Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1183/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 10a ust. 1, Art. 22  ust. 2a, ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2332
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 10 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala


UZASADNIENIE

W dniu 25 stycznia 2019 r. funkcjonariusze Urzędu Celno-Skarbowego zatrzymali do kontroli drogowej, na autostradzie A4 w P, należący do P. O. zespół pojazdów o numerach rejestracyjnych [...] i [...], w których przewożony był olej słonecznikowy surowy (CN 1512) o wadze 24.500 kg, który podlegał obowiązkowej rejestracji w systemie SENT. Transport ten objęty został dwoma zgłoszeniami o nr referencyjnych: SENT [...] - dotyczącego procedury tranzytu oraz SENT [...] - dotyczącego procedury wywozu. W toku kontroli funkcjonariusze celno-skarbowi stwierdzili naruszenie obowiązku uregulowanego w art. 10a ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, gdyż ostatnie wskazanie lokalizatora podanego w wymienionych wyżej zgłoszeniach wykazało wjazd pojazdu na teren Polski przez przejście graniczne w K w dniu 24 stycznia 2019 r. o godz. 10:28. Natomiast sygnał GPS pojawił się dopiero 25 stycznia 2019 r. o godz. 12:49.

Decyzją z dnia [...] 2019 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego nałożył na P. O. karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów organ I instancji stwierdził, że pomimo zainstalowania w pojeździe geolokalizatora i podania jego numeru w sporządzonym zgłoszeniu drogowym P. O. realizował jako przewoźnik transport drogowy na odcinku od granicy polsko-ukraińskiej do P k. N (ponad 230 km) i nie zapewnił przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, którym ten transport był realizowany. Organ wskazał, że zgodnie z informacjami zgromadzonymi w trakcie kontroli drogowej przerwa w przesyłaniu danych lokalizacyjnych pojazdu trwała ponad dobę. Stan taki narusza przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Organ nie stwierdził również by w dniach 24 i 25 stycznia 2019 r. nastąpiła przerwa w działaniu systemu. Organ I instancji nie znalazł także podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w trybie art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Z ustaleń organu wynika bowiem, że prowadzona przez P. O. działalność jest rentowna, a poziom realizowanych obrotów pozostaje na stałym, wysokim poziomie. Tym samym, zdaniem Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego, wysokość nałożonej kary pieniężnej nie zagrozi płynności finansowej, czy też podstawom egzystencji strony.

W odwołaniu od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego P. O. wniósł o jej uchylenie lub jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzji organu I instancji odwołujący się zarzucił naruszenie:

1. art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego do zinterpretowania stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony postępowania, co stanowi oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony;

2. art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, które przemawiały za nałożeniem kary pieniężnej;

3. art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, poprzez niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy było to uzasadnione z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny.

