Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1499/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi B. i A. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy - po wznowieniu postępowania podatkowego - uchylenia decyzji dotyczącej zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania przedmiotowej sprawy Sąd przyjął następujący stan faktyczny:

Pismem z dnia [...] r. (uzupełnionym pismem z dnia [...] r. oraz pismem z dnia [...] r.), B. i A. Ł. złożyli do Ministra Finansów wniosek z żądaniem wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia podatnikom zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 r.(decyzja ta była przedmiotem rozpatrywania przez WSA, który wyrokiem z dnia z dnia 8.11.2004 r. sygn. akt I SA/Wr 3177/2000 oddalił skargę a następnie skarga kasacyjna złożona na ten wyrok przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 28.04.2006 r. została oddalona.

Wystąpili o wznowienie z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 pkt 1, 4, 5 i 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – przywołanej dalej jako O.p. Równocześnie w w/w piśmie zwrócono się na podstawie art. 162 § 1 O.p. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 240 § 1 pkt 4 O.p.

W uzasadnieniu złożonego wniosku podatnicy zarzucili, że postępowanie podatkowe oraz kontrolne zostało przeprowadzone w oparciu o niepełny i wybiórczo potraktowany materiał dowodowy, bowiem przed wszczęciem postępowania podatkowego dokumenty zostały przekazane przez Urząd Kontroli Skarbowej w L. Prokuratorowi, który nie przekazał ich do Urzędu Skarbowego w G. Podatnicy podnieśli również, że o wszczęciu postępowania podatkowego zostali zawiadomieni po upływie 5 miesięcy co zostało potraktowane przez organy podatkowe jako nieistotne. Zdaniem strony powyższe potwierdza, że nie posiadali dokumentów i nie mogli korzystać z przysługujących uprawnień określonych w ustawie - Ordynacja podatkowa, w tym też prawa do składania wniosków i dowodów. Ponadto w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9.11.1999 r. nr K 28/98, a także wcześniejszymi wyrokami NSA, księga podatkowa i protokół z jej badania nie mogą być dowodem w sprawie, gdyż wobec braku prawnego obowiązku jej prowadzenia była ona dokumentem nie mającym żadnego prawnego znaczenia w postępowaniu podatkowym. Podatnicy wskazali ponadto na fakt zaginięcia znacznej ilości dokumentów źródłowych przez urzędy państwowe, które nie były znane Urzędowi Skarbowemu w G. w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, co ma ich zdaniem istotny wpływ na jakość postępowania, a także jego wyniki i wydane na ich podstawie decyzje podatkowe. Wskazano ponadto na fakt prowadzenia kontroli na Policji, co uniemożliwiło czynne uczestniczenie w niej podatników.

Dodatkowo pismem z dnia [...] r. B. i A. Ł. wnieśli o dołączenie do wniosku z dnia [...] r. dowodów, które zostały również załączone do protokołu z zapoznania z materiałem dowodowym w dniu [...] r. W treści tego pisma podniesiono, że dołączenie w/w dokumentów jest "zasadne, albowiem wynika z nich jednoznacznie, że UKS i Prokuratura zagubiła nie mniej jak 20.000 dokumentów". Zdaniem strony dokumenty te nigdy nie były analizowane w postępowaniu podatkowym i odwoławczym. Dalej stwierdzili podatnicy, iż ich brak "(...) wyczerpuje znamiona art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej". Wskazano również, iż fakt, że dokumenty były odebrane podatnikom [...] r. i pozostały nieopisane do dnia dzisiejszego, świadczy o tym, że podatnicy nie mieli możliwości czynnego uczestnictwa w postępowaniu kontrolnym, podatkowym i odwoławczym - co według strony narusza art. 240 § 1 pkt 4 O.p. Ponadto wskazano, że nastąpiła, zdaniem wnioskodawców, manipulacja dokumentami w celu uzyskania nienależnych premii - co wyczerpuje znamiona art. 240 § 2 i 3 O.p.

Podatnicy zauważyli ponadto, że na polecenie Ministra Sprawiedliwości, Prokurator Krajowy wszczął postępowanie w sprawie zagubienia przez Prokuratora Okręgowego dokumentów i na tę okoliczność zostali przesłuchani właściciele przedsiębiorstw i główna księgowa. Zdaniem wnioskodawców upoważnia to Ministra Finansów do wznowienia postępowania w oparciu o art. 240 § 2 i § 3 O.p.

