Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 815/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 85
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 6 ust. 7, art. 27
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art. 151 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Sygn. akt IISA/Kr 815 /14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo / spr./ Sędziowie WSA: Paweł Darmoń Kazimierz Bandarzewski Protokolant: Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2014 r. sprawy ze skargi J.M. na uchwałę Rady Miasta Gorlice Nr 520/LV/2006 z dnia 26 października 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Gorlice- Plan nr 3 skargę oddala


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 5 maja 2014r. skarżący J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na m.in. uchwałę Rady Miasta Gorlice nr.520/LV/2006 z dnia 26 października 2006 w sprawie "Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Gorlice - Plan nr 3- zwanej dalej w skrócie także Planem. Domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały skarżący podniósł w uzasadnieniu skargi, iż jest właścicielem działek nr. [...] i [...] położnych w G. Jednocześnie autor skargi zaznaczył, iż po dłuższym pobycie za granicą dowiedział się, że działki te położne w centrum miasta [...] mają walory uzasadniające ochronę konserwatora zabytków, co w jego ocenie należy traktować jako absurd. Zdaniem skarżącego żadna historia miasta z tym miejscem nie jest związana poza jedną, że na działkach tych został wysypany gruz pochodzący z budynków zniszczonych w czasie działań wojennych a obecnie teren ten jest porośnięty trawą. Skarżący zauważył, iż jeszcze w 1998 r co wynika z wypisu rejestru gruntów, działki te zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczone były i pod zabudowę. J. M. wskazał także, iż natychmiast, gdy dowiedział się o istniejących nieprawidłowościach i podjętych sprzecznie z prawem uchwałach wezwał Radę Miasta Gorlice do usunięcia naruszenia prawa, jednak uchwałą nr.514/XLIII/2014r. z dnia 27 marca 2014r. odmówiono mu--uwzględnienia wezwania. Ponadto skarżący podniósł m.in., iż do chwili obecnej brak jest jakiegokolwiek opracowania lub opinii z którymi można prawnie i logicznie polemizować. Zdaniem skarżącego z uzasadnienia uchwały Rady Miasta Gorlice z dnia 27 marca 2014 r in fine wynika że wystarczyło "uzgodnienie" z Konserwatorem Zabytków co wynika z pisma z dnia 7 kwietnia 2003 r, aby pozbawić go prawa zagospodarowania tych działek na cele budownictwa miejskiego. W opinii autora skargi jest to bezprawie i nie bez powodu Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu nakazał Polsce w podobnej sprawie poszanowanie prawa własności a w przypadku pozbawienia właściciela prawa do dysponowania swoją własnością na określone cele, polecił wypłacanie odszkodowań, które będą rekompensować poniesione straty. Niezależnie od tego skarżący wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2005 r sygn. akt. II SA/Kr 1375/04 stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta w Gorlicach z dnia 28 czerwca 2000 r o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z planem nr.3 -II etap, ponieważ nie uwzględniono złożonych do tego planu zarzutów. Zdaniem skarżącego pomimo zdecydowanego i jasnego stanowiska WSA w Krakowie uchwała ta na wniosek Burmistrza została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego co stanowi w ocenie J. M. naruszenie prawa. Równocześnie w dalszej części skargi podniesiono, iż w dniu 25 maja 2006 podjęto uchwałę, zgodnie z którą część jego działek będzie zajęta pod przystanek autobusowy, pomimo, ze w odległości 50 m, po tej samej stronie jest trwale urządzony przystanek wraz z szeroką zatoką autobusową.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna do skarżącej wniosła o jej o jej odrzucenie, ewentualnie z ostrożności procesowej o jej oddalenie w całości. W pierwszej kolejności organ planistyczny podniósł, iż skarga J. M. nie czyni zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, ponieważ nie zawiera określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego skarżącego, przez co naruszony został przepis art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skarżący nie wskazał bowiem co do pkt. I i II skargi konkretnego przepisu prawa, który został naruszony. W opinii organu, jednocześnie z uzasadnienia skargi nie wynika wprost na czym dokładnie zdaniem skarżącego polega naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonej uchwale, co zdecydowanie utrudnia organowi podjęcie skutecznej obrony przed zarzutami skarżącego. Tym samym w ocenie strony przeciwnej do skarżącej skarga powinna zostać odrzucona. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ planistyczny w pierwszej kolejności uznał za zupełnie nietrafne rozważania J. M., w zakresie w jakim kwestionuje on okoliczność dotyczącą ochrony konserwatora zabytków nad działkami ewidencyjnymi o nr [...] i [...]. W tym zakresie organ przypomniał, iż przedmiotowe działki znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie budowli o nazwie "[...]" w G., a konkretnie jest to część skarpy na której usytuowany jest ten zabytek. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę strona przeciwna do skarżącej przedstawiła także krótki rys historyczny przedmiotowego zabytku. Zdaniem organu teren skarpy staromiejskiej jest chroniony przed zabudową ze względu na ekspozycję historycznej sylwety miasta oraz ze względu na możliwość utraty stateczności zbocza przy ewentualnych pracach budowlanych. W odniesieniu do kwestionowanej uchwały organ planistyczny przypomniał także, iż w dniu 25 maja 2006 roku, Rada Miasta Gorlice podjęła uchwałę Nr 448/XLVIII/2006, która wyłączyła z uchwały o przystąpieniu do opracowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla Miasta Gorlice część działek Nr [...], Nr [...] i Nr [...] położonych przy ul. L. na skarpie pod [...]. Ponadto w dniu 26 października 2006r. Rada Miasta Gorlice podjęła uchwałę Nr 520/LV/2006 zatwierdzającą Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego - Miasto Gorlice Plan Nr 3. Pismem z dnia 18 lutego 2014r. (data wpływu do Urzędu Miejskiego w Gorlicach -20.02.2014r), skierowanym do Przewodniczącego Rady Miasta Gorlice skarżący wezwał do usunięcia naruszenia prawa związanego z wyżej powołanymi uchwałami Rady Miasta Gorlice poprzez stwierdzenie ich nieważności i uchylenie. Zdaniem organu zarzuty zawarte w/w piśmie były niezasadne . Odnosząc się do zarzutu bezprawnego wyłączenia uchwałą N r448/XLVIII/2006 z dnia 25.05.2006r. części działek [...], [...] i [...] położonych przy ul. L. na skarpie pod [...] z opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Miasto Gorlice - Plan Nr 3" organ wyjaśnił, iż Rada Miasta Gorlice dokonała przedmiotowego wyłączenia celem wyeliminowania z opracowań planistycznych spornych terenów, które powodowały duże opóźnienia w zatwierdzeniu już przygotowanego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu oraz ze względu na to, iż z dniem 31.12.2003r. wszystkie plany straciły ważność. Mając na uwadze powyższe strona przeciwna do skarżącej wskazała, iż dla części wyżej opisanych działek Nr [...], [...] i [...] wyłączonych uchwałą Nr 448/XVIII/2006 położonych przy ul. L. obowiązuje zatem nadal Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego - Plan Nr 1 - cele publiczne" zatwierdzony uchwałą Nr 276/XXVI1/2004 z dnia 9 grudnia 2004r. Pozostała niewielka część w/w działek, znalazła się natomiast w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego - Plan Nr 3 w obszarze oznaczonym symbolem 1KUg (tereny komunikacji).

