Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 32/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1, art. 157
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie: WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Asystent sędziego Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 maja 2015 r. sprawy ze skargi M. Ł. i M. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku Ł. i Ł. utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta L. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu i zwrot wydatków. W podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 126 i art. 156 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej jako K.p.a. oraz art. 18 i art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.).

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy:

Wnioskiem z dnia [...] (data wpływu do organu) Ł. i [...] prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] wystąpili o przyznanie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za usunięcie z drogi pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...] oraz za dozór tego pojazdu w okresie [...]

Postanowieniem z dnia [...] Prezydenta Miasta L. przyznał wynagrodzenie i zwrot wydatków w kwocie [...] zł. W nagłówku postanowienia jako stronę wskazano - [...] [...], Ł.. Postanowienie zostało wysłane na adres - pod którym skarżący prowadzą działalność – [...]. W dniu [...] [...] pokwitował odbiór postanowienia własnoręcznym podpisem. Na powyższe postanowienie [...] w dniu [...] (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) wniósł zażalenie.

W dniu [...] [...] i Ł. wnieśli pismo, zatytułowane "zażalenie", w którym wystąpili o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...], nr [...], w przedmiocie zwrotu koniecznych wydatków i wynagrodzenia za dozór i usunięcie pojazdu. W uzasadnieniu żądania skarżący wskazali, że postanowienie zostało wadliwie skierowane do spółki, w sytuacji, gdy stronami postępowania byli [...] i Ł.. Podnieśli również, że spółka cywilna nie może być stroną postępowania, stronami są osoby fizyczne - [...] i Ł., a zatem postanowienie jest dotknięte wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. – zostało bowiem skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie.

Postanowieniem z dnia [...] Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia organu I instancji z dnia [...] W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że nie można zasadnie twierdzić, że wydając zakwestionowane postanowienie organ dopuścił się kwalifikowanego naruszenia prawa poprzez skierowanie postanowienia do podmiotu niebędącego stroną postępowania. Kolegium argumentowało, że sporne postanowienie wydano na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z przepisu tego wynika, że stronami w sprawie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór są, co do zasady, wierzyciel, zobowiązany oraz dozorca. Kolegium stwierdziło, że w sprawie tej nie znajdował zastosowania art. 28 K.p.a. definiujący pojęcie strony postępowania administracyjnego.

Kolegium zauważyło, że w nagłówku kwestionowanego postanowienia wskazano zarówno nazwę spółki cywilnej [...], jak i imiona

i nazwiska przedsiębiorców, którzy wykonywali wskazane powyżej usługi, czyli Ł. i Ł.. Postanowienie zostało wysłane na adres będący zarówno miejscem wykonywania działalności gospodarczej wspólników jak również będący ich miejscem zamieszkania. Postępowanie w przedmiocie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu od początku było prowadzone w stosunku do Ł. i Ł., a nie spółki cywilnej. Organ I instancji w postanowieniu kończącym tę sprawę nie określił więc uprawnienia do określonej kwoty pieniężnej za wykonaną usługę dla podmiotu niebędącego stroną postępowania. Z treści uzasadnienia postanowienia wynika jednoznacznie, że organ I instancji traktował Ł. oraz Ł. jako przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. Stroną tego postępowania nie była spółka cywilna, wbrew sugestiom wnioskodawców występujących z żądaniem stwierdzenia nieważności postanowienia. Kolegium podkreśliło, że wysłanie jednego egzemplarza postanowienia na adres będący adresem zamieszkania skarżących oraz siedzibą prowadzonej przez nich w formie spółki cywilnej działalności nie może być uznane za kwalifikowaną wadę postanowienia, która jest jednoznaczna ze skierowaniem decyzji do podmiotu niebędącego, czy nawet niemogącego być stroną. W świetle poglądów orzecznictwa dopuszczalne jest doręczenie pism dla wspólników w siedzibie spółki cywilnej. Kolegium zauważyło, że w realiach przedmiotowej sprawy adres spółki jest tożsamy z adresem zamieszkania wspólników (przedsiębiorców) będących małżonkami.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...], Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. utrzymało w mocy swoje postanowienie z dnia [...] W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium potrzymało wcześniejsze stanowisko, że w sprawie nie doszło do naruszenia wymogu prawidłowego oznaczenia strony. Samo wskazanie w nagłówku postanowienia nazwy (firmy) spółki cywilnej obok imienia i nazwiska przedsiębiorców nie przesądza o skierowaniu orzeczenia do spółki. Kolegium nie podzieliło również podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów, że poprzestanie na oznaczeniu nazwy spółki cywilnej powoduje konieczność przyjęcia, że doszło do naruszenia wymogu prawidłowego oznaczenia strony oraz że w sposób niewłaściwy doręczono postanowienie. W tym zakresie Kolegium argumentowało, że dopuszczalne jest doręczenie pism dla wspólników w siedzibie spółki cywilnej.

