczonego numerem [...] przy ul. [...], naprzeciwko skrzyżowania z ul. [...], naprzeciwko placu budowy (obecnie znajduje się tu kompleks usługowy P. ). Miejsca te znajdowały się w zatoce postojowej i były wyznaczone jako miejsca przeznaczone do postoju pojazdów znakiem pionowym D-18 ustawionym od strony wjazdu w ulicę K. od drogi krajowej nr [...] oraz od strony wjazdu z ul. [...]. Miejsca postoju były również konstrukcyjnie ustalone, a zatem nie musiały być wyznaczone dodatkowo znakami poziomymi - P-18 (vide: pkt 5.2.4 załącznika nr 2 d rozporządzenia z 3 lipca 2003 r.);

2) zdarzenie nieopłaconego postoju z dnia [...] r., g. [...], miało miejsce na ul. [...]. [...] po lewej stronie od strony wjazdu od [...], gdzie miejsce postojowe wyznaczone było znakiem D-18 oraz znakiem poziomym P- 18 - stanowisko postojowe.

W ocenie Kolegium, powyższe miejsca postojowe przy ul. [...] po lewej jej stronie od strony wjazdu z ulicy [...], spełniają wszelkie wymogi do uznania za postojowe stanowiska konstrukcyjne, tj. miejsca postojowe, które są konstrukcyjnie przystosowane do postoju pojazdów, ustalone przy wykorzystaniu materiału o innych cechach i kolorystyce w odniesieniu do powierzchni stanowiska postojowego, które w myśl 5.2.4. załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r., nie wymagają umieszczenia oznakowania poziomego, tj. linii wyznaczających stanowiska postojowe.

Według Kolegium, wszystkie zdarzenia nieopłaconych postojów, co do których nie został uznany zarzut nieistnienia obowiązku, miały miejsce w wyznaczonych miejscach w strefie płatnego parkowania za pomocą znaków pionowych D-18 i z uwagi na konstrukcyjne wyznaczenie miejsc postojowych (ul. K. ) nie wymagały oznaczenia poziomego, bądź za pomocą znaku pionowego D-18 i znaków poziomych P-18 (ul[...]). Zajęte przez pojazd zobowiązanego miejsca postoju w strefie płatnego parkowania spełniają zatem wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13b ust. 1 u.d.p. Kolegium nie dopatrzyło się również naruszenia przepisów postępowania wskazywanych przez zobowiązanego w zażaleniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Zobowiązany, reprezentowany przez pełnomocnika (radcę prawnego), zarzucił zaskarżonemu postanowieniu:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 13b ust. 1 u.d.p. w zw. z § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 września 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2013 r. poz. 1326) w zw. z pkt 5.2.4 załącznika nr 2 do rozporządzenia z 3 lipca 2003 r. przez nieprawidłową ich wykładnię i uznanie, że organ mógł odstąpić od oznakowania poziomego, gdyż błędnie przyjął, że stanowiska zostały oznaczone konstrukcyjnie;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. :

- art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. przez oparcie wydanego postanowienia na niepełnym materiale dowodowym oraz lakoniczne uzasadnienie faktyczne rozstrzygnięcia i niewykazanie, na czym miałoby polegać konstrukcyjne wyznaczanie stanowisk postojowych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił swoją argumentację na poparcie zasadności podniesionych w niej zarzutów. Skarżący wskazał, że ocena zasadności zarzutu nieistnienia obowiązku opłacenia wymaga wykazania, z odwołaniem się do dokumentacji fotograficznej, że we wskazanych dniach samochód zaparkowano na stanowisku (a nie w obszarze) ustalonym konstrukcyjnie i oznakowanym znakami pionowymi. Tymczasem z załączonej dokumentacji zdjęciowej takie oznakowanie nie wynika. Organy ograniczyły się do stwierdzenia, że miejsce zostało wyznaczone nawierzchnią o innym kolorze. To zaś czyni stanowisko organów wadliwym. Ich rolą było bowiem wykazanie oznakowania zarówno pionowego (w sposób czytelny), jak i poziomego miejsca postoju samochodu, celem uzasadnienia wyrażonego stanowiska.

Skarżący wniósł o: rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym; dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu tj. pisma Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] r. na okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi, a także na okoliczność jego treści; uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta S.; zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego, zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz [...] zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

Rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.

Skarga jest niezasadna, Skarżący nie wykazał bowiem usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia.

Postępowanie w niniejszej sprawie zainicjowały wniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. pismem z dnia [...] r. zarzuty Skarżącego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej co do nieistnienia obowiązku stanowiącego przedmiot tytułu wykonawczego.

Jak niespornie wynika z akt sprawy, przed wszczęciem egzekucji administracyjnej w niniejszej sprawie, tj. w dniu [...] r. doręczono Skarżącemu upomnienie, czyli wezwanie do zapłaty należności, w tym koszty upomnienia, z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania pojazdu m-ki C. o nr rej. [...] w S. w określonych miejscach i dniach [...] roku (łącznie 88 zdarzeń). Upomnienie to jednak pozostało bez żadnej reakcji Skarżącego jako zobowiązanego.

Pismem z dnia [...] r. poinformowano Skarżącego o wszczęciu egzekucji na podstawie załączonego tytułu wykonawczego nr [...], wystawionego w stosunku do Skarżącego w dniu [...] r. w celu wyegzekwowania należności w kwocie łącznej [...] zł. Odbiór tej informacji Skarżący osobiście potwierdził podpisem w dniu [...] r.

