Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 398/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz, WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Julita Urbaś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia 13 marca 2008 r. od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] , nr [...] o odmowie uchylenia jego decyzji ostatecznej z dnia [...] nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w kwocie 239.409,80 zł, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu podał, że w dniu 1 lutego 2008 r. M. K. i L. K. złożyli do Dyrektora Izby Skarbowej wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej jego decyzją ostateczną z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] w sprawie określenia im zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie celem stwierdzenia istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 tej ustawy, a następnie po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] odmówił uchylenia wymienionej wyżej decyzji stojąc na stanowisku, iż w przedmiotowej sprawie przesłanki te nie występują

Od powyższej decyzji pełnomocnik L. K. wniósł odwołanie, w którym wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, zarzucając tej decyzji naruszenie zasad postępowania podatkowego, a w szczególności art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zdaniem pełnomocnika, decyzja ostateczna Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r. wydana została z naruszeniem przepisów prawa procesowego w sposób skutkujący koniecznością jej wzruszenia. W jego ocenie w sprawie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż załączone do wniosku o wznowienie postępowania opinie biegłych są "nowym dowodem, który istniał tzn. mógł być przeprowadzony w toku postępowania podatkowego", a także "opinie te wskazują na istniejące w toku postępowania podatkowego nowe okoliczności faktyczne mające decydujące znaczenie dla sprawy".

Po dokonaniu analizy akt podatkowych sprawy, wniesionego odwołania, jak również dokonania oceny prawidłowości i zgodności z obowiązującymi przepisami wydanej przez organ podatkowy pierwszej instancji decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że instytucja wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną jest jedną z nadzwyczajnych form eliminacji z obiegu prawnego wadliwych decyzji ostatecznych. Wznowienie postępowania jest w postępowaniu podatkowym postępowaniem szczególnym, stanowiącym odstępstwo od zasady stabilności decyzji administracyjnych wynikającej z art. 128 Ordynacji podatkowej. Celem wznowienia postępowania podatkowego jest konieczność sprawdzenia czy w danej sprawie miała miejsce któraś z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej i czy przesłanka ta miała wpływ na treść wydanej przez organ podatkowy decyzji ostatecznej. Wznowienie postępowania podatkowego jako instytucja dająca możliwość weryfikacji decyzji ostatecznej nie może natomiast zastępować postępowania podatkowego.

W ocenie organu wydana w niniejszej sprawie decyzja ostateczna była wynikiem prawidłowo prowadzonego postępowania dowodowego, w toku którego ustalono, że L. K. w złożonej korekcie zeznania PIT - 36 za 2000r. nienależnie dokonał zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 281.413,83 zł dotyczącą korekty na minus wartości robót w toku na dzień 31 grudnia 2000 r. Załączony do wniosku o wznowienie postępowania odpis wyroku Sądu Rejonowego II Wydział Karny z dnia 20 kwietnia 2007 r. sygn. akt [...] jak i opinie biegłych z dnia 27 czerwca 2006 r. i 30 grudnia 2006 r., sporządzone w toku postępowania karnego nie są nowym dowodem, o którym mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż sporządzone zostały po wydaniu decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Ich treść nie ujawnia także nowych okoliczności wymienionych w tym przepisie, lecz wskazuje na odmienną ocenę znanych wcześniej organom podatkowym dowodów. Podkreślenia wymaga, że opinie biegłych sądowych sporządzone zostały na podstawie akt sprawy karnej i akt podatkowych zawierających ustalenia osób kontrolujących oraz wypływających z tych kontroli wniosków, postanowień i decyzji podatkowych, które znane były organowi podatkowemu.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż nowa ocena znanych wcześniej okoliczności i dowodów nie stanowi podstawy wznowienia, o której mowa w art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej. Podstawy tej nie stanowi też wyrok Sądu Rejonowego z dnia 20 kwietnia 2007 r. wydany w sprawie karnej, bowiem rozstrzygnięcie dokonane tym wyrokiem nie istniało w dacie wydawania decyzji.

Na marginesie, Dyrektor Izby Skarbowej dodał, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 czerwca 2004 r. sygn. akt I SA/Lu 656/03 oddalona została skarga na decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r, a Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2006r. sygn. akt II FSK 235/05 oddalił skargę kasacyjną.

Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, pełnomocnik stron złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której wniósł o jej uchylenie, ze względu na rażące naruszenie zasad postępowania podatkowego, w szczególności art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu stwierdził, że zaskarżona decyzja ewidentnie narusza wskazane w zarzutach przepisy prawa, bowiem wbrew stanowisku organów podatkowych w sprawie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zdaniem pełnomocnika, opinie biegłych są nowym dowodem, który istniał tzn. mógł być przeprowadzony w toku postępowania podatkowego, a poza tym opinie te wskazują na istniejące w toku postępowania podatkowego nowe okoliczności faktyczne mające decydujące znaczenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając na uwadze art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący złożyli w dniu 1 lutego 2006 r. wniosek o uchylenie w trybie wznowienia postępowania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] w sprawie określenia im zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w kwocie 239.409,80 zł. Do wniosku załączyli: 1) wyrok Sądu Rejonowego II Wydział Karny z dnia 20 kwietnia 2007 r. sygn. akt [...] o uniewinnieniu ich od dokonania zarzucanego im czynu tj. uszczuplenia Skarbu Państwa w 2000 r. w podatku dochodowym od osób fizycznych o kwotę 142.050,35 zł i 2) opinie biegłych z dnia 27 czerwca 2006 r. i z dnia 30 grudnia 2006 r., sporządzone w toku i na potrzeby postępowania karnego. Powyższe dokumenty, zdaniem skarżących stanowiły przesłankę wymienioną w art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej, której wystąpienie powinno spowodować uchylenie decyzji wymiarowej z 2003 r.

Odnosząc się do powyższego, w pierwszej kolejności przypomnieć należy, że instytucja wznowienia postępowania uregulowana jest w przepisach art. 240 – 246 Ordynacji podatkowej i ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia nowego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 § 1 Ordynacji.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, na który wskazali skarżący, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Oceniając, czy w niniejszej sprawie wyżej określona przesłanka rzeczywiście występuje, należy zastanowić się, czy przedstawione przez skarżących dokumenty, czyli wyrok Sądu Rejonowego II Wydział Karny z dnia 20 kwietnia 2007 r. o uniewinnieniu ich od dokonania zarzucanego im czynu i opinie biegłych z dnia 27 czerwca 2006 r. i z dnia 30 grudnia 2006 r., są nowymi, istotnymi dowodami istniejącymi w dniu wydania decyzji i nieznanymi organowi, który wydał decyzję lub czy też może ujawniają nową, istotną okoliczność istniejącą w dniu wydania decyzji i nieznaną organowi, który wydał decyzję.

Pamiętać przy tym należy, że art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wymaga kumulatywnego spełnienia powyższych przesłanek, tj.: a) wyjścia na jaw nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, b) mających walor istotnej wagi dla sprawy, 3) nie znanych organowi, który wydał decyzję i c) istniejących w dniu wydania decyzji.

Nie budzi wątpliwości, że wymienione wyżej dokumenty nie mogły być znane organowi i nie istniały w dniu wydania przez ten organ decyzji z dnia [...] Zatem w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka ujawnienia się nowych dowodów nieznanych organowi, który wydał decyzję, istniejących w dniu wydania decyzji.

Odnośnie nowych, istotnych okoliczności, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, przedstawiają one określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. na zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Nowe okoliczności faktyczne, to takie, które zostały na nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji oraz stronie. Przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć należy tylko takie okoliczności, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały. Czym innym jest bowiem wyciągnięcie wniosków i ocena okoliczności faktycznych dla rozstrzygnięcia sprawy, a czym innym wiedza o faktach. Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności faktyczne są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 170/04, LEX nr 143703).

Zasadnie zatem Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że treść wyroku Sądu Rejonowego II Wydział Karny z dnia 20 kwietnia 2007 r. i opinii biegłych z dnia 27 czerwca 2006 r. i 30 grudnia 2006 r., sporządzonych w toku postępowania karnego, nie wskazuje na nowe okoliczności, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż nie ujawnia nowych okoliczności wymienionych w tym przepisie. Wskazuje jedynie na odmienną ocenę dowodów znanych wcześniej organom podatkowym.

Mając na uwadze powyższe, organ podatkowy słusznie zadecydował o odmowie uchylenia w trybie postępowania wznowieniowego decyzji ostatecznej z dnia [...] w związku z tym, że w rozpoznawanej sprawie nie stwierdził istnienia przesłanki wskazanej przez skarżących we wniosku o wznowienie postępowania.

Z tych też względów oraz na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.