Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 696/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 3 i 3a
journal: Dz.U. 2015 poz 121
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Pietrasik (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2016r. sprawy ze skargi L. J. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. skarżąca wniosła o umorzenie należności

z tytułu składek.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. wydaną na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 oraz art. 28 ust. 3 i 3a w związku z art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 121 ze zm., dalej: u.s.u.s.) Z. Oddział w B. odmówił umorzenia należności

z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy za okres od lipca 2010 r. do sierpnia 2011 r.

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła wniosek do Prezesa Z. o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. powyższa decyzja została utrzymana w mocy. Z. rozpatrywał sprawę z art. 28 ust. 3 pkt 5 i 6 oraz ust. 3a, gdyż inne przesłanki

z art. 28 w jego ocenie nie zaistniały. Organ przytoczył zastosowane przepisy oraz odniósł się do uznania administracyjnego. Podał, że wobec majątku skarżącej postępowanie egzekucyjne prowadzi Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. , który dotychczas nie wydał postanowienia o bezskuteczności prowadzonego postępowania, zatem brak jest możliwości umorzenia. W dalszej części uzasadnienia organ przywołał rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365), wydane na podstawie z art. 28 ust. 3b u.s.u.s. stwierdzając, ze przesłanki w nim wymienione w sprawie nie zaszły.

Organ wskazał, że składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca nie przedłożyła żadnych nowych dowodów w sprawie. Na podstawie oświadczenia

o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej ustalono, że nie posiada stałego miejsca zamieszkania – pomieszkuje u znajomych lub rodziny. Od grudnia

2002 r. jest rozwódką. Z. ustalił, że nie jest zgłoszona do ubezpieczeń. Osiąga dochód miesięczny z tytułu prac dorywczych w kwocie [...]zł. W oświadczeniu wskazała, że korzysta także z pomocy partnera, który mieszka w [...]. Ponadto jest właścicielką domu w O. (gmina M.) o powierzchni 124m2. Zakład dokonał wpisu na hipotece na kwotę [...]zł. [...] Sądowy w stosunku do innych wierzycieli umorzył postępowanie egzekucyjne, jednak Naczelnik Urzędu Skarbowego nie podjął takiej decyzji.

Organ nie stwierdził, by w przypadku skarżącej zachodziła ustawowa przesłanka umorzenia należności Z. w postaci całkowitej nieściągalności w formie określonej brzmieniem art. 28 ust. 3 pkt 5 u.s.u.s., zgodnie z którą należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład w przypadku, gdy naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję.

Koszty związane z utrzymaniem ponoszą osoby, które goszczą skarżącą (rodzina, znajomi oraz partner). Posiada liczne zobowiązania wobec banków, które dochodzone są przez Komornika Sądowego. W związku z tym jej sytuacja materialno-bytowa jest ciężka, nie posiada środków na zaspokojenie swoich podstawowych potrzeb. Zakład jednak uważa, że umorzenie w takiej sytuacji byłoby sprzeczne

z interesem społecznym. Wiele osób mających ciężką sytuację finansową nie posiada majątku, który mogliby spieniężyć by pozyskać środki na utrzymanie. Skarżąca natomiast dysponuje nieruchomością, którą mogłaby sprzedać, zwłaszcza

że w nieruchomości tej nie da się zamieszkać.

Konsekwencją złego stanu zdrowia psychicznego było skierowanie skarżącej na terapię z psychologiem, jednakże we wniosku nie wskazała ona innych okoliczności, które ograniczyłyby lub wykluczyły możliwość podjęcia pracy zarobkowej. Nie przedłożyła jakichkolwiek zaświadczeń lub orzeczeń lekarskich stwierdzających niezdolność do pracy, na podstawie którego można by stwierdzić, że sytuacja zdrowotna uniemożliwia pozyskanie środków niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych i spłatę należności z tytułu składek. Skarżąca przez ostatnie 5 lat nie zarejestrowała się do Powiatowego Urzędu Pracy, aby zmienić status osoby bezrobotnej. Zakład na tej podstawie stwierdził brak zaangażowana skarżącej

w poszukiwanie pracy. Organ uznał, że istnieje szansa na poprawę sytuacji finansowej skarżącej, a jej aktualna sytuacja materialno-bytowa nie zagraża dalszej egzystencji.

Z. wskazał, że poza zadłużeniem wobec Zakładu skarżąca posiada liczne zobowiązania wobec wierzycieli z sektora prywatnego, nie jest w stanie określić łącznej kwoty zadłużenia. Podkreślił, że wydanie pozytywnej decyzji stanowiłoby swego rodzaju precedens, albowiem wierzyciel z sektora finansów publicznych kosztem należności

z tytułu składek zezwoliłby na spłatę zadłużenia wobec innych wierzycieli, którzy to nie posiadają pierwszeństwa w przypadku dochodzenia należności na drodze postępowania egzekucyjnego.

