Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 534/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Wojewódzki Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 17 poz 127
law: Ustawa z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 października 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję D. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za niespełnienie wymagań rozporządzenia w sprawie higieny środków spożywczych oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. (znak : [...]) Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z., działając na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 lit a i art. 27 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2014 r. poz. 1577 ), § 1 pkt 7 i pkt 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. Nr 93, poz. 600) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r.,poz. 267 z późn.zm.) wymierzył M. K., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą: [...]:

1) karę pieniężną w wysokości 3500 zł (słownie: cztery tysiące złotych 00/100) za niespełnienie wymagań określonych w załączniku II, rozdziale II, ust. 1 lit. a, b i d rozporządzenia nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych, co polegało na ubytkach w ścianach i posadzce w części czystej hali uboju i przy wejściu do chłodni poubojowej oraz na braku zabezpieczenia otwartego w czasie pracy zakładu okna na hali uboju przeciwko owadom;

2) karę pieniężną w wysokości 1000 zł (słownie: tysiąc złotych 00/100) za niespełnienie wymagań określonych w art. 4 ust.3 rozporządzenia nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie higieny środków spożywczych w związku z art. 5 ust 2. rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (z uwzględnieniem z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 852/2004), co polegało na niepobieraniu próbek środowiskowych w kierunku obecności Listeria monocytogenes.

W osnowie decyzji organ orzekł również, że decyzja podlegała natychmiastowemu wykonaniu z mocy prawa, a termin do zapłaty kar pieniężnych wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji na podany numer rachunku bankowego, informując jednocześnie, że jest to rachunek dochodów budżetowych Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w Z..

Uzasadniając decyzję organ orzekający wyjaśnił, że podjęto je ze względu na uchylenie przez organ odwoławczy wydanej w tej sprawie w dniu [...]r. decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. z jednoczesnym przekazaniem jej do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Następnie organ podał, że w dniach 19, 27 i 28 października 2011 r. przeprowadził kontrolę w prowadzonym przez M. K. zakładzie: [...], z której został sporządzony protokół nr [...] z dnia 28 października 2011 r. W toku kontroli stwierdzono między innymi następujące niezgodności z prawem określonymi wymogami:

1) ubytki w pokryciu posadzki ubojnej o wymiarach około 10 x 30 cm oraz zniszczenie powierzchni ściany nad wejściem do chłodni poubojowej i nad oknem w tym samym pomieszczeniu na wysokości około 2,5 m i o rozmiarze około 3 m2 (pkt. OGÓLNE WYMAGANIA DLA ZAKŁADÓW ZATWIERDZONYCH I REJESTROWANYCH ROZDZIAŁ III C pkt 2, 3 protokołu kontroli) - co stanowiło naruszenie przepisów załącznika II, rozdziału II, ust. 1 lit. a i b rozporządzenia 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004), zwanego dalej rozporządzeniem nr 852/2004;

2) otwarte okno na hali uboju, które ponadto było niezabezpieczone przed owadami (pkt OGÓLNE WYMAGANIA DLA ZAKŁADÓW ZATWIERDZONYCH I REJESTROWANYCH ROZDZIAŁ III C pkt 5 protokołu kontroli) - co stanowiło naruszenie przepisów rozporządzenia nr 852/2004 załącznika II, rozdziału II, ust. 1 lit. d;

3) brak prób środowiskowych w kierunku Listeria monocytogenes w zakładzie (pkt SEKCJA VI PRODUKTY MIĘSNE IV KRYTERIA MIKROBIOLOGICZNE HIGIENY PROCESU pkt 2 protokołu kontroli) - co stanowiło naruszenie przepisów art. 5 ust 2. rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (z uwzględnieniem z art.4 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 852/2004 (Dz. Urz. UE L 338 z 22.12.2005 z późn. zm.), a tym samym naruszenie art. 4 ust 3 rozporządzenia nr 852/2004.

Wskazał jednocześnie, że protokół z kontroli przeprowadzonej w dniach 19, 27 i 28 października 2011 r. został podpisany przez stronę, która wniosła do niego jedynie, że "okno na hali uboju zostało otwarte przez właścicielkę zakładu, ponieważ zaistniało podejrzenie kradzieży" oraz, że w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...] nakazującą ich usunięcie. Decyzja ta stała się ostateczna.

