Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 142/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art 79 ust 2, 88l ust 1 i 2, 88 d ust 1 i ust 2 pkt 2, 9 ust 1 pkt 6 lit c, 88k pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 145
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jednolity.
article: art 53 ust 4 pkt 11
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2014 r. sprawy ze skargi J. Z. na postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] z [...] maja 2013 r., którym odmówiono uzgodnienia, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647), projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie węzła betoniarskiego wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], przy ul. [...] w [...].

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przywołano następujące uwarunkowania prawne i faktyczne, które w ocenie organu przemawiały za odmową uzgodnienia:

- zgodnie z art. 17 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 32, poz. 159), zwanej dalej "nowelą z 2011 roku", obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią określone przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej - na podstawie przepisów dotychczasowych - uwzględnia się przy sporządzaniu m.in. decyzji o warunkach zabudowy, do dnia przekazania map zagrożenia powodziowego organom sporządzającym te dokumenty, i uznaje się za obszary szczególnego zagrożenia powodzią, w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.),

- w myśl art. 14 noweli z 2011 roku studium ochrony przeciwpowodziowej, sporządzone przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, zachowuje ważność do dnia sporządzenia mapy zagrożenia powodziowego,

- przedmiotowa inwestycja planowana jest na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], które znajdują się - zgodnie ze sporządzonym przez Dyrektora RZGW [...], na podstawie art. 79 ustawy - Prawo wodne "Studium określającym granice obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią dla terenów nieobwałowanych w zlewni [...]" - w zasiągu zalewu wodą Q1% (o prawdopodobieństwie wystąpienia raz na 100 lat) rzeki [...]; na dyrektorze regionalnego zarządu gospodarki wodnej spoczywa obowiązek dokonania, w postępowaniu o uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy, oceny projektowanej inwestycji na danym obszarze pod względem ochrony ludzi i mienia przed powodzią,

- kolejne dokonywane zmiany przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy - Prawo wodne, w zakresie ochrony przed powodzią, kładą nacisk na zabezpieczenie przed skutkami powodzi między innymi poprzez odpowiednie kształtowanie zabudowy obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi ustalonych zgodnie z przepisami ustawy - Prawo wodne,

- organ I. instancji odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego uzasadnił tym, że teren objęty inwestycją zlokalizowany jest w sąsiedztwie rzeki [...] i znajduje się w zasięgu zalewu wodą Q1% tej rzeki; rzędna zwierciadła wody, w przekroju analizowanych działek, o prawdopodobieństwie występowania raz na 100 lat wynosi [...] m n.p.m.; ponadto analizowany obszar stanowi rozległy niezabudowany teren, który pełni funkcję naturalnego rozlewiska wód wezbraniowych [...]; ponieważ teren przeznaczony bezpośrednio pod inwestycję ma zostać wyrównany i podniesiony o około 2 m, organ I. instancji uznał, że nie może zaakceptować planowanego przez inwestora sposobu wydzielenia swojego terenu z obszaru zagrożenia powodziowego; podczas, gdy cała dolina znajduje się w strefie przepływu wielkich wód, wykonanie przegrody prostopadle do rzeki [...], poprzez podniesienie znacznej części analizowanego terenu o ok. 2 m, w stosunku do aktualnych rzędnych terenu, będzie stanowić przeszkodę dla swobodnego naturalnego spływu wód; podpiętrzenie spowodowane przegrodzeniem części doliny może stanowić zagrożenie dla terenów położonych powyżej oraz poniżej ww. obszaru oraz na przeciwległym brzegu rzeki; w związku z powyższym, pomimo że inwestycja ma zostać zlokalizowana na terenie istniejącego zakładu betoniarskiego, odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy,

- organ odwoławczy po przeanalizowaniu materiału dowodowego stwierdził, że zgodnie z załącznikiem mapowym, stanowiącym element "Studium określającym granice obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią dla terenów nieobwałowanych w zlewni [...]", teren przeznaczony pod planowaną inwestycję - działki o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - zlokalizowany jest w sąsiedztwie rzeki [...] i znajduje się w strefie zalewowej o prawdopodobieństwie przewyższenia Q1% - tj. wody występującej raz na 100 lat,

