Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 501/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi H.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Przedmiotem skargi H. J. S. (dalej: "skarżąca", "strona", "podatnik"), wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "organ odwoławczy", "Kolegium" lub "SKO") z [...] maja 2018 r., utrzymująca

w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] (dalej: "organ I instancji" lub "Burmistrz")

z [...] marca 2018 r. Przedmiotem tych decyzji było ustalenie skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2018 r. w kwocie [...] zł. Jako podstawę prawną decyzji Kolegium wskazało między innymi przepisy art. 1a ust. 5, art. 2 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017r., poz. 1785 ze zm.; dalej: "PodLokU" lub "upol"), art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.; dalej "upgik"), art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej: "Op"). Powołało się także na uchwały Rady Miejskiej w [...] Nr XXXV/296/2017 z 8 grudnia 2017 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2017 r. poz. 11656) i z 3 grudnia 2015 r. Nr XII/98/2015 w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości

(Dz. Urz. Woj. Maz. z 2015 r. poz. 10782).

2. Decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

2.1. Decyzją z [...] marca 2018 r. Burmistrz ustalił skarżącej zobowiązanie

w podatku od nieruchomości na 2018 r. w kwocie [...] zł, od nieruchomości należącej

do skarżącej, położonej w [...], ul. [...][...] (działka nr [...]), zabudowanej budynkiem mieszkalnym. Do podstawy opodatkowania przyjął: budynek mieszkalny o powierzchni [...] m2 (według stawki [...] zł = [...] zł) oraz grunty (Tereny mieszkaniowe B) o powierzchni [...] m2 (według stawki [...] zł = [...] zł). Wyjaśnił,

że wymiaru podatku dokonał na podstawie informacji i danych z ewidencji gruntów

i budynków, a także na podstawie informacji złożonych przez podatnika (budynki).

2.2. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca podniosła, że jest właścicielką tylko jednej, ww. nieruchomości, od której nie powinna płacić podatku. Nie posiada nieruchomości zwanych "tereny mieszkaniowe". Sposobem korzystania jest i była działka zabudowana, nie tereny mieszkaniowe. Na tej zabudowanej działce nie posiada gruntów miejskich. Działka budowlana była na przyległej działce, na której wybudowano w 2017 r. budynek mieszkalny piętrowy, którego garaż przyległy jest do ściany jej budynku mieszkalnego, nieocieplonego, dwuizbowego o powierzchni użytkowej [...] m2. Sklasyfikowanie zabudowanej działki Nr [...] zamieszkałej nieprzerwanie od 1958 r. jako działka budowlana jest błędem dokumentów urzędniczych. Dodała, że utrzymuje się z zasiłku stałego w wysokości [...] zł. Opisała przy tym swoją sytuację i zmiany własnościowe przedmiotowej nieruchomości. Wymieniła szereg orzeczeń sądowych oraz aktów administracyjnych, w tym decyzji podatkowych dotyczących składników jej majątku.

2.3. Utrzymując w mocy decyzję Burmistrza, Kolegium przedstawiło przebieg postępowania w sprawie oraz jej ramy prawne, tj. 1a ust. 5, art. 2 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 1 upol, jak również art. 21 ust. 1 upgik. Na podstawie tych przepisów oraz prawidłowych ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie Kolegium wywiodło, że decyzja Wójta odpowiada prawu. Ustalona kwota zobowiązania jest bowiem prawidłowa. Stawki podatkowe ustanowione w art. 5 upol nie zostały przekroczone. Zastosowano uchwały Rady Miejskiej w [...]XXXV/296/2017 z 8 grudnia 2017 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2017 r. poz. 11656) i z 3 grudnia 2015 r. Nr XII/98/2015 w sprawie zwolnień

w podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2015 r. poz. 10782).

Tym samym zarzuty odwołania Kolegium uznało za niezasadne, gdyż podstawą wymiaru podatku stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, której zakładanie i prowadzenie należy do starosty. Uwzględnione zostały nadto wyjaśnienia skarżącej, w tym co do powierzchni budynku mieszkalnego.