Pismem z dnia [...] r. (wpływ do Urzędu Miasta S. w dniu [...] r.) Skarżący zgłosił zarzut nieistnienia obowiązku, o którym mowa w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] r., wskazując, że obowiązek ten nigdy nie istniał, gdyż organ właściwy do zarządzania ruchem drogowym, tj. Prezydent Miasta S., nie wyznaczył znakami poziomymi w sposób określony przepisami płatnego parkowania miejsc przeznaczonych na postój pojazdów, i na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego z powodu braku obowiązku stanowiącego przedmiot tytułu wykonawczego.

Prezydent Miasta S. (będący organem egzekucyjnym i wierzycielem) jako organ egzekucyjny I instancji, ostatecznie postanowieniem z dnia [...] r. rozpatrzył zarzuty Skarżącego wniesione ww. pismem z dnia [...] r., uznając je za nieuzasadnione w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, z wyjątkiem obowiązku objętego tytułem wykonawczym o nr [...] w części dotyczącej zdarzenia nieopłaconego postoju z dnia [...] r. (ul. S. ), i w tym zakresie umorzył postępowanie egzekucyjne.

Rozstrzygnięcie to Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Organ odwoławczy) zaakceptowało zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. utrzymując w istocie je w mocy, gdyż uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. w zakresie zdarzenia nieopłaconego postoju w dniu [...] r., godz. [...] (pkt 1) z uwagi na to, że zdarzenie to miało miejsce na ul. [...]. [...] a nie na ul. [...], jak stwierdziło Kolegium. W konsekwencji uchybienie to nie zmieniło ilości zdarzeń podlegających obowiązkowi opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, Kolegium bowiem zweryfikowało tylko miejsce zdarzenia w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że procedura egzekucyjna przewidziana w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (w niniejszej sprawie w brzmieniu obowiązującym po 30 lipca 2020 r. - Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 z późn. zm. - dalej w skrócie "u.p.e.a."), co do zasady nie służy ustaleniu bądź określaniu obowiązków zobowiązanego, a jedynie wykonaniu tych obowiązków w drodze egzekucji administracyjnej, a więc ma zastosowanie dopiero w sytuacji, gdy zobowiązany nie wykona dobrowolnie obowiązku (tutaj: wynikającego z mocy prawa) i wówczas zachodzi podstawa do przymusowego egzekwowania tego obowiązku według reguł przewidzianych powołaną wyżej ustawą u.p.e.a. Tym samym badanie zasadności egzekwowanego obowiązku zobowiązanej strony następuje według reguł przewidzianych przepisami u.p.e.a. Postępowanie egzekucyjne jest bowiem szczególnym rodzajem postępowania administracyjnego, mającego własne instytucje procesowe i środki zaskarżenia. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a., w postępowaniu egzekucyjnym przepisy K.p.a. mają odpowiednie zastosowanie, co oznacza, że zakres ich stosowania uzależniony jest od konkretnej kwestii powstałej w toku postępowania egzekucyjnego i w sytuacji, która nie jest wprost, bądź odmiennie uregulowana w ustawie egzekucyjnej (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 09.05.2013 r., I SA/Ol 152/13, wyrok ten oraz orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem, celem tego postępowania, przy uwzględnieniu ochrony praw zobowiązanego w określonych przepisami u.p.e.a. sytuacjach, jest jednak zaspokojenie dochodzonych roszczeń wierzyciela, a nie badanie zasadności dochodzonego przez wierzyciela roszczenia (obowiązku zobowiązanego), co wynika wprost z art. 29 § 1 u.p.e.a.).

Podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego przed nieuzasadnionym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji są zarzuty, których podstawy są ściśle określone przez ustawodawcę, a zatem stanowią zamknięty katalog, który przewidziany jest w przepisie art. 33 u.p.e.a. Zarzuty zgłaszane są organowi egzekucyjnemu i do tego organu należy ostateczne rozstrzygnięcie o zasadności bądź niezasadności, czy też niedopuszczalności zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są sformalizowanym środkiem prawnym, a ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Zarzuty te można składać tylko z przyczyn ściśle wskazanych w ww. art. 33 u.p.e.a.

Zgodnie zaś z art. 33 § 5 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym po 30 lipca 2020 r.), zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż:

1) w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;

2) do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;

3) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części.

Zatem w niniejszej sprawie, w świetle przytoczonego przepisu, zarzuty zostały wniesione z zachowaniem ustawowego terminu.

W ocenie Sądu, Organ odnosząc się do podniesionych przez stronę zobowiązaną zarzutów określonych w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., słusznie uznał je za nieuzasadnione w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dokumentacji fotograficznej. Zdaniem Sądu, zaprezentowana przez Organ ocena co do istoty zarzutu nieistnienia obowiązku i jego argumentacji była uprawniona i brak jest podstaw do jej kwestionowania.

Podkreślić należy, że postępowanie egzekucyjne nie jest etapem, na którym może być prowadzony spór co do okoliczności przytoczonych przez Zobowiązanego, a dotyczących braku właściwego oznakowania w strefie płatnego parkowania miejsc postoju pojazdu. Tym właściwym etapem przedegzekucyjnym do podważania istnienia obowiązku, objętego tytułem wykonawczym, było upomnienie skierowane do Zobowiązanego w trybie art. 15 § 1 u.p.e.a., a doręczone w dniu [...] r., co wynika z akt badanej sprawy i nie jest kwestionowane w skardze.

