Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1329/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-12-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie lub zarządzenie (art. 260 § 1 ustawy - PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 245 § 3 oraz art. 246 § 2 pkt 2 w zw. z art. 260 § 1 oraz § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2015 r. sprzeciwu A. Sp. z o.o. od postanowienie referendarza sądowego z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1329/15 o odmowie zwolnienie od opłat sądowych w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej - p o s t a n a w i a - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1329/15

Uzasadnienie

Postanowieniem z 19 listopada 2015 r. starszy referendarz sądowy odmówił A. Sp. z o.o. (dalej Spółka) przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od opłat sądowych w sprawie ze skargi Spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej.

Skarżąca wniosła sprzeciw na powyższe postanowienie, zarzucając, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 245 § 1, § 3 i art. 246 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej P.p.s.a.), poprzez ich niezastosowanie pomimo, że zaistniały przesłanki uzasadniające przyznanie prawa pomocy. Spółka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Podniosła, że od dwóch lat w swoich sprawozdaniach wykazuje znaczne straty finansowe, w związku z tym stan ten ma charakter trwały i pogłębia się. Skala prowadzonej przez Spółkę działalności jak też przychód z niej uzyskiwany, nie odzwierciedlają jej rzeczywistej sytuacji majątkowej. Zwróciła uwagę, że zajęciu uległ jedyny jej rachunek bankowy, co w istocie może oznaczać zaprzestanie prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. Łączna kwota wpisów od skarg na decyzje dotyczące wymierzenia Spółce kar pieniężnych wynosi obecnie 34 400 zł, zaś kwota wymagalnych kar pieniężnych to 1 140 000 zł. Uiszczenie przez nią wpisu od skargi oznaczać będzie zamknięcie jej dostępu do drogi sądowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658). Postępowanie sądowe w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte skargą wniesioną po tej dacie, dlatego zgodnie z art. 2 ustawy nowelizującej, przepis art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stosuje się w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

Zgodnie z tym przepisem rozpatrując sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (w tym od postanowień o odmowie przyznania prawa pomocy art. 258 § 1 pkt 7 P.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.).

Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest wniosek A., o zwolnienie od kosztów sądowych, który wchodzi w zakres tzw. częściowego prawa pomocy.

Stosownie do art. art. 245 § 1, § 2 i 3 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego.

To jednak z treści art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. - wynika, że osobie prawnej może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym w sytuacji, gdy wykaże, że nie ma ona dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Ustawodawca określając przesłankę udzielenia takiego wsparcia wskazał w art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a., że jest nią brak dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, zaznaczając jednocześnie, że wykazanie powyższego spoczywa na wnioskodawcy. Nadto, prawodawca przesądził też, że omawiane dofinansowanie strony ze środków publicznych możliwe jest tylko w wyjątkowych sytuacjach, gdyż nawet spełnienie wskazanej w powyższej regulacji przesłanki nie obliguje do uwzględnienia żądania strony. Powyższe związane jest z wyrażoną w art. 199 P.p.s.a. regułą, że to strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Takim szczególnym przepisem jest m.in. art. 246 P.p.s.a.

WSA na podstawie złożonego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF - oświadczenia o majątku i dochodach, ustalił, że wysokość kapitału zakładowego Spółki to 50 tysięcy zł, zaś według bilansu za ostatni rok obrotowy, wartość jej środków trwałych wynosiła 500 850,02 zł. Za ostatni rok obrotowy Spółka osiągnęła stratę w wysokości 167 360,10 zł. Stan konta bankowego Spółki wynosi 0 zł.

Jako załączniki do wniosku dołączone zostały kserokopie:

- sprawozdania finansowego za rok 2013 (sporządzonego na koniec roku obrotowego, tj. 31 grudnia 2013 r.), wykazującego sumy aktywów i pasywów Spółki w kwotach po 330 392,49 zł oraz stratę za okres od 29 kwietnia do 31 grudnia 2013 r. w wysokości 149 368,31 zł,

- sprawozdania finansowego za rok 2014 (sporządzonego na dzień 31 grudnia 2014 r.), wykazującego sumę aktywów i pasywów Spółki w kwotach po 536 474,30 zł oraz stratę w wysokości 167 360,10 zł,

- zawiadomień Dyrektora Izby Celnej [...] z 17 czerwca i 21 lipca 2015 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego na łączną kwotę 64 275 zł oraz z dnia 22 maja, 3 i 11 czerwca, 27 i 28 lipca oraz 10 sierpnia 2015 r. o zajęciu wierzytelności pieniężnych na łączną kwotę 219 492 zł,

- upomnień Dyrektora IC [...] z 21 lipca 2015 r. oraz Dyrektora IC [...] z 15 kwietnia i 8 lipca 2015 r. dot. zapłaty kar pieniężnych w łącznej wysokości 228 000 zł.

Za ugruntowane należy uznać stanowisko sądów administracyjnych że, podmiot prowadzący działalność gospodarczą powinien przewidzieć konieczność ponoszenia kosztów spraw sądowych związanych z prowadzoną działalnością i mieć wygospodarowane na ten cel środki finansowe.

