Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 586/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 2,  art. 51 ust. 7,  art. 50 ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Julia Szczygielska Sędzia NSA - Halina Kremis Sędzia WSA - Anna Siedlecka /sprawozdawca/ Protokolant - Magda Mikus po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 20 sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych celem doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem budowlanym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 2 czerwca 2009 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 51 ust. 7 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 7, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nakazał W. K. inwestorowi robót budowlanych polegających na dobudowie do istniejącego budynku garażu wiaty garażowej na sprzęt i maszyny rolnicze na działce nr [...] AM-1 w miejscowości K., gm. P., wykonanie na koszt własny, w terminie do dnia 31 grudnia 2009 r. następujących robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem:

- przebudowy konstrukcji stalowej dachu wiaty garażowej w oparciu o rozwiązania podane na rysunku nr 4 dostarczonego orzeczenia technicznego, opracowanego przez osobę uprawnioną;

- wykonanie stężenia pionowego ściany bocznej wiaty garażowej (w osi A) z ceowników 65 i 80, które należy w spawać przy użyciu blach węzłowych o grubości 8 mm, zgodnie z rysunkiem wymienionym w punkcie 1;

- wykonanie stężenia poziomego połaci dachu wiaty garażowej z pręta o średnicy 16 mm, zgodnie z rysunkiem wymienionym w punkcie 1;

- wykonanie zabezpieczenia obustronnego płyt azbestowo-cementowych stanowiących obudowę ściany tylnej i ścian bocznych wiaty poprzez pokrycie ich powierzchni gruntem głęboko penetrującym i farbą do betonu łub wykonanie ich obustronnej zabudowy szczelną przegrodą;

- zmianę pokrycia dachu z płyt azbestowo-cementowych, dostosowując je do istniejącego spadku połaci dachowej, na pokrycie z trzech warstw papy termozgrzewalnej na pełnym deskowaniu wraz z obróbkami blacharskimi, rynnami i rurami spustowymi;

- wykonanie malowania konstrukcji stalowej farbami antykorozyjnymi i ogniochronnymi;

- wykonanie impregnacji wbudowanych elementów drewnianych środkami owado, grzybobójczymi i ogniochronnymi.

Podjęte przez organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego rozstrzygniecie zostało wydane w oparciu o dowód z oględzin przeprowadzonych w dniu 23 stycznia 2009 r. na terenie należącej do Ł. K. nieruchomości zabudowanej położonej na działce nr [...] AM-1 w miejscowości K. nr [...], gm. P.. W trakcie oględzin organ I instancji ustalił, że do południowej ściany istniejącego na tej działce budynku garażu została dobudowana wiata garażowa na sprzęt i maszyny rolnicze. Powierzchnia zabudowy wiaty przekraczała 35 m2, a rozpiętość konstrukcji była większa niż 4,80 m. Konstrukcję wiaty stanowiły słupy z rur stalowych o średnicy 130 mm, postawione na istniejących fundamentach po byłym budynku inwentarskim oraz oparte na słupach dwa przenikające wzajemnie i krzyżujące się ze sobą pochodzące z rozbiórki wiązary kratowe (kratownice z rur i kątowników), tworząc dach płaski jednospadowy. Na wiązarach położono drewniane krokwie, do których umocowano łaty z drewna i płyty azbestowo-cementowe. Od strony tylnej i stron bocznych obudowę wiaty stanowiły także płyty azbestowo-cementowe, natomiast od strony frontowej - płyty płaskie z PCV. Płyty azbestowo-cementowe zostały pomalowane od strony zewnętrznej farbę olejną. Ponadto w ścianie frontowej znajdują się 2 szt. wrót garażowych, rozwieranych dwuskrzydłowych. Organ I instancji ustaliły, że inwestorem wiaty garażowej był W. K., który będąc zgodnie z umową zawartą z synem, Ł. K., dzierżawcą działki nr [...] AM-1 wybudował ją na podstawie przyjętego bez sprzeciwu w 2007 r. przez Starostę S. zgłoszenia. W trakcie przeprowadzonych oględzin w oparciu o okazane przez W. K. szkic i opis techniczny przewidzianej do budowy wiaty garażowej organ nadzoru budowlanego stwierdziły, że wiata została postawiona w projektowanym miejscu, ale nie wybudowano jej tak jak przewidziano w opisie technicznym, gdzie zaprojektowano między innymi:

