Wyrok NSA, sygn. akt V SA 2174/01
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2002-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 605  Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Obywatelstwo
Powołane przepisy: article: art. 109 ust. 3, art. 109 ust. 7
journal: Dz.U. 1997 nr 114 poz. 739
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach.
article: art. 41 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1118
law: Ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji.
article: poz. 353
journal: Dz.U. 2000 nr 2 poz. 8
Teza: Ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji /Dz.U. nr 106 poz. 1118/ nie stwarza możliwości skorzystania z nowych form pomocy państwowej osobom, które wcześniej nabyły obywatelstwo polskie na podstawie art. 109 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach /Dz.U. nr 114 poz. 739 ze zm./, a tym samym uzyskały na zasadzie art. 109 ust. 7 tej ustawy uprawnienia związane z uznaniem za repatrianta.

TEZY

Ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji /Dz.U. nr 106 poz. 1118/ nie stwarza możliwości skorzystania z nowych form pomocy państwowej osobom, które wcześniej nabyły obywatelstwo polskie na podstawie art. 109 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach /Dz.U. nr 114 poz. 739 ze zm./, a tym samym uzyskały na zasadzie art. 109 ust. 7 tej ustawy uprawnienia związane z uznaniem za repatrianta.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Ludmiły P. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia 16 lipca 2001 r. (...) w przedmiocie odmowy uznania za repatrianta - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 16 lipca 2001 r. (...) Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody W.-M. z 28 czerwca 2001 r. (...) o odmowie uznania Ludmiły P. za repatrianta. Jako podstawę prawną wydanego orzeczenia powołał przepisy art. 127 par. 1 Kpa w związku z art. 14 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 42 poz. 475/, a także przepis art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji /Dz.U. nr 106 poz. 1118 ze zm./. Z uzasadnienia decyzji wynika, że Ludmiła P. 28 maja 2001 r. wystąpiła do Wojewody W.-M. z wnioskiem o uznanie jej za repatrianta w trybie określonym przepisem art. 41 ust. 1 ustawy o repatriacji. Organ orzekający odmówił uwzględnienia wniosku argumentując, że uczestniczka postępowania przyjechała do Polski w listopadzie 1995 r. jako obywatelka Kazachstanu narodowości polskiej, mając zezwolenie Wojewody Z. z 28 sierpnia 1995 r. na stały pobyt w Polsce; (...) decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 19 marca 1999 r. (...), wydaną na podstawie art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach, Ludmiła B., obecnie nosząca nazwisko P., została uznana za obywatelkę polską.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o repatriacji, uznanie za repatrianta obejmuje osoby, które nabyły obywatelstwo polskie na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim /Dz.U. 2000 nr 28 poz. 353 ze zm./. Ponieważ wnioskodawczyni nabyła obywatelstwo polskie na podstawie art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. /Dz.U. nr 114 poz. 739 ze zm./ o cudzoziemcach, to nie spełnia warunków niezbędnych do uznania jej za repatrianta.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ orzekający nie znalazł podstaw do zmiany poprzedniego rozstrzygnięcia. Stwierdził, że Ludmile P. przysługują wszelkie uprawnienia, jakie przepisy prawa wiążą z uzyskaniem obywatelstwa polskiego w drodze repatriacji lub uznaniem za repatrianta, ale bezzasadnym jest uznanie jej za repatrianta, bowiem wnioskodawczyni statusu tego wcześniej nie utraciła.

W skardze na powyższą decyzję Ludmiła P. wniosła o jej uchylenie, jako krzywdzącej. Zarzuciła, że osoby przyjeżdżające obecnie do Polski w ramach repatriacji otrzymują oddzielne decyzje świadczące o nadaniu im statusu repatrianta, natomiast ona dysponuje jedynie decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o nadaniu obywatelstwa polskiego, która nie zawiera słownego określenia jej jako "repatriantki".

W odpowiedzi na skargę organ orzekający wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że Ludmiły P. nie można uznać za repatriantkę, bowiem taki status już od 19 marca 1999 r. skarżąca posiada. Nie można także zadośćuczynić jej żądaniu w zakresie przyznania zasiłków należnych osobom wjeżdżającym do Polski na podstawie wizy repatriacyjnej, gdyż nie spełnia ona przesłanek określonych w obowiązujących przepisach w zakresie trybu i form pomocy dla repatriantów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego ogranicza się do badania zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenia, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa, w oparciu o należycie ustalony stan faktyczny. Badając sprawę z tego punktu widzenia, Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa przez organ administracji.

Z treści wniosku o uznanie za repatriantkę i treści skargi wynika, że Ludmiła P. w drodze niniejszego postępowania zmierza do skorzystania z uprawnień przysługujących osobom, które przybyły do Polski na podstawie wizy repatriacyjnej. Skarżąca przyjechała do Polski w 1995 r., dysponując zezwoleniem na pobyt stały. Zgodnie z art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach /Dz.U. nr 114 poz. 739 ze zm./. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z 19.03.1999 r. uwzględnił wniosek Ludmiły B. /P./, jako osoby, która do Polski przybyła w okresie od 1.01.1992 r. do 31.12.1996 r. na podstawie uzyskanego przed przyjazdem zezwolenia na pobyt stały, i uznał ją za obywatelkę polską. W związku z powyższym skarżącej, na podstawie art. 109 ust. 7 cytowanej ustawy, przysługują wszelkie uprawnienia, "jakie przepisy prawa wiążą z uzyskaniem obywatelstwa polskiego w drodze repatriacji lub uznaniem za repatrianta". Podstawą uzyskania statusu repatrianta jest w tej sytuacji nabycie w określonym czasie i trybie obywatelstwa polskiego, nie zaś przyjazd do Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy repatriacyjnej z zamiarem osiedlenia się na stale.

Ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji /Dz.U. nr 106 poz. 1118/ nie dala żadnych nowych możliwości skorzystania z nowych form pomocy państwowej osobom, które wcześniej nabyły obywatelstwo polskie na podstawie ustawy o cudzoziemcach, a tym samym już uzyskały przewidziane w tej dacie uprawnienia związane z uznaniem za repatrianta. Do skarżącej nie ma również zastosowania wynikająca z przepisu art. 41 ust. 1 cytowanej ustawy o repatriacji możliwość uznania za repatrianta osoby, która przed dniem wejścia w życie cytowanej ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. nabyła obywatelstwo polskie na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim /Dz.U. 2000 nr 28 poz. 353 ze zm./, bowiem obywatelstwo to uzyskała w innym trybie.

Ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ oddalił skargę.