Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 999/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 1 i pkt 9, art. 12 ust. 1, art. 50, art. 51
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 75 par. 1, art. 105 par. 1,
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145a, art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 29 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019 roku sprawy ze skargi U. B. i H. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych - oddala skargę. a.tp.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. Nr [...] z dnia [...] znak: [...].

Jak wynika z akt sprawy, decyzją [...] z dnia [...] znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. umorzył postępowanie w sprawie robót budowlanych wykonanych przy budowie drenażu powierzchniowego działki nr 375/2 w W. - obr. [...].

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli U. B. i H. B., reprezentowani przez pełnomocnika. Jak wynika z treści odwołania, przedmiotowa decyzja została zaskarżona w całości, a zarzucono jej naruszenie: art. 77 § 1 w zw. z art. 80, art. 11, art. 84 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.".

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwagi na fakt, iż zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...]nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że pismem z dnia 12 maja 2015 roku U. i H. B. wystąpili do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. o "wstrzymanie prowadzonych prac budowlanych i interwencji na działce nr 375/2 w W.".

Następnie przy piśmie z dnia 28 maja 2015 roku Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. przekazał do rozpatrzenia zgodnie z kompetencjami sprawę drenażu powierzchniowego, jaki został wykonany na działce nr 375/2 przy ul. A w W., w ramach inwestycji prowadzonej przez B. B..

Organ II instancji dodał również, że w dniu 8 czerwca 2015 roku przeprowadzono kontrolę drenażu powierzchniowego działki o nr ewid 375/2, obr. [...], w W.. W protokole z oględzin widnieje zapis, iż w trakcie kontroli stwierdzono brak dziennika budowy oraz istotne odstępstwa polegające na zmianie usytuowania studzienki rewizyjnej oznaczonej jako S2 tj. zamiast projektowanej odległości 2,00m od budynku przychodni wykonano faktycznie 3,40m; zmianę usytuowania studzienki rewizyjnej oznaczonej jako S5 tj. zamiast projektowanej odległości 1,20m od linii ogrodzenia z dz. nr 375/1 wykonano faktycznie 1,60m. Powyższe odstępstwa miały wpływ na zmianę projektu zagospodarowania.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 18 stycznia 2015 roku organ I instancji wezwał B. B. do przedłożenia dziennika budowy z uzupełnionymi wpisami dotyczącymi zakresu wykonanych robót. Kserokopia ww. dziennika budowy została przedłożona w siedzibie organu I instancji w dniu 29 czerwca 2015 roku.

Następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane nałożył na B. B., prowadzącą działalność gospodarczą A z/s w W., obowiązek wstrzymania prowadzenia robót budowlanych związanych z budową drenażu powierzchniowego działki o numerze geod. 375/2 obr. [...], m. W., wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu i przepisach.

Organ II instancji postanowieniem nr [...] z dnia [...] znak: [...] umorzył postępowanie zażaleniowe z uwagi na to, iż organ powiatowy po wydaniu postanowienia Nr [...] z dnia [...], w terminie 2 miesięcy od daty wydania tego postanowienia, nie wydał decyzji, o której mowa w powołanym wyżej art. 51 ust. 1, ani też w art. 50a pkt 2 ustawy. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania robót, mające tymczasowy charakter, utraciło ważność z mocy art. 50 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, co oznacza, że nie wywiera już ono żadnych skutków.

Następnie organ I instancji postanowieniem nr [...] z dnia [...] odmówił wszczęcia postępowania z wniosku z dnia 14 sierpnia 2015 roku o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót przy budowie drenażu powierzchniowego działki nr 375/2 obr. [...] m. W.

Organ I instancji postanowieniem nr [...] z dnia [...], na podstawie art. 81 c ust. 2 ustawy Prawo budowlane nałożył na B. B., prowadzącą działalność pn. A z/s w W., obowiązek przedłożenia oceny technicznej dotyczącej zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi robót budowlanych wykonanych przy budowie drenażu powierzchniowego działki nr 375/2 obr. [...] m. W., w terminie do 31 marca 2016 roku.

