Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 128/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 1, art. 37a pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 152 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant sekretarz sądowy Karolina Sikora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi D. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia służbowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzający ją rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2019; 2) zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego D. B. i kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (dalej jako "organ I instancji" lub "KGP") rozkazem personalnym z [...] października 2019 r. nr [...] działając na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161, z późn. zm., dalej jako "ustawa o Policji") z dniem [...] października 2019 r. odwołał z delegowania i z dniem [...] października 2018 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji z siedzibą w R. (dalej "KWP"), pozostającego w dyspozycji KGP, delegowanego z urzędu do czasowego pełnienia służby w KWP, [...]. D. B. (dalej jako "policjant", "funkcjonariusz" lub "strona"). Na podstawie art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego niniejszej decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Pismem z [...] listopada 2019 r. funkcjonariusz złożył odwołanie od ww. rozkazu personalnego KGP. Wniósł o uchylenie przedmiotowego rozstrzygnięcia i umorzenie postępowania w sprawie przed organem I instancji, ewentualnie uchylenie w całości ww. decyzji przez organ II instancji i umorzenie postępowania przed organem I instancji, albo uchylenie w całości ww. decyzji przez organ II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zarzucił decyzji KGP naruszenie szeregu przepisów postępowania administracyjnego, jak również przepisów prawa materialnego, tj. art. 36 ust. 1 i 2 oraz art. 38 ust. 1 ustawy o Policji.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej jako "organ odwoławczy" lub "Minister") decyzją z [...] grudnia 2019 r. nr [...] działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej jako "Kpa") uchylił decyzję KGP

w części dotyczącej terminu odwołania policjanta z delegowania z urzędu do czasowego pełnienia służby w KWP oraz orzekł, że odwołanie z delegowania z urzędu do czasowego pełnienia służby w KWP nastąpiło z dniem [...] października 2019 r.,

a przeniesienie do dalszego pełnienia służby w KWP nastąpiło z dniem [...] października 2019 r., w pozostałym zaś zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojej decyzji Minister w pierwszej kolejności przedstawił stan faktyczny sprawy. Wskazał, że rozkazem personalnym z [...] września 2018 r. KGP, działając na podstawie art. 32 ust. 1 oraz art. 37a pkt 1 i art. 121 ust. 1 ustawy o Policji z dniem [...] października 2018 r. zwolnił funkcjonariusza z dotychczas zajmowanego stanowiska i z dniem następnym przeniósł do swojej dyspozycji. Organ odwoławczy decyzją z [...] listopada 2018 r. utrzymał w mocy ww. rozkaz personalny organu I instancji. Następnie decyzja Ministra stała się przedmiotem skargi wniesionej przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 80/19 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra z [...] listopada 2018 r. oraz poprzedzający ją rozkaz personalny KGP z [...] września 2018 r.

W następstwie powyższego, zarówno Minister, jak i funkcjonariusz, od ww. wyroku Sądu wnieśli skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Niezależnie od powyższego, KGP podjął decyzję w przedmiocie odwołania policjanta z delegowania do czasowego pełnienia służby w KWP oraz przeniesienia go z urzędu do dalszego pełnienia służby w KWP. Postępowanie w tym zakresie zakończyło się wydaniem przez KGP rozkazu personalnego z [...] października 2019 r., od którego to obecnie strona wniosła odwołanie.

W dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy podtrzymał co do zasady argumentację zawartą w rozstrzygnięciu organu I instancji Zauważył, że wydane na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji rozstrzygnięcie ma charakter uznaniowy. Podstawą decyzji o przeniesieniu policjanta do dalszego pełnienia służby w KWP był dotychczasowy przebieg służby strony. Funkcjonariusz bowiem przed przeniesieniem z dniem [...] listopada 2017 r. do KGP, przez kilkanaście lat pełnił służbę w jednostkach i komórkach organizacyjnych podległych KWP. Ponadto,

