Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 531/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2020 r. sprawy ze skargi E. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza K. z dnia [...] lutego 2020 r. znak [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego E. O. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, organ II instancji) po rozpoznaniu odwołania E. O. reprezentowanego przez pełnomocnika J. K. od decyzji Burmistrza K. (dalej: Burmistrz, organ I instancji) z dnia [...] lutego 2020 r. znak [...] w przedmiocie nakazania E. O. usunięcia i odpadów z działek nr [...], [...] i [...] w K., działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt. 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy w całości zaskarżoną decyzję

W uzasadnieniu SKO wskazało, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. znak [...] Burmistrz nakazał E. O. jako posiadaczowi odpadów zgromadzonych na działkach nr [...], [...], [...] w K. w pkt. 1 usunięcie z powyższego terenu 1) kawałków nawierzchni asfaltowej - odpadu z remontu i przebudowy drogi - kod 17 01 81, 2) gleby i ziemi, w tym kamieni inne niż wymienione w 17 05 03 - kod 17 05 04, 3) zmieszanego gruzu budowlanego (betonowego i ceglanego) - kod 17 01 07, w pkt 2 wykonanie decyzji poprzez załadunek odpadów na środki transportu i ich przetransportowanie do uprawnionego miejsca odzysku lub unieszkodliwienia prowadzonego przez podmiot posiadający odpowiednie zezwolenie właściwego organu, zgodnie z ustawą o odpadach. W pkt 3) czynności objęte powyższym nakazem wykonać w terminie do 3 miesięcy od kiedy niniejsza decyzja stanie się prawomocna.

Od przedmiotowej decyzji odwołanie wniósł J. K. pełnomocnik E. O.. Wskazał, iż strona jest niezadowolona z wydanej decyzji. Składowane na terenie objętym decyzją materiały są materiałami budowlanymi -rozbiórkowymi (pozostałymi po rozbiórce tartaku) jak również materiałami związanymi z prowadzoną działalnością gospodarczą: żwir, piasek, tłuczeń, kostka brukowa, ziemia gruntowa i tym samym nie stanowią żadnych odpadów. Co do materiałów rozbiórkowych żaden przepis prawa nie zabrania ich składowania na własnej działce, jeśli tylko nie stanowią zagrożenia - a nie stanowią zagrożenia ani dla środowiska, ani też dla ludzi (miejsce to nie jest w żadnym razie placem zabaw).

Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach (Dz. U. z 2018 r. poz. 21 ze zm.) posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Art. 26 ust. 2 stanowi zaś, że w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów ich usunięcie z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami.

Jak wynika z treści art. 26 ustawy o odpadach do zastosowania środka nadzorczego w postaci decyzji nakazującej usunięcie odpadów wymagane jest ustalenie następujących okoliczności:

1. istnienia odpadów,

2. składowania tych odpadów w miejscu nieprzeznaczonym do składowania i magazynowania odpadów,

3. podmiotu zobowiązanego do usunięcia nielegalnie składowanych odpadów (posiadacza odpadów).

Organ Ii instancji wskazał, że bezsprzeczne jest w sprawie istnienie podmiotu zobowiązanego do usunięcia odpadów, posiadacza odpadów. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 tej ustawy "posiadaczem odpadów" jest wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadającą osobowości prawnej będąca w posiadaniu odpadów. Przepis ten ustanawia również domniemanie, wedle którego władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości.

Ustawa o odpadach nie zawiera definicji pojęcia "władającego powierzchnią ziemi". Pojęcie to definiuje natomiast ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm.). Stosownie do art. 3 pkt 44 tej ostatniej ustawy, pod pojęciem "władającego powierzchnią ziemi rozumie się właściciela nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ujawniono inny podmiot władający gruntem - podmiot ujawniony jako władający". Za zastosowaniem powyższej definicji na gruncie ustawy o odpadach przemawia chociażby wykładnia systemowa. W niniejszej sprawie posiadaczem odpadów jest E. O.. Zgodnie z rejestrem: Ewidencją Gruntów i Budynków właścicielem przedmiotowego terenu działki [...], [...] i [...] jest Starosta K., a użytkownikiem wieczystym E. O.. Nadto w toku postępowania nie zostało zaprzeczone, ani udowodnione, aby znajdujące się na w/w terenie odpady należały do kogoś innego. Zatem zasadnie organ I instancji uznał, iż to E. O. jest podmiotem, na który należy nałożyć obowiązek usunięcia odpadów.