Po przekazaniu akt przez Ministra Finansów postanowieniem z dnia [...] nr [...] , Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. wznowił postępowanie, podczas którego strona w dniu [...] r. i [...] r. wniosła do protokołu o ujawnienie i zaliczenie w poczet dowodów szeregu dokumentów. Ponadto pismem z dnia [...] r. podatnicy wnieśli o uzupełnienie materiału dowodowego dołączając 552 szt. dokumentów (segregator nr II w aktach sprawy), oraz zarzucili szereg uchybień w zakresie prowadzonego postępowania kontrolnego i podatkowego przez organy podatkowe.

Po rozpatrzeniu w/w wniosku, Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej stwierdzając jednocześnie, iż nie wystąpiły wskazane przez stronę przesłanki wznowienia postępowania podatkowego określone w art. 240 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Nie stwierdzono również, iż dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, a decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, co szczegółowo przedstawiono w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia.

Wniesione przez podatników dokumenty w ilości 552 szt. zostały pogrupowane przez organ podatkowy I instancji według daty i wystawcy dokumentu oraz jego adresata. I tak dokumenty o nr:

• 35, 38-46, 49-50, 56-60, 80-84, 118-119 (z 1996r.), 120-124, 131-138, 147-148, 157-159, 188-189 (z 1997r.), 203-207 (z 1998r.), 209-210, 216-217, 226-228, 230-231, 236-237, 241-255, 258-260 (z 1999r.), 278-279, 281-287 (z 2001r.), 293, 310 (z 2002r.) 348-374, 413-423, 531-434 (z 2004r.), 464-473 (z 2005r.), 527-528 (z 2006r.) sporządzone zostały przez Pana S. P., pełnomocników oraz pracowników firmy;

• 36-37, 47-48, 51, 61-79, 85-117 (z 1996r.), 125,127, 152-154,167-187 (z 1997r.), 232, 235 (z 1999r.), 275 (z 2000.), 280 (z 2001 r.), 529-530 (z 2004r.) sporządzone zostały przez Urząd Kontroli Skarbowej;

• 535 z 1997r. sporządzony został przez Urząd Skarbowy w G.;

• 218 (z 1999r.), 267-277, 395-412 (z 2001 r.), 463 (z 2005r.) dot. postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w L.;

• 211-215 (z 1998r.), 335-341 (z 2003r.), 388-395, 424-448 (z 2004r.), 462 (z 2005r.), 474-480, 481-484, 489 (z 2006r.) dot. postępowania prowadzonego przez Sąd Okręgowy w L.;

• 462 (z 2005r.), 474 (z 2006r.) dot. postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy w L.;

• 155-162, 165-166 (z 1997r.), 194-202 (z 1998r.) dot. postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Wojewódzką w L.;

• 128-130, 139-146,208 ( z 1997r.), 219-225, 233-234, 256-257, 261-274 (z 1999r.), 325334 (z 2002r.), 491-526 (z 2006r.) dot. postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w G. w L.;

• 31-34, 40-43, 52-54 (z 1996r.) dot. postępowania prowadzonego przez Komendę Wojewódzka w L.;

• 27-30 (z 1996r.), 151, 190-193 (z 1997r.) dot. postępowania prowadzonego przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej;

• 163-164 (z 1997), 346-347 (z 2003r.), 375-387 (z 2004r.) dot. postępowania prowadzonego przez Ministerstwo Finansów;

• 288-289 (z 2001r.), 290-292, 294-304, 307-309 (z 2002r.) dot. postępowania prowadzonego przez Izbę Skarbową we W.;

• 305-306, 311-312 (z 2002r.), 342-345 (z 2003r.) dot. postępowania prowadzonego przez Naczelny Sąd Administracyjny;

• 451-461 (z 2002r.) dot. postępowania prowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny;

• 485-488,490 (z 2006r.) w sprawie postępowania prowadzonego przez Ministerstwo Sprawiedliwości;

• 539-556 (z 2006r.) dot. postępowania prowadzonego przez Izbę Skarbową we W. O/Z w L.

