Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 28/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6337 Zatrudnianie cudzoziemców
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 35, art. 36 par. 1, art. 37 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska – Cybulska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2020 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pracę 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Wojewody do rozpoznania wniosku [...] sp. z o.o. z dnia [...] maja 2019 r.(znak sprawy: [...]); 2. stwierdza, że Wojewoda dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; 4. w pozostałym zakresie oddala skargę; 5. zasądza od Wojewody na rzecz [...] sp. z o.o. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Spółka A. w P. (dalej spółka lub skarżąca) w dniu [...].05.2019 r. złożyła do Wojewody wniosek o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz M. S. na stanowisku "sortowacz".

Pismem z dnia [...].05.2019 r. na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. spółka została wezwana przez Wojewodę do usunięcia braków formalnych wniosku, tj. o przedłożenie 30 oryginałów informacji starosty na stanowisko "sortowacz odpadów" oraz o przedłożenie umowy o świadczenie usług zawartej pomiędzy podmiotem powierzającym wykonywanie pracy cudzoziemcowi, a podmiotem, do którego cudzoziemiec będzie skierowany.

Spółka w odpowiedzi przesłała ponownie wniosek o wydanie zezwolenia na pracę dla ww. cudzoziemca na terytorium RP na stanowisku sortowacz oraz wymagane oryginały informacji od starosty, a także umowę zawartą pomiędzy Spółką B., a Spółką A W aktach sprawy nie ma tej umowy, jednak przedłożenie tych dokumentów jest niesporne pomiędzy stronami.

Wojewoda pismem z [...].07.2019 r. pozostawił bez rozpoznania przedmiotowy wniosek wskazując, że skarżąca spółka przedłożyła umowę pomiędzy Spółką B., która nie jest wnioskodawcą (podmiotem powierzającym), a Spółką A, która nie jest podmiotem do którego cudzoziemcy będą kierowani.

W następstwie opisanych zdarzeń Spółka A na podstawie art. 37 k.p.a. pismem z dnia [...].09.2019 r. wniosła ponaglenie w przedmiotowej sprawie do organu wyższego stopnia.

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z [...].10.2019 r. uznał, że Wojewoda dopuścił się bezczynności i wyznaczył organowi termin do załatwienia sprawy w 30 dni od daty otrzymania postanowienia.

W ocenie Ministra, Wojewoda niezasadnie zastosował przepis art. 64 § 2 k.p.a. i na jego podstawie pozostawił wniosek bez rozpoznania, podczas gdy powinien dokonać jego oceny pod względem merytorycznym, a następnie wydać decyzję w sprawie. Zdaniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej organ winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające z dowodów dostarczonych przez stronę.

Pismem z dnia [...].10.2019 r. Wojewoda wezwał skarżącą do przedłożenia umowy o świadczenie usług zawartej bezpośrednio z podmiotem powierzającym wykonywanie pracy, a podmiotem do którego cudzoziemiec będzie skierowany w celu wykonywania usługi. Ponadto w piśmie poinformowano skarżącą o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w uzgodnionym terminie. Skarżąca została również pouczona, że do dnia [...].12.2019 r. nastąpi wydanie decyzji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. W aktach sprawy brak jest odpowiedzi na wezwanie, jednak z uzasadnienia decyzji Wojewody z [...].11.2019 r., a także z treści skargi wynika bezspornie, że skarżąca udzieliła odpowiedzi na wezwanie w dniu [...].11.2019 r.

Skarżąca spółka w dniu [...].11.2019 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wojewody w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi M. S. nr sprawy: [...]

Skarżąca wniosła o:

1. zobowiązanie Wojewody do rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi M. S.,

2. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,

3. stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa,

4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości [...] zł,

5. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W jej ocenie niedołączenie do wniosku wymaganego przez organ dokumentu, nie stanowi braku formalnego podania w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a., lecz brak o charakterze materialnym, przewidzianym przez przepisy szczególne. Zgodnie z w/w przepisem podanie pozostawia się bez rozpoznania, jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa. Inne wymagania, o których mowa w § 2, są określone w przepisach odnoszących się do podania. Niewątpliwie chodzi o takie braki podania, które uniemożliwiają nadanie mu biegu. Przepis ten nie znajduje natomiast zastosowania do okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Stosowanie tego przepisu nie może bowiem zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku.

Pomimo wskazań Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, Wojewoda nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, a jedynie ponownie wezwał skarżącą do uzupełnienia dokumentów, o które wzywał już uprzednio i które to dokumenty zostały już wcześniej przez skarżącą uzupełnione w odpowiednim terminie. Organ podjął zatem kolejne, pozorne czynności w sprawie, niemające wpływu na merytoryczną ocenę stanu faktycznego, przyczyniając się tym samym do pogłębienia stanu bezczynności.

Skarżąca wskazała, że biorąc pod uwagę, fakt że od dnia złożenia wniosku upłynęło ponad pół roku, a skarżąca inicjując postępowanie administracyjne w zakresie uzyskania zezwolenia na pracę typu A przedłożyła kompletny, prawidłowo uzupełniony i podpisany, a także opłacony wniosek wraz z wszelkimi wymaganymi przez prawo załącznikami, należy uznać, iż Wojewoda jest w niniejszej sprawie bezczynny. Bezczynność organu została potwierdzona postanowieniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...].10.2019 r. Zdaniem skarżącej, przekroczenie ustawowego terminu na rozpoznanie przedmiotowej sprawy uzasadnia przyznanie jej sumy pieniężnej w wysokości [...] zł. Kwota ta jest adekwatna do czasu pozostawania organu w bezczynności oraz do relewantnych czynności podejmowanych przez Wojewodę w przedmiotowej sprawie. Stopień zawinienia organu w nieterminowym załatwieniu sprawy jest znaczny. W okresie oczekiwania na rozpoznanie wniosku skarżąca boryka się z wieloma niedogodnościami związanymi z nieterminową realizacją umowy zlecenia z dnia [...].04.2019r. tj. na pozyskaniu odpowiedniej ilości usługobiorców sortowaczy. Skarżąca w dniu [...].05.2019 r. złożyła bowiem 29 tożsamych wniosków o wydanie zezwoleń na pracę dla cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stanowisku "sortowacz". Wszystkie wnioski skarżącego pozostawione zostały bez rozpoznania, w oparciu o identyczny stan faktyczny sprawy.

Wojewoda decyzją z dnia [...].11.2019 r. odmówił wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej M. S..

Wojewoda w odpowiedzi z [...].12.2019r. na skargę wniósł o jej oddalenie. Pismem z [...].01.2020r. Wojewoda złożył skorygowaną odpowiedź na skargę dotyczącą wniosku M. S. i wniósł o jej oddalenie.

Organ wskazał, że na długość trwania postępowań toczących się przed Wojewodą w sprawach wydawania zezwoleń na pracę dla cudzoziemców ma wpływ stale rosnąca liczba składanych wniosków. W roku 2019r. złożonych zostało ponad 54.000 wniosków, podczas gdy w 2018r. było to około 36.000 wniosków. Tak duża liczba składanych wniosków w porównaniu z zasobami kadrowymi którymi dysponuje organ powoduje, że nie jest on w stanie załatwiać spraw w terminach, o których mowa w art. 35 § 3 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Przystępując do oceny zasadności przedmiotowej skargi wskazać należy, że w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2329 – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1–7 i § 3 p.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a. Badanie merytorycznej zasadności skargi musi zostać poprzedzone sprawdzeniem jej wymogów formalnych, w tym dopuszczalności skargi.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Złożenie ponaglenia wywiera skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu pozostającego w zwłoce i niepodejmującego w ustawowym terminie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a. W sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie ma zatem znaczenia, jaki okres upłynął pomiędzy ponagleniem wniesionym w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018, poz. 2096 – dalej jako: k.p.a.) a skargą do sądu administracyjnego. Warunkiem formalnym skargi jest bowiem wyłącznie złożenie takiego ponaglenia (por. postanowienie NSA z dnia [...] października 2013 r., sygn. I OZ [...], orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega wątpliwości, że w okolicznościach badanej sprawy stosowny tryb został wyczerpany, bowiem kwestią bezsporną jest, że Spółka A pismem sporządzonym dnia [...].09.2019 r. złożyła ponaglenie w sprawie.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania przedmiotowej skargi należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie, skarżąca zarzuca Wojewodzie dopuszczenie się bezczynności w związku z załatwieniem złożonego przez nią wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla M. S.. Bezczynność ma miejsce wtedy gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Ponadto zgodnie z art. 35 § 2 k.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ponadto zgodnie z art. 36 § 2 k.p.a. ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.

Każdą skargę należy oceniać w realiach konkretnego stanu faktycznego ustalonego w danej sprawie. Przechodząc zatem do merytorycznego rozpoznania przedmiotowej skargi należy zauważyć, że w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wobec tego w niniejszym postępowaniu kluczowym obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy zarzucana w skardze bezczynność Wojewody rzeczywiście istniała – tak w dacie wniesienia skargi, jak i w dacie wyrokowania – a jeśli tak, to czy miała ona charakter rażący.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Wojewoda na dzień wniesienia skargi ([...].11.2019 r. – data złożenia skargi w Urzędzie Pocztowym nr [...] w P.) dopuścił się zarzucanej bezczynności w rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zainicjowanej wnioskiem Spółki A o wydanie zezwolenia na pracę dla M. S.. Skargę na bezczynność Wojewody związaną z brakiem załatwienia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla M. S. sporządzono [...].11.2019 r. i jak wskazuje pieczęć na kopercie złożono następnego dnia w Urzędzie Pocztowym nr [...] w P. (k.10 akt sąd.). Decyzja odmawiająca wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca M. S. została wydana [...].11.2019 r. i doręczona jedynej stronie postępowania w dniu [...].12.2019 r. Dopiero więc po wniesieniu skargi do Sądu organ załatwił sprawę z wniosku Spółki A o wydanie zezwolenia na pracę dla M. S..

Postępowanie w sprawie trwało 6 miesięcy (zainicjowane zostało wnioskiem złożonym [...].05.2019 r., a zakończone decyzją wydaną dnia [...].11.2019 r. i doręczoną [...].12.2019 r.). W dniu [...].05.2019 r. Wojewoda zwrócił się do strony o uzupełnienie braków formalnych tego wniosku, wskazując na konieczność przedłożenia przez skarżącą umowy o świadczenie usług zawartej pomiędzy skarżącą a podmiotem, w którym będzie wykonywana przez cudzoziemca praca i o oryginały informacji starosty na stanowisko "sortowacz odpadów". W ocenie Sądu, działanie organu już w tym momencie było wadliwe. Wykaz dokumentów, które należy załączyć do wniosku o wydanie zezwolenia na pracę zawiera § 7 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2017 r. w sprawie wydawania zezwolenia na pracę cudzoziemca oraz wpisu oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń (Dz. U. z 2017, poz. 2345). Wezwanie sporządzone przez organ nie dotyczyło jednak kwestii wymienionych w w/w rozporządzeniu. Okoliczności, na które zwrócił uwagę organ nie miały więc charakteru formalnego, uzasadniającego skierowanie wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, lecz merytoryczny, który mógł doprowadzić do negatywnego rozstrzygnięcia żądania skarżącej. Stosowanie natomiast przez organ administracyjny art. 64 § 2 k.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych pisma wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników. Żądanie przez organ prowadzący sprawę dodatkowych informacji należy do postępowania dowodowego i winno być oparte o reguły normujące to postępowanie. Kwestia ta nie może natomiast być rozstrzygana w oparciu o przepis art. 64 k.p.a., jak miało to miejsce w badanej sprawie. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, Wojewoda nie rozstrzygając sprawy niezwłocznie popadł w bezczynność. Skarżąca złożyła w sprawie ponaglenie, które wpłynęło do organu dnia [...].10.2019 r. Ponaglenie zostało wówczas niezwłocznie (pismem z dnia [...].10.2019 r.) przekazane organowi właściwemu do jego rozpoznania. Postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...].10.2019 r. stwierdzające że Wojewoda dopuścił się bezczynności w sprawie wniosku Spółki A o wydanie zezwolenia na pracę dla M. S. wpłynęło do organu I instancji w dniu [...].10.2019 r. Z akt sprawy wynika, że po otrzymaniu postanowienia Ministra, organ I instancji niezwłocznie podjął w sprawie działania i pismem z dnia [...].10.2019 r., skierował do skarżącej kolejne wezwanie. W ocenie Sądu, wezwania tego nie sposób jednak traktować jako powielenia czynności z dnia [...].05.2019 r. (nie było to już bowiem kolejne wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku), lecz jako pismo wskazujące na jego braki merytoryczne, zawierające pouczenie, że ich nieuzupełnienie może spowodować wydanie decyzji odmownej. Na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Natomiast na podstawie art. 79a § 1 k.p.a., w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. W ocenie Sądu, pismo organu z dnia [...].10.2019 r. uznać należy za korespondencję skierowaną do strony w powyższym trybie, o czym świadczy zarówno jego treść jak i wskazana przez organ podstawa prawna. Odpowiedź skarżącej na powyższą korespondencję - jak wskazuje organ - wpłynęła do organu w dniu [...].11.2019 r. Decyzję załatwiającą wniosek o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – M. S. wydano [...].11.2019 r. Podkreślić w tym miejscu trzeba jednak, że to wejście orzeczenia do obrotu prawnego wywołuje skutki prawne o charakterze materialnoprawnym (na stronę zostają nałożone określone obowiązki lub otrzymuje ona wskazane uprawnienia) oraz procesowe (zaczyna biec termin do złożenia odwołania – w przypadku decyzji wydanej przez organ I instancji albo skargi do sądu administracyjnego – w przypadku decyzji wydanej przez organ II instancji). A zatem samo wydanie przez organ decyzji lub postanowienia nie powoduje, iż zostaje przerwany stan bezczynności. Koniecznym warunkiem uznania, że bezczynność nie ma miejsca, jest skuteczne doręczenie orzeczenia stronie (por. wyrok NSA z dnia [...] września 2015 r. sygn. I OSK [...]). W innym wypadku mielibyśmy bowiem do czynienia ze swoistym stanem "zawieszenia", w którym z punktu widzenia organu postępowanie nadal się toczy. Tymczasem dla strony nadal istnieje stan bezczynności, ponieważ nie może ona skutecznie bronić swoich praw np. poprzez złożenie odwołania lub zażalenia. Konsekwentne stanowisko w tej sprawie prezentuje również Naczelny Sąd Administracyjny stojąc na stanowisku, że wniesienie skargi na bezczynność po wydaniu decyzji, ale przed jej wejściem do obrotu prawnego, co ma miejsce w wypadku doręczenia jej stronie postępowania - nie powoduje, że skarga jest niedopuszczalna lub bezzasadna (por. wyrok z dnia [...] października 2019 r. sygn. II OSK [...]). W badanej sprawie nie ulega wątpliwości, że decyzja Wojewody z [...].11.2019 r. nr [...] weszła do obrotu prawnego w dniu [...].12.2019 r. – kiedy została doręczona jedynej stronie postępowania. Dopiero więc po wniesieniu skargi do Sądu ([...].11.2019 r.) organ załatwił sprawę doręczając w dniu [...].12.2019 r. Skarżącej decyzję odmawiającą wydania zezwolenia na pracę M. S.. Niewątpliwie jednak w dacie orzekania przez Sąd, organ nie pozostawał już w bezczynności w odniesieniu do wspomnianego wniosku. Zaistniała więc przesłanka do umorzenia, jako bezprzedmiotowego, postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie zobowiązania do wydania decyzji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku.

Jak stwierdza się w orzecznictwie, wydanie przez organ decyzji po wniesieniu przez stronę do Sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] lipca 2012 r., sygn. akt II OSK [...], ONSA i WSA [...]/7, Lex nr 1271778).

Z tego względu należało ocenić, czy bezczynność organu nie miała charakteru kwalifikowanego.

Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., pozostaje bowiem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (wyrok NSA z dnia [...] czerwca 2012 r., I OSK [...], LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, W. 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (postanowienie NSA z dnia [...] marca 2013 r., OSK [...], wyrok WSA we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2014 r., II SAB/Wr [...]; wyrok WSA w Poznaniu z dnia [...] października 2013 r., II SAB/Po [...] i z dnia [...] marca 2015 r., IV SAB/Po [...], www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Należy bowiem zauważyć, że jak precyzyjnie opisał to Wojewoda, w kontrolowanej sprawie nie sposób dopatrywać się znamion złej woli po stronie organu. Organ w sposób nieprawidłowy zastosował przepis prawa i wezwał skarżącą do uzupełnienia braków wniosku w sytuacji, gdy z uwagi na charakter tego braku, zastosowane przez organ środki były nieadekwatne do sytuacji. Stwierdzona bezczynność była skutkiem błędnej interpretacji przez organ treści art. 64 § 2 k.p.a. i jego zastosowania w niniejszej sprawie, a nie celowego działania tego organu. Fakt, że organ nie załatwił sprawy w terminie nie był również nacechowany uporczywością. Wskazano też na przyrost liczby wniosków (z 36.000 w 2018 r. do 54.000 w 2019 r.), który przy nieadekwatnym wzmocnieniu kadrowym i technicznym powoduje narastanie liczby spraw oczekujących na rozpatrzenie. Organ po otrzymaniu stanowiska Ministra podjął działania adekwatne do stanu sprawy i wydał merytoryczną decyzję. Mając zatem na uwadze konkretne okoliczności badanej sprawy należało stwierdzić, że bezczynność organu choć miała miejsce (pkt 2 wyroku), to nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 wyroku), o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a.

Mając na uwadze cel, któremu służy przyznane Sądowi uprawnienie do przyznania sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. postanowiono o oddaleniu skargi w tym zakresie. Rozpoznając złożony wniosek, Sąd wziął pod uwagę, że wprowadzając możliwość przyznania sumy pieniężnej wzorowano się na rozwiązaniu przyjętym w ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843, z późn. zm.). Ustawodawca zaakcentował rekompensacyjny charakter groźby przyznania sumy pieniężnej. Należy zauważyć zatem, że w kontekście wspomnianej roli rekompensacyjnej w skardze nie wskazano na żadne konkretne okoliczności, które przemawiałyby za zasadnością złożonego wniosku. Uzasadniając żądanie zasądzenia od organu sumy pieniężnej w wysokości [...] zł Skarżąca wskazała bowiem, że w okresie oczekiwania na rozpoznanie wniosku borykała się z wieloma niedogodnościami związanymi z nieterminową realizacją umowy zlecenia z dnia [...].04.2017 r., tj. na pozyskaniu odpowiedniej ilości usługobiorców - sortowaczy. Skarżąca w dniu [...].05.2019 r. złożyła 29 tożsamych wniosków o wydanie zezwoleń na pracę dla cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stanowisku "sortowacz". Wszystkie wnioski skarżącej pozostawione zostały bez rozpoznania, w oparciu o identyczny stan faktyczny sprawy. Zdaniem Sądu, powyższe okoliczności są niewystarczające do zasądzenia żądanej sumy pieniężnej. Przede wszystkim należy wskazać, że finalnie doszło do merytorycznego rozpoznania wniosku, i skarżącej - odmówiono wydania zezwolenia - na pracę cudzoziemca M. S.. Oznacza to, że merytoryczne załatwienie wniosku skarżącej nie spowodowało pozyskania przez nią sortowacza. Z treści wydanej przez organ ostatecznej decyzji wynika, że wniosek skarżącej nie został uwzględniony. Skarżącej odmówiono wydania zezwolenia na pracę M. S.. Ponadto skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów pozwalających na ocenę zasadności złożonego przez nią wniosku o zasadzenie sumy [...] zł. Z powyższych względów, w ocenie Sądu obciążanie organu kosztami niewykonania przez skarżącą zobowiązań byłoby niezasadne. Z tych przyczyn Sąd nie znalazł podstaw do przyznania na rzecz skarżącej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Z powołanych powyżej przyczyn skarga podlegała oddaleniu w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt 4 wyroku).

O należnych Skarżącej kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 5 wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. a także § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800, z późn. zm.). Na zasądzoną od organu kwotę składa się kwota [...]zł uiszczona tytułem wpisu od skargi oraz kwota [...]zł należnych z tytułu kosztów zastępstwa procesowego i [...] zł uiszczone tytułem opłaty od pełnomocnictwa.