Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1132/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie WSA Aldona Gąsecka -Duda (spr) WSA Barbara Pasternak Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą j ą decyzję organu I instancji; II zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego J.K. kwotę 532 zł (pięćset trzydzieści dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania. WSA/wyr, l - sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Decyzją Prezydenta Miasta N. Nr [...] z dnia [...].03.2005r. znak: [...], na podstawie art. 59 ust. 1,art. 60 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) w związku z art. 10 i art. 19 ustawy z dnia 28.11.2003r. - o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zmianie niektórych innych ustaw i na podstawie art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Z.K. oraz M.K. - ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, przebudowie i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego oraz drugiego budynku gospodarczego z przeznaczeniem dla funkcji mieszkalnej na działce nr "1" w obrębie [...] przy ul. B. w N.

W uzasadnieniu decyzji, w nawiązaniu do złożonego wniosku oraz art. 67 ust 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. Nr 15/99, póz. 139) i art. 88 ust 1 nowej ustawy wskazano, że z dniem 1.01.2003r. utracił moc miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta N., zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z dnia 29.11.1994r. [...], w związku z czym zmiana zagospodarowania terenu wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Zgodnie z art. 61 ust 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach dla terenu przeznaczonego na przedmiotową inwestycję jest możliwe, gdyż spełnione są łącznie następujące wymagane warunki w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, dostępu do drogi publicznej - istniejący z ulicy B., uzbrojenia terenu, przy czym teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, zaś decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Mając na względzie powyższe, a w szczególności charakter inwestycji oraz zakres planowanych robót budowlanych, ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji dokonano zgodnie z dyspozycją art. 4 ust 2 pkt 2 przy zachowaniu procedur określonych w art. 60 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analizując zakres planowanej inwestycji ustalono, że nie wymagał uzyskania uzgodnień, które wymieniono i poddano analizie.

W decyzji zawarto co do treści art. 63 ust. 2 art. 63 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczące ważności decyzji oraz sposobu wniesienia odwołania.

Załącznik do decyzji stanowi tak oznaczona mapa w skali 1 : 1000 obrazująca z oznaczeniem numerami 1, 2, 3 budynki przeznaczone do rozbudowy, przebudowy i nadbudowy, zaś linią w punktach A-M teren inwestycji.

Od powyższej decyzji wniósł w terminie odwołanie J.K., w którym sprzeciwiał się planowanemu rozszerzeniu drogi dojazdowej dla przedmiotowej inwestycji. Skarżący podnosił iż droga ta od wielu lat ma szerokość 2,5m, a nie wymagane przepisami 5m i przebiega około 1m, nie zaś jak być powinno 4m od jego budynku mieszkalnego. Proponowane jej rozszerzenie jest niezgodne z prawem, gdyż nie jest odsunięta od jego budynku. Uznając powyższe za niezgodne z prawem wskazywał nadto, że zwiększony ruch i uciążliwość przejazdu mogłaby przyczynić się do pogorszenia stanu technicznego jego budynku mieszkalnego, uszkodzonego przez powodzie w latach 1997, 2001 i 2002, odnośnie którego posiada ekspertyzę geologiczną oraz opinie biegłych sądowych do spraw budownictwa. J.K. informował, że działka posiada bezpośredni dostęp do bocznej ul. G. i tam powinien zostać zlokalizowany wjazd nieszkodzący innym osobom.

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...].07.2005r. znak [...], po rozpatrzeniu odwołania J.K. od decyzji Prezydenta Miasta N. Nr[...] z dnia [...].03.2005r. znak[...], na podstawie art.138 §1 pkt 1 k.p.a. w związku z art.61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) - utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu tego orzeczenia nawiązano do decyzji organu pierwszej instancji, która została wydana po przeprowadzeniu analizy nakazanej art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także zarzutów odwołania. Stwierdzając jego bezzasadność wskazano, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wyjaśniono w tym zakresie, że wniosek spełnia wszystkie warunki określone przepisami art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy, a zatem - w myśl art.56 i art.64 ust. 1 - organ nie mógł odmówić wydania warunków zabudowy. Odnosząc się dalej do zarzutu J.K. dotyczącego drogi dojazdowej do posesji wnioskodawców podano, że dowody w sprawie wskazują iż zgodnie z kopią mapy jednostkowej w skali 1:500 i mapy zasadniczej 1:1000 - przedmiotowa droga posiada szerokość ok. 5,0m, a zatem spełnia warunki wymagane dla dojazdów do działek budowlanych określone przepisami § 14 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), zaś ani z decyzji, jak też z wniosku inwestorów, nie wynika zamiar "poszerzania" drogi dojazdowej, co sugeruje skarżący. Dowody w sprawie, w tym wspomniane wyżej podkłady geodezyjne wskazują, że istotnie budynek mieszkalny skarżącego położony jest w bliskiej odległości od wspomnianego dojazdu do działki Z.K. i M.K. Jest to jednakże stan istniejący i jego ewentualna zmiana nie może być wiązana rozstrzygnięciem będącym przedmiotem zaskarżonej decyzji, bowiem byłoby to sprzeczne z art. 52 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. J.K. domagał się jej uchylenia i zasądzenia na jego rzecz od organu kosztów postępowania.