Organ wskazał, że [...] Sądowy prowadzący postępowanie egzekucyjne

na rzecz wierzycieli z sektora prywatnego umorzył postępowanie z uwagi

na bezskuteczność. Dodał, iż decyzje Z. mają charakter uznaniowy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości, zarzucając im naruszenie:

art. 28 ust. 1 i 2 w zw. z ust. 3 pkt. 3 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez jego niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe niezastosowanie, polegające na przyjęciu,

że całkowitej nieściągalności nie można stwierdzić, gdy postępowanie egzekucyjne prowadzi Naczelnik Urzędu Skarbowego, gdy z przepisu wynika, że wystarczające dla stwierdzenia całkowitej nieściągalności jest umorzenie postępowania przez komornika sądowego, co skutkowało nie zastosowaniem tego przepisu,

art. 28 ust. 3a ustawy w zw. § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy

i P. Społecznej w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne z dnia [...] lipca 2003r. poprzez jego niezastosowanie,

art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i dokonanie błędnej oceny zebranego materiału dowodowego,

art. 7 kpa poprzez niezałatwienie sprawy zgodnie ze żądaniem wnioskodawcy podstawie swobodnego uznania.

W uzasadnieniu podała, że skoro komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym

w N. wydał w dniu [...] stycznia 2016 r. postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z powodu bezskuteczności egzekucji z powodu braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję, to została spełniona przesłanka art. 28 ust. 3 pkt 5 u.s.u.s., zgodnie z którym należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności z zastrzeżeniem ust. 3a. Całkowita nieściągalność natomiast, zgodnie z punktem 5 zachodzi, gdy naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję. Skarżąca dodała, że jeśli nawet nie ziściła się przesłanka całkowitej nieściągalności, to umorzenie powinno nastąpić z powodu zajścia przesłanek przewidzianych w art. 28 ust. 3a u.s.u.s., ponieważ jej sytuacja majątkowa i rodzinna powoduje, iż nie jest w stanie opłacić należności bez pozbawienia możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy w tym miejscu wskazać, że sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) uchyla decyzję, kiedy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie ocena zaskarżonej decyzji administracyjnej nie może opierać się na zasadach słuszności lub współżycia społecznego.

Rozstrzygając o zasadności skargi należy przede wszystkim przeanalizować przepisy stwarzające Z. prawną możliwość ostatecznej rezygnacji z uzyskania należności z tytułu składek (odsetek od składek)

na ubezpieczenia przy zastosowaniu ulgi w postaci umorzenia zaległych składek. Podstawą prawną umorzenia jest powołany w decyzjach obu instancji art. 28 u.s.u.s. Ustawa ta w treści wskazanego przepisu daje prawo do umorzenia przedmiotowych należności w sytuacji ich całkowitej nieściągalności (art. 28 ust. 1-3), a także

w uzasadnionych przypadkach, w stosunku do składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności (art. 28 ust. 3a). Jednocześnie na postawie art. 32 u.s.u.s., przepisy dotyczące składek na ubezpieczenie społeczne stosuje się odpowiednio także do składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz na ubezpieczenie zdrowotne.

Na podstawie pierwszego z powołanych przepisów, Z. może umorzyć w całości lub w części należności z tytułu składek,

w przypadku ich całkowitej nieściągalności (ust. 1 i 2). Zamknięty katalog sytuacji,

w których można uznać, że doszło do całkowitej nieściągalności należności został określony w ust. 3 tego przepisu, zgodnie z którym nieściągalność ta zachodzi, gdy:

1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze;

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej;

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia

w postępowaniu egzekucyjnym;

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku,

z którego można prowadzić egzekucję;

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie są postanowienia zawarte w art. 28

ust. 3a u.s.u.s., w którym ustawodawca stworzył organom, w ramach uznania administracyjnego, możliwość umorzenia określonych zaległości z tytułu składek, mimo braku ich całkowitej nieściągalności. Szczegółowe przesłanki umorzenia należności

w oparciu o ten przepis sprecyzowane zostały w § 3 powołanego przez organ rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Rozporządzenie), zgodnie z którym zakład może umorzyć należności

z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy

i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby

to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku: 1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; 2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności; 3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Dodatkowo należy podkreślić, że użyte w ww. przepisie sformułowanie "może umorzyć" wskazuje, iż organ orzekający w przedmiocie umorzenia zaległości przy rozpatrywaniu takiej sprawy i wydaniu rozstrzygnięcia korzysta ze swobody uznania administracyjnego. Oznacza to, że nawet w przypadku stwierdzenia zaistnienia przesłanek organ może odmówić uwzględnienia wniosku. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza bowiem - jak wynika z art. 7 k.p.a - załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków.