W wyniku analizy powyższych dokumentów, Dyrektor Izby Skarbowej we W. stwierdził, iż w większości przypadków przedłożone dokumenty zostały utworzone przed dniem [...] r. tj. przed dniem wydania przez Izbę Skarbową we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. decyzji ostatecznej nr [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995r. i zostały uwzględnione przez organ podatkowy jako element podstawy faktycznej rozstrzygnięcia oraz podlegały ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Natomiast dokumenty pochodzące z lat 2001-2006 w znacznej części dotyczą spraw rozpatrywanych przez Sądy, Prokuraturę, Ministerstwo Finansów, Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej oraz Ministerstwo Sprawiedliwości. Podkreślono, że sprawy prowadzone przez ww instytucje choć mają za tło ten sam stan faktyczny są całkowicie odrębne, postępowanie jest samodzielne, a organy mają pełne kompetencje dokonać we własnym zakresie niezbędnych ustaleń i podjąć stosowne rozstrzygnięcie. Niektóre z pisma wnieśli podatnicy powtórnie pismem z dnia [...] r. np. nr 462, 155-156, 160, 165-166,211-215,218,238-240. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z treści żądania wyprowadzić należy wniosek, że stronie w istocie nie chodzi o wznowienie postępowania w sprawie, lecz o przeprowadzenie powtórnego postępowania instancyjnego.

Za prawidłowe organ uznał zawiadomienia o wszczęciu postępowania, które doręczono stronie w dniu [...] r. i które zawierało wszystkie dane wskazane przez ustawodawcę. Stwierdzono, że pismo Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r. nr [...] zawiadamiające, że zostało wszczęte w dniu [...] r. postępowanie podatkowe w przedmiocie prawidłowości i rzetelności deklarowanych podstaw i wpłat należności budżetowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 1994, 1995, 1996 znajduje się w teczce nr I (od nr 1 do nr 131) pod poz. nr 34 która znana była Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, jak i Naczelnemu Sądowi Administracyjny w Warszawie.

Organ podkreślił, że przedmiotem analizy były kserokopie dokumentów źródłowych tj. faktur, rachunków, dowodów wewnętrznych i protokołów przesłuchań. Organy podatkowe dysponowały wszystkimi kwestionowanymi w decyzjach kserokopiami dokumentów potwierdzonymi za zgodność z oryginałem. B. i A. Ł. posiadali prawo wglądu do nich, jednak z powyższego uprawnienia nie skorzystali.

Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. uznał, iż ze względu na przekroczenie terminów zawartych w art. 241 § 2 pkt 1 i 2 O.p, niedopuszczalne jest w przedmiotowej sprawie badanie przesłanek zawartych we wniosku o wznowienie postępowania podatkowego, o których mowa w art. 240 §1 pkt 4 i 8 O.p. Ostateczna decyzja Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] r. nr [...] została doręczona pełnomocnikowi Panu A. W. w dniu [...] r. (potwierdzenie odbioru przesyłki listowej nr 5234). Zatem wniosek o wznowienie postępowania z przyczyn wymienionych wart. 240 § 1 pkt 4 O.p. winien być złożony przez podatników najpóźniej w dniu [...] r. a nie dopiero w dniu [...] r. Ponadto organ wskazał, że wznowienie postępowania podatkowego w przedmiotowej sprawie w oparciu o przepis art. 240 § 1pkt 8 O.p. jest niedopuszczalne, bowiem żądanie w tym zakresie nie zostało wniesione w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie powołanego przez stronę orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

Organ wyjaśnił, że wraz z w/w wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego B. i A. Ł. wnieśli o przywrócenie terminu do złożenia na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 O.p. żądania o wznowienie postępowania podatkowego. Po rozpatrzeniu w/w wniosku, Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia żądania o wznowienie postępowania podatkowego (strona na w/w postanowienie złożyła pismem z dnia [...] r. zażalenie). Po rozpatrzeniu zażalenia na w/w postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wydając w dniu [...] r. postanowienie nr [...]. Powyższe rozstrzygnięcie strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który odrzucił skargę.

Po rozpatrzeniu odwołania, w którym strona głównie zarzuciła, że organ schematycznie analizował przedłożone dowody i w uzasadnieniu przedstawił błędne wnioski świadczące o braku dogłębnego zapoznania się z tymi dowodami Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] r. o nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając stanowisko organu I instancji, iż nie wystąpiły przesłanki umożliwiające wznowienie postępowania.

Dyrektor Izby Skarbowej we W. zauważył, iż strona w rozpatrywanej sprawie nie przedstawiła organowi podatkowemu dowodów w postaci orzeczeń sądowych stwierdzających że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, jak również że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Ponadto nie stwierdzono, aby w przedmiotowej sprawie było oczywiste sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa. Tym samym w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 240 § 2 i § 3 O.p.

Odnosząc się do kolejnej przesłanki wznowienia Dyrektor Izby Skarbowej we W. stwierdził, iż organ podatkowy pierwszej instancji prowadząc - po wznowieniu - postępowanie w przedmiocie wystąpienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, dokonał dogłębnej analizy i oceny przedstawionych przez podatników materiałów dowodowych, które ich zdaniem miały zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie. Zauważono przy tym, iż organy podatkowe obu instancji przeanalizowały materiał dowodowy, szczegółowo zgromadzony przez Urząd Kontroli Skarbowej w L., oraz przeprowadziły własne postępowanie podatkowe, zachowując wszelkie zasady proceduralne określone w ustawie - Ordynacja podatkowa. Powyższe potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 8.11.2004 r. sygn. akt I SA/Wr 3177/2000 oddalającym skargę stwierdzając, iż "nie można zgodzić się z zarzutem, że decyzje wydane w sprawie obarczone były wadami wynikającymi z istotnych naruszeń zasad postępowania podatkowego, które mogły wpłynąć na treść rozstrzygnięcia".

Dyrektor Izby Skarbowej we W. podkreślił, że decyzja wymiarowa ze 1995r. była przedmiotem WSA, który nie dopatrzył się w ustaleniach organów podatkowych stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięć powielenia ustaleń organu kontroli skarbowej zauważając, że dokumenty źródłowe, na które powołują się organy znajdują się w aktach sprawy. Wskazano również, iż podatnicy twierdząc że materiał jest niepełny, nigdy nie zaoferowali innych dowodów. Ponadto organy podatkowe przeprowadziły we własnym zakresie szeroką analizę posiadanych dowodów, uzupełniając je o dodatkową kontrolę ksiąg rachunkowych. Sąd Administracyjny wskazał ponadto, iż skarżący w żaden sposób nie wykazali, aby w toku postępowania organy skarbowe ograniczały im dostęp do materiałów postępowania podatkowego. Z przedstawionych dowodów wynika bowiem, że mieli oni możliwość przeglądania dokumentów będących w posiadaniu innych organów - w tym sądu, prokuratury i Urzędu Kontroli Skarbowej. Wskazano, że nic nie stało na przeszkodzie, aby wskazać organom dokumenty znajdujące się w tych zbiorach, a potwierdzające tezy podatników.

Dyrektor Izby Skarbowej we W. stwierdził, iż pełny materiał dowodowy zebrany w sprawie posłużył organom obu instancji tj. Urzędowi Skarbowemu w G. jak również Izbie Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. do wydania przedmiotowych decyzji. A następnie przesłany został do sądu administracyjnego (w sumie 21 skoroszytów i 2 segregatorów). Powyższe wskazuje, iż pełny materiał dowodowy zebrany w sprawie, pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy był oceniany przez organy podatkowe obu instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oraz Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie.

Podatnik wniósł ponadto w dniu [...] r. o wystąpienie do Prokuratora Okręgowego w L. o przesłanie Izbie zbędnego mu materiału dowodowego, który w ilości 91.000 sztuk został zabrany z firmy w dniu [...] r. Strona wskazała, iż materiał dowodowy jest zbędny prokuratorowi jednakże od 11 lat nie opisany, a więcej jest w stanie uniemożliwiającym jego identyfikację. Zdaniem strony przesłanie całego materiału dowodowego umożliwi Izbie Skarbowej rzetelną ocenę całości materiału dowodowego w oryginale jak też zapewni podatnikowi prawo do czynnego uczestnictwa w postępowaniu. Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] odmówił przeprowadzenia dowodu ze znajdującego się w Prokuraturze Okręgowej w L. "zbędnego materiału dowodowego".

