Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 816/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 26 § 5 pkt 1, art. 64 c § 3 i 3a, art. 27 c
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
article: art. 183 par. 1, art. 174, art. 176, art. 106 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędziowie NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Anna Maria Świderska, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2006 r. sygn. akt I SA/Gd 611/06 w sprawie ze skargi Z. F na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 29 maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów egzekucyjnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Z. F. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 611/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Z. F. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 29 maja 2006 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów egzekucyjnych.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 31 marca 2006 r., którym odmówiono podatnikowi zwrotu kosztów egzekucyjnych w wysokości 1.873,10 zł, powstałych w toku postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 11 lipca 2005 r. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucyjne z majątku Z. F. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 11 lipca 2005 r. (obejmującego podatek dochodowy od osób fizycznych za 2000 r.). W toku postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny w dniu 18 sierpnia 2005 r. doręczył zobowiązanemu odpis w/w tytułu wykonawczego i w tym dniu zastosował egzekucję z pieniędzy (pobrano kwotę 16.401,40 zł - kwitariusz nr [...]). Zastosowanie tego środka egzekucyjnego spowodowało powstanie kosztów egzekucyjnych w kwocie 1.873,10 zł, zgodnie z art. 64 §1 pkt 1 i § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) - zwanej dalej upea, które również w tym dniu pobrano - kwitariusz nr [...].

Pismem z dnia 22 lutego 2006 r., (uzupełnionym pismem z dnia 23 marca 2006 r.) skarżący złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosek "o zwrot kosztów egzekucyjnych w kwocie 1.873,10 zł, zapłaconych w dniu 18.08.2005 r."

Postanowieniem z dnia 31 marca 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił zobowiązanemu zwrotu kosztów egzekucyjnych, pobranych w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie w/w tytułu wykonawczego. Podniósł, że nie zaistniały okoliczności wskazujące, iż w przedmiotowej sprawie wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego było niezgodne z prawem, a zatem pobrane w dniu 18 sierpnia 2005 r. koszty egzekucyjne w kwocie 1.873,10 zł nie podlegały zwrotowi.

W zażaleniu na powyższe postanowienie zobowiązany wnosząc o jego uchylenie i zwrot bezzasadnie pobranych kosztów egzekucyjnych stwierdził, że "tytuł wykonawczy doręczony został po wpłaceniu należności wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 30.06.2005 r. i żadne czynności egzekucyjne w tej sprawie nie zostały de facto przeprowadzone."

Organ odwoławczy uzasadniając swoje stanowisko powołał się na przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wskazał, że z akt sprawy wynika, iż Dyrektor Izby Skarbowej w G. decyzją z dnia 4 października 2005 r., uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 30 czerwca 2005 r., nr [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wobec powyższego, wierzyciel powstałą nadpłatę w łącznej kwocie 32.621,10 zł (kwotę należności głównej - 17.493,00 zł i kwotę odsetek za zwłokę - 15.128,10 zł) zwrócił zobowiązanemu, bez kosztów egzekucyjnych. Oznacza to, że zobowiązanie podatkowe wynikające z uchylonej decyzji stało się niewymagalne, ale brak przy tym podstaw do stwierdzenia, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem. Na dzień bowiem wystawienia tytułu wykonawczego obowiązek wynikający z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 30 czerwca 2005 r. był niewykonany, zatem wystawienie tytułu wykonawczego, doręczenie zobowiązanemu jego odpisu, tj. wszczęcie postępowania egzekucyjnego było zasadne. Nie ma więc podstaw do zwrotu powstałych kosztów egzekucyjnych w kwocie 1.873,10 zł. Organ II instancji wskazał, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Z akt sprawy wynika, że zobowiązany nie wystąpił z żądaniem wydania takiego postanowienia w przewidzianym 14-dniowym terminie, od dnia powiadomienia go o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych. Odnosząc się do pozostałych zarzutów wskazał, że wpis zastawu do rejestrów zastawów skarbowych i jego wykreślenie nie było przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 31 marca 2006 r. Pozostałe zaś zarzuty dotyczą postępowania podatkowego i nie podlegają rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym.

W skardze na powyższe postanowienie zobowiązany wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów egzekucyjnych w wysokości 1.566,80 zł, zarzucił niepełne i powierzchowne rozpatrzenie zażalenia oraz podniósł, że działania wierzyciela uzasadniające naliczenie kosztów w w/w kwocie nie miały miejsca. W uzasadnieniu skargi wskazał, że tytuł wykonawczy doręczono mu dnia 18 sierpnia 2005 r., w biurze Referatu ds. Egzekucji znajdującym się w siedzibie Urzędu Skarbowego w K. - gdzie przybył dobrowolnie. W tym samym dniu i czasie, jeszcze przed wręczeniem tytułu, zapłacił poborcy skarbowemu całą kwotę należności wraz z odsetkami i koszty egzekucyjne w kwocie 1.873,10 zł. Dodatkowo podniósł, że doręczenie tytułu wykonawczego po pięciu tygodniach od daty jego wystawienia godzi w art. 121 § 1 i 2 oraz w art. 139 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) - zwanej dalej ord. pod.

