Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 934/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59, 60 ust. 1 i 4, art. 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Sędziowie NSA Izabela Dobosz WSA Grażyna Firek Protokolant: Anna Fugiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2008 r. sprawy ze skargi J. B. i A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].03.2007r. (znak: [...]) Wójt Gminy L., działając na podstawie art. art. 59, 60 ust. 1 i 4, art. 61 ustawy z dnia 27.03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.nr.80 poz.717 z póź.zm - zwaną dalej ustawą o planowaniu z 2003 r.) po rozpatrzeniu wniosku Z. K. ustalił warunki zabudowy nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz. ewid. [...] w C. pod nadbudowę dachu i poddasza gospodarczego na istniejącym budynku gospodarczym.

Odwołanie J. B. oraz A. B. nie zostało uwzględnione i Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. (znak: [...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podnosząc w uzasadnieniu co następuje.

1/ działka, na której planuje się realizację inwestycji, położona jest w obszarze, dla którego nie ma planu zagospodarowania przestrzennego oraz poza obszarem objętym obowiązkiem sporządzenia planów miejscowych.

2/ w sprawie zostały spełnione łącznie przesłanki z art. 61 ustawy o planowaniu z 2003 r., do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Project decyzji sporządziła osoba wpisana na listę członków Okręgowej Izby Architektów.

3/ odwołanie złożyli właściciele sąsiedniej nieruchomości J. B. oraz A. B. - a głównym zarzutem odwołania jest kwestia, podnoszona w toku postępowania, ta mianowicie, że budynek którego dotyczy zaskarżona decyzja powstał w wyniku samowoli budowlanej a obecnie inwestorka chce sanować samowole uzyskaniem pozwolenia na "budowę dachu i poddasza gospodarczego", mimo, że inwestycja narusza przepisy budowlane w zakresie zachowania odległości od istniejącego budynku.

4/ art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu z 2003 r., uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione od łącznego spełnienia takich przesłanek jak kontynuacja istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej i wystarczające jego uzbrojenie. W przedmiotowej sprawie, spełnione zostały łącznie wszystkie wymienione wyżej warunki wydania decyzji. W analizie urbanistyczno-architektonicznej, stwierdzono istnienie w obszarze analizowanym, w pobliżu terenu inwestycji, działek sąsiednich nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], zabudowanych w sposób pozwalający na określenie wymagań dla planowanej inwestycji.

5/ odnosząc się do odwołania podniesiono, że kwestie techniczne związane z planowaną inwestycją, usytuowania od granic nieruchomości, czy istniejącej zabudowy nie są przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy terenu a wszelkie zagadnienia w tym względzie są rozstrzygane w postępowaniu o pozwolenie na budowę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli J. B. i A. B. zarzucając zaskarżonej decyzji:

I. naruszenie przepisów postępowania a to art.7, 77, 107 § 3 kpa przez :

- nienależyte i niedokładne wyjaśnienie i uzasadnienie stanu faktycznego sprawy naruszające interes skarżących i uniemożliwiające prawidłową i rzeczową polemikę z zaskarżoną decyzją,

- nie uczynienie zadość obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy przez nie ustosunkowanie się do zarzutu skarżących, że postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy dotyczy obiektu budowlanego wzniesionego bez pozwolenia na budowę, a więc nie funkcjonującego w obrocie prawnym,

- brak wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy o planowaniu z 2003 r.

2. naruszenie prawa materialnego a to art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu z 2003 r., - mające wpływ na wynik sprawy - przez ich niezastosowanie w zaskarżonej decyzji i nietrafne ograniczenie się wyłącznie / i to bardzo ogólnikowe, nie pozwalające na kontrole ustaleń / do ustalenia zgodności planowanego przedsięwzięcia z wymaganiami określonymi w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu z 2003 r., oraz Rozp. Min. Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. bez szczegółowego odniesienia się planowanej inwestycji do cyt Rozp. Min. Infrastruktury - i w oparciu o te zarzuty wnieśli o jej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji - uchylenie.

W uzasadnieniu podnieśli, że w toku postępowania administracyjnego podnosili zarzut niedopuszczalności wydania decyzji orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie dachu i poddasza na istniejącym budynku gospodarczym - wzniesionym bez pozwolenia na budowę, tj. nie funkcjonującym w obrocie prawnym i podlegającym obowiązkowi bezwzględnej rozbiórki. Ponadto zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów art. 107 § 3 kpa, bowiem poza ogólnym powołaniem się na analizę urbanistyczno-architektoniczną oraz charakterystykę terenu i funkcję zabudowy, nie określa żadnych konkretnych wymagań pozwalających na ocenę zgodności planowanej inwestycji z przepisami Rozp. Min. Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Stosownie jednak do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną p.o.p.s.a.) rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie należy zwrócić uwagę, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy (art. 59 ust.1 ustawy o planowaniu z 2003 r.). Z art. 61 ust. 1 co dopiero cytowanej ustawy, wynika generalna zasada, zgodnie z którą ustalenie warunków zabudowy, następuje po stwierdzeniu występowania łącznie przesłanek, iż:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, do których zalicza się w zależności od położenia terenu m.in. przepisy dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich, a także przepisy sanitarne, unormowania z zakresu prawa geologicznego i górniczego.

W żadnym z przepisów ustawy o planowaniu z 2003 r., ustawodawca nie zamieścił warunku badania legalności obiektu budowlanego z którego istnieniem związane jest ustalanie warunków zabudowy.

Skarżący w swojej skardze podnosząc szereg zarzutów uzasadniają w zasadzie jeden, iż budynek mający być przebudowanym jest zrealizowany bez pozwolenie na budowę. Tego zarzutu jak i innych wywiedzionych ogólnie nie można podzielić. Jak to już powiedziono, wywiedziony zarzut braku legalności istnienia przedmiotowego budynku - dla sprawy o ustalenie warunków zabudowy nie ma znaczenia. Zarzuty te będą przedmiotem badania w następnym etapie procesu inwestycyjnego -jakim jest postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenie na budowę. Zebrany materiał dowodowy jest wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy - nie można więc zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 7, 77 kpa. Również uzasadnienie decyzji odpowiada treści art. 107 § 3 kpa. Zarzut, że decyzja nie określa żadnych konkretnych wymagań pozwalających na ocenę zgodności planowanej inwestycji z przepisami "Rozp. Min. Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r", jest niezrozumiały - decyzja organu l instancji określa szczegółowo warunki i wymagania dla planowanej inwestycji.

W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja organu l instancji naruszały prawo, na podstawie art. 151 p.o.p.s.a należało orzec jak w sentencji.