Skarżący zarzucał jej naruszenie prawa materialnego, a to art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego - poprzez nieuwzględnienie chronionych tym przepisem interesów skarżącego, jak również naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to art. 7, 70, 84 k.p.a. - poprzez nie wyjaśnienie kwestii szerokości drogi dojazdowej od ul. B. do działki "1", w konsekwencji czego nie jest możliwe stwierdzenie, czy przedmiotowa droga odpowiada warunkom technicznym dla dojazdów do działek budowlanych i budynków określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.). Rozwijając w uzasadnieniu skargi powyższe zarzuty wskazywał na stanowisko wyrażone przez S. Rudnickiego w Komentarzu do Kodeksu Cywilnego. Księga Druga. Prawo rzeczowe (Lex Polonica Maxima 2005), zgodnie z którym w przepisie art. 5 ust. 1 pkt 9 został ustanowiony nakaz projektowania, budowania i utrzymywania obiektów budowlanych w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich -zgodnie z przepisami, w szczególności techniczno-budowlanymi i normami. Skarżący powoływał także fragmenty rozważań dotyczących tego zagadnienia prezentowane w wyroku Sądu Najwyższego z 7.03.1996r., III ARN 73/96 (OSNAPiUS 18/96, póz. 260). W tym kontekście wskazywał się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności "Opinię techniczną budynku mieszkalnego położonego w N. przy ul. B." biegłych sądowych mgr inż. H.F. i inż. Z.W., z której wynika iż na skutek powodzi z lipca 1997r. całość gospodarstwa rolnego wraz z budynkiem mieszkalnym stanowiącymi jego własność, graniczącymi z drogą dojazdową od ul. B. do działki nr "1", zostały zalane na głębokość ok. 50 m. W toku prowadzonego postępowania likwidacyjnego przez PZU Inspektorat w N. stwierdzono pęknięcia ściany piwnicy domu skarżącego od poziomu terenu przenoszące się do wysokości okna na parterze. Pęknięcia te występują od strony południowej budynku mieszkalnego. Stwierdzono również pęknięcia pieca kaflowego zlokalizowanego w piwnicy, płytek ceramicznych w łazience zlokalizowanej na l piętrze budynku oraz pęknięcia pionowe tynku elewacji w kilku miejscach. Jak wynika z powyższej ekspertyzy wzmożony ruch na drodze dojazdowej może przyczynić się do pogorszenie istniejącego stanu technicznego budynku mieszkalnego. Ponadto bezpośrednie sąsiedztwo budynku mieszkalnego z przyłączem gazowym wzdłuż jego ściany z drogą dojazdową do terenu planowanej inwestycji może stwarzać niebezpieczeństwo dla jego mieszkańców, a szczególnie dla małych dzieci, przy czym istnieje możliwość lokalizacji dojazdu do parceli "1" od ulicy G., z którą to ulicą parcela sąsiaduje. Skarżący zarzucał, że w sprawie niniejszej nie wzięto pod uwagę przedstawionych wyżej negatywnych skutków jakie wiążą się ze wzmożonym ruchem na przedmiotowej drodze, co stanowi naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Ponadto nie wyjaśniono kwestii zapewnienia dostępu działki nr "1" do drogi publicznej - ul. B., która to okoliczność ma zasadnicze znaczenie dla dopuszczalności wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przedmiotowej działki. Jak wynika bowiem z art. 61 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zapewnienie takiego dostępu jest jednym z warunków wydania decyzji o warunkach zabudowy. Z kolei warunki techniczne jakim powinny odpowiadać dojście i dojazd, aby mogły zostać uznane za umożliwiające dostęp do drogi publicznej określają przepisy § 14 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.). Zgodnie z § 14 pkt 1 do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3m. Punkt 2 § 14 stanowi natomiast, że: dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. W niniejszej sprawie, jak konsekwentnie utrzymywał skarżący, droga dojazdowa od ul. B. do działki "1" ma szerokość zaledwie 2,5m, co nie spełnia wymogów przewidzianych w powyższym rozporządzeniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno było w sposób należyty zweryfikować powyższe twierdzenia skarżącego - czego nie uczyniło, przyjmując, że droga ta ma szerokość około 5m. Powyższe jest jednak ustaleniem nieprecyzyjnym i nie pozwala na stwierdzenie, czy przedmiotowa droga spełnia wymóg z § 14 pkt 2. Nieprawidłowy jako subiektywny oraz dowolny był sam sposób, w jaki organ ten ustalił szerokości drogi dojazdowej, odstępując od przeprowadzenia jakichkolwiek pomiarów w terenie i dokonując ustaleń wyłącznie na podstawie własnej analizy kopii map zasadniczej i jednostkowej. J.K. wskazywał, że na skutek powyższych uchybień zaskarżona decyzja jest sprzeczna z zasadami prawdy obiektywnej i swobodnej oceny dowodów, powołując poglądy prezentowane przez NSA w wyroku z dnia 2803.1996r., SA/Rz 906/95 (nie publikowany), w wyroku z dnia 26.10.1984r., II SA 1205/84 oraz w wyroku z dnia 19.03.1981r. S.A. 234/81 (ONSA 1981/1, póz. 23).