w okresie od [...] maja 2018 r. do [...] maja 2019 r. oraz od [...] maja 2019 r. do [...] października 2019 r., w ramach delegowania do czasowego pełnienia służby realizował zadania i czynności służbowe w KWP. Powyższe niewątpliwie stanowiło istotny argument przemawiający za wzmocnieniem struktur KWP poprzez przeniesienie tam policjanta posiadającego bogate doświadczenie w pełnieniu służby właśnie w tej jednostce organizacyjnej Policji, a tym samym leżało w interesie społecznym, tożsamym w tej sprawie z interesem służby. Nie bez znaczenia pozostawał również stosunkowo krótki okres rzeczywistej realizacji przez stronę zadań w Komendzie Głównej Policji (niespełna 7 miesięcy). Uwzględniono także słuszny interes policjanta mając na uwadze jego obecne miejsce zamieszkania, co wiąże się z pełnieniem przez funkcjonariusza służby w bliższej niż dotychczas odległości od miejsca zamieszkania. Wieloletnia służba policjanta w KWP daje też gwarancję szybkiego wdrożenia się w nowy zakres obowiązków na powierzonym stanowisku służbowym.

Minister podniósł, że sprawa dotycząca zwolnienia funkcjonariusza

z zajmowanego stanowiska oraz przeniesienia go do dyspozycji KGP jest przedmiotem odrębnego postępowania sądowoadministracyjnego, które toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Mimo wydania nieprawomocnego wyroku uchylającego decyzję o zwolnieniu policjanta, decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym i zachowuje walor decyzji ostatecznej, czego nie zmienia art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba, że sąd postanowi inaczej. Nie bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, że wbrew twierdzeniom strony, treść ww. przepisu nie przesądza o tym, że już nieprawomocny wyrok sądu administracyjnego wywiera skutek w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. Bezsprzecznie bowiem ów wyrok zawiesza jedynie w czasie skutki prawne objętej nim decyzji. Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że nie w każdym przypadku możliwym będzie wstrzymanie wykonania skutków prawnych wywołanych danym aktem. Nie jest bowiem możliwe zawieszenie wykonania aktu, który został już wykonany (którego skutki już nastąpiły).

W ocenie organu odwoławczego, fundamentalne znaczenie ma fakt, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 80/19 jest nieprawomocny. Z kolei rozkaz personalny KGP z [...] września 2018 r., utrzymany w mocy decyzją Ministra z [...] listopada 2018 r. wywołał już

w administracyjnym toku instancji określone skutki prawne w postaci zwolnienia policjanta z dotychczasowego stanowiska i przeniesienia go do dyspozycji KGP. Decyzja ta została wykonana w ten sposób, że funkcjonariusz przestał zajmować stanowisko, na które był mianowany. Nie sposób więc uznać, że w związku

z uchyleniem wskazanych decyzji przez ww. Sąd nieprawomocnym wyrokiem, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, w tym rozumieniu, że z mocy prawa następuje niejako automatyczny powrót policjanta na stanowisko zajmowane przed przeniesieniem do dyspozycji KGP. Brak jest również podstaw do zawieszenia przedmiotowego postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, bowiem w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne o którym mowa w tym przepisie. Postępowanie w przedmiocie przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 ustawy

o Policji, jest postępowaniem samodzielnym, a jego zakończenie poprzez wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia nie jest zależne od rozstrzygnięcia innego organu, czy sądu.

Ustosunkowując się w obszerny sposób do zawartych w odwołaniu zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, Minister uznał je za niezasadne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 36 ust. 1 i 2 oraz art. 38 ustawy o Policji wskazał, że zaskarżona decyzja dotyczy wyłącznie przeniesienia policjanta do innej jednostki organizacyjnej Policji. Wyjaśnił przy tym, że dopiero analiza rozkazu personalnego o mianowaniu policjanta na konkretne stanowisko umożliwi ocenę, czy jest ono równorzędne do stanowiska poprzednio przez niego zajmowanego. W ocenie Ministra materiał dowodowy sprawy zebrany został

