Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 10/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Zobowiązano do dokonania czynności
Oddalono skargę w części
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1,art. 6, art. 16, art. 17
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 149
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 20 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 kwietnia 2021 roku sprawy ze skargi R. B. na bezczynność Rektora Uniwersytetu im. A. M. w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Rektor Uniwersytetu [...] w [...] dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku R. B. z dnia [...] października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci listy nieruchomości sprzedanych przez Uniwersytet [...] w [...] w okresie od [...] września 2016 r. do [...] września 2020 r., oraz podanie przysługującego nieruchomości numeru w księgach wieczystych wraz z nazwiskami nabywców oraz kwotą uzyskaną z tytułu zawartej umowy sprzedaży - w części dotyczącej nazwisk nabywców i numerów ksiąg wieczystych poszczególnych nieruchomości, II. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w punkcie I sentencji wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszenia prawa, III. zobowiązuje Rektora Uniwersytetu [...] w [...] do załatwienia wniosku w części określonej w punkcie I sentencji wyroku w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, IV. oddala skargę w pozostałej części, V. zasądza od Rektora Uniwersytetu [...] w [...] na rzecz skarżącego kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SAB/Po [...]

UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga R. B. (zwanego dalej: skarżący) na bezczynność Rektora Uniwersytetu im. A. M. w P. (zwanego dalej: organ; Rektor) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarga została złożona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Pismem z dnia [...] października 2020 r. (data wpływu [...] października 2020 r.), R. B. wniósł w trybie dostępu do informacji publicznej o: udostępnienie listy nieruchomości sprzedanych przez Uniwersytet im. A. M. w P. (zwany dalej: Uniwersytet; UAM) w czasie kadencji Rektora A. L., tj. od [...] września 2016 r. do [...] września 2020 r., podanie przysługującego im numeru w księgach wieczystych, wraz z nazwiskami nabywców oraz kwotą uzyskaną z tytułu zawartej umowy sprzedaży.

Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. organ powiadomił skarżącego, w związku z § 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., zwanej dalej: Udip), że z uwagi zakres wnioskowanych informacji, termin ich udostępnienia zostaje przedłużony do dnia [...] grudnia 2020 r.

Następnie, w odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia [...] grudnia 2020 r., pełnomocnik Rektora ds. informacji publicznej, dr A. B., zgodnie z żądanym sposobem udzielenia informacji, udzieliła wnioskodawcy odpowiedzi poprzez załączenie wykazu sprzedanych nieruchomości obejmujących adres nieruchomości oraz cenę za jaką zostały sprzedane. Jednocześnie poinformowano skarżącego, że w pozostałym zakresie tj. numerów ksiąg wieczystych oraz nazwisk nabywców nieruchomości, wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W dniu [...] grudnia 2020 r., drogą elektroniczną skarżący zwrócił się do pełnomocnika organu z pytaniem treści: "Czy frazę "w P." uznała Pani jako określającą "sprzedane nieruchomości" (nieruchomości sprzedane w P.), bo z listy wynika, że przesłała mi Pani tylko nieruchomości sprzedane w P.. Informuję, że fraza "w P." odnosi się do "Uniwersytet im. A. M.", o którym zazwyczaj mówi się "Uniwersytet im. A. M. w P.". Proszę zatem w celu uzupełnienia o przesłanie listy nieruchomości sprzedanych przez UAM we wskazanym okresie także poza P.."

Tego samego dnia, również drogą elektroniczną, dr A. B. odpowiedziała skarżącemu wskazując, że przesłana skarżącemu lista obejmuje wszystkie nieruchomości sprzedane przez Uniwersytet bez względu na ich położenie.

Pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. R. B. wniósł skargę na bezczynność Rektora w załatwieniu wniosku z dnia [...] października 2020 r. Skarżący zarzucił naruszenia:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm., zwanej dalej: Konstytucja), w zakresie, w jakim przepis ten stanowi normatywną gwarancję prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione ograniczenie tego prawa i nieujawnienie listy sprzedanych nieruchomości wraz z ich numerami ksiąg wieczystych oraz nazwiskami nabywców tych nieruchomości, o których udostępnienie wnosił skarżący;

2. art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i pkt 5 lit. d Udip przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu, iż lista nieruchomości sprzedanych przez Uniwersytet w czasie kadencji Rektora A. L., tj. od [...] września 2016 r. do [...] września 2020 r., oraz podanie przysługującego nieruchomości numeru w księgach wieczystych wraz z nazwiskami nabywców oraz kwotą uzyskaną z tytułu zawartej umowy sprzedaży nie stanowi informacji publicznej;

3. art. 13 ust. 1 i 2 Udip przez ich niezastosowanie i nieudostępnienie w terminach określonych w tych przepisach wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej.

