Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 818/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6167 Rybołówstwo morskie, i rybactwo śródlądowe
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), asesor WSA Danuta Szydłowska, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2006 roku sprawy ze skargi B.P. Przedsiębiorstwo Połowów Przetwórstwa i Handlu" [...]" na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie Specjalnego Zezwolenia Połowowego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., utrzymał w mocy swoją decyzję - Specjalne Zezwolenie Połowowe Nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. dla p. B. P.. W zezwoleniu tym nie przydzielono indywidualnej kwoty połowowej łososia.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Ministra, wydanej w związku z odwołaniem, w którym zakwestionowano brak przyznania prawa do połowu łososia, przywołano regulacje normatywne regulujące zasady przydzielania kwot połowowych. Wskazano m.in., iż w myśl rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2005 r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2006 r. (Dz.U. Nr 257, poz. 2158), ogólna kwota połowowa łososia ma zostać podzielana na statki rybackie, których armatorzy w 2005 r. posiadali kwoty połowowe i prowadzili połów łososia (6% na małe statki rybackie i 94% na większe jednostki). Jak wynika z dokumentacji zgromadzonej w sprawie, wnoszący o wydanie zezwolenia połowowego ani nie miał w roku 2005 przyznanych kwot połowowych ani nie prowadził połowów łososia.

Odnosząc się do zarzutów zawartych odwołaniu Minister uznał, iż przepis aktu wykonawczego, stanowiący podstawę orzekania w przedmiocie przyznania kwoty połowowej, nie pozostaje w sprzeczności z normami konstytucyjnymi ani regulacjami innych ustaw.

W skardze B.P. podniósł, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 22, art. 32 § 1 Konstytucji RP, art. 19 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz.U. Nr 62, poz. 574 ze zm.) i art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173 poz. 1807). W uzasadnieniu skargi, nie kwestionując faktu nie spełnienia przesłanek uzyskania kwoty połowowej na łososia w 2006 roku w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2006 r., wskazano w szerokich wywodach (z powołaniem na dawniejsze orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego), iż odmowa przyznania kwoty połowowej stanowi naruszenie regulacji normatywnych aktów wyższego rzędu (ww. ustaw, w tym o randze konstytucyjnej). Skarżący podkreślił następujące okoliczności faktyczne:

* fakt prowadzenia od wielu lat połowów, z czego wynikają dla

Skarżącego "historyczne prawa połowowe" w rozumieniu ustawy o

rybołówstwie,

* wygórowane i wadliwie ustalone warunki uzyskiwania kwot

połowowych na 2005 r.,

* wadliwe przypisywanie kwot połowowych do określonych statków

nie zaś armatorów,

- wynikające z rozporządzenia ograniczenie możliwości połowu łososia

przez Skarżącego powoduje wymierne straty - w okresie nie

prowadzenia innych połowów odpowiednio wyposażony kuter stoi

bezużytecznie w porcie.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W świetle ustawy o rybołówstwie morskim, wykonywanie rybołówstwa morskiego w danym roku kalendarzowym wymaga uzyskania specjalnego zezwolenia połowowego (art. 16 ust. 1), przy czym minister właściwy do spraw rolnictwa określa corocznie, w drodze rozporządzenia, sposób i warunki wykorzystania ogólnej kwoty połowowej, mogąc uwzględnić historyczne prawa połowowe armatorów (art. 17 i 19).

W rozpoznawanej sprawie bezsporna jest okoliczność, iż odmowa przyznania Skarżącemu kwoty połowowej łososia na 2006 rok wynikała z normatywnej treści § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2006 r. W świetle tego przepisu ogólną kwotę połowową łososia dzieli się na armatorów spełniających łącznie dwa warunki:

1) posiadających przyznane kwoty połowowe łososia w 2005 r. oraz jednocześnie

2) prowadzących połowy łososia w 2005 r.

W sprawie jest bezsporne, iż Skarżący nie miał przyznanej kwoty połowowej łososia w roku 2005. Nie kwestionuje tego Skarżący, wskazując jednoczenie, iż wynikało to z wadliwości regulacji dotyczących przyznawania kwot połowowych na rok 2005. Ponieważ jednak kwestia braku uprawnień do prowadzenia połowów wynikała z treści ostatecznej decyzji w przedmiocie zezwolenia połowowego dla Skarżącego na rok 2005, zagadnienia związane z ewentualna wadliwością tej decyzji nie mogą podlegać ocenie Sądu w niniejszej sprawie. Bowiem decyzja ta nie jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie a ramy rozpoznania niniejszej sprawy, w rozumieniu art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), wyznacza postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem o przyznanie kwoty połowowej na 2006 r.

