Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2937/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1,3,5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 1 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I.M. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą G. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie określenie kwoty dotacji przypadającej do zwrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

I.M. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2014r., nr [...] w przedmiocie określenie kwoty dotacji przypadającej do zwrotu. W skardze jej autor zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zarządzeniem z dnia [...] maja 2015 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzasadnienia zawartego w treści skargi wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżącego wskazał ,że ze względu na toczące się postępowanie egzekucyjne, skarżąca była zmuszona do zamknięcia prowadzonej działalności gospodarczej, należy zatem uznać, że zaskarżona decyzja spowodowała obecnie trudne do odwrócenia skutki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd.

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą.

W postanowieniu z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia.

Pełnomocnik skarżącego w sposób lakoniczny uzasadnił wniosek wskazując jedynie na to, że ze względu na toczące się postępowanie egzekucyjne, skarżąca była zmuszona do zamknięcia prowadzonej działalności gospodarczej, należy zatem uznać, że zaskarżona decyzja spowodowała obecnie trudne do odwrócenia skutki. Pełnomocnik zaznaczył, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie toczyła się sprawa pod sygn.. akt. V SA/Wa 2858/14 o zbliżonym stanie faktycznym do przedmiotowej sprawy. W powyższej sprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. zapadł wyrok, na mocy którego Sąd uchylił decyzję organu, gdyż przychylił się do stanowiska skarżącego, że do spraw związanych z dotacją udzieloną przed wejściem w życie obecnej ustawy o Finansach Publicznych tj. udzieloną przed dniem 1 stycznia 2010 r. zastosowanie powinny znaleźć przepisy ustawy o Finansach Publicznych z roku 2005 r. Zdaniem pełnomocnika mając na uwadze powyższy wyrok należy uznać, że również w niniejszej sprawie zastosowanie powinny znaleźć przepisy ustawy o Finansach Publicznych z roku 2005 r., a nie przepisy obecnej ustawy o Finansach Publicznych, które zastosował organ. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącego wskazuje niezwykle ogólnie na wyrządzenie skarżącej znacznej szkody majątkowej. A dalsza argumentacja pełnomocnika nie dotyczy przesłanek warunkujących wstrzymanie zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Pełnomocnik skarżącego nie powołał również żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że potencjalna egzekucja należności podatkowych doprowadzi w jego sytuacji do następstw trudnych do odwrócenia czy też będzie skutkować powstaniem znacznej szkody. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, niepubl.).

Sąd zaznacza również, że pełnomocnik może skorzystać z możliwości ponownego złożenia poprawionego wniosku i wykazania przesłanek, odnoszących się do prowadzonej sprawy i uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu wraz z odpowiednią dokumentacją do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania aktu nie korzysta bowiem z powagi rzeczy osądzonej.

W ocenie Sądu, wnoszący skargę nie wykazał istnienia tych przesłanek. A bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Skoro zatem pełnomocnik skarżącego nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.