Odpowiadając na zarzut dotyczący sprawy zatwierdzenia planu zagospodarowania przestrzennego dla Miasta Gorlice - Plan nr 3 uchwałą Nr 520/LV/2006 z dnia 26 października 2006r. bez wiedzy i udziału J. M. i innych właścicieli działek organ wyjaśnił, iż nieprawdą jest, że skarżący nie posiadał wiedzy na temat toczącej się procedury uchwalania planu. Zdaniem organu J. M. był bowiem informowany zgodnie z przepisami prawa obecnie obowiązującej ustawy, a o indywidualnym dostarczeniu zawiadomień świadczą między innymi zwrotne potwierdzenia odbioru kierowanych do J. M. pism na różnych etapach procedury planistycznej, tj: zwrotne potwierdzenie odbioru z dnia 18.04.2003 r zawiadomienia Burmistrza Miasta [...] z dnia 10.04.2003r. o terminie wyłożenia do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Gorlice - plan nr 3 -II etap, zwrotne potwierdzenie odbioru z dnia 17.07.2003 roku informacji o rozpatrzeniu zarzutów do projektu planu [...] z dnia 10.07.2003 roku. zwrotne potwierdzenie odbioru z dnia 31.08.2004 roku zawiadomienia Burmistrza z dnia 30.08.2004r o terminie sesji Rady Miasta w sprawie rozpatrzenia protestów i zarzutów, zwrotne potwierdzenie odbioru z dnia 4.10.2004 roku przekazania odpisu uchwały 243/XXIV/2004 rozstrzygającej o nieuwzględnieniu zarzutów (dokumenty te zalegają w aktach sprawy).