Następnie organ II instancji wskazał, że przy piśmie z dnia 30 marca 2016 roku B. B. przedłożyła ocenę techniczną wymaganą w/w postanowieniem. W dniu 19 kwietnia 2016 roku organ I instancji przeprowadził oględziny w sprawie robót budowlanych wykonanych przy budowie przedmiotowego drenażu powierzchniowego, w wyniku których sporządzono protokół o treści: "W dniu oględzin stwierdzono, że od dnia ostatniej kontroli przeprowadzonej w dniu 08.06.2015 r. przy budowie drenażu powierzchniowego na dz. nr 375/2 w W. obr. [...] nie wykonano żadnych robót budowlanych. Stwierdzono również, że usytuowanie drenażu określone na mapie zagospodarowania terenu załączonej do oceny technicznej przedłożonej w organie w dniu 31.03.2016 r. jest zgodne ze stanem faktycznym, co stwierdzono na podstawie widocznych w terenie studni drenażowych".

Ponadto organ II instancji wskazał, że organ stopnia powiatowego decyzją nr [...] z dnia [...] umorzył postępowanie w sprawie zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi robót budowlanych wykonanych przy budowie przedmiotowego drenażu powierzchniowego.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, organ II instancji decyzją nr [...] z dnia [...] znak: [...] utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy dodał również, że wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016 roku sygn. akt II SA/Łd 694/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi U. B. i H. B. na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, uchylił zaskarżona decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. nr [...] z dnia [...] oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. nr [...] z dnia [...].

Ponownie prowadząc postępowanie organ I instancji, bez podejmowania dodatkowych czynności, wydał na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane postanowienie nr [...] z dnia [...] znak: [...], którym nałożył na B. B., obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej robót budowlanych wykonanych przy budowie drenażu powierzchniowego działki nr 375/2 w W. - obr. [...] zawierającej inwentaryzację geodezyjną i budowlaną obiektu, z projektem doprowadzenia do zgodności obiektu z przepisami techniczno - budowlanymi oraz dokumentację dotyczącą wyrobów budowlanych wbudowanych w toku budowy obiektu w terminie do 31 lipca 2017 roku.

Nadto organ II instancji wskazał, że po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 4 maja 2017 roku B. B. i zażalenia z dnia 10 maja 2017 roku S. B., postanowieniem nr [...] z dnia [...] znak: [...] uchylił w całości zaskarżone postanowienie organu I instancji nr [...] z dnia [...] znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Organ odwoławczy zauważył również, że kontynuując postępowanie w przedmiotowej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. przeprowadził w dniu 12 września 2017 roku oględziny na terenie działki nr ewid. 375/2, obr. [...] w W. Organ II instancji wskazał przy tym, że jak wynika z treści sporządzonego na ww. okoliczność przez organ I instancji protokołu z oględzin: "W dniu oględzin stwierdzono, że od dnia ostatniej kontroli przeprowadzonej w dniu 19.04.2016 r. przy budowie drenażu powierzchniowego na dz. nr ewid. 375/2 w W - obr. [...] nie wykonano żadnych robót budowlanych. Aby zbadać wartość dowodową oceny technicznej dot. prawidłowości wybudowania przedmiotowego drenażu dokonano sprawdzenia zgodności usytuowania drenażu na załączniku graficznym, (mapie zagospodarowania terenu) załączonym do oceny ze stanem faktycznym. Stwierdzono zgodność usytuowania na podstawie widocznych elementów drenażu tj. włazów żeliwnych studni S2, S3, S4 i S5. zgodnie z opisem na zagospodarowaniu terenu w ocenie. Ustalono ponadto według oświadczenia P. S. B. oraz zapisów w ocenie technicznej jw. (inwentaryzującej wykonane roboty), że wszystkie roboty związane z wykonaniem drenażu zostały wykonane i roboty zakończono. P. K. R. oświadczył, że był kierownikiem budowy drenażu pow. na podstawie dec. [...] z dn. [...] P. K. R. oświadczył, że w dniu 05.05.2015r. inwestor zakończył układanie instalacji drenażu, a także stwierdził zmiany w usytuowaniu studzienek i sieci pomiędzy studzienkami nr S2 i S3 w stosunku do założeń projektowych, dlatego też wezwał inwestora do przebudowy instalacji i studni wg. projektu. Oświadczył również, że w dniu 23.05.2016r. po otrzymaniu informacji od inwestora o umorzeniu postępowania przez PINB w dn. [...] dokona wpisu dot. zakończenia całości robót związanych z budową drenażu i możliwości jego użytkowania. P. S. B. odmówił przed rozpoczęciem oględzin wpuszczenia P. U. B. na działkę. P. U. B. wniosła zatem przed rozpoczęciem oględzin o przeprowadzenie oględzin wg. przygotowanych przez nią wytycznych, które załączyła do protokołu na piśmie. P. U. B. została poinformowana, że oględziny mają na celu ustalenie aktualnego stanu faktycznego drenażu na podstawie widocznych elementów drenażu na działce, w szczególności ustalenia czy doszło do zakończenia robót budowlanych z uwzględnieniem oceny technicznej dostarczonej do organu w dniu 31.03.2016 r., celem zbadania jej wartości dowodowej. P. S. B. przedłożył do wglądu dziennik budowy nr [...] wyd. 06.02.2015r. z wpisem z dn. 23.05.2016r. dot. zakończenia robót przy budowie drenażu oraz oświadczenie kierownika budowy z dnia 23.05.2016r. dot. wbudowania w obiekt wyrobów budowlanych - sporządzono dokumentację fotograficzną przedł. dokumentacji. (...) Uzyskano również informację od inwestora - właściciela drenażu (wg. oświadczenia), że od dnia ostatniej kontroli nie nastąpiła zmiana w zakresie odprowadzania wód opadowych z drenażu tj. nie są odprowadzane do kanalizacji deszczowej, a rozsączane na działce zgodnie z oceną techniczną z dn. 31.07.2016r. P. K. R. przedłożył do wglądu kserokopie: -deklaracji dot. rur i kształtek drenarskich dot. studzienek kanalizacyjnych i certyfikatu rur i kształtek PCV-k z wpisem dot. wbudowania w obiekt drenażu na podst. dec. [...] z dn. [...] - sporządzono dokumentację fotograficzną z przedłożonych dokumentów. P. U. B. oświadczyła, że: "Nie zgadzam się, że nie zostałam wpuszczona na teren kontroli co uniemożliwiło mi potwierdzenie istnienia studzienek S1 S6 i S7 i spr. dwóch rur na dł. naszego budynku, które miały być doprowadzone do studzienki s1. Oprócz tego nie miałam możliw. spr. studzienki S4, która wg. projektu jest zabetonowana i woda wypływa przed budynek. Ponadto oświadczyła (P. U. B. również, że brak studzienki s1 i rur zbierających powoduje przy ulewnych deszczach podmywanie naszych fundamentów i stanie wody opadowej w rowku pod naszym budynkiem. Oświadczyła (P. U. B. też, że oględziny przeprowadź, przez PINB w W. nie zostały przepr. zgodnie z moimi oczekiwaniami tj. potw. stanu faktycznego wg. sprawdzenia tego na gruncie".