Zdaniem Sądu, oceniając możliwości płatnicze Spółki referendarz sądowy prawidłowo uznał, że są one wystarczające do poniesienia kosztów opłat sądowych w niniejszej sprawie. Należy wskazać, że o kondycji finansowej Spółki decyduje wiele elementów. Podstawowym jest oczywiście zysk, który Spółka uzyskuje z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Nie oznacza to jednak równocześnie, że w razie poniesienia przez nią straty, zasadnym jest uznanie o potrzebnie jej wsparcia ze środków publicznych. Strata powstaje bowiem wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, co skutkuje brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego, lecz nie jest równoznaczne z brakiem środków finansowych. Strata nie oznacza więc utraty płynności finansowej. Spółka wykazała wprawdzie taką stratę za 2013 r. i 2014 r. (odpowiednio: 149 368,31 zł oraz 167 360,10 zł), to jednak w ocenie Sądu przedwczesne jest w takiej sytuacji twierdzenie o trwałości takiego stanu rzeczy. Dla oceny kondycji finansowej Spółki istotne znaczenie, co sama przyznaje w sprzeciwie (twierdząc, że jest jednym z elementów obrazujących kondycję podmiotów gospodarczych), ma także uzyskiwany przychód (z zeznania podatkowego za 2014 r, wynika, że przychód ten wyniósł w przypadku Spółki 1 688 950,20 zł). Nadto, istotne są także w tym kontekście kwestie takie jak wysokość kapitału zakładowego czy wartość środków trwałych. Te ostatnie mają przecież wymierną wartość i mogą być źródłem konkretnych środków finansowych, a zatem są "środkami", o których mowa w art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. W przypadku Spółki wymienione wyżej pozycje wynoszą odpowiednio: 50 000 zł oraz 500 850,02 zł. Wysokość każdej z osobna przewyższa (w tym drugim przypadku wielokrotnie) wartość wpisu w niniejszej sprawie, jak też wartość wszystkich wpisów, do których uiszczenia zobowiązana jest Spółka, wynoszącą zgodnie z jej twierdzeniem 34 400 zł. W takiej sytuacji brak argumentów, by przerzucić na innych obywateli ciężar ponoszenia opłat sądowych, zwłaszcza w kontekście stwierdzenia Spółki, że nie tylko urządzenia do gry (co do których Spółka wskazuje na fakt częściowego ich zajęcia) składają się na posiadane przez nią środki trwałe. Spółka podaje także, iż tylko część z tych urządzeń zostało zatrzymanych przez organy celne.

Odnosząc się do zarzutu Spółki zmarginalizowania przez referendarza sądowego faktu zajęcia jej jedynego rachunku bankowego należy podnieść, że sama tego rodzaju okoliczność nie może wprost skutkować koniecznością przychylenia się do jej żądania. Spółka wskazuje, że "może" to oznaczać zaprzestanie prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, jednak nadal w tym obrocie funkcjonuje, wykazując aktywność gospodarczą. Aktywność tę potwierdzają dołączone do wniosku deklaracje dla podatku od towarów i usług za pierwszy i drugi kwartał 2015 r., z których wynika, że Spółka dokonała dostawy towarów i świadczyła usługi na łączną kwotę odpowiednio: 679 992 zł i 548 733 zł. Spółka nie wskazała ponadto, by został w stosunku do niej złożony wniosek o ogłoszenie upadłości, czy też wszczęte postępowanie naprawcze.

Dodać należy, że w działalności gospodarczej występują różnego rodzaju zobowiązania, które związane są z wydatkami finansowymi. Zaliczyć do nich należy także opłaty sądowe. W orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę, że, podmiot prowadzący działalność gospodarczą powinien przewidzieć konieczność ponoszenia kosztów spraw sądowych związanych z prowadzoną działalnością i mieć wygospodarowane na ten cel środki finansowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 18 stycznia 2008 r., sygn. I OZ 809/07).

Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszego wniosku jest też szczególna instytucja przewidziana w art. 177 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1030 ze zm.), umożliwiająca zobowiązanie wspólników do dopłat. Dopłaty wspólników mogą być wnoszone w związku z czasowymi trudnościami finansowymi spółki, potrzebą jej dokapitalizowania, koniecznością poniesienia dodatkowych nakładów inwestycyjnych (zob. postanowienie NSA z 20 lutego 2014 r. sygn. II FZ 146/14). W uzasadnieniu wniosku o prawo pomocy Spółka zaznaczyła, że jedyny jej wspólnik wykluczył możliwość jej dokapitalizowania. Zdaniem Sądu, powyższe świadczyć może tylko o braku podjęcia przez stronę należytej aktywności w celu samodzielnego sfinansowania kosztów swojego udziału w postępowaniu i nie może przemawiać na jej korzyść. Pozostawanie w obrocie prawnym jako przedsiębiorca wiąże się z koniecznością podejmowania wszelkich działań niezbędnych do efektywnego prowadzenia działalności gospodarczej i regulowania wszelkich związanych z nią należności tak prywatnoprawnych, jak i tych o charakterze publicznym.

Mając na uwadze ciągłą aktywności gospodarczą Spółki, wysokości jej kapitału zakładowego, jak i wartości posiadanych środków trwałych, udzielenie jej wsparcia przez Skarb Państwa oznaczałoby jej swoistego rodzaju uprzywilejowanie.

Stwierdzając zatem, że przedstawiona przez stronę sytuacja finansowa nie daje podstaw do uznania, że zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. uprawniające do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, postanowiono o utrzymaniu w mocy orzeczenia referendarza sądowego o odmowie zwolnienia Spółki od opłat sądowych.

Z tych względów, na podstawie art. 245 § 3 oraz art. 246 § 2 pkt 2 w zw. z art. 260 § 1 oraz § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.