Na skutek wniesionych zarzutów uruchamiane jest postępowanie przewidziane w art. 34 u.p.e.a. Obowiązkiem zobowiązanego jest wskazanie podstawy zarzutu, a więc faktu lub prawa mieszczącego się w zakresie podstaw określonych przepisem art. 33 u.p.e.a. Wskazanie podstawy zarzutu, a zatem jego treść, wiąże organ egzekucyjny (por. wyrok NSA z dnia 16.02.2016 r., II FSK 3862/13, i powołane tam orzecznictwo).

Wobec przedstawionej wyżej funkcji i celu postępowania egzekucyjnego oraz odrębnego trybu rozpoznawania zarzutów zobowiązanego, szczególnie podkreślić należy, że w ramach tego postępowania co do zasady nie podlegają rozpoznaniu zarzuty, które winny być podniesione w ramach zwykłej procedury odwoławczej, realizowanej poza postępowaniem egzekucyjnym (przed wszczęciem egzekucji). Postępowanie wywołane zarzutami w trybie art. 33 u.p.e.a. nie może bowiem prowadzić do podważenia czy wzruszania obowiązków, objętych tytułem wykonawczym, a więc powstałych poza postępowaniem egzekucyjnym, które ma charakter postępowania wykonawczego, zmierzającego do realizacji obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym, a nie rozpoznawczego, chyba że przepisy prawa (u.p.e.a.) wprost przewidują taką możliwość.

W toku sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem zgodności z prawem w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, pierwszorzędne znaczenie ma w niniejszej sprawie egzekucyjnej ocena zasadności stanowiska Organu egzekucyjnego co do uznania zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie nieistnienia obowiązków (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), objętych tytułem wykonawczym z dnia [...] r. o nr [...], wystawionym przez wierzyciela – Prezydenta Miasta S., w tym braku wymagalności tych obowiązków.

Odnosząc się do treści zarzutów, które Organ egzekucyjny zasadnie uznał jako nieuzasadnione – z wyjątkiem obowiązku objętego tytułem wykonawczym o nr [...] w części dotyczącej zdarzenia nieopłaconego postoju z dnia [...] r. na ulicy [...], w zakresie którego postępowanie egzekucyjne umorzono – odnośnie braku wymagalności obowiązku wskazanego w ww. tytule wykonawczym, zwrócić należy uwagę, że w judykaturze zgodnie przyjmuje się, że egzekucja administracyjna jest dopuszczalna, gdy łącznie spełnione zostaną podmiotowe i przedmiotowe warunki jej prowadzenia. Do przesłanek podmiotowych zalicza się wszystkie wymogi związane z uczestnikami tego postępowania. Przez pojęcie przesłanek przedmiotowych rozumie się dopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej z uwagi na egzekwowany obowiązek, jego charakter prawny. W postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 in fine u.p.e.a.), a dopuszczalny ustawą zakres badania przez organ egzekucyjny tytułu wykonawczego wskazuje, że badanie to ma tylko charakter formalny. W szczególności organ egzekucyjny nie może uwzględnić z urzędu tego rodzaju okoliczności uzasadniających umorzenie egzekucji, które mogą być zgłoszone wyłącznie w zarzutach zobowiązanego (tutaj: art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.).

Przyczyna niedopuszczalności egzekucji, o której mowa w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., ma zatem charakter formalny. Niedopuszczalność ta musi więc wynikać z przepisów prawa, które wyłączają w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej (zob. art. 35a, art. 45 u.p.e.a., które nakładają na zobowiązanego ciężar dowodu co do istnienia egzekwowanego obowiązku), a tym samym to zobowiązany musi się wykazać dowodami stwierdzającymi nieistnienie obowiązku.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zarzuty co do nieistnienia obowiązku, jak i braku jego wymagalności, nie zasługują na uwzględnienie w świetle niepodważonych ustaleń Organu, znajdujących oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, jak i racjach prawnych, których Skarżący w żaden sposób nie podważył w sposób wymagany przepisami u.p.e.a., nie przedstawił bowiem dowodów na wniesienie powództwa do sądu (art. 35a u.p.e.a.), ani też dowodów stwierdzających nieistnienie obowiązku, stosownie do art. 45 u.p.e.a.

W sprawie Skarżący nie kwestionuje okoliczności doręczenia upomnienia w dniu [...] r., tj. wezwania do zapłaty egzekwowanej należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój pojazdu nr rej. [...] w S. w wyżej wskazanych dniach, miejscach oraz godzinach pod rygorem wszczęcia egzekucji administracyjnej w przypadku nieuregulowania żądanej należności w terminie 7 dni (art. 15 § 1 u.p.e.a.). Zatem, mimo że brak w aktach administracyjnych tego upomnienia, to wobec niesporności tej okoliczności uznać należało, że upomnienie to skutecznie doręczono Skarżącemu, co z kolei - wobec braku dobrowolnej zapłaty lub wykazania dowodami stwierdzającymi nieistnienie obowiązku - uprawniało do podjęcia kolejnych działań prawnych, a mianowicie wszczęcia w tej sprawie egzekucji administracyjnej.