W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnosiło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Uznając skargę za bezzasadną podkreślało, że zawarty w niej obszerny wywód sprowadza się w istocie do prostej kwestii, czy działka nr "1" w obr.[...] m. N. posiada dostęp do drogi publicznej w zrozumieniu przepisów szczególnych, czy też dostępu takiego nie ma. W tym zakresie wskazano iż wobec faktu, że działka nr "1" bezpośrednio graniczy z ul. G. na długości co najmniej 10,0 m - kwestia istnienia drugiego dostępu od ul. B. staje się drugorzędną, bowiem i bez tego działka spełnia wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie ma racji skarżący twierdząc, że przedmiotowy dostęp musi mieć co najmniej 5m, zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. dojście i dojazd do działki budowlanej powinien jezdnię o szerokości nie mniej niż 3m (wg. pomiaru na mapie 1 : 500), a zatem spełnia on wymagania cytowanego przepisu, bowiem w tej szerokości niespornie mieści się 3-metrowa jezdnia.

Wskazano ponadto, że pozostałe argumenty podniesione w skardze bądź nie mają związku z zaskarżonymi rozstrzygnięciami - np. szkody powodziowe w budynku skarżącego, bądź też istotnego znaczenia - jak np. wyeksponowana "uciążliwość" dojazdu do jednej działki dla przyległych nieruchomości.

Za bezpodstawne uznano oczekiwanie skarżącego, że organ przeprowadzi w terenie "pomiary" szerokości dojazdu, bowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy czynności dodatkowych nie wymagał.