Skarżący nie zgodził się z zaliczeniem do kosztów egzekucyjnych opłaty za pobranie pieniędzy na miejscu u zobowiązanego oraz naliczenie kosztów delegacji, w sytuacji, gdy zapłata zobowiązania nastąpiła w dniu doręczenia tytułu w siedzibie organu. Powołując się na art. 26 § 5 pkt 1 upea uznał, że skoro w materiałach sprawy, przedłożonych przez Urząd Skarbowy w K. występowały poważne rozbieżności, to organ odwoławczy powinien zażądać szczegółowych wyjaśnień zarówno od skarżącego, jak i przedstawiciela Urzędu Skarbowego, a nawet przeprowadzić stosowną konfrontację, czego jednak nie uczyniono.

Podniósł, że może zgodzić się z naliczeniem opłaty manipulacyjnej za doręczenie tytułu wykonawczego jako, że taki tytuł doręczono, jednak kategorycznie nie zgadza się z naliczeniem pozostałych kosztów egzekucyjnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W kolejnych pismach procesowych, składanych do akt sądowych, obydwie strony konsekwentnie podtrzymywały swoje stanowisko w sprawie.

Sąd I instancji - oddalając skargę - stwierdził, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze i pismach procesowych skarżący nie wykazał, iż dochodzoną w postępowaniu egzekucyjnym kwotę zaległości podatkowych uiścił w Urzędzie Skarbowym a nie poborcy skarbowemu w miejscu swojego zamieszkania. Jak wynika z notatki poborcy skarbowego i dowodu z wpisu w kwitariuszu, należność została uiszczona jemu, a nie w kasie Urzędu. Sąd podniósł, że w zakresie kosztów egzekucyjnych ustawa nie wprowadza reguły, że koszty egzekucyjne ustala się w formie postanowienia. Powołując się na art. 64c § 7 upea stwierdził, że wydanie takiego postanowienia uzależnione jest od złożenia stosownego żądania przez zobowiązanego lub wierzyciela. Żądanie powyższe należy złożyć w terminach wskazanych w art. 64 c § 8, a żądanie złożone po upływie terminów nie podlega rozpatrzeniu. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wskazał, że domaga się ustalenia kosztów egzekucyjnych w trybie i terminach wskazanych w w/w przepisach. Złożył natomiast w dniu 22 lutego 2006 r., pismo z żądaniem zwrotu kosztów egzekucyjnych wskazując, że w jego przypadku egzekucja de facto nie miała miejsca.

Powołując się na art. 64 § 3 upea WSA uznał, że w niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne wszczęto na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w dniu 11 lipca 2005 r., obejmującego zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych i doręczonego zobowiązania w dniu 18 sierpnia 2005 r. Powyższe postępowanie wszczęto prawidłowo, albowiem przez prawidłowe wszczęcie postępowania należy rozumieć taką sytuację, w której w momencie wszczynania postępowania nic nie wskazuje na niemożność jego prowadzenia i poniesienia przez zobowiązanego kosztów postępowania. Podkreślił, że nieostateczna decyzja podatkowa może być podstawą do wszczęcia postępowania egzekucyjnego Również prowadzenie postępowania egzekucyjnego w rozpoznawanej sprawie nie naruszało prawa. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji wprowadzono zasadę odpowiedzialności zobowiązanego za koszty egzekucyjne (art. 64c upea). Przepis ten zawiera w § 1 wykaz czynności egzekucyjnych dotyczących należności pieniężnych, za które pobierane są opłaty oraz zasady ich pobierania (§ 2- 8), zaś przepis art. 64b upea reguluje kwestię wydatków jako kosztów faktycznie poniesionych (wydatkowanych) na opłacenie podejmowanych czynności egzekucyjnych. W ocenie Sądu, w przeciwieństwie do wydatków uregulowanych przepisem art. 64b upea, opłaty (w tym opłata manipulacyjna i opłata za pobranie pieniędzy na miejscu u zobowiązanego) są tego rodzaju elementami kosztów, które nie powodują wydatkowania jakichkolwiek pieniędzy przez organ egzekucyjny. Przy czym obowiązek ich uiszczenia, pobrania powstaje przy opłacie manipulacyjnej z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, zaś za pobranie pieniędzy - z chwilą ich pobrania.