Poza sporem jest także, że Skarżący nie podjął żadnych działań prawnych w odpowiedzi na ww. upomnienie, w szczególności wykazujących, że twierdzenia Organu co do zdarzeń objętych ww. tytułem wykonawczym są błędne (że sporne zdarzenia nie miały miejsca lub, że zostały oparte na błędnych ustaleniach). Nie budzi również wątpliwości, że żądanej tym upomnieniem należności Skarżący nie uregulował dobrowolnie aż do dnia wszczęcia egzekucji w badanej sprawie (tj. do dnia doręczenia ww. tytułu wykonawczego – w dniu [...] r.).

Co istotne, również w zażaleniu na postanowienie Organu I instancji, jak i w skardze, do tych okoliczności Skarżący w ogóle nie odnosi się, natomiast całkowicie koncentruje się na kwestionowaniu istnienia dochodzonych w egzekucji obowiązków wskazanych w ww. tytule wykonawczym z uwagi na niewłaściwe oznakowanie miejsc postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania, a tym samym błędne przyjęcie przez Organ, że Skarżący miał obowiązek uiścić opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania ("SPP"), stosownie do art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych ("u.d.p."), mimo braku oznakowania poziomego "wyznaczonego miejsca" i błędnego przyjęcia, że stanowiska zostały oznaczone konstrukcyjnie, stosownie do art. 13b ust. 1 u.d.p. w związku z pkt 5.2.4 załącznika Nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach.

Natomiast Organ, w przeciwieństwie do Skarżącego, swoją tezę co do nieopłaconego postoju pojazdu nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania w S. przy ulicy [...] we wskazanych dniach [...] roku oraz godzinach - oparł na ustaleniach faktycznych, w tym udokumentowanych dokumentacją fotograficzną, dokonanych w zakresie i kierunku wymaganym obowiązującymi w roku [...] przepisami prawa materialnego (art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 1, art. 13f ust. 1 - 3 ustawy o drogach publicznych - Dz.U. z 2017 r., poz. 2222 z późn. zm. - dalej w skrócie "u.d.p.", przepisach wykonawczych do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, tj. w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych i rozporządzeniu - Dz. U. Nr 170, poz. 1393 z późn. zm., i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach - Dz. U. Nr 220, poz. 2181 z późn. zm., uchwała Rady Miasta S. Nr [...] z dnia [...] r. ustalająca strefę płatnego parkowania, opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S. oraz sposób ich pobierania).

Dokumentacja, w tym fotograficzna, załączona do akt administracyjnych sprawy, wprost potwierdza zaistnienie zdarzeń postojów pojazdu m-ki C. o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania w S. we wskazanych dniach [...] roku, miejscach oraz godzinach, co świadczy o istnieniu obowiązków objętych ww. tytułem wykonawczym nr [...], przy czym Skarżący nie kwestionuje okoliczności korzystania w spornych okresach z pojazdu m-ki [..C.] o nr rej. [...], a także że parkował ten pojazd w strefie płatnego parkowania w wyżej wskazanych dniach [...] roku, miejscach oraz godzinach. Okolicznościom tym bowiem nie zaprzecza, natomiast wyraża stanowisko, że nie ma obowiązku uiszczenia opłaty, gdyż wskazane w skardze orzeczenia sądów administracyjnych oraz uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 09.10.2017 r., sygn. II GPS 2/17, wskazują na prawidłowy sposób wyznaczania miejsc postojowych, tj. konieczność określania "wyznaczonego miejsca" w strefie płatnego parkowania zarówno znakami pionowymi jak i poziomymi, zaś Organ przez nieprawidłową wykładnię błędnie uznał, że mógł odstąpić od oznakowania poziomego, gdyż stanowiska są oznaczone konstrukcyjnie. Skarżący więc prezentuje stanowisko, że wskazane orzeczenia stanowią dla Skarżącego podstawę (prawo) do parkowania samochodu w strefie płatnego parkowania, jednakże nie ma obowiązku regulowania należności z tego tytułu - jak inne osoby - gdyż miejsca w tej strefie nie były właściwie oznakowane.

A zatem, istota sporu w kontekście zarzutów skargi sprowadza się ustalenia, czy stanowisko Organu zawarte w zaskarżonym postanowieniu odpowiada prawu, a mianowicie, że dla prawidłowego określenia w strefie płatnego parkowania (SPP) "wyznaczonego miejsca", o jakim mowa w art. 13b ust. 1 u.d.p., konieczne jest łączne zastosowanie znaków pionowych, jak i poziomych.

W tak zakreślonych ramach sporu Sąd stwierdził, że stanowisko Organu nie narusza przepisów prawa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Przypomnieć zatem należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. (obowiązującym w [...] roku), korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania.

W myśl zaś art. 13b ust. 1 u.d.p., opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo.

Zgodnie natomiast z art. 13b ust. 6 u.d.p., organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach w uzgodnieniu z zarządcą drogi: 1) wyznacza w strefie płatnego parkowania miejsca przeznaczone na postój pojazdów, w tym stanowiska przeznaczone na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową; 2) może wyznaczać w strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo.

Wskazać przy tym należy, że stanowisko sądów administracyjnych co do wykładni przepisu art. 13 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 13b ust. 1 u.d.p. było niejednolite. W jednych orzeczeniach Sądy zajmowały stanowisko, że opłatę za postój pojazdów pobiera się w całej strefie płatnego parkowania, z kolei w innych orzeczeniach, że nie w całej strefie płatnego parkowania, lecz w odpowiednio wyznaczonym miejscu w tej strefie.