W skardze Ł. i [...] zarzucili, że Kolegium z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 124 § 1, art. 28, art. 29, art. 30, art. 42, art. 43, art. 44, art. 45, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 12 K.p.a. w zw. z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP zaniechało rozważań, że "zaskarżone postanowienie ZDiM w L. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa" w sytuacji, kiedy postępowanie było prowadzone w stosunku do nieposiadającej osobowości prawnej spółki [...]. Postanowienie to skierowano i doręczono wyłącznie w jednym egzemplarzu podmiotowi nieuprawnionemu (spółce cywilnej) mimo, że stroną postępowania mogli być wspólnicy spółki i obowiązkiem organu było skierowanie dwóch egzemplarzy postanowienia, po jednym do każdego ze wspólników.

Ponadto skarżący zarzucili naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 w zw. z art. 124 § 1, art. 28, art. 29, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 12 K.p.a. w zw. z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez błędne uznanie, że postanowienie z dnia [...] zostało skutecznie doręczone stronie postępowania, w sytuacji, gdy zostało ono wydane z rażącym naruszeniem prawa i w konsekwencji zostało skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., kontrola sądów administracyjnych polega na badaniu zgodności z prawem aktów administracyjnych. Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu, a więc czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym, stosownie do unormowania art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym uchylenie, bądź stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia.

Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...], odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...], wydanego z upoważnienia Prezydenta Miasta L. przez Dyrektor Zarządu Dróg i Mostów w L. w przedmiocie przyznania Ł. i Ł. zwrotu wydatków i przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu.

Tytułem wstępu podnieść należy, że zaskarżone postanowienie Kolegium zostało wydane w jednym z nadzwyczajnych postępowań – postępowaniu nieważnościowym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się według przepisów art. 157 K.p.a. Jest to więc samodzielne postępowanie administracyjne, którego celem jest ustalenie, czy dana decyzja (postanowienie) jest dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Postępowanie o stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Organ administracyjny prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) jest zobligowany do zbadania, czy z materiału dowodowego wynika, że do rażącego naruszenia prawa doszło i na czym ono polegało. Należy zwrócić uwagę, że Kodeks postępowania administracyjnego rozróżnia "naruszenie prawa" od "rażącego naruszenia prawa", nie każde bowiem naruszenie prawa wywołuje skutki prawne. Rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną formą naruszenia prawa i wywołuje najdalej idące konsekwencje prawne, dlatego też podlega ścisłej wykładni (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 1989 r., sygn. IV SA 90/89, publ. ONSA 1989, z. 1, poz. 49; wyrok NSA z 9 lipca 2014 r., sygn. II GSK 828/13; publ. Lex nr 1519212). Przedmiotem rażącego naruszenia prawa są najczęściej przepisy prawa materialnego, jednakże naruszenie to może również dotyczyć przepisów postępowania administracyjnego, zwłaszcza tych, które stanowią gwarancję prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Skuteczność zarzutów przedstawionych przez pryzmat rażącego naruszenia prawa zależy więc od wykazania szczególnej wadliwości decyzji (postanowienia) administracyjnej podjętych w postępowaniu zwykłym, co wiąże się z zasadą trwałości aktów administracyjnych, wyrażonej w art. 16 K.pa. Chodzi tu zatem o wady wyjątkowo ciężkie, które należy usunąć poprzez wyeliminowanie z obrotu obarczonego tymi wadami aktu administracyjnego.