- nowe ławy fundamentowe i dwie stopy fundamentowe, ściany fundamentowe z bloczków betonowych na zaprawie cementowej M-6 wzniesione do poziomu 10 cm powyżej terenu, a następnie obustronnie otynkowane ściany zewnętrzne murowane z cegły grubości 12 cm, wzmocnione filarkami o przekroju 25x25 cm rozstawionymi zgodnie z dołączonym rysunkiem,

- konstrukcję zadaszenia z trzech płatwi o wymiarach 10x14 cm, na których będą wsparte krokwie o wymiarach 7x14 cm w osiowym rozstawie co 60 cm, na których będą ułożone łaty drewniane pod pokrycie blachy trapezowej.

Ponadto, podczas dowodu z oględzin organ nadzoru budowlanego ustaliły, że płyty azbestowo-cementowe stanowiące pokrycie dachowe i obudowę ścian wiaty garażowej nie pochodziły z rozbiórki, lecz zostały zakupione przez inwestora jeszcze w 1996 r., a następnie magazynowane w zamkniętym pomieszczeniu i po raz pierwszy zostały wykorzystane przy budowie wiaty.

W toku dalszych czynności dowodowych Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie udostępnionych przez Starostę S. akt inwestycji objętej zgłoszeniem stwierdził, że W. K. w dniu 28 marca 2007 r. dokonał zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej. Nadto, organ nadzoru budowlanego ustalił, że Starosta S. w ustawowym terminie nie wniósł sprzeciwu w drodze decyzji administracyjnej. W oparciu tak zgromadzony materiał dowodowy organ nadzoru budowlanego stwierdził, że wiata garażowa na sprzęt i maszyny rolnicze wymagała przed rozpoczęciem jej budowy uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem nie mieściła się w katalogu obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zawartym w art. 29 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, wymienionych w punkcie 1 powołanego przepisu (mówiącym, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m, związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej) oraz w punkcie 2 (mówiącym, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m).

Wobec powyższych ustaleń organ I instancji uznał, ze w sprawie zastosowanie znajduje procedura opisana w art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane i postanowieniem z dnia 2 marca 2009 r. nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia orzeczenia technicznego, obejmującego inwentaryzację wszystkich wykonanych robót budowlanych, polegających na dobudowie do istniejącego budynku garażu wiaty garażowej na narzędzia i maszyny rolnicze na działce nr 67 AM-1 w Karnkowie, gm. Przeworno, wraz z oceną techniczną stwierdzającą prawidłowość ich wykonania - z uwzględnieniem obowiązujących przepisów, w tym techniczno-budowlanych oraz zasad wiedzy technicznej, pod kątem spełnienia wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa użytkowania.

W oparciu o przedłożoną ocenę techniczną sporządzoną przez mgr inż. J. D., wskazującą, że roboty budowlane związane z realizacją wiaty zostały wykonane wadliwie przy czym istnieje możliwość doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie czynności i robót budowlanych wymienionych w tym opracowaniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia 2 czerwca 2009 r. nr [...] nakazał na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego W. K., w terminie do dnia 31 grudnia 2009 r. wykonanie wskazanych w ocenie technicznej czynności i robót jako niezbędnych do doprowadzenia wiaty garażowej do stanu zgodnego z prawem.

