Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 883/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-12-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie lub zarządzenie (art. 260 § 1 ustawy - PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 § 1 oraz § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2016 r. sprzeciwu J. S. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 8 grudnia 2016 r. sygn. I SA/Rz 883/16, o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2013 r. - p o s t a n a w i a - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 883/16

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2016 r., referendarz sądowy odmówił J. S. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2013 r.

W sprzeciwie na powyższe postanowienie skarżący podniósł, że przychód w wysokości 1263.984,36 zł - nie może przesądzać, że ma on środki do uiszczenia wpisu. Nadto nie zgodził się z kwestionowaniem wiarygodności jego oświadczeń majątkowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (w tym od postanowień o odmowie przyznania prawa pomocy określonych w art. 258 § 1 pkt 7 P.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.

Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym lub częściowym.

Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 P.p.s.a.).

Zwolnienie od kosztów sądowych objęte jest zatem zakresem częściowego prawa pomocy, które może być przyznane osobie fizycznej po wykazaniu przez nią braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Sąd ustalił, że J. S. pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z dwoma małoletnimi synami, a źródłem jego utrzymania jest prowadzona działalność gospodarcza, przynosząca mu dochód w wysokości 2 500 zł miesięcznie.

Deklarując składniki posiadanego majątku skarżący wymienił: mieszkanie o pow. 27 m2, gospodarstwo rolne o pow. 100 ha, 50 % udziałów w spółce S.-P. W oświadczeniu zaznaczył także, że posiada dom, nadmienił jednak że w 50 % należy on do spółki S.-P.

Jeżeli chodzi o ponoszone wydatki to skarżący podał jedynie, że płaci alimenty w wysokości 900 zł. Poza tym ma kredyt hipoteczny w wysokości 290 000 zł.

Wraz z oświadczeniem skarżący przedłożył kopię swojego zeznania podatkowego za 2015 r., z którego wynika, że jego przychód wyniósł łącznie 1 297 255,02 zł, a sam przychód z działalności gospodarczej 1 263 984,36 zł.

Jak wynika z informacji zamieszczonych w Krajowym Rejestrze Sądowym skarżący posiada udziały w S.-P. sp. z o.o., z siedzibą w D., o łącznej wartości nominalnej 47 500 zł, a także jest wspólnikiem S.-P. sp. j.

Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym tj. w postaci zwolnienia od kosztów sądowych w całości lub w części musi odbywać się przy dokładnym rozpatrzeniu sytuacji majątkowej wnioskodawcy, przy czym to na stronie wnioskującej spoczywa ciężar wykazania, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zawarty w art. 246 § 1 P.p.s.a. zwrot "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Wnioskodawca winien zatem wykazać, że występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W związku z tym to w interesie wnioskodawcy leży przedstawienie stosownej argumentacji, która potwierdzałaby jego niezdolność do pokrycia jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania, tj. do podania wszystkich tych okoliczności, które wskazywać będą na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Wniosek powinien być rzetelnie sporządzony, a przedstawione w nim okoliczności powinny odpowiadać prawdzie (por. postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. II OZ 1400/07). Niewykazanie przez stronę ubiegającą się o przyznanie prawa pomocy przesłanek określonych w art. 246 P.p.s.a. obliguje sąd do odmowy uwzględnienia takiego wniosku. Przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o jakim stanowi art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie oraz rodzinie minimum warunków socjalnych, natomiast przez wydatki utrzymania koniecznego należy rozumieć wydatki na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, takie jak żywność, mieszkanie, odzież i niezbędne opłaty (por. postanowienie NSA z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. I FZ 437/07). Ostatecznie to do Sądu należy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.

W ocenie Sądu fakt, że w złożonym oświadczeniu skarżący nie przedstawił wszystkich okoliczności dotyczących jego sytuacji finansowej (informacje, które podał są niewystarczające dla pełnej oceny jego sytuacji finansowej) i nie uczynił tego również w złożonym sprzeciwie, pozwala przyjąć, że nie wykazał on, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w sprawie. Na obecnym etapie postępowania w sprawie koszty sądowe to wpis od skargi w kwocie 100 zł.

Zdaniem Sądu, przedstawiona przez skarżącego sytuacja majątkowa i finansowa, nie daje podstaw do uznania, że zostały spełnione przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., uprawniające do uzyskania prawa pomocy w zakresie częściowym w postaci zwolnienia od kosztów sądowych.