Dla stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) konieczna jest ocena naruszenia jako "rażącego" w świetle całokształtu okoliczności sprawy. O rażącym naruszeniu prawa można zatem mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki:1) naruszenie prawa ma charakter oczywisty; 2) charakter przepisu, który został naruszony, pozwala na uznanie oczywistości naruszenia; 3) przemawiają za tym racje ekonomiczne czy gospodarcze. Przy czym wymienione powyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiane, ale jasno wskazane (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. V SA/Wa 2594/13, publ. Lex nr 1486536; wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. VII SA/Wa 116/14; publ. Lex nr 1640213; wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r., sygn. II OSK 878/10; publ. Lex nr 992652).

Przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności mogą być również postanowienia, na które służy zażalenie i postanowienia wydane w wyniku zażalenia (art. 156 § 1 w zw. z art. 126 K.p.a.). Instytucja nieważności odnosi się również do postanowień wydawanych, tak jak w przedmiotowej sprawie, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosownie bowiem do art. 18 tej ustawy, który nakazuje stosować odpowiednio Kodeks postępowania administracyjnego, stwierdzeniu nieważności podlegają postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym, o ile służy na nie zażalenie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej, stwierdzić należy, że postanowienie, którego stwierdzenia nieważności domagają się skarżący, nie jest dotknięte ani wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a, ani wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.

Stosownie do art. 156 § 1 K.p.a., organ administracji stwierdza nieważność decyzji (odpowiednio postanowienia), między innymi w przypadku gdy decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2) lub w sytuacji, gdy została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie (pkt 4). Zdaniem skarżących, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z obydwoma przypadkami. Argumentacja skarżących odnosząca się do obydwu podstaw stwierdzenia nieważności jest w zasadzie taka sama i sprowadza się do poglądu, że postanowienie z [...] zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ postępowanie prowadzone było w stosunku do nieposiadającej osobowości prawnej spółki cywilnej [...], a korespondencja w sprawie doręczana podmiotowi nieuprawnionemu (spółce cywilnej), w sytuacji, gdy stroną postępowania mogli być wyłącznie wspólnicy tej spółki. W ocenie skarżących, czynnością nieprawidłową było doręczenie postanowienia wyłącznie w jednym egzemplarzu do nieposiadającej osobowości prawnej spółki cywilnej, podczas gdy organ był zobligowany do kierowania dwóch egzemplarzy postanowienia do każdego ze wspólników spółki.

Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów skargi, w pierwszej kolejności zauważyć należy, że przesłanka stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) jest najbardziej ogólną (najszerszą) z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Oznacza to, że pozostałe przesłanki wskazujące na kwalifikowane wady aktu administracyjnego, jako bardziej szczegółowe mieszczą się w przesłance określonej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jako rażące naruszenie prawa. Należy więc podzielić zapatrywanie Kolegium, że wystąpienie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. stanowi również o zaistnieniu przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Skierowanie bowiem aktu administracyjnego do osoby niebędącej stroną w sprawie jest rażącym naruszeniem prawa.

Wbrew stanowisku skarżących, brak jest podstaw do uznania, że organ przeprowadził postępowanie i skierował postanowienie z dnia [...] do podmiotu niebędącego stroną postępowania. Przede wszystkim zaznaczyć należy, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 28 i art. 29 K.p.a., odnoszące się do kręgu podmiotów, które mogą być stronami postępowania administracyjnego. Ustalając strony postępowania w sprawie o zwrot wydatków związanych z wykonywaniem dozoru pojazdu oraz wynagrodzenia za jego dozór należy bowiem zastosować przepisy szczególne, tj. unormowania wynikające z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 102 § 2 tej ustawy, stronami w sprawie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór są, co do zasady, wierzyciel, zobowiązany oraz dozorca. Natomiast przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, stosownie do art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, należy stosować odpowiednio.