Przytoczona regulacja nie pozostawia wątpliwości, że zastosowanie uznania administracyjnego, w ramach którego organ może (ale nie jest zobowiązany) umorzyć zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie, poprzedzone być musi szczegółowym przeanalizowaniem ujawnionych przez stronę danych dotyczących jej sytuacji materialnej, osobistej i rodzinnej. Treść przywołanego przepisu wskazuje jednocześnie, że ustalenia, czy uregulowanie zaległych należności z tytułu składek może pociągnąć dla skarżącego i jego rodziny zbyt ciężkie skutki, czynione są w oparciu o materiał dowodowy oferowany przez wnioskodawcę. Tak więc "uzasadnione przypadki",

o których mowa w art. 28 ust 3a u.s.u.s., należy ocenić przez analizę przesłanek opisanych szczegółowo w powołanym wyżej Rozporządzeniu.

Słusznie organ stwierdził, że w odniesieniu do przesłanki z punktu 3, chociaż nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, to jednak nie wystąpiła przesłanka jednoczesnego braku majątku, z którego można egzekwować należności (skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości oraz posiada majątek ruchomy). Organ niesłusznie jednak stanął na stanowisku, że w stanie faktycznym sprawy nie zachodzi żadna z przesłanek do orzekania o umorzeniu należności, ponieważ w sprawie wystąpiła sytuacja z art. 28 ust. 3 pkt 5 u.s.u.s., tj. komornik sądowy stwierdził całkowitą nieściągalność kwot z majątku dłużnika. Jednakże Sąd, nawet przyjmując ewentualny błąd co do ustalenia całkowitej nieściągalności i zauważając stan całkowitej bezskuteczności egzekucji, który ma miejsce w odniesieniu do egzekucji prowadzonej przez komornika sądowego, stwierdza, że organ nie poprzestał tylko na tym ustaleniu

i nie dokonał odmowy umorzenia wyłącznie na tej podstawie. Z akt sprawy w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że organ poczynił ustalenia i rozważania w trybie art. 28 pkt 3 i art. 3a u.s.u.s. Ustalenia te, w ocenie Sądu, są logiczne, merytorycznie uzasadnione i nie dają podstaw do ocenienia ich jako całkowicie dowolnych.

Sąd, dokonując oceny zaskarżonej decyzji w omówionym wyżej zakresie, nie stwierdził, aby naruszała ona prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że kontrola legalności decyzji wydawanych

w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub interes publiczny oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Kontroli sądu nie podlega zatem uznanie samo

w sobie, ale sposób, w jaki nastąpiło zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, uzasadnienie stanowiska organu, a także to czy swobodne uznanie organu nie przekształciło się w uznanie dowolne (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 8 maja 2002 r., sygn. akt SA/Sz 2548/00, LEX nr 78302; z 28 listopada 2001 r., sygn. akt SA/Sz 1292/00, LEX nr 78300). Decyzja uznaniowa może być zatem przez sąd uchylona w wypadkach stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Pominięcie w analizie postanowienia komornika

o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z powodu bezskuteczności egzekucji nie wpływa na prawidłowość całościowej oceny dokonanej przez organ. Sąd uznał,

że w rozpatrywanej sprawie organy należycie ustaliły przyczyny powstania zaległości oraz sytuację majątkową i rodzinną skarżącej. Z tych powodów brak jest podstaw uchylenia decyzji dokonanej przez Zakład.

Podkreślenia wymaga, że istotne dla ewentualnego uwzględnienia wniosku skarżącej okoliczności zostały przez organ odnotowane, a ich analiza doprowadziła do zasadnego stwierdzenia, że aktualna sytuacja finansowa i życiowa wnioskodawczyni nie jest na tyle trudna, by uzasadniała przychylenie się do jego wniosku. Przytoczone przez nią okoliczności nie obligowały organu do uwzględnienia wniosku. Instytucja umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne obwarowana została przez ustawodawcę szczególnymi wymogami, a Z. (zobowiązanemu do ściągania należnych składek, zarządzania nimi oraz wypłaty świadczeń z ubezpieczenia społecznego) przyznano w tym zakresie szerokie kompetencje. Ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, które obligowałoby Z. do umorzenia zaległości. Nawet zatem w skrajnie trudnej sytuacji materialnej czy osobistej wnioskodawcy Z. nie jest zobowiązany do uwzględnienia wniosku strony.

