Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 181/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2008-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59, art. 62 par. 1, art. 72 par. 1 pkt 1, art. 73 par. 1 pkt 1, art. 76 par. 1, art. 76 a, art. 76b, art. 77 par. 1 pkt 1, art. 77 par. 1 lit a,  art. 80 par. 1, art. 80 par. 2, art. 80 par.3, art.120 par. 1, art. 121 par. 1, art. 190,
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 204,
journal: Dz.U. 1991 nr 118 poz 512
law: Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo  upadłościowe - tekst jedn.
article: art. 3 par.1, art. 134 par.1, art. 138, art. 141 par.4,  art.145 par.1 pkt 1 lit.a,c,  art. 190,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący s. WSA Andrzej Błesiński Sędziowie NSA Włodzimierz Kędzierski (spr.) WSA Wiesława Pierechod Protokolant Anna Fic po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 12 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]", uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia . "[...]", dotyczące zaliczenia nadpłaty, w kwocie 3.091.037,00 zł na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 1999r. oraz na poczet odsetek za zwłokę i umorzył postępowanie w sprawie.

W uzasadnieniu postanowienia wywiódł, co następuje:

Z deklaracji VAT-7złożonej przez podatnika za październik 2000r. wynikała do zwrotu kwota 3.091.037 zł.

Ostatecznie zwrot ten został zaliczony na poczet dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za kolejne miesiące 1998r.

Rozpoznając odwołanie podatnika od decyzji wydawanych w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku VAT za lipiec, wrzesień i listopad 1998r., Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia "[...]" uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" w części ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za miesiące lipiec, wrzesień, listopad i grudzień 1998r.

Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej określił, między innymi, wysokość nienależnego podatnikowi zwrotu podatku za październik 2000r. w kwocie 3.091.037,00 zł.

Na poczet tej zaległości podatkowej zaliczono zwrot podatku VAT za maj i czerwiec 2000r.

"Nadpłata" w podatku VAT za październik 2000r. (3.091.037,00 zł) postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" , zaliczona została na poczet zaległości w podatku VAT za kwiecień 1999r. oraz na poczet zaległości za zwłokę.

Analizując materiał zebrany w sprawie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zachodzą przesłanki faktyczne jak i prawne do uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji i do umorzenia postępowania w sprawie.

Za takim rozpatrzeniem sprawy przemawiają:

1. Pierwszeństwo przepisów prawa upadłościowego – jako szczegółowych – przez przepisami prawa podatkowego. W momencie wydawania orzeczenia o zaliczeniu nadpłaty na poczet zaległości podatkowych, podatnik był w stanie upadłości. Organy podatkowe utraciły zatem uprawnienie do skorzystania z instytucji zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowych w trybie określonym w art. 76 i art. 76 "b" ustawy Ordynacja podatkowa. Zaległości podatkowe – po ogłoszeniu upadłości – winny być realizowane według przepisów prawa upadłościowego i w kolejności przewidzianej w art. 204 Prawa upadłościowego w brzmieniu obowiązującym w 2002r.

2. W sprawie niniejszej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za kolejne miesiące 1998r. częściowo wygasło 28.11.2000r. – tj. z dniem pokrycia tej zaległości zwrotem podatku VAT za październik 2000r.

W dniu dokonywania zwrotu podatku VAT za październik 2000r. zwrot ten był należny.

Po uchyleniu decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej dotyczących dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku VAT za lipiec, wrzesień, listopad i grudzień 1998r. powstała nadpłata w kwocie 3.091.037,00 zł

W myśl art. 80 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa prawo do zwrotu nadpłaty wygasa po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin jej zwrotu.

Zgodnie z § 2 art. 80 ustawy Ordynacja podatkowa po upływie tego terminu wygasa również prawo do złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych oraz możliwość zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych.

Ponieważ nadpłata powstała z dniem 28.11.2000r., to prawo do jej zaliczenia wygasło z końcem 2005r.

Skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej wniosła Spółka A w upadłości z siedzibą w B.

Postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów :

– art. 72 § 1 pkt 1 w zw. z art. 59 ustawy z 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) poprzez uznanie, że zaliczona na poczet zaległości podatkowych kwota 3.091.037,00 zł nie stanowi nadpłaty podatku za poszczególne miesiące 1998r., lecz kwotę zwrotu podatku VAT za październik 2000r.,

– art. 80 § 1 w zw. z art. 77 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, że prawo do zwrotu nadpłaty, a w konsekwencji prawo do jej zaliczenia na poczet zaległości podatkowych za inny okres wygasło, w sytuacji gdy termin zwrotu przedmiotowej nadpłaty rozpoczął swój bieg dopiero w dniu 19.01.2006r.,

– art. 120 § 1 i art. 190 Ordynacji podatkowej, poprzez rażące naruszenie zasad w tych przepisach.

