Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 69/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6361 Rejestr  zabytków
658
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Orzeczono o środkach przewidzianych w art. 154 ustawy-PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 1 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. N. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w rozpoznaniu żądania z [...].01.2019 r. stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie skreślenia z rejestru zabytków budynku dworu postanawia: I. wymierzyć Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego grzywnę w kwocie 500 (pięćset) złotych za nieprzekazanie sądowi oryginału skargi J. N. z 18.03.2019 r. w rozpoznaniu żądania z [...].01.2019 r. stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie skreślenia z rejestru zabytków budynku dworu położonego w S., II. zasądzić od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz J. N. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

J. N. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę z 18.03.2019 r. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w rozpoznaniu żądania z [...].01.2019 r. stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie skreślenia z rejestru zabytków budynku dworu. Ww. skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego przekazał w formie kserokopii. Nie ma zatem wątpliwości, że wpłynęła do organu, a zatem była prawidłowo zaadresowana. Skargę wraz z odpowiedzią na skargę organ przekazał do Sądu w dniu 30 maja 2019 r.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału VII z dnia 31 maja 2019 r. wezwano organ do niezwłocznego nadesłania oryginału skargi.

W dniu 17 czerwca 2019 r. do Sądu wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie oryginału skargi. Wniosek oraz pełnomocnictwo opłacono.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "P.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.

W myśl art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2019 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2018 r. (M.P. z 2019 r., poz. 154) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2018 r. wyniosło 4 585,03 zł.

Z przedstawionych regulacji prawnych jednoznacznie wynika, że podmiot, za pośrednictwem którego kierowana jest dla sądu administracyjnego skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jest bezwzględnie obowiązany przekazać skargę sądowi, wraz z kompletem akt sprawy i odpowiedzią na skargę, w terminie 30 dni do dnia otrzymania skargi.

Instytucja wymierzenia organowi grzywny w sytuacji braku wywiązania się z nałożonych na niego ustawowych obowiązków w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego, ma charakter dyscyplinujący, restrykcyjny i prewencyjny. Mobilizuje ona bowiem organ do niezwłocznego przekazania skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę, a jednocześnie stanowi sankcję za niedokonania tych czynności w wymaganym terminie. Zapobiega także naruszeniom tego obowiązku w przyszłości (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2017 r., sygn. I OZ 1702/17 - dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie internetowej CBOSA).

W uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 3 listopada 2009 r., sygn. II GPS 3/09 (publ. ONSA/WSA 2010/1/2) wskazano, że grzywna z art. 55 § 1 P.p.s.a. ma mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny charakter. Jej celem jest nie tylko doprowadzenie do tego, by organ przekazał sądowi administracyjnemu skargę wraz z aktami sprawy i swoim stanowiskiem, ale także ma ona być sankcją za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Ponadto ma ona również funkcję prewencyjną, której celem jest zapobieżenie naruszeniom prawa w przyszłości. Podkreślić należy, że choć przywołana regulacja konstytucyjna odnosi się do sądu, a nie do organu administracji publicznej, to jednak działanie sądu jest w tym wypadku uzależnione od dokonania przez organ czynności wymienionych w art. 54 § 2 P.p.s.a. Z tej przyczyny organ ponosi odpowiedzialność za uniemożliwianie albo utrudnianie realizacji tego prawa.

Powyższe prowadzi do wniosku, że powołane przepisy pozwalają sądowi na wymierzenie grzywny po spełnieniu łącznie dwóch warunków, tj. złożenia przez stronę wniosku o wymierzenie organowi grzywny oraz stwierdzenia uchybienia przez organ terminu do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Przesłanką do wymierzenia grzywny jest fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na powody. Natomiast wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku, sąd powinien wziąć pod uwagę wymierzając wysokość grzywny (por. postanowienie NSA z 28 maja 2014 r., sygn. I OZ 379/14).

Powtórzyć trzeba, że przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę jest bezwzględnym obowiązkiem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono.

Okoliczności, które spowodowały nieprzekazanie oryginału skargi sądowi, nie mają zatem istotnego znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, bowiem wyłączną materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewykonanie wskazanych w ustawie obowiązków. Natomiast okoliczności te mogą mieć wpływ na wysokość grzywny, ponieważ sądowi orzekającemu w przedmiocie wymierzenia grzywny ustawodawca pozostawił swobodny zakres ustalenia jej wysokości w ramach granic wynikających z art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a.. Pozwala to zatem na wymierzenie grzywny w wysokości adekwatnej do stopnia uchybienia przez organ obowiązkowi przesłania skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę w wyznaczonym w ustawie terminie, w tym uwzględnienia okresu, w jakim organ pozostawał w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi.

Organ do dnia dzisiejszego nie przekazał sądowi oryginału skargi, ani w żaden sposób nie ustosunkował się do wezwania.

Skoro organ do dnia dzisiejszego nie wykonał nałożonego na niego przepisami oraz zarządzeniem obowiązku, to tym samym spełniły się przesłanki, o których mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a.

Wymierzając grzywnę w wysokości 500 zł Sąd wziął pod uwagę wielkość opóźnienia – ok 120 dni oraz fakt przekazania kserokopii skargi. Wobec tego aktualna jest potrzeba odwoływania się do funkcji dyscyplinującej grzywny.

Powyższe, w ocenie Sądu, nie pozwala na oddalenie wniosku skarżącej, jednocześnie pozwalając na wymierzenie grzywny w niewielkiej wysokości - w jej dolnych granicach.

Oprócz funkcji dyscyplinującej wymierzonej grzywny, Sąd wziął pod uwagę także jej funkcję represyjną i prewencyjną. Grzywna za nie wykonanie obowiązku wiąże się z funkcją represyjną niezależnie od tego, czy organ przesłał skargę, odpowiedź na skargę i akta przed posiedzeniem sądu, czy też nie. W obu przypadkach spotyka go represja za niedopełnienie tej czynności w przepisanym terminie.

Przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 P.p.s.a. obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności. Oznacza to, że nie przestaje on istnieć w przypadku przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy z uchybieniem terminu. Nie zachodzi zatem bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie wymierzenie grzywny, oprócz funkcji represyjnej, pełnić ma nade wszystko funkcję prewencyjną. Ukaranie organu przez Sąd ma służyć bowiem zapobieganiu analogicznym naruszeniom prawa w przyszłości.

Ustalając wysokość grzywny wzięto pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy. Wymierzenie grzywny w kwocie 500 zł powinno być wystarczające dla spełnienia jej wyżej opisanych celów.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w punkcie 1 postanowienia, za podstawę biorąc art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a.

O kosztach postępowania, na które składa się uiszczony wpis od wniosku w kwocie 100 zł, koszt zastępstwa procesowego skarżącego 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł, Sąd orzekł w pkt 2 postanowienia, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a.