Analiza informacji udzielonych przez J. S. nie daje podstaw do uznania, że przedstawił on w sposób czytelny swój stan finansowy. W oświadczeniu skarżący podał jedynie, że ponosi wydatki związane z alimentami w kwocie 900 zł, natomiast nie przedstawił żadnych informacji o innych wydatkach, pomija również dane o majątku, dotyczącym udziałów w spółce z o.o.

Według zawartych we wniosku danych wynika, że wysokość dochodów skarżącego to kwota 2500 zł. Natomiast podane przez niego wydatki obejmuje spłatę kredytu hipotecznego w wysokości 290 000 zł oraz zapłata alimentów w wysokości 900 zł. W związku z powyższym należy zgodzić się ze stanowiskiem referendarza sądowego, że w tym zakresie podane przez skarżącego informacje nie są wiarygodne, zwłaszcza jeżeli weźmie się pod uwagę, że z podanych dochodów skarżący (po zapłacie kredytu i alimentów) - miałby jeszcze utrzymać siebie i dwójkę małoletnich synów.

Zważywszy na powyższe stwierdzić należy, że wnioskodawca nie wykazał w sposób należyty i wiarygodny swojej aktualnej sytuacji finansowej przedstawiając dane dotyczące tej sytuacji w sposób selektywny. W związku z powyższym Sąd nie ma jakichkolwiek podstaw do wydania rozstrzygnięcia o przyznanie prawa pomocy - uwzględniającego złożony sprzeciw. Należy mieć bowiem na uwadze, że Sąd nie może w jakikolwiek sposób domniemywać sytuacji materialnej i życiowej wnioskodawcy.

Nie powinno umknąć uwadze, że skarżący prowadząc działalność gospodarczą w ramach planowania wydatków, przewidując realizację swoich praw przed sądem, powinien uwzględnić konieczność posiadania środków finansowych na prowadzenie procesów sądowych. Koszty związane z postępowaniem przed sądem należy traktować na równi z innymi kosztami prowadzonej działalności, takimi jak należności publicznoprawne czy pieniężne zobowiązania umowne. Celem instytucji prawa pomocy jest zagwarantowanie prawa do sądu osobom najuboższym, znajdującym się w wyjątkowo złej sytuacji materialnej, które całkowicie nie są w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów związanych z dochodzeniem swych praw przed sądem. Stosując prawo pomocy nie można chronić czy też wzbogacać majątku osób prywatnych, gdyż celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym brak środków finansowych ten dostęp uniemożliwia. Sąd podkreśla, że zapobiegliwości i przezorności w tym zakresie należy szczególnie wymagać od osób toczących spory sądowe w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (por. postanowienia NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. II FZ 773/13; z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. I OZ 208/08).

Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący jako przedsiębiorca w ramach ryzyka prowadzenia działalności powinien liczyć się z możliwością albo koniecznością dochodzenia lub obrony swoich praw na drodze sądowej. Planując bądź występując na drogę sądową powinien się liczyć z koniecznością poniesienia kosztów sądowych i przeznaczenia, bądź z bieżącej działalności lub ze zgromadzonych zasobów pieniężnych, kwot niezbędnych do skutecznego wszczęcia procesu. Skoro normalnym następstwem wykonywania działalności gospodarczej jest prowadzenie spraw sądowych, koszty sądowe powinny być traktowane jako koszt bieżącego funkcjonowania firmy i spełnione przed innymi świadczeniami.

Podkreślenia wymaga także, że skoro skarżący jest w stanie wygospodarować środki na spłatę kredytu, to winien także wywiązać się z obowiązku poniesienia opłaty sądowej. Poza tym niedopuszczalnym jest by koszty sądowe były stawiane na ostatnim miejscu za wszystkimi pozostałymi kosztami, w tym także kosztami prowadzenia działalności gospodarczej.

Niezależnie od powyższego należy również zauważyć, wymóg ponoszenia kosztów postępowania nie stanowi ograniczenia prawa do sądu i jest usprawiedliwiony koniecznością zapewnienia właściwego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest formą jej finansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się jedynie do przypadków, w których strona nie posiada rzeczywiście środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym i wykaże to w sposób przekonywujący, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 § 1 oraz § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.