Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 200/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art65
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art 145 , 152 , 151 , 146 , 138 , 16 , 12
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 119 , 145 , 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 marca 2020 r. sprawy ze skargi G. O. na postanowienie Wojewody z dnia 17 stycznia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżone postanowienie I. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego G. O. kwotę 697 zł (słownie sześćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. postanowieniem z 10 czerwca 2019 r. znak: [...] na podstawie art. 152 § 1 oraz art. 123 k.p.a. wstrzymał wykonanie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...].[...] z dnia 19 marca 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji pn. budowa wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wód. kań., gaz., co., i zewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej wraz z bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości ciekłe oraz obwodem kablowym instalacji elektr. wewnętrznej na dz. Nr [...], a także wewnętrzną instalacją gazową, zewnętrzną instalacją kanalizacji opadowej wraz z dwoma szczelnymi zbiornikami retencyjnymi oraz utwardzeniem dojścia i dojazdu na dz. Nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. (jako etap l inwestycji pn.: budowa trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych , wolnostojących z garażami na dz. Nr [...] i [...] obr [...] przy ul. [...] w K.) na działkach nr [...] i [...] obr [...].

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że wnioskiem z 6 listopada 2018 r. G. O. wystąpili o wznowienie postępowania i wstrzymanie wykonania ww. decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...].[...] z dnia 19 marca 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia, wydanej dla inwestora M. P.. W uzasadnieniu wniosku o wznowienie powołał art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zgodnie z którym wznawia się postępowanie gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wskazał, że inwestycja oddziałuje na jego działki. Prezydent M. K. postanowieniem wznowił postępowanie o zakończone wydaniem decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...].[...] z dnia 19 marca 2018 r. zatwierdzającej ww. projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

W dniu 10 czerwca 2019 r. Prezydent M. K. wydał postanowienie znak: [...], a w dniu 18 czerwca 2019 r. wydał decyzję o uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę i odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia o wstrzymaniu wykonalności decyzji o pozwolenia na budowę z 19 marca 2018 r. wskazał, że działka ew. [...] obr [...], stanowiąca własność G. O. znajduje się obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, a zatem skarżącemu przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem ww. decyzji. Po ustaleniu, że została zrealizowana przesłanka wznowieniowa postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a organ w myśl art. 151 k.p.a. zbadał czy na przeszkodzie rozstrzygnięciu w przedmiocie uchylenia decyzji i wydaniu decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, nie stoją okoliczności wskazane w art. 146 k.p.a. Zgodnie z art. 146 k.p.a dopuszczalność uchylenia decyzji jest ograniczona dwiema przesłankami tj. upływem 10-letniego i 5-letniego terminu, zgodnie z którym uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji minęło 10 lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji minęło 5 lat (art. 146 § 1 k.p.a.) oraz brakiem możliwości uchylenia decyzji z uwagi na fakt, że w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie dotychczasowej decyzji ((art. 146 § 2 k.p.a.).

*

Pierwsza z przesłanek nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, bowiem decyzja nr [...].[...] została wydana w dniu 19 marca 2018 r., a

zatem od jej wydania nie upłynęło jeszcze 5 lat.

t.

Badając drugą przesłankę należało uwzględnić, że obecnie na terenie objętym przedmiotową inwestycją obowiązują dwa miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego: obszaru [...]" oraz obszaru "[...]" wykluczające możliwość zabudowy na terenie objętym przedmiotową inwestycją ponieważ: zgodnie z ustaleniami: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1: obszaru [...]" zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z 23 maja 2018 r. , ogłoszoną w Dz. Urz. [...], obowiązującym od 14 czerwca 2018 r. - projektowany budynek zlokalizowany został na terenie ZP.10 - teren zieleni urządzonej-park oraz zgodnie z ustaleniami 2. planu miejscowego obszaru [...]"

.zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z 14 marca 2018

2

r., ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Z 23. 03. 2018 r., póz. 2238, obowiązującym od 7 kwietnia 2018 r. projektowane zagospodarowanie terenu koliduje z ustaleniami ww. planu gdyż w części obejmuje terenem przeznaczony w planie pod ogólnodostępny ciąg pieszy, oznaczony symbolem KDX.3. W związku z powyższym organ l instancji wstrzymał wykonalność decyzji z 19 marca 2018 r. uznając, że zatwierdzony tą decyzją projekt budowlany nie jest zgodny z. ustaleniami obu planów miejscowych, wobec czego nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a. Wskazał, że stosownie do art. 152 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji powinno zapobiegać sytuacji, w której wykonanie decyzji prowadziłoby do nieodwracalnych skutków prawnych lub faktycznych. Mając na względzie wysokie prawdopodobieństwo uchylenia dotychczasowej decyzji oraz brak wystąpienia określonych przesłanek z art. 146 k.p.a. organ l instancji wstrzymał wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę z 19 marca 2018 r.

Zażalenie od ww. postanowienia złożył M. P..

Wojewoda zaskarżonym postanowieniem z 17 stycznia 2020 r., znak [...] działając na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 123 i 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2018. 2906 z późn. zm., dalej w skrócie k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia M. P. na postanowienie Prezydenta Miasta K. z 10 z czerwca 2019 r. znak[...] wstrzymaniu wykonania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...].[...] z dnia 19 marca 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji pn. budowa wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wód. kań., gaz., co., i zewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej wraz z bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości ciekłe oraz obwodem kablowym instalacji elektr. wewnętrznej na dz. Nr [...], a także wewnętrzną instalacją gazową, zewnętrzną instalacją kanalizacji opadowej wraz z

dwoma szczelnymi zbiornikami retencyjnymi oraz utwardzeniem dojścia i dojazdu na

3

dz. Nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. (jako etap l inwestycji pn.: budowa trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych , wolnostojących z garażami na dz. Nr [...] i [...] obr [...] przy ul. [...] w K.) na działkach nr [...] i [...] obr [...] -uchylił zaskarżone postanowienie w całości i orzekł o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W ocenie organu odwoławczego Prezydent Miasta K. wadliwie uznał wysokie prawdopodobieństwo uchylenia decyzji dotychczasowej oraz przedwcześnie ocenił brak wystąpienia przesłanek określonych art. 146 k.p.a.Przed wydaniem orzeczenia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji organ jest zobligowany do dokonania oceny stopnia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji (art. 152 k.p.a). Instytucja wstrzymania wykonania ma na celu zapobieżenie wykonywania decyzji, w odniesieniu do której stwierdzono istnienie prawdopodobieństwa, że wydana została w ramach postępowania, które jest dotknięte wadą określoną w art. 145 § 1 k.p.a. Organ jest zobligowany do wstrzymania wykonania decyzji, jeżeli na podstawie analizy materiału sprawy dojdzie do wstępnego przekonania , że podnoszona we wniosku o wznowienie postępowania przesłanka, o której mowa w art. art. 145 § 1 k.p.a istnieje i może, "w sposób prawdopodobny, skutkować uchyleniem decyzji będącej przedmiotem wznowionego postępowania. Jeżeli wnioskodawca bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną - jest podstawa do wznowienia postępowania zakończonego decyzją, lecz nie stanowi to nie stanowi też wystarczającej podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z brzmieniem art. 151 k.p.a w wyniku przeprowadzenia postępowania rozpoznawczego i stwierdzenia, że zrealizowana została jedna z przesłanek wznowienia postępowania , winna być wydana decyzja, w której uchylona zostanie decyzja dotychczasowa i wydana zostanie nowa decyzja rozstrzygająca o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a). Zasada ta doznaje jednak ograniczenia w sytuacji gdy w sprawie występują okoliczności określone w art. 146 k.p.a, stanowiące o niedopuszczalności uchylenia decyzji. Zgodnie z art. 146 k.p.a dopuszczalność uchylenia decyzji jest ograniczona dwiema przesłankami tj. upływem 10-letniego i 5-letniego terminu, zgodnie z którymi uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art.

4

§ 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji

minęło 10 lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz art. 145a i art.

145b, jeżeli od dnia jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji minęło 5 lat (art.