Kolejno SKO wskazało, że bezsprzeczne jest również to, iż składowanie odpadów ma miejsce w miejscu nieprzeznaczonym do składowania i magazynowania odpadów. Bezsporna jest okoliczność, iż dla tego terenu oraz podmiotu nie ma decyzji zezwalających na gromadzenie odpadów.

Analizując przesłankę istnienia odpadów organ II instancji zauważył, iż zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, przez "odpady" rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Precyzyjny katalog odpadów określony został w rozporządzeniu Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów.

W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest, iż na terenie działek nr [...], [...] i [...] w K. znajdują się: żwir, piasek, ziemia z kamieniami, gruz ceglany, gruz betonowy, kruszywo asfaltowe, tłuczeń, kostka brukowa. Okoliczność ta została potwierdzona przeprowadzonymi w dniu [...] października 2019 r. oględzinami nieruchomości i sporządzonym z nich protokołem. Należało wobec powyższego ustalić czy w/w materiały stanowią odpad w rozumieniu w/w ustawy, tak więc czy ich posiadacz pozbył się ich, zamierzał się pozbyć lub czy jest zobowiązany do ich pozbycia. Organ I instancji w tym celu próbował przesłuchać stronę E. O., ale strona nie przybyła na przesłuchanie. Organ musiał zatem bazować na zgromadzonym w sprawie materialne dowodnym czyli przesłuchaniu świadków syna strony A. O., a także mieszkańca ul [...] w K., L. S.. Nadto dokumentów w postaci 2 x dokument WZ, 2 x pism od Starosty [...] oraz pisma przedłożonego przez L. S..

Organ I instancji ustalił, iż żwir, piasek i tłuczeń oraz kostka brukowa znajdująca się na przedmiotowym terenie nie stanowi odpadów w rozumieniu ustawy. Organ uznał, iż ich posiadacz nie zamierza się ich pozbyć i do pozbycia ich nie jest zobowiązany. W ocenie organu świadczą o tym takie okoliczności jak: zeznania świadka A. O. , który wskazał, iż ojciec zamierza te materiały wykorzystać, oraz zeznania świadka L. S. , który wskazał, iż w jego ocenie teren ten jest wykorzystywany jako skład materiałów budowlanych, a także iż materiały te są co jakiś czas dowożone wywożone, co potwierdziła również dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach sprawy. Okoliczność tę potwierdzały również dwa dokumenty WZ dotyczące zakupy piasku. Organ I instancji wywiódł również, iż teren sąsiaduje, z działkami Pana E. O., który aktualnie stanowi teren budowy magazynów. Organ uznał, iż materiały te pozostają w związku z prowadzoną przez E. O. działalnością gospodarczą. Jednakże z uwagi na prawidłowość prowadzenia tej działalności organ I instancji zdecydował zawiadomić Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska o tej okoliczności z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli.

SKO podzieliło w pełni ustalenia organu I instancji w zakresie powyższych materiałów i przyjęło je za własne.

Następnie organ I instancji ocenił, iż kruszywo asfaltowe (zeskrobany asfalt) stanowi odpad o kodzie 17 01 81. Organ wskazał, iż bezsprzecznie materiał ten jest odpadem. Nadto nie może on zostać ponownie wykorzystany. Co więcej sam świadek A. O. potwierdził, iż posiadacz odpadów ma zamiar pozbycia się go końca marca 2020 r. W ocenie SKO ustalenia organu I instancji co do w/w kruszywa asfaltowego są oczywiste i nie pozostawiają żadnych wątpliwości. Organ I instancji dokonał słusznej kwalifikacji prawnej.

