Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1800/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie : WSA Beata Łomnicka NSA Anna Szkodzińska (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2015 r. sprawy ze skargi R.K. na decyzję Wojewody z dnia 29 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego R.K. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 1800/14

Uzasadnienie

Decyzją nr [...] z dnia 11 kwietnia 2014 r. Starosta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił R.K. pozwolenia na budowę budynki mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] przy ul.[...] w B. – wraz z wewnętrznymi instalacjami i przyłączami.

Uwzględniając odwołanie A.P.-B. – właściciela nieruchomości sąsiedniej - Wojewoda uchylił decyzję z dnia 11 kwietnia 2014 r. in sprawę przekazał organowi I instancji dom ponownego rozpatrzenia.

Organ odwoławczy wskazał, że usytuowanie ściany projektowanego budynku w granicy jest zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami technicznymi, ale zlokalizowanie na dachu garażu tarasu nie spełnia wymagań przepisu § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie odpowiada tez wymaganiom technicznym (§ 232 ust. 6) umieszczenie w ścianie granicznej będącej ścianą oddzielenia pożarowego "fasady szklanej" .

Po uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego Starosta B. decyzją z dnia 12 sierpnia 2014 r. znak [...] , na podstawie art., 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (DZ.U,. 2013/1409) odmówił zatwierdzenia projektu opisanego budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Organ stwierdził zgodność inwestycji (projektu budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" w B. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 27.02.2008 r. oraz zgodność projektu z wymaganiami ochronny środowiska. Wskazał tez, że projekt jest kompletny, przygotowany przez osoby uprawnione, posiada wszystkie wymagane uzgodnienia.

Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2014 r., stosownie do zaleceń organu odwoławczego, wezwał inwestora do doprowadzenia projektu budowalnego do zgodności z § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie usytuowania tarasu oraz tarasu ziemnego w granicy z sąsiednia działką budowlaną nad częścią garażową, oraz z § 232 ust. 6 w/w rozporządzenia.

Zdaniem organu nie wszystkie zalecenia zostały należycie wykonane. Po poprawie projektu budynek nadal "posiada taras nad częścią garażową zlokalizowany niezgodnie z § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia.

W odwołaniu od tej decyzji R.K. zarzucił, że projekt, także w części dotyczącej tarasu, został poprawiony zgodnie ze wskazaniami. Taras nad częścią garażową został odsunięty od granicy z działką nr [...] stanowiącej własność A.P.-B. o 1,6 m w ten sposób, że nad częścią garażu, wzdłuż ściany oddzielenia pożarowego, zaprojektowany został zielony dach jednospadowy o kącie nachylenia 15 stopni, oddzielony od części tarasowej ścianką wysokości 25 cm. , na której posadowiona będzie balustrada. Dach zielony położony będzie przy ścianie oddzielenia pożarowego wysuniętej ponad zielony dach na wysokość 60 cm.

Decyzją z dnia 29 października 2014 r. znak [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji zawarto opis przebiegu postępowania oraz zaakceptowano w całości ustalenia i oceny organu I instancji. Stwierdzono, że sama zastosowana w projekcie forma nasadzeń na tarasie nie jest trwałym odsunięciem od granicy działki sąsiedniej na wymaganą odległość 1,5 m. Zaprojektowany "dach zielony" nie wprowadził zmiany w usytuowaniu tarasu, który nadal znajduje się w granicy działki, a to jest sprzeczne z § 12 ust. 5 pkt 1 warunków technicznych. Stwierdzono też, że budynek "tym samym nie odpowiada wymogom art. 5 Prawa budowlanego w szczególności wymogom pod względem uzasadnionych interesów osób trzecich", do zakresu których zaliczyć można prawo do prywatności i intymności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R.K. zarzucił naruszenie przepisu § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 kpa.

Wskazał, że organy dokonały niewłaściwej wykładni przepisu § 12 ust. 5 rozporządzenia. Zdaniem skarżącego przepis ten dotyczy wysuniętych na zewnątrz zabudowy części budynku i nie ma zastosowania np. do balkonów wnękowych; nie ma też zastosowania do przedmiotowego tarasu. Nadto podniósł skarżący, że naruszenie interesów osób trzecich może opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów, a w szczególności norm techniczno – budowlanych.