W dalszej argumentacji zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, że pismem z dnia 18 września 2017 roku organ I instancji wezwał M. K., jako autora przedłożonej oceny technicznej dotyczącej poprawności wykonania drenażu powierzchniowego dla działki nr ewid. 375/2 obr. [...] w W., do złożenia wyjaśnień w przedmiocie nieścisłości w zakresie "określenia kierunku stron świata wskazanych z części opisowej przedmiotowej oceny w odniesieniu do części graficznej".

Organ II instancji dodał również, że w dniu 26 września 2017 roku do organu I instancji wpłynęło pismo M. K., w którym wyjaśnił, że w części opisowej przedmiotowej oceny technicznej niepoprawnie wskazano kierunki świata w odniesieniu do części graficznej tj. "w pkt. 2 winno być elementy zbierające w formie rur drenarskich zostały wykonane przy ścianach: północno - wschodniej oraz południowo - zachodniej budynku.; w pkt. 3 winno być: Część rozsączająca drenażu znajduje się w części północno - zachodniej działki".

Ponadto Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. pozyskał wypis i wyrys z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu działki nr ewid. 375/2 obr. [...] w W.

W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym organ I instancji wydał w dniu [...] decyzję nr [...] znak: [...].

W pierwszej kolejności [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w przedmiotowej sprawie organy nadzoru budowlanego są związane ustaleniami zawartymi w wyroku WSA w Łodzi z dnia 13 grudnia 2016 roku, sygn. akt II SA/Łd 694/16. Mając na uwadze powyższe, organ II instancji stwierdził, że przedmiotem prowadzonego postępowania jest wykonanie robót budowlanych polegających na wykonaniu drenażu powierzchniowego działki nr ewid. 375/2, obr. [...] w W., z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] znak: [...]. Organ II instancji dodał przy tym, że powyższą decyzją Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dla: A B. B. w W, polegających na budowie drenażu powierzchniowego zlokalizowanego na działce nr ewid. 375/2, obr. [...], miasto W.