Równocześnie strona przeciwna do skarżącej wskazała, iż gmina posiada władztwo planistyczne i decyduje w jakim zakresie plan ma być sporządzany, poza wymienionymi w ustawie przypadkami nakładającymi na gminę obowiązek sporządzenia planu. Równocześnie w odpowiedzi na skargę zaznaczono, iż Miasto Gorlice nie planuje urządzenia kolejnego przystanku, jak sugeruje to skarżący. Organ przyznał, iż wprawdzie symbol z planu zagospodarowania przestrzennego Miasto Gorlice - Plan Nr 3 "1KUg" - tereny komunikacji, w którym znajduje się niewielka część działek [...], [...] i [...] (pozostała część opisanych nieruchomości znajduje się w Planie Zagospodarowania Przestrzennego - Miasto Gorlice - cele publiczne) dopuszcza wprawdzie możliwość usytuowania zatok autobusowych, jednak zważywszy na fakt, że takie zatoki są już usytuowane na innych działkach, nie zachodzi taka potrzeba. Ponadto organ zwrócił uwagę, iż plan zagospodarowania przestrzennego - Miasto Gorlice Plan Nr 3 posiada pozytywne uzgodnienie Wojewódzkiego Oddziału Służby Ochrony Zabytków w K. - Delegatura w N. (pismo z dnia 7.04.2003r - znak [...]).

W dalszej części odpowiedzi na skargę strona przeciwna do skarżącej odwołując się do przytoczonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego wskazała m.in., iż wyłącznym przedmiotem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego jest rozpoczęcie procedury związanej z powstaniem tego planu i określenie granic obszaru nim objętego. W uchwale tej nie określa się propozycji co do przeznaczenia terenu, co nie oznacza, że rada gminy nie może wyrazić podstawowych założeń co do takiego przeznaczenia oraz sposobu zagospodarowania i zabudowy. Uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przesądza o przyszłym kształcie planu miejscowego, a jej intencyjne zapisy dotyczące również zakazu zabudowy nie są wiążące dla rozwiązań przyjętych w przyszłym planie. Uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego jest pierwszym, wstępnym etapem w procedurze planistycznej. Nie jest ona w żadnym razie aktem prawa miejscowego, gdyż nie zawiera norm generalnych i abstrakcyjnych. Jedynie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, wiążącym na obszarze gminy. Uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu w żadnym razie nie może przesądzać o przeznaczeniu terenów, ani też parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linii zabudowy, gabarytów obiektów i wskaźników intensywności zabudowy, co stanowi domenę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Równocześnie organ planistyczny przypomniał, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2005 roku sygn. akt II SA/Kr 1375/04, stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta Gorlice z dnia 23 września 2004 roku Nr 243/XXIV/2004 w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Miasto Gorlice-Plan nr 3". Strona przeciwna do skarżącej zauważyła, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uzasadniając w/w wyrok zważył między innymi, iż: "(...) WSA jest upoważniony do kontroli zgodności z prawem zaskarżonych do niego aktów (art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku, Dz. U. nr 153, poz. 1269) i dlatego nie może kontrolować poglądów organów planistycznych, wyrażanych w odpowiedziach na zgłaszane zarzuty. Zgodnie z założeniami opisanymi wyżej Sąd nie może również na tym etapie badać legalności samego planu. Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutów Sąd bada natomiast, czy zawiera ona prawidłowe faktyczne i prawne uzasadnienie, rozpatrując sytuację faktyczną i prawną podmiotu wnoszącego zarzut i wskazujące na to, że organy planistyczne nie działają dowolnie (...). Zdaniem organu wydaje się więc, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdzając nieważność w/w uchwały dokonał tego w głównej mierze z uwagi na to, iż uchwała nie odpowiadała wyżej wskazanym wymogom. W większym stopniu wymogi te spełniała odpowiedź na skargę udzielona przez Burmistrza Miasta Gorlice, co jednak nie konwalidowało słabości uzasadnienia zaskarżonej uchwały. Zdaniem organu wydaje się zatem, iż wbrew temu co twierdzi skarżący, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2005 roku, sygn. akt II SA/Kr 1375/04 stwierdził nieważność uchwały Nr 243/XXIV/2004 Rady Miasta Gorlice z dnia 23 września 2004 roku w sprawie rozpatrzenia zarzutów nieuwzględnionych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Miasto Gorlice - Plan Nr 3", nie dlatego że nie uwzględniono złożonych do tego planu zarzutów, a dlatego że zaskarżona uchwała zawierała (mało wyczerpujące) nieprawidłowe uzasadnienie. W ocenie organu wyrok ten nie wskazywał w swoim uzasadnieniu zaleceń dla Rady Miasta Gorlice i organu wykonawczego jakim jest Burmistrz Miasta Gorlice. W opinii organu trudno także odnieść się do rzekomych naruszeń przepisów art. 19 i art. 20 ustęp 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tekst jednolity (Dz. U. z 2012 roku, poz. 647 z późn. zm.), co podnosi skarżący w punkcie III skargi, ponieważ skarżący nie wskazuje na czym konkretnie przedmiotowe naruszenie ma polegać. Strona przeciwna do skarżącej wskazała także, iż wniesiony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasto Gorlice - Plan nr 3 - III etap zarzut przez Pana J. M. i Pana T. G. z dnia 9.03.2003r dla działek Nr [...] i [...] dotyczący zmiany przeznaczenia z terenów zieleni na tereny usług i handlu był bezzasadny. Od kiedy bowiem obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego przedmiotowe działki zawsze były przeznaczone na tereny zieleni i tak:

w planie perspektywicznym miasta Gorlice zatwierdzonym uchwałą Nr XXVII/383/59 Prezydium Rady Narodowej w Rzeszowie z dnia 5 listopada 1959r - pod teren zieleni urządzonej,

w ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Gorlice zatwierdzonym uchwałą Nr 15/164/68 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie z dnia 26 lipca 1968 r. - pod tereny zieleni parkowej,

w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Gorlice zatwierdzonym uchwałą Nr 98/XVII/83 Wojewódzkiej Rady narodowej w Nowym Sączu z dnia 23 września 1983r -pod tereny zieleni parkowej,

w ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Gorlice zatwierdzonym uchwałą Nr 106/XVII/91 Rady Miejskiej w Gorlicach z dnia 6 maja 1991r - pod tereny zieleni parkowej,

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasto Gorlice - Plan Nr 1 - cele publiczne zatwierdzonym uchwałą Nr 276/XXVII/2004 Rady Miasta Gorlice z dnia 9 grudnia 2004r. - pod tereny gminnej zieleni publicznej o charakterze zieleni izolacyjnej

Organ zaznaczył, iż z uwagi na powyższe zarzut J. M. i T. G. został odrzucony uchwałą Rady Miasta Gorlice Nr 243/XXIV/2004 z dnia 23.09.2004 roku w sprawie rozpatrzenia zarzutów nieuwzględnionych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Miasto Gorlice - Plan Nr 3." Wyrokiem z dnia 19.12.2005r. sygn. akt IISA/Kr 1375/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził jednak nieważność wyżej powołanej uchwały Nr 243/XXIV/2004 z dnia 23.09.2004r. Z kolei uchwałą Nr 448/XLVI11/2006 Rady Miasta Gorlice z dnia 25.05.2006r (w sprawie zmiany uchwały Nr 229/XXIV/2004 Rady Miasta w Gorlicach z dnia 23 września 2004r w sprawie zmiany uchwały Nr 214/XXVI/2000 Rady Miasta Gorlice z dnia 28 czerwca 2000r. o przystąpieniu do opracowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla miasta Gorlice), wyłączono z opracowania planu działki Nr [...], [...] i [...]. Działki te nie były więc przedmiotem postępowania przy dalszych pracach planistycznych nad planem zagospodarowania przestrzennego Miasto Gorlice - Plan Nr 3 . W dniu 26.10.2006r Uchwałą Rady Miasta Gorlice Nr 520/LV/2006 uchwalony został Miejscowy Plan Zagospodarowani Przestrzennego Miasto Gorlice - Plan Nr 3. Organ zauważył więc , iż działki Nr [...] i działka Nr [...] objęte są w przeważającej części miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasto Gorlice - cele publiczne zatwierdzonym uchwałą Nr 276/XXVII/2004 Rady Miasta Gorlice z dnia 9 grudnia 2004r. i przeznaczone są pod tereny gminnej zieleni publicznej o charakterze zieleni izolacyjnej - co nie jest przedmiotem skargi.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a. sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie natomiast do art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sąd administracyjny stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., nr 142 poz. 1591 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zatem przesłanką skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę planistyczną, jest po pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a po drugie wykazanie naruszenia posiadanego interesu prawnego. W przedmiotowej sprawie skarżący skutecznie wyczerpał tryb wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bowiem poprzedzili wniesienie skargi stosownym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, a następnie skargę stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a. zachowując przy tym termin do jej wniesienia.