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną podatnika, który wnosząc o jego uchylenie i zwrot sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zarzucił naruszenie:

1) prawa procesowego poprzez nieuwzględnienie zasady określonej w art. 106 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., w ten sposób, że nie dokonano szczegółowej analizy przedstawionych przez skarżącego dowodów, co z kolei mogło skutkować naruszeniem w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.;

2 ) naruszenie zasady obiektywizmu w ten sposób, że przy rozstrzyganiu WSA nie uwzględnił wszystkich argumentów i dowodów przedstawionych przez stronę skarżącą i tym samym pobieżną ocenę mających znaczenie dla sprawy art. 26 § 5 pkt 1 oraz art. 27c upea.

Autor skargi kasacyjnej wskazał, że zarówno Dyrektor Izby Skarbowej, jak i WSA dają wiarę notatce służbowej, sporządzonej przez poborcę skarbowego, bez niezbędnej w tym przypadku analizy przedłożonych w sprawie innych dowodów. Podniósł, że notatka ta została sporządzona w dniu 12 kwietnia 2006 r. a więc blisko osiem miesięcy po zdarzeniu w niej opisywanym. Już z tego faktu wynika, że sporządzona została ona doraźnie, w celach procesowych. Na wstępie notatki poborca skarbowy - R. B. stwierdził, że w dniu 17 sierpnia 2005 r. udał się do zobowiązanego - Z. F. celem wyegzekwowania należności. Zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy poleceniem wyjazdu służbowego nr [...] z dnia 17 sierpnia 2005 r. (karta nr 106), poborca skarbowy do Sierakowic przybył w dniu 17 sierpnia 2005 r. o godzinie 15.28. Z. F. do skargi z dnia 14 października 2006 r. załączył "Zawiadomienie" pozostawione dla niego przez poborcę skarbowego. W zawiadomieniu tym R. B. wzywa Z. F. do stawienia się w budynku Referatu Egzekucji (a więc w K., jako, że tam znajduje się Referat Egzekucji) w dniu 17 sierpnia 2005 r. w godzinach 8.00 - 10.00 celem wpłacenia należności lub złożenia wyjaśnień. Tak więc, zgodnie z opisem zawartym w notatce służbowej, poświadczonym poleceniem wyjazdu służbowego nr [...] poborca skarbowy dotarł do Sierakowic w godzinach popołudniowych dnia 17 sierpnia 2005 r. i ponieważ nie zastał zobowiązanego w miejscu zamieszkania wezwał go do stawienia się w Referacie Egzekucji w K. na ten sam dzień (17 sierpień 2005 r.) w godzinach rannych. Z analizy opisanych wyżej dokumentów jednoznacznie wynika, że poborca skarbowy nie jest wiarygodny. W w/w notatce służbowej poborca skarbowy stwierdził też, że na miejscu zastał żonę zobowiązanego, która zwróciła się do niego z uwagą, że ma zostawić wiadomość z kim mąż ma się kontaktować, bo ona na ten temat nie chce rozmawiać. Zgodnie zaś z decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 30 czerwca 2005 r., [...] zobowiązanymi winni być W. F. - żona Z. i Z. F. Nic nie stało na przeszkodzie aby poborca skarbowy doręczył żonie podatnika egzekucyjny tytuł wykonawczy nr [...], tym bardziej, że winna ona być wymieniona w tym tytule.

Autor skargi kasacyjnej powołał się na art. 27c upea i stwierdził, że w czasie pobytu w S. poborca skarbowy czynności wskazanych w tym przepisie nie podjął, a w swej notatce nie wspomniał, iż W. F. odmówiła przyjęcia tytułu wykonawczego. Wskazał, że w dalszej części notatki poborca stwierdził, iż w dniu 18 sierpnia 2005 r. zobowiązany Z. F. przybył w godzinach rannych do Referatu Egzekucji gdzie wręczony mu został tytuł egzekucyjny i następnie zobowiązany i poborca udali się razem "do niego", gdzie pobrał gotówkę i wystawił pokwitowania z kwitariusza. Z w/w "Zawiadomienia" jednoznacznie wynika w jakim celu zobowiązany ma stawić się w Referacie Egzekucji. Z samej notatki poborcy wynika, że zobowiązany był zainteresowany jak najszybszym uregulowaniem swego zobowiązania. Trudno dać wiarę poborcy, że zobowiązany przyjechał do Referatu bez pieniędzy. Z notatki można wnioskować, że poborca wraz z zobowiązanym udali się ponownie do S. w godzinach rannych. Natomiast ze znajdującego się w aktach sprawy polecenia wyjazdu służbowego nr [...] z dnia 18 sierpnia 2005 r. wynika, że poborca był w S. dopiero w godzinach popołudniowych (13.30). Powyższe oznacza, że notatka służbowa sporządzona przez poborcę jest mało wiarygodna. Skarżący podkreślił, że opisane wyżej zarzuty, co do wiarygodności notatki były wielokrotnie podnoszone w pismach, zarówno do Dyrektora Izby Skarbowej, jak i w pismach procesowych kierowanych do WSA. Pozostawały one jednak bez odpowiedzi (pismo procesowe skarżącego z dnia 9 grudnia 2006 r.).