W ocenie organu stopnia wojewódzkiego przedmiotowy drenaż powierzchniowy działki nie stanowi obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, ale jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt. 9 powyższej ustawy.

Organ odwoławczy stwierdził zatem, że w omawianym przypadku, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, drenaż powierzchniowy służy rozprowadzeniu wód opadowych oraz ma zapobiegać zawilgoceniu usytuowanego na terenie działki nr ewid. 375/2 obr. [...] w W. budynku zrealizowanego na podstawie odrębnego pozwolenia na budowę (tj. budynku A z częścią mieszkalną, wybudowanego na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] i następnie zmienionego decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...]).

Organ II instancji wskazał, że jak wynika z analizy akt sprawy, podczas wykonywania robót budowlanych realizowanych na podstawie decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] znak: [...] wprowadzone zostały zmiany od zatwierdzonego projektu budowlanego polegające na zmianie usytuowania studzienki rewizyjnej oznaczonej jako S2 tj. zamiast projektowanej odległości 2,00m od budynku przychodni wykonano faktycznie 3,40m; zmianę usytuowania studzienki rewizyjnej oznaczonej jako S5 tj. zamiast projektowanej odległości 1,20m od linii ogrodzenia z dz. nr 375/1 wykonano faktycznie 1,60m. Powyższe zmiany dotyczyły projektu zagospodarowania działki, a tym samym, zgodnie z brzmieniem art. 36 a ust. 5 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane stanowiły istotne odstępstwo od projektu budowlanego zatwierdzonego pozwoleniem na budowę. Wprowadzenie w/w zmian wymagało uprzedniego uzyskania przez inwestora decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, czego nie dopełniono.

Organ odwoławczy zauważył, że w związku z powyższym organ I instancji zasadnie wydał w dniu [...] postanowienie nr [...], którym działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane nałożył na inwestora – B. B., obowiązek wstrzymania prowadzenia robót budowlanych związanych z budową drenażu powierzchniowego działki o numerze geod. 375/2 obr. [...], m. W., wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę.

Zdaniem organu II instancji, wskazać należy, że w omawianym przypadku organ I instancji nie skorzystał z dyspozycji określonej przepisem art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i nie wydał decyzji na podstawie powyższego przepisu w okresie przed upływem 2 miesięcy od wydania postanowienia nr [...] z dnia [...]. Dodał przy tym, że bezskuteczny upływ 2 - miesięcznego terminu z art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego i niepodjęcie jednej z decyzji przewidzianych przepisem art. 51 tej ustawy oznacza, że przedmiotowe postanowienie straciło ważność oraz ustał określony nim zakaz prowadzenia robót budowlanych.

Mając powyższe na uwadze organ II instancji, wydał postanowienie nr [...] z dnia [...] znak: [...], którym umorzył postępowanie zażaleniowe dotyczące postanowienia organu I instancji nr [...] z dnia [...].

Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że zgodnie z poglądami doktryny i z orzecznictwem sądów administracyjnych, w takiej sytuacji nie jest już możliwe wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 (zob. Prawo budowlane. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego. Wydawnictwo C.H.Beck. 2009 r.). Termin, o jakim mowa w art. 50 ust. 4 ustawy Prawo budowlane jest terminem materialnoprawnym (zob. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1833/06).

Tym samym w omawianym przypadku, w ocenie organu II instancji, nie było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie wprowadzenia istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego podczas wykonywania robót budowlanych polegających na budowie drenażu powierzchniowego na terenie działki nr ewid. 375/2 w W., prowadzonych na podstawie decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] znak: [...].