§ 1 k.p.a.) oraz brakiem możliwości uchylenia decyzji z uwagi na fakt, że w

wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja

odpowiadająca w swej istocie dotychczasowej decyzji (art. 146 § 2 k.p.a.).Pierwsza z

przesłanek nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Przy badaniu drugiej

przesłanki tj. czy w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie

decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji o pozwoleniu na budowę, należy

zauważyć, że czasownik "móc" zastosowany przez ustawodawcę w konstrukcji tego

zdania w czasie przeszłym w trybie przypuszczającym wskazuje, że należy go

odnieść do stanu prawnego w czasie kiedy decyzja o pozwoleniu na budowę była

wydawana. W zaskarżonym postanowieniu wskazano, że projektowany budynek

zlokalizowany został, zgodnie z obowiązującymi ustaleniami m.p.z.p. 1 na terenie

ZP.10 - teren zieleni urządzonej - park. Wskazano również, że projektowane

zagospodarowanie terenu w części koliduje również z ustaleniami m.p.z.p. 2 - teren

ogólnie dostępnego ciągu pieszego, oznaczonego jako KDX.3. Jednak na dzień

wydania decyzji o pnb (19 marca 2018 r.) plany te nie obowiązywały (m.p.z.p. 1

obowiązuje od 14 czerwca 2018 r., a m.p.z.p.2 od 7 kwietnia 2018 r). Decyzję o pnb

wydano na podstawie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z - art.

65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z 27 .03. 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym (Dz.U. 2018.1945 ze zm.) organ, który wydał decyzję o warunkach

zabudowy stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan

miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, z tym, że przepisu tego

nie stosuje się jeżeli została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. W

okolicznościach niniejszej sprawy wobec istnienia ostatecznej decyzji o pozwoleniu

na budowę nie można stwierdzić wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy. Jest

to decyzja ostateczna pozostająca w obrocie. Oceniając prawdopodobieństwo

uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, organ powinien przeanalizować jaki

skutek dla końcowego orzeczenia w sprawie pozwolenia na budowę miałby udział w

postępowaniu strony, która została pominięta w tym postępowaniu. Chodzi zatem o

analizę która będzie się odnosiła do stanu prawnego w czasie wydania zaskarżonej

decyzji tj. zgodności z prawem zamierzenia inwestycyjnego między innymi z

5

warunkami decyzji WZ. Wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art 151 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, stosowany, gdy zgromadzone dokumenty w skazują prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Nieuzasadnione korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji, mogłoby stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej, którą wyraża art. 16 § 1 k.p.a.(por. wyrok NSA z 2. 09. 1998 r. sygn. akt IV SA 2311/96). Wojewoda uznał, że postanowienie z 10 czerwca 2019 r. o wstrzymaniu wykonania ww., decyzji zostało wydane przedwcześnie z naruszeniem przepisów postępowania, a organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. powinien w takiej sytuacji uchylić postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, ponieważ ocena prawdopodobieństwa uchylenia zaskarżonej decyzji została dokonana o niewłaściwie dobrany materiał dowodowy. Prezydent Miasta K. błędnie badał istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o ustalenia m.p.z.p. 1 i m.p.z.p. 2, a nie w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie.

G. O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewody z dnia 17 stycznia 2020 r., którym uchylił postanowienie organu l instancji w całości i orzekł o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia.

•• v-

Skarżący zarzucili zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

1. Art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie i przekazanie sprawy

do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji pomimo braku

przesłanek do zastosowania tego przepisu ponieważ postanowienie organu l

instancji nie było obarczone uchybieniami wytkniętymi przez organ

odwoławczy, w szczególności okoliczności sprawy wskazują na

prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. nr

[...].[...] z dnia 19 marca 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany i

udzielającej pozwolenia na budowę ww. zamierzenia inwestycyjnego;

2. Art. 146 § 2 k.p.a. przez jego wadliwą wykładnię, a w konsekwencji

niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu, że przesłanka zawarta

6

w 146 § 2 k.p.a. nie została prawidłowo zbadana, a postępowanie wymaga uzupełnienia o poprawne przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego zostanie ustalone czy w dacie wydania zaskarżonej decyzji zapadłaby taka sama decyzja, podczas gdy organ l instancji w sposób zgodny z prawem zbadał przesłankę z art. 146 § 2 k.p.a. i orzekł o braku możliwości wydania takiej samej decyzji, ponieważ na terenie objętym inwestycją obowiązuje m.p.z.p. [...]" oraz "[...]", którego postanowienia wykluczają możliwości realizacji inwestycji w sposób określony w zatwierdzonym projekcie budowlanym i udzielonym pozwoleniu na budowę;