Niewątpliwie skarżący jako wspówłaściciel działek [...] oraz [...], dla których zaskarżony Plan wzdłuż ich wschodniej granicy, na przylegającym do drogi krajowej nr [...] ( na tym odcinku ul. L.) ich fragmencie przewiduje przeznaczenie pod tereny komunikacji oznaczone symbolem 1.KUg posiada interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. Faktu tego nie zmienia okoliczność, iż teren objęty ustaleniami przedmiotowego planu w odniesieniu do ww. działek skarżącego dotyczy jedynie wschodniego ich krańca, będącego w istocie bardzo wąskim pasem terenu, którego szerokość de facto nie przekracza kilku metrów. Skarga J. M. okazał sie jednak bezzasadna i jako taka podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 p.p.s.a..

W pierwszej kolejności należy zgodzić się ze stanowiskiem organu planistycznego, iż zaskarżony plan poza wskazanym niewielkim fragmentem przedmiotowych działek od strony ul. L. nie przewiduje, żadnych ustaleń mieszczących się w ramach tzw. władztwa planistycznego, które ingerowałyby w przysługujące skarżącemu prawo własności. Analiza integralnej część uchwały jaką jest rysunek planu wyraźnie potwierdza, iż zasadnicza część wskazanych nieruchomości skarżącego znalazła się poza ustaleniami zaskarżonej uchwały. Kontrolując legalność uchwały w zakresie w jakim przewiduje ona przeznaczenie krańcowego, wschodniego fragmentu obu działek pod tereny komunikacji oznaczone symbolem 1.KUg, należy w pierwszej kolejności przypomnieć, iż z uwagi na dyspozycję art. art. 85 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 z późniejszymi zmianami), w stosunku do zaskarżonej uchwały znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późniejszymi zmianami). Zgodnie ze wskazanym przepisem prawa do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W tym miejscu należy także przypomnieć, iż w trakcie uchwalenia zaskarżonej uchwały obowiązywało Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przyjęte uchwałą Rady Miasta Gorlice z dnia 26 listopada 1999r. Nr 151/XVII/99 – zwane dalej w skrócie także Studium. Na gruncie wspomnianej ustawy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem ustanawiającym przepisy gminne (por. w szczególności art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym). Także więc na gruncie przedmiotowej ustawy studium nie miało mocy aktu powszechnie obowiązującego. Określało - jako akt planistyczny - jedynie politykę przestrzenną gminy i wiązało wewnętrzne organy gminy w ich planach przy sporządzaniu projektów planów miejscowych. Jako akt kierownictwa wewnętrznego (w stosunkach rada i podporządkowane jej jednostki organizacyjne) określało więc tylko kierunki i sposoby działania organów i jednostek pozostających w systemie organizacyjnym aparatu gminy przy sporządzaniu projektu przyszłego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. (por. wyrok NSA z dnia 21.11.2000r. sygn. akt II SA 2437/99 Zgodnie z art.18 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym organ wykonawczy gminy po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zobowiązany był do zbadania spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium, o którym mowa w art. 6. W odniesieniu do analizowanego terenu należy podkreślić, iż Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzył się niezgodności zaskarżonego Planu z ustaleniami części tekstowej jak i graficznej Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta Gorlice z dnia 26 listopada 1999r. Nr 151/XVII/99. W tym miejscu należy bowiem zauważyć, iż dokładana analiza części graficznej studium wskazuje, iż wspomniany teren znalazł się w granicach obszaru oznaczonego literą Z, który legenda części graficznej Studium definiuje jako ulice zbiorcze Z –do modernizacji. Także część tekstowa Studium przewiduje modernizację przedmiotowych dróg. Z kolei jak wynika z ustaleń zaskarżonej uchwały objęty jej ustaleniami wschodni kraniec obu działek skarżącego znalazł się w obszarze terenów komunikacji oznaczonych symbolem 1.KUg. Zaskarżony zaś plan w części tekstowej w § 15 uchwały przewiduje, iż dla przedmiotowych terenów komunikacji obowiązują następujące zasady zagospodarowania terenów:

1. Teren przeznaczony dla lokalizacji drogi wojewódzkiej –klasy głównej;

2. Obowiązek zachowania linii rozgraniczających ulicy o szerokości 20 m;

3. Obowiązek utrzymania istniejącej jezdni i chodników;

4. Utrzymuje się istniejące przystanki komunikacji autobusowej z możliwością zmiany ich lokalizacji wynikającej z poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego. Obowiązek realizacji zatok autobusowych.

Równocześnie należy podkreślić, iż zaskarżona uchwała w rozdziale normującym ustalenia w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji przewiduje w § 4 ust.11 pkt. 1, iż w zakresie komunikacji: utrzymuje się istniejące drogi publiczne, drogi wewnętrzne i ciągi piesze wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi, z dopuszczeniem ich rozbudowy, przebudowy i odbudowy w zależności od potrzeb. Mając na uwadze przeznaczenie analizowanego fragmentu działek skarżącego o nr. [...] i [...] w Planie oraz Studium należy uznać, iż zaskarżony Plan pozostaje spójny z polityką przestrzenną gminy określoną w Studium. Tym samym wbrew zarzutom skargi w świetle ustaleń Planu prawidłowo dopuszczono m.in. możliwość usytuowania na wskazanym terenie przystanku autobusowego, połączonego z obowiązkową realizacją zatoki autobusowej. Należy w tym miejscu zauważyć, iż takie przeznaczenie wspomnianego terenu zostało także pozytywnie uzgodnione z Wojewódzkim Oddziałem Służby Ochrony Zabytków w K. – Delegatura w N. co wynika z jego stanowiska wyrażonego przy piśmie z dnia 7 kwietnia 2003 r.. Niezależnie od tego należy zwrócić uwagę, iż obowiązek zachowania linii rozgraniczających ulicy o szerokości 20 m na terenie 1.KUg , o którym mowa w § 15 uchwały koresponduje także z Rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.). Zgodnie bowiem ze wskazanym rozporządzeniem najmniejsza szerokość tego typu drogi nie może być mniejsza niż 20 m. Jak już to zostało zaawizowane na wstępie zarzuty skarżącego dotyczące pozostałego fragmentu należącego do niego działek okazały się bezzasadne z uwagi, na fakt, iż zaskarżona uchwała poza wspomnianym wschodnim ich fragmentem znajdującym się w obszarze 1.KUg nie reguluje ich przeznaczenia pod kątem zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się natomiast do poruszanej przez J. M. kwestii ochrony konserwatorskiej należących do niego działek, zwrócić należy uwagę, iż wobec nie objęcia ustaleniami zaskarżonego Planu pozostałej części ww. działek skarżącego, zarzuty dotyczące ochrony konserwatorskiej wyłączającej możliwość ich zabudowy należy uznać za oczywiście bezzasadne . Niezależnie od podniesionych zarzutów w skardze Sąd nie dopatrzył się przesłanek o których mowa w art. 27 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późniejszymi zmianami), a których wystąpienie determinowałoby stwierdzenie przez Sąd nieważności kontrolowanego aktu prawa miejscowego.

Mając na uwadze podniesione powyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi J. M..