Decyzją z dnia 10 września 2019 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] 2019 r. nr [...]. Uzasadniając swoją decyzję organ II instancji wskazał, że w trakcie przeprowadzonej kontroli należącego do odwołującego pojazdu, funkcjonariusze Urzędu Celno-Skarbowego stwierdzili, że od godz. 10:28 w dniu 24 stycznia 2019 r. lokalizator GPS nie przekazywał aktualnych danych geolokalizacyjnych pojazdu, czego dowodem są dane wygenerowane z sytemu SENT znajdujące się w aktach sprawy. Sygnał GPS odczytany został w tym systemie dopiero o godz. 12:49 następnego dnia, tj. po ponad 26 godzinach od ostatniego wskazania, co można powiązać z przeprowadzaną w tym czasie kontrolą pojazdu, zakończoną o godz. 16:00. Organ odwoławczy podniósł więc, że wobec stwierdzenia obiektywnego faktu uchybienia obowiązkowi określonemu w powołanym art. 10a ust. 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, stwierdzonego na podstawie wydruku z sytemu SENT, niezasadne pozostają zarzuty naruszenia przez organ I instancji zasad postępowania określonych w art. 122 i art. 124 Ordynacji podatkowej. Wygenerowany z sytemu SENT wydruk stanowił bowiem wyczerpujący i jednoznaczny dowód świadczący o opisanej przerwie w przekazywaniu aktualnych danych geolokalizacyjnych należącego do odwołującego pojazdu. Zdaniem organu II instancji, stwierdzenie na tej podstawie faktu naruszenia prawa we wskazanym zakresie nie wymagało złożonego rozumowania i nie było skomplikowane dowodowo. Opierało się bowiem wyłącznie na ocenie widocznych na pierwszy rzut oka odpowiednich danych z przebiegu trasy kontrolowanego pojazdu, wygenerowanych w systemie SENT. Organ dodał, że odnosi się to odpowiednio również do uzasadnienia w zaskarżonej decyzji przesłanek przemawiających za nałożeniem kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 2a ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, które w takich okolicznościach są wyczerpujące zarówno w świetle powołanego w odwołaniu art. 124, jak również w świetle art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił jednocześnie, że przekazany wraz z odwołaniem wydruk raportu drogowego nie ma żadnego wpływu na poprawność rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie i nie może stanowić skutecznego dowodu w sprawie. Nie świadczy on bowiem o transmisji wskazań geolokalizacyjnych pomiędzy zewnętrznym systemem lokalizacji, w jaki wyposażona jest firma odwołującego, a teleinformatycznym zbiorem danych funkcjonującym w ramach sytemu SENT, do czego zobowiązuje przewoźnika art. 10a ust. 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Organ II instancji stwierdził również, że wbrew uwagom zawartym w odwołaniu, nałożenie na przewoźnika kary w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami nie było warunkowane powstaniem uszczupleń podatkowych. Wprawdzie art. 30 ust. 4 umożliwia niewszczynanie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia, że w danym przypadku nie doszło do uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, jednakże zasada ta odnosi się do kontroli podatkowej albo kontroli celno-skarbowej, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej i nie ma zastosowania do przewoźników, o czym jednoznacznie stanowi art. 30 ust. 5 tej ustawy. Organ II instancji wskazał, że przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów przewidują w niektórych okolicznościach możliwość odstąpienia przez organ od nałożenia kary. Organ stwierdził, że pomimo, że odwołujący nie wnioskował o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, organ I instancji z urzędu rozważył taką możliwość pod kątem przesłanek określonych w tym przepisie. W tym celu dokonano analizy złożonych przez odwołującego zeznań w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2015 - 2017 oraz deklaracji VAT-7 za wszystkie miesiące 2018 r. W oparciu o te dane organ I instancji uznał, że wysokość kary pieniężnej w porównaniu ze skalą realizowanych przez P.P.U.H. A obrotów (przychodów) nie zagrozi płynności finansowej firmy, czy też podstawom egzystencji odwołującego. Organ ten uznał również, że odstąpienie od zastosowania sankcji karnej nie leży w interesie publicznym. Organ odwoławczy, analizując pod tym kątem informacje obrazujące sytuację majątkową i finansową odwołującego, przekazane w piśmie z dnia 1 marca 2019 r. oraz dane wynikające z deklaracji PIT 36L za wymienione wyżej lata, jak też dane z deklaracji VAT-7 za poszczególne okresy 2018 r., doszedł do takich samych wniosków. Dokumenty te jednoznacznie bowiem dowodzą, że sytuacja finansowa i majątkowa odwołującego jest stabilna, podobnie jak działalność gospodarcza, którą cechuje rentowność i stały wysoki poziom realizowanych obrotów. Jednocześnie brak jest w sprawie, zdaniem organu, nadzwyczajnych i losowych okoliczności, które rzutowałyby na niemożność wywiązania się z należności wynikającej z zaskarżonej decyzji i tym samym uzasadniały odstąpienie od wymierzenia przedmiotowej kary z uwagi na ważny interes strony. Według Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, w sprawie brak jest też podstaw do odstąpienia od nałożenia przedmiotowej sankcji karnej z uwagi na zaistnienie interesu publicznego. Fakt nierealizowania ustawowych obowiązków ciążących na przewoźnikach stoi bowiem w niewątpliwej sprzeczności z interesem publicznym. Organ odwoławczego podzielił stanowisko wyrażone w decyzji organu I instancji, że odstąpienie w takich okolicznościach od wymierzenia kary pieniężnej kolidowałoby z interesem Skarbu Państwa, naruszając tym samym interes publiczny. Zastosowanie wnioskowanej ulgi stawiałoby bowiem odwołującego w nieuzasadnionej, uprzywilejowanej pozycji wobec innych podmiotów, nie podważających konieczności zapłaty kary pieniężnej w sytuacji naruszenia przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów i wywiązujących się z tego obowiązku. Byłoby też niezgodne z zasadą zaufania do organów podatkowych i stanowiłoby naruszenie konstytucyjnej zasady równego traktowania wszystkich podmiotów przez organy państwowe. Biorąc powyższe pod uwagę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji.