Organ administracji prawidłowo ocenił sytuację skarżącej, uznając, że jej trudności finansowe nie mogą stanowić podstawy do automatycznego umorzenia należności z tytułu składek. Skarżąca co prawda podała, że jej miesięczny dochód to [...] zł z tytułu prac dorywczych i że nie posiada stałego miejsca zamieszkania, ale także jest właścicielką domu oraz korzysta z pomocy rodziny, znajomych oraz partnera, do którego planuje wyjechać (do [...]). W świetle doświadczenia życiowego stwierdzić należy, że skoro skarżąca nie korzysta z pomocy społecznej, to stan jej egzystencji musi nie być tak zły, jak chciałaby go przedstawić organowi. Ze zgromadzonej dokumentacji nie wynika, aby zaległości z tytułu składek powstały z powodu nadzwyczajnych zdarzeń losowych. Organ zasadnie uznał, że w sprawie nie zachodzi także przesłanka umorzenia postępowania ze względu na przewlekłą chorobę zobowiązanej lub konieczność sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiająca zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Podkreślić przy tym należy, że skarżąca w ogóle nie korzysta ze środków, o których stanowi ustawa o pomocy społecznej, a które przysługują osobie znajdującej się w ciężkiej sytuacji materialnej. Z materiału sprawy nie wynika, aby skarżąca była osobą schorowaną, niezdolną do podjęcia pracy zarobkowej. Należy uznać, że jest zdolna do podjęcia pracy zarobkowej, jednak

z dokumentacji nie wynikało i nie wynika, by czyniła próby podjęcia pracy zarobkowej, konsekwencją czego mogłaby być próba spłacenia zadłużenia. Te okoliczności

w ocenie Sądu powodują, że odmowy umorzenia przedmiotowych należności w ramach uznania administracyjnego nie można uznać za decyzję całkowicie arbitralną, będącą

w sprzeczności z dokonanymi ustaleniami zwłaszcza w sytuacji, że z oświadczenia skarżącej w kwestionariuszu wynika, że nie zamierza podjąć w kraju zatrudnienia, lecz myśli o wyjeździe do [...], do partnera, który pomaga jej w utrzymaniu. Ponadto organ podał, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości – domu o powierzchni 124 m2. Wskazał na liczne zobowiązania wobec banków. Organ ocenił, że chociaż sytuacja materialna skarżącej jest ciężka, to jednak umorzenie jej należności byłoby sprzeczne

z interesem społecznym. Należy stwierdzić, że ocena sytuacji skarżącej dokonana przez organ nie jest oderwana od materiału dowodowego.

Dodać trzeba, że słusznie organ wskazał, iż za ryzyko związane

z prowadzoną działalnością, jak również jej negatywnymi skutkami oraz za wszelkie rozliczenia, odpowiada podmiot prowadzący tę działalność. Priorytetem

dla przedsiębiorcy powinno być gromadzenia dostatecznych środków na pokrycie działalności gospodarczej, a tym samym obowiązkowych składek na ubezpieczenia społeczne. Składki są powszechnym świadczeniem publicznym, niezależnym

od płynności finansowej ani od osiąganego wyniku finansowego przedsiębiorcy.

Na marginesie wskazać należy, że każda zmiana okoliczności faktycznych,

w szczególności sytuacji majątkowej, rodzinnej lub zdrowotnej osoby zobowiązanej, może być zawsze podstawą do ponownego wystąpienia z wnioskiem o umorzenie zaległości lub z wnioskiem o rozłożenie należności na raty w myśl art. 28 u.s.u.s., bowiem odmowa ich umorzenia nie stwarza sytuacji powagi rzeczy osądzonej

i zobowiązany do uiszczenia zaległości może występować o jej umorzenie tak długo,

jak długo zaległość ta istnieje zwłaszcza, jeśli jej sytuacja ulegnie pogorszeniu

(por. m. in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt I S/Gd 1057/11, LEX nr 1122920).

Argumentacja skargi sprowadza się do wyrażenia stanowiska, że skarżąca nie akceptuje oceny organu, iż nie spełnia ona warunków do umorzenia zaległości, ponieważ poza stwierdzoną przez komornika nieściągalnościa, jest osobą w trudnej sytuacji majątkowej. Twierdzenia te nie wnoszą niczego nowego do oceny sytuacji majątkowej skarżącej dokonanej wyżej. Zdaniem Sądu, organ orzekający prawidłowo przeanalizował ustalony w sprawie stan faktyczny. Prawidłowo odmówił skarżącej umorzenia zaległych składek. Ustalenia organu, jak również wywiedzione wnioski

w sprawie odmowy udzielenia ulgi, nie uchybiły przepisom prawa procesowego ani materialnego.

Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę jako niezasadną

na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.