Strona wniosła również, w związku z umieszczeniem spisu dokumentów w poszczególnych teczkach bez podpisu osoby sporządzającej o przeprowadzenie dowodu poprzez przesłuchanie tej osoby, albowiem wymienione w spisach dokumenty nie figurują w wykazie przesłanym im przez Urząd Kontroli Skarbowej w dniu [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. po rozpatrzeniu w/w wniosku odmówił postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] przesłuchania świadka na okoliczność sporządzenia spisu treści.

Organ podzielił także stanowisko organu I instancji, że przekroczono terminu do żądania uwzględnienia przesłanki uregulowanej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p., w myśl której organ podatkowy pierwszej instancji wznawia postępowanie, gdy strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Organ odnosząc się do wskazanej przez podatników przyczyny wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, zauważył, iż podatnicy nie wskazali stanowiącego podstawę wydania decyzji przepisu, którego niekonstytucyjność lub niezgodność z ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową została stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny. Organ podatkowy pierwszej instancji dokonał analizy treści wskazanego we wniosku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9.11.1999 r. sygn. akt K 28/98 i stwierdził, iż w przedmiotowym orzeczeniu Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 190 § 3 Konstytucji RP ustalił 18 miesięczny termin utraty mocy obowiązującej niektórych niekonstytucyjnych przepisów Ordynacji podatkowej, z dniem 8 maja 2001 r. Tym samym w myśl dyspozycji zawartej w art. 240 § 2 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa nie mogło nastąpić wznowienie postępowania, bowiem żądanie w tym zakresie nie zostało wniesione w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

Ponadto podniesiono, że kwestia zarzutów dotyczących upoważnienia do kontroli była rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który w wyroku z dnia 8.11.2004 r. sygn. akt I SA/War 3177/2000 wskazał mając na uwadze materiał dowodowy zebrany w sprawie, iż bez znaczenia na wynik sprawy są zarzuty dotyczące upoważnienia do przeprowadzenia kontroli.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. i A. Ł. wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucili, że organy nie odniosły się do przedstawionych w protokołach zapoznania się z materiałem dowodowym uwag.

Podnieśli, że organy nie rozpatrzyły i nie przeanalizowały złożonego przez skarżących materiału dowodowego w ilości 552 sztuk kart dokumentów i 36 sztuk załączników, tylko bezzasadnie wydały postanowienia z dnia [...] r., [...] i [...] r. o odmowie przeprowadzenia dowodu. Odmowa ta miała zasadniczy wpływ na wynik postępowania i doprowadziła do naruszenia art. 188 i art. 197 O.p. W ocenie strony skarżącej twierdzenie, że dokonano dogłębnej analizy materiału dowodowego jest gołosłowne i kłamliwe, albowiem Urząd Skarbowy i Izba Skarbowa nigdy nie posiadały żadnego materiału dowodowego, oparły się tylko i wyłącznie o wynik kontroli. Zdaniem podatników potwierdzają to m.in. zeznania S. L. i H. K. złożone na rozprawie głównej [...] w dniu [...] r. przed Sądem Rejonowym w G.. Ponadto zdaniem skarżących do dnia [...] r. organy podatkowe nie miały żadnych dokumentów gdyż po raz pierwszy przedstawiono kserokopie "przypadkowych dokumentów" w dniu [...] r.

Ponadto zarzucili, że postępowanie podatkowe przeprowadzono o niepełny materiał źródłowy, ponieważ zgubiono lub celowo ukryto nie mniej niż 20.000 sztuk dokumentów. Według podatników, sądowe dowody w postaci zarządzeń i postanowień potwierdzają w pełni fakt, że pomimo upływu 11 lat dokumenty nie zostały prawidłowo opisane i skatalogowane do dnia dzisiejszego, co w praktyce uniemożliwiało stronie nie tylko ich odbiór, lecz także korzystanie z nich w trakcie toczących się postępowań podatkowych. Zdaniem strony odrzucono bezpodstawnie żądanie włączenia dowodów z Prokuratury Okręgowej, która zabrała całość materiałów dowodowych w oryginale 10 lat temu, a jako dowód w postępowaniu karnym użyto 150 dokumentów. Według podatników nic nie stało na przeszkodzie by pozostałe ponad 91.000 sztuk dokumentów odebrać z Prokuratury i przeprowadzić postępowanie w oparciu o cały materiał dowodowy.