3. Art. 152 § 1 k.p.a. w zw. z art. 123 k.p.a. w zw. z art. 28 ustawy Prawo

budowlane przez odmowę ich zastosowania, podczas gdy okoliczności

wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji nr [...].[...] z

dnia 19 marca 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej

pozwolenia na budowę przedmiotowego zamierzenia budowlanego, ponieważ

na terenie objętym inwestycją obowiązuje m.p.z.p. "[...]"

oraz "[...]", których postanowienia wykluczają możliwość realizacji

inwestycji w sposób określony w zatwierdzonym projekcie budowlanym i

ł

udzielonym pozwoleniu na budowę;

4. Art. 65 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2018. 1945 ze zm.) przez

niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organ l instancji

powinien we wznowionym postępowaniu zbadać zgodność projektu

budowlanego z decyzją nr [...] z dnia 27 września 2010 r. o

ustaleniu warunków zabudowy, znak: [...], ze

względu na wydanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę tj. decyzji

Prezydenta M. K. nr [...].[...] z dnia 19 marca 2018 r,

zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi M.

P. pozwolenia na budowę, podczas gdy zgodnie z przepisami w

postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania

pozwolenia na budowę, w tym także we wznowionym postępowaniu, po

zatwierdzeniu, że istnieją przesłanki do uchylenia decyzji dotychczasowej

sprawa jest rozstrzygana merytorycznie ponownie, w oparciu o obecny stan

7

prawny i faktyczny, co prowadzi do wniosku iż organ właściwie zbadał zgodność projektu budowlanego z postanowieniami planów miejscowych "[...]" oraz "[...]", co wskazuje, że organ .właściwie ocenił, że okoliczności sprawy wskazują na wysokie prawdopodobieństwo uchylenia decyzji.

W związku z powyższym skarżący wniósł o:

* uchylenie - na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit, a) p.p.s.a. - zaskarżonego

postanowienia Wojewody 17 stycznia 2020 r., znak [...] uchylającego postanowienie organu l instancji w całości i

orzekające o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia;

* o zobowiązanie - na zasadzie art. 145a § 1 p.p.s.a.- organu do wydania

postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie wstrzymujące wykonanie

decyzji nr [...].[...] z dnia 19 marca 2018 r. zatwierdzającej projekt

budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji;

- wstrzymanie - na zasadzie art. 61 § 2 pkt i oraz § 3 k.p.a. - wykonalności decyzji nr

[...].[...] z dnia 19 marca 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany i

udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji przez organ

odwoławczy , a w przypadku nieuwzględnienia przez organ wniosku skarżącego o

wstrzymanie wykonalności tej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w

Krakowie, ponieważ zachodzi zarówno niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej

szkody, jak i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków;

- na zasadzie art. 200 w zw. z art 205 § 2 p.p.s.a. o zasądzenie kosztów

postępowania sądowo-administracyjnego w l instancji zgodnie z prawem

przepisanym, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący uszczegółowił zarzuty, podkreślając w szczególności, że pierwotna decyzja o pozwoleniu na budowę z 19 marca 2018 r. nie była ostateczna w dniu uchwalenia m.p.z.p. "[...]" tj. w dniu 14 marca 2018 r. Powołał też wyrok WSA w Krakowie z dnia 8.12. 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1180/17, w którym wskazano, że: "Ewentualne zaś wydanie lub nawet

8

uostatecznienie się decyzji o pozwoleniu na budowę po podjęciu przez radę gminy uchwały o planie miejscowym( a tym bardziej po wejściu w życie planu miejscowego) w założeniu nie może już mieć żadnego w pływu na za istniały-skutek w postaci wygaśnięci decyzji o warunkach zabudowy" .Błędnie zatem organ II instancji stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy wobec istnienia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nie można stwierdzić, wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy" bowiem takie podstawy istnieją. W podsumowaniu wskazał, że uchylona decyzja organu l instancji nie była obarczona uchybieniami wytkniętymi przez organ odwoławczy, a tym samym organ odwoławczy naruszył art. 138 § 2 k.p.a.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie z argumentacją jak w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.2012 r., póz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i

ł

stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a). Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. W ramach swej kognicji sąd bada zatem, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu.