W konsekwencji zgłoszonych zarzutów strona wniosła o uchylenie postanowienia i o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wywiodła, że decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej (winno być Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej) z dnia "[...]" w części ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za lipiec, wrzesień i listopad 1998r. To dodatkowe zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek zaliczenia przez organ, na poczet tego zobowiązania, należnej spółce kwoty zwrotu podatku należnych VAT za październik 2000r.

Z chwilą dokonania zaliczenia nastąpił bowiem skutek równoznaczny z zapłatą podatku, co wynika z przepisu art. 59 ustawy Ord. pod. w brzmieniu przed 01.01.2003r.

W przypadku zaliczenia kwoty należnego zwrotu podatku VAT na poczet zobowiązania wynikającego z decyzji ustalającej to zobowiązanie, a następnie uchylenia tej decyzji, kwota zaliczona staje się nadpłatą, a to zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Zgodnie z przepisem art. 73 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa nadpłata powstała z dniem zaliczenia kwoty należnej skarżącej zwrotu z tytułu podatku VAT za czerwiec 2000r.

Termin zwrotu nadpłaty ustanawia przepis art. 77 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa i wynosi on 30 dni od dnia wydania decyzji uchylającej decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego.

Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej uchylająca decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej - w części dotyczącej dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku VAT – wydana została w dniu "[...]" , a zatem termin zwrotu nadpłaty, będący wynikiem tej decyzji, rozpoczął swój bieg dopiero z dniem 19.01.2006r.

Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej jest ostateczna, a jednocześnie w tej samej sprawie w terminie trzech miesięcy od uchylenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w nie wydano nowej.

W myśl art. 80 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa prawo do zwrotu nadpłaty podatku a także prawo do jej zaliczenia na poczet innych zobowiązań podatkowych wygasa po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin jej zwrotu. Zatem prawo do żądania zwrotu wygasa w sprawie z dniem 31.12.2011r.

Organ odwoławczy uchybił także przepisom art. 120 i art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Po uchyleniu decyzji w zakresie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku VAT za lipiec, wrzesień i listopad 1998r., organ pierwszej instancji wydał dziewięć postanowień zaliczających powstałą nadpłatę na poczet zaległości podatkowej za kwiecień 1999r.

Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując zażalenia na postanowienia w pięciu sprawach przyjął, iż nadpłata winna być zwrócona do masy upadłości, zaś w trzech sprawach stwierdził, iż prawo do zwrotu nadpłaty wygasło.

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 25.10.2006r. sygn. akt I SA/Ol 420/06 uchylił zaskarżone postanowienie.

U podstaw legły poniżej zreferowane ustalenia i rozważania Sądu.

Według organu odwoławczego kwota 3.091.037,00 zł została przez Spółkę A wykazana do zwrotu w deklaracji VAT-7 za październik 2000r., a zwrot ten ostatecznie został zaliczony na poczet dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku VAT za kolejne miesiące 1998r.

Decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" ustalająca Spółce A dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku VAT została uchylona decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]".

Dalej Sąd wskazał, że Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia "[...]"określił, między innymi, wysokość nienależnego zwrotu podatku za październik 2000r. w kwocie 3.091.037,00 zł i na poczet tej zaległości zaliczono zwrot podatku VAT za maj i czerwiec 2000r.

Sąd przedstawił także stanowisko organu w kwestii utraty przez Spółkę prawa do zwrotu nadpłaty jak też utraty przez organy podatkowe uprawnień do dysponowania nadpłatą.

Zdaniem organu "po ogłoszeniu upadłości organy podatkowe tracą uprawnienie do korzystania z instytucji zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowych w trybie art. 76 i 76 "b" ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż zaległości te winny być realizowane według przepisów Prawa upadłościowego i przy zachowaniu kolejności określonej w art. 204 Prawa upadłościowego; według stanu prawnego obowiązującego w 2002r."

Po drugie według organu podatkowego prawo do zaliczenia zwrotu podatku za czerwiec 2000r. na poczet zaległości podatkowych wygasło z końcem 2005r. Deklarację VAT-7 za ten miesiąc złożono bowiem 25.07.2000r., wskutek czego ustawowy termin zwrotu podatku VAT za ten miesiąc przypadł na 19.08.2000r. (art. 80 § 1 i § 2 i art. 76 "b" ustawy Ordynacja podatkowa).

Dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za kolejne miesiące 1998r. wygasło w części z dniem 28.11.2000r. – tj. w dniu pokrycia tej zaległości zwrotem podatku VAT za październik 2000r.