Z powyższą decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nie zgodził się P. O., który we wniesionej skardze domagał się jej uchylenia wraz z uchyleniem decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 120, art. 121 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i wyrażonych w tych przepisach zasady legalizmu, zasady zaufania do organu podatkowego oraz zasady oficjalności postępowania dowodowego przy dokonywaniu interpretacji pojęcia "interesu publicznego", którym to pojęciem posługuje się art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, wskazując go jako podstawę odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej;

2) art. 22 ust. 2a i ust. 3 oraz art. 26 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, poprzez błędną ich wykładnią, w szczególności w zakresie interpretacji pojęcia "interes publiczny", użytego w art. 24 ust. 3 ustawy, którego prawidłowa wykładnia powinna odbyć się z poszanowaniem zasad zawartych w art. 120, art. 121 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej oraz zasady proporcjonalności mającej wymiar konstytucyjny;

3) art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło organ I instancji do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, a dodatkowo zinterpretowanie stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony;

4) art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, które przemawiały za nałożeniem kary pieniężnej;

5) art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego, jego dowolnej i zbyt swobodnej ocenie;

6) art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wskazania podstawy prawnej w osnowie decyzji;

7) art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu I instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób.

Uzasadniając wniesioną skargę skarżący podniósł, że literalne brzmienie art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów daje możliwość odstąpienia od nałożenia kary albo w przypadku wystąpienia przesłanki ważnego interesu przewoźnika albo z uwagi na interes publiczny. Zdaniem skarżącego, wprowadzenie przez ustawodawcę przesłanki interesu publicznego świadczy, że przewidział on sytuację, w których odstąpienie od dochodzenia należności będzie zbieżne z tym interesem. W ocenie skarżącego, badanie przesłanki interesu publicznego nie powinno być ograniczane do konfrontacji z zasadami równości, ponieważ takie podejście sprawiłoby, że w zasadzie każda ulga w zapłacie należności publicznoprawnych powstałych wskutek naruszenia przepisów, mimo, że przewidziana przez ustawodawcę, byłaby udzielona w sprzeczności z przedstawionymi zasadami konstytucyjnymi. Za błędne skarżący uznał zatem stanowisko organu II instancji o braku podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, a to z uwagi na treść art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Skarżący stwierdził, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie przedstawił żadnych przesłanek, okoliczności ani dowodów wskazujących na zasadność nałożenia kary. Błąd w przekazywaniu danych geolokalizacyjnych nie miał bowiem wpływu na dostarczenie oleju słonecznikowego do odbiorcy i dlatego skarżący uważa, że nie można przypisać mu próby jakiegokolwiek oszustwa czy chęci ominięcia przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Zdaniem Sądu, skarga P. O. nie jest uzasadniona.

Stan faktyczny sprawy jest jednoznaczny. W trakcie kontroli drogowej należącego do P. O. zespołu pojazdów o numerach rejestracyjnych [...] i [...] - w których przewożony był olej słonecznikowy surowy (CN 1512) o wadze 24.500 kg, który podlegał obowiązkowej rejestracji w systemie SENT - w dniu 25 stycznia 2019 r. na autostradzie A4 w P, k. N funkcjonariusze Urzędu Celno-Skarbowego stwierdzili naruszenie obowiązku uregulowanego w art. 10a ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, gdyż ostatnie wskazanie lokalizatora podanego w zgłoszeniach o nr referencyjnych: SENT [...] oraz SENT [...] wykazało wjazd pojazdu na teren Polski przez przejście graniczne w K w dniu 24 stycznia 2019 r. o godz. 10:28. Natomiast sygnał GPS pojawił się dopiero 25 stycznia 2019 r. o godz. 12:49. Powyższe ustalenia doprowadziły organy administracyjne obu instancji do stwierdzenia, że pomimo zainstalowania w pojeździe geolokalizatora i podania jego numeru w sporządzonym zgłoszeniu drogowym P. O. realizował jako przewoźnik transport drogowy na odcinku od granicy polsko-ukraińskiej do P k. N (ponad 230 km) bez przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, którym ten transport był realizowany. Organ wskazał, że zgodnie z informacjami zgromadzonymi w trakcie kontroli drogowej przerwa w przesyłaniu danych lokalizacyjnych pojazdu trwała ponad dobę, pomimo tego, że w dniach 24 i 25 stycznia 2019 r. nie nastąpiła przerwa w działaniu systemu. Ustalenia kontroli spowodowały stwierdzenie uchybienia przez P. O. obowiązkowi określonemu w powołanym art. 10a ust. 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów.