Konsekwencją tej niejednolitości stanowiska sądów administracyjnych było uznanie, że na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym sprzed 30 lipca 2020 r.; obecnie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.) zobowiązany może wnieść zarzut nieistnienia obowiązku, w którym jako podstawę wskazuje, że parkował w strefie płatnego parkowaniu, lecz nie na miejscu wyznaczonym (por. wyrok NSA z dnia 20.12.2012 r., II GSK 1852/11) – tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Spór w powyższym zakresie rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą podjętą w rozszerzonym składzie 7 sędziów z dnia z dnia 09.10.2017 r., sygn. akt II GPS 2/17, wskazując na prawidłowe rozumienie "wyznaczonego miejsca" do postoju pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania, tj. czy prawidłowe określenie "wyznaczonego miejsca" podlegającego opłacie, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., wymaga zastosowania łącznie dwóch znaków: pionowego D-18 i jednego ze znaków poziomych, np. P-18, czy też wystarczający jest tylko jeden znak – pionowy lub poziomy. Ta sporna kwestia – która jest istotą sporu w niniejszej sprawie – była przedmiotem ww. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego o zwiększonym składzie z dnia 09.10.2017 r., sygn. II GPS 2/17, który w jej sentencji wskazał, że:

"Zgodnie z art. 13b ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440, z późn. zm.) opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się od korzystającego z drogi publicznej wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu.", zaś w uzasadnieniu tej uchwały NSA dokonał wykładni terminu "wyznaczonego miejsca" i wyjaśnił, że:

"Na tle tych przepisów prawnych pojawia się kwestia ustalenia prawidłowego rozumienia "wyznaczenia" miejsca postoju w strefie płatnego parkowania, stanowiącego, w świetle art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych przesłankę poboru opłaty za parkowanie w takim miejscu. W szczególności chodzi o to, czy prawidłowe wyznaczenie miejsca płatnego postoju wymaga zastosowania dwóch znaków: pionowego D–18 i jednego ze znaków poziomych, np. P-18, czy też wystarczający jest tylko jeden znak – pionowy lub poziomy. Spójnik "oraz" w zdaniu mówiącym, że "w strefie płatnego parkowania oznaczonej znakiem D-44 miejsca postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi oraz znakami poziomymi" wydaje się mieć znaczenie koniunktywne, a nie enumeratywne. W tej interpretacji należałoby jednak również uwzględnić funkcje przypisane tym dwóm rodzajom znaków informacyjnych. Według omawianych załączników do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r., znaki informacyjne pionowe mają na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz obiektach znajdujących się przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg (pkt 5 załącznika nr 1). Znaki poziome dróg służą zaś zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2. załącznika nr 2).

W świetle omawianych przepisów prawnych miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D–18 i znakami poziomymi typu P–18. Niemniej jednak to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom, co trzeba podkreślić, należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Uzasadniałoby to stwierdzenie, że miejsca postoju oznakowane w strefie płatnego parkowania wyłącznie znakiem poziomym nie spełniają wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych.".

W kontekście tej uchwały NSA podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia, jest związany poglądem wyrażonym w uchwale NSA z dnia 9 października 2017 r., sygn. II GPS 2/17. Przepis art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej "P.p.s.a") nie pozwala bowiem żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 08.07.2014 r., II GSK 1518/14). Jeżeli zatem skład orzekający w sprawie nie stwierdzi zasadności uruchomienia trybu przewidzianego w art. 269 P.p.s.a. - co ma miejsce w niniejszej sprawie - to obowiązany jest respektować stanowisko wyrażone w uchwale składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 04.02.2015 r., II OSK 1632/13). Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny to stanowisko respektować. Oznacza to, że ww. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 09.10.2017 r., sygn. II GPS 2/17, nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony NSA.

W kontekście powołanej uchwały NSA i przedstawionej w niej wykładni przepisów prawa, znajdujących zastosowanie także w badanej sprawie, nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że skoro "decydującą rolę" w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju należy przypisać znakom pionowym, to przyjąć należy, że wystarczającą podstawą – w przypadku braku znaku poziomego lub jego zatarcia – do uznania za "wyznaczone miejsce" płatnego postoju, jest istnienie znaku pionowego, co ma przełożenie na okoliczności faktyczne występujące w badanej sprawie, a tym samym przesądza, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zauważyć przy tym należy, że Organy w badanej sprawie nie zajęły stanowiska odmiennego od stanowiska NSA wyrażonego w ww. uchwale II GPS 2/17, ustaliły bowiem i udokumentowały "odpowiednio wyznaczone miejsce" do postoju pojazdu samochodowego na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania (ul. [...]) podlegającego opłacie pobieranej się od korzystającego z drogi publicznej wyłącznie za postój w tej strefie w odpowiednio wyznaczonym miejscu.

Organy nie zakwestionowały wskazanej przez NSA zasady, zgodnie z którą opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się od korzystającego z drogi publicznej wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu, jak i zasady wyznaczania miejsc płatnego postoju w strefie płatnego parkowania podwójnym oznakowaniem, tj. zarówno ww. pionowym jak i poziomym. Wskazały jedynie, w myśl wykładni NSA, że znakom pionowym należy przypisać decydującą rolę w wyznaczaniu miejsca płatnego postoju jako, że znaki te informują o sposobie korzystania z drogi. W rozpoznawanej zaś sprawie, z dokumentacji, w tym fotograficznej, potwierdzającej niekwestionowane zdarzenia, mające miejsce w strefie płatnego parkowania, a więc objęte opłatą, wynika, że każdy z objętych opłatą postojów odbywał się w miejscu bezpośredniego sąsiedztwa posadowionego znaku pionowego D–18 "parking", który to znak wyznacza w istocie sposób (miejsce) parkowania, zaś znak poziomy P-18 został zastąpiony konstrukcyjnie ustaleniem stanowisk na wydzielonych parkingach (na ulicy [...], [...]).