W dalszej części uzasadnienia Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z. wyjaśnił, że każdy zakład zajmujący się produkcją produktów pochodzenia zwierzęcego zobowiązany jest do przestrzegania krajowego i wspólnotowego prawa żywnościowego, którego podstawowym celem jest dążenie do wysokiego poziomu ochrony życia i zdrowia ludzkiego. Podstawowe zasady dotyczące prowadzenia tego rodzaju działalności określone zostały przede wszystkim w ustawie z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego i aktach wykonawczych do tej ustawy. Do produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego stosuje się także przepisy prawa europejskiego, w tym wskazane już wyżej rozporządzenie nr 852/2004, ustanawiające ogólne zasady dla podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa spożywcze w zakresie higieny środków spożywczych. Organ podkreślił przy tym, że wspólnotowe prawo żywnościowe opiera się na zasadzie, że to na podmiocie prowadzącym przedsiębiorstwa żywnościowe na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w ramach działalności pozostającej pod ich kontrolą ciąży odpowiedzialność za zapewnienie przestrzegania wymagań prawa żywnościowego. Prawo żywnościowe ustanawia również obowiązek przeprowadzania przez właściwe organy urzędowych kontroli podmiotów i egzekwowania przestrzegania przepisów dotyczących produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego.

Prawo żywnościowe określa także sankcje za niespełnianie sformułowanych w nim wymogów i organy uprawnione do ich stosowania. Organ orzekający wyjaśnił, że zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, kto prowadząc przedsiębiorstwo sektora spożywczego nie wykonuje obowiązków lub narusza wymagania w zakresie dotyczącym produktów pochodzenia zwierzęcego określone w rozporządzeniu nr 852/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia lub określone w rozporządzeniu nr 853/2004 lub przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 12 ust. 2 tego rozporządzenia, lub weterynaryjne określone w ustawie lub przepisach wydanych na jej podstawie podlega karze pieniężnej. Kara pieniężna wymierzana jest w drodze decyzji administracyjnej przez właściwego powiatowego lekarza weterynarii. Egzekucja wymierzonych kar pieniężnych następuje zaś w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Natomiast wysokość kar pieniężnych za naruszenia wymagań w zakresie dotyczącym produktów pochodzenia zwierzęcego określa rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. Nr 93, poz. 600), zwane dalej również rozporządzeniem.

Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z. wskazał przy tym, że w toku kontroli przeprowadzonej w zakładzie strony w dniach 19, 27 i 28 października 2011 r. stwierdzono:

1) ubytki w pokryciu posadzki hali ubojowej o wymiarach ok. 10x30 cm oraz zniszczenie powierzchni ściany nad wejściem do chłodni poubojowej i nad oknem w tym samym pomieszczeniu na wysokości około 2,5 m i o rozmiarze około 3 m2 stanowią naruszenie rozporządzenia 852/2004 załącznika II, rozdziału II, ust. 1 lit. a i b, zgodnie z którymi w pomieszczeniach, w których się przygotowuje, poddaje obróbce lub przetwarza środki spożywcze powierzchnie podłóg muszą być utrzymane w dobrym stanie i muszą być łatwe do czyszczenia, oraz w miarę potrzeby, do dezynfekcji, co wymaga stosowania nieprzepuszczalnych, niepochłaniających, zmywalnych oraz nietoksycznych materiałów (lit. a), natomiast powierzchnie ścian muszą być utrzymane w dobrym stanie i muszą być łatwe do czyszczenia, oraz tam gdzie jest to konieczne, do dezynfekcji, co wymaga z kolei stosowania nieprzepuszczalnych, niepochłaniających, zmywalnych oraz nietoksycznych materiałów oraz gładkiej powierzchni aż do wysokości odpowiedniej dla wykonywanych czynności (lit.b);

2) braku zabezpieczenia otwartego w czasie pracy zakładu okna na hali uboju przeciwko owadom, co stanowi naruszenie przepisów załącznika II, rozdziału II, ust. 1 lit. d rozporządzenia nr 852/2004, zgodnie z którym okna i inne otwory muszą być skonstruowane w sposób uniemożliwiający gromadzenie się zanieczyszczeń. Te, które mogą być otwierane na zewnątrz muszą, tam gdzie jest to niezbędne, być wyposażone w ekrany zatrzymujące owady, które mogą być łatwo demontowane do czyszczenia. W miejscach gdzie otwarte okna mogą spowodować zanieczyszczenie, okna muszą być zamknięte i unieruchomione podczas produkcji;

3) niepobieranie prób środowiskowych w kierunku obecności Listeria monocytogenes, co stanowiło naruszenie przepisów art. 5 ust 2. rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (z uwzględnieniem z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 852/2004) (Dz. Urz. UE L 338 z 22.12.2005 z późn. zm.), zgodnie z którym przedsiębiorstwa sektora spożywczego produkujące żywność gotową do spożycia, która może stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego ze względu na obecność Listeria monocytogenes, pobierają próbki z obszarów produkcyjnych oraz sprzętu w celu sprawdzenia obecności Listeria monocytogenes w ramach stosowanych przez nie schematów pobierania próbek, a tym samym naruszenie art. 4 ust 3 rozporządzenia nr 852/2004, zgodnie z którym przedsiębiorstwo sektora spożywczego, gdzie właściwe, przyjmuje między innymi następujące szczególne środki higieny: zgodność z kryteriami mikrobiologicznymi dla środków spożywczych; procedury niezbędne do osiągnięcia poziomów określonych do osiągnięcia celów rozporządzenia 852/2004; pobieranie próbek i analiza.

