Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 92/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1,  art. 52 ust. 1 i  ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2015 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...]z dnia [...]października 2014 r. nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]na rzecz skarżącego A. G. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej także : "SKO", "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a.") po rozpoznaniu odwołania A. G. (dalej także: "skarżący"), od decyzji Nr [...] Wójta Gminy O. (dalej także: "organ I instancji") z dnia [...] października 2014 r., ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na: remoncie, rozbudowie i budowie obiektów w zabudowie usługowej, zlokalizowanej na działkach nr ewid. [...] i [...]w O. - orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją Nr [...] z dnia [...]lutego 2014 r. na wniosek G. G. Wójt Gminy O. orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji oznaczonej jako remont, rozbudowa i budowa obiektów w zabudowie usługowej zlokalizowanej na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w miejscowości O., gmina O.. Od decyzji tej złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. A. G.. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...]uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ I instancji rozpoznając ponownie sprawę w postępowaniu wszczętym wnioskiem G. G. z dnia [...] listopada 2013 r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na: remoncie istniejącego budynku biurowo-handlowego wraz z jego rozbudową o część magazynowo - handlową, zlokalizowanej na działkach nr ewid. [...] i [...] , w miejscowości O., gmina O., organ I wydał w dniu [...] października 2014 r. decyzję Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy, wskazując, iż ustala warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na: remoncie, rozbudowie i budowie obiektów w zabudowie usługowej, zlokalizowanej na działkach nr ewid. [...] i [...], w miejscowości O., gmina O.. Organ I instancji ustalił, iż planowana inwestycja nie jest zaliczona do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie i/lub znacząco oddziaływać na środowisko oraz, że planowana inwestycja nie może potencjalnie znacząco oddziaływać na żaden istniejący

i projektowany obszar Natura 2000, skutkiem czego odstąpił od nałożenia na G. G. obowiązku,

o którym mowa w art. 96 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Planowana inwestycja zlokalizowana jest na działce wykazanej w ewidencji gruntów jako grunty zabudowane i nieużytki (oznaczenia w ewidencji gruntów: B-N i N), co sprawia, że jej realizacja nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. W obrębie terenu inwestycji nie występują urządzenia melioracji wodnych. Planowana inwestycja jest zlokalizowana na Obszarze Chronionego Krajobrazu "Dolina rzeki P. i D.", ustanowionym Rozporządzeniem Wojewody [...] Nr [...] z dn. [...] maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Dolina rzeki P. i D., przy czym zapisane w niniejszym rozporządzeniu odnośne zakazy realizacji różnych form zainwestowania zostały w niniejszej decyzji uwzględnione lub jej nie dotyczą. Wskazano także, iż teren inwestycji nie wymaga uzgodnienia z ministrem właściwym do spraw zdrowia, wojewódzkim konserwatorem zabytków, dyrektorem właściwego urzędu morskiego, właściwym organem nadzoru górniczego, właściwym organem administracji geologicznej ani dyrektorem parku narodowego, dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 1, 2, 3, 4, 5, 7 i 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.; dalej także: "ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym"). Projekt decyzji w niniejszej sprawie, w trybie art. 106 k.p.a., na podstawie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzyskał uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (jako organem właściwym w sprawach obszarów objętych ochroną prawną na podstawie przepisów prawa o ochronie przyrody) i [...] Zarządem Dróg Wojewódzkich, jako zarządcą drogi publicznej, przyległej do terenu inwestycji. Organ I instancji wskazał, że teren inwestycji jest zainwestowany, posiada dostęp do drogi publicznej za pomocą drogi wojewódzkiej i gminnej oraz jest wyposażony w infrastrukturę techniczną niezbędną dla realizacji zamierzonej inwestycji. Dodano, iż planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz, dla którego obowiązek sporządzenia takiego planu nie obowiązuje ani nie został ustalony. Organ I instancji podniósł także, iż inwestycja nie jest zlokalizowana na terenie przeznaczonym na cele publiczne (związane z realizacją zadań rządowych albo samorządowych)

w planach miejscowych. Teren inwestycji nie wymaga zatem uzgodnienia z wojewodą, marszałkiem województwa, starostą oraz regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Organ I instancji wskazał, że pozostałe istotne w sprawie, ustalenia odnośnie stanu faktycznego zostały uwzględnione w analizie dokonanej na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu,

w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U.

z 2003 r. Nr 164, poz. 1588).