Wobec uchylenia decyzji ustalającej to zobowiązanie powstała nadpłata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując interpretacji przepisów ustawy Ordynacja podatkowa regulujących kwestię nadpłaty wywiódł, że zaliczenie kwoty zwrotu podatku VAT za czerwiec 2000r. na poczet dodatkowego zobowiązania podatkowego za lipiec, wrzesień i listopad 1998r. ma skutki równoznaczne z zapłatą i spowodowało wygaśniecie tego zobowiązania (art. 59 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa).

Dodatkowe zobowiązanie podatkowe za miesiące wyżej wymienione ustalone zostało decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]".

Decyzja ta została uchylona Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", a zatem skarżącej przysługiwało prawo do zwrotu nadpłaty powstałej z dniem zaliczenia.

Prawo do żądania zwrotu nadpłaty nie mogło bowiem powstać przed uchyleniem decyzji konstytutywnej z dnia "[...]", uchylającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe.

Zgodnie bowiem z art. 77 § 1 lit. "a" ustawy Ordynacja podatkowa nadpłata podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji o zmianie, uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności tej decyzji,

Wobec tego termin do zwrotu nadpłaty rozpoczął bieg z dniem 19 stycznia 2006r.

Reasumując, Sąd stwierdził, że wydane postanowienie narusza przepisy art. 72 § 1 pkt 1 w zw. z art. 59, art. 80 § 1 i § 2 w zw. z art. 77 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Uchybienie tym przepisom prawa miało wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy, a także stan rzeczy skutkował koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Dyrektor Izby Skarbowej, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł skargę kasacyjną, domagając się jego, przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenia kosztów.

Wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 134 § 1 w związku z art. 3 § 1, art. 138, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Naruszenie dwóch pierwszych spośród wymienionych przepisów prawa polegać miało na błędnym określeniu przedmiotu zaskarżenia.

Uchybienie przepisowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy p.p.s.a. polegało zdaniem skarżącego na bezpodstawnym zastosowaniu środków przewidzianych w tej ustawie, w sytuacji gdy naruszenie przepisów prawa materialnego przez organ pozostawało bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Naruszenia przepisu art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. powiązane zostało z faktem zawarcia w uzasadnieniu wyroku błędnych wskazań co do dalszego postępowania organu.

Wskazania te zdaniem skarżącego są błędne, gdyż, "wyrok został podporządkowany" wykładni przepisów, których wykładnia nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Uznał jednak, że dokonana przez Sąd wykładnia przepisów zostanie uwzględniona przy dokonywaniu zwrotu podatku

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 14 lutego 2008r. sygn. akt I FSK 244/07 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania oraz orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadny zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

O naruszeniu przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" powołanej wyżej ustawy można mówić wówczas, gdy na skutek naruszenia przepisów doszło do wydania orzeczenia o innej treści od treści orzeczenia, które zapadłoby, gdy do naruszenia przepisów prawa nie doszłoby.

W sprawie niniejszej jako podstawę umorzenia postępowania wskazano dwie przesłanki.

Jedna z nich powiązana została ze szczególnym charakterem prawa upadłościowego, powodującym, iż z chwilą upadłości organy podatkowe tracą uprawnienie do zaliczenia zwrotu nadpłaty w trybie określonym regulacją ustawy z 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.).

Druga to wskazanie na treść przepisów art. 80 w zw. z art. 76 "b" ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z treścią których – zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej – prawo do żądania zwrotu nadpłaty wygasło, a taki stan rzeczy skutkował również umorzeniem postępowania w sprawie zwrotu.

Tymczasem Sąd skoncentrował się wyłącznie na drugiej przesłance pozostawiając poza kontrolą pierwszą z dwóch wskazanych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uchylenie postanowienia bez rozważenia pierwszej ze wskazanych w zaskarżonym postanowieniu przesłanek było co najmniej przedwczesne.

Rozwiązania przyjęte w prawie upadłościowym i tak doprowadziłyby do wydania postanowienia tej samej treści jak postanowienie będące przedmiotem zaskarżenia.

Za niezasadne Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty naruszenia przepisów art. 3 § 1, art. 134 § 1 i art. 138 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącej Spółki A zmodyfikował żądania skargi w ten sposób, że wniósł o uchylenie w części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 190 p.p.s.a. ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) dalej zwaną p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa przekazana została do ponownego rozpoznania związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W wyroku z dnia 14.02.2008r., sygn. akt I FSK 243/07, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy p.p.s.a.