Odnosząc się do naruszenia wymogów określonych prawem weterynaryjnym, polegającego na ubytkach w pokryciu posadzki hali ubojowej oraz zniszczeniu powierzchni ściany w tym pomieszczeniu organ zwrócił uwagę, że tylko powierzchnia gładka, kompletna i nieuszkodzona umożliwia dokładne usunięcie cząstek zanieczyszczeń podczas wstępnego i zasadniczego mycia pomieszczeń a tym samym przygotowanie do skutecznej dezynfekcji i likwidacji flory bakteryjnej mogącej mieć wpływ na stan mikrobiologiczny surowców i produktu. Ubytki w powierzchni podłogi i ściany powodują, że pomieszczenie nie jest utrzymane w dobrym stanie, nie jest w tym miejscu łatwe do czyszczenia i dezynfekcji oraz sprzyja gromadzeniu cząstek organicznych.

Natomiast otwarte i niezabezpieczone odpowiednio okno w prowadzonym przez stronę zakładzie stwarzało możliwość dostawania się na halę rozbioru ptaków i owadów, głównie much, które żerują na odchodach ludzi i zwierząt, rozkładających się szczątkach organicznych. Odchody i rozkładające się szczątki organiczne stanowią źródło bakterii i wirusów, w tym chorobotwórczych. W celu ochrony żywności przed zanieczyszczeniem mikrobiologicznym okna powinny być należycie zabezpieczone przed przedostawaniem się do pomieszczeń produkcyjnych owadów latających i małych ptaków; w przypadku braku takich zabezpieczeń okna powinny być szczelnie zamknięte, zwłaszcza podczas wszelkich operacji z mięsem przeznaczonym do rozbioru i surowymi elementami mięsnymi. Organ podkreślił, że każdy producent żywności ma obowiązek sprawdzania stanu czystości mikrobiologicznej produktu, która odzwierciedla higienę procesu produkcji, zastosowanie obróbki termicznej, sposób magazynowania i transportu środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego. Brak badań mikrobiologicznych nie daje producentowi żywności obrazu czystości zakładu, zachowania higienicznych pracowników, prawidłowości manipulacji żywnością i przeprowadzanych zabiegów obróbki termicznej.

Wyjaśnił również, że wobec niespełniania przez zakład strony wymogów prawa żywnościowego zobowiązany był na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego do wymierzenia stronie kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej, a obowiązek zastosowania prawem przewidzianych sankcji jest należny od usunięcia przez stronę uchybień stwierdzonych podczas kontroli i okoliczność ta nie może stanowić podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Ponadto zgodnie z art. 28 ust.1 przywołanej ustawy kary pieniężnej nie nakłada się, jeżeli od popełnienia czynu upłynęło 5 lat. W przedmiotowej sprawie zatem nie nastąpiło przedawnienie możliwości nałożenia kar pieniężnych. Dodatkowo organ podał, że wymierzył kary pieniężne w ich dolnych granicach, przy czym wymierzając karę określoną w pkt 1 rozstrzygnięcia wziął pod uwagę, że dotyczy ona dwóch stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości świadczących o niespełnianiu wymagań określonych w rozporządzeniu nr 852/2004 w załączniku II w rozdziale I, II, V, IX lub XI. Ustalając wysokość kar pieniężnych uwzględnił społeczną szkodliwości czynów i stopień zagrożenia dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego. Wymierzone kary w ocenie organu są wystarczające dla osiągnięcia celów określonych w art. 55 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt I dobrostanu zwierząt, w którym przewidziano, że sankcje w przypadku naruszeń prawa żywnościowego muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

W zakończeniu uzasadnienia Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z. wyjaśnił przesłanki wprowadzenia do decyzji klauzuli o jej natychmiastowej wykonalności oraz określenia 14 dniowego terminu zapłaty orzeczonej kary, a ponadto wskazał, że w toku postępowania nie naruszono reguł procedury administracyjnej i zastosowano się do wymogów, wynikających z art. 10§1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Opisana powyżej decyzja została w toku instancyjnym zaskarżona przez M. K., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą [...], która w odwołaniu wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie.