Organ I instancji na podstawie powyższych ustaleń i uzgodnień stwierdził,

że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami obwiązującego prawa. Powołując się na art. 56 i art. 64 ust. 1 – ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazał, iż nie miał podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy.

Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji wniósł A. G. podnosząc, że nie został powiadomiony pełnomocnik Wspólnoty Gruntowej w O. J. B.. Ponadto zarzucił, że działka nr [...] została bezprawnie zabrana Wspólnocie w O. i zmieniona na działkę o nr [...] w celu zmylenia prawowitego właściciela. Działka [...] stanowi własność Wspólnoty Gruntowej i Leśnej w O., zatem piszący poddał w wątpliwość istnienie podstawy prawnej, w oparciu o którą inwestor włączył tą działkę w teren planowanej inwestycji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...] grudnia

2014 r., opisaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie, po rozpoznaniu odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] października 2014 r. – orzekło

o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Po przypomnieniu przebiegu postępowania i ustalonego stanu faktycznego SKO podniosło, iż wniosek z dnia [...] listopada 2013 r. po jego uzupełnieniu spełnia wymogi art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z akt sprawy wynika, że w terenie planowanej inwestycji plan miejscowy nie obowiązuje, a więc stosownie do art. 59 ust. 1 ww. ustawy, ustalenie warunków zabudowy następuje

w drodze decyzji administracyjnej. Organ odwoławczy wskazał, że wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od łącznego spełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 tej ustawy. W celu zbadania, czy spełnione zostały łącznie te warunki, organ I instancji przeprowadza, zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która na potrzeby niniejszej sprawy została sporządzona. Podniósł, iż na potrzeby niniejszej sprawy analiza taka została sporządzona, a sposób jej opracowania i zawarte w niej ustalenia pozwalają stwierdzić, że spełnione zostały łączne warunki do wydania zaskarżonej decyzji. Dla potrzeb przeprowadzenia analizy wyznaczony został obszar analizowany o prawidłowej wielkości, tj. o długości 200 m z każdej strony działki, co uwidoczniono na załączniku graficznym. Analiza zawiera ustalenia, jakiego rodzaju i o jakich cechach i parametrach zabudowa znajduje się w tym obszarze. Analiza podaje także procent powierzchni zabudowy działek wchodzących w obszar analizy, ze wskazaniem numerów działek.

Z ustaleń analizy wynika, że w granicach obszaru analizowanego istnieje zabudowa usługowa, która stanowi tzw. kontynuację funkcji dla planowanej inwestycji. Wyjaśnia również kwestię dostępu do drogi publicznej, uzbrojenia terenu oraz tzw. zgody rolnej

i zgodności decyzji z przepisami odrębnymi. Organ odwoławczy podniósł także,

iż decyzja organu I instancji spełnia wymogi art. 54 ustawy, tj. zawiera wszystkie elementy merytorycznego rozstrzygnięcia. Posiada załączniki graficzne w postaci map określających teren inwestycji, analizę graficzną oraz analizę tekstową.

SKO odnosząc się do zarzutów odwołania nie podzieliło ich zasadności. Organ odwoławczy wskazał, iż w postępowaniu brał udział reprezentujący Wspólnotę Gruntową kurator S.G., który postanowieniem Sądu Rejonowego dla m.st. W. z [...] maja 2014 r. został ustanowiony kuratorem Wspólnoty i tylko on,

a nie J. B., mógł reprezentować Wspólnotę. Z załączników graficznych do decyzji wynika, że działka nr [...] stanowi drogę wojewódzką, zarządcą której jest [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich, zaś parking stanowi element tej drogi. Teren planowanej inwestycji nie obejmuje działki nr [...], zaś zgodnie z nazewnictwem przyjętym do stosowania w decyzji o warunkach zabudowy (rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy) należy używać nazwy "zabudowa usługowa" i tak też rodzaj inwestycji zapisano w decyzji.

Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] grudnia 2014 r.