Przy tak sformułowanych zarzutach skarżący wniósł na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa) w zw. z art. 21 Udip o zobowiązanie Rektora do udostępnienia skarżącemu bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku (art. 13 ust. 1 Udip w zw. z art. 286 § 2 Ppsa) wnioskowanej informacji publicznej, zgodnie z wnioskiem skarżącego z [...] października 2020 r.; na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 Ppsa w zw. z art. 21 Udip o stwierdzenie, iż Rektor dopuścił się bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej; na podstawie art. 149 § 1a Ppsa w zw. z art 21 Udip o stwierdzenie, że bezczynność Rektora miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie z tego tytułu, na podstawie art. 149 § 2 i art. 154 § 6 Ppsa, grzywny w wysokości [...] zł; na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 Ppsa w zw. z art. 21 Udip o zasądzenie od Rektora na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący wywodził, że dostęp do informacji publicznej należy interpretować szeroko. Zdaniem skarżącego jest to istotne ze względu na możliwość społecznej kontroli, jakie nieruchomości zostały sprzedane, za jaką kwotę oraz z jakich powodów. Dochód ze sprzedaży nieruchomości stanowi dochód szkoły wyższej. Lista sprzedanych nieruchomości pozwoli określić, jakiego rodzaju były to nieruchomości (gospodarcze, główne budynki itp.) oraz czym była podyktowana była sprzedaż tych nieruchomości oraz w jaki sposób dokonano wyboru kupujących.

Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 6 ust. 2 lit. f Udip, udostępnieniu podlega informacja o majątku, którym dysponują organy władzy publicznej. Powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 września 2015 r. sygn. I OSK 1375/15, zwracając uwagę na fragment: "Numer księgi wieczystej nieruchomości będącej obecnie lub w przeszłości własnością gminy stanowi informację odnoszącą się do majątku publicznego, a zatem jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p." i podkreślając, że pomimo, iż powyższy wyrok dotyczy gminy, może on mieć zastosowanie wobec innych instytucji realizujących zadania publiczne. W tym zakresie przywołał również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 marca 2015 r. sygn. II SA/Lu 876/15.

Kolejno skarżący wywodził, że zgodnie z art. 13 ust. 1 Udip informacja publiczna podlega udostępnieniu niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W rezultacie, brak prawidłowej reakcji podmiotu zobowiązanego na złożony wniosek skutkuje powstaniem jego bezczynności w tymże zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. W ocenie Rektora za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji, albowiem realizacja konstytucyjnego prawa do informacji publicznej ma na celu umożliwienie obywatelom kontrolowania działań władzy, powodować iż będą one transparentne, a w konsekwencji zgodne z zasadami funkcjonowania państwa prawa. Z art. 61 ust. 4 Konstytucji RP wynika, że tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule określają ustawy. W jednym z orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny wyraził zaś pogląd, iż całkowicie zrozumiałe jest wprowadzenie przez ustawodawcę dodatkowego wymogu wykazania interesu prawnego przez osoby pragnące uzyskać informację publiczną zawartą w księgach wieczystych, albowiem ich powszechne udostępnienie mogłoby zagrozić naruszeniem podstawowych praw obywatelskich zawartych w Konstytucji RP.

Organ podkreślił, że nie jest prawdziwe twierdzenie skarżącego, jakoby Rektor uznał, iż lista sprzedanych nieruchomości we wnioskowanym przez R. B. oraz cena za jaką zostały nieruchomości te sprzedane, nie stanowi informacji publicznej. Zgodnie z wnioskiem Rektor przedstawił wykaz nieruchomości ze wskazaniem ich dokładnego adresu oraz cenami ich zbycia.