Jednocześnie zarzuciła zaskarżonej decyzji, że w kwestii niezgodności udokumentowanych protokołem kontroli z dnia [...] r., (nr [...]) zostało wszczęte postępowanie administracyjne, w wyniku którego Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z. wydał decyzję administracyjną nr [...]z dnia [...] r. nakazującą jej :

a) usunięcie ubytków w ścianach i posadzce w części czystej hali uboju i przy wejściu do chłodni poubojowej w terminie do 15 grudnia 2011 roku.

b) naprawienie umywalki w pomieszczeniu rozbioru w terminie do 15 grudnia 2011 roku,

c) pobranie wymazów czystościowych w kierunku Listeria monocytogenes w terminie do 15 grudnia 2011 roku,

d) zapewnienie systemu umożliwiającego skuteczne unieruchamianie każdej pojedynczej sztuki świń poddawanej ogłuszeniu w terminie do 31 stycznia 2012 roku.

Ponadto, M. K. wskazała w odwołaniu, że pismami z dnia 30 stycznia 2012 roku i 28 lutego 2012 roku informowała Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z., że zalecenia określone w punktach od 1 do 3 zostały wykonane i wniosła o przedłużenie terminu do wykonania zalecenia zakreślonego w pkt. 4 powołanej decyzji do dnia 29 lutego 2012 roku w zakresie zapewnienia systemu umożliwiającego skuteczne unieruchamianie każdej pojedynczej sztuki świń poddawanej ogłuszeniu. Odnosząc się do treści rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji odwołująca się wskazała, że oparto je na "powieleniu uchybień wymienionych w protokole z dnia 28 października 2011 r., które także zostały wymienione w decyzji nr [...] z dnia [...] r., które zostały wykonane o czym strona zawiadomiła Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. w formie pisemnej." Zdaniem odwołującej się Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z. wymierzając karę pieniężną w wysokości 4500 zł naruszył prawo, a także dobro strony, która została ukarana za uchybienia, które zostały już przez nią wykonane. Dotyczy to także badań mikrobiologicznych w kierunku Listeria monocytobenes, na dowód czego strona dołączyła kopię zlecenia do badań mikrobiologicznych z dnia 30 listopada 2011 r. oraz sprawozdanie z badania nr [...] z dnia 6 grudnia 2011 r.

W konkluzji M. K. stwierdziła, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z. wymierzając karę pieniężną rażąco naruszył przepisy prawa, na które się powołał, zwłaszcza, że uchybienia stwierdzone w trakcie kontroli urzędowej, będącej podstawą przedmiotowego postępowania, zostały wykonane blisko trzy lata temu.

Stwierdziła ponadto, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z. w przedmiotowej sprawie od ponad trzech lat kieruje do niej decyzje nakładające kary pieniężne, co - zdaniem strony - zmierza do zachwiania gospodarki finansowej, a w konsekwencji do zamknięcia zakładu.

W uzasadnieniu odwołania strona zarzuciła Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w Z. matactwo polegające na przywołaniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wysokości kary pieniężnej w kwocie 4500 zł zamiast 5500 zł, która została orzeczona jako kwota łączna kar nałożonych decyzją z dnia [...] r. nr [...], uchyloną decyzją D. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r. nr [...].

Po rozpatrzeniu odwołania D. Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...]r. (znak : [...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 138 § 1 pkt 2 tejże ustawy oraz art. 26 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 16 grudnia 2005r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006r.,Nr 17, poz. 127, z późn. zm.) w zw. z § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2010 r. Nr 93, poz. 600), oraz art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744, z późn. zm.), uchylił zaskarżoną decyzję w części, tj. w pkt. 1 dotyczącym wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 3500 zł (słownie: cztery tysiące złotych) za niespełnienie wymagań określonych w załączniku II, rozdziale II, ust. 1 lit. a, b i d rozporządzenia 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych, co polegało na ubytkach w ścianach i posadzce w części czystej hali uboju i przy wejściu do chłodni poubojowej oraz na braku zabezpieczenia otwartego w czasie pracy zakładu okna na hali uboju przeciwko owadom, i w uchylonym zakresie orzekł to do istoty sprawy w ten sposób, że wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 3500 zł (słownie: trzy tysiące pięćset złotych), w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W szczegółowym uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie następnie podał, że w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...], uchylającą poprzednią decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. z dnia [...] r. o nałożeniu na stronę kar w kwocie łącznej - 5500 zł z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując na naruszenie przez ten organ przepisów prawa, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z. poprzednią decyzją z dnia dniu [...] r. zamiast nałożyć jedną karę pieniężną za naruszenie wymagań określonych w rozporządzeniu 852/2004 w załączniku II w rozdziale II, do czego obliguje go norma zawarta w § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, nałożył dwie kary, co było niezgodne z treścią cytowanego przepisu.