Na skutek odwołania złożonego przez W. K. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 20 sierpnia 2009 r. nr 1376/2009 na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji organ drugiej instancji podzielił stanowisko zaprezentowane w rozstrzygnięciu organ I instancji wskazujące, że budowa wiaty garażowej wymagała, przed rozpoczęciem jej budowy, uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem nie mieściła się w katalogu obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zawartym w art. 29 ust.1 ustawy Prawo budowlane. W tym stanie sprawy organ odwoławczy uznał, że wykonanie robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę na podstawie zgłoszenia, do którego właściwy organ nie wniósł sprzeciwu stanowi przypadek opisany w art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane - wykonanie robót na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1. W świetle art. 51 ust. 7 tej ustawy wykonanie robót w warunkach opisanych w art. 50 ust. 1 skutkuje koniecznością prowadzenia postępowania naprawczego. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że jakkolwiek inwestor wykonał budynek z odstępstwami od opisu technicznego dołączonego do zgłoszenia m.in. powierzchnia zabudowy wg. opisu wynosi 32,6m2, natomiast w postępowaniu pierwszoinstancyjnym ustalono, że jest to 35,17m2 (długość 5,25m, szerokość 6,70m), nadto z opisu wynika, że zamierzano wykonać nowe ławy fundamentowe, a wykorzystano fundamenty po byłym budynku inwentarskim, to niemniej nie są to odstępstwa na tyle istotne aby można było mówić o wykonaniu innego obiektu niż objęty zgłoszeniem, co kwalifikowałoby wykonane roboty jako samowolną budowę obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, podlegającą procedurze opisanej w art. 48 i 49 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy podkreślił, że istotnym dla sprawy jest fakt, że przyjęcie przez Starostę S. zgłoszenia było nieprawidłowe. Nie jest to zatem przypadek wykonania robót z odstępstwem od zgłoszenia, które było prawidłowe. Organ II instancji powołując się na przedłożoną ocenę techniczną sporządzoną przez mgr inż. J. D. wskazującą na istnie możliwość doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie czynności i robót budowlanych wymienionych w opracowaniu, przyjął, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. prawidłowo zastosował art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez nakazanie wykonanie tych robót budowlanych i czynności.

Na powyższą decyzję W. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając, że uzasadnienie podjętych rozstrzygnięć jest niezgodne ze stanem faktycznym. Uzasadniając zarzut skargi skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że płyty z eternitu zakupił w 1995 r. oraz zgodnie z przepisami prawa przystąpił do stawiania wiaty po dokonaniu stosownego zgłoszenia. Skarżący podkreślił, że dopiero w 2008r. nadzór budowlany podjął czynności związane z wykorzystaniem eternitu do budowy wiaty. Wobec powyższych okoliczności skarżący podniósł zastrzeżenia dotyczące naruszenia standardów państwa prawego, skoro państwo Polskie produkowało eternit i go sprzedawało na potrzeby gospodarcze, a dziś nadzór budowlany chce go zlikwidować kosztem "rolnika-podatnika". Skarżący przyznał, że w tej chwili nie stać go na zakup blachy, gdyż wydatki związane z postawieniem wiaty nie pozwalają na jej zakup.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i uznając wszelkie jej zarzuty za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga w niniejszej sprawie nie mogła odnieść skutku, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując tak rozumianej kontroli Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy i powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej, jak też poprzedzającej ją decyzji.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że celem wprowadzenia do ustawy Prawo budowlane instytucji zgłoszenia było uproszczenie, a tym samym i przyspieszenie procesu budowlanego niewielkich obiektów i robót budowlanych o niewielkim zakresie. Wyrazem tego jest możliwość realizacji przez inwestora zamierzenia budowlanego, o ile właściwy organ w termie 30 dni od doręczenia zgłoszenia nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu (art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane) i to tylko w razie zaistnienia określonych w ustawie przesłanek. Milczenie organu, czyli nie wniesienie sprzeciwu w tym terminie, uprawnia inwestora do podjęcia robót budowlanych objętych zgłoszeniem. W wyroku z dnia 27 lutego 2009r. (sygn. akt II OSK 463/08, publ. LEX nr 516062) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "zgłoszenie jest sui generis wnioskiem o milczącą akceptację przez organ zgłaszanego zamierzenia budowlanego. W tej sytuacji milczenie organu, czyli niewyrażenie sprzeciwu w formie decyzji uprawnia do podjęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, do którego wpłynęło zgłoszenie ma możliwość oceny inwestycji z punktu widzenia jej zgodności z przepisami prawa. Jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej przyjął zgłoszenie to oznacza, iż roboty budowlane nim objęte mogą być legalnie podjęte. Oczywiście przy założeniu, że chodzi o inwestycje podlegające tej formie reglamentacji, a nie pozwolenia na budowę". Z prawidłowych ustaleń organów administracji wynika, że budowa przez skarżącego wiaty wymagała, przed rozpoczęciem jej budowy, uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem nie mieści się w katalogu obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zawartym w art. 29 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m, związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. W świetle art. 29 ust. 1 pkt 2 z obowiązku pozwolenia na budowę zwolniona jest budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2. W omawianym przypadku rozpiętość konstrukcji obiektu przekracza 4,80 m, zaś powierzchnia zabudowy wynosi 35,17 m2 . Jest zatem okolicznością bezsporną, że Starosta S. przyjął bez sprzeciwu zamiar budowy wiaty, której powierzchnia zabudowy przekracza 25 m2 , a rozpiętości konstrukcji jest większa niż 4,80 m. Prawidłowe było w tej sytuacji stanowisko organów administracji, że w sprawie zastosowanie ma art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Wykonanie robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę na podstawie zgłoszenia, do którego właściwy organ nie wniósł sprzeciwu stanowi przypadek opisany w art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane - wykonanie robót na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1. W świetle art. 51 ust. 7 tej ustawy wykonanie robót w warunkach opisanych w art. 50 ust. 1 skutkuje koniecznością prowadzenia postępowania naprawczego.