- na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, zgodnie z art. 88 l ust. 1 ustawy - Prawo wodne, zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe w tym m. in. budowy obiektów budowlanych oraz zmiany ukształtowania terenu; jeżeli nie utrudni to ochrony przed powodzią, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, na tym obszarze zwolnić od tego zakazu; do wniosku o wydanie ww. decyzji, wymagane jest, zgodnie z art. 88 l ust. 4, dołączenie charakterystyki planowanych działań wraz z podstawowymi danymi technicznymi i opisem planowanej technologii robót, mapy sytuacyjno - wysokościowej z naniesionym schematem planowanych obiektów i robót, a w razie potrzeby obliczenia hydrauliczne i hydrologiczne; dlatego też, ewentualne pozytywne uzgodnienie planowanej inwestycji w pierwszej kolejności wymaga od skarżącego uzyskania decyzji zwalniającej od zakazów określonych w art. 88 l ust. 1 ustawy - Prawo wodne (przywołano wyrok WSA o sygn. akt IV SA/Wa 234/12 – dostępny w CBOSA),

- przekazaną przy piśmie z 4 listopada 2013 r., jako uzupełnienie zażalenia "Analizę hydrologiczno - hydrauliczną zasięgu przepływu Q1% na rzece [...]", inwestor może dołączyć do wniosku o wydanie decyzji o zwolnieniu z zakazów; o konieczności dokonania analizy wpływu inwestycji na warunki przepływu wody w związku z planowanym podniesieniem terenu o ok. 2 m ponad istniejący teren poinformował inwestora Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej [...] - w piśmie z 12 października 2011 r.,

- przywołano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 lutego 2013 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2529/12 – dostępny w CBOSA), w którym wskazano, że art. 88 l ust. 2 ustawy - Prawo wodne przewiduje dla dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej delegację do uchylenia przewidzianych w tym przepisie zakazów; przy tym, uprawnienie to nie ma charakteru odnoszącego się generalnie do danego obszaru, lecz dotyczy indywidualnych spraw regulowanych w drodze decyzji administracyjnej, a postępowanie jest wszczynane na wniosek podmiotu ubiegającego się o uzyskanie zgody na zwolnienie od zakazów; w niniejszej sprawie taka indywidualna decyzja w stosunku do skarżącego nie została wydana przez właściwy organ; postępowanie o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy nie może zastępować postępowania, o którym mowa w art. 88 l ust. 2 ustawy - Prawo wodne; dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej nie może odejść od zakazów poprzez uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 106 K.p.a.; po pierwsze, ustawa przewiduje odrębny tok postępowania, które kończy się decyzją administracyjną; po drugie, przy uzgadnianiu organ związany jest projektem decyzji o warunkach zabudowy i prowadzi postępowanie w granicach tego uzgodnienia oraz w ograniczonym czasowo przedziale, co uniemożliwia przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, co do kwestii zasadności zwolnienia z zakazów,

- w uzasadnieniu przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy wskazano, że spełniając warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdza się, że decyzja nie narusza wymogów przepisów odrębnych; mówiąc o przepisach odrębnych należy rozumieć powszechnie obowiązujące przepisy prawa; art. 88 l ust. 1 ustawy - Prawo wodne stanowi wprost, że na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym budowy obiektów budowlanych i zmiany ukształtowania terenu; w niniejszej sprawie mając na względzie, że zamierzenie związane z budową węzła betoniarskiego wraz z infrastrukturą towarzyszącą zaplanowano w granicach obszaru szczególnego zagrożenia powodzią, należało zbadać, czy inwestycja ta nie narusza przepisów ustawy - Prawo wodne (przywołano wyrok WSA o sygn. akt II SA/Po 628/08 – dostępny w CBOSA),

- organ, po ponownej merytorycznej ocenie materiału dowodowego skonstatował, że obszar objęty projektem decyzji o warunkach zabudowy, znajduje się w zasięgu zalewu wodą Q1%; ze względu na ryzyko wystąpienia powodzi na omawianym obszarze oraz mając przede wszystkim na uwadze bezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzi oraz ich mienia, należało orzec jak w sentencji.

W skardze na postanowienie p. J. Z., wnioskodawca ustalenia warunków zabudowy, zarzucił naruszenie:

- prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy:

- art. 6 ust. 1 i 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust 1 i art. 53 ust 4 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 88 k pkt 1, art. 88 I ust. 1 ustawy - Prawo wodne, poprzez ich niewłaściwą wykładnię, polegającą na przyjęciu, jakoby dla nieuzgodnienia projektu decyzji o warunkach zagospodarowania i zabudowy wystarczające było stwierdzenie, że objęty nim teren znajduje się w rejonie obszarów szczególnego zagrożenia powodzią a planowana inwestycja generuje hipotetyczną możliwość zaburzenia przepływu wód, bez konieczności jakiegokolwiek zbadania i wykazania tej okoliczności,

podczas gdy prawidłowa wykładnia przedmiotowych przepisów nakazuje organowi w toku postępowania uzgodnieniowego każdorazowe zbadanie okoliczności konkretnej sprawy, w ramach zakresu procedury uzgodnieniowej i posiadanych kompetencji, m.in. w aspekcie ustalenia, czy planowana inwestycja, w związku z usytuowaniem w strefie zagrożenia powodzią, może w sposób konkretny utrudnić lub uniemożliwić ochronę przed powodzią lub też zwiększyć zagrożenie powodziowe,