Natomiast odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu wniesionym przez U. i H. B., organ II instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, iż skarżący w toku prowadzonego postępowania wielokrotnie wnosili uwagi co do prawidłowości i zgodności z przepisami wykonania robót budowlanych polegających na budowie przedmiotowego drenażu powierzchniowego. Jednakże, w ocenie organu II instancji, zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że powyższe roboty budowlane zostały zrealizowane prawidłowo i nie ma podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Nadto organ odwoławczy wskazał, że w toku prowadzonego postępowania inwestor – B. B. przy piśmie z dnia 30 marca 2016 roku, wykonując postanowienie organu I instancji nr [...] z dnia [...] (uchylone następnie przez WSA w Łodzi) przedłożyła ocenę techniczną dotyczącą wykonania drenażu powierzchniowego przedmiotowej działki nr ewid. 375/2 obręb [...]. miasto W. Przedmiotowa ocena techniczna została wykonana przez M. K. posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych Nr ewid. [...]. Z ww. oceny technicznej wynika, iż dotychczas wykonane roboty budowlane zostały wykonane prawidłowo. Organ II instancji dodał również, że wątpliwości istniejące, co do nieścisłości zawartych w przedmiotowej ocenie technicznej zostały wyjaśnione przez organ I instancji w toku prowadzonego postępowania, który uzyskał wyjaśnienia od autora przedmiotowego opracowania. Organ odwoławczy wskazał, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że nie ma podstaw do kwestionowania wniosków zawartych w przedmiotowej ocenie technicznej. Na marginesie organ zauważył, że nie ma przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności przepisów techniczno - budowlanych regulujących kwestie wykonywania drenażu powierzchniowego na terenie działek budowlanych.

Organ II instancji wskazał, że ponieważ mamy tu do czynienia z przypadkiem budowy urządzenia budowlanego, a nie, obiektu budowlanego, to inwestor jest zwolniony, z wynikającego z art. 54 ustawy Prawo budowlane z 1994 roku, obowiązku zawiadomienia właściwego organu nadzoru budowlanego o zamiarze przystąpienia do użytkowania przedmiotowego drenażu powierzchniowego, jak również jest zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie na podstawie art. 55 tej ustawy.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że podziela stanowisko organu I instancji, że postępowanie w sprawie robót budowlanych wykonanych przy budowie drenażu powierzchniowego działki nr 375/2 w W. - obr. [...], jest w całości bezprzedmiotowe. W omawianym przypadku nie ma podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w trybie art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane z 1994 roku.

Skargę na powyższą decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli U. B. i H. B., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie adwokata, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego tj.:

I. w zakresie umorzenia postępowania:

1) art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 roku, poz. 1202; dalej: "ustawa Prawo budowlane") i zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1-3 ustawy Prawo budowlane, polegające na:

a) uznaniu, że termin dwóch miesięcy ma charakter materialny i przez to nieprzekraczalny, choć praktyka stosowania prawa, ukształtowana orzecznictwem wojewódzkich sądów administracyjnych, wyraźnie dopuszcza utrzymanie się w czasie wynikającego z niego zakazu prowadzenia robót budowlanych w okresie przekraczającym dwa miesiące, gdy zachodzi potrzeba kontynuowania postępowania naprawczego;

b) uznaniu, że sam upływ dwumiesięcznego terminu prowadzi do legalizacji obiektów budowlanych, wykonanych wbrew przepisom prawa, pozwoleniu na budowę, dokumentacji technicznej, a także wiedzy i sztuce budowlanej w sytuacji, gdy tego rodzaju okoliczność nie stanowi przeszkody do prowadzenia postępowania w sprawie, w tym podjęcia pewnej aktywności przez organy administracji publicznej z urzędu, w tym choćby stwierdzenia nieważności projektu budowalnego albo zwrócenia się z takim wnioskiem, względnie wydania decyzji o nakazie rozbiórki obiektu;

c) uznanie, że niewydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wpływa na możliwość rozpatrzenia zażalenia w sprawie i skutkuje koniecznością umorzenia zainicjowanego nim postępowania;

2) art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo budowlane przez bezpodstawne umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość, mimo konieczności i dopuszczalności wydania rozstrzygnięcia co do meritum w sprawie;

II. w zakresie ustaleń faktycznych czynionych w sprawie i przeprowadzonego postępowania dowodowego:

1) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. przez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, niepodjęcie niezbędnych środków celem wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a także ograniczenie się, przy ustalaniu stanu faktycznego, jedynie do przedstawionego przez stronę dokumentu prywatnego, skutkujących łącznie nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji właściwego postępowania wyjaśniającego i błędnym ustaleniem okoliczności stanu faktycznego, polegających na oparciu rozstrzygnięcia organu administracyjnym na "ocenie technicznej dotyczącej wykonania drenażu powierzchniowego", która jako dokument prywatny, nie może stanowić podstawy ustaleń stanu faktycznego, czynionych w sprawie i zastępować opinii biegłego, będącego jedynym źródłem ustaleń wymagających wiadomości specjalnych;

2) art. 84 k.p.a. przez niepowołanie biegłego na okoliczność wykonania drenażu powierzchniowej działki nr ewid. 375/2, obręb [...], miasto W., a także prawidłowości jego wykonania i zastąpienie tak określonego dowodu w sprawie dokumentem prywatnym, tzw. "oceną techniczną";

3) art. 11 k.p.a. polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu przesłanek wydania decyzji w jej uzasadnieniu, wyrażające się w uznaniu, że PINB w W. zasadnie wydał postanowienie nakładającego na inwestora obowiązek wstrzymania prowadzenia robót budowlanych związanych z budową drenażu, wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę przy jednoczesnym uznaniu, że zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do kwestionowania wykonania robót budowalnych.