W uzasadnieniu skargi podniósł, iż nie zgadza się na budowę przy granicy z jego nieruchomością. Podniósł też, że inwestor dopuścił się samowoli budowlanej, która doprowadziła do zagrożenia bezpieczeństwa ludzi. Działka nr [...] nie jest działką budowlaną, zaś działka [...] jest własnością Wspólnoty Gruntowej i Leśnej

w O.. Inwestor, jak wywodzi skarga, działkę tę traktuje jak własną użytkując ją od kilku lat. Zachodnia część działki [...] została bezprawnie zabrana i zamieniona na działkę [...]. Dokonał tego Urząd Gminy w O. na szkodę Wspólnoty. Droga wojewódzka, która przebiega przez ul. W. w O. ma nr [...]. Wójt do chwili obecnej nie wykonał uchwały Rady Gminy w O. o służebności przejazdu na rzecz skarżącego co pozbawiło go dojazdu do działki [...], której jest właścicielem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 23 października 2015 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

G. G. – uczestnik postępowania (dalej także: "wnioskodawca"), na ww. rozprawie wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 j.t.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sądy administracyjne kierując się zatem kryterium legalności, dokonują kontroli zaskarżonego aktu (tu decyzja) co do prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego, a także zgodności z przepisami postępowania administracyjnego.

Wspomniane kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli m.in. stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Sąd przy tym rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie Sąd doszedł do przekonania, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji naruszają przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy; przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Okoliczność, iż na obszarze objętym wnioskiem w niniejszej sprawie brak jest planu miejscowego jest okolicznością bezsporną. Tym samym w przypadku zmiany zagospodarowania terenu we wskazanym w art. 59 ust. 1 ww. ustawy zakresie wymaga ustalenia powyższego w decyzji

o warunkach zabudowy, w oparciu o art. 60 i nast. ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wynika z art. 64 ust. 1 ww. ustawy do decyzji

o warunkach zabudowy stosuje się odpowiednio m.in. art. 52. Zgodnie z art. 52 ust.

1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Wniosek taki powinien zawierać między innymi: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również

w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej

i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (art. 52 ust. 2 ww. ustawy).

Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z powyższego wynika, iż organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Organ jest jednocześnie obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego,

a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.). Zgodnie bowiem z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 grudnia 2014 r.

w sprawie II GSK 1942/13 (LEX nr 1637117): "Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy".

Nie ulega wątpliwości, iż prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest możliwe jedynie w odniesieniu do precyzyjnie sformułowanego żądania wniosku.

W okolicznościach niniejszej sprawy jest to tym bardziej istotne, z uwagi na to, że szczegółowe regulacje w tym zakresie zostały zawarte w art. 52 ust. 2 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wbrew twierdzeniom orzekających

w sprawie organów brak jest podstaw do uznania, iż żądanie wniosku zostało określone precyzyjnie i w sposób nie budzący wątpliwości. Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych wynika bowiem, iż we wniosku z dnia [...] listopada 2013 r. wnioskodawca oznaczył granice terenu objętego wnioskiem jako działki [...] i [...]. We wniosku brak jest adnotacji o ewentualnym częściowym odniesieniu się wniosku do którejkolwiek ze wskazanych wyżej działek. Tym samym wnosić należy, iż wniosek dotyczy tych działek w całości. Tymczasem z zaznaczenia na mapie złożonej w organie I instancji w dniu [...] września 2014 r. wynika, iż granice wniosku obejmują część działki o numerze ewidencyjnym [...]. We wniosku, dojazd (dostęp do drogi publicznej) wskazano od drogi wojewódzkiej (ul. W.) istniejącym indywidualnym zjazdem gospodarczym i od drogi gminnej nieutwardzonej dojazdowej do oczyszczalni ścieków. Jak zaś wynika z mapy, o której mowa wyżej zjazd z ulicy W. istnieje na działkę nr [...], która nie została wskazana we wniosku z dnia [...] listopada 2013 r., brak jest oznaczenia zjazdu z drogi gminnej. Zauważyć jednocześnie należy, iż organ

I instancji dokonał uzgodnienia w zakresie wpływu inwestycji na drogę wojewódzką, zaś w decyzji z dnia [...] października 2014 r. ustalił komunikację ze wskazaniem "bez zmian w stosunku do stanu istniejącego – z istniejącego zjazdu publicznego z przyległej drogi gminnej". Z akt sprawy nie wynika jednocześnie, iż organ I instancji dokonywał analizy wpływu inwestycji na drogę gminną. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem jedynie pismo Wójta Gminy O. z dnia [...] lutego 2014 r. o ogólnej dostępności drogi gminnej i braku zamiarów wprowadzania na niej ograniczeń, stanowiące odpowiedź na pismo wnioskodawcy co do tego czy droga gminna będzie mogła być wykorzystana do dostaw i zaopatrzenia punktu handlowego, z zaznaczeniem,

iż planowana jest inwestycja na działce nr ew. [...] i [...] w m. O., polegająca na remoncie, rozbudowie i budowie obiektów w zabudowie usługowej. Zauważyć jednocześnie należy, iż jak wynika z zaznaczenia terenu objętego inwestycją przestawionego na mapie, o której mowa wyżej i dołączonych do wniosku z dnia