Podkreślić przy tym należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 27 czerwca 2018 r., I SA/Gl 282/18, trafnie wskazał, że:

"(...) pkt 5.2.4. załącznika nr 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. (zdaniem pierwsze) stanowi, że "Znak P-18 "stanowisko postojowe" (rys. 5.2.4.1.) stosuje się w celu wyznaczenia miejsc postoju na części jezdni i chodnika oraz na wydzielonych parkingach bez ustalonych konstrukcyjnie stanowisk.". Nadto prawodawca, określając warunki techniczne umieszczania znaków drogowych poziomych, stwierdza, że wspomniane oznakowanie poziome powinno charakteryzować się dobrą widocznością w ciągu całej doby, wysokim współczynnikiem odblaskowości, również w warunkach dużej wilgotności, zachowaniem minimalnych parametrów odblaskowości w całym okresie użytkowania (pkt 1.3. załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r.). W pkt 1.2 tegoż załącznika zawarte jest także ogólne wskazanie, że znakowanie poziome dróg ma na celu: zwiększenie bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnienie ruchu pojazdów i ułatwienie korzystania z drogi.

Z powyższego wynika, że prawodawca dopuszcza zaniechanie wykorzystania znaków poziomych jedynie wówczas, gdy ich funkcję zastępuje konstrukcyjne ustalenie stanowisk na wydzielonych parkingach. Zasadność obciążenia użytkownika drogi opłatą za parkowanie w lokalizacjach bez znaków poziomych wymaga zatem wykazania, że pojazd pozostawiono w strefie płatnego parkowania na wydzielonym parkingu, w obrębie którego ustalono konstrukcyjnie stanowiska.".

Dalej WSA w Gliwicach słusznie również wskazał, że:

"Prawodawca dopuszczając rezygnację z zastosowania znaków poziomych nakazał konstrukcyjne ustalenie stanowisk, a nie jedynie wytyczenie rejonu płatnej strefy parkowania przeznaczonego na pozostawianie pojazdów. Owo konstrukcyjne ustalenie stanowisk ma bowiem zastąpić znaki poziome, które - poza zwiększeniem bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze oraz usprawnieniem ruchu pojazdów i ułatwieniem korzystania z drogi (pkt 1.2 załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r.) - mają także gwarantować maksymalne wykorzystanie wydzielonych parkingów. Celowi temu służy niewątpliwie wyznaczenie poszczególnych stanowisk postojowych.".

Podkreślić należy, że w stanie faktycznym badanej sprawy nieopłacone postoje pojazdu m-ki C. o nr. rej. [...] miały miejsce na ulicy [...] i jedno na ul. [...]. [...], znajdujące się w centrum S., objęte strefą płatnego parkowania. Jest to okoliczność niesporna, jak również niepodważona w żaden sposób przez Skarżącego. Wskazać należy, że ustawiony pionowy znak D–18 (parking) wyznacza miejsce postoju nie tylko w strefie płatnego parkowania, ale też poza nią.

Co istotne w spornej kwestii, decydująca rola znaków pionowych dla wyznaczenia miejsca postoju wynika chociażby z sytuacji, gdy poziome znaki na drodze uległy zatarciu, czy też są pokryte śniegiem. Znaki poziome P–18 "stanowisko postojowe" (wyznacza miejsce przeznaczone do postoju pojazdów), czy znak P–19 "linia wyznaczająca pas postojowy" (wyznacza pas przeznaczony na postój pojazdów wzdłuż krawędzi jezdni lub oddziela od niej zatokę postojową), w istocie porządkują sposób parkowania pojazdów na drodze. W przypadku, gdy oznaczenie poziome wskazuje na sposób parkowania pojazdów wzdłuż krawędzi drogi lub w poprzek drogi, to naruszenie tych oznaczeń przez korzystającego z drogi, np. zaparkowanie pojazdu wzdłuż krawędzi drogi, a nie w poprzek drogi, jak wyrysowane są miejsca postojowe, nie stwarza sytuacji, w której korzystający z drogi nie ponosi stosownej opłaty za postój w strefie płatnego parkowania.

Stąd, Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielił stanowisko Kolegium, że na podstawie znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego, w szczególności zdjęć pojazdu o nr rej. [...] wykonanych w dniu zdarzenia nieopłaconego postoju, tj. w S. w wyżej wskazanych dniach [...] roku (niesporne) na ulicy [...] i [...], zdjęcia powołanych ulic ze znakiem drogowym z zaznaczonym sposobem (miejscem) postoju (parkowania) pojazdu oraz miejscem położenia znaku pionowego D–18 potwierdza, że miejsce, w którym zaistniały zdarzenia nieopłaconego postoju znajdowało się na drodze publicznej w strefie płatnego parkowania i było wyznaczone znakiem pionowym D–18 jako miejsce przeznaczone (wyznaczone) do postoju pojazdów, które podlega opłacie (art. 13 ust. 1 u.d.p.).

