Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 2382/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel/spr/ Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Protokolant Joanna Janczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi W. i W. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] . Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał W. i W. S. rozebranie altany drewnianej, zbiornika nieczystości płynnych oraz oczka wodnego, wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce [...]przy ul.[...] w[...]. Po rozpatrzeniu odwołania W. i W. S. organ odwoławczy decyzją z dnia [...]r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ stwierdził, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że przedmiotowe obiekty zostały wybudowane bez pozwolenia na budowę i dlatego też, zgodnie z dyspozycją zawartą w art.48 ustawy Prawo budowlane, organ I instancji obowiązany był wydać decyzję o nakazie rozbiórki tych obiektów. Jednakże w dniu 11 lipca 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 80, poz.718 ), która w art.7 stanowi, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym zastrzeżeniem, iż do postępowań - dotyczących obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ – wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy art.1 pkt 37-39 oraz pkt 41 tej ustawy. Przepisy art.1 pkt 37-39 tej ustawy stanowią, że nakazanie rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego możliwe jest tylko, gdy jego wybudowanie jest niezgodne z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jeżeli naruszone zostały przepisy, w tym techniczno-budowlane, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W tym stanie rzeczy konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w szerszym zakresie, w rozpoznanie sprawy w oparciu o przepisy obowiązujące od dnia 11 lipca 2003 r.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją z dnia [...] r. numer PNB-[...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]na podstawie art.48 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz.1126 z późn.zm. ), nakazał W. i W. S. rozebranie [...] wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na działce nr [...] przy ul.[...] w[...] . Organ ustalił, iż na działce wybudowana została drewniana [...] m, z wysokim dachem wielospadowym krytym dachówką, z łazienką. Ścieki z budynku odprowadzane są do zakopanego plastikowego zbiornika o pojemności 1000 l. W odległości [...] m od [...] wykonane jest [...] o wymiarach[...] . W odległości ok.[...] m od [...] , na sąsiedniej działce nr [...] znajduje się czynna[...] . W planie zagospodarowania przestrzennego miasta [...] ( uchwała Nr [...] r. Rady Miejskiej w [...] Dz.Urz.Woj.[...] r. Nr 1, poz.7 z późn.zm. ) działka [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem B36 RP – "Teren upraw polowych. Istniejący Zakład Usług Transportowo-Handlowych – do przeniesienia na teren jednostki A 61 KS. Teren u zbiegu ul.[...] j i [...] wykorzystywany na funkcje składowe roślin okopowych. Teren występowania strefy ochrony archeologicznej ‘W III’. "

Wojewoda [...] i decyzją z dnia [...] r. numer ...] ustalił strefy ochronne ujęć wód podziemnych, wprowadzając zakaz budowy jakichkolwiek obiektów nie związanych z eksploatacją ujęcia w strefie bezpośredniej czynnych [...] Budowa [...] nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz narusza ustalenia decyzji w sprawie stref ochronnych ujęcia wody należało więc nakazać rozbiórkę.

Od decyzji tej odwołali się W. i W. S.. W odwołaniu podnieśli, iż obiekty wymienione w decyzji zostały wykonane sukcesywnie w ramach zagospodarowania działki ogrodowo-wypoczynkowej i nie stanowią ich zdaniem, żadnej uciążliwości dla otoczenia jak również dla sąsiadującej studni. Teren przedmiotowej nieruchomości nabyli w 1983 r. jako grunty gospodarstwa rolnego. Zapis w planie zagospodarowania przestrzennego przeznacza teren pod uprawy rolne, ale jednocześnie z niego nie wynika, że na tych terenach zabronione jest lokalizowanie jakiejkolwiek zabudowy, skoro jest zapis o lokalizacji zakładu Usług

Transportowo-Handlowych. Zapis ten zostanie w niedługim czasie tj. z końcem roku unieważniony, wobec tego organ I instancji powinien dać szansę legalizacji dokonanej samowoli zawieszając postępowanie do czasu uchwalenia nowego planu zagospodarowania. Decyzja ustanawiająca strefy ochronne wydana została z naruszeniem praw obywatelskich i własnościowych i nie wiadomo czy jeszcze obowiązuje skoro wydana została na podstawie przepisów, które obecnie nie obowiązują.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] r. numer[...] , wydaną w oparciu o art.138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art.7 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz.718 ), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ ustalił, iż wybudowane obiekty znajdują się w strefie ochronnej komunalnego ujęcia wody podziemnej w[...] . Wybudowanie przedmiotowych obiektów budowlanych stanowi naruszenie art.28 ustawy Prawo budowlane, stanowiącego, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art.48 ust.1 Prawa budowlanego, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust.2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Strona nie dopełniła obowiązku ustanowionego w art.28 ustawy Prawo budowlane, a zrealizowane obiekty usytuowane są niezgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( art.48 ust.2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane ) oraz naruszają ustalenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. w sprawie stref ochronnych ujęcia wód podziemnych, a więc organ I instancji zgodnie z dyspozycją zawartą w art.48 ust.1 ww. ustawy, obowiązany był wydać decyzję o nakazie rozbiórki przedmiotowych obiektów.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez W. i W. S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji, uznając iż organ odwoławczy podjął decyzję w oparciu o materiał zebrany przez organ I instancji bez umożliwienia im wniesienia dodatkowych informacji i dokumentów, a także nie ustosunkował się do ich wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z wejściem w życie nowelizacji art.48 ustawy Prawo budowlane w okresie kiedy nie była wydana prawomocna decyzja nakazująca rozbiórkę, co umożliwiało legalizację samowoli budowlanej po spełnieniu wymogów określonych przepisami prawa. Zdaniem skarżących organ odwoławczy nie wziął pod uwagę również tego, że lokalizacja ujęcia wody w bezpośrednim sąsiedztwie ich działki narusza ich prawa i ogranicza ich w możliwości dysponowania nieruchomością i jej zagospodarowania bez jakiejkolwiek rekompensaty ze strony właściciela ujęcia wody – Gminy.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Sprawy, w których skargi zostały wniesione przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie i postępowanie nie zostało zakończone, na podstawie art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1271, Nr 240, poz.2052 ), podlegają rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270, z 2004 r. Nr 162, poz.1692 ) .

Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz.1269 ) Sąd właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Tak więc uchylenie decyzji administracyjnych przez Sąd następuje tylko w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Niespornym w sprawie jest, że obiekty budowlane na działce [...] w [...] zostały wybudowane przez skarżących bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art.7 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz.U. Nr 80, poz.718 ) do postępowań - dotyczących obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ - wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy art. 1 pkt 37-39 oraz - w części odnoszącej się do art. 48 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1 - art. 1 pkt 41. Ponownie rozpatrując sprawę zarówno organ I, jak i II instancji zastosowały ten przepis, tym samym rozważając możliwość legalizacji samowoli budowlanej. Co prawda organ I instancji w podstawie prawnej wydanej decyzji nie powołał się wprost na nowe przepisy, choć jak wynika z uzasadnienia decyzji, zbadał możliwość ich zastosowania. Organ odwoławczy powołał w podstawie prawnej decyzji cytowany powyżej art.7 ust.2 i zastosował art.48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w nowym brzmieniu ( obowiązującym od 11 lipca 2003 r. ), choć w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił zasad zastosowania tych przepisów. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. W świetle powyższego podnoszony w skardze zarzut nie zastosowania art.48 w brzmieniu po nowelizacji ustawy Prawo budowlane jest nieuzasadniony.

Zgodnie z art.48 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 lipca 2003 r. :

"1.Właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem

- właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. "

W przypadku więc, gdy budowa nie jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, właściwy organ zobowiązany jest wydać decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu wzniesionego bez pozwolenia na budowę, nie prowadząc dalszej procedury legalizacyjnej.

W niniejszej sprawie zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest jednoznaczny – działka [...] znajduje się na terenie upraw polowych, a więc lokalizowanie na tym terenie altany, zbiornika nieczystości płynnych i oczka wodnego nie jest zgodne z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niezgodność ta była wystarczającą przesłanką do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę. Organy administracji publicznej rozstrzygając sprawę obowiązane są uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dniu podejmowania decyzji, tak więc fakt, iż plan zagospodarowania przestrzennego w niedługim czasie straci ważność, nie mógł mieć wpływu na rozstrzygnięcie.

Należy także dodać, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji obowiązywała decyzja ostateczna Wojewody [...] z dnia [....] r. numer [...] w sprawie stref ochronnych komunalnego ujęcia wody podziemnej w [...] zlokalizowanego przy ul.[...] j ( ważna dziesięć lat od jej wydania ), pomimo utraty mocy przez ustawę z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne, stanowiącą podstawę jej wydania. Co prawda kwestie związane z naruszeniem zakazów wynikających z tej decyzji nie zostały w sposób dostateczny wyjaśnione – w sposób jednoznaczny nie ustalono czy wzniesione obiekty znajdują się w strefie ochrony bezpośredniej ujęcia wody – jednakże uchybienie to, zdaniem Sądu, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż jak wcześniej wyjaśniono, niezgodność wybudowanych obiektów z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, była wystarczającą przesłanką wydania decyzji nakazującej rozbiórkę.

W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów i dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ) orzekł, jak w sentencji