B. i A. Ł. wskazali także, że podczas zapoznawania się ze zgromadzonym materiałem w dniu [...] r. stwierdzili, że dokumenty po raz pierwszy od ich zabrania tj. [...] r. zawierają spis tych dokumentów oraz że spis nie był wykonany zgodnie z wymogami ustawy Ordynacja podatkowa i zawiera on "fałsz intelektualny".

Zarzucili fałszowanie materiału dowodowego już na etapie postępowania kontrolnego z uwagi na fakt, że Urząd Skarbowy wydał zaświadczenie i opinię nr ewid [...] , z których wynika, że podatnik nie zalega z płatnościami podatków, pomimo że w dniu [...] r. Urząd Skarbowy wydał decyzję nr [...].

Według podatników naruszono ich prawa do czynnego udziału w postępowaniu podatkowym z uwagi na fakt, że postępowanie podatkowe wszczęto [...] r. natomiast zawiadomienie o jego wszczęciu przesłano [...] , bezzasadnie powiadomiono mecenasa J. B. o toczącym się postępowaniu podatkowym, gdyż był on pełnomocnikiem jedynie w postępowaniu kontrolnym oraz nie powiadomiono B. Ł. o wszczęciu postępowania podatkowego.

Dodatkowo skarżący wskazali, że w ich ocenie decyzja Izby Skarbowej z dnia [...] r. o nr [...] wydana została z naruszeniem art. 68 ustawy Ordynacja podatkowa, a zatem jest nieważna z mocy prawa, a fakt ten zatajono przed Sądem, który w tej sprawie wydał w dniu [...] wyrok o sygn. akt I SA/Wr 3177/2000. Skarżący wskazali na nieprawidłowości przy ustanowieniu hipotek.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w sprawie.

Ponadto skarżący w dniu [...] złożyli w Sądzie pismo procesowe, jako uzupełnienie skargi wraz z wnioskiem o odrzucenie przekazanych Sądowi przez Izbę Skarbową dowodów wraz z wnioskiem o rozpoznanie sprawy w oparciu o dokumenty w oryginale, z uwagi że dokumenty nie posiadają protokołu zawierającego spis i opis dokumentów oraz daty i nazwiska osoby dokonującej zabezpieczenia dokumentów.

Podatnicy stwierdzili, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone o dowody m.in. protokół z badania ksiąg podatkowych sporządzone już po fakcie wydania pierwszej decyzji. Podnieśli, że sam fakt sporządzenia protokołu w dniu [...] r. budzi uzasadnione wątpliwości, ponieważ Urząd nie był w posiadaniu oryginału księgi podatkowej. Ponownie wskazali, że Prokuratura posiada wiele dodatkowych dowodów za 1995r., które nie przekazała Urzędowi Skarbowemu.

Ponownie podnieśli szereg zarzutów odnośnie prowadzonego postępowania oraz zbierania materiału dowodowego przez Urząd Skarbowy przed wydaniem decyzji z 1998r.

Następnie pismem z dnia [...] r. strona skarżąca wniosła o ujawnienie i zaliczenie w poczet dowodów dokumentów ujętych, jako załączniki w piśmie procesowym skarżących z dnia [...], podnosząc dodatkowo, że w przekazanych Sądowi aktach sprawy brak jest dowodów księgowych w postaci wydruków za miesiąc grudzień 1995r.

W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej w piśmie procesowym z dnia [...] r. ustosunkował się do podniesionych tam zarzutów.

Z kolei w piśmie procesowym z dnia [...] pełnomocnik skarżącej ponownie podniósł zarzuty zawarte w skardze oraz pismach procesowych skarżących. Akcentując brak w aktach wydruków księgi podatkowej za miesiąc grudzień 1995r. zarzucił oparcie rozstrzygnięcia decyzji wymiarowej jedynie na wynikach protokołu kontroli.