Ponadto orzekając wówczas kasacyjnie organ odwoławczy zwrócił uwagę na nieprawidłowe- w jego ocenie- zakwalifikowanie uszkodzonej umywalki jako naruszenia przepisów załącznika III sekcji rozdziału III ust. 4 rozporządzenia nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego, zalecając ponowne rozpatrzenie tej kwestii.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu prowadzonym w tej sprawie zapewniono stronie możliwość korzystania z uprawnień wynikających z zasady zawartej w art. 10§1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Następnie wyjaśnił, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w tym przede wszystkim w oparciu o ustalenia kontroli urzędowej, przeprowadzonej w dniach 19, 27 i 28 października 2011 r., udokumentowanej protokołem kontroli z dnia 28 października 2011 r., w którym w zakładzie strony stwierdzone zostały wskazane w tym protokole uchybienia, za udowodnione należy uznać naruszenie przez stronę obowiązujących wymagań prawa żywnościowego zawartych w art. 4 ust. 3 oraz w załączniku II, rozdziale II, ust. 1 lit. a, b i d rozporządzenia nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. sprawie higieny środków spożywczych.

Dodatkowym argumentem potwierdzającym powyższą tezę są twierdzenia strony, że uchybienia te zostały przez nią usunięte, o czym organ nadzoru został powiadomiony pismami z dnia 30 stycznia 2012 r. i 28 lutego 2012 r. Wobec stwierdzonych niezgodności Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z., na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego Dz. U. z 2006r. Nr 17 poz. 127, z późn. zm.) był zobligowany do wymierzenia kary pieniężnej, w wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U z 2010 r., Nr 93 poz. 600).

Obowiązek Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. przeprowadzenia postępowania administracyjnego i zastosowania w jego wyniku przez organ I instancji sankcji w postaci kary pieniężnej był niezależny od obowiązku tego organu przeprowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia na stronę obowiązku usunięcia stwierdzonych podczas kontroli urzędowej uchybień, co znalazło swoje odzwierciedlenie w decyzji Powiatowego Lekarz Weterynarii w Z. nr [...] z dnia [...] r. Usunięcie przez stronę uchybień stwierdzonych podczas kontroli urzędowej w dniach 19, 27 i 28 października 2011 r. nie stanowi podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, nawet w sytuacji, gdy stwierdzone uchybienia zostały przez stronę dobrowolnie wykonane. Dodatkowo, należy nadmienić, że zaskarżona decyzja jest wypełnieniem normy zwartej w art. 55 rozporządzenia (WE) 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt, a także w art. 26 ust. 1 pkt.1 lit a, tiret pierwsze, ustawy z dnia 16 grudnia 2005r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, i stanowi realizację obowiązku stosowania sankcji w przypadku naruszeń prawa żywnościowego. W świetle powyższych norm prawnych wymierzenie kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia niezgodności z prawem żywnościowym, jest obligatoryjne.

Zdaniem organu odwoławczego wymierzenie kary pieniężnej w drodze decyzji jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, które nie może być łączone w jedno postępowanie związane z usunięciem uchybień w wyniku decyzji administracyjnej z dnia [...] r. nr [...], wydanej w trybie art. 54 rozporządzenia (WE) 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt. Postępowania te były od siebie niezależne, a obowiązek ich prowadzenia został ustanowiony dla osiągnięcia odrębnych celów, zatem – w ocenie organu odwoławczego - nie sposób zgodzić się z zarzutem strony o rzekomym naruszeniu prawa przez organ I instancji w powyższym zakresie.

Organ odwoławczy uznał również, że zarzut sformułowany w odwołaniu odnośnie nakładania kar pieniężnych po upływie blisko trzech lat od stwierdzenia niezgodności jest bezzasadny. Stosownie bowiem do normy zawartej w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006r. Nr 17 poz. 127, z póżn. zm.), kary pieniężnej nie nakłada się, jeżeli od dnia popełnienia czynu upłynęło 5 lat, a taka okoliczność w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła. Tym samym, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo, tj. w terminie określonym w przepisach powszechnie obowiązujących.

Ponadto, organ odwoławczy za nieistotną dla rozstrzygnięcia sprawy uznał okoliczność podnoszoną przez stronę, a dotyczącą otwarcia okna przez właścicielkę zakładu, z uwagi - jak to ujęto w uwagach do protokołu - na podejrzenie kradzieży w zakładzie. Istotnym dla sprawy jest nie tylko fakt otwarcia okna, lecz przede wszystkim brak zamontowania w nim ekranów zatrzymujących owady, które to ekrany powinny nadawać się do łatwego zdemontowania w celu ich oczyszczenia, co jest obowiązkiem wynikającym z regulacji zawartej w załączniku II, rozdziału II, ust. 1 lit. d rozporządzenia nr 852/2004.

Jednocześnie, organ odwoławczy wyjaśnił w uzasadnieniu, że nie odnosi się do opisanej przez stronę w odwołaniu kwestii procedowania w zakresie decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. z dnia [...] r. nr [...], gdyż ze względu na odrębny przedmiot postępowania zakończonego tą decyzją (decyzja dotyczyła obowiązku usunięcia przez stronę uchybień stwierdzonych podczas kontroli urzędowej), która stała się ostateczna w toku instancji, twierdzenia i zarzuty strony nie mają w tym zakresie znaczenia przy rozstrzyganiu w przedmiotowej sprawie, która dotyczy nałożenia kar pieniężnych w związku z uchybieniami stwierdzonymi w ramach kontroli urzędowej.