Wojewoda wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sąd w całości podziela wyrażony w skardze pogląd co do znaczenia przepisu § 12 ust. 5 pkt 1 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2002.75.690). Zgodnie z tym przepisem odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż: 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa.

Rację ma skarżący twierdząc, że przepis ten, jako funkcjonujący w ramach norm określających w ogóle odległości budynków od granic z sąsiednią działką budowlaną, nie może być odczytywany w oderwaniu od tych norm. Po pierwsze więc należy wskazać, że użyte w § 12 rozporządzenia sformułowanie "usytuowanie budynku" w istocie oznacza usytuowanie ściany budynku. To zatem odległość ściany budynku od granicy z nieruchomością sąsiednią stanowi zasadnicze kryterium oceny poprawności usytuowania projektowanego budynku. Przewidziane dalszymi przepisami § 12 zastrzeżenia są jedynie uzupełnieniem tego kryterium.

W rozpoznawanej sprawie ściana budynku została usytuowana w granicy. Organy obu instancji stwierdziły, że w tym zakresie projekt pozostaje w zgodzie z ust. 2 § 12 rozporządzenia, ponieważ możliwość takiego posadowienia budynku wynika z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ściana budynku stanowi całość przestrzenną, niezależnie od tego czy zamyka tylko "część mieszkalną" budynku, czy też także stanowiącą z "częścią mieszkalną" całość "część garażową". Jeżeli sama ściana budynku składającego się z obu w/w części została zaprojektowana w granicy działki, to dla oceny zgodności takiego projektu z warunkami technicznymi miernikiem będą tylko te przepisy, które określają parametry dla takiej ściany. Obojętne zaś dla tej oceny pozostanie przewidziany sposób zagospodarowania przestrzeni zamkniętej tą ścianą. Wzorcem nie może być tu przepis § 12 ust. 5 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. W wypadku takim jaki ma miejsce w rozpoznawanej sprawie nie chodzi bowiem o odległość pomiędzy okapem, gzymsem, balkonem czy tarasem a granicą działki lecz o posadowienie samej ściany budynku. Wskazany przepis ma zastosowanie do takich sytuacji, w których wymieniono w nim przykładowo elementy mają zawężać odległość pomiędzy ścianą posadowioną zgodnie z ust. 1 § 12 w a granicą działki. W rozpatrywanej sprawie o takim zawężeniu w ogóle mowy być nie może, skoro sama ściana usytuowana jest w granicy.

Stwierdzić więc należy, że zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z istotnym naruszeniem § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Odmowa zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę nastąpiła tylko z jednej przyczyny tj. w wyniku błędnego zastosowania tego przepisu.

Nie sposób też nie podzielić zarzutu skarżącego odnoszącego się do naruszenia przepisów procedury. Jakkolwiek uzasadnienia decyzji organów obu instancji są obszerne, to nie odpowiadają wymaganiom przepisu art. 107 kpa. Uzasadnienie decyzji nie może sprowadzać się do szczegółowego, chronologicznego opisu kolejno podejmowanych przez organ i przez strony czynności. Taki opis nie jest opisem stanu faktycznego sprawy, bo ten winien odnosić się do przedmiotu rozstrzygania i jego istoty. Uzasadnienie winno też zawierać argumenty, dla których organ nie uwzględnił racji strony. Skoro skarżący, w odpowiedzi na żądanie organu, dokonał poprawek w projekcie i dokładnie opisał ich znaczenie w nawiązaniu do treści § 12 ust. 5 pkt 1, to nie można było skwitować tej okoliczności lakonicznym stwierdzeniem, że działania te "nie wprowadziły zmiany w usytuowaniu tarasu, który nadal znajduje się w granicy działki.

Rację też ma skarżący co do znaczenia norm zawartych w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Dopiero kiedy w sprawie o zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykazana zostanie sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". Ochrona interesów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9, nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Wynika (por. np. wyroki NSA; z dnia 13 kwietnia 2011 II OPSK 643/10, z dnia 11 marca 2011 II OSK 451/10.

Sprawa wymaga zatem ponownego przeprowadzenia postępowania, w ramach którego przedłożony projekt budowlany zostanie ponownie oceniony w granicach przewidzianych prawem, z pominięciem jednak wadliwie przyjętej przeszkody.

Wyrok wydano na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.