W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej w piśmie procesowym z dnia [...] wskazał, że po zapoznaniu się z tymi zarzutami zauważa, że zarzuty te pokrywają się w całości z zarzutami przedstawionymi przez skarżących w piśmie procesowym z dnia [...] do których organ ustosunkował się w piśmie procesowym z dnia [...] i w całości podtrzymał zaprezentowaną tam argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Jak stanowi natomiast przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje w razie stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie uchybiają bowiem prawu. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa procesowego bądź materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy.

Jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest zasada trwałości decyzji podatkowych, wyrażona w art. 128 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity - Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - przywołanej dalej jako O.p. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. W konsekwencji wzruszenie takich decyzji nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków. Wyjątkiem od powyższej zasady są między innymi tryb wznowienia postępowania uregulowany w art. 240 § 1 O.p. Zgodnie z treścią wskazanego powyżej przepisu prawa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132,

4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję,

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji,

8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł trybunał Konstytucyjny,(...)

Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Instytucja wznowienia postępowania nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną. Reasumując, tylko jednoznaczne stwierdzenie, że wystąpiła jedna z przesłanek do wznowienia postępowania pozwala na uchylenie pierwotnej decyzji i to tylko wtedy, gdy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego nie okaże się, że "nowa" decyzja rozstrzygałaby istotę sprawy tak, jak decyzja dotychczasowa. Wznowienie postępowania spowodowane jest zatem wadą postępowania, a nie wadą decyzji.

Odnośnie wystąpienia w przedmiotowej sprawie przesłanek wznowienia postępowania podatkowego określonych w art. 240 § 1 O.p., poddanych ocenie w toku prowadzonego postępowania przez organy podatkowe Sąd uznał, że słusznie przyjęły organy, iż nie wystąpiły przesłanki umożliwiające wznowienie postępowania a następnie uchylenie decyzji Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 r., zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Wznowienie postępowania na tej podstawie ograniczone jest wystąpieniem łącznym trzech warunków. Po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie podatkowej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu, po drugie sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, a fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy.

Strona w rozpatrywanej sprawie nie przedstawiła organowi podatkowemu dowodów w postaci orzeczeń sądowych stwierdzających że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, jak również że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Ponadto zasadnie organy podatkowe nie stwierdziły aby w przedmiotowej sprawie było oczywiste sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa. Brak jest zatem podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka wznowienia z art. 240 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Za nietrafne należy uznać zarzuty skarżących mające potwierdzić wystąpienie przesłanki art. 240 § 1 pkt 1 i 2, z uwagi na to że "akta podatkowe zostały sfałszowane przez odpowiedni dobór dowodów pod przyjęte tezy, o czym świadczy przerabiana numeracja akt i brak części dowodów" oraz że "sporządzenie protokołu badania księgi już po wydaniu pierwotnej decyzji podatkowej jest potwierdzeniem fałszowania rzeczywistości przez urzędników skarbowych" jak również że wydruki wydane Urzędowi Skarbowemu przez Prokuraturę posiadają znamiona przestępstwa". Przede wszystkim należy wskazać, że przedłożone przez organy akta sprawy w tak znacznej ilości były przedmiotem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie postępowania wymiarowego za 1995r. Znana więc była numeracja tych akt, protokół badania księgi jak również dokumenty z których wynika jakie dokumenty zostały przekazane przez Prokuraturę Wojewódzką Urzędowi Skarbowemu w G. Sądy rozpatrując skargę oraz skargę kasacyjną nie stwierdziły żadnych nieprawidłowości, a wydając wyroki oddalające skargę i skargę kasacyjną uznały zgromadzony materiał dowodowy za wystarczający do rozpatrzenia sprawy. Natomiast przedstawione przez stronę ogólne zarzuty w żaden sposób nie wskazują, aby sfałszowano dowody czy też wydając decyzję popełniono przestępstwo. Skarżący powołują się jedynie na protokoły z rozprawy głównej z dnia [...] sygn. akt [...] z przesłuchania byłych pracowników Urzędu Skarbowego w G., które w ocenie Sądu nie potwierdzają stanowiska skarżących o wystąpieniu przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 1 i 2 O.p. Po pierwsze nie wynika z tego protokołu, jakiego postępowania, za jakie lata i jakich podatników dotyczą. Po drugie pracownicy organu jedynie wskazywali, że przedmiotem ich oceny był cały materiał dowodowy, który składał się z uwierzytelnionych kopii, a nie tak jak twierdzą skarżący jedynie wynik kontroli.

Stosownie do treści art. 240 § 1 pkt 5 O.p., podstawą wznowienia postępowania jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi podatkowemu, który wydał decyzję. Użyte w omawianym przepisie wyrazy "wyjdą na jaw", oznaczają, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi.

W ocenie Sądu organy dokonały dogłębnej analizy i oceny przedstawionych przez podatników materiałów dowodowych, które ich zdaniem miały zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie. W toku wznowionego postępowania organ podatkowy dokonał pogrupowania przedstawionych przez stronę szeregu dowodów (dokumentów) według daty i wystawcy dokumentu oraz adresata, co ma odzwierciedlenie w wydanej decyzji, a następnie dokonał ustaleń, czy nowe okoliczności faktyczne występowały w dniu wydania decyzji oraz w razie ich wystąpienia czy są dla sprawy istotne, tj. czy dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenie prawne, wpływ na zmianę treści decyzji (odmienne rozstrzygnięcie). W wyniku dogłębnej analizy przedstawionych dokumentów stwierdzono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że część dowodów została utworzona po dniu wydania decyzji ostatecznej natomiast w przypadku większości dokumentów utworzonych przed ta datą stwierdzono, że zostały uwzględnione przez organ podatkowy, jako element podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Należy wskazać, że nie uzasadnia żądania wznowienia postępowania odmienna ocena przez stronę dowodu, który istniał w dniu wydania decyzji i był znany organowi wydającemu decyzję. Tym samym za bezzasadny należy uznać zarzut, zawarty w skardze, iż Dyrektor Izby Skarbowej schematycznie (wybiórczo) analizował przedłożone dowody i w uzasadnieniu przedstawił błędne wnioski świadczące o braku dogłębnego zapoznania się z tymi dowodami. Zdaniem Sądu, stanowisko organu podatkowego, ma oparcie w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy, a dokonaną ocenę stanu faktycznego należy uznać za prawidłową i zgodną zobowiązującymi przepisami. Za prawidłową należy uznać dokonaną ocenę przez organy podatkowe nowo przedstawionych dowodów w kontekście całokształtu materiału dowodowego zabranego w przedmiotowej sprawie. Nie budzący zastrzeżeń jest także wypływający z tej oceny wniosek, iż nowe dowody nie wpływają na uchylenie decyzji ostatecznej z dnia [...] r. nr [...]. Tak więc za niezasadny uznano argument o tym, iż organ nie wziął pod uwagę całości materiału dowodowego. Organ podatkowy dokonał bowiem jedynie ich odmiennej od strony oceny, do której w świetle przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej był uprawniony. Należy podkreślić, że postępowanie w trybie wznowienia wszczynane na wniosek strony nie ma na celu poszukiwania dowodów, o których mowa w art. 240 ust. 1 pkt 5 O.p. przez organy podatkowe, co oznacza, iż to wnioskodawca winien wskazać dowody lub okoliczności faktyczne uzasadniające jego żądanie, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi podatkowemu, który wydał decyzję.

W tym miejscu godzi się zauważyć, że w postępowaniu wymiarowym dotyczącym 1995r. organy obu instancji przeanalizowały materiał dowodowy, szczegółowo zgromadzony przez Urząd Kontroli Skarbowej oraz przeprowadziły własne postępowanie podatkowe, zachowując wszelkie zasady prawa procesowego, co znalazło potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8.11.2004r. o sygn. akt I SA/Wr 3177/2000 oddalającym skargę skarżących. Należy podkreślić, iż jak wynika z przywołanego wyroku, zarzuty zawarte w niniejszej skardze skarżący sformułowali już wcześniej a mianowicie w skardze dotyczącej zwykłego postępowania wymiarowego. Przede wszystkim czynili organom podatkowym zarzut niezebrania i nierozpatrzenia całego materiału dowodowego, wydania rozstrzygnięcia o część dokumentów, wydania decyzji jedynie w oparciu o protokół UKS, nie posiadania prawidłowego upoważnienia