Jednocześnie pełnomocnik wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Jak również na podstawie art. 145a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pełnomocnik wniosła o zobowiązanie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego do ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie, w szczególności do dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność wykonania drenażu powierzchniowej działki nr ewid. 375/2, obręb [...], miasto W., a także prawidłowości jego wykonania.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik, w odniesieniu do postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], podniosła, iż z takim rozstrzygnięciem nie sposób się zgodzić. Dodała przy tym, powołując się na art. 50 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, że orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie wskazuje, że dwumiesięczny termin ważności postanowienia o wstrzymaniu wykonania robót budowlanych ma przede wszystkim charakter mobilizujący dla organów, a jego upływ nie oznacza, że kwestionowane roboty budowlane stały się legalne z samego faktu upływu terminu ważności postanowienia (wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 roku, sygn. II OSK 2952/13).

Ponadto pełnomocnik wskazała, że zakaz prowadzenia robót budowlanych wynikający z tego rodzaju postanowienia utrzymuje się w okresie przekraczającym dwa miesiące wówczas, kiedy zachodzi potrzeba kontynuowania postępowania naprawczego (wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 marca 2017 roku, sygn. II SA/Kr 73/17). Znajduje on ponadto zastosowanie także do robót budowlanych zakończonych (wyrok WSA w Łodzi z dnia 6 maja 2010 roku, sygn. II SA/Łd 96/10).

Z tego względu, zdaniem pełnomocnik, uznanie przez organ administracji publicznej, że termin dwóch miesięcy ma charakter materialny i przez to nieprzekraczalny, uznać należy za nieprawidłowe. Pełnomocnik podniosła, że praktyka stosowania prawa, ukształtowana orzecznictwem wojewódzkich sądów administracyjnych, wyraźnie dopuszcza utrzymanie się w czasie wynikającego z niego zakazu prowadzenia robót budowlanych w okresie przekraczającym dwa miesiące, gdy zachodzi potrzeba kontynuowania postępowania naprawczego. Ta zaś aktualizuje się w przedmiotowym postępowaniu.

Pełnomocnik wskazała również, że ewentualny upływ dwumiesięcznego terminu nie prowadzi do legalizacji obiektów budowlanych, wykonanych wbrew przepisom prawa, pozwoleniu na budowę, dokumentacji technicznej, a także wiedzy i sztuce budowlanej i nie może zostać uznany za przeszkodę do prowadzenia postępowania w sprawie, w tym podjęcia pewnej aktywności przez organy administracji publicznej z urzędu, w tym choćby stwierdzenia nieważności projektu budowalnego albo zwrócenia się z takim wnioskiem, względnie wydania decyzji o nakazie rozbiórki obiektu.

Jednocześnie pełnomocnik zwróciła uwagę, że zarówno wydanie decyzji określonej w art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w terminie wskazanym w art. 50 ust. 4 tej ustawy, jak i jej niewydanie w tym terminie, nie powoduje bezprzedmiotowości rozpoznania zażalenia na postanowienie, o jakim mowa w art.50 ust. 1 ustawy (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 21 sierpnia 2013 roku, sygn. II SA/Rz 485/13). Sam ponadto upływ terminu ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych nie stanowi przeszkody w dokonaniu kontroli jego legalności (wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2009 roku, sygn. II OSK 1304/08).

Za bezpodstawne, w ocenie pełnomocnik, uznać należy w konsekwencji uznanie niemożności wydania merytorycznego rozpatrzenia złożonego w sprawie zażalenia i umorzenie postępowania.