W piśmie z dnia 12.11.2005r. stanowiącym odpowiedź na skargę uczestnicy Z.K., M.K. i L.K., podnosili droga dojazdowa do gospodarstwa od strony ul. B. (dawnej N.) stanowi od ponad trzystu lat integralną część tegoż gospodarstwa rolnego, będącego obecnie w ich posiadaniu (działka nr "1"). W roku 1981 część tej drogi z placem manewrowym została obciążona służebnością przejścia, przejazdu i zawracania na rzecz właścicieli budynku nr [...], co wynika z aktu własności ziemi z dnia 22.05.1981. W 1982r. na wniosek obecnych właścicieli sąsiedniej posesji tj. J. i J.K., zostało wydane przez Wydział Architektury UM N. zezwolenie na dobudowę piętra ich domu oraz klatki schodowej w granicy istniejącej drogi. Do czasu rozbudowy budynek mieszkalny znajdował się przeszło 4m od istniejącej linii drogi, po rozbudowie zaś, znalazł się w jej granicy. Przedstawiane dotychczas przez J.K. argumenty związane z uszkodzeniem w czasie zaistniałych powodzi budynku określali jako mało wiarygodne, uznając je za pretekst do tego, aby pozbawić wyżej wymienionych prawowitego dojazdu do domu i budynków gospodarczych, ich remontu oraz planowania jakichkolwiek inwestycji, które są konieczne. Wskazywali nadto iż zgodnie z prawem to właściciel budynku ponosi pełną odpowiedzialność za jego stan techniczny oraz podkreślali, że sąsiad zdecydował się na rozbudowę domu, doskonale zdając sobie sprawę ze skutków "zbliżenia" się do linii drogi, którą sam przejeżdża stąd winien ponosić konsekwencje swoich decyzji. Uczestnicy jako właściciele nieruchomości obciążonej służebnością w zakresie przejścia, przejazdu i zawracania na rzecz J.K., dostosowują się do jego prawa, niemniej jednak prowadzenie przez skarżącego działalności ogrodniczej w zakresie hodowli i sprzedaży detalicznej oraz hurtowej przez cały rok kalendarzowy wymusza korzystanie z ciężkich pojazdów dowożących i wywożących węgiel, ziemię, torf, powoduje ciągłe użytkowanie drogi, zwykle ponad ustalony w obciążeniu zakres. To jednak skarżącemu nie przeszkadza i nie jest szkodliwe dla stanu domu, choć intensywność ruchu pojazdów przejeżdżających drogą do sąsiada jest o wiele większa, niż udających się do uczestników. Dla uniknięcia konfliktów (które miały miejsce już wcześniej) w 1998r. uczestnicy zdecydowali się na dokupienie od innego sąsiada pasa pola dla poszerzenia istniejącej drogi dojazdowej. Zaproponowali J.K. możliwość korzystania, w formie służebności także z tej części, z wytyczeniem pasa na chodnik ok. 1,5 m szerokości wzdłuż drogi od strony budynku sąsiada. Mogłoby to "odciążyć" budynek od negatywnego wpływu przejeżdżających pojazdów. J.K. stwierdził wtedy, że nie jest mu to potrzebne. Skoro tak, musi korzystać tylko z części drogi, do której ma prawo wynikające ze służebności, a cała droga szerokości ok. 5 m ma służyć do swobodnego dojazdu do gospodarstwa uczestników.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 - 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. -oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Z uwagi na powyższe kontrola w niniejszej sprawie dotyczy zatem legalności zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Mając na uwadze treść wyżej powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania skargę należy uwzględnić, aczkolwiek z innych niż podnoszone w niej przyczyny.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone w okresie obowiązywania ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.z.p.), a miało za przedmiot ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, przebudowie i nadbudowa budynków mieszkalnego jednorodzinnego, gospodarczego oraz drugiego budynku gospodarczego z przeznaczeniem dla funkcji mieszkalnej, na działce nr "1" w obrębie [...] przy ul. B. w N. Bezspornym jest, że na obszarze stanowiącym teren inwestycji nie obowiązywał w dacie wydania kontrolowanych aktów administracyjnych miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem istotne dla trybu postępowania w sprawie niniejszej na tle przepisów prawa materialnego są regulacje art. 69 - 64 powyższej ustawy, a także art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56, które zgodnie z dyspozycją art. 64 ust. 1 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Tryb ten winien również uwzględniać przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co wynika z art. 1 pkt 1 tej ustawy w związku z art. 59 ust. 1 oraz nast. p.z.p. Słusznie przyjmują organu obu instancji, że przy braku planu miejscowego realizacja przedmiotowej inwestycji wymagała ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy (art. 59 ust. 1), co winno nastąpić na wniosek (art. 51 ust. 1 i 2) spełniający wymogi z art. 63 k.p.a., jak i przewidziane w art. 52 ust. 2 p.z.p. Wniosek inicjujący postępowanie w niniejszej sprawie narusza wymogi z art. 63 § 3 k.p.a., bowiem nie został podpisany przez M.K., który złożył podpis jedynie pod pismem z dnia 7.02.2005r., precyzującym przeznaczenie jednego z obiektów stanowiących inwestycję. Nadto stosownie do art. 52 ust. 1 pkt 1 p.z.p. winien on zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000. Tego wymogu nie spełnia wniosek w przedmiotowej sprawie, do którego dołączono dwie pozbawiane cech dokumentów urzędowych mapy. Ponadto na jednej z nich zaznaczono cztery budynki - numerując trzy z nich, oraz linią żółtą granice terenu objętego wnioskiem, których nie przedstawiono w pełni, pozostawiając z jednej strony teren nie zamknięty linią żółtą. Organ pierwszej instancji nie wzywał inwestorów w tym zakresie do uzupełniania braków wniosku, co stanowi naruszenie zasad z art. 64 §2 k.p.a.