W świetle powyższych argumentów, w ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do stwierdzenia, że postępowanie Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. naruszało prawo i zmierzało do zachwiania gospodarki finansowej, a w konsekwencji do zamknięcia zakładu. Organ zwrócił przy tym uwagę, iż zgodnie z kompetencjami nałożonymi na powiatowych lekarzy weterynarii są oni organami egzekwującymi prawo.

W tym kontekście organ orzekający przywołał przepisy art. 6 ust. 2 , art. 7 ust. 1 i art. 27 ust. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, stwierdzając dodatkowo, że w jego ocenie postępowanie Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. było zgodne z określonymi w tych przepisach uprawnieniami.

W zakończeniu uzasadnienia organ odwoławczy wskazał na kwoty kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, określone w powołanym wcześniej rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi i wyjaśnił, że przy określeniu wysokości kary pieniężnej należy brać pod uwagę regulację art. 26 ust. 2 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego zgodnie z którą wymierzając karę uwzględnia się rodzaj naruszeń prawa, społeczną szkodliwość czynu i stopień zagrożenia dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego, a także regulację zawartą w art. 55 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L z dnia 30 kwietnia 2004 r. Nr 165, str. 1 z późn. zm.), zgodnie z którą orzeczone kary, co do zasady, powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że w pkt 1 zaskarżonej decyzji wystąpił ewidentny błąd polegający na określeniu wysokości kary pieniężnej w kwocie 3500 zł, przy czym słownie wyrażono ją w kwocie: "cztery tysiące złotych. Zdaniem organu stanowi on oczywistą omyłkę, wymaga skorygowania i uchylenia decyzji w powyższym zakresie. Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz mając na względzie prawidłowość postępowania organu pierwszej instancji - w tym prawidłowe ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną stwierdzonych podczas kontroli urzędowej uchybień - organ odwoławczy wykorzystał uprawnienia wynikające z art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, tj. orzekania co do istoty sprawy.

D. Wojewódzki Lekarz Weterynarii za nieuzasadniony uznał też zarzut matactwa, który strona sformułowała wobec Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z., polegający na przywołaniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wysokości kary pieniężnej w kwocie 4500 zł zamiast 5500 zł, która to kara została orzeczona jako kwota łączna kar nałożonych decyzją z dnia [...] r. nr [...], uchyloną decyzją D. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r. nr [...].

W ocenie organu odwoławczego powyższa okoliczność jest oczywistą pomyłką, popełnioną przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej, która nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie.

Dodatkowo organ orzekający – powołując się na materiał dowodowy zebrany w sprawie-wyjaśnił, że w jego ocenie zawarty w odwołaniu wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy oraz w przepisach prawa, z zastosowaniem których prowadzone było postępowanie.

Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionowała M. K. prowadząca działalność gospodarczą [...] poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W petitum skargi wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i uwzględnienie odwołania wniesionego od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. z dnia [...]r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Ponadto w skardze M. K. powołała argumenty przedstawione w odwołaniu od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. z dnia [...] r. Ponownie zakwestionowała wysokość wymierzonej kary pieniężnej uznając, że zgodnie z regulacją zawartą w art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2014 r., poz. 1577), organ I instancji powinien uwzględnić rodzaj naruszeń prawa, społeczną szkodliwość czynu i stopień zagrożenia dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego, co zdaniem strony w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. W skardze M. K. wskazała też, że D. Wojewódzki Lekarz Weterynarii, decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. z dnia [...] r. wymierzającą stronie karę pieniężną w wysokości 5500 zł i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskutek naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów prawa mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Ponadto skarżąca zarzuciła D. Wojewódzkiemu Lekarzowi Weterynarii, w kontekście ewidentnego błędu dotyczącego określenia wysokości kary pieniężnej w kwocie 3500 zł (słownie: cztery tysiące złotych) że: "w sposób jednoznaczny podnosi, że przedmiotowy błąd, stanowiący oczywistą pomyłkę wymaga skorygowania i uchylenia decyzji w powyższym zakresie, co dowodzi że sam uwzględnia fakt, wydania decyzji z naruszeniem prawa. Fakt ten w sposób jednoznaczny mówi, że organ I instancji wydał decyzję, która nie może zostać w obrocie prawnym."

W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 3 sierpnia 2015r. D. Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o oddalenie skargi, uznając że skarżąca nie przedstawiła w niej nowych argumentów, które mogłyby spowodować zweryfikowanie stanowiska organu, przyjętego przy orzekaniu w sprawie.