W dalszej części skargi pełnomocnik wskazała, że w ocenie skarżącego ocena prawidłowości wykonania drenażu powierzchniowego wymaga wiadomości szczególnych, a zatem dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Rozstrzygnięcia tego rodzaju wątpliwości nie można dokonać na podstawie dokumentu prywatnego, który nie może stanowić podstawy ustaleń stanu faktycznego i zastępować opinii biegłego, będącego jedynym źródłem ustaleń wymagających wiadomości specjalnych. Pełnomocnik podniosła przy tym, że potrzebę powołania biegłego w przedmiotowym postępowaniu skarżący uzasadnia ponadto uznaniem przez organ z jednej strony zasadności wydania postanowienia nakładającego na inwestora obowiązek wstrzymania prowadzenia robót budowlanych związanych z budową drenażu jako wykonywanych w "sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę" przy jednoczesnym uznaniu, że zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do kwestionowania wykonania robót budowalnych.

Oceny tej, zdaniem pełnomocnik skarżących, nie sposób podzielić w świetle okoliczności stanu faktycznego, w szczególności ustawicznego zawilgocenia ścian w zabudowaniach ścian budynków sąsiednich.

Zdaniem pełnomocnik skarżących, tego rodzaju rozbieżność, pojawiająca się także w uzasadnieniu skarżonej decyzji, jednoznacznie uzasadnia zarzut niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, niepodjęcia niezbędnych środków celem wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a także ograniczenie się, przy ustalaniu stanu faktycznego, jedynie do dokumentu prywatnego, skutkujących łącznie nieprzeprowadzeniem właściwego postępowania wyjaśniającego i błędnym ustaleniem okoliczności stanu faktycznego.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ponadto stwierdził, że zarzuty podniesione w skardze pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżących poparła skargę i podniosła, iż toczy się postępowanie dotyczące zmiany stosunków wodnych i nie jest ono zawieszone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w Ł. z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] nr [...] wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych wykonanych przy budowie drenażu powierzchniowego.

Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy, prawomocnym wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016 roku., sygn. akt II SA/Łd 694/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] oraz postanowienie organu I instancji z dnia [...], w związku z niewskazanie, jakie wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, czy też stanu technicznego obiektu budowlanego, uzasadniają skorzystanie w przedmiotowej sprawie przez organ nadzoru budowlanego z dyspozycji art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz niewyjaśnieniem istotnych okoliczności faktycznych i prawnych oraz nieprawidłowym uzasadnieniem rozstrzygnięć.

Przystępując do kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], przede wszystkich należy zauważyć, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność, lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W orzecznictwie sądowym na tle tego przepisu sformułowano pogląd, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego oceną prawną w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1889/12, a także wyrok WSA w Łodzi z 24 kwietnia 2015 r., II SA/Łd 1182/14, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r., II GSK 55/13, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2015 r., II SA/Łd 1182/14, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponownie prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie organ I instancji na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane postanowieniem nr [...] z dnia [...] nałożył na inwestorkę obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej robót budowlanych wykonanych przy budowie drenażu powierzchniowego wraz z projektem doprowadzenia do zgodności obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi oraz dokumentacją dotyczącą wyrobów budowlanych wbudowanych w toku budowy obiektu, jednak organ II instancji po rozpatrzeniu wniesionych zażaleń, postanowieniem z dnia [...] nr [...] uchylił powyższe postanowienie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ I instancji nie wydał kolejnego postanowienia nakładającego obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej, ale dokonał oceny przedłożonej przez inwestorkę oceny technicznej, która została dostarczona organowi, jako wykonanie postanowienia organu I instancji z dnia [...], które zostało uchylone wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016 roku.

W odniesieniu do powyższego należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 75 § 1 zdanie 1 k.p.a. jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Wspomniana ocena techniczna stanowi dowód w sprawie i jako dowód podlegała ocenie organu nadzoru budowlanego. Ponadto została sporządzona przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych. W odniesieniu do powyższego zauważyć należy, że osoba posiadająca uprawnienia budowlane może sprawować samodzielne funkcje techniczne w budownictwie stosowne do posiadanych uprawnień. Odwołując się natomiast do art. 12 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, wskazać należy, że za samodzielną funkcją techniczną w budownictwie uważa się działalność związaną z m.in. z koniecznością fachowej oceny zjawisk lub samodzielnego rozwiązania zagadnień architektonicznych i technicznych. W świetle powyższego można przyjąć, iż ocena techniczny sporządzona przez tego rodzaju osobę może dostarczyć wiadomości specjalnych koniecznych do załatwienia sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, iż nietrafny jest zarzut strony skarżącej, iż ocena techniczna dotycząca wykonania drenażu powierzchniowego, jak podnosi strona skarżącą – jako dokumenty prywatny, nie może stanowić podstawy ustaleń stanu faktycznego, czynionych w sprawie i zastępować opinii biegłego.