Wskazano jednak, że art. 1 ust. 2 Udip in principio stanowi, iż przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. A zatem przepisy Udip nie mogą być stosowane w taki sposób, który podważałby normy innych ustaw.

Powyższe ma, zdaniem organu, istotne znaczenie dla oceny bezzasadności skargi R. B.. Informacja o numerach ksiąg wieczystych określonych nieruchomości, nie podlega bowiem udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż znajduje do niej wyłączne zastosowanie art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Organ uwypuklił, że takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzeczeniu z dnia 24 września 2015 r. (sygn. akt I OSK 1373/15), na które powołuje się skarżący, jedynie jednak w niewielkiej części, jakby nie dostrzegając istoty orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny bowiem zwrócił uwagę, iż zgodnie z art. 24 ust. 5 wyżej przytoczonej ustawy, Starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, oraz wydaje wypisy operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane osobowe, na żądanie: 1) właścicieli oraz osób jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 2) organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 3) innych podmiotów niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie. Organ wskazał, że NSA wskazał dalej również, że art. 20 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowi, że ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytkowych gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych, lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. A zatem oznaczenie ksiąg wieczystych stanowi element ewidencji gruntów i budynków.

Rektor podniósł, że orzecznictwo wskazuje, iż dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja fizycznie istnieje i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, a zainteresowany nie ma innego trybu dostępu do niej, wszak art. 1 ust. 2 Udip wyłącza stosowanie jej przepisów w sytuacji, gdy wnioskodawca ma zapewniony dostęp do żądanych informacji publicznych w innym trybie. Tak też jest, w ocenie organu, w kotrolowanej sprawie, ponieważ dostęp do informacji z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego regulowany jest przepisami ustawy z dnia 17 maja 2989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Na marginesie dodano, iż zgodnie z przepisami tej ustawy, wprowadzony jest wymóg odpłatności za udostępnienie danych, informacji oraz innych materiałów - w tym informacji o oznaczeniu ksiąg wieczystych nieruchomości będących w zainteresowaniu skarżącego. Wykorzystywanie więc przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w niniejszej sprawie, oznaczałoby wykorzystywanie w celu obchodzenia wymogu uiszczania opłat za udostępnianie danych, informacji oraz innych materiałów zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, który to wymóg wynika wprost z ustawy szczególnej, którą jest ustawa - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wynikająca z przepisów zasada odpłatności za dostęp do tych informacji, nie może zostać wyłączona mocą art. 7 ust. 2 Udip, co oznacza, że dane te nie mogą być udostępnione nieodpłatnie ani w ramach zwykłego dostępu do informacji publicznej.

Organ wskazał również na ochronę danych osobowych w kontekście żądania wniosku.

Kolejno organ odniósł się do zarzutu naruszenia art. 13 ust. 1 i 2 Udip podkreślając, że udzielenie żądanych informacji ze względu na ich zakres nie było możliwe w we wskazanym powyżej terminie, jednak termin nie przekroczył dwóch miesięcy o których mowa w art. 13 ust. 2 Udip.

Z powyższych względów Rektor wniósł o oddalenie skargi.

Poza wywodem merytorycznym w zakresie stawianych zarzutów, organ zwrócił na zjawisko nadużywania prawa dostępu do informacji publicznej, co zdaniem Rektora zachodzi w okolicznościach faktycznych i prawnych przedmiotowej sprawy. W ocenie organu konieczne jest dokonanie oceny indywidualnej zachowania skarżącego R. B. w kontekście uprawnienia do uzyskania informacji publicznej od Rektora. Wskazano, że pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. Prorektor prof. UAM dr hab. T. W., działając z upoważnienia Rektora UAM, rozwiązał ze skarżącym R. B. umowę o pracę z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia, ze skutkiem na koniec semestru tj. z dniem [...] września 2020 r., wraz ze zwolnieniem R. B. z obowiązku świadczenia pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia do końca okresu wypowiedzenia. Skarżący złożył w ustawowym terminie odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracy, w wyniku czego aktualnie przed Sądem Rejonowym P. - G. i J. w P. toczy się postępowanie przeciwko Uniwersytetowi .