Sam fakt nie posiadania przez Skarżącego kwoty połowowej łososia w roku 2005, wykluczał przyznanie kwoty połowowej w roku 2006 skoro oba warunki musiały być spełnione łącznie. Stąd bez znaczenia pozostaje w ogóle zagadnienie ewentualnego prowadzenia połowów w roku 2005, czego zresztą także Skarżący nie podnosił.

Skoro Skarżący nie spełniał warunków uzyskania kwoty połowowej łososia na rok 2006, w świetle obowiązującej regulacji normatywnej, organ administracji zasadnie nie przyznał mu tej kwoty wydając decyzje - specjalne zezwolenie połowowe z dnia 1 stycznia 2006 r. z pominięciem gatunku łosoś - a następnie, wobec wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie zaskarżoną decyzją.

Ponieważ nie może to mieć znaczenia dla wyniku rozpoznawanej sprawy, wobec jednoznacznego wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych, poza rozważaniem Sądu pozostaje kwestie braku uzasadnienia decyzji - specjalnego zezwolenia połowowego na 2006 r., którego normatywną treść określa akt niższego rzędu -rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 maja 2004 r. w sprawie wzoru specjalnego zezwolenia połowowego (Dz.U. Nr 125, poz. 1313), wobec treści art. 107 §. 1 i 3 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutów skargi, trzeba uznać, iż dotyczą one faktycznie wyłącznie legalności aktu normatywnego stanowiącego podstawę orzekania (właściwe stosowanie pojęcia ustawowego "historycznych praw do połowu", odnoszenie go do statków nie zaś armatorów, możliwość ustalenia w akcie wykonawczym reguł mających wpływ na możliwość wykonywania działalności gospodarczej itp.) oraz w istocie zgodności z Konstytucyjną zasadą praworządności, określonego normatywnie systemu podziału kwot połowowych, czego odzwierciedleniem jest uzyskanie specjalnego zezwolenia połowowego (nie mające, w ocenie Skarżącego, uzasadnienia reguły rozdziału kwot wykluczające z możliwości połowów niektórych armatorów).

Sąd nie podziela trafności powyższych zarzutów. W szczególności nie trafne jest tu przywołanie tez zawartych w wyroku z dnia 21 sierpnia 2001 r. sygn. akt II SA 1582/00. Orzeczenie to zapadło bowiem w okresie gdy normatywnie, w akcie rangi ustawowej nie zdefiniowano pojęcia "historycznych praw do połowu" oraz nie wskazano możliwości odwoływania się do niego przy określeniu reguł podziału kwot połowowych. Nastąpiło to dopiero po wejściu w życie ustawy o rybołówstwie z 2004 r. Pogląd Naczelnego Sadu Administracyjnego został więc wyrażony w innych uwarunkowaniach normatywnych.

Odnośnie podniesionego przez Skarżącego zarzutu niezgodności przepisów rozporządzenia z aktami rangi ustawowe, w tym z Konstytucją, należy stwierdzić, iż co do zasady orzekanie o zgodności ustaw z Konstytucją, jak również aktów wykonawczych z ustawami należy do Trybunału Konstytucyjnego (art.188 Konstytucji R.P). Skład orzekający sądu administracyjnego może dokonywać oceny zgodności aktów normatywnych z Konstytucją w ten sposób, iż powziąwszy uzasadnione wątpliwości odnośnie konstytucyjności danego aktu może w myśl art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym - Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) przedstawić Trybunałowi stosowne pytanie prawne, jeżeli od odpowiedzi na to pytanie zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził jednakże istnienia uzasadnionych wątpliwości co do zgodności z przepisami Konstytucji R.P. lub innych regulacji rangi ustawowej przepisów rozporządzenia wskazanych przez Skarżącego.

Niezależnie jednak od faktu, iż Sąd nie znalazł podstaw do zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego, w trybie wskazanym w art.3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, Skarżący może samodzielnie skorzystać z instytucji wskazanej w art. 79 ust.l Konstytucji R.P. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.