Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 459/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: Art. 145 par. 1 pkt 1 lit a, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi Spółdzielni A w na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 8 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w na rzecz Spółdzielni A w kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta S., postanowieniem z dnia 8 lutego 2010 r., działając na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. nr 98 z 2000 poz. 1071 z późn. zm.) dalej jako K.p.a., w zw. z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 z 2003 r., poz. 717 z późn. zm.) dalej jako U.p.z.p. oraz art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gimnazjach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167 poz. 1399 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku "A" w S. z dnia 19 lipca 2006 r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu przy ul. [...] wraz z likwidacją dojazdu do budynku przy ul. [...] w S. zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że Miasto S. w oparciu o rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 27 stycznia 1999 r. w (Dz.U. Nr 10, poz. 94) zostało uznane za uzdrowisko. Z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. nr 167 poz. 1399 ze zm.) wynika natomiast obowiązek sporządzenia, w terminie 2 lat od uzyskania statusu uzdrowiska, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast niedotrzymanie tego terminu nie znosi ustawowego obowiązku uchwalenia planu. W sprawie zachodzi zatem przesłanka z art. 62 ust. 2 U.p.z.p. obligatoryjnego zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu dla obszaru, na którym zlokalizowane są działki objęte wnioskiem. Nadto organ wskazał, iż uchwałą Rady Miasta S. z dnia 19 grudnia 2003 r. nr [..], przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miasta na której znajdują się sporne działki – symbol planu M – 2/02.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła "A" w S. podnosząc, iż S. co prawda nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ale posiada studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Studium te wskazuje obszary, na których sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe. Teren ulic K. i T. nie należy do obszarów, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowy. Zgodnie z postanowieniami studium plany zagospodarowania przestrzennego dla terenów "nieobowiązkowych" w najbliższej przyszłości nie powstaną. Konsekwencją powyższych ustaleń jest niemożności zastosowania w sprawie art. 62 ust. 2 U.p.z.p. Podobnie podstawy takiej nie stanowi art. 38 ust. 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Na przestrzeni ostatnich 10 lat w S. powstało bowiem na podstawie decyzji o warunkach zabudowy wiele nowych inwestycji, przy realizacji których nie zawieszano postępowania do czasu ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2010 r. uchyliło zaskarżone postanowienie i umorzyło postępowanie w sprawie zawieszenia postępowania. Jako podstawę prawną wskazało art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 K.p.a. oraz art. 62 ust. 2 U.p.z.p. w zw. z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych.

Organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 62 ust. 2 U.p.z.p. jeśli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Przepis art. 14 ust. 7 U.p.z.p. stanowi, że plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeśli wymagają tego przepisy odrębne. W przekonaniu organu takim przepisem jest art. 38 ust. 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych zgodnie z którym gmina, która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w terminie do 2 lat od dnia uzyskania statusu.

Gmina nabywa status uzdrowiska po przeprowadzeniu szczególnego postępowania, w drodze rozporządzenia Rady Ministrów wydawanego na podstawie art. 42 ust. 2 ustawy uzdrowiskowej. Samorządowe Kolegium odwoławcze wskazało, iż rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 27 stycznia 1999 r. w sprawie uznania miasta S. za uzdrowisko (Dz. U. Nr 10, poz. 94) jest aktualnie aktem prawnym nieobowiązującym. Rozporządzenie to zostało wydane jako akt wykonawczy na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz. U. Nr 23, poz. 150 ze zm.). Ustawa ta została natomiast uchylona na mocy art. 65 ustawy uzdrowiskowej. W art. 62 ustawy uzdrowiskowej ustawodawca wskazał, że dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej ustawy, o ile nie są z nią sprzeczne, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia ustawy w życie.

Zatem wszystkie akty wykonawcze do ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach lecznictwie uzdrowiskowym, w tym przywołane przez organ pierwszej instancji rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 27 stycznia 1999 r. w sprawie uznania miasta S. za uzdrowisko (Dz.U. Nr 10, poz. 94) utraciły moc najpóźniej w dniu 2 kwietnia 2006 r. Wydane postanowienie jako niezgodne z prawem podlegało zatem uchyleniu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe rozstrzygnięcie wniosła "B" w S., będąca uczestnikiem przedmiotowego postępowania, żądając jego uchylenia. Uzasadniać swój interes prawny "B" wskazała, że postępowanie dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej m.in. na likwidacji dojazdu do budynku "B" przy ul. [...].

Kwestionowanemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 62 ust. 2 U.p.z.p. w zw. z art. 38 ust. 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, a także art. 59 ust. 1 i ust. 3 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych.