Wobec tego uznać należało, że pojazd o nr rej. [...] zaparkowany przez Skarżącego (niesporne) był we wskazanych wyżej dniach (w ilości ponad 80 zdarzeń - niesporne) na drogach publicznych, w miejscach wyznaczonych w granicach strefy płatnego parkowania, przeznaczonych do postoju pojazdu, bez uiszczenia należnej opłaty. Nadto, zgodzić się należało z Kolegium, że fotografie wykonane w dacie zdarzeń przez kontrolerów, w sposób wystarczający dokumentują fakty postoju pojazdu o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania "odpowiednio w wyznaczonym miejscu", za które Skarżący nie uiścił opłaty parkingowej. Zauważyć przy tym należy, że Skarżący jedynie twierdzi, że sporne zdarzenia miały miejsce w dniach wskazanych w tytule wykonawczym, przy ulicy [...] na odcinku od Pl. [...] do ul. [...] w S.. Kwestionuje przy tym jedynie, że wskazane odcinki drogi nie posiadały żadnego oznakowania poziomego. Nie kwestionuje jednak braku oznakowania pionowego, co świadczy, że w pełni zdawał sobie sprawę, że parkuje w płatnym miejscu postojowym. Oznacza to, że miał pełną świadomość, ani też w żaden sposób nie podważył tezy Organu, że były to inne miejsca niż "wyznaczone", o jakich mowa w art. 13b ust. 1 u.d.p.

Wskazać przy tym należy, że znaki dotyczące strefy płatnego parkowania i miejsc postojowych (D–18) w tej strefie mają, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.), charakter znaków informacyjnych. Nie kreują one obowiązku uiszczenia opłaty za postój w miejscach wyznaczonych tymi znakami, a jedynie informują, że w tych miejscach taki obowiązek istnieje z mocy prawa. Bez znaczenia dla obowiązku uiszczenia opłaty jest natomiast okoliczność, że miejsce to, mając na względzie bezpieczeństwo uczestników ruchu oraz ułatwienie w korzystaniu z parkingu, nie było jednocześnie oznaczone liniami poziomymi P–18.

W związku z tym zarzut skargi co do nieistnienia obowiązku z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania Sąd orzekający w sprawie uznał za całkowicie bezpodstawny. Organ bowiem w sposób nie budzący wątpliwości wykazał dowodami znajdującymi się w aktach sprawy, że pojazd Skarżącego (niesporne) o nr rej. [...] zaparkowany był we wskazanych dniach [...] roku na drodze publicznej, w miejscu odpowiednio wyznaczonym w granicach strefy płatnego parkowania, przeznaczonym do postoju pojazdu, jednakże bez uiszczenia należnej opłaty. Dokumentacja fotograficzna zgromadzona w sprawie wykazuje, że w tym dniach samochód zaparkowano na stanowisku (a nie w obszarze) ustalonym konstrukcyjnie i oznakowanym znakami pionowymi.

Podkreślić przy tym należy, że obowiązek ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania oraz opłat dodatkowych za nieopłacony postój pojazdu w tej strefie wynika bezpośrednio z przepisów prawa (art. 13 ust.1 pkt 1 w związku z art. 13b ust.1 u.d.p.) i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej powstaje w następstwie zdarzenia zaparkowania samochodu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia stosownej opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania. Dlatego, mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy sprawy uznać należało, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej niewątpliwie powstał, istnieje (nie został wykonany dobrowolnie) i jest wymagalny (wraz z upływem 7-dniowego terminu do zapłaty dochodzonej należności wskazanej w ww. upomnieniu doręczonym w dniu [...] r., stosownie do art. 15 § 1 u.p.e.a. (niesporne).

Wobec tego, Sąd stwierdził, że zarzut skargi co do naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 13b ust. 1 u.d.p. w zw. z § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 września 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2013 r. poz. 1326) w zw. z pkt 5.2.4 załącznika nr 2 do rozporządzenia z 3 lipca 2003 r. ) i w związku z tym nieistnienie obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania pojazdu o nr. rej. [...], objętego tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] r. - jest bezpodstawny.

W stanie faktycznym badanej sprawy, wierzyciel (Prezydent Miasta S.) w ww. tytule wykonawczym wskazał jako podstawę prawną dochodzonego obowiązku przepis art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2068), rodzaj należności – opłata dodatkowa za nieopłacony postój w SPP nr rej. [...], zakreślił podstawę obowiązku jako "z mocy prawa", wskazał też uchwałę RM S. Nr [...] z dnia [...] r., a następnie datę doręczenia upomnienia – [...] r. r. oraz datę powstania należności pieniężnych. W tychże tytule wykonawczym wskazano również, że dochodzone należności są wymagalne i podlegają egzekucji administracyjnej na podstawie wskazanych przepisów prawa.

