Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 507/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138,  art. 138d,  art. 138e
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja – Klimczyk, Sędziowie WSA Wojciech Gapiński, Beata Machcińska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 września 2018 r. sprawy ze skargi L. P., W. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi L. P. i W. P. (dalej również "skarżący" lub "strony") jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. wydane w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 r.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Burmistrz P. (dalej również "organ pierwszej instancji") decyzją z dnia [...] r. (dalej również: "decyzja podatkowa"), wydaną na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa" lub "O.p."), przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 617 ze zm.), ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.), ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 374 ze zm.) oraz wyszczególnionych uchwał Rady Miejskiej w P. i Komunikatów Prezesa GUS, ustalił skarżącym łączne zobowiązanie pieniężne na 2012 r. w kwocie [...] zł. Decyzja ta została doręczona skarżącym w dniu 2 sierpnia 2017 r.

2. Odwołanie od decyzji podatkowej zostało wniesione w dniu 14 sierpnia 2017 r. przez radcę prawnego M. J. jako pełnomocnika skarżących. W piśmie przewodnim z dnia 14 sierpnia 2017 r. radca prawny M. J. poinformował o załączeniu do wniesionego odwołania odpisu pełnomocnictwa, jakie zostało mu udzielone przez skarżących. Jednakże ani do odwołania, ani do pisma przewodniego do odwołania nie został dodany żaden załącznik.

3. Organ pierwszej instancji nie uwzględnił odwołania i wraz z aktami sprawy przesłał je do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej (dalej "organ odwoławczy" lub "Kolegium").

4. Kolegium, pismem z dnia 16 października 2017 r., wystosowało do radcy prawnego M. J. oraz skarżących wezwanie w trybie art. 169 O.p. do uzupełnienia podania – odwołania od decyzji podatkowej przez złożenie pełnomocnictwa do reprezentacji skarżących, spełniającego wymagania formalne zawarte w art. 138e § 3 i art. 138j O.p. oraz wskazanie adresu do doręczeń w formie elektronicznej, jeśli pełnomocnik takowy posiada, pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpatrzenia.

5. W piśmie z dnia 25 października 2017 r. radca prawny M. J. oświadczył, iż strony nie zamierzają sporządzić dodatkowych dokumentów pełnomocnictwa, gdyż uważają, iż udzielone mu pełnomocnictwo ogólne pozostaje w mocy. Wniósł o dalsze prowadzenie sprawy, przy czym również i do tego pisma nie załączył żadnego pełnomocnictwa.

6. Kolegium, kolejnym pismem z dnia 10 listopada 2017 r. skierowanym do radcy prawnego M. J. i skarżących, ponownie wyjaśniło obowiązujące regulacje prawne dotyczące pełnomocnictwa ogólnego i szczególnego, powołało przepisy przejściowe wprowadzające te regulacje i ponownie wezwało do uzupełnienia podania – odwołania poprzez złożenie pełnomocnictwa do reprezentacji skarżących, spełniającego wymagania formalne zawarte w art. 138e § 3 i art. 138j O.p. oraz wskazanie adresu do doręczeń w formie elektronicznej, jeśli pełnomocnik takowy posiada, pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpatrzenia.

7. W piśmie z dnia 22 listopada 2017 r. radca prawny M. J. poinformował, iż strony nie podzielają poglądów organu co do konieczności aktualizacji udzielonego wcześniej pełnomocnictwa, gdyż żaden przepis rangi ustawowej nie zobowiązuje do ponowienia udzielonego wcześniej oświadczenia o ustanowieniu pełnomocnika. Wyraził przy tym przekonanie, że źródłem problemu jest nieporozumienie polegające na identyfikacji pojęć "pełnomocnictwo" i "dokument pełnomocnictwa". Wniósł o doręczanie pism jego klientom w siedzibie organu podatkowego. Do pisma dołączył dwa odpisy pełnomocnictw udzielonych mu przez skarżącą i skarżącego z daty 14 listopada 2011 r., stwierdzając zarazem, iż są to pełnomocnictwa ogólne.

8. Kolegium postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 1, art. 2, art. 17, art. 18 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. - Dz. U. z 2015 r. poz. 1659) oraz art. 169 § 4 O.p., pozostawiło bez rozpatrzenia odwołanie od decyzji podatkowej wniesione przez radcę prawnego M. J..

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że radca prawny M. J. nie przedstawił prawidłowego dokumentu umocowania do działania w imieniu stron. Tymczasem obowiązujące przepisy Ordynacji podatkowej wymagają wykazania faktu reprezentacji w postaci rejestracji pełnomocnictwa ogólnego w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych bądź w postaci pełnomocnictwa szczególnego w formie formularza określonego przez przepisy wykonawcze do art. 138e O.p. Zdaniem Kolegium, złożone do akt sprawy (dopiero po dwukrotnym wezwaniu) w dniu 22 listopada 2017 r. odpisy pełnomocnictw ogólnych udzielonych przez skarżących w dniu 14 listopada 2011 r. nie spełniają wymogów obowiązującego obecnie prawa. Kolegium wskazało, iż przepisy przejściowe wprowadzające nowelizację przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie pełnomocnictw dały możliwość posługiwania się takim dokumentem jedynie w zakresie postępowań pozostających w toku, gdzie pełnomocnictwa zostały dołączone do akt danej sprawy przed dniem wejścia w życie nowelizacji Ordynacji podatkowej.

9. Na powyższe postanowienie radca prawny M. J. złożył zażalenie, podnosząc, że działa jako pełnomocnik stron.

W zażaleniu zarzucił naruszenie art. 138d O.p. i wskazał, iż strony nadal nie podzielają stanowiska Kolegium co do kwestii intertemporalnych w zakresie regulacji pełnomocnictw, gdyż żaden przepis nie przewiduje wygaśnięcia umocowania pełnomocnika ustanowionego przed wejściem w życie nowych przepisów Ordynacji podatkowej. Podniósł, że o ile art. 138d O.p. może mieć zastosowanie do pełnomocnictw szczególnych oraz do pełnomocnictw ogólnych udzielanych po wejściu w życie omawianego przepisu, o tyle nie można stwierdzić tego w stosunku do pełnomocnictw ogólnych udzielonych wcześniej. Takie pełnomocnictwa nie tracą ważności jako oświadczenie mocodawcy.

10. Kolegium postanowieniem z dnia [...] r. (nr [...]), wydanym na podstawie art. 1, art. 2, art. 17, art. 18, art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 O.p., utrzymało w mocy zaskarżone własne postanowienie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż z dniem 1 stycznia 2016 r. uległy zmianie przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące pełnomocnictw, przy czym przepisy regulujące pełnomocnictwa ogólne obowiązują od dnia 1 lipca 2016 r. Wyjaśniło, że obecnie obowiązujące przepisy Ordynacji podatkowej przewidują trzy rodzaje pełnomocnictwa w postępowaniu podatkowym: ogólne (art. 138d), szczególne (art. 138e) oraz do doręczeń, a art. 138d O.p, wbrew zarzutom zażalenia, nie reguluje pełnomocnictwa szczególnego. Z kolei odnosząc się do zarzutów zażalenia dotyczących kwestii obowiązywania pełnomocnictw udzielonych przed wejściem w życie znowelizowanych przepisów Ordynacji podatkowej, Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 24 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1649, dalej: "ustawa zmieniająca"), pełnomocnictwa, które zostały dołączone do akt danej sprawy przed wejściem w życie nowych przepisów zostają z mocy prawa uznane za pełnomocnictwa szczególne. Natomiast pozostałe pełnomocnictwa, tzn. złożone do postępowań po wejściu w życie znowelizowanych przepisów, choć zostały udzielone wcześniej, tj. przed zmianą przepisów, muszą spełniać wymogi formalne uregulowane w art. 138 i następnych O.p.

Zdaniem Kolegium, skoro pełnomocnictwa ogólne udzielone radcy prawnemu M. J. zostały przedłożone do akt niniejszej sprawy dopiero w trakcie postępowania odwoławczego, to nie mogły zostać uznane za pełnomocnictwo ogólne, ani za pełnomocnictwo szczególne i osoba ta winna wykazać swoje umocowanie do działania w imieniu skarżących w sprawie, w której złożyła odwołanie. Kolegium podniosło również, iż przedmiotem wezwania w trybie art. 169 O.p. w sprawie nie było zobowiązanie pełnomocnika do podania adresu elektronicznego platformy ePUAP pełnomocnika, a wyłącznie wykazanie faktu istnienia pełnomocnictwa.

11. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, strony reprezentowane przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego M. J., wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżących kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, tj. art. 24 i art. 30 ustawy zmieniającej oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138a § 1 w związku z art. 123 § 1 i art. 138d O.p.

W ocenie pełnomocnika skarżących, przepis art. 24 ustawy zmieniającej w żaden sposób nie odnosi się do pełnomocnictw czy też ich odpisów złożonych ("dołączonych") do akt sprawy podatkowej po dniu wejścia w życie nowelizacji, co w sprawie miało miejsce. Natomiast art. 30 tej ustawy, ściśle rozumiany, przekreśla możliwość jego stosowania do pełnomocnictw udzielonych przed wejściem w życie nowelizacji. Zdaniem pełnomocnika, przepis ten nie reguluje kwestii wygaśnięcia pełnomocnictw wcześniej udzielonych i nie jest podstawą – podobnie jak przepis wcześniej omówiony – do przyjęcia, jakoby umocowanie udzielone wcześniej wygasało. W jego ocenie "nie mamy tutaj bowiem do czynienia ze szczególną formą czynności prawnej, a jedynie z dodatkowymi obowiązkami mocodawcy i pełnomocnika, których niewykonanie nie jest zagrożone sankcją nieważności czynności prawnej; przy tym, przez użycie wieloznacznego skądinąd zwrotu »w zakresie dotyczącym pełnomocnictw ogólnych (...)«, pozwala co najwyżej na wnioskowanie o konieczności spełnienia pewnych wymogów ustawowych (tj. nadania formy elektronicznej i rejestracji pełnomocnictwa) tylko w odniesieniu do czynności dokonanych po dniu wejścia w życie nowelizacji artykułu 138d ordynacji podatkowej. Przepis ów nie ma natomiast żadnego zastosowania do pełnomocnictw udzielanych wcześniej, a to w szczególności ze względu na treść art. 138d § 1 ordynacji podatkowej. W konsekwencji art. 30 nie wyłącza również możliwości udzielenia pełnomocnictwa ogólnego obejmującego prawo reprezentowania mocodawcy nie tylko przed organami podatkowymi, lecz również np. przed sądami powszechnymi. W tym kontekście zawężona wykładnia danej normy jest niewątpliwie niekonstytucyjną co jednak ma tylko pośredni związek z przedmiotem sprawy."

Zdaniem pełnomocnika, pogląd organu, że pełnomocnictwo ogólne udzielone przed dniem nowelizacji wygasło, jest błędny. Stanowisko Kolegium o wygaśnięciu pełnomocnictwa ogólnego udzielonego przed dniem nowelizacji jest próbą zmuszenia stron postępowania do korzystania w codziennym życiu z komunikacji elektronicznej, co narusza Konstytucję RP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Organ odwoławczy prawidłowo uznał, że w sytuacji, kiedy odwołanie od decyzji podatkowej w imieniu skarżących wniosła osoba działająca jako ich pełnomocnik, która nie złożyła jednocześnie dokumentu potwierdzającego takie umocowanie, wniesiony środek prawny dotknięty jest brakiem formalnym. Złożonemu bowiem środkowi nie można nadać dalszego biegu bez uprzedniego przeprowadzenia procedury uzupełnienia braków formalnych przewidzianej w art. 169 § 1 O.p. Stosownie do wskazanego przepisu, jeżeli podanie (tu odwołanie) nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Braki, o których mowa w art. 169 O.p., należy rozumieć bardzo szeroko i mogą one dotyczyć istotnego elementu treści pisma np. podpisu, czy też pełnomocnictwa. Będą one podlegały uzupełnieniu pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia, a zatem nienadania mu dalszego toku postępowania. Procedura ta znajduje zastosowanie w postępowaniu odwoławczym ze względu na treść art. 235 O.p. Nieusunięcie braku w zakresie pełnomocnictwa do występowania w imieniu strony, skutkuje pozostawieniem odwołania bez rozpatrzenia stosownie do art. 169 § 4 O.p., a nie niedopuszczalnością odwołania z art. 228 § 1 pkt 1 O.p. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądowym, w razie nieuzupełnienia w wymaganym terminie, pomimo wezwania, braków formalnych odwołania od decyzji organu podatkowego, organ powinien wydać postanowienie o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia na podstawie art. 169 § 4 O.p.

Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] r., wydanym ma podstawie art. 169 § 4 O.p., pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie wniesione przez radcę prawnego M. J. od decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. Następnie, po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia, postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżone własne postanowienie, wskazując w podstawie prawnej art. 233 § 1 pkt 1 O.p.

Istotną sporu jest to, czy radca prawny M. J., złożywszy organowi odwoławczemu pełnomocnictwa z dnia 14 listopada 2011 r. (k. 35 i 36 akt administracyjnych), usunął brak formalny odwołania od decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r., czy też – jak orzekł organ odwoławczy – tego braku nie usunął i postanowienie o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia ma przymiot legalności.

Wyjaśnić należy, iż ustawa zmieniająca uchyliła (art. 1 pkt 96 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2015 r. poz. 1649) art. 136 i art. 137 O.p., tj. przepisy, które regulowały pełnomocnictwo w postępowaniu podatkowym i unormowanie tej instytucji zawarła w rozdziale 3a "Pełnomocnictwo" działu IV.

Z nowych przepisów wynika, że od dnia 1 stycznia 2016 r. istnieją trzy kategorie pełnomocników: pełnomocnik ogólny, pełnomocnik szczególny oraz pełnomocnik do doręczeń (art. 138a § 2 O.p.). Art. 138a O.p. nie określa zakresu pełnomocnictw Kwestię te regulują: w odniesieniu do pełnomocnictwa ogólnego - art. 138d § 1 O.p. (obowiązujący od 1 lipca 2016 r.), w odniesieniu do pełnomocnictwa szczególnego - art. 138e § 1 O.p., a w odniesieniu do pełnomocnictwa do doręczeń - art. 138f § 1 O.p. Zakres działania pełnomocnika ogólnego obejmuje wszystkie sprawy podatkowe oraz inne sprawy należące do właściwości organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej. Ustanowienie tego rodzaju pełnomocnictwa wyłącza zatem uciążliwość związaną z dotychczasowym obowiązkiem przedkładania pełnomocnictwa lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa do akt każdej sprawy podatkowej Pełnomocnictwa ogólne mogą być składane wyłącznie w formie dokumentu elektronicznego i są gromadzone w informatycznej bazie danych zwanej Centralnym Rejestrem Pełnomocnictw Ogólnych. Ustanowienie, zmiana zakresu, odwołanie lub wypowiedzenie pełnomocnictwa wywiera skutek od dnia wpływu do tego rejestru.

Drugą kategorię pełnomocników stanowią pełnomocnicy szczególni, upoważnieni do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej po złożeniu pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy (art. 138e § 1 O.p.).

Trzecią kategorią pełnomocników stanowią pełnomocnicy do doręczeń (art. 138f O.p.).

Wzory pełnomocnictw ogólnych, szczególnych i do doręczeń oraz zawiadomień o ich zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu określone zostały przez Ministra Finansów w formie rozporządzenia wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 138j § 1 pkt 1 i 2 O.p.

Zgodnie z art. 24 ustawy zmieniającej, który jest przepisem intertemporalnym, pełnomocnictwa dołączone do akt sprawy przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a także ich urzędowo poświadczone odpisy oraz uwierzytelnione odpisy, uznaje się za pełnomocnictwa szczególne w rozumieniu nowych przepisów.

W myśl art. 30 ustawy zmieniającej w zakresie dotyczącym pełnomocnictw ogólnych przepisy art. 138a § 2, art. 138f § 1, art. 138g, art. 138h, art. 284 § 1 oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 138j § 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się od dnia 1 lipca 2016 r.

Bezsporne w sprawie jest, że jedynym pełnomocnictwem, jakim wykazał się radca prawny M. J. są pełnomocnictwa z dnia 14 listopada 2011 r. udzielone mu przez skarżącego W. P. i skarżącą L. P. o treści: "(...) do reprezentowania mocodawców w postępowaniach przez sądami powszechnymi, organami administracji publicznej, organami egzekucyjnymi i sądami administracyjnymi, wszystkich instancji. Każdy z pełnomocników może działać samodzielnie."

Organ uznał pełnomocnictwa te za ogólne i ocena ta, zdaniem Sądu, jest prawidłowa.

Pełnomocnictwa te złożone zostały do akt sprawy w dniu 22 listopada 2017 r. (wpłynęły do organu w dniu 28 listopada 2017 r.) w odpowiedzi na kolejne wezwanie Kolegium o uzupełnienie braku odwołania od decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. poprzez przedłożenie do akt sprawy pełnomocnictwa spełniającego wymagania określone w Ordynacji podatkowej.

Podkreślić należy, iż w wystosowanych do radcy prawnego M. J. wezwaniach organ zobowiązał go do podania adresu do doręczeń w formie elektronicznej, jeżeli taki adres radca prawny M. J. by posiadał. Nie było zatem przeszkód do wykonania wezwania poprzez złożenie stosownego pełnomocnictwa bez wskazania adresu do doręczeń w formie elektronicznej.

Zaakcentować również trzeba, iż organ nie kwestionował faktu udzielenia przez skarżących radcy prawnemu M. J. w dniu 14 listopada 2011 r. pełnomocnictw o przywołanej powyżej treści, jak też nie twierdził, że pełnomocnictwa te wygasły.

Natomiast prawidłowo organ wskazał, iż w sytuacji, w której radca prawny M. J. zamierza reprezentować skarżących w postępowaniu podatkowym – złożyć odwołanie od decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. - zobowiązany jest respektować przepisy Ordynacji podatkowej regulujące kwestie pełnomocnictw i wykazać się dokumentem pełnomocnictwa wymaganym przez te przepisy.

Powołany wyżej art. 24 ustawy zmieniającej jest jasny – nie budzi jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Tylko pełnomocnictwa dołączone do akt sprawy przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, a także ich urzędowo poświadczone odpisy oraz uwierzytelnione odpisy, uznaje się za pełnomocnictwa szczególne w rozumieniu nowych przepisów.

Natomiast art. 30 ustawy zmieniającej stanowi, iż w zakresie pełnomocnictw ogólnych, określone przepisy ustawy zmieniającej oraz przepisy wykonawcze stosuje się od 1 lipca 2016 r. Przepis ten koresponduje z art. 31 pkt 2 ustawy zmieniającej, który m. in. określa wejście w życie art. 138d O.p. regulującego pełnomocnictwa ogólne.

Skoro pełnomocnictwa z dnia 14 listopada 2011 r. udzielone przez skarżących radcy prawnemu M. J. złożone zostały do akt sprawy w listopadzie 2017 r., czyli po wejściu w życie ustawy zmieniającej, to nie można ich uznać za pełnomocnictwa szczególne w rozumieniu obowiązujących aktualnie przepisów Ordynacji podatkowej regulujących kwestie pełnomocnictw.

Zatem Kolegium prawidłowo, bez naruszenia wskazanych w skardze przepisów, orzekło o pozostawieniu odwołania (wniesionego przez radcę prawnego M. J.) od decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. bez rozpatrzenia.

Sąd zauważył niekonsekwentne postępowanie organu w sprawie polegające na rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Kolegium z dnia [...] r., kiedy zażalenie to złożył w imieniu skarżących również radca prawny M. J., legitymujący się tylko i wyłącznie wyżej omówionymi pełnomocnictwami z dnia 14 listopada 2011 r. Jednak w sytuacji, kiedy radca prawny M. J. kategorycznie oświadczył, iż skarżący nie zamierzają sporządzić żądanych przez organ dokumentów – pełnomocnictw, Sąd, biorąc pod uwagę interes skarżących – dla których istotne jest jak najszybsze rozstrzygnięcie sporu o to, czy odwołanie od decyzji podatkowej zostało skutecznie złożone – uznał, iż uchybienie to nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy i nie może być okolicznością powodującą uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Podkreślić w sprawie należy, iż organ dwukrotnie wzywał radcę prawnego M. J. do uzupełnienia braków odwołania. Zarówno w wezwaniu z dnia 16 października 2017 r., jak i w wezwaniu z dnia 10 listopada 2017 r. organ należycie uzasadnił swoje stanowisko i obszernie omówił regulacje prawne Ordynacji podatkowej dotyczące pełnomocnictw. Pisma przesłane zostały również skarżącym. Stąd zarzut naruszenia art. 123 § 1 O.p. jest również chybiony.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) oddalił skargę.