Jednocześnie prawidłowo organy nadzoru budowlanego zakwalifikowały stwierdzone w sprawie odstępstwa od opisu technicznego dołączonego do zgłoszenia m.in. powierzchnia zabudowy, czy też brak wykonania nowych ławy fundamentowych. Nie są to odstępstwa na tyle istotne aby można było mówić o wykonaniu innego obiektu niż objęty zgłoszeniem, co kwalifikowało by wykonane roboty jako samowolną budowę obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, podlegającą procedurze opisanej w art. 48 i 49 Prawa budowlanego.

Ponadto, za prawidłowe uznać należało oparcie rozstrzygnięcia o wykonaną zgodnie z przepisami prawa ocenę techniczną sporządzoną przez mgr inż. J. D., wskazującą, że roboty budowlane związane z realizacją przedmiotowej wiaty zostały wykonane wadliwie, przy czym istnieje możliwość doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie czynności i robót budowlanych wymienionych w ww. opracowaniu.

Uzasadnione było zatem zastosowanie w sprawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Wskazać także należy, że decyzja wydana na podstawie art. 51 Prawa budowlanego może być adresowana do inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego. Wybór adresata takiej decyzji zależeć będzie od okoliczności konkretnej sprawy. W niniejszej sprawie uzasadnione było adresowanie zaskarżonej decyzji do skarżącego będącego jednocześnie inwestorem oraz dzierżawcą nieruchomości, której własność skarżący przeniósł na syna.