3. Postępowanie sądowe.

3.1. W skardze do Sądu, która ma charakter opisowy, skarżąca powtórzyła prezentowane w postępowaniu podatkowym okoliczności w sprawie. W szczególności podniosła, że na nieruchomości ogrodzonej i zamieszkałej od 1958 r. stanowiącej działkę nr [...] zabudowaną budynkiem mieszkalnym o pow. użytkowej [...] m2 nie posiada do opodatkowania gruntów wskazanych w decyzji. Dodała, że po zniesieniu współwłasności jest właścicielem zabudowanej budynkiem mieszkalnym działki, a nie terenów mieszkaniowych. Wymieniła, podobnie jak w odwołaniu, szereg orzeczeń sądowych oraz aktów administracyjnych, w tym decyzji podatkowych, dotyczących składników jej majątku.

3.2. Odpowiadając na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i związaną z nim argumentację. Zarzuty skargi uznało za chybione. Zauważyło, że skarżąca nie kwestionuje powierzchni budynku ([...] m2).

3.3. W załączeniu do pisma procesowego z [...] października 2018 r. skarżąca przedłożyła kopie szeregu pism i orzeczeń, wnosząc o ich dołączenie do akt sprawy oraz rozpatrzenie.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

4.1. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, a także postępowania poprzedzającego jej wydanie, działając przy tym z urzędu na podstawie art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "uppsa"), Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe orzekające w sprawie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzył się także naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego.. Nie wystąpiły zatem podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów art. 145 § 1 uppsa.

4.2. Na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak, w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę odnośnie rozpatrywanej sprawy. Następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, czyli przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Rolą Sądu pierwszej instancji jest zaś kontrola prawidłowości tego działania, z uwzględnieniem przepisów art. 134 i art. 145 uppsa.

4.3. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu jest decyzja ustalająca skarżącej zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2012 r. ([...] zł). Istota sporu dotyczy przyjęcia do podstawy opodatkowania gruntów zwanych przez organy podatkowe mieszkalnymi, zgodnie z danymi z ewidencji gruntów i budynków, gdy skarżąca konsekwentnie twierdzi, że posiada tylko grunty związane z jej budynkiem mieszkalnym. Nie powinna zatem płacić podatku od nieruchomości. Nie stawia przy tym konkretnych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania lub (i) prawa materialnego. Spór dotyczy zatem zasadności opodatkowania nieruchomości gruntowej zlokalizowanej w [...] przy ulicy [...][...], oznaczonej jako działka o nr ewid. [...].

Za podstawę wymiaru podatku, w świetle treści art. 21 ust. 1 upkig, w odniesieniu do nieruchomości gruntowej organy podatkowe przyjęły dane wynikające z rejestru gruntów ([...] m2), zaś w odniesieniu do wymiaru podatku od budynku mieszkalnego przyjęły jego powierzchnię użytkową wskazaną przez skarżącą ([...] m2 ).

Jak wynika z treści skargi skarżąca nie zgadza się opodatkowaniem działki, twierdzi bowiem, iż rodzaju gruntów jakie wymieniono w decyzji nie posiada,

a opodatkowaniu polega wyłącznie budynek mieszkalny o pow. użytkowej [...] m2.

5.1. Zdaniem Sądu, rację w sporze przyznać należy organom podatkowym. Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie podatkowe odpowiada zasadom ogólnym przewidzianymi w Op. Organy podatkowe zebrały materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zgodnie z art. 122 i art. 187 § 1 Op,

a jego ocena została dokonana w zgodzie z art. 191 Op. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zrozumiałe i odpowiada dyspozycjom przepisów art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Op.

5.2. Zgodnie z przepisami art. 2 ust. 1 i ust. 2 upol, opodatkowaniu podatkiem

od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części (...). Opodatkowaniu nie podlegają zaś użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych

na prowadzenie działalności gospodarczej (ta okoliczność nie występuje w niniejszej sprawie). Podatnikami podatku od nieruchomości, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 upol, są między innymi osoby fizyczne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3.

Podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów – powierzchnia, a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 upol. W świetle art. 5 ust. 1 upol rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku

od nieruchomości. Z art. 6 ust. 1 upol wynika zaś, że obowiązek podatkowy powstaje

od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 upgik, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te mają decydujące znaczenie dla wymiaru podatków lokalnych i mają walor dokumentu urzędowego. Danych tych nie może zmieniać organ podatkowy (por. wyrok. WSA

w Warszawie z 14 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2391/14, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3109/12; wyrok WSA

w Gdańsku z 23 kwietnia 2014 r., I SA/Gd 166/14; wyroki dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Sąd, w składzie orzekającym w niniejsze sprawie, podziela poglądy prawne wyrażone w tych wyrokach.

5.3. Zauważyć w tym miejscu należy, że stan faktyczny w istocie nie jest sporny. Z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków przyjętych za podstawę wymiaru podatku od nieruchomości na 2018 r. wynika bowiem, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości (działki nr [...] o powierzchni [...] ha, położonej w [...] przy ulicy [...][...]), oznaczonej w tym rejestrze jako użytki "B" i opisane jako "tereny mieszkaniowe". Organy podatkowe prawidłowo zatem uznały, że na skarżącej ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za 2018 r. Zgodnie z tym rejestrem, za podstawę opodatkowania organy podatkowe prawidłowo przyjęły grunt o powierzchni [...] m2. Uwzględniły twierdzenia skarżącej, że na gruncie posadowiony jest budynek mieszkalny o powierzchni [...] m2. Skarżąca kwestionuje zaś zasadność opodatkowania gruntu i jego rodzaju, którego jak twierdzi nie posiada. Powtórzenia zatem po raz kolejny wymaga, że w świetle przepisów upol (art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 upol) opodatkowaniu podlegają zarówno grunt, jak i budynek. Podatnik nie ma zatem wyboru, od którego przedmiotu uczyni zadość obowiązkowi podatkowemu. Przepisy w tym zakresie są zaś jasne i czytelne.

Organy podatkowe działały zatem w zgodzie z obowiązującym prawem. Z treści skargi nie wynika, aby skarżąca kwestionowała mieszkaniowe przeznaczenie działki gruntu wskazanej w decyzji. Nie jest też kwestionowany fakt posiadania tytułu własności do tej działki. Tym samym brak jest podstaw do podzielenia argumentacji skargi, prowadzącej do wykazania, iż organy nie miały podstawy do ustalenia wymiaru podatku w odniesieniu do nieruchomości gruntowej wskazanej w zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Sądu, organy podatkowe trafnie zastosowały, w celu ustalenia stawki podatku w odniesieniu do nieruchomości gruntowej, zapisy uchwały Rady Miejskiej

w [...] XXXV/296/2017 z 8 grudnia 2017 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2017 r. poz. 11656), a także uchwały Rady Miejskiej w [...] z 3 grudnia 2015 r. Nr XII/98/2015 w sprawie zwolnień

w podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2015 r. poz. 10782).

Z zapisów ww. uchwał wynika, iż działka będąca przedmiotem zaskarżonej decyzji podlega opodatkowaniu według stawki 0,25 zł za 1 m2. Z treści uchwały Rady Miejskiej w [...] Nr XII/98/2015 z 3 grudnia 2015 r. w sprawie zwolnień

w podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Gminy [...] (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2015 r., poz. 10782) wynika, że nieruchomość będąca przedmiotem zaskarżonej decyzji nie została objęta zwolnieniem z tytułu podatku od nieruchomości.

Przyjąć zatem należało, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

6. Tym samym, działając na podstawie art. 151 uppsa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, czyli oddalił skargę jako niezasadną.

Zgodnie zaś z art. 200 uppsa, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z uwagi na oddalenie skargi brak było podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącej kwoty poniesionych kosztów postępowania w sprawie.