- art. 88 I ust. 1 i 2 ustawy - Prawo wodne poprzez nieprawidłową jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, jakoby przepis ten statuował ogólny zakaz wykonywania robót oraz podejmowania innych czynności na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, od którego zwolnić może decyzja dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, w sytuacji gdy czynności te nie utrudnią ochrony przed powodzią,

podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów wskazuje, że zakresem wymienionego tam zakazu objęte są jedynie roboty i czynności utrudniające ochronę przed powodzią lub zwiększające zagrożenie powodziowe, a nie dotyczy on czynności lub robót pozostających bez wpływu na ochronę przeciwpowodziową lub niezwiększających ryzyka wystąpienia powodzi,

- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 126 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., polegające na wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wskutek braku pełnego wyjaśnienia jego podstawy faktycznej i prawnej, braku rozważań dotyczących analizy interesu społecznego i słusznych interesów inwestora, oraz braku ustosunkowania się do wszystkich zarzutów zażalenia (w tym do wniosków wynikających z opracowania pn. "Analiza hydrologiczno - hydrauliczną zasięgu przepływu Q1% na rzece [...]",

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. polegającą na braku rzetelnego zbadania okoliczności niniejszej sprawy poprzez: 1) brak analizy polityki i środków ochrony przeciwpowodziowej stosowanych przez organy ochrony przeciwpowodziowej na terenach planowanej inwestycji, 2) niezbadanie aktualnego stanu zabudowy nieruchomości sąsiadujących, 3) nieuwzględnienie stanu istniejącej zabudowy na działkach objętych planowaną zabudową 4) brak merytorycznego odniesienia się do przedłożonej przez inwestora analizy przepływu wód, jaki wywołać miałaby planowana inwestycja 5) nieuwzględnieniu słusznych interesów wnioskodawcy,

podczas gdy analiza powyższych elementów w realiach niniejszej sprawy miała istotne znaczenie z uwagi na zakres merytorycznej oceny projektu decyzji o warunkach zagospodarowania i zabudowy terenu zakreślony przez ustawodawcę w ramach procedury uzgodnieniowej.

W odpowiedzi na skargę Prezes RZGW wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Organ administracji trafnie wywiódł, w świetle uwarunkowań formalnoprawnych, po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego (czemu dano wyraz w szczegółowym uzasadnieniu), wystąpienie przesłanki do odmowy uzgodnienia projektu decyzji. Z uwagi na szerokie zreferowanie stanowiska organu, jego ponowne przytaczanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje je za własne, z zastrzeżeniem zawartym w końcowej części niniejszego uzasadnienia.

Organ procedował wobec następujących uwarunkowań formalnych, które trafnie odnotował. Do czasu wejścia w życie noweli z 2011, w myśl art. 79 ust. 2 ustawy – Prawo wodne, dyrektorzy regionalnych dyrekcji gospodarki wodnej sporządzali dokument o nazwie studium ochrony przeciwpowodziowej, zwany dalej "studium". Wskazywano w nim m.in. obszary służące przepuszczeniu wód powodziowych, zwane obszarami bezpośredniego zagrożenia powodzią (art. 79 ust. 2 pkt 2). Studia te zachowały ważność do czasu sporządzenia map zagrożenia powodziowego, przewidywanych nowymi regulacjami (art. 14 noweli) a obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią, określone przez regionalnego dyrektora gospodarki wodnej, muszą być uwzględniane m.in. przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i uznaje się je za obszary szczególnego zagrożenia powodzią. Katalog zakazów na takich terenach zakreśla art. 88 l ust. 1 ustawy – Prawo wodne po nowelizacji z 2011 roku. Odstępstwa od tych zakazów są możliwe tylko w przypadku uzyskania stosownego zezwolenia (art. 88 l ust. 2). Stąd, do czasu sporządzenia - dla terenów wskazanych w dokumencie o nazwie wstępna ocena ryzyka powodziowego (art. 88 d ust. 1) - map zagrożenia powodziowego, które mają wprost określać obszary szczególnego zagrożenia powodzią (art. 88 d ust. 2 pkt 2 ustawy), kluczowe znacznie - z punktu widzenia oceny zakresu zakazu wynikającego z art. 88 l ust. 1 - ma studium sporządzone w myśl nieobowiązującego już art. 79 ust. 2 ustawy – Prawo wodne.

Gdy przedmiotowa inwestycja znajduje się na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, w rozumieniu wskazanego art. 9 ust. 1 pkt 6 c ustawy - Prawo wodne, trafna jest konkluzja, że uzgodnienie, w myśl art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co do realizacji inwestycji, która teoretycznie może zakłócić przepływ wód, jest możliwe wyłącznie w przypadku uzyskania zgody na odstępstwo od zakazu, o której mowa w art. 88 l ust. 2 ustawy - Prawo wodne. Bez znaczenia jest to, czy na terenie działek znajdują się już jakieś obiekty budowlane. Takie rozumienie zakresu zakazu, ustanowionego w art. 88 l ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo wodne, potwierdzają także względy wykładni celowościowej. Jak wskazano, według uzgadnianego projektu decyzji o warunkach zabudowy, inwestycja ma obejmować realizacje obiektu węzła (m.in. stalowe zadaszone zbiorniki o elewacji frontowej do 22,4 m., 2 mieszalniki betonu – po 11 m., 5 boksów na kruszywo po 15,2 m. – pkt I.3.d. projektu decyzji) i wyniesienie rzędnych części terenu (o 2 m. – pkt I.2.a - projektu). Może mieć to potencjalnie wpływ zarówno na swobodę przepływu wód powodziowych, w tym ich wysokość. Podniesienie rzędnych terenu w określonym miejscu zagrożonym zalaniem może prowadzić w szeregu przypadków, wobec konkretnego ukształtowania terenu zalewowego, do sukcesji tych samych wód w innym miejscu, które nie byłoby zagrożone zalaniem gdyby nie dokonano zmian.

Wskazane względy przemawiają za uznaniem, że generalny zakaz, wynikający w art. 88 l ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo wodne, obejmuje budowę obiektów na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, jak jest to planowane w rozpatrywanym przypadku. Wywody skargi w zakresie prawidłowej wykładni regulacji w tym zakresie są chybione (w szczególności przywołanie treści normatywnej art. 88 k pkt 1 ustawy - Prawo wodne, zakreślającego ogólne zasady ochrony przed powodzią).

We wskazanej sytuacji okoliczność, czy zachodzą przesłanki jednostkowego odstępstwa od zakazu tzn. czy w danym przypadku wobec określonych uwarunkowań lokalnych czy szczególnego charakteru inwestycji, jest możliwe udzielenie zgody, w świetle kryteriów wskazanych w art. 88 l ust. 2 ustawy - Prawo wodne, może być dokonywane wyłącznie w ramach postępowania kończonego wydaniem decyzji administracyjnej w przedmiocie zgody na odstępstwo od zakazu. Jego wszczęcie warunkowane jest odnośnym wnioskiem strony a brak decyzji o wyrażeniu zgody, bądź wydanie decyzji odmownej jest obligatoryjną przesłanką odmowy uzgodnienia, na zasadzie art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wobec wskazanych uwarunkowań kluczowe znaczenie w sprawie miało ustalanie, czy planowana inwestycja znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, w myśl aktualnie obowiązujących regulacji.

W sprawie jednocześnie nie jest sporny stan faktyczny w zakresie, w jakim może mieć on znacznie w kontekście uzgodnienia, w myśl art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obszar, gdzie ma być realizowane przedsięwzięcie, czego nie kwestionowano ani w toku postępowania administracyjnego ani wniesienia skargi, leży na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, co wynika ze "Studium określającym granice obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią dla terenów nieobwałowanych w zlewni górnego [...]", którego skutki sporządzenia, z woli prawodawcy, muszą być uwzględniane do czasu przyjęcia nowych dokumentów w tym zakresie.

W tym świetle bezzasadne są zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię. Podkreślenia wymaga, że wykładnia regulacji zastosowana przez organ akceptowana jest również w orzecznictwie sądów administracyjnych, co odnotowano w uzasadnieniu zaskarżonego aktu.

Trafnie zauważa organ odwoławczy, że jego rolą w procesie uzgadniania nie może być każdoczesna ocena, czy dana budowa kubaturowego obiektu budowlanego czy wyniesień terenu, wpływające ze swej istoty na sposób zagospodarowania terenu, zwiększy faktycznie zagrożenie powodziowe. Tego rodzaju analiza wymagałaby w wielu przypadkach sporządzenia szczegółowej dokumentacji a następnie oceny wynikających z niej wniosków. Należy mieć na względzie, że procedura uzgodnień ma generalnie charakter formalny, na co wskazuje przyjęcie przez prawodawcę formuły domniemanej zgody po upływie zakreślonego do zajęcia stanowiska stosunkowo krótkiego terminu – 14 dni (art. 53 ust. 5 zd. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Chociaż w danym przypadku Wnioskodawca przedłożył pewne analizy, obowiązek w tym zakresie nie wynikał wszak z mocy prawa. Nie sposób przyjąć, aby możliwe było rozpatrzenie sprawy w innych granicach niż stanowią to przepisy (tzn. równocześnie w kontekście zgody na odstępstwo) tylko dlatego, że strona zrealizowała czynności, do których nie była zobligowana w ramach danego postępowania (opracowanie dokumentacji). Organy administracji nie mogą działać jedynie wedle zasady słuszności, lecz muszą także przestrzegać obowiązującego prawa (art. 6 K.p.a.).

Reasumując trafna jest wykładnia organu co do regulacji statuującej zakazy na obszarze kwalifikowanym, według obecnie obowiązujących regulacji, jako obszar szczególnego zagrożenia powodzią. Dotyczą one wszelkich rodzajów zabudowy, kubaturowej i wyniesień terenu, gdyż choćby hipotetycznie mogą zwiększać zagrożenie powodzią (także w zakresie oddziaływania na tereny nieobjęte inwestycją), a do takich należy bezsprzecznie przedmiotowa inwestycja, skoro jej elementem jest m.in. realizacja szeregu obiektów i wyniesienie części terenu, gdzie istnieje zagrożenie powodzią (średnie).

Należy jednocześnie odnotować, że wobec trafnej oceny - zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia - o zależności uzgodnienia od uzyskania decyzji o zgodzie na odstępstwo od zakazu (skoro trafna jest konstatacja o lokalizacji planowanej inwestycji na obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią), przedwczesne są wszystkie uwagi organu administracji dotyczące braku zasadności lokalizacji konkretnego obiektu w danej lokalizacji, z uwagi na faktyczne zagrożenia powodziowe. W uzasadnieniu skarżonego aktu przytoczono zaś stanowisko organu I. instancji w tym zakresie, nie odnosząc się do niego krytycznie. Kwestie te mogą być rozważane, co do meritum, wyłącznie w odrębnym postępowaniu - w przedmiocie wyrażenia zgody na odstępstwo od zakazów. Zamieszczając zbędne dywagacje, uchybiono wymaganiu prawidłowego uzasadnienia (przywołanie jedynie kwestii istotnych - art. 107 § 3 w zw. z art. 126 oraz 8 i 11 K.p.a.), jednak nie mogło mieć to, w rozpatrywanym przypadku, wpływu na wynik sprawy. Prowadziło natomiast do zbędnej polemiki i mogło skutkować sformułowaniem w skardze zarzutów, co do braku właściwego wyjaśnienia sprawy.

Zarzuty skargi, co do naruszania przepisów postępowaniu bądź prawa materialnego, w następstwie nie odniesienia się do tych kwestii, są zasadniczo chybione (w tym, nie odniesienie się do przedłożonej "Analizy hydrologiczno - hydrauliczną zasięgu przepływu Q1% na rzece [...]"). Wskazane zagadnienia nie powinny być wprawdzie w ogóle przedmiotem rozważania organu administracji w danym postępowaniu. Pewne dywagacje, jakie jednak zamieszczono, jako wykraczające poza przedmiot danego postępowania, nie będą miały charakteru wiążącego w przypadku orzekania o zgodzie na odstępstwa od zakazów, jeżeli do tego dojdzie, w następstwie wniesienia stosownego wniosku przez Skarżącego (brak powagi rzeczy osądzonej). Wniosek taki wynika także pośrednio z treści samego uzasadnienia zaskarżonego aktu, gdzie wskazano możliwość ubiegania się o zgodę na odstępstwo od zakazu. W tym kontekście uchybienie przepisom postępowania (wskazane już art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i 11 K.p.a.), gdy chodzi o właściwe uzasadnienie (przywoływana uprzednio zasada wskazywania jedynie kwestii istotnych dla orzeczenia) nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Wobec tego, dane naruszenie nie może być postawą do chylenia zaskarżonego aktu, co wynika a contrario z art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak sentencji.