Sąd zwraca uwagę na treść art. 10a ust. 1 powołanej przez organy ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2018 r., 2332 z późn. zm.), który stanowi:

"Art. 10a. 1. Przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem."

Mając na względzie treść przytoczonego wyżej przepisu art. 10a ust. 1 omawianej ustawy należy przyznać rację organom administracyjnym i stwierdzić, że skarżący realizując przewóz drogowy bez przesyłania danych lokalizacyjnych pojazdu ponad dobę naruszył obowiązek ustalony powyższym przepisem, przy czym należy podkreślić, że Sąd podziela w pełni stanowisko organów, iż wygenerowany z sytemu SENT wydruk stanowił wyczerpujący i jednoznaczny dowód świadczący o opisanej przerwie w przekazywaniu aktualnych danych geolokalizacyjnych należącego do odwołującego pojazdu, że stwierdzenie na tej podstawie faktu naruszenia prawa we wskazanym zakresie nie wymagało złożonego rozumowania i nie było skomplikowane dowodowo oraz, że stwierdzenie na tej podstawie faktu naruszenia prawa we wskazanym zakresie opierało się na ocenie widocznych na pierwszy rzut oka odpowiednich danych z przebiegu trasy kontrolowanego pojazdu, wygenerowanych w systemie SENT.

Sąd zauważa, że konsekwencją naruszenia przez przewoźnika powyższego obowiązku z art. 10a ust. 1 omawianej ustawy jest obowiązek organu nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej w ściśle określonej wysokości 10.000 zł, albowiem przepis art. 22 ust. 2a tej ustawy stanowi:

"Art. 22. 2a. W przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł."

Z treści powyższego przepisu wynika więc wprost, iż kara w wysokości 10.000 zł nakładana jest przez organ obligatoryjnie ("nakłada się", a nie "można nałożyć"), co też organy obu instancji podkreśliły w swych decyzjach i takie stanowisko organów w pełni znajduje akceptację Sądu.

Należy podkreślić, że skarga P. O. w znacznej części koncentruje się na innej kwestii, a mianowicie na braku odstąpienia przez organ od nałożenia kary w stosunku do niego z uwagi na ważny interes przewoźnika albo z uwagi na interes publiczny. Zdaniem Sądu, i w tym zakresie nie ma racji skarżący, albowiem organy administracyjne nawet bez wniosku skarżącego, ale z urzędu omówiły w wystarczającym zakresie brak podstaw do odstąpienia przez organ od nałożenia kary z uwagi na ważny interes przewoźnika albo z uwagi na interes publiczny, mając na względzie treść art. 22 ust. 3 o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, który stanowi:

"Art. 22. 3. W przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2a. z uwzględnieniem art. 26 ust. 3."

Z treści przytoczonego wyżej przepisu art. 22 ust. 3 omawianej ustawy wynika uprawnienie organu do odstąpienia od nałożenia kary, ale tylko i wyłącznie "w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym". Jest więc niewątpliwym, że taki uzasadniony przypadek musi być na tyle oczywisty, aby organ z urzędu mógł go dostrzec, albo chcący skorzystać z ulgi przewoźnik takowy wykazał. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, nie zaszła żadna z powyższych przesłanek. Sąd podziela stanowisko organów o braku ważnego interesu przewoźnika w tym zakresie, albowiem – jak wskazały to organy prowadzona przez P. O. działalność jest rentowna, a poziom realizowanych obrotów pozostaje na stałym, wysokim poziomie, co powoduje stwierdzenie, iż kara pieniężna nie zagrozi płynności finansowej, czy też podstawom egzystencji strony. Sąd podziela też stanowisko organów, iż brak jest interesu publicznego w udzieleniu ulgi skarżącemu, albowiem stawiałoby to skarżącego w nieuzasadnionej, uprzywilejowanej pozycji wobec innych podmiotów, nie podważających konieczności zapłaty kary pieniężnej w sytuacji naruszenia przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów i wywiązujących się z tego obowiązku oraz stanowiłoby naruszenie konstytucyjnej zasady równego traktowania wszystkich podmiotów przez organy państwowe.

Sąd nie podzielił żadnego argumentu skarżącego podkreślając, że podziela w pełni stanowisko organów w omawianym zakresie. Sąd uznał, że przeprowadzona kontrola zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji jednoznacznie wykazała, iż wydane przez organy administracyjne obu instancji decyzje odpowiadają wymogom przepisów prawa. Sąd nie stwierdził, aby w kontrolowanej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania w sposób, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem, działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł – jak w sentencji.