Skarżąca "B" wskazała, iż miasto S. nie utraciło statusu uzdrowiska ze względu na utratę mocy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym, na podstawie której wydane zostało rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 27 stycznia 1999 r. w sprawie uznania miasta S. za uzdrowisko. Miasto S. utrzymało status uzdrowiska pod rządami nowej ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, gdyż zgodnie z art. 59 ust. 1 i 3 tej ustawy, będąc uzdrowiskiem na podstawie dotychczasowych przepisów, stało się z dniem 2 października 2005 r. w dacie wejścia w życie nowej ustawy uzdrowiskowej, z mocy prawa uzdrowiskiem w rozumieniu nowej ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

W piśmie z dnia 14 lipca 2010 r. skarżąca podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko i jeszcze raz podkreśliła, że miasto S. jest uzdrowiskiem nieprzerwanie od dnia 20 lutego 1999 r. Status ten został również utrzymany po wejściu w życie ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych z dniem 2 października 2005 r. na mocy art. 59 ust. 1 ustawy.

Pismem z dnia 11 sierpnia 2010 r. "A" w S. – uczestnik postępowania wniosła o oddalenie skargi "B". Uczestnika postępowania wskazał, że od wielu lat stara się o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla działek wskazanych we wniosku. Tymczasem sprawa nie może doczekać się rozstrzygnięcia z uwagi na ciągłe zawieszania postępowania, które potem znowu jest kontynuowane. Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest jedynie pretekstem do niewydania decyzji o warunkach zabudowy. Uczestnik postępowania w całości podtrzymał argumentację sformułowaną w zażaleniu od postanowienia organu pierwszej instancji oraz poparł argumentację Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. podniesioną w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, z uwagi na naruszenie przez organ odwoławczy art. 62 ust. 2 U.p.z.p. w związku z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. nr 167 poz. 1399 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

Art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż:

1. postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli:

1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo

2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.

2. Jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu.

Z ustępu 2 tego przepisu wynika natomiast, iż w przypadku istnienia obowiązku uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego dla danego obszaru, postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy winno ulec zawieszeniu do czasu uchwalenia planu. Norma ta, w przeciwieństwie do normy art. 62 ust. 1 cytowanej ustawy, nie wprowadza ograniczenia czasowego zawieszenia postępowania, a z jej treści wynika, że postępowanie ulega zawieszeniu, aż do momentu uchwalenia planu. Obowiązek uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego dla danego obszaru wyłącza zatem w istocie możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy dla nieruchomości położonej na taki obszarze. Podkreślić należy, iż przepis art. 62 ust. 2 U.p.z.p. był przedmiotem oceny przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 22 marca 2005 r. K. 22/2004 (OTK ZU 2005/3A poz. 27) stwierdził, iż przepis ten nie jest niezgodny z art. 2 oraz art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Przepis art. 38 ust. 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych wprowadza obowiązek uchwalenia przez gminę, która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej, planu zagospodarowania przestrzennego w terminie dwóch lat od dnia uzyskania statusu. Upływ zakreślonego w art. 38 ust. 2 ustawy terminu dwuletniego nie dezaktualizuje nałożonego przez ustawodawcę na gminę obowiązku uchwalenia planu, ani nie wyłącza przewidzianego w art. 62 U.p.z.p. obowiązku zawieszenia postępowania w przedmiocie warunków zabudowy.

W wyroku z dnia 28 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż "przewidziany w art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązek zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez wskazania maksymalnego okresu przez jaki postępowanie może być zawieszone i bez wprowadzenia możliwości wydawania decyzji o warunkach zabudowy na zasadach ogólnych w przypadku braku uchwalenia miejscowego planu w określonym terminie jest, zdaniem Sądu, niewątpliwe dużym ograniczeniem prawa dla właścicieli nieruchomości. Zmiana tej sytuacji możliwa jest jednak, zdaniem Sądu, wyłącznie poprzez zmianę przez ustawodawcę aktualnie obowiązujących przepisów". (Lex nr 553505)

W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono natomiast pogląd, iż niewykonanie przez radę gminy obowiązku uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego w zakreślonym przez ustawodawcę terminie, uzasadniać może wystąpienie ze skargą na podstawie art. 101 a w związku z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142 poz. 1591 ze zm.). (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 5 marca 2010 r. https://cbois.nsa.gov.pl/doc/2AD17D2071) Rozwiązanie takie udziela ochrony podmiotom zamierzającym dokonać inwestycji na obszarze objętym obowiązkiem sporządzenia planu, które nie mogą uzyskać decyzji o warunkach zabudowy i muszą oczekiwać na uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego.

Nadto wskazać należy, iż w art. 417 § 1 w związku z art. 4171 § 4 kodeksu cywilnego przewidziano odpowiedzialność odszkodowawczą odpowiednich organów władzy publicznej za szkody wyrządzone przez niewydanie aktu normatywnego, którego obowiązek wydania statuuje przepis prawa, a zgodnie z art. 14 ust. 8 U.p.z.p. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, do którego opracowania gminy są zobowiązane odpowiednimi przepisami.