Wnoszący skargę kasacyjną powołał się na art. 26 § 5 pkt 1 upea podnosząc, że tytuł wykonawczy doręczono zobowiązanemu w dniu 18 sierpnia 2005 r. w siedzibie Referatu Egzekucji w K. i tam też niezwłocznie uregulował on wszelkie wynikające z tego tytułu należności. Skarżący nie dochodzi zwrotu całości kosztów egzekucyjnych, co niejednokrotnie podnosił w swych pismach Dyrektor Izby Skarbowej, a jedynie zwrotu nienależnie pobranych kosztów na miejscu zobowiązanego, gdyż taka sytuacja nie miała miejsca. Nie jest zasadny zarzut, że nie wystąpił on w ustawowym terminie z żądaniem o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, gdyż rości on tylko prawo do części kosztów - za czynności, które nie miały miejsca. Podkreślił, że zarówno organ odwoławczy, jak i Sąd I instancji nie odnieśli się do podniesionych wyżej rozbieżności w wyjaśnieniach organu egzekucyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych podnosząc, że zarzuty strony podniesione w środku odwoławczym, nie zasługują na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

W świetle treści przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to jego związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku, a nie - postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.

Natomiast w myśl art. 176 p.p.s.a skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Zgodnie zaś z treścią art. 174 p.p.s.a, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Zatem do autora skargi należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych naruszonych przez Sąd skarżonym wyrokiem i wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w odniesieniu do prawa materialnego bądź opisanie istotnego wpływu naruszenia prawa na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd - w odniesieniu do przepisów procesowych. W świetle treści powyższych przepisów Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.

Odnosząc się zarzutu naruszenia art. 106 § 1 p.p.s.a. podnieść należy, że nie jest on zasadny. Przepis ten stanowi, że po wywołaniu sprawy rozprawa rozpoczyna się od sprawozdania sędziego, który zwięźle przedstawia na podstawie akt stan sprawy ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów skargi. W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie prowadził - gdyż nie musiał - żadnego postępowania dowodowego, stąd nie mógł naruszyć wskazanego przepisu. Nie miał dopuszczać żądnych dowodów z urzędu (w tym zakresie nie było bowiem wniosku zawartego w skardze czy w pismach z dnia 14 października 2006 r. i z dnia 9 grudnia 2006 r.), gdyż dowody załączone do pisma z dnia 14 października 2006 r. były więc w aktach sprawy. Powyższe oznacza, że zarzut naruszenia prawa procesowego jest błędny. Zauważyć przy tym należy, że to, iż rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny na rozprawie rozpoczyna się od sprawozdania sędziego nie ma żądnego związku z kwestionowaniem przyjętego przez ten sąd stanu faktycznego sprawy i przeprowadzeniem lub nie dowodów.

Wobec braku skutecznego zakwestionowania ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd pierwszej instancji uznać należy za bezzasadny zarzut naruszenia art. 26 § 5 pkt 1 upea. Z ustaleń tych bowiem wynika, że egzekucja z pieniędzy nastąpiła po doręczeniu tytułu wykonawczego, co oznacza, że pobranie kosztów egzekucyjnych było zgodne z prawem, podobnie jaki to, że egzekucję przeprowadzono zgodnie z prawem. Wskazać przy tym należy, że z art. 64 c § 3 upea wynika, że jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel, obciąża nimi wierzyciela, z zastrzeżeniem § 3a. Art. 64 c § 3a zaś stanowi, że jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodowało obce państwo, koszty i odsetki, o których mowa w § 3, pokrywa organ wykonujący po uzyskaniu środków pieniężnych od tego państwa. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie, a więc nie zostały spełnione przesłanki wynikające z powyższego unormowania.

Odnosząc się do ostatniego zarzutu skargi kasacyjnej wskazać należy, że jest on bezzasadny. Przepis art. 27 c upea stanowi, że jeżeli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i z ich majątków osobistych, tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków. Z ustaleń przyjętych przez Sąd pierwszej instancji nie wynika zaś, że egzekucja z pieniędzy wpłaconych przez skarżącego dotyczyła majątku wspólnego małżonków F. Okoliczność tę należało najpierw wzruszyć w drodze zarzutu naruszenia przepisów postępowania sądowowadministracyjnego, których jednak nie podniesiono w skardze kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 orzekł jak w sentencji. W zakresie kosztów orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.