Po otrzymaniu przedmiotowego wypowiedzenia nastąpiła eskalacja działań podejmowanych przez skarżącego R. B. nakierowana na "udręczenie" Rektora, innych pracowników Uczelni oraz mająca na celu ich oczernianie i szykanowanie w oczach opinii publicznej. W uzasadnieniu powyższego wskazano, iż w [...] r. (stan na dzień [...] grudnia 2020 r.) do Uniwersytetu wpłynęły łącznie [...] wnioski o udostępnienie informacji publicznej, z czego aż 86 wniosków zostało złożonych przez R. B.. Dla porównania, w [...] r. ogółem takich wniosków do Uniwersytetu wpłynęło [...] (z czego [...] wniosków złożonych przez R. B.), a w [...] r. takich wniosków wpłynęło łącznie 65 z czego tylko 5 było złożonych przez R. B..

Podkreślono również, że niezależnie od powyższego, skarżący po otrzymaniu wypowiedzenia umowy o pracę dnia [...] stycznia 2020 r. przystąpił do działań których skutkiem było naruszenie dóbr osobistych Uniwersytetu , Rektora Uniwersytetu oraz pracowników naukowych.

W ocenie organu nie ulega wątpliwości, że skarżący R. B. wykorzystuje prawo do dostępu do informacji publicznej, jak i prawo do złożenia skargi na bezczynność organu w celu zakłócenia funkcjonowania Uniwersytetu, a także jak trafnie ujął to Wojewódzki Sąd Administracyjny "do swoistego pieniactwa z wykorzystaniem prawa do informacji" , lecz także na potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów prawnych, toczących się z udziałem skarżącego oraz Uniwersytetu lub jego pracowników (odpowiednio sprawa pracownicza oraz sprawa karna), a także w celu "wykorzystania dla szykanowania osób piastujących funkcje publiczne, do pozyskiwania informacji o tych osobach nie w celu społecznej kontroli, lecz dla prowadzenia sporów osobistych, zaspokojenia prywatnych animozji" .

Co więcej, wobec przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych przedmiotowej sprawy, nadużywanie prawa dostępu do informacji publicznej, a także prawa do wniesienia skargi na bezczynności Rektora Uniwersytetu stanowi przejaw dążenia skarżącego R. B. do "udręczenia" podmiotu zobowiązanego. Wskazano bowiem należy, iż zainicjowane każdym z 65 wnioskowo udostępnienie informacji publicznej, złożonych przez R. B. w 2020 r., postępowanie wiąże się z zaangażowaniem pracowników UAM oraz wdrożeniem określonych środków technicznych. Powyższe obowiązki administracyjne skutkują z kolei zakłóceniem funkcjonowania Uniwersytetu, co z kolei powoduje zmniejszenie efektywności w zakresie wykonywania innych zleconych przepisami prawa powszechnie obowiązującego zadań Uczelni, w tym w rozpatrywaniu innych wniosków o udostępnienie informacji publicznej, które nie stanowią nadużycia prawa podmiotowego.

Nie budzi, według organu, wątpliwości, iż przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] kwietnia 2020 r. wraz ze skargą na bezczynność z dnia [...] maja 2020 r., a następnie z dnia [...] sierpnia 2020 r., nie służy jakiemukolwiek dobru publicznemu, a zmierza jedynie do utrudnienia funkcjonowania Uniwersytetu i godzi w realizację zadań ustawowych Uczelni oraz Rektora.

Jednocześnie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w przedmiotowej sprawie, organ powołał się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2020 r., sygn. akt IV SA/Po [...] (LEX nr 3019985) w treści którego Sąd jasno wskazał, że "Jeśli zatem według oceny podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej, informacja, której domaga się wnioskodawca nie ma takiego waloru, to w takiej sytuacji przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mają w ogóle zastosowania i wówczas nie wchodzi w grę możliwość wydania decyzji odmownej na podstawie art. 16 tej ustawy, a odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej powinna nastąpić w formie pisma informacyjnego". Powyższe w istocie nastąpiło w okolicznościach sprawy