[...] listopada 2013 r. rysunków, planowana inwestycja w odniesieniu do działki nr [...]

i znajdującego się na niej budynku w istocie dotyczy jedynie części tego budynku. Na rysunku przedstawiającym rzut parteru część budynku oznaczono jako budynek stanowiący własność sąsiada, zaś jak wynika z rysunku przedstawiającego elewację zachodnią budynku, także w opisie wskazującą na budynek istniejący stanowiący własność sąsiada nie wynika, aby rysunek przedstawiał dwa budynki, ale przeciwnie jeden budynek. Wniosek wskazuje na remont i rozbudowę istniejącego budynku,

co w tej sytuacji należałoby odnosić do budynku jako całości, w szczególności,

że z dołączonych do wniosku rysunków wynika, iż część dobudowywana będzie stanowić całość z budynkiem istniejącym. Zarówno z wniosku, jak i jego uzupełnienia

w dniu [...] lipca 2014 r. nie wynika na czym będzie polegać remont budynku istniejącego, czy będzie on miał wpływ na zmianę zagospodarowania terenu.

Pismo wnioskodawcy złożone w dniu [...] lipca 2013 r. wskazuje, iż remont budynku istniejącego będzie polegał na dostosowaniu tego budynku do potrzeb handlowo-biurowych i zaplecza. Z treści tej można domyślać się jedynie, że dotyczyć będzie wnętrza budynku. W ocenie Sądu zamiar wnioskodawcy nie powinien w żadnym stopniu podlegać domysłom orzekających w sprawie organów, ale w sposób precyzyjny i nie budzący wątpliwości wskazywać zakres planowanych prac.

Powyższe uchybienia w zawartości wniosku wszczynającego postępowanie

w niniejszej sprawie, które umknęły uwadze orzekających w sprawie organów nie pozwalają uznać, iż żądanie wniosku zostało określone prawidłowo, a zatem, odniesienie się do niego przez orzekające organy wyczerpało obowiązki organów nałożone ww. przepisami. Wobec stwierdzonych uchybień w ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, iż postępowanie o ustalenie warunków zabudowy toczy się na wniosek, co do którego przewidziane szczególne obwarowania, oceny prawidłowości rozstrzygnięcia można dokonać dopiero po jego prawidłowym sformułowaniu i przeprowadzeniu przez organy postępowania wolnego od naruszenia obowiązków nałożonych na organy przepisami prawa.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny przeprowadzić postępowanie z poszanowaniem zarówno przepisów prawa materialnego, jak i postępowania. W tym winny doprowadzić do nie budzącego wątpliwości sprecyzowania wniosku, usunięcia istniejących rozbieżności, mając na uwadze powyższe rozważania.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, iż pozostają one bez wpływu na rozstrzygnięcie. Kwestie związane z ewentualnym dopuszczeniem się przez wnioskodawcę samowoli budowlanej nie podlegają ocenie orzekających w niniejszej sprawie organów. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odnoszą się bowiem do warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie zaś ewentualnej samowoli budowlanej, który to przedmiot pozostaje we właściwości innych organów. Podobnie należy się odnieść do ewentualnego bezprawnego władania przez wnioskodawcę działką nr [...], jak również ewentualnej bezprawności zamiany działek i wyrządzenia tym samym szkody Wspólnocie Gruntowej, jak i wskazywanego

w skardze nie wywiązania się przez Wójta Gminy O. z obowiązku ustanowienia służebności przejazdu. Kwestie te mogą być przedmiotem sporów rozstrzyganych

w innych postępowaniach, przez właściwe organy. Pozostają jednak bez wpływu na rozpoznanie sprawy w zakresie wniosku o ustalenie warunków zabudowy

i zagospodarowania terenu.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak

w punkcie 1 wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a. Wskazana w punkcie 2 wyroku kwota obejmuje uiszczony przez skarżącego wpis sądowy.