Kolejno organ I instancji wskazał na ziemię i ziemię z kamieniami. Organ I instancji wskazał zasadnie, iż co do zasady zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy nie stosuje się jej do zanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty. Świadek A. O. wskazał, iż ziemia ta pochodzi z przedmiotowego terenu i zostanie tam ponownie wykorzystana. W ocenie SKO zasadnie organ I instancji powziął wątpliwości w zakresie tego zeznania. Jak słusznie uznał organ I instancji bliska odległość od działek E. O. może świadczyć, iż jest to ziemia z terenu tamtych działek, tym bardziej iż jest porośnięta trawą, a więc znajduje się tam od dłuższego czasu. Wątpliwości te potęguje okoliczność, iż na terenie objętym wnioskiem brak jest wyraźnych miejsc ich wydobycia. Wątpliwość budzi również ilość tej ziemi. Świadek O. nie umiał wyjaśnić jakie będzie konkretnie przeznaczenie tych materiałów. Zatem w ocenie Kolegium organ I instancji słusznie uznał, iż ziemię to należy uznać za odpad o kodzie 17 05 04.

Na przedmiotowej nieruchomości składowany jest gruz ceglany i gruz budowlany. Świadek O. zeznał, iż jest to gruz z rozbiórki budynków, które znajdowały się na tym terenie wcześniej, nadto iż gruz ten zostanie wykorzystany ponownie, nie potrafił określić jednak w jakim celu. Świadek S. zeznał, iż na tym terenie znajdował się niegdyś tartak, a materiały te mogą pochodzić z jego rozbiórki. Pisma Starosty K. wskazują, iż na tym terenie były posadowione budynki, a ostatnie pozwolenie na rozbiórkę budynku gospodarczego zostało wydane w 2015 r. Należy zatem stwierdzić, iż gruz ten składowany jest na przedmiotowym terenie od dłuższego czasu. W ocenie Kolegium "nie jest wykorzystany, w inny taki sposób jakie mogłoby być jego przeznaczenie", co świadczy o tym, iż w tym zakresie mamy do czynienia z odpadem o kodzie 17 01 07.

SKO uznało, iż organ I instancji przeprowadził w sposób prawidłowy postępowanie dowodowe i wyciągnął z niego właściwe wnioski i nie podzieliło zarzutu odwołania. W ocenie Kolegium odwołanie nie wnosi nic merytorycznego do sprawy jest jedynie zaprzeczeniem stwierdzenia, iż w sprawie nie mamy do czynienia z odpadami.

W ocenie SKO organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. Organ I instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z procedurami wynikającymi z k.p.a.

Decyzja organu II instancji zaskarżona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu przez E. O. (dalej: skarżący) zastępowanego przez fachowego pełnomocnika.

W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ja poprzedzającej oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu podniesiono, że wbrew stanowisku organów działki [...], [...] i [...] jako tereny przemysłowe są miejscem przeznaczonym do składowania lub magazynowania odpadów. Podano także w wątpliwość zakwalifikowanie składowanych: gleby, gruzu i destruktu asfaltowego jako odpadów w świetle ustawy o odpadach. W ocenie skarżącego są to materiały budowlane wykorzystywane w jego działalności gospodarczej, zaś działki, na których się znajdują są placem składowym materiałów budowlanych.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ustawodawca wskazuje enumeratywny katalog form działalności, a także bezczynności i przewlekłości działania organów administracji publicznej wyrażony w art. 3 § 2 pkt 1-9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zmianami, zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. decyzje administracyjne, wpisują się w kognicję sądów administracyjnych, zatem kontrola sądowa podejmowana przez Sąd jest sprawowana zgodnie z zakreśloną właściwością rzeczową. Ponadto, w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w skardze nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzając kontrolę sądowoadministracyjną według powyższych okoliczności faktycznych, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie odpowiadają prawu.

Przepis art. 7 k.p.a., ustanawiający zasadę prawdy obiektywnej, zobowiązuje organ administracji publicznej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Emanacją tej zasady w postępowaniu dowodowym jest przepis art. 77 § 1 k.p.a., który nakłada na organ administracji obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a następnie równie wyczerpującego jego rozpatrzenia, celem prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej decyzji administracyjnej. Prawidłowa realizacja przywołanych norm prawnych ma zasadnicze znaczenie dla czynionych przez organ administracji ustaleń faktycznych. Całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego stanowi bowiem podstawę do przeprowadzenia przez ten organ oceny, czy dana okoliczność została udowodniona, co zostało ujęte przez ustawodawcę w art. 80 k.p.a.