W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2021 r. skarżący zasadniczo podtrzymał swoje stanowisko zawarte w złożonej przez niego skardze, przywołując szereg orzeczeń sądowych i stanowisko doktryny na jego poparcie. Zdaniem skarżącego, w świetle przedstawionych orzeczeń oraz stanowiska doktryny prawniczej odmowa dostępu do informacji publicznej nie może mieć miejsca w oparciu o koncepcję nadużycia prawa do informacji publicznej. Wskazał on również, że jedną z naczelnych zasad wyrażonych w art. 2 ust. 2 Udip jest zakaz badania oraz wzywania do wykazywania interesu prawnego i faktycznego podmiotu ubiegającego się o udostępnienie informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga w części okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a P.p.s.a. Oznacza to, że w sprawach indywidualnych, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne – możliwe jest zaskarżenie braku działania wymaganego od organu administracji. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz obowiązek ich wydania w ustawowym terminie. Z kolei w myśl art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności albo stwierdzenia bądź uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a nadto rozstrzyga w kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Uznając, że niniejsza skarga jest dopuszczalna, należy wskazać, iż jej przedmiotem jest bezczynność Rektora Uniwersytetu im. A. M. w zakresie udostępnienia skarżącemu R. B. listy nieruchomości sprzedanych przez Uniwersytet im. A. M. w P. w czasie kadencji Rektora A. L., tj. od [...] września 2016 r. do [...] września 2020 r., podanie przysługującego im numeru w księgach wieczystych, wraz z nazwiskami nabywców oraz kwotą uzyskaną z tytułu zawartej umowy sprzedaży.

Nie budzi wątpliwości, że Rektor UAM był podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.").

Badając przedmiot niniejszego postępowania należy wskazać, że pojęcie informacji publicznej określone jest w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne należy przy ich wykładni kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Nie wymaga się zatem od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego.

Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów.

W świetle powyższych regulacji nie budzi wątpliwości Sądu, że żądane przez stronę skarżącą informacje są informacjami publicznymi w rozumieniu u.d.i.p. Dotyczą one bowiem gospodarowania środkami publicznymi i odnoszą się do faktów.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Stosownie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Nie jest rolą sądu w niniejszym postępowaniu ocena, czy informacje żądane przez skarżącego podlegają ograniczeniu określonemu wskazanym przepisem. Dodatkowo jedynie, na marginesie, warto wskazać na uregulowanie art. 1 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Wypowiadał się w tym przedmiocie Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 8/13, w uzasadnieniu której NSA stwierdził m. In., że istnienie innych zasad czy trybu udostępniania informacji publicznych wyłącza stosowanie u.d.i.p, jednakże tylko w zakresie regulowanym wyraźnie tymi innymi ustawami.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu.

Skoro Rektor UAM błędnie ocenił, że część żądanych informacji nie stanowi informacji publicznej, należy stwierdzić, że pozostaje w bezczynności, nie wydając decyzji zgodnie z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. Nieudostępnienie żądanej informacji, przy jednoczesnym niewydaniu decyzji odmownej, stanowi o bezczynności organu. Niewydanie decyzji odmownej uniemożliwia Skarżącemu weryfikację zajętego w tym zakresie przez Rektora UAM stanowiska, które podlega odrębnemu zaskarżeniu i nie może zostać przesądzone w niniejszym postępowaniu. Dopiero w ewentualnym przyszłym postępowaniu zainicjowanym na skutek odmowy udostępnienia informacji publicznej dokonanej w prawidłowej formie możliwe będzie rozstrzygnięcie, czy odmowa taka jest zasadna.

Sąd zobowiązał więc organ do rozpatrzenia wniosków skarżącego we wskazanej części w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Oceniając, czy brak działania miał charakter kwalifikowany tj. bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. wskazać należy, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie musi być zatem bardzo znaczne i wskazywać na złą wolę organu lub powodować jakieś wyjątkowo dolegliwe dla strony skutki. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że działanie organu było związane z jego złą wolą oraz, że wywołało dla strony wyjątkowo dotkliwe skutki. Organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej. Okoliczność, że żądana informacja nie została udostępniona w całości wynikała z niewłaściwej oceny wniosku. Z tych względów orzeczono jak w punkcie II sentencji wyroku.

O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi, na podstawie art. 200 p.p.s.a. orzeczono w pkt. V wyroku