W przedmiotowej sprawie z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za dozór samochodu marki [...] nr rejestracyjny [...] i zwrot wydatków z tym związanych wystąpili Ł. i [...] wspólnicy spółki cywilnej [...] [...], Ł.. Postanowieniem z dnia [...], Dyrektor Zarządu Dróg i Mostów w L., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta L., przyznał wspólnikom spółki cywilnej [...] wynagrodzenie i zwrot wydatków. W nagłówku postanowienia jako stronę wskazał - [...], [...], Ł.. Postanowienie zostało wysłane na adres, pod którym skarżący prowadzą działalność gospodarczą, a które jest jednocześnie ich miejscem zamieszkania ([...]). Odbiór powyższego postanowienia pokwitował własnoręcznym podpisem w dniu [...] [...].

W tych okolicznościach nie istnieją podstawy do przyjęcia, że postępowanie zakończone wydaniem ostatecznego postanowienia z dnia [...] było prowadzone wobec podmiotu nieuprawnionego i niebędącego stroną postępowania. Nie ulega wątpliwości, że spółka cywilna nie może być podmiotem praw i obowiązków w postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie można jednak za trafny uznać poglądu skarżących, że orzeczenie zostało skierowane do spółki cywilnej zamiast do właściwej strony. Całe postępowanie toczyło się w oparciu o wniosek przedsiębiorcy (wspólników spółki) i nie było wątpliwości, że był on dozorcą uprawnionym do uzyskania odpowiedniego wynagrodzenia na gruncie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zatem wymienienie w nagłówku postanowienia nazwy (firmy) spółki cywilnej obok imienia i nazwiska wspólników spółki nie przesądza o skierowaniu orzeczenia do spółki.

Z wadliwością decyzji (postanowienia) w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy nastąpiło określenie praw i obowiązków podmiotu innego, niż strona postępowania. Przez użyte w tym przepisie sformułowanie "skierowanie decyzji" należy rozumieć sytuację, w której w drodze aktu administracyjnego następuje określenie praw lub obowiązków oznaczonego podmiotu. Unormowanie to ma bowiem eliminować sytuacje, w których akt administracyjny nie może wywołać przewidzianych w nim skutków, z uwagi na skierowanie do niewłaściwej osoby, nieposiadającej uprawnień strony. Faktu "skierowania decyzji" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., nie można utożsamiać z faktem "doręczenia decyzji", nie chodzi tutaj bowiem o omyłkę w doręczeniu aktu, względnie brak podstaw do tegoż doręczenia, ale właśnie o rozstrzygnięcie o prawa lub obowiązkach osoby niebędącej stroną (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2011 r., sygn. II OSK 1347/10, publ.Lex nr 1069001, wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., sygn. II OSK 1935/11, publ. Lex nr 1358467).