w stopniu wystarczającym do podjęcia przedmiotowego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie sprawy jest wystarczające z punktu widzenia interesu służby i wyjaśnia przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Odnośnie nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, organ odwoławczy zauważył zaś, że w orzeczeniach sądów administracyjnych wielokrotnie przyjmowano pogląd zgodnie z którym, decyzji administracyjnej dotyczącej stosunku służbowego policjantów można nadać rygor natychmiastowej wykonalności. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są wykładni ścisłej. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia, Minister podkreślił, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków,

o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 Kpa. Organ I instancji, nadając swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, miał na uwadze ważny interes społeczny tożsamy w tym przypadku z interesem służby, który wymaga zapewnienia prawidłowego funkcjonowania i realizacji zadań przez KWP. W kontekście powyższego decyzja KGP, w ocenie organu odwoławczego, spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 Kpa, gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony.

W konkluzji swojego rozstrzygnięcia, Minister przywołując przepisy art. 130 § 1, 2 i 4 Kpa wyjaśnił, że wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Jeśli więc policjant wnosi odwołanie od decyzji o przeniesieniu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji, to po pierwsze oznacza to, że wydana decyzja nie jest zgodna z jego żądaniem, a nadto, że godzi się on na ewentualne późniejsze określenie daty jego przeniesienia do dalszego pełnienia służby wynikające z wszczęcia postępowania odwoławczego. Dlatego też należało uchylić decyzję organu I instancji w zakresie terminu przeniesienia policjanta i określić nową datę przeniesienia do dalszego pełnienia służby w jednostce organizacyjnej Policji. Utrzymane zaś w mocy zostają wszystkie pozostałe elementy decyzji.

Pismem z [...] lutego 2020 r. funkcjonariusz (dalej jako "skarżący") wniósł skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na ostateczną w administracyjnym toku instancji ww. decyzję Ministra. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 138 § 1 pkt 2 Kpa poprzez uchylenie rozkazu personalnego KGP jedynie

w części dotyczącej terminu odwołania skarżącego z delegowania z urzędu do czasowego pełnienia służby oraz utrzymanie w pozostałej części w mocy rozkazu personalnego KGP, pomimo że w przedmiotowej sprawie obowiązkiem Ministra było uchylenie w całości tego rozstrzygnięcia oraz orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez uchylenie rozkazu personalnego KGP i umorzenie postępowania przed organem I instancji, bowiem rozstrzygnięcie to naruszało art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 10 § 1-3, art. 11, art. 12 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 oraz 39 i art. 97 § 1 pkt 4 Kpa,

a także przepisy prawa materialnego, co zostało wykazane w odwołaniu;

b) art. 15 i art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 Kpa przez brak samodzielności rozstrzygnięcia

i oparcie uzasadnienia zaskarżonej decyzji - z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania, zasady przekonywania i budowania zaufania do organów Państwa - jedynie na treści uzasadnienia rozkazu personalnego KGP oraz stanowiska tego organu w sprawie odwołania, nierozpatrzenie i niezebranie żadnych dowodów we własnym zakresie przez organ odwoławczy, pominięcie wszystkich wniosków dowodowych sformułowanych w odwołaniu strony oraz jego uzupełnieniu, a także nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, ograniczające się de facto do przepisania lub sparafrazowania uzasadnienia decyzji organu I instancji i stanowiska w sprawie odwołania, co poddaje w wątpliwość przeprowadzenie własnych ustaleń w ramach postępowania drugoinstancyjnego a także utrudnia weryfikację poprawności i zgodności z prawem wydanego rozstrzygnięcia;

c) art. 7, art. 8 § 1 i art. 12 § 1 Kpa przez nieprzeprowadzenie pełnego postępowania wyjaśniająco-dowodowego, a tym samym brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także odstąpienie od zasady prawdy obiektywnej i nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji interesu służbowego Policji oraz słusznego interesu strony;

d) art. 11 i art. 107 § 3 Kpa poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji przesłanek, jakimi kierował się organ odwoławczy przy załatwieniu sprawy;

e) art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 77 § 4 i art. 80 oraz art. 81 Kpa poprzez niezebranie

