Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1847/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a i e
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1847/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 stycznia 2012r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk, Sędziowie: WSA Beata Cieloch, WSA Bogusław Wolas (spr.), Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2012r., sprawy ze skargi M.R., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 8 września 2011r. Nr [...], w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, - s k a r g ę o d d a l a -


UZASADNIENIE

W dniu 05.05.2006 r. M. R. zbyła, zgodnie z aktem notarialnym Rep. A Nr[...]– za kwotę w wysokości 185.000,00 zł – udział w nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny położony w budynku przy ul. S.[...] w K. wraz z udziałem we współwłasności działki. Zbycie nieruchomość nastąpiło przed upływem pięciu lat od daty zakupu, co wynika z aktu notarialnego Rep. A nr [...]z dnia 20.12.2002 r., na podstawie którego nastąpiło jej nabycie. W celu skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego dochodu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych podatniczka złożyła dnia 19.05.2006 r. w Urzędzie Skarbowym oświadczenie o wyborze zwolnienia z opodatkowania przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości, zobowiązując się przeznaczyć cały uzyskany przychód na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a i e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307 ze zm.), dalej "u.p.d.o.f.".

W dniu 14.12.2006 r. aktem notarialnym Rep. A nr [...] M. R. wraz z B. M. nabyli razem nieruchomość położoną przy ul. O. [...]w K. o wartości 389 584,38 zł.

Postanowieniem z dnia 22.03.2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął w stosunku do podatniczki postępowanie w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży udziału nieruchomości położonej przy ul. S.[...], które zakończyło się wydaniem w dniu 30.05.2011 r. decyzji, Nr[...], określającej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 5.451,00 zł z tytułu sprzedaży udziału nieruchomości. Organ I instancji uznał bowiem, że przychód uzyskany ze sprzedaży udziału w nieruchomości w kwocie 185 tys. zł nie został w całości wydatkowany na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a i e u.p.d.o.f.

W odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego M. R. zarzuciła: błędną wykładnię art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a u.p.d.o.f.; niewłaściwe zastosowanie art. 197 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 3531 k.c. oraz naruszenie art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), zwanej dalej "O.p.", wnosząc jednocześnie o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania lub ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej, nie podzielając argumentacji podatniczki, decyzją z dnia 8.09.2011 r., Nr[...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy, podzielając ustalenia dokonane przez organ I instancji, uznał, że na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a i e u.p.d.o.f. została wydana jedynie kwota w wysokości 130.487,11 zł. Dyrektor Izby Skarbowej powołał się na zapisy aktu notarialnego Rep. A nr [...]z dnia 14.12.2006 r., zgodnie z którymi M. R. oraz B.M. stali się współwłaścicielami nieruchomości przy ul. O. [...]w K. z równymi udziałami wynoszącymi po ½ części tej nieruchomości. Organ odwoławczy uznał, że M. R. oraz B. M. partycypowali w kosztach zakupu nieruchomości proporcjonalnie do nabytych udziałów, tj. po połowie, co potwierdzają także przedłożone faktury wystawione przez Firmę "S.". Z zebranego materiału dowodowego wynika, że M. R. dokonała z własnego konta przelewów: kwoty 164 tys. zł w dniu 31 maja 2006 r. i kwoty 18 925 zł w dniu 2 czerwca 2006 r. tytułem zapłaty wobec developera zobowiązań swoich oraz drugiego nabywcy. Pozostała część ceny została sfinansowana środkami bankowego kredytu hipotecznego udzielonego wspólnie M. R. oraz B.M.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że dokonując przelewu środków pieniężnych ze swojego konta rachunkowego M. R. dokonała części wpłaty na poczet ceny nabycia nieruchomości w imieniu swoim oraz w imieniu współudziałowca zakupionej nieruchomości. Mimo, że zapłata pochodziła ze środków M. R., to służyła zaspokojeniu roszczenia sprzedającego w stosunku do obu współwłaścicieli, dlatego też zapłata dokonana za drugiego kupującego nie stanowi wydatku własnego na cele mieszkaniowe określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a u.p.d.o.f. Organ II instancji zwrócił uwagę, że prywatne uzgodnienia pomiędzy nabywcami nieruchomości w zakresie sposobu rozliczania dotyczącego spłaty wartości nabytej nieruchomości nie mogą być w postępowaniu podatkowym brane pod uwagę, gdyż wszelkie obowiązki i uprawnienia podatkowe wynikać mogą jedynie z ustaw podatkowych.

Przyjęcie przez organ podatkowy I instancji kwoty w wysokości 130.487,11 zł za wydatkowaną na cele mieszkaniowe zgodne z art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a i e u.p.d.o.f. zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej zostało prawidłowo uzasadnione i nie pozostawia wątpliwości. Na kwotę tę składają się:

- kwota w wysokości 91.462,50 zł, tj. ½ kwoty 182.925,00 zł, stanowiącej wkład własny obu współwłaścicieli nabytej nieruchomości,

- kwota w wysokości 2.108,14 zł. tj. ½ kwoty 4.216,28 zł – koszty aktu notarialnego liczone proporcjonalnie do nabytych udziałów,

- wydatki w wysokości 9.673,00 zł – poniesione na spłatę kredytu obliczone proporcjonalnie do nabytych udziałów od kwoty 19.346,00 zł,

- wydatki poniesione na wykończenie lokalu w łącznej wysokości 27.243,47 zł.

Niewydatkowanie natomiast pozostałej kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości położonej przy ul. S. w K. na cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a u.p.d.o.f. stanowi niewątpliwie przesłankę opodatkowania tej kwoty zgodnie z przepisami u.p.d.o.f.

Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił także pozostałych zarzutów odwołania dotyczących naruszenia zasad postępowania.

Podobnie za bezzasadne zostało uznane podniesienie zarzutu naruszenia zasady swobody zawierania umów w rozumieniu art. 3531 k.c. Organ zwrócił uwagę, że umowy cywilnoprawne mają ograniczone skutki w sferze publicznoprawnej. Za bezzasadną uznano również kwestię naruszenia art. 197 k.c., określającego co do zasady równość udziału we współwłasności, skoro właśnie min. w oparciu o tę zasadę oraz przedstawiony akt notarialny i faktury organ podatkowy dokonał rozliczenia przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości przy ul. S. w K.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, M. R. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, zarzucając:

- błędną wykładnię art. 21 ust. 1 pkt 32 lit a u.p.d.o.f. poprzez przyjęcie, że skarżąca nie wydatkowała przychodów uzyskanych ze sprzedaży lokalu mieszkalnego na nabycie udziału w lokalu mieszkalnym stanowiącym odrębną nieruchomość,

- niewłaściwe zastosowanie art. 197 k.c. w zw. z art. 3531 k.c. poprzez przyjęcie, że bez znaczenia dla określenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych jest fakt przekazania całości środków pieniężnych w łącznej wysokości 182 925 zł z rachunku bankowego M. R., podczas gdy w granicach swobody umów współwłaściciele mogą się umówić na rozliczenie spłaty na nabycie nieruchomości tak co do terminu, jak i co do wysokości, a kwestia ta powinna być uwzględniona przez organy podatkowe,

- naruszenie art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. poprzez nieuwzględnienie całokształtu okoliczności sprawy, w szczególności dowodów z zeznań świadka B. M. i wyjaśnień skarżącej, przemawiających za stanowiskiem, że uzyskany ze sprzedaży lokalu mieszkalnego przychód został wydatkowany na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a u.p.d.o.f.

W uzasadnieniu skarżąca pokreśliła w szczególności, że nigdzie w przepisach regulujących współwłasność – czy to prawa cywilnego, czy podatkowego – nie ma normy prawnej wskazującej, że współwłaściciele powinni dokonać jednakowych wpłat na nabycie rzeczy. Z faktu, że dwie osoby są współwłaścicielami danej rzeczy nie wynika, że w częściach równych wydatkowały środki na nabycie przedmiotu współwłasności. Zgodnie z zasadą swobody umów współwłaściciele mogą się umówić, że środki na nabycie nieruchomości będą wydatkowane przez nich w odmiennych terminach i w różnych wysokościach. Dlatego ma znaczenie okoliczność, że kwota w wysokości 182 925 zł została wydatkowana z rachunku bankowego M. R. na nabycie jej udziału we współwłasności. W pozostałej części nabycie nieruchomości miało zostać sfinansowane z kredytu. Zarzuciła, że organy podatkowe nie dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, gdyż zaniechały przeprowadzenia dowodów z zeznań świadka B. M. i wyjaśnień podatnika. Wskazała, że na podstawie dokonanych uzgodnień z drugim kupującym, ustalono, że środki uzyskane ze sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. S. zostaną wpłacone na poczet ceny nowego lokalu mieszkalnego. Spłata rat kredytu jest dokonywana natomiast ze środków własnych B. M. Przeprowadzenie zawnioskowanych dowodów pozwoli na przesądzenie, że uzyskany ze sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. S. przychód został wydatkowany na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a u.p.d.o.f.

Ponadto skarżąca wniosła o zbadanie czy osoba podpisująca decyzję posiadała do tego kompetencję w świetle art. 268a k.p.a., gdyż upoważnienie takie powinno być udzielone na piśmie i z określeniem daty, od której obowiązuje.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko. Ponadto, odnosząc się do zarzutu braku kompetencji osoby podpisującej decyzję w rozumieniu art. 268a k.p.a. uznał go za bezpodstawny, dlatego, że upoważnienie takie nie zawsze musi przybierać formę specjalnego pisma, a może ono wynikać z regulaminu organizacyjnego, co ma miejsce w tej sytuacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W rozpoznanej sprawie zarzuty skarżącej sprowadzają się zasadniczo do pominięcia przez organy podatkowe prywatnych uzgodnień współwłaścicieli nabytego lokalu położonego w K. przy ul. O., a dotyczących sposobu rozliczenia spłaty wartości nabytej nieruchomości.

Zwrócić należy w związku z tym uwagę, że prawo podatkowe jest częścią systemu prawnego obowiązującego w Polsce. W ramach tego porządku istnieją pojęcia, instytucje, czy też definicje prawne, które obowiązują nie tylko w konkretnej gałęzi prawa, lecz ich znaczenie rozciąga się na niemal cały system prawny. Takim pojęciem jest prawo własności, zdefiniowane w prawie cywilnym.

Na mocy art. 195 k.c. własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom. Kilka osób może zatem wspólnie nabyć tą samą rzecz. W takim przypadku na podstawie art. 197 k.c. domniemywa się, że udziały współwłaścicieli są równe, ale jest to tylko domniemanie i nic nie stoi na przeszkodzie, by zgodnie z zasadą swobody umów, wyrażoną w art. 3531 k.c., dokonać innych ustaleń co do wielkości udziałów we współwłasności.

Zgodnie z art. 158 k.c. umowy przenoszące własność nieruchomości powinny być zawarte pod rygorem nieważności w formie aktu notarialnego. Zatem wszelkie prawnie istotne elementy oświadczenia woli powinny być wyrażone w tej właśnie formie. W przypadku wspólnego nabycia współwłasności za taki element bez wątpienia należy uznać określenie wielkości udziałów. W rozpoznanej sprawie ze znajdującego się w aktach administracyjnych aktu notarialnego z dnia 14 lutego 2006 r. wynika, że nabywając nieruchomość położoną w K. przy ul. O. skarżąca stała się właścicielem ½ udziału w nieruchomości. Na str. 3 tego aktu znajduje się bowiem zapis, że A.S. sprzedaje M. R. i B. M. w udziałach po ½ części wyodrębniony samodzielny lokal mieszkalny, z którym związany jest udział w nieruchomości wspólnej, za przypadającą proporcjonalnie do zbywanych udziałów cenę w łącznej kwocie 389 584,38 zł, a kupujący oświadczają, że udziały te za przypadające proporcjonalnie do nabywanych udziałów ceny kupują. Z aktu tego wynika więc także, że w kosztach zakupu nieruchomości nabywcy partycypowali w takich samych proporcjach, czyli stosownie do wielkości nabywanych udziałów, a zatem po ½ części. W związku z tym należy podnieść, że prywatne ustalenia, które - jak wynika z zebranego materiału dowodowego - nie przybrały innej formy jak tylko ustne ustalenia współwłaścicieli, nie mogą przez to zmieniać ustalonego w akcie notarialnym sposobu podziału nieruchomości i rozliczenia ceny nabytych udziałów.

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że organy podatkowe słusznie przyjęły, że z podatkowo-prawnego punktu widzenia udziały współwłaścicieli lokalu mieszkalnego są równe, co wynika z w/w aktu notarialnego Rep. A Nr[...], potwierdzającego dodatkowo kodeksową zasadę równych udziałów we współwłasności.

Fakt wspólnego partycypowania w kosztach nabycia lokalu mieszkalnego wynika również z przedstawionych przez M. R. faktur wystawionych przez Firmę "S.", na których skarżąca i drugi kupujący są wspólnie wymienieni jako nabywcy lokalu mieszkalnego oraz z umowy o kredyt hipoteczny Nr[...], w której występują wspólnie jako jeden kredytobiorca, z którego to środków własnych (czyli środków wspólnych M. R. oraz B.M.) nastąpiła, zgodnie z § 3 ust. 4 lit. g. pkt iii. tej umowy, wpłata kwoty 182 925 zł na rzecz Inwestora Zastępczego. Od potwierdzenia dokonania wpłaty tej kwoty bank uzależnił bowiem uruchomienie kredytu. Dlatego należy uznać, tak jak przyjął to Naczelnik Urzędu Skarbowego, że M. R. dokonując wpłaty 182 925 zł na konto Firmy "S.", nie działała w celu wykonania tylko swojej części zobowiązania, ale zrobiła to na rzecz obydwu kupujących. Pozostała należność za lokal została natomiast pokryta z kredytu, a nie ze sprzedaży lokalu mieszkalnego. Nie ma zatem znaczenia kto zobowiązał się spłacać kredyt zaciągnięty formalnie przez skarżącego oraz drugiego nabywcę. Istotne jest natomiast, że skarżąca ze środków uzyskanych ze sprzedaży mieszkania dokonała wpłaty nie tylko za siebie ale i za drugiego współwłaściciela.

Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie nieprzeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów należy stwierdzić, że zgromadzony materiał dowodowy w postaci umów – zawartej w formie aktu notarialnego umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. O., a także umowy kredytu bankowego – oraz faktur VAT potwierdzających dokonane wpłaty na zakup przedmiotowego lokalu, był wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego. Nie można się zgodzić ze stanowiskiem skarżącej, że sama treść dokumentów nie mogła odzwierciedlać wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, gdyż między nabywcami istniało porozumienie co do sposobu zapłaty za nabywany lokal. Podkreślić należy, że stwierdzenie takie nie znajduje oparcia w treści tych dokumentów, bowiem ich spójność i wymowa mogły zostać ocenione przez organy podatkowe jako wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Jeszcze raz podkreślić należy, że z zawartej w formie aktu notarialnego umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu, umowy sprzedaży i aktu ustanowienia hipoteki z dnia 14 grudnia 2006 r. wprost wynika, że w cenie zakupu lokalu nabywcy uczestniczą po połowie. Jeżeli między kupującymi istniało porozumienie co do innego sposobu rozliczenia ceny nic nie stało na przeszkodzie, aby umieścić odpowiedni zapis w akcie notarialnym. Należy w tym miejscu powołać się na treść art. 194 § 1 O.p. W myśl tego przepisu dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa i przez uprawnione do tego podmioty, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie z art. 194 § 2 O.p. przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Z art. 2 § 2 ustawy - Prawo o notariacie wynika, że czynności notarialne dokonywane przez notariusza zgodnie z prawem mają charakter dokumentu urzędowego. Moc dowodowa dokumentów urzędowych, o których mowa w art. 194 § 1 i 2 O.p., jest jednakowa, bez względu na to, jaki podmiot sporządził dokument, albowiem przepis ten reguluje jedynie formalną moc dowodową dokumentów urzędowych. Ta zwiększona moc dowodowa aktu notarialnego na gruncie prawa podatkowego i postępowania podatkowego sprowadza się do dwóch domniemań, a mianowicie prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności). W konsekwencji organ podatkowy nie może odrzucić istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym, gdyż stanowiłoby to naruszenie art. 194 § 1 O.p. Domniemania te oznaczają, że dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie dokonywanej przez organ podatkowy. Za udowodnione należy przyjąć to, co wynika wprost z dokumentu. Należy także zwrócić uwagę, że przepis art. 94 § 1 ustawy - Prawo o notariacie stanowi, że akt notarialny przed podpisaniem powinien być odczytany przez notariusza lub przez inną osobę w jego obecności. Przy odczytaniu aktu notariusz powinien się przekonać, że osoby biorące udział w czynności dokładnie rozumieją treść oraz znaczenie aktu, a akt jest zgodny z ich wolą. Jeżeli zawarty w akcie notarialnym zapis nie jest zdaniem strony wystarczająco precyzyjny lub nie odzwierciedla właściwej intencji stron umowy, to w tym zakresie winna ona domagać się od notariusza stosownego wpisu w akcie notarialnym. Nadto podkreślić należy, że strona miała możliwość dokonania zmiany w treści aktu notarialnego. W myśl art. 80 § 4 ustawy - Prawo o notariacie notariusz może sprostować protokołem niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Skarżąca nie podjęła takich działań, lecz wnioskowała o przeprowadzenie przez organ odwoławczy dowodu z przesłuchania drugiego kupującego i przesłuchania strony, a więc przeciwko osnowie dokumentu urzędowego, tj. prawdziwości danych zawartych akcie notarialnym. Jeszcze raz podkreślić należy, że organy podatkowe były związane treścią aktu notarialnego. W ocenie Sądu nie można skutecznie podważyć mocy dowodowej aktu notarialnego, mającego walor dokumentu urzędowego, przy pomocy przesłuchania osób zainteresowanych wynikiem postępowania, które złożyły określonej treści oświadczenia w tym akcie notarialnym, a następnie je kwestionują. Ponadto należy zauważyć, że świadek miał być przesłuchany na okoliczność wzajemnych ustaleń co do rozliczenia wydatków na nabytą nieruchomość. Skarżąca twierdziła bowiem, że zgodnie z tymi ustaleniami uzyskane ze sprzedaży jej mieszkania środki miały być wpłacone na poczet ceny lokalu mieszkalnego, a kredyt zaciągnięty formalnie przez dwóch współwłaścicieli miał być spłacany tylko przez drugiego nabywcę. Okoliczności te nawet gdyby okazały się prawdziwe nie miały jednak wpływu na skorzystanie z ulgi określonej w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a u.p.d.o.f. Określone w tym przepisie zwolnienie uzależnione jest bowiem od wydatkowania w okresie dwóch lat środków uzyskanych ze sprzedaży lokalu mieszkalnego na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. W omawianej sprawie skarżąca godząc się na to, że dokonuje wpłaty za siebie i za drugiego współwłaściciela nie wydatkowała środków uzyskanych ze sprzedaży mieszkania na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, ale niejako kredytowała drugiego nabywcę. Dokonywana natomiast przez niego spłata kredytu mieszkaniowego nie uprawniała do zastosowania ulgi określonej w powołanym wyżej przepisie. Spłaty dokonywane będą bowiem w dłuższym okresie czasu, a ponadto wydatkowane środki nie będą już pochodziły ze sprzedaży mieszkania lecz z kredytu bankowego.

W świetle powyższych uwag uprawnione jest stanowisko, że dokonując przelewu środków uzyskanych ze sprzedaży lokalu położonego przy ul. S. K. na poczet ceny nabycia nieruchomości położonej przy ul. O. w K. skarżąca działała w imieniu swoim oraz w imieniu współudziałowca zakupionej nieruchomości. Organ powołał szereg dowodów, w oparciu o które w prawidłowy sposób przyjął, że w kosztach zakupu nieruchomości nabywcy partycypowali stosownie do wielkości nabywanych udziałów, tj. po ½ części.

W świetle powyższych uwag Sąd nie stwierdził, aby w sprawie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego.

Podkreślić należy, że zapisy art. 21 ust. 1 pkt 32 lit a i e u.p.d.o.f. są jasne i nie wymagają do ich zastosowania w danej sprawie, poza przeprowadzeniem odpowiednich działań matematycznych, żadnych skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. W myśl art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a u.p.d.o.f. wolne od podatku są przychody uzyskane ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, w części wydatkowanej nie później niż w okresie dwóch lat od dnia sprzedaży:

- na nabycie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,

- na nabycie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,

- na nabycie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie przeznaczonych pod budowę budynku mieszkalnego, w tym również gruntu lub udziału w gruncie albo prawa wieczystego użytkowania gruntu lub udziału w takim prawie z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego,

- na budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, remont lub modernizację własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego, położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,na rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację - na cele mieszkalne - własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego, położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z kolei z art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. e u.p.d.o.f. wynika zwolnienie wskazanych powyżej przychodów w części wydatkowanej, nie później niż w okresie dwóch lat od dnia sprzedaży, na spłatę kredytu lub pożyczki, a także odsetek od kredytu lub pożyczki zaciągniętych na cele, o których mowa w lit. a, w banku lub w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym również na spłatę kredytu lub pożyczki oraz odsetek od tego kredytu lub pożyczki zaciągniętych przed dniem uzyskania tych przychodów. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organy prawidłowo uznały, że na cele mieszkaniowe została wydatkowana jedynie kwota w wysokości 130 487,11 zł. W związku z tym niewydatkowana kwota w wysokości 54 513 zł podlegała opodatkowaniu. Wysokość podatku dochodowego z tytułu sprzedaży nieruchomości została ustalona na podstawie obowiązującego w 2006 r. art. 28 ust. 2 u.p.d.o.f. Zgodnie ze zdaniem pierwszym tego przepisu podatek od przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości ustala się w formie ryczałtu w wysokości 10% uzyskanego przychodu. Wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży udziału w nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny położony w Krakowie przy ul. Szuwarowej 4/99 została zatem określona w kwocie 5 451 zł.

Mając zatem na uwadze całokształt przedstawionych wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organu odwoławczego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a tym samym uznając skargę za nieuzasadnioną w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o jej oddaleniu.