Równie istotną kwestią jest, iż w przedłożonej ocenie technicznej nie zostały zawarte wskazania, co do konieczności przeprowadzenia robót budowlanych niezbędnych do doprowadzenia przedmiotowego drenażu do zgodności z obowiązującymi przepisami.

Zauważyć również należy, iż organ I instancji dokonał również ustaleń, na podstawie przeprowadzanych oględzin, z których organ nie wywiódł konieczności wykonania dodatkowych robót budowlanych w stosunku do przedmiotowego drenażu powierzchniowego.

Mając na uwadze powyższe, należy zgodzić się ze stwierdzeniem organu II instancji, iż w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w trybie art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane. Nie stwierdzono bowiem konieczności wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do zgodności z obowiązującymi przepisami, które stanowiłyby przesłankę do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Jak również nie stwierdzono występowania niezgodności wykonanego drenażu powierzchniowego z obowiązującymi przepisami, które uniemożliwiałyby jego doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem i obligowałyby do wydanie rozstrzygnięcia w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy.

Ponadto zauważyć należy, iż strona, która podnosi twierdzenia przeciwne do tych ustalonych w ramach prowadzone postępowania, może we własnym zakresie przedłożyć sporządzoną na swoje zlecenia ocenę techniczną, czy też ekspertyzę techniczną. Jak również strona może skorzystać z instytucji kontrdowodu. Należy zwrócić uwagę, iż zobowiązywanie inwestora do przedłożenia kolejnej ekspertyzy, czy ocen technicznej, w sytuacji gdy przedłożona nie budzi zastrzeżeń, wiążę się z ponoszeniem dodatkowych, nieuzasadnionych kosztów.

W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy i poczynione ustalenia są wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy.

Odnosząc się ponadto do zarzutu strony skarżącej dotyczącej ustawicznego zawilgocenia ścian w zabudowie ścian budynków sąsiednich wskazać należy, iż nie zostały przedstawione dowody na jego poparcie. Zwrócić jednak należy uwagę, iż w przedłożonej ocenie technicznej autor wskazał, że "celem stosowania urządzeń jest równomierne rozprowadzenie wody w strefie aeracji i zapobieganie zawilgoceniu ścian budynku zaprojektowanego oraz budynków na działkach sąsiednich".

Mając na uwadze powyższe, Sąd nie podzielił zarzutów skargi, w tym zarzutów dotyczących naruszenia art. 50 ust. 3 oraz art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art.51 ust. 1 pkt 1 - 3 ustawy Prawo budowlane, ponieważ wymienione przepisy nie miały zastosowania w przedmiotowej sprawie, lecz w postępowaniu zakończonym postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], którym umorzono postępowanie zażaleniowe.

W ocenie Sądu w niniejszym składzie organy nadzoru budowlanego orzekające w przedmiotowej sprawie zastosowały się do oceny prawnej i wskazań Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 grudnia 2016 roku, sygn. akt II SA/Łd 694/16, co do dalszego postępowania, które miały na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie.

W związku z powyższym skład orzekający podziela pogląd organów, że w tej sytuacji faktycznej i prawnej sprawy należało orzec o umorzeniu postępowania w sprawie robót budowlanych wykonanych przy budowie przedmiotowego drenażu powierzchniowego, co skutkuje oddaleniem skargi w całości.

Jednocześnie odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o zobowiązanie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 145a p.p.s.a. do ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie, w szczególności do dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność wykonania drenażu powierzchniowej działki nr ewid. 375/2, obręb [...], miasto W., należy wyjaśnić, że powołany przepis nie stanowi podstawy dla formułowania w skardze tego rodzaju żądań. Przepis ten kreuje bowiem uprawnienie orzecznicze Sądu, którego wyrazem jest podjęcie wyroku uwzględniającego skargę wraz ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia, w sytuacji określonej w art. 145a p.p.s.a. Natomiast przedmiotowe żądanie skarżących dotyczy w istocie oczekiwanych wskazań w kwestii dalszego prowadzenia postępowania przez organ, które to wskazania znajdują miejsce jedynie w uzasadnieniu wyroku uchylającym zaskarżoną decyzję, stosownie do regulacji zawartej w art. 153 p.p.s.a.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

a.tp.