Wbrew stanowisku wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, miasto S. posiada status uzdrowiska. S. uzyskał status uzdrowiska na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 27 stycznia 1999 r. w sprawie uznania miasta S. za uzdrowisko (Dz. U. nr 10 poz. 94) wydanego na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz. U. z 1987 Nr 23, poz. 150 r. ze zm.). Zamieszczony w rozdziale 9 ustawy zawierającym przepisy przejściowe i końcowe art. 59 stanowi, iż

1. Obszary uznane za uzdrowiska na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów stają się uzdrowiskami w rozumieniu niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 3.

2. Gmina właściwa ze względu na położenie uzdrowiska jest obowiązana w terminie 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy do sporządzenia i przedłożenia ministrowi właściwemu do spraw zdrowia operatu uzdrowiskowego i uchwalenia statutu uzdrowiska, o których mowa w ustawie.

3. Gmina, o której mowa w ust. 2, jest obowiązana do uchwalenia tymczasowego statutu uzdrowiska i przedłożenia go ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

4. Uchwalenie tymczasowego statutu, o którym mowa w ust. 3, nie wymaga sporządzania operatu uzdrowiskowego.

5. W przypadku niespełnienia przez gminę wymagań określonych w ust. 2 lub 3 stosuje się odpowiednio przepisy art. 44 ust. 2 i 3.

Kwestia zachowania przez obszary uzdrowiskowe statusu uzdrowiska uregulowana została przez ustawodawcę w treści art. 59 ust. 1 ustawy. Wobec odrębnego uregulowania tej kwestii nie znajduje do niej zastosowania inny przepis przejściowy - art. 62 ustawy, stanowiący, iż dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej ustawy, o ile nie są z nią sprzeczne, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia ustawy w życie. Przeciwne stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, uznać należy za błędne.

Interpretacja treści art. 59 ust. 2 i 3 w związku z art. 44 ust. 2 i 3 ustawy wskazuje, iż utrata statusu uzdrowiska nabytego przed wejście w życie ustawy następuje w drodze rozporządzenia Rady Ministrów, wydanego na wniosek ministra właściwego do spraw zdrowia. Art. 44 ust. 2 i 3 ustawy, do którego odwołuje się art. 59 ust. 5 ustawy, stanowi bowiem, iż jeżeli gmina w terminie 5 lat nie przywróci warunków, uzasadniających nadanie danemu obszarowi statusu uzdrowiska albo statusu obszaru ochrony uzdrowiskowej, Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, pozbawia dany obszar takiego statusu (ust. 2), a statut uzdrowiska lub statut obszaru ochrony uzdrowiskowej traci moc z dniem wejścia w życie rozporządzenia, o którym mowa w ust. 2 (ust.3). Niewykonanie przewidzianych w art. 59 ust. 2 i 3 ustawy obowiązków sporządzenia i przedłożenia ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, w terminie 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy, operatu uzdrowiskowego i uchwalenia statutu uzdrowiska oraz uchwalenia tymczasowego statutu uzdrowiska i przedłożenia go ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, nie wywołuje zatem skutku utraty statusu uzdrowiska z mocy prawa, lecz może stanowić podstawę do podjęcia przez właściwy organ działań zmierzających do pozbawienia danej gminy statusu uzdrowiska.

W ocenie Sądu interpretacja powyższych przepisów nie budzi wątpliwości, a stanowisko w tym przedmiocie wyrażone zostało w orzecznictwie sądów administracyjnych (przykładowo w wyroku z dnia 15 października 2007 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 1565/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż gmina, która była uzdrowiskiem w rozumieniu ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym w sposób uproszczony (z mocy ustawy) staje się gminą uzdrowiskową w rozumieniu ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym w uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Lex Nr 394791).

Z okoliczności sprawy wynika, iż w stosunku do S. rozporządzenie pozbawiające go statusu uzdrowiska nie zostało przez Radę Ministrów wydane, a Rada Miasta S. uchwaliła tymczasowy statut uzdrowiska uchwałą Nr [..] z dnia 17 marca 2006 r. w sprawie ustanowienia tymczasowego statutu uzdrowiska S. (Dz. Urz. Województwa P. z dnia 6 lipca 2006 Nr 71 poz. 1486) i uchwaliła statut uzdrowiska uchwałą Nr [...] z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie uchwalenia Statutu Uzdrowiska S. (Dz. Urz. Województwa P. z dnia 28 maja 2010 r. Nr 77 poz. 1349).

Stanowisko organu pierwszej instancji, iż postępowanie w sprawie winno podlegać obligatoryjnemu zawieszeniu było zatem prawidłowe. Na podobnym stanowisku stanął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 3 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 340/10 który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien uwzględnić dokonaną w wyroku ocenę prawną.

W związku z uwzględnieniem skarg, Sąd na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził na rzecz "B" w S. kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.