Ponadto – uzasadniając wniosek o oddalenie skargi- organ odwoławczy wyjaśnił m.in., że stwierdzony stan faktyczny i prawny sprawy obligował organ administracji publicznej do zastosowania przepisów o karach administracyjnych, określonych w art. 26 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, gdyż stwierdzone podczas kontroli zakładu skarżącej niezgodności zostały udokumentowane i opisane w protokole kontroli z dnia 28 października 2011 r. nr [...], który ma walor dokumentu urzędowego.

W toku rozprawy wyznaczonej na dzień 14 października 2015r. pełnomocnik D. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii oświadczył, że podtrzymuje stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę i wnosi o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną.

Ponadto –poprzedzając przedstawienie motywów podjętego wyroku Sąd uznał za właściwe wyjaśnić, że w ustawowo określonym zakresie kompetencji kontrolnych sądów administracyjnych ustawodawca nie uwzględnił uprawnienia tych sądów do merytorycznego orzekania w sprawie rozpoznawanej w postępowaniu administracyjnym, co powoduje, że nawet w przypadku uwzględnienia skargi nie byłoby możliwe-stosownie od zawartego w skardze wniosku – uwzględnienie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, wydanej w tej sprawie i podjęcie orzeczenia w trybie art. 138 kpa.

W toku postępowania jurysdykcyjnego prowadzonego w rozpoznawanej sprawie zastosowanie miały przepisy powoływanej wcześniej ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, która należy do sfery materialnego prawa administracyjnego.

Jej realizowanie - w myśl art. 6 - powierzono powiatowym lekarzom weterynarii, którzy w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej uprawnieni są do prowadzenia postępowania w sposób określony w Kodeksie postępowania administracyjnego, chyba, że prawodawstwo weterynaryjne w rozumieniu art. 2 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej stanowi inaczej (art.4).

Podejmowane w tym zakresie działania procesowe organów administracji publicznej podporządkowane są zasadzie praworządności zawartej w art. 6 kpa i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wymaga ona bezwzględnej zgodności z prawem każdej czynności procesowej, w tym czynności orzeczniczej, podejmowanej przez organ administracyjny, działający zgodnie z kompetencją przyznaną mu przepisami ustrojowymi, materialnymi i formalnymi. W doktrynalnym ujęciu podstępowanie administracyjne traktowane jest jako zorganizowany proces stosowania prawa, w którym pierwszorzędne znaczenie ma ustalenie normy prawa odpowiedniej dla rozstrzygnięcia sprawy, poprzez które następuje konkretyzacja uprawnienia lub obowiązku podmiotu legitymowanego wg kryteriów ustalonych w art. 28 i art. 29 kpa. Każda ingerencja w sferę prawną podmiotu przez organ działający w warunkach wcześniej wskazanych może odbywać się wyłącznie na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego odpowiedniej rangi, do których stosowania uprawniony jest organ prowadzący postępowanie i posiadający kompetencję orzeczniczą (decyzyjną).

W literaturze przedmiotu na etapach zorganizowanego procesu stosowania prawa wyróżnia się m.in. ustalenie, jak norma obowiązuje w zakresie niezbędnym dla potrzeb rozstrzygnięcia i ustalenie konsekwencji prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie stosowanej normy (np. J. Wróblewski: Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1972; B. Adamiak, J. Borkowski. KPA komentarz, Warszawa 2006).

W ocenie Sądu czynności organów orzekających w sprawie w postępowaniu instancyjnym, których prawidłowości Sąd nie kwestionuje, doprowadziły do dokonania ustaleń faktycznych, uprawniających organy inspekcji weterynaryjnej, właściwe instancyjnie do zastosowania w sposób legalny dyspozycji uwzględnionej w powołanym w podstawie prawnej decyzji przepisie art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a wskazywanej wcześniej ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego. Zgodnie z jego treścią podmiot, który :

1) prowadząc przedsiębiorstwo sektora spożywczego:

a) nie wykonuje obowiązków lub narusza wymagania:

– w zakresie dotyczącym produktów pochodzenia zwierzęcego, określone w rozporządzeniu nr 852/2004 lub w I przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia, lub

– określone w rozporządzeniu nr 853/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 12 ust. 2 tego rozporządzenia, lub

– weterynaryjne określone w ustawie lub przepisach wydanych na jej podstawie,

– podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Stawki kar pieniężnych - stosownie do upoważnienia zawartego w przepisie art. 26 ust. 2 powołanej ustawy - określone zostały w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2000r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów pochodzenia zwierzęcego i zróżnicowane – zgodnie z zaleceniem ustawodawcy – w zależności od rodzaju tych naruszeń, społecznej szkodliwości czynu i stopnia zagrożenia dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego.

