Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1802/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240  par. 1  pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Protokolant starszy referent sądowy Katarzyna Trzęsicka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A spółki z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji określającej stratę w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] odmawiającą uchylenia w całości decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej we Wr. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...] stycznia 212 r. nr [...] i określającą A sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. (dalej: spółka, strona, skarżący) wysokość straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 w kwocie 118.460,48 zł.

Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. określił spółce wysokość straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 rok w kwocie 97.045,17 zł. Decyzję tę organ odwoławczy uchylił w całości i określił spółce wysokość straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 rok w wysokości 118.460,48 zł. Wyrokiem z dniu 6 listopada 2012 r. (sygn. akt I SA/Wr 782/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na tę decyzję.

Pismem z dnia 14 grudnia 2012 r. spółka wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. (nr [...]), wskazując jako przesłankę wznowienie postępowania ujawnienie nowego dowodu w sprawie. Nowym dowodem, istniejącym w dniu wydania decyzji, a nieznanym organowi, który wydał decyzję, zdaniem spółki, jest inwentaryzacja (spis z natury) towarów w magazynie spółki w B we W. na dzień [...] grudnia 2007 r. Spółka wyjaśniła, że w decyzji ostatecznej Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że z rozliczenia ilościowego sprzedaży wynika brak 4.054 towarów. Tymczasem zgodnie z inwentaryzacją towarów w magazynie C na dzień 31 grudnia 2007 r. na stanie znajdowało się 3.937 sztuk towarów. Oznacza to, że brak towarów wynosił 117 sztuk, a nie 4.054 sztuk, jak przyjął organ podatkowy. W ocenie spółki, ten fakt ma istotne znacznie dla dokonanego przez organ podatkowy rozliczenia ilościowego sprzedaży w 2007 r. Spółka stwierdziła także, że przedmiotowy dowód istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej przez organ odwoławczy. Inwentaryzacja została sporządzona przez byłych pracowników spółki – M. F. i S. P.. Zaznaczyła, że pomiędzy rozpoczęciem spisu z natury (31 grudnia 2007 r.) a jego zakończeniem nie przeprowadzono żadnej sprzedaży.

Zdaniem strony, potwierdzeniem przeprowadzonej inwentaryzacji jest faktura [...] wystawiona w dniu [...] października 2007 r. w kwocie 1.413,12 zł za wynajem powierzchni magazynowej w B we W. przez firmę "D" sp. z o.o. Na wskazanej fakturze wyszczególnione zostały opłaty eksploatacyjne oraz czynsz za powierzchnię dodatkową.