9

Sprawa podlega rozpoznaniu w trybie art. 119 pkt 3 ustawy p.p.s.a. stanowiący, że sprawa może być rozpoznana w postępowaniu uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także postanowienie rozstrzygające co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie jest postanowieniem kasacyjnym, podjętym w oparciu o przepis art. 138 § 2 k.p.a., na mocy którego Wojewoda uchylił postanowienie organu l instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Z tych przyczyn rzeczą Sądu była ocena prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z treścią ww. przepisu, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję/postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja/postanowienia zostały wydana z naruszeniem przepisów, postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Na wstępie trzeba też wskazać należy, że postępowanie zakończone wydaniem skarżonego postanowienia Wojewody i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji prowadzone było w ramach postępowania wznowieniowego (art. 145- 151 k.p.a.), zakończonego wydaniem decyzji nr [...].[...] z dnia 19 marca 2018r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę. Postępowanie do zostało wznowione na wniosek strony skarżącej. Rozpoznawana w niniejszym postępowania sprawa dotyczy natomiast kontroli postanowienia organów administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzygających żądanie wstrzymania wykonania ww. ostatecznej decyzji budowlanej nr [...].[...] z dnia 19 marca 2018r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę.

10

Podstawę prawną kwestionowanego postanowienia stanowił, jak wskazano wyżej przepis art. 138 § 2 k.p.a. wydany w zw. z art. 152 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Przez "okoliczności sprawy" należy rozumieć okoliczności faktyczne wynikające z akt sprawy wznowieniowej i zakończonej w trybie zwyczajnym. Natomiast "prawdopodobieństwo uchylenia" decyzji w wyniku wznowienia postępowania powinno być ocenione przez właściwy organ na tle okoliczności faktycznych i prawnych, a taka ocena winna być zamieszczona w uzasadnieniu postanowienia.

Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. jest istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, a zatem norma w z art. 152 .§ 1 k.p.a znajduje zastosowanie, gdy na podstawie akt sprawy organ wstępnie jest przekonany o uchyleniu decyzji. Norma ta powinna być oceniana w zestawieniu z przepisem art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc przez podanie przesłanki wznowieniowej, która ma być zastosowana, z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę przesłankę oraz przez omówienie względów, dla jakich zdaniem organu możliwe jest uchylenie decyzji. W przypadku zaś wydania postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, organ powinien odpowiednio odnieść się do treści art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz przedstawić stosowną argumentację, wskazującą na brak podstaw do uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym. Treść art. 152 § 1 k.p.a. warunkuje zatem wstrzymanie wykonania decyzji lub odmowę wstrzymania jej wykonania. W pierwszym przypadku wiąże się to z wykazaniem przez organ okoliczności wskazujących na występowanie w sprawie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, natomiast w drugim przypadku właściwie jest wykazanie okoliczności, które nie wskazują na wystąpienie w sprawie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Podkreślić należy, że z treści art. 152 § 1 k.p.a. wynika, że w przypadku zaistnienia przewidzianych w nim przesłanek wstrzymanie wykonania decyzji nie zależy od swobodnego uznania organu. Przeciwnie, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, tzn. gdy istnieje przekonanie o

11

zasadności przesłanek do wznowienia postępowania, organ ma obowiązek wstrzymać wykonanie decyzji dotychczasowej (wyrok NSA z 13 stycznia 1998 r. sygn. akt II SA 1154/97, Lex nr 41348). Analogicznie organ nie może także dowolnie odmówić wstrzymania wykonania decyzji gdyż także w takim przypadku musi uzasadnić podjęte rozstrzygnięcie.

Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, że organy obu instancji dysponując tym samym materiałem dowodowym dotyczącym okoliczności sprawy toczącej się w trybie wznowienia - który w ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie został zebrany w sposób wyczerpujący - dokonały odmiennej oceny prawodopodobieństwa uchylenia decyzji z 19 marca 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji pn. budowa wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi : elektryczną, wód. kań., gaz., co., i zewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej wraz z bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości ciekłe oraz obwodem kablowym instalacji elektr. wewnętrznej na dz. Nr [...], a także wewnętrzną instalacją gazową, zewnętrzną instalacją kanalizacji opadowej wraz z dwoma szczelnymi zbiornikami retencyjnymi oraz utwardzeniem dojścia i dojazdu na dz. Nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. (jako etap l inwestycji pn.: budowa trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych , wolnostojących z garażami na dz. Nr [...] i [...] obr [...] przy ul. [...] w K.) na działkach nr [...] i [...] obr [...].