W świetle konstytucyjnego modelu sądowej kontroli działalności administracji publicznej - sąd administracyjny I instancji nie ma, co do zasady, kompetencji do dokonywania ustaleń stanu faktycznego będącego tłem sprawy administracyjnej. Do kompetencji sądu administracyjnego należy ocena legalności procesu ustalania stanu faktycznego przez organ administracji z punktu widzenia wymagań proceduralnych.

W ocenie Sądu orzekającego w sprawie niniejszej organy administracji orzekające w sprawie nie uczyniły zadość obowiązkowi zebrania całego materiału dowodowego i wyczerpującego jego rozpatrzenia.

W ocenie Sądu brak jest jednoznacznych ustaleń w zakresie stanu faktycznego pozwalającego zakwalifikować glebę i ziemię w tym kamienie jako odpad

Zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy o odpadach przepisów ustawy nie stosuje się do niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty. Organ I instancji przyjął jednak (a organ II instancji zaaprobował te ustalenia), że ziemia znajdująca się na działkach [...], [...] i [...] nie pochodzi z tego terenu. Przyjęcie to nastąpiło pomimo odmiennego oświadczenia A. O. (k. 63 akt adm.) i uzasadnione zostało znaczną ilością ziemi oraz brakiem widocznych miejsc, z których mogła ona zostać wydobyta. Ustalenia te uznane muszą być jednak za nieudokumentowane: protokół z oględzin (k. 32-33 akt adm.) nie zawiera żadnych informacji co do ilości ziemi, ani wzmianki o istnieniu bądź nieistnieniu na przedmiotowych działkach wykopów, z których mogłyby pochodzić masy ziemne. Podstaw do miarodajnych ustaleń w tym zakresie nie daje również dokumentacja fotograficzna. Sugestia zawarta w uzasadnieniu decyzji Burmistrza, że ziemia pochodzić może z pobliskiej nieruchomości, na której trwa budowa pozostaje jedynie w sferze przypuszczeń. Tym samym – w ocenie Sądu – nie zostało w sposób przekonujący wykazane, że gleba i ziemia w tym kamienie będące przedmiotem rozstrzygnięcia stanowią odpad w rozumieniu ustawy o odpadach i zasadne jest objęcie ich nakazem z art. 26 ust. 2 tej ustawy. Zauważyć tu należy, że A. O. zeznał także, że materiały znajdujące się na działkach zostaną wykorzystane na terenie, na którym się znajdują.

Także ustalenia organu I instancji odnośnie do gruzu ceglanego i betonowego nie w pełni odpowiadają materiałowi dowodowemu. W uzasadnieniu decyzji Burmistrz stwierdził, że A. O. zeznał, iż gruz ceglany i betonowy zostanie ponownie wykorzystany, ale nie określił konkretnie w jakim celu. W protokole przesłuchania tego świadka znajduje się zaś zapis: "Gruz ceglany i beton zostaną wykorzystane do utwardzenia terenu działek, na których się znajdują."

Nie znajduje wytłumaczenia w uzasadnieniach decyzji organów także zakwalifikowanie "kawałków nawierzchni asfaltowej" jako odpadu o kodzie 17 01 81. Kod ten – zgodnie z katalogiem odpadów ze wskazaniem odpadów niebezpiecznych, będącym załącznikiem do rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r., poz. 10) odpowiada odpadom z remontów i przebudowy dróg. Ten rodzaj odpadów należy jednak do podgrupy oznaczonej kodem 17 01: "Odpady materiałów i elementów budowlanych oraz infrastruktury drogowej (np. beton, cegły, płyty, ceramika)" Kodem 17 03 oznaczono zaś mieszanki bitumiczne, smoła i produkty smołowe, w tym: 17 03 01 Mieszanki bitumiczne zawierające smołę oraz 17 03 02 mieszanki bitumiczne inne niż wymienione w 17 03 01.