W tym miejscu podkreślić należy, że zasadniczym celem postępowania naprawczego uregulowanego w art. 51 Prawa budowlanego jest przywrócenie stanu zgodności z prawem. Przy czym warunkiem zastosowania przewidzianego w tym przepisie trybu postępowania naprawczego jest możliwość doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, innymi słowy legalizacji robót budowlanych wykonanych z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa. Tymczasem, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami i oszczędności energii i odpowiedniej izolacyjności cieplnej przegród. Zwrócić należy uwagę, że przepis ten zamieszczony został w rozdziale I przepisów ogólnych wskazanej wyżej ustawy Prawo budowlane i nakłada ogólny obowiązek dbałości o zastosowanie w procesie budowlanym i to zarówno na etapie projektowania jak i budowania wyłącznie takich wyrobów, które zostały wprowadzone do obrotu z zachowaniem przepisów odrębnych. Obowiązek ten niewątpliwie kierowany jest do projektantów jak też innych uczestników procesu budowlanego mających wpływ na projektowanie i stosowanie wyrobów w procesie budowlanym. Zatem z powyższego przepisu wynika, że zasadą jest dopuszczenie w procesie inwestycyjnym tylko takich wyrobów , które zostały wytworzone w celu zastosowania w obiekcie budowlanym w sposób trwały. Stosownie do art. 10 Prawa budowlanego wyroby wytworzone w celu zastosowania w obiekcie budowlanym w sposób trwały, o właściwościach użytkowych, umożliwiających prawidłowo zaprojektowanym i wykonanym obiektom budowlanym spełnienie wymagań podstawowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy można stosować przy wykonywaniu robót budowlanych wyłącznie, jeżeli wyroby te zostały wprowadzone do obrotu zgodnie z przepisami odrębnymi. Zgodnie natomiast z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 19 czerwca 1997 r. o zakazie stosowanie wyrobów zawierających azbest (Dz. U. Nr 3, poz. 20 ze zm.) w celu wyeliminowania produkcji, stosowania oraz obrotu wyrobami zawierającymi azbest zakazuje się wprowadzania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wyrobów zawierających azbest oraz azbestu. Bezspornym jest, że arkusze eternitu zawierające niebezpieczny dla zdrowia i życia ludzkiego azbest nie są dopuszczone do obrotu, o czym stanowi wyraźnie przepis art. 1 ust. 1 ustawy o zakazie stosowanie wyrobów zawierających azbest. Jednocześnie podkreślić należy, że czym innym jest ostateczny termin usunięcia materiałów zawierających azbest określony w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 października 2003 r. w sprawie wymagań w zakresie wykorzystywania i przemieszczania azbestu oraz wykorzystywania i oczyszczania instalacji lub urządzeń, w których był lub jest wykorzystywany azbest (Dz. U. Nr 192, poz. 1876) - azbest musi być wyeliminowany z użycia do 2032 r., a czym innym używanie takich materiałów do prowadzenia zupełnie nowych robót budowlanych. Istotny w tym zakresie jest zamiar zastosowania tych materiałów w prowadzonych pracach budowlanych a nie data ich fabrycznego wytworzenia, czy też data zakupu. Wynikający z art. 10 Prawa budowlanego zakaz odnosi się do wszystkich materiałów budowlanych mogących być w użytku na terytorium kraju niezależnie od daty powstania. Stwierdzić zatem należy, że nawet podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące wyglądu i solidności konstrukcji wiaty garażowej nie mogą ustępować przed zakazem zastosowania materiałów budowlanych niedopuszczonych do obrotu czy wręcz zawierających substancje szkodliwe dla zdrowia i życia człowieka. Dlatego, nie podważając pozytywnych co do zasady intencji skarżącego kierującego się chęcią wybudowania solidnej i bezpiecznej wiaty garażowej Sąd podzielił w pełni stanowisko organu w zakresie niedopuszczalności zastosowania wspomnianych materiałów i rażącego naruszenia prawa. Nie można bowiem wykorzystywać materiałów zawierających azbest, które w chwili dokonywania przez skarżącego robót budowlanych jako zakazane nie zostałyby przecież oficjalnie dopuszczone do obrotu z zachowaniem przepisów odrębnych (tak też wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 921/08 ). Tym samym bez jakiegokolwiek znaczenia jest okoliczność, że arkusze eternitu użyte do budowy wiaty garażowej zostały oficjalnie w przeszłości wprowadzone do obrotu (sprzedane małż. K.).

Podsumowując, ocena możliwości użycia materiału azbestowego w przedmiotowym obiekcie budowlanym w aspekcie rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie sposobów i warunków bezpiecznego użytkowania i usuwania wyrobów zawierających azbest (Dz. U. Nr 71, poz. 649), a także pozostałe stwierdzone przez organ naruszenia przepisów techniczno – budowlanych (ustalone w oparciu o orzeczenie techniczne sporządzone przez osobę uprawnioną), zobowiązywały organy nadzoru budowlanego do nakazania w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wykonania określonych robót budowlanych, w tym także polegających na wymianie pokrycia z płyt azbestowo - cementowych na inne pokrycie nie zawierające w swej strukturze składnika azbestowego.

W tym stanie faktycznym i prawnym sprawy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a przedstawiona przez organ argumentacja i wykładnia zastosowanych przepisów prawa zasługują na uwzględnienie. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) oddalił skargę.