Sąd wywiódł, że zgodnie z brzmieniem tego przepisu sąd pierwszej instancji może uwzględnić skargę i w konsekwencji uchylić akt, będący przedmiotem zaskarżenia, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż istotne jest, aby zachodził związek przyczynowy pomiędzy stwierdzonym naruszeniem prawa a treścią wydanego orzeczenia. Związek ten ma być tego rodzaju, że gdy nie byłoby stwierdzonego uchybienia, to treść wydanego orzeczenia byłaby inna.

Gdyby nawet przy prawidłowym zastosowaniu prawa materialnego treść orzeczenia byłaby taka sama, to mamy do czynienia z brakiem wpływu naruszenia prawa na wynik sprawy.

W sprawie niniejszej mamy do czynienia z takim właśnie przypadkiem.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż sąd pierwszej instancji nie odniósł się do wszystkich podstaw umorzenia postępowania powołanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w przedmiocie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług na poczet zaległości podatkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organ drugiej instancji zasadnie powołał się na przepis art. 204 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z 24.10.1934r. Prawo upadłościowe (Dz.U. z 1991r. Nr 118, poz. 512 ze zm.), który miał zastosowanie w sprawie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w orzecznictwie sądowym utrwaliło się stanowisko, iż przepisy prawa upadłościowego, jako lex specialis, wyłączają w stosunku do upadłego stosowanie przepisów prawa podatkowego dotyczących postępowania organów podatkowych w kwestiach nadpłat podatków.

W reasumpcji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że stanowisko organu odwoławczego, iż postępowanie podatkowe podlega umorzeniu jest trafne.

Skoro tak, to żądanie skarżącej uchylenia postanowienia w części jego uzasadnienia dotyczącej prawa skarżącej do zwrotu nadpłat, uznać należało za nieuzasadnione.

Na zmianę wyrażonego wyżej poglądu nie może mieć wpływu argumentacja przedstawiona na rozprawie.

Sąd nie neguje tego, że przedmiotem zaskarżenia może być uzasadnienie decyzji.

Możliwość zaskarżenia uzasadnienia decyzji akceptowana jest bowiem zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądów.

W sprawie niniejszej pomimo niewłaściwego – w części – uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, postanowienie to jest zgodne z prawem.

Zatem uchybienie polegające na niewłaściwym – w części – uzasadnieniu postanowienia nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. nie mamy więc do czynienia z sytuacją określoną w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy p.p.s.a.

Podkreślić należy, że granicę, rozpatrywania sprawy przez Sąd, zakreśla przepis art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.

Zatem granice rozpatrywania sprawy stanowi przedmiot zaskarżenia, którym w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej uchylające postanowienie organu pierwszej instancji i umarzające postępowania w sprawie.

Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nie dotyczy zatem uprawnienia skarżącej do żądania zwrotu nadpłaty, lecz uprawnienia organu do zadysponowania – z urzędu –nadpłatą.

Orzeczenie to jest stanowiskiem organu odwoławczego wyrażonym w odniesieniu do zarzutów podniesionych przez skarżącą w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 29.03.2006r., a to naruszenia przepisów art. 76 § 1 w związku z art. 62 § 1 oraz art. 76 "a" ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 204 § 1 Prawa upadłościowego przez wydanie postanowienia, o którym traktuje przepis art. 76 "a" O.p. w stosunku do podatnika będącego w stanie upadłości od 30.05.2002r.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, iż organ odwoławczy przyznał , że organy podatkowe utraciły prawo do dysponowania nadpłatą.

Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż w sprawie nie chodzi o zaliczenie nadpłaty lecz o zwrot różnicy podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2000r. i wysnuty z tego wniosek o wygaśnięciu prawa do zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowej było tylko dodatkową argumentacja, przemawiającą – w/g organu – za koniecznością uchylenia postanowienia i umorzenia postępowania.

Chociaż stanowisko takie uznać należy za nietrafne, to nie wywiera ono żadnego wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Podkreślić należy, że zarówno zwrot nadpłaty podatku jak i zwrot podatku są czynnościami materialno-technicznymi. Organ podatkowy z mocy prawa popada w zwłokę jeżeli nie dokona tych czynności w terminach określonych w odpowiednich przepisach prawa.

Argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie zamyka skarżącej drogi do złożenia wniosku o zwrot nadpłaty w trybie art. 80 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa.

Gdy taki wniosek nie zostanie uwzględniony, organ zobligowany będzie do wydania decyzji, która będzie podlegała procedurze zaskarżenia.

W takim postępowaniu dopiero rozstrzygnięta zostanie kwestia wygaśnięcia prawa podatnika do żądania zwrotu nadpłaty bądź stwierdzenia braku upływu terminu do uzyskania zwrotu nadpłaty.

Mając na względzie okoliczności sprawy i mające w niej zastosowanie przepisy prawa, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o jej oddaleniu.