Skarżąca wyjaśniła też, że nowy w sprawie dowód (spis z natury) został odnaleziony w czasie archiwizacji przeprowadzonej przez spółkę i ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Dyrektor Izby Skarbowej we W., postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., wznowił postępowanie w sprawie i decyzją w dniu [...] lutego 2013 r. odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. w Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej: O.p.) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zdaniem organu podatkowego, w rozpatrywanej sprawie brak wyżej wymienionej przesłanki. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że faktura za wynajem przez spółkę dodatkowej powierzchni w B we W. (z dnia [...].10.2007 r. nr [...]), na którą powołuje się spółka, była znana organowi podatkowemu przed wydaniem decyzji, stanowiła bowiem załącznik do protokołu kontroli podatkowej z dnia 9 lutego 2009 r. Tym samym faktura ta nie jest nowym dowodem w sprawie. Nie jest także takim dowodem (istniejącym w dniu wydania decyzji) inwentaryzacja (spisu z natury) towarów w magazynie spółki w B we W. Organ podatkowy zauważył, że w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego spółka przedłożyła inwentaryzację sporządzoną dla sklepu w B, która nie została w żaden sposób podważona. Spółka nie wyjaśniła z jakich przyczyn mogłaby być nieważna.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że inwentaryzacja złożona wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania, nie jest dowodem po raz pierwszy zgłoszonym przez spółkę, lecz "nową wersją" inwentaryzacji. Organ podatkowy przypomniał, że w trakcie prowadzonego postępowania przedstawione inwentaryzacje ze sklepów spółki, ich uzupełnienia i korekty były sporządzone odręcznie. Tymczasem przedstawiony przez spółkę dokument został sporządzony na komputerze i zawiera inną liczbę kolumn niż inwentaryzacja przedstawione w toku postepowania podatkowego. Ponadto "nowa wersja" inwentaryzacji została sporządzona przez pracowników salonu. Takie działanie, w ocenie organu, nie jest zgodne z zasadą, że w skład komisji i zespołów spisowych nie mogą wchodzić osoby materialnie odpowiedzialne za inwentaryzowane składniki. Organ podatkowy zaznaczył także, że inwentaryzacja dla magazynu spółki została podpisana przez osoby ją sporządzające tj.. M. F. i S. P. podczas, gdy inwentaryzacja dla salony we W. nie jest podpisana przez M. F., ale przez główną księgowa spółki [...]. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył także, że stan papieru, na którym został wydrukowany spis, dołączony do wniosku o wznowienie postepowania, nie wykazuje zużycia, spowodowanego upływem czasu, jaki minął od jego sporządzenia. Z tych okoliczności organ podatkowy wyprowadził wniosek, że inwentaryzacja ta nie istniała w dniu wydawania decyzji i jest niewiarygodna. Przedstawiony przez spółkę dokument nie spełnia więc wymogów wynikających z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Od decyzji tej spółka wniosła odwołanie, w którym zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie przepisów postępowania, w szczególności.:

– art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez nieuwzględnienie istotnego dla sprawy nowego dowodu, stanowiącego podstawę do wznowienia postepowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej,

– art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez błędną, dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, stanowiącą naruszenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego.

Dyrektor Izby Skarbowej, po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania, utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji.

W uzasadnieniu stwierdził, że spółka, w trakcie postępowania podatkowego, kilkakrotnie przedkładała różne inwentaryzacje, ich uzupełnienia i korekty, które uwzględniono, w tym dotyczące salonu C w B. Organ podatkowy przyjął, że jest to inwentaryzacja wszystkich towarów jakie znajdowały się w salonie w B, zarówno w sklepie, jak i magazynie. Na żadnym etapie postępowania spółka nie podnosiła, że może istnieć jeszcze dodatkowa inwentaryzacja, czy dodatkowe pomieszczenie, w którym przechowywane są znaczne zapasy towarów. W myśl zaś art. 73 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 330 ze zm.) dowody księgowe i dokumenty inwentaryzacyjne przechowuje się w jednostce, w oryginalnej postaci, w ustalonym porządku dostosowanym do sposobu prowadzenia ksiąg rachunkowych, w podziale na okresy sprawozdawcze, w sposób pozwalający na ich łatwe odszukanie. Zarówno we wniosku, jak i złożonym odwołaniu spółka nie wykazała, że dodatkowa inwentaryzacja rzeczywiście istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej. Organ podatkowy zauważył, że fakt posiadania przez spółkę magazynu w B we W. był znany organom podatkowym w momencie wydania decyzji. Słusznie więc uznano, że faktura wskazująca na wynajmowanie magazynu nie miała wpływu na podjęcie rozstrzygnięcie. Przedstawiona faktura nie jest bowiem nowym dowodem w sprawie. Salon C w B we W. był jedynym obiektem inwentarzowym, dla którego sporządzono jeden spis z natury, obejmujący towary w sklepie i w magazynie. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, załączona do wniosku inwentaryzacja nie jest wiarygodna. Przedłożony przez stronę dokument bardzo różni się od innych spisów inwentaryzacyjnych. Organ podtrzymał także spostrzeżenia co do stanu papieru. W jego ocenie, karty spisu nie wykazują zużycia spowodowanego upływem czasu.