W rozpoznawanej sprawie istotne jest, że z nie budzących wątpliwości ustaleń organów właściwych instancyjnie dokonanych przede wszystkim na podstawie protokołu kontroli nr [...] sporządzonego w dniu 28 października 2011r. wynika, że w zakładzie przetwórstwa spożywczego (ubojnia i przetwórstwo mięsne) prowadzonym przez skarżącą naruszone zostały wymagania określone w załączniku II, rozdziale II, ust. 1 lit. a,b i d rozporządzenia nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie higieny środków spożywczych oraz wymagania określone w art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia w związku z art. 5 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych.

Za tak kwalifikowane naruszenia organy orzekające w postępowaniu instancyjnym prawidłowo - zdaniem Sądu - uznały stwierdzone na terenie kontrolowanego zakładu, prowadzonego przez skarżącą, ubytki w ścianach i posadce w części czystej linii uboju i przy wejściu do składni poubojowej oraz brak zabezpieczenia otwartego w czasie pracy zakładu okna na hali uboju poprzez niezamontowanie w nim ekranów zatrzymujących owady, a także brak dokonywania w zakładzie sprawdzeń czystości powierzchni produkcyjnych w kierunku obecności bakterii Listeria monocytobenes. (Zdaniem Sądu – podzielającego ocenę w tym zakresie organów właściwych instancyjnie nie jest wiarygodne twierdzenie skarżącej, że okno w hali uboju zostało otwarte przez właścicielkę zakładu ze względu na podejmowanie kradzieży).

Wobec takich ustaleń faktycznych właściwy powiatowy lekarz weterynarii był zobligowany do wymierzenia kar pieniężnych w terminie pięciu lat od dnia stwierdzenia naruszeń (popełnienia czynu), stosownie do przepisów art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 28 ust. 1 powołanej poprzednio ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego.

Zdaniem Sądu należy zaakceptować wysokość nałożonych na skarżącą kar, uwzględniając ich rozpiętość kwotową przyjętą w powołanym wcześniej rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi przedstawioną szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz orzekanie w warunkach uznania administracyjnego, którego granic organ nie przekroczył.

Wysokość wymierzonych kar, zawierająca się w granicach minimalnych stawek została określona- w uznaniu Sądu - właściwie, w sposób odpowiadający rodzajowi stwierdzonych naruszeń, a jednocześnie istocie kar jako środków represyjnych.

Motywy orzeczonych przez organ wysokości sankcji zostały przedstawione w uzasadnieniu, stosownie do wymogów określonych w przepisie art. 107§3 kpa ( por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 5 września 2013r., sygn. akt II SA/Sz 531/13, Lex nr 1371029).

Sąd podziela również stanowisko organu odwoławczego, uznającego odrębność i niezależność procesową postępowań prowadzonych w trybie art. 54 rozporządzenia (WE) 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt i art. 26 ust. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego.

Pierwszy z powołanych przepisów stanowi podstawę dla wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych uchybień w zakresie wymogów prawa żywnościowego (taką decyzję w odniesieniu do skarżącej wydał Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z. w dniu [...]r.), a drugi stanowi podstawę do nałożenia sankcji finansowej za stwierdzone naruszenie prawa żywnościowego (decyzja zaskarżona). Z woli ustawodawcy właściwy organ inspekcji weterynaryjnej dysponuje tym uprawnieniem w konkretnym przypadku ( tzn. w każdej indywidualnej sprawie rozstrzyganej w formie decyzji administracyjnej) przez okres pięciu lat od dnia popełnienia czynu (stwierdzenia naruszeń). W rozpoznawanej sprawie ten ustawowy termin nie został przekroczony, ale – w ocenie Sądu - kara powinna być wymierzona bez zbędnej zwłoki, a orzekanie o niej po upływie trzech lat od dnia protokolarnego stwierdzenia w przedmiotowym zakładzie naruszeń przepisów prawa żywnościowego nie odpowiada takiemu kryterium i uchybia zasadom sformułowanym w przepisach art. 8 i art. 12 §1 kpa. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia i nie mogło zdeterminować oceny Sądu, co do jego prawidłowości.

Należy też bezwzględnie zaakceptować przyjętą przez organ odwoławczy kwalifikację wskazanych w zaskarżonej decyzji zapisów jako oczywistych omyłek i podjęte przez ten organ czynności weryfikacyjne.

Zdaniem Sądu zasadne jest też twierdzenie organu odwoławczego, uznającego, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z. w toku prowadzonego postępowania w tej sprawie zastosował się do wymogów procedury administracyjnej i zadośćuczynił zasadzie czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym, stosownie do przepisu art. 10 § 1 kpa.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – stwierdzając, że organy orzekające w rozpoznawanej sprawie prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa- stosownie do przepisu art. 151 powoływanej na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.