W decyzji organu pierwszej instancji z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. nie poczyniono ustaleń odnoszących się do kręgu stron postępowania, zaś w aktach sprawy brak jakichkolwiek dokumentów pozwalających na stwierdzenie, czy poza wnioskodawcami uczestniczyły w nim podmioty, o których mowa w art. 28 k.p.a., oraz czy skarżącego należy zaliczyć do kręgu osób wymienionych w tym przepisie.

Brak także w aktach wymaganego w myśl art. 60 ust. 4 p.z.p. projektu merytorycznej części decyzji o warunkach zabudowy, którego sporządzenie winno być powierzone osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Taki projekt decyzji winieni być podpisany przez osobę, o której mowa w art. 60 ust. 4, a stosowny dowód potwierdzający jej członkostwo w samorządzie urbanistów lub architektów dołączone do akt sprawy.

Stosownie do § 9 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz.1588) warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (ust. 1); wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2); część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej' możliwość wykonywania ich kopii (ust. 3); część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (ust. 4). W aktach sprawy znajduje się dokument nazwany analizą funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu do decyzji Nr [...] znak: [...] z dnia [...].03.2005r., który nie odpowiada jednakże formą i treścią wymaganemu w myśl rozporządzenia, zaś wydana decyzja nie zawiera w ogóle jako załącznika części graficznej analizy.

Nie odpowiada wymogom z art. 54 pkt 3 p.z.p. załącznik do wydanej w przedmiotowej sprawie decyzji organu pierwszej instancji, który winien określać linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Istniejący załącznik graficzny takich linii rozgraniczających teren inwestycji nie obrazuje, zaś ponadto nie został opatrzony podpisem organu wydającego decyzję, co skutkuje uznanie decyzji w tej części za akt nieistniejący w obrocie prawnym. Wymogi jakim winna odpowiadać ze względów formalnych każda decyzja, w tym mająca za przedmiot ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu określa art. 107 § 1 kpa., który przewiduje, że decyzja winna zawierać między innymi podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. W świetle powyższej regulacji należy uznać, że do momentu podpisania przez osobę reprezentującą organ administracyjny sporządzony akt nie wchodzi do obrotu prawnego i może być traktowany jedynie jako projekt decyzji. W sytuacji, w której integralną częścią decyzji czyni się dokument nie objęty jej treścią, mający postać załącznika, także ten dokument musi zostać opatrzony podpisem osoby reprezentującej organ administracyjny wydający decyzję.

Wskazanych wyżej uchybień nie dostrzegł organ drugiej instancji, który z naruszeniem tych samych przepisów oraz art. 138 1 pkt 1 k.p.a. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta N. Nr[...] z dnia [...].03.2005r. znak:[...]. Zaskarżona decyzja organu drugiej instancji narusza prawo także z tej przyczyny, że przy ciążącym na Samorządowym Kolegium Odwoławczym obowiązku ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy nie zawiera ona ustaleń oraz oceny prawnej, które spełniałyby wymogi z art. 107 § 3 k.p.a.

Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej w wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych, przy czym wskazane wyżej uchybienia - przy braku wadliwości wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a., stanowią przesłankę do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "a" i "c" p.p.s.a., co skutkuje odstąpieniem od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do przeprowadzenia której zmierzają w istocie zarzuty skargi i argumentacja zawarta w odpowiedziach na skargę. Taka kontrola następuje dopiero po ustaleniu kręgu stron i rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwym proceduralnie postępowaniu (por. wyrok NSAz 10.02.1981 r., SA 910/80, ONSA1981, nr 1, póz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia, WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14), zaś aktualnie jest ona bezprzedmiotowa z uwagi na mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie wyżej wskazanych przepisów.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w pkt l. sentencji wyroku biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 "a" i "c" p.p.s.a., zaś rzeczą organów nadzoru budowlanego przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie wyeliminowanie wytkniętych uchybień.

O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a.