Organ odwoławczy stwierdził także, że postępowanie było prowadzone prawidłowo. Nie naruszono przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p., w szczególności zasady swobodnej oceny dowodów. W konsekwencji, Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł powodów do zmiany swojego stanowiska i utrzymał decyzję wydana w pierwszej instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez nieuwzględnienie istotnego dla sprawy nowego dowodu, stanowiącego podstawę do wznowienia postępowania i uchylenia decyzji ostatecznej

W uzasadnieniu skargi wskazał, że przedstawione dowody potwierdzają istnienie dwóch oddzielnych inwentaryzacji, tj. jednej w sklepie, drugiej w magazynie. Zaznaczyła, że część towarów znajdowała się w magazynie. Po likwidacji sklepu towar (ze sklepu, jak i magazynu) został sprzedany. Sprzedaż potwierdza faktura VAT [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Zdaniem spółki, Dyrektor Izby Skarbowej bezpodstawnie odmawia wiarygodności przedłożonym dowodom. Oceny zgłoszonego dowodu dokonał bowiem w oparciu o subiektywne spostrzeżenia, co narusza art. 191 O.p. Skarżąca wyjaśnia, że z magazynu rozdysponowywano towar do poszczególnych punktów sprzedaży, zatem na 31 grudnia 2007 r. musiały znajdować się tam towary, tym bardziej, że stwierdzono tak duża różnice pomiędzy ilością towarów zakupionych, a posiadanych w punktach sprzedaży. Skarżąca porównuje też powierzchnię handlowa poszczególnych punktów sprzedaży (tj. E w W. pow. 130,40 m² sprzedaż 755.735 z, B we W. pow. 149,89 m² sprzedaż 596.431 zł) i z wykazanej różnicy sprzedaży wyprowadza wniosek, że cały asortyment nie znajdował się w samym sklepie we W., ale także w magazynie. Skarżąca wyjaśniła, że inwentaryzacja magazynu została sporządzona na komputerze, gdyż porównywano także towar zakupiony ze stanem magazynu oraz towarem znajdującym się we wszystkich sklepach (towar z magazynu był dostarczany także do pozostałych punktów sprzedaży). Natomiast inwentaryzacja w poszczególnych sklepach dotyczyła asortymentu tam się znajdującego, dlatego była sporządzona odręcznie. Ponadto różnice w sporządzeniu spisu wynikają z faktu, że M. F., która objęła stanowisko kierownika Salonu w B, wprowadziła od 1 stycznia 2008 r. zasadę, że inwentaryzację należy sporządzać na komputerze.

Strona podniosła także, że ustawa o rachunkowości nie precyzuje przepisów odnośnie prowadzenia spisu towarów. Nie jest więc zabronione, sporządzenie spisu na komputerze, wprowadzenie dowolnej ilości kolumn w spisie i sporządzenie spisu przez pracowników, do których spółka miała zaufanie. Zauważa, że zatrudnienie do tych czynności innych osób generowałoby dodatkowe koszty. Zdaniem skarżącej, nie ma podstaw do kwestionowania przedłożonej inwentaryzacji towarów w magazynie B na 31 grudnia 2007 r., jako nowego dowodu spełniającego przesłanki z art. 240 §1 pkt 5 O.p.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu podatkowego, nieprawdopodobne jest, aby od wszczęcia postępowania kontrolnego do czasu złożenia wniosku o wznowienie postępowania, spółka nie zauważyła, że brak jest inwentaryzacji sporządzonej dla magazynu w B we W. Zaznaczył organ, że z dowodów zebranych w sprawie ani z arkuszy spisowych przedłożonych w postepowaniu wznowieniowym, nie wynik, aby nastąpiło porównanie zakupionego tworu znajdującego się we wszystkich sklepach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012, poz.270 ze zm., - dalej: P.p.s.a.) ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., postępowanie wznawia się w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, jeśli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Oznacza to, że ww. przesłanka wznowienia postępowania wystąpi wówczas jeśli zostaną spełnione łącznie następujące okoliczności:

- wyjdą na jaw nowe okoliczności lub nowe dowody,

- ujawnione okoliczności lub dowody są nowymi w sprawie,

- ujawnione nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji,

- ujawnione nowe okoliczności lub nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji nie były znane organowi, który decyzję wydał.

Organ podatkowy uznał, że spółka nie wykazała, iż przedstawiony nowy dowód (tj. inwentaryzacja magazynu spółki w B we W. sporządzona na koniec 2007 r.) faktycznie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej dotyczącej określenia wysokości straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r., a okoliczności sprawy wskazują że dowód taki wówczas nie istniał.

Skarżąca wywodzi, że dowód ten istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej, ale nie był znany organowi podatkowemu który decyzję wydał. Dowód odnaleziono podczas

archiwizacji przeprowadzonej przez spółkę. Fakt posiadania przez spółkę magazynu potwierdzają faktury za najem dodatkowej powierzchni w B we W., a skoro spółka posiadała magazyn to w magazynie tym przechowywała towary handlowe.

Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. określił spółce wysokość straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 rok w kwocie 97.045,17 zł. Decyzję tę organ odwoławczy uchylił w całości i określił spółce stratę w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 rok w kwocie 118.460,48 zł. Wyrokiem z dniu 6 listopada 2012 r. (sygn. akt I SA/Wr 782/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na tę decyzję.

Z akt sprawy wynika także, że spółka w 2007 r. prowadziła działalność handlową w sklepach w F i E w W. oraz w B we W. W toku postępowania podatkowego ustalono, że w 2007 r. spółka była w posiadaniu 11.142 sztuk towarów (remanent początkowy 1.876 sztuk plus zakup 16.622 sztuki minus remanent końcowy 7.356 sztuk), udokumentowana sprzedaż towarów wyniosła 7.088 sztuk (dane z kas rejestrujących). Brak zatem udokumentowanej sprzedaży 4.054 sztuk towarów. Uwzględniając te ustalenia organy podatkowe przyjęły, że spółka nieprawidłowo ewidencjonowała sprzedaż towarów i stwierdziły, że księgi handlowe prowadzone przez spółkę nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego. Podstawy opodatkowania ustalono szacunkowo, korzystając z danych uzyskanych od podmiotu gospodarczego, który prowadził działalność w podobnym zakresie i podobnych warunkach. Postępowanie podatkowe dotyczące spółki było prowadzone przez prawie cztery lat. Na decyzję ostateczną spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z 6 listopad 2012 r. (sygn.. akt I SA/Wr 782/12) oddalił skargę. W toku postępowania podatkowego kluczową kwestią był brak udokumentowanej sprzedaży 4.054 sztuk towarów handlowych. Istotne w sprawie były zatem dane dotyczące zakupu towarów handlowych oraz dane wynikające z remanentów (w tym spisu z natury towarów handlowych na koniec 2007 r.). W toku postępowania podatkowego spółka przedkładała brakujące faktury dokumentujące zakup towarów oraz faktury korygujące, które uwzględniono w rozliczeniu. Przedłożyła także inwentaryzacje na koniec 2007 r. obejmujące towar w poszczególnych punktach sprzedaży, dodatkowe arkusze inwentaryzacyjne, wyjaśniając że wcześniej przedłożone inwentaryzacje były częściowe i dotyczyły sklepów w E i B, a uzupełniające inwentaryzację dotyczą sklepów w E, B i F. W toku postępowania skarżąca spółka nie wskazywała, że odrębnie sporządzano spis z natury dla sklepu i odrębnie dla magazynu mieszczącego się w B. Po raz pierwszy na tę okoliczność powołała się we wniosku o wznowienie postępowania, przedstawiając spis z natury z którego wynika, że w magazynie znajdowała się znaczna ilość towarów (4.054 sztuk minus 117 sztuk). Po uwzględnieniu danych z tego spisu z natury, jak wyjaśniła spółka, brak udokumentowanej sprzedaży wyniósłby 117 sztuk towarów handlowych, a nie jak przyjęły organy podatkowe 4054 sztuk.

Organ podatkowy, zasadnie odmówił wiarygodności twierdzeniom spółki co do istnienia w dniu wydania decyzji ostatecznej, przedłożonego w postępowaniu wznowieniowym dowodu (inwentaryzacji towarów znajdujących się w magazynie). Potwierdzają to wskazane przez organ podatkowy okoliczności, w szczególności czas trwania postępowania (od sierpnia 2008 r. do listopada 2012 r.), czynny udział spółki w postępowaniu, przejawiający się m in. przedkładaniem w toku tego postępowania licznych uzupełnień spisów z natury dla poszczególnych punktów sprzedaży sporządzonych na koniec 2007 r., brak twierdzeń o sporządzaniu odrębnych spisów z natury towarów znajdujących się w magazynie, brak w dokumentacji księgowej spółki odrębnego spisu z natury towarów znajdujących się w magazynie spółki w B we W. Odnalezienie inwentaryzacji, przedłożonej z wnioskiem o wznowienie postępowania, dopiero po zakończeniu postępowania podatkowego i sądowoadministracyjnego jest tym bardziej niewiarygodne, że najważniejszą kwestią do wyjaśniana w toku postępowania podatkowego, była wykazanie że sprzedaż spółki znajdowała pokrycie w nabytych towarach. Spółka zatem winna w toku postępowania dążyć do ustalenia prawidłowości udokumentowania zakupu towarów oraz prawidłowości sporządzonych spisów z natury. Co niewątpliwe czyniła przedkładając dokumenty uzupełniające spisy z natury. Sam fakt wynajmowania przez spółkę w B pomieszczenia na magazyn był znany organom podatkowym, z faktu posiadania przez spółkę magazynu nie wynika jednak, że towar znajdujący się w magazynie i sklepie (oba znajdujące się w B) zostały objęty odrębnymi spisami z natury, z których ten dotyczący towaru w magazynie nie znalazł się w dokumentacji księgowej spółki i nie został ujawniony przez spółkę w toku trwającego prawie cztery lata postępowania kontrolnego i podatkowego, a ten dotyczący sklepu znajdował się w dokumentacji księgowej i był zarówno uzupełniany, jak i analizowany przez spółkę.

W toku postępowania podatkowego spółka nie wskazywała też, że magazyn w B był miejscem skąd rozdysponowywano towary do poszczególnych punktów sprzedaż. Argumentację tę spółka przedstawiła dopiero w skardze oraz we wniosku o wznowienie postępowania, nie przedstawiając jednak na jej potwierdzenia żadnych dowodów, np. zamówień towarów, dowodów przyjęcia i wydania z magazynu, transportu towarów z magazynu do punktów sprzedaży W. Potwierdzeniem istnienia w B magazynu jako centralnego miejsca z którego rozdysponowywano towar, w ocenie Sądu, nie jest też porównanie wartości towarów handlowych w cenach sprzedaży brutto, wynikających z inwentaryzacji sporządzonej w sklepie w E i inwentaryzacji sporządzonej w sklepie w B. Fakt, że na koniec 2007 r. wartość zapasów w cenach sprzedaży brutto była większa w sklepie spółki o mniejszej powierzchni ( E) niż w sklepie o większej powierzchni (B) mogła wynikać z różnych przyczyn np. większej sprzedaży, mniejszych zamówień, różnic cenowych w towarach które pozostały w tych punktach sprzedaży, a nie konieczne, jak twierdzi spółka, z faktu, że nie cały towar znajdował się w sklepie w C.H. w B. Przeprowadzona przez spółkę analiza w żaden sposób nie potwierdziła, ani że magazyn w B był miejscem skąd rozdysponowywano towary do poszczególnych punktów sprzedaż, ani że spis z natury sporządzony dla punktu sprzedaży w B nie obejmował towarów znajdujących się w magazynie.

Zauważyć też należy, że organy podatkowe nie kwestionowały posiadanie powierzchni magazynowej przez spółkę w B, za niewiarygodne organ podatkowy uznał jedynie istnienie, w dniu wydania decyzji ostatecznej dotyczącej straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r., przedłożonej przez spółkę odrębnej inwentaryzacji towarów znajdujących się w magazynie.

Organ podatkowy dokonał oceny przedstawionego nowego dowodu także pod względem podobieństw w formie i treści do inwentaryzacji sporządzanych w tym czasie w punktach sprzedaży spółki. Stwierdzone różnice, zdaniem Sądu, także uzasadniały wątpliwości organu podatkowego co do wiarygodności tego dokumentu. Zasadą jest sporządzanie w jednym podmiocie gospodarczym dokumentów wykazujących dane niezbędne do dokonania rozliczeń, w tym podatkowych, w jednolity sposób. Tak zostały sporządzone spisy z natury obejmujące towary znajdujące się w poszczególnych punktach handlowych spółki. Zostały one sporządzone odręcznie, zawierały sześć kolumn, karty spisowe nie były ponumerowane, nie były podpisane, nie posumowano też ilości towarów i ich wartości, zostały podpisane przez główną księgowa spółki p. [...]. Inwentaryzację towarów w magazynie sporządzono na komputerze, arkusze spisu zawierają 8 kolumn, sztuki towaru i ich wartość są podsumowane, każda karta spisu jest podpisana przez osobę ja sporządzającą w tym przez M. F. Zasadnie za niewiarygodne organ podatkowy uznał twierdzenia spółki, że odmienny sposób sporządzenia inwentaryzacji magazynu wynikał z objęcie przez M. F. stanowiska kierownika salonu w B i wprowadzenia od 1 stycznia 2009 r. zasady sporządzania inwentaryzacji na komputerze. M. F. sporządzała bowiem także inwentaryzację salonu w B i arkusze spisu z natury nie były przez nią podpisane, podpisała je główna księgowa spółki. W tych okolicznościach trudno dać wiarę, że inwentaryzacje w punktach sprzedaży spółki i przedłożona w postępowaniu wznowieniowym inwentaryzacja magazynu były sporządzone w tym samym czasie i przez te same osoby.

Brak także potwierdzenia, w szczególności nie wynika to z arkuszy spisowych, aby, jak twierdzi skarżąca, przy inwentaryzacji magazynu w B oprócz sporządzenia spisu z natury, porównywano też zakupiony towar ze stanem magazynowym oraz towarem znajdującym się we wszystkich sklepach. Zauważyć należy, że gdyby faktycznie wówczas, tj. na koniec 2007 r. czynności takich dokonano spółka znałaby stan magazynowy i w toku postępowania podatkowego potrafiła wykazać inną niż ustaliły to organy podatkowe wielkość nieudokumentowanej sprzedaży towarów.

Organ podatkowy, badając wystąpienie przesłanki wznowienie postępowania z art. 145 §1 pkt 5 O.p., dokonał wszechstronnej analizy przestawionego przez stronę nowego dowodu w sprawie. Wynikające z tej analizy wnioski są logiczne i znajdują oparcie z aktach sprawy. Zasadnie organ podatkowy przyjął, że spółka nie wykazała, iż przedstawiony dowód istniał w dniu wydania decyzji określające spółce wysokość straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. i sporządzony został w czasie na nim wskazanym (rozpoczęty 31.12.2007 r. i zakończony 2.01.2008 r.) Tym samym nie wystąpiła powołana przez spółkę we wniosku o wznowienie postępowania podatkowego przesłania określona w art. 240 §1 pkt 5 O.p.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.