l tak, organ l instancji nie tylko wznowił postępowanie zakończone decyzją Prezydenta M. K. z 19 marca 2018 r. z przyczyny wskazanej w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. uznając, że działka nr [...] stanowiąca własność skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego zamierzenia budowlanego, objętego ww. decyzją, ale także wskazał, że teren objęty tą decyzją koliduje z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego: obszaru "[...]" i "[...]" przedmiotowa inwestycja nie mogłaby być zrealizowana gdyż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego: obszaru [...]" zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miasta K.

z dnia 23 maja 2018 r. (Dz. Urz. Woj. Mał. z 30. 05. 2018 r., póz. 3940),

12

obowiązujący od 14 czerwca 2018 r. stanowi, że projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny zlokalizowany został na terenie objętym symbolem ZP.10 - teren zieleni urządzonej-park. Z kolei według ustaleń planu miejscowego - obszaru "[...]" zatwierdzonym uchwałą nr [...] RM K. z 14 marca 2018 r. (Dz. Urz. [...] r., póz. 2238) obowiązującym od 7 kwietnia 2018 r projektowane zagospodarowanie terenu koliduje z ustaleniami ww. planu w zakresie w jakim obejmuje teren oznaczony w ww. planie miejscowym symbolem KDX.3. przeznaczonym na ogólnodostępny ciąg pieszy. W konsekwencji powyższych ustaleń organ l instancji uznał, że okoliczności sprawy wznowieniowej w przedmiotowej sprawie wskazują na wysokie prawdopodobieństwo uchylenia decyzji dotychczasowej w wyniku rozpatrzenia okoliczności sprawy wznowieniowej, a zatem w sprawie znajduje też zastosowanie art. 152 § 1 k.p.a.

Zdaniem Wojewody decyzja organu l instancji była jednak wydana wadliwie bowiem organ l instancji przedwcześnie uznał wysokie prawdopodobieństwo uchylenia decyzji dotychczasowej i przedwcześnie ocenił brak negatywnych przesłanek określonych w art. 146 k.p.a. Wojewoda uznał bowiem w zaskarżonym postanowieniu - uchylającym zaskarżone postanowienie organu l instancji w całości i orzekającym o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia - że decyzję o pozwoleniu na budowę z 19 marca 2018 r. wydano na podstawie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, która - zgodnie art. 65 ust. 1 pkt. 2 i ust. 3 z ustawą z 27 .03. 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2018.1945 ze zm.) nie podlega uchyleniu. Wskazał, że zgodnie z treścią art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, z tym, że przepisu tego nie stosuje się jeżeli została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. W ocenie Wojewody wobec istnienia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z 19 marca 2018 r. nie można stwierdzić wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym uznając, że nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, zaakcentował, że wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. nie może być stosowane w sposób nieuzasadniony gdyż mogłoby prowadzić do naruszenia ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznej. W konkluzji

13

zaskarżonego stanowienia Wojewoda podkreślić, że organ l instancji oparł swoje rozstrzygnięcia "o niewłaściwie dobrany materiał dowodowy, tj. w oparciu o ustalenia planów miejscowych a nie w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy".

W ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy niezasadnie wydał rozstrzygniecie kasacyjne. Przede wszystkim należy podkreślić, że w przedmiotowej sprawie, w świetle uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, jak również dokumentów przedłożonych do administracyjnych akt sprawy organ odwoławczy dysponował prawidłowo zebranym materiałem dowodowym. Był zatem uprawniony i zobowiązany do zbadania czy okoliczności sprawy wskazują na wygaśnięcia możliwości prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania stosownie do treści art. 152 § 1 i k.p.a., a konsekwencji do wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy ramach ponownego jej rozpoznania. Wymaga tego norma z 15 k.p.a. wprowadzająca ogólną zasadę dwuinstancyjności, która nakłada na organ odwoławczy obowiązek ponownego wyjaśnienie i merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Zasada ta oznacza, że w sytuacji gdy od rozstrzygnięcia wydanego w l instancji zostanie wniesione odwołanie/zażalenie obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpoznanie sprawy, przy czym, przedmiotem postępowania drugoinstancyjnego nie jest jedynie weryfikacja rozstrzygnięcia organu l instancji, lecz przede wszystkim ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (także wpadkowej). Należy także mieć na uwadze sformułowaną w art. 12 k.p.a. zasadę szybkości i prostoty postępowania, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia oraz ewentualnie na treść art. 136 k.p.a., który uprawnia organ odwoławczy do przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, jak również uprawniony do zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi pierwszej instancji. Zauważyć trzeba, że zastosowana przez Wojewodę w zaskarżonym postanowieniu konstrukcja prawna rozstrzygnięcia kasacyjnego, określona w art. 138 § 2 k.p.a., opiera się na dwóch kumulatywnych przesłankach, a mianowicie: wydaniu decyzji/postanowienia w pierwszej instancji z