i - w konsekwencji - nierozpatrzenie w sposób wystarczający materiału dowodowego,

a także zaniechanie podjęcia z urzędu kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego

i słusznego interesu skarżącego, co doprowadziło do wydania wadliwej decyzji;

f) art. 136 § 1 Kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie wskazanym w odwołaniu i wypowiedzeniu się strony

w sprawie materiału dowodowego;

g) art. 108 § 1 Kpa przez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności

w sytuacji, gdy nie zostały wykazane w uzasadnieniu decyzji ustawowe przesłanki takiego rozstrzygnięcia;

h) art. 152 p.p.s.a. poprzez wydanie decyzji, pomimo, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 80/19, ww. Sąd uchylił w całości zarówno decyzję Ministra z [...] listopada 2018 r., jak

i poprzedzający ją rozkaz personalny KGP z [...] września 2018 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego z dniem [...] października 2018 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia z dniem [...] października 2018 r. do dyspozycji KGP oraz nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności

i) art. 37a ust. 1 w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy o Policji przez brak odniesienia się do zarzutów naruszenia tych przepisów, w sytuacji gdy zarzut dotyczył wydania przez KGP decyzji z rażącym naruszeniem prawa; z przepisów tych jednoznacznie bowiem wynika, że nie można przenieść policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji, jeżeli ów policjant pozostaje w dniu wydania takiej decyzji w dyspozycji KGP. Regulacja, stanowiąca podstawę faktyczną oraz prawną decyzji KGP, przewiduje bowiem jedynie możliwość przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko,

a takiego nie da się określić, jeżeli policjant pozostaje w dniu orzekania w dyspozycji przełożonego po uprzednim zwolnieniu go ze stanowiska zajmowanego wcześniej;

j) art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji przez całkowicie dowolne przyjęcie, że w przypadku uchylenia (nieprawomocnym) wyrokiem sądu administracyjnego rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji KGP na podstawie tych przepisów i z zachowaniem wynikających z nich zasad możliwe było przeniesienie strony do pełnienia służby w KWP z siedzibą

w R.;

k) art. 36 ust. 1 i 2 oraz art. 38 ust. 1 ustawy o Policji wskutek przeniesienia skarżącego do KWP z siedzibą w R., w której nie ma wakatów na stanowiskach równorzędnych do zajmowanego przez skarżącego stanowiska, co oznaczało konieczność mianowania go na stanowisko niższe od poprzednio zajmowanego,

a w praktyce – spowodowało przeniesienie skarżącego do dyspozycji KWP.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego KGP z [...] października 2019 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął ww. zarzuty skargi.

W odpowiedzi na skargę, Minister w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, uznając zarzuty skargi za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej

i stosują środki określone w ustawie.

Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Oceniając zaskarżoną decyzję Ministra oraz poprzedzający ją rozkaz personalny organu I instancji według powyższych kryteriów, uznać należało, że naruszają one prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem decyzji organu odwoławczego dotyczącej odwołania i przeniesienia do dalszego pełnienia służby skarżącego pozostającego w dyspozycji KGP. Zaskarżona decyzja uchyla rozkaz personalny KGP w części dotyczącej terminu odwołania skarżącego z delegowania

z urzędu do czasowego pełnienia służby w KWP oraz orzeka, że odwołanie

z delegowania z urzędu do czasowego pełnienia służby w KWP nastąpiło z dniem [...] października 2019 r., a przeniesienie do dalszego pełnienia służby w KWP nastąpiło

z dniem [...] października 2019 r., w pozostałym zaś zakresie utrzymuje w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Materialnoprawną podstawę dla wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowiły przepisy ustawy o Policji, a w szczególności art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 1 i 2 oraz art. 37a pkt 1 tej ustawy.

Z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są wymienieni w tym przepisie przełożeni, m.in. KGP.

Według art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Stosownie do ust. 2 ww. artykułu do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są wymienieni w tym przepisie przełożeni, m.in. KGP.

Z kolei zgodnie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy.

W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, istotnym dla rozstrzygnięcia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji organu jest fakt, że została ona wydana w konsekwencji poprzednich rozstrzygnięć KGP dotyczących skarżącego, które to podlegały już kontroli tutejszego Sądu. Przypomnieć bowiem należy, że rozkazem personalnym z [...] września 2018 r., KGP działając na podstawie art. 32 ust. 1 oraz art. 37a pkt 1 i art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, z dniem [...] października 2018 r. zwolnił skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska i z dniem następnym przeniósł do swojej dyspozycji. Organ odwoławczy zaś decyzją z [...] listopada 2018 r. utrzymał w mocy ww. rozkaz personalny organu I instancji. Następnie decyzja Ministra stała się przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 80/19 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra z [...] listopada 2018 r. oraz poprzedzający ją rozkaz personalny KGP z [...] września 2018 r. Zarówno Minister, jak

i skarżący, od ww. wyroku Sądu wnieśli skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pomimo jednak powyższego, KGP podjął decyzję w przedmiocie odwołania skarżącego z delegowania do czasowego pełnienia służby w KWP oraz przeniesienia go z urzędu do dalszego pełnienia służby w KWP. Postępowanie w tym zakresie zakończyło się wydaniem przez KGP rozkazu personalnego z [...] października 2019 r., a następnie zaskarżonej, obecnie kontrolowanej przez Sąd decyzji Ministra.

Tutejszy Sąd, w powołanym wyżej wyroku z 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 80/19 uznał, że z uwagi na brzmienie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, istota sprawy w postępowaniu dotyczącym zwolnienia policjanta ze służby z jednoczesnym przeniesieniem do dyspozycji KGP sprowadza się do wykładni ww. przepisu. Użycie w tym przepisie zwrotu "można przenieść" oznacza, że to rozwiązanie prawne zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona do oceny ich zgodności z prawem. Rozpatrując skargę, Sąd zobowiązany jest zatem badać, czy przy podejmowaniu decyzji nie doszło do naruszenia prawa materialnego i procesowego. Aby móc tego dokonać, Sąd musi więc dysponować szczegółowym uzasadnieniem rozstrzygnięcia, które w sposób możliwie szeroki wyjaśniałoby motywy, jakimi kierował się organ, uznając za zasadne przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji, zamiast mianowania go na określone stanowisko służbowe. Prawidłowe zastosowanie art. 37a ustawy o Policji wymaga więc wykazania powodów, dla których na chwilę wydawania rozstrzygnięcia, w ocenie organu, nie jest możliwe mianowanie na inne stanowisko służbowe, a jedyną ewentualnością jest przeniesienie do dyspozycji przełożonego. Tymczasem analiza treści zarówno uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającego ją rozkazu personalnego organu I instancji, nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, czy

w ogóle kwestia ta była przedmiotem rozważań organów. Również z akt osobowych skarżącego nie wynika, aby przed zwolnieniem skarżącego i przeniesieniem go do dyspozycji KGP, organ I instancji w jakikolwiek sposób rozważał możliwość jego mianowania na określone stanowisko służbowe. W uzasadnieniach brak jest wyjaśnienia powodów, dla których organy uznały, że jedynym możliwym rozstrzygnięciem jest przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji przełożonego. W tym zakresie uzasadnienia decyzji są więc dowolne i nieprzekonujące, czyli zostały wydane z przekroczeniem granic uznania administracyjnego.

W konsekwencji powyższego, w ocenie Sądu w składzie orzekającym

w niniejszej sprawie, z uwagi na rozstrzygnięcie zapadłe w powołanym wyżej wyroku

z 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 80/19, tj. uchylenie rozkazu personalnego

z [...] maja 2018 r. oraz decyzji Ministra z [...] lipca 2018 r., utrzymującej w mocy ww. rozkaz personalny, czyli wydane w dniu, w którym skarżący miał przebywać

w dyspozycji KGP oraz treść art. 152 p.p.s.a., organ I instancji nie mógł orzekać