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że stroną prowadzonego postępowania nie była firma [...] spółka cywilna. Wbrew stanowisku skarżących okoliczność, że w nagłówku postanowienia z dnia [...] oprócz Ł. i Ł. wymieniona została nazwa spółki, nie przesądza o uznaniu spółki za stronę postępowania. Z akt administracyjnych wynika, że [...] i Ł. prowadzą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą [...] i są jedynymi wspólnikami tej spółki oraz że siedziba spółki ([...]) jest jednocześnie miejscem zamieszkania wspólników tej spółki. Skoro miejsce zamieszkania wspólników spółki cywilnej [...] i siedziby spółki jest tożsame, to nie można uznać za nieprawidłowe działania organu polegającego na skierowaniu postanowienia z dnia [...] do wspólników spółki pod powyższym adresem. Fakt przesłania wspólnikom spółki cywilnej jednego (zamiast do każdego z nich odrębnie) egzemplarza postanowienia, nie oznacza, że nastąpiło skierowanie postanowienia do podmiotu niebędącego stroną. Doręczenie pisma dla wspólników spółki cywilnej w siedzibie spółki jest dopuszczalne, nie stoi bowiem w sprzeczności z obowiązującymi w tym zakresie przepisami K.p.a. o doręczeniach (art. 39 – 49) w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W przypadku gdy w nagłówku postanowienia, obok nazwy spółki organ wymienia imiona i nazwiska wspólników i postanowienie to jest kierowane na adres siedziby spółki (będący jednocześnie ich miejscem zamieszkania) i odebrane przez jednego ze wspólników, nie można czynić zarzutu organowi w kwestii braku należytego powiadomienia wszystkich wspólników spółki o treści postanowienia. Chociaż więc stroną przedmiotowego postępowania są wspólnicy spółki cywilnej, to nie może budzić wątpliwości kwestia uprawnień każdego ze wspólników do odbioru pism i przesyłek, są to bowiem czynności z zakresu zwykłych spraw spółki. (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 1998 r., niepublik., sygn. SA/Bk 940/97; wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1998 r., sygn. SA/Bk 1302/97, niepublik.; wyrok NSA w Warszawie z dnia 27 września 2000 r., sygn. V SA 2035/99, publ. Lex nr 54225). Zauważyć ponadto należy, że wspólnicy przedmiotowej spółki są małżonkami, a doręczenie przesyłki zaadresowanej wspólnie do obojga małżonków do rąk jednego z nich, jest skuteczne wobec drugiego małżonka (por. wyrok NSA w Opolu z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. II OSK 1862/09, publ. Lex nr 1413141; wyrok NSA z dnia 17 maja 2012 r. I OSK 764/11, publ. Lex nr 1218899).

Odnosząc się do zarzutu, że w identycznej sprawie - sygn. akt III SA/Lu 191/10 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 28 września 2010 r. orzekł o nieważności postanowienia, wyjaśnić należy, że sprawa ta dotyczyła innego stanu faktycznego i prawnego, skoro jej przedmiotem było stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a skarga została uwzględniona ponieważ organ rozpoznał zażalenie niepodpisane przez jednego ze wspólników spółki cywilnej, naruszając w sposób istotny art. 63 § 3 i art. 64 § 2 K.p.a., co skutkowało sankcją wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

W świetle powyższych rozważań Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. prawidłowo uznało, że postanowienie z dnia [...] nie jest obarczone kwalifikowanymi wadami prawnymi, wymienionymi w art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 4, wobec czego nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności tego postanowienia. Nie można też zarzucać, że wydając zaskarżone postanowienie organ naruszył zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz zasadę równości wobec prawa, a przez to naruszył art. 2 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Podobnie trzeba ocenić zarzuty i wnioski skargi, że z rażącym naruszeniem art. 124 § 1 K.p.a. organ wadliwie wskazał stronę postępowania i przyznał zdolność prawną "firmie osoby fizycznej" wbrew przepisowi art. 29 K.p.a., który nie zalicza spółki cywilnej do żadnej z kategorii podmiotów wymienionych w tym przepisie. To, że zgodnie z tym ostatnim przepisem, stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki, które nie posiadają osobowości prawnej, nie oznacza, że postanowienie z dnia [...] rażąco narusza treść art. 124 § 1 K.p.a. przewidującego, że postanowienie powinno zawierać oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu. Jak wyżej wykazano należąca do skarżących spółka cywilna [...] nie była ani stroną postępowania, ani podmiotem praw i obowiązków w przeprowadzonym postępowaniu. Okoliczność, że uległo zmianie "procedowanie organu administracji (...) i Samorządowego Kolegium Odwoławczego przed dniem [...] oraz po tej dacie" i obecnie korespondencja organów kierowana jest do Ł. oraz Ł. nie jest dowodem świadczącym o kwalikowanej wadliwości spornego postanowienia z dnia [...] podobnie, jak i poglądy prawne prezentowane w orzeczeniach sądów administracyjnych, na które skarżący powołują się w skardze.

Ubocznie należy podnieść, że Kolegium słusznie zauważyło w odpowiedzi na skargę, że podmiot, któremu nie doręczono decyzji administracyjnej, może domagać się wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Niniejszy wyrok oczywiście nie przesądza o wyniku ewentualnego postępowania wznowieniowego.

Z tych też względów i na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.