14

naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych, oraz uznaniu przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Chodzi więc o sytuacje, gdy zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, gdyż jego zakres wskazuje, że w swej istocie organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające odnośnie kwestii mogących mieć istotny wpływ na treść decyzji. W konsekwencji sprawa byłaby rozstrzygana de facto w jednej instancji, a więc strona nie mogłaby kwestionować wyników postępowania wyjaśniającego w drodze odwołania/zażalenia. W rozpoznawanej sprawie mającej zresztą charakter wpadkowy w postępowaniu wznowieniowym nie zachodziła taka potrzeba. Organy obu instancji dysponowały całością materiału dowodowego, w sprawie niesporne było, że decyzja o pozwoleniu na budowę z 19 marca 2018 r. była udzielona w oparciu o ostateczną decyzję o warunkach zabudowy. Poza sporem były także ustalenia dotyczące treści planów miejscowych: obszaru "[...]" i "[...]" w zakresie w jakim ich ustalenia kolidowały z zatwierdzonym ww. decyzja projektem budowlanym. W konsekwencji organ odwoławczy wydając decyzję kasacyjną uchybił treści art. 138 § 2 k.p.a.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy w ocenie Sądu Wojewoda nieprawidłowo ocenił w skarżonym postanowieniu zaistnienie przesłanek do wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego, implikujących zastosowanie trybu z przepisu art. 138 § 2 k.p.a. W konsekwencji zaskarżone postanowienie nie mogło się utrzymać. Mając na uwadze konieczność ponownego rozpoznania przedmiotowej sprawy przez organ odwoławczy należy też wskazać, że w uzasadnieniu skarżonej decyzji Wojewoda nieprawidłowo uznał, że oba plany miejscowe tj. m.p.z.p. dla obszaru [...] i [...]", których ustalenia kolidują z ustaleniami projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta M. K. z 19 marca 2018r .uchwalone zostały i weszły w życie po uostatecznieniu się ww. decyzji, co skutkować powinno brakiem prawdopodobieństwa uchylenia tej decyzji wydanej w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, która w związku z powyższym stosownie do treści art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust.

15

2 ustawy z 27. 03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pozostaje w obiegu. Ustalenie to nie jest jednak prawidłowe w odniesieniu do m.p.z.p. obszaru "[...]", który został wprowadzony uchwałą nr [...] RM K. z dnia 14 marca 2018r. ponieważ decyzja Prezydenta M. K. z 19 marca 2018 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę ww. zamierzenia inwestycyjnego stała się ostateczna w dniu 5 kwietnia 2018 r., a zatem już po uchwaleniu planu miejscowego. Powyższą kwestię organ odwoławczy powinien wnikliwie rozważyć.

Konkludując, w ocenie Sądu w Wojewoda dysponował materiałem dowodowym pozwalającym w zupełności na dokonania ponownej oceny czy okoliczności sprawy wznowieniowej zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji z 19 marca 2018 r. wskazują na prawdopodobieństwo jej uchylenia, co warunkuje ewentualne wstrzymanie wykonania tej decyzji. Ponieważ nie jest rzeczą Sądu zastępowanie organów administracji publicznej organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę wyda rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie. W tej sytuacji także pozostałe zarzuty skargi należało uznać za przedwczesne.

Tym samym w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie norma z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.,a w związku z czym w sprawie nie znajduje zastosowania norma z art. 145 a) p.p.s.a stanowiąca, że w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub pkt 2, jeżeli jest to uzasadnione w okolicznościach sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie ,chyba, że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu.

Mając powyższe na uwadze, na zasadzie przepisu art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie l sentencji wyroku.

W punkcie II sentencji orzeczono o zwrocie kosztów stosując przepis art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. . Na zasądzone koszty w wysokości 697 zł składa się: kwota 200 zł tytułem uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu, kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia

16

Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. 2015 r., póz. 1804 ze zm.), oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożone pełnomocnictwo.