o przeniesieniu skarżącego do pełnienia służby w KWP. Nie zasługuje zaś na uwzględnienie stanowisko organów obu instancji, że sprawa dotycząca zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska oraz przeniesienia go do dyspozycji KGP jest przedmiotem odrębnego postępowania sądowoadministracyjnego, które toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Zgodnie bowiem z art. 152 § 1 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Powołany przepis "zawiesza" zatem wszystkie skutki prawne uchylonego aktu, a więc wstrzymuje możliwość egzekwowania wymagalnego obowiązku (nakazu) lub opierania o ten akt (jako podstawę prawną) innych aktów administracyjnych do czasu uprawomocnienia się wyroku sądu administracyjnego.

Skoro zaś art. 152 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej, to orzeczenie - nawet nieprawomocnym wyrokiem - o uchyleniu decyzji o zwolnieniu skarżącego z zajmowanego stanowiska

i przeniesieniu go do dyspozycji KGP oznaczało, że decyzja ta nie podlega wykonaniu.

W okolicznościach, które wystąpiły w realiach niniejszej sprawy, najpóźniej od chwili wydania wyroku, zarówno Minister, jak i organ I instancji winny poddać się skutkom wynikającym z tego orzeczenia, czego jednak nie uczyniły, pomimo, że nie ma wątpliwości, że tutejszy Sąd w wyroku z 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 80/19 nie postanowił o wykonalności uchylonych decyzji, do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, tak długo więc, jak kwestia zwolnienia z zajmowanego przez stronę stanowiska i przeniesienia do dyspozycji KGP nie będzie rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem, brak było podstaw dla orzekania w przedmiocie przeniesienia skarżącego do KWP. W przeciwnym bowiem wypadku, w sytuacji, w której decyzje KGP i Ministra, skierowane do skarżącego

o zwolnieniu go z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji KGP, zostałyby prawomocnie wyeliminowane z obrotu prawnego przez Naczelny Sąd Administracyjny, odpadłaby przesłanka do orzekania w kontrolowanej obecnie sprawie. Samo orzeczenie w tej sprawie trwałoby zaś w zawieszeniu, ponieważ brak byłoby ostatecznych i wykonalnych decyzji, stanowiących podstawę do swoistego oparcia na nich późniejszej decyzji o przeniesieniu skarżącego do KWP z dyspozycji KGP.

Stwierdzić więc należy, że organy obu instancji nie mogły orzekać obecnie –

z uwagi na wyrok tutejszego Sądu z 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 80/19 –

w przedmiocie odwołania skarżącego z delegowania i przeniesienia go do dalszego pełnienia służby w KWP. Rozstrzygnięcie skarg kasacyjnych przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowi bowiem zagadnienie wstępne w niniejszej sprawie. Dlatego też wszczęte przez KGP postępowanie administracyjne w przedmiocie odwołania skarżącego z delegowania z urzędu do czasowego pełnienia służby w KWP oraz przeniesienia skarżącego z urzędu do dalszego pełnienia służby w KWP winno zostać przez organ I instancji zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa do czasu wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Tym samym, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 152 § 1 p.p.s.a. oraz art. 7 i art. 97 § 1 pkt 4 Kpa obszernie przedstawione w uzasadnieniu skargi i przyjmuje je za własne. Skoro bowiem nie zakończyła się jeszcze kontrola sądowa decyzji wydanych w stosunku do skarżącego o zwolnieniu go z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji KGP, decyzje te nie mogą wywoływać skutków prawnych. Przejawem wywołania skutku prawnego w rozumieniu art. 152 § 1 p.p.s.a. było natomiast oparcie się właśnie na tych rozstrzygnięciach w zaskarżonej decyzji oraz w poprzedzającym ją rozkazie personalnym organu I instancji w sprawie przeniesienia skarżącego do KWP.

W związku z powyższym, uznając, że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzający ją rozkaz personalny organu I instancji naruszają prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a., a także w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U.

z 2018 r. poz. 265) bowiem skarżący był reprezentowany przed Sądem przez radcę prawnego. Na koszty te składa się wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej za dokument pełnomocnictwa.