W ocenie Sądu decyzje organów obu instancji nie spełniają wymogów z art. 107 § 3 k.p.a., który precyzuje, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Jak wyjaśnia się w orzecznictwie sądów administracyjnych, uzasadnienie decyzji, stanowiące jej obowiązkowy składnik, jest wyrazem prawidłowego przeprowadzenia przez organ procesu rozpoznawczego i dedukcyjnego w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną jej część. Z tego względu motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła poznać tok rozumowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia oraz zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Op 8/12, CBOSA). Konsekwentnie niezrealizowanie dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a. i brak właściwego uzasadniania decyzji narusza zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym. Motywy, jakimi kierowano się przy wydaniu decyzji, muszą wprost wynikać z uzasadnienia decyzji, umożliwiając sądowi administracyjnemu kontrolę prawidłowości działań organu, które doprowadziły do jej wydania.

W tej sytuacji uznać należy, że organy obu instancji, podejmując decyzje nie wyjaśniły w pełni stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, nie dokonały wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz nie dokonały wyboru rozstrzygnięcia, do czego były zobowiązane art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Motywy decyzji powinny bowiem odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do ustalonej sytuacji faktycznej.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą (pkt 1 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. W myśl pierwszego z wymienionych przepisów, w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego obejmują także jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisami odrębnymi, o których mowa wyżej, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015 r., poz. 1804 ze zm.). W myśl § 15 tegoż rozporządzenia:

1. Opłaty stanowiące podstawę zasądzania kosztów zastępstwa ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2-4.

2. Opłatę w sprawach niewymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości równej stawce minimalnej.

3. Opłatę w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki, ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to:

1) niezbędny nakład pracy radcy prawnego, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;

2) wartość przedmiotu sprawy;

3) wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;

4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.

Mając na względzie powyższe, Sąd określił wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego wedle stawek minimalnych, uznając, że w okolicznościach niniejszej sprawy wynagrodzenie w takiej wysokości będzie adekwatne w szczególności do niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika oraz jego przyczynienia się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. W rezultacie na zasądzoną kwotę kosztów postępowania złożyły się wynagrodzenie reprezentującego skarżącego pełnomocnika ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) wyżej powołanego rozporządzenia ([...] zł) uiszczona opłata od pełnomocnictwa w kwocie [...]zł oraz równowartość wpisu ([...] zł), łącznie – [...] zł.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien dokonać wszechstronnej oceny materiału dowodowego sprawy, uwzględniając uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu i wydać decyzję spełniającą wymogi określone w art. 107 k.p.a. Stanowisko organu musi być oparte na analizie wszystkich elementów prawidłowo zebranego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) w ich wzajemnym powiązaniu. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawi w sposób klarowny tok rozumowania ze wskazaniem faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśni podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem znajdujących zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym przepisów prawa. Obowiązkiem organu będzie też wyczerpujące odniesienie się do wszystkich zarzutów, wniosków i twierdzeń stron. Konieczne będzie także przeanalizowanie stanu prawnego i jednoznaczna subsumpcja. W zależności od poczynionych ustaleń faktycznych rzeczą organu może być też rozważenie czy w sprawie zastosowanie znaleźć może regulacja z art. 45 ust. 1 pkt 10 ustawy o odpadach zwalniająca z obowiązku uzyskania odpowiednio zezwolenia na zbieranie lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów ich wytwórcę, jeśli wytwarzane przez siebie odpady zbiera w miejscu ich wytworzenia.

Jednocześnie Sąd zwraca uwagę na konieczność odniesienia się przez organ do wyników kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącego przez W. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (do którego Burmistrz wystąpił o przeprowadzenie kontroli pismem z dnia [...].02.2020 r. - k. 98 akt adm.). Z protokołu przeprowadzonej w dniach [...].06.2020 r. – [...].08.2020 r. kontroli złożonego do akt przez pełnomocnika skarżącego wynika m. in., że WWIOŚ nie stwierdził naruszeń. Sąd zwraca uwagę także na wzmiankowane w protokole załączniki do niego w postaci korespondencji z pełnomocnikiem skarżącego oraz dwóch protokołów oględzin. Wobec szczupłości zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, w szczególności nader lakonicznego protokołu oględzin z dnia [...].10.2019 r. organ winien rozważyć celowość uzupełnienia materiału o wskazane dokumenty. Wobec niespójnych i zmiennych oświadczeń skarżącego (jego pełnomocników) przy sporządzaniu uzasadnienia decyzji organ winien zachować szczególną staranność przy omawianiu dowodów i ich wiarygodności.