Zdaniem Sądu, obowiązki te, objęte ww. tytułem wykonawczym, nie powinny być przedmiotem oceny w sprawie egzekucyjnej, chyba że wystąpiłyby okoliczności przewidziane w art. 35a lub art. 45 u.p.e.a. pozwalające na odstąpienie od czynności egzekucyjnych, a mianowicie, zobowiązany okazał dowody potwierdzające wytoczenie powództwa do sądu lub stwierdzające wykonanie, umorzenie, wygaśniecie lub nieistnienie obowiązku, odroczenie terminu wykonania obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych, albo że zaistniał błąd co osoby zobowiązanego. Jak wynika z akt sprawy, żadna z tych okoliczności nie wystąpiła w badanej sprawie, a w każdym razie Skarżący ich nie wykazał. Wobec tego Organy egzekucyjne zasadnie uznały zarzuty Skarżącego co do istnienia obowiązku jako nieuzasadnione, gdyż podstawę prawną egzekwowanego obowiązku stanowią przepisy ustawy o drogach publicznych obowiązujące w dacie zarejestrowania ww. zdarzeń nieopłaconego postoju.

W tej sytuacji, prowadzenie egzekucji administracyjnej w niniejszej sprawie jest co do zasady dopuszczalne, bowiem w momencie wszczęcia egzekucji dochodzony w stosunku do Skarżącego obowiązek istniał, był wymagalny i wynikał z mocy prawa, zaś organ egzekucyjny nie miał podstaw, aby na etapie tego postępowania egzekucyjnego podważać treść tytułu wykonawczego przez badanie zasadności dochodzonego w toku egzekucji obowiązku nałożonego na Skarżącego z mocy prawa, gdyż Skarżący nie przedstawił żadnego innego dowodu skutkującego koniecznością odstąpienia organu egzekucyjnego od czynności egzekucyjnych w badanej sprawie, a następnie umorzenia postępowania egzekucyjnego, skoncentrował się tylko na obowiązkach organu i swoich uprawnieniach, zamiast podjąć inicjatywę dowodową w celu wykazania braku istnienia tego obowiązku.

Stąd, Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielił stanowisko Organu co do braku podstaw prawnych do umorzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie egzekucyjnej w stosunku do Skarżącego, z wyjątkiem obowiązku dotyczącego zdarzenia nieopłaconego postoju w dniu [...] r., w zakresie którego postępowanie egzekucyjne w stosunku do Skarżącego umorzono. Podkreślić ponownie należy, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w administracji są powszechnie uznawane za szczególny środek zaskarżania, charakterystyczny tylko i wyłącznie dla postępowania egzekucyjnego w administracji. W drodze tego środka zaskarżenia zobowiązany może jedynie skorzystać z możliwości obrony przed egzekucją przez przedstawienie organowi egzekucyjnemu dowodów wykazujących kwestionowanie istnienia należności (obowiązku) przez wytoczenie powództwa do sądu (art. 35a u.p.e.a.) lub dowodów stwierdzających m.in. wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku w trybie art. 45 u.p.e.a. Nie stanowią one zatem środka prawnego, który byłby w każdym czasie alternatywny lub konkurencyjny dla innych instytucji przewidzianych prawem możliwych do wdrożenia po upływie terminów z art. 33 § 5 u.p.e.a. Uchybienie terminu do wniesienia zarzutów powoduje ich bezskuteczność, co – jak wyżej wskazano – nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

W konsekwencji powyższego Sąd uznał zarzuty skargi co do naruszenia przepisów postępowania (art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. ) za niezasadne.

W ocenie Sądu, zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W aktach sprawy znajdują się zdjęcia pojazdu samochodowego m-ki C. o nr rej. [...], wykonane w dniach zdarzeń nieopłaconego postoju na ulicy w strefie płatnego parkowania ze znakami pionowymi (ponad 80 zdarzeń), które informują o sposobie (miejscu) zaparkowania pojazdu, podlegającego opłacie, stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.p. Poza tym, oprócz oznakowania pionowego, zamiast znaków poziomych zastosowano konstrukcyjne oznakowanie stanowisk na wydzielonych parkingach, a tym samym Organ wykazał "odpowiednio oznakowane miejsca", stosownie do treści ww. uchwały NSA, co w konsekwencji dowodzi istnieniu obowiązków Zobowiązanego (Skarżącego) wynikających z ww. tytułu wykonawczego. Zdaniem Sądu, przedstawione dowody są wystarczające dla uznania, że przedmiotowy pojazd Skarżącego parkował w strefie płatnego parkowania w miejscach wyznaczonych. Natomiast Skarżący nie zaoferował żadnych dowodów, które by potwierdziły przeciwną jego tezę w zakresie zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego co do nieistnienia obowiązków, objętych ww. tytułem wykonawczym. Przyjęcie stanowiska Skarżącego za uprawnione, stanowiłoby jedynie podstawę do przyjęcia Jego zachowania jako w pełni legalnego, godnego naśladowania i potwierdzającego poczucie bezkarności, mimo że w istocie jest nieuczciwe i niesprawiedliwe w stosunku do osób rzetelnie wykonujących swoje obowiązki w strefie płatnego parkowania zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a jednocześnie pozbawiające inne osoby możliwości zaparkowania w tej strefie.

Sumując, Sąd stwierdził, że zarzuty skargi są niezasadne, Sąd bowiem kontrolując zaskarżone postanowienie co do zgodności z prawem nie stwierdził by Organ w badanej sprawie egzekucyjnej dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego dla uchylenia zaskarżonego aktu wymaga ustawodawca w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i b) P.p.s.a.

W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 i art. 120 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Nadto, zgodnie z art. 119 pkt 2 P.p.s.a., sprawa także może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy, co miało miejsce w niniejszej sprawie, w której obie strony postępowania wniosły o jej rozpoznanie w takim trybie. W myśl zaś art. 120 P.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Wszystkie powołane wyżej orzeczenia dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl