Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2314/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64 ust. 1, art. 140aa ust. 1, ust. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 68, art. 107, art. 76 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 74
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2017 r. sprawy ze skargi F. Sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], którą Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 dalej k.p.a.), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. b), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst. jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 460), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2000 złotych – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją.

Do wydania ww. decyzji doszło w następujących okolicznościach.

W dniu [...] marca 2013 r. we [...] na ul. [...] (droga krajowa nr [...]) zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy ciężarowej marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował Pan D.M., który wykonywał przewóz drogowy blachy stalowej w arkuszach w imieniu i na rzecz Firmy Transportowo-Handlowej "[...]" M.,R.B. Sp.j. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...]z dnia [...] marca 2013 r.

W wyniku ważenia pojazdu organ I instancji stwierdził następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- nacisk 12,85 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu - przekroczenie o 1,35 t,

- przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] orzeczono o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2000 złotych.

Po rozpatrzeniu odwołania od decyzji organu wojewódzkiego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego – utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2013 r. wskazując, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie i wydał rozstrzygnięcie zgodne z prawem.

Powyższa decyzja GITD z dnia [...] sierpnia 2013 r. stała się przedmiotem skargi Firmy Transportowo-Handlowej "[...]" M., R.B. Sp. j. z siedzibą w [...].

Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 maja 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 3004/13 uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Główny Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się naruszenia przepisów postępowania - poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy.

W szczególności mimo zawartego w odwołaniu wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka - kierowcy D.M., organ II instancji nie rozpoznał tego wniosku wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w jego ocenie nie było potrzeby przeprowadzania takiego dowodu, bowiem przesłuchanie kierowcy nie ujawniłoby nowych istotnych okoliczności w przedmiotowej sprawie. Główny Inspektor Transportu Drogowego zdyskredytował zatem wartość dowodu przed jego przeprowadzeniem.

Sąd podkreślił, że czym innym jest ocena dowodu, w tym przypadku zeznań świadka pod kątem wykazania danych okoliczności np. należytej staranności czy braku wpływu na powstanie naruszenia, a czym innym odmowa przeprowadzenia dowodu jako nieprzydatnego do wykazania okoliczności istotnej w sprawie. W niniejszej sprawie organ przesłanki wymienione w art.140aa ust. 4 prawa o ruchu drogowym prawidłowo uznał za istotne w sprawie, jednak bez przeprowadzenia wnioskowanego w odwołaniu dowodu z zeznań świadka uznał, iż dowód ten nie ujawni okoliczności istotnych w sprawie.

W ocenie Sądu takie procedowanie stało w sprzeczności z zasadami prowadzenia postępowania dowodowego wynikającymi z przepisów k.p.a.,

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd wskazał, iż użyte w sprawie wagi legitymowały się świadectwami legalizacji wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...], zaś miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia [...] sierpnia 2012r. (k.18 odwrót). Wyniki ważenia utrwalone zostały w protokole kontroli. Organ nie odniósł się też do zarzutów strony, co do uzyskanych wyników ważenia w aspekcie przekroczenia wskazanego w świadectwie legalizacji ponownej obciążenia maksymalnego 10000 kg. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien zatem odnieść się do zarzutów wskazanych przez Sąd.

Po wyroku Sądu – Główny Inspektor Transportu Drogowego swoją decyzją z dnia [...] marca 2015 r. uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] ponownie orzeczono o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2000 złotych.

Po rozpatrzeniu odwołania - decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją organu wojewódzkiego z dnia [...] lutego 2016 r.

W uzasadnieniu decyzji organ centralny wskazał, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%.

Organ powołał art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazując pod jakimi warunkami dozwolony jest ruch pojazdu nienormatywnego.

Powołując art. 140 aa ustawy Prawo o ruchu drogowym Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę nakłada się na podmiot wykonujący przejazd.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot:

a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem,

b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub

2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna.

Organ przytoczył definicję pojazdu nienormatywnego zawartą w art. 2 ust. 35a ustawy Prawo o ruchu drogowym a także warunki dopuszczalności ruchu pojazdów wynikające z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Organ wskazał, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 41 ust. 1 w myśl którego po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku osi napędowej do 11,5 t.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] sierpnia 2012 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu [...] o numerach fabrycznych CH [...] i CH[...]. Wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do dnia [...] lipca 2013 r. dla wagi o numerach fabrycznych CH [...], oraz do dnia [...] października 2014 r. dla wagi o numerach fabrycznych CH [...]. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono jednokrotnie, kierowca nie wnosił o ponowne ważenie.

Po zważeniu i dokonaniu pomiarów Sporządzono protokół kontroli nr [...]z dnia [...] marca 2013 r., który kierowca podpisał bez uwag.

Organ konsekwentnie podkreślał, że wyniku ważenia stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- nacisk 12,85 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu - przekroczenie o 1,35 t,

- przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W niniejszej sprawie stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy - Prawo o ruchu drogowym karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustalono w wysokości 2000 zł - za brak zezwolenia kategorii VII - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%.

Organ wskazywał, że tylko zezwolenie kategorii I i II umożliwia przewóz ładunków podzielnych. Poza tym występuje zakaz przejazdu pojazdu nienormatywnego z ładunkiem podzielnym. W przypadku naruszenia ww. zakazu nakłada się karę pieniężną jak za brak zezwolenia kategorii odpowiadającej wartościom kontrolowanego pojazdu (zespołu pojazdów) bez względu na to czy przewożony ładunek był podzielny czy też niepodzielny. Podnosił, iż we wniosku o wydanie zezwolenia nie wskazuje się rodzaju przewożonego ładunku, a jedynie parametry pojazdu.

Organ podniósł, że w trakcie kontroli stwierdzono, iż nacisk na pojedynczą oś napędową pojazdu po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 w górę wynosi 12,85 t co stanowi przekroczenie o 1,35 t (11,73%). Z tabeli stanowiącej załącznik do ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, że ze względu na nacisk pojedynczej osi, który przekraczał w przedmiotowym przypadku 11,5 t należało zakwalifikować stwierdzone naruszenie jako wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Żadne z zezwoleń kategorii I-VI nie przewiduje przejazdu pojazdu nienormatywnego przekraczającego nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu powyżej 11,5 t.

Organ zaznaczył, iż zgodnie z lp. 7 ww. załącznika zezwolenia nr VII udziela się na przejazd pojazdu nienormatywnego:

a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI,

b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Wysokość nałożonej w sprawie kary ustalono na podstawie art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. b) wobec stwierdzenia wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%.

Organ odwoławczy zauważył, że kontrola przestrzegania nacisków osi i DMC pojazdów jest ustawowym obowiązkiem Inspekcji. Wynika to wprost z art. 55 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1265), a także z art. 129 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 129a Prawa o ruchu drogowym - gdzie wskazano, że inspektor ma prawo kontrolowania masy, nacisków osi i wymiarów pojazdu przy użyciu przyrządu pomiarowego. Uprawnienie do nakładania kar pieniężnych w przypadku stwierdzenia naruszeń tych norm wynika z art. 56 ustawy o transporcie drogowym i cytowanego wyżej art. 140aa ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym zgodnie z którym decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej wydaje właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Straży Granicznej, Służby Celnej lub zarządca drogi.

Działając zatem na mocy ustawy, organ kontrolny w celu skontrolowania masy i nacisków osi pojazdu ma użyć przyrządów pomiarowych. Przyrządy te muszą spełniać wymagania określone przepisami o miarach. Materia ta uregulowana jest w ustawie z dnia 11 maja 2011 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441 z późn. zm.), a kontrolę ważenia pojazdów należy przeprowadzić w miejscu do tej czynności zatwierdzonej przez właściwy organ.

Główny Inspektor Transportu Drogowego podał, że wagi użyte w trakcie kontroli drogowej były poddane badaniu i posiadały stosowne świadectwa legalizacji ponownej, które zostały wydane na podstawie § 10 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologiczne, tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 26, poz. 152).

Organ podkreślał, że czynności pomiarowe wykonywane podczas kontroli drogowej nie mają charakteru czynności administracyjnych określonych w ustawie o transporcie drogowym i aktach wykonawczych. Ważenie pojazdów jest tylko czynnością techniczną zmierzającą do uzyskania pomiaru, który ma wykazać, czy dany pojazd spełnia określone normy, czy też nie. Trudno przeto oczekiwać od ustawodawcy, by w drodze uregulowań prawnych określał np. w jaki sposób pojazd ma najechać na wagę, czy za pomocą jakich hamulców kierowca ma zatrzymać pojazd. Temu służą odpowiednie instrukcje obsługi użytkowanych urządzeń. Należy zresztą zauważyć, że przed dokonaniem ważenia kierowcy są instruowani jakie czynności mają wykonać w trakcie pomiarów - tak też było w trakcie kontroli w dniu [...] marca 2013 r., o czym świadczy potwierdzenie zapisów protokołu przez kontrolowanego kierowcę.

Odnosząc się do argumentów dotyczących załadunku przedmiotowego pojazdu organ odwołując się do art. 140 aa ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazywał, że karę pieniężną nakłada się na podmiot wykonujący przejazd, tylko dodatkowo możliwe jest nałożenie kary także na podmioty wykonujące inne czynności związane z przewozem drogowym. Nie ma zatem możliwości uniknięcia przez stronę – podmiot wykonujący przejazd, odpowiedzialności z tytułu stwierdzonych naruszeń poprzez "przeniesienie" jej na załadowcę.

Organ podniósł, że powołane przez stronę art. 92a i art. 92c ustawy o transporcie drogowym mają zastosowanie do postępowania administracyjnego prowadzonego w wyniku kontroli przeprowadzonej na podstawie przepisów tej ustawy. Przedmiotowa kontrola prowadzona była natomiast na podstawie ustawy Prawo o ruchu drogowym i ustawy o drogach publicznych. Przepisy te nie miał więc zastosowania w przedmiotowym postępowaniu.

Organ odwoławczy podkreślił także, że w toku ponownego postępowania przesłuchano (zgodnie z wnioskiem strony) kierowcę, jednak ta czynność nie wykazała, że ukarany podmiot dochował należytej staranności i nie miał wpływu na stwierdzone naruszenia prawa. Podkreślono, że wag użyto zgodnie z instrukcją ich użytkowania.

Zdaniem organu odwoławczego mając na uwadze powyższe regulacje prawne oraz treść zgłaszanych przez stronę wyjaśnień w przedmiotowej sprawie nie zachodziła możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności. Strona w toku postępowania oraz na etapie odwoławczym przedstawiła dokumenty, które zdaniem organu nie wskazują na fakt, że dochowała na należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Zdaniem organu brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanego naruszenia tj. wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20% były okolicznościami, które podmiot wykonujący przejazd powinien był przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

Organ wyjaśniał, iż to podmiot wykonujący przejazd decyduje o wyborze trasy, czy zachowaniu się na drodze podczas wykonywania przewozu i musi on uwzględniać w swych rachubach bezpieczeństwo zarówno kierowcy, wykonującego transport jak i innych uczestników ruchu. Dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, w którym powinien uczestniczyć zarówno załadowca jak i podmiot wykonujący przejazd, tak by nieprzekraczane były normy wymagane przepisami ustawy Prawo o ruch drogowym oraz ustawy o drogach publicznych, leży niewątpliwie w interesie podmiotu wykonującego przejazd.

Normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej.

Organ odwoławczy zważył, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i karę pieniężną w wysokości 2000 (słownie: dwa tysiące) złotych nałożył zgodnie z prawem.

Skargę na opisaną wyżej decyzję GITD wniosła Firma Transportowo-Handlowa "[...]" M., R.B. Spółka Jawna w [...].

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie art. 7, 77, 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprzeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego w sprawie, oraz nie uwzględnienie wszystkich dowodów w sprawie oraz poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie,

2. naruszenie art. 6 w związku z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego,

3. art. 13g ustawy o drogach publicznych,

4. art. 140aa, art. 140ab, art. 140ac ustawy Prawo o ruchu drogowym;

5. art. 36 prawa przewozowego poprzez jego wadliwą interpretację;

Powyższe uchybienia miały, zdaniem strony skarżącej, wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Skarżąca żądała uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz, 718), nie jest związany zarzutami i granicami skargi.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium zgodności z prawem stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Na wstępie trzeba podkreślić, że orzekające w sprawie organy zastosowały się do wskazań zawartych w wyroku WSA z dnia 28 maja 2014 r. oraz prawidłowo zastosowały przepisy prawa. Wysokość kary ustalona została zgodnie z przepisami.

Sąd stwierdza, że zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Definicja pojazdu nienormatywnego, zawarta w art. 2 pkt 35a p.r.d. stanowi, że pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

W kontrolowanym pojeździe stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnych norm:

- nacisk 12,85 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu - przekroczenie o 1,35 t,

- przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W myśl art. 64 ust. 1 p.r. d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania stosownego zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ.

Zgodnie z art. 140aa ust. 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.

W myśl ust. 3 wspomnianego artykułu pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: 1) podmiot wykonujący przejazd; 2) podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1.

W niniejszej sprawie należało zatem wyjaśnić czy postępowanie poprzedzające nałożenie kary pieniężnej zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy oraz czy organ prawidłowo zastosował przesłanki odpowiedzialności skarżącej, oraz czy organy administracji zastosowały się do wskazań zawartych w zapadłym w niniejszej sprawie wyroku WSA.

Podstawowe znaczenie w sprawie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli, w protokole kontroli. Zasadniczo bowiem jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy nastąpiło określone naruszenie przepisów powołanej wyżej ustawy oraz na kwalifikację tego przekroczenia.

Sporządzenie protokołu z kontroli znajduje umocowanie w art. 74 u.t.d. W myśl powołanego przepisu z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół. Protokół podpisują inspektor i kontrolowany, odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego kontrolujący odnotowuje w protokole kontroli i podaje jej przyczynę (ust. 2). Kopię protokołu doręcza się kontrolowanemu kierowcy, przedsiębiorcy lub podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy (ust. 3). Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia (ust. 4). W niniejszej sprawie protokół został podpisany przez kierowcę kontrolowanego pojazdu. Kierowca nie zgłosił żadnych uwag do przeprowadzonej kontroli.

Jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń, z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia.

W niniejszej sprawie protokół kontroli potwierdza przekroczenie dopuszczalnych parametrów.

Sąd zauważa, że wiarygodnym i rzeczywistym obrazem parametrów zatrzymanego zespołu pojazdu może być wyłącznie pomiar dokonany w toku kontroli drogowej, na zalegalizowanych urządzeniach pomiarowych, w miejscu ważenia legitymującym się dokumentem potwierdzającym spełnienie wszelkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków oraz masy pojazdów. Tylko taki tryb kontroli parametrów pozwala stwierdzić nienormatywność kontrolowanego pojazdu w chwili jego zatrzymania. Zatem Inspektorzy Transportu Drogowego weryfikują stan faktyczny zastany w chwili kontroli drogowej używając wyłącznie urządzeń o ważnej legalizacji.

Mając to na uwadze Sąd uznał, na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy, że kontrola drogowa, w toku której dokonano pomiaru nacisków osi pojazdu, została przeprowadzona w sposób prawidłowy, miejsce ważenia legitymowało się dokumentem zatwierdzającym stanowisko do kontroli pojazdów, a wagi, którymi dokonano pomiarów miały ważne świadectwa legalizacji ponownej.

Nie ulega wątpliwości, że podmiot dokonujący przewozu pojazdem nienormatywnym nie miał stosownego zezwolenia. Powyższe jednoznacznie dowodzi, że skarżąca dopuściła do powstania naruszenia przepisów dotyczących dopuszczalnych parametrów pojazdu mogącego poruszać się po drodze publicznej.

Wobec powyższego, w dalszej części należy wskazać, czy organ prawidłowo wymierzył karę 2 000 zł jak za brak zezwolenia kategorii VII.

Rozważania odnośnie użytych wag do wyznaczenia masy całkowitej pojazdu nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie, gdyż przekroczenia takiego parametru w trakcie kontroli nie stwierdzono.

Odnosząc się do naruszenia art. 140 aa ust. 4 p.r.d. wskazać należy, iż dochowanie należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz brak wpływu na powstanie naruszenia skarżąca musi wykazać, nie jest bowiem wystraczające samo zakwestionowanie swojej odpowiedzialności. Wobec powyższego, w ocenie Sądu organ prawidłowo ocenił, iż brak było podstaw do zastosowania art. 140 aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. Okoliczności wyłączające odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie powinna udowodnić skarżącą albowiem to ona wywodzi z tego korzystne dla siebie skutki.

Sąd pragnie podkreślić, że dokonane przesłuchanie kierowcy nie wykazało, aby można było uznać, że skarżąca nie ponosi odpowiedzialności za powstałe naruszenie.

Reasumując, w ocenie Sądu, organy administracji, w kontrolowanym postępowaniu, nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 68 w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem podjęły niezbędne czynności w celu pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Poprzez uzasadnienia faktyczne i prawne organy nie naruszyły też normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie 107 k.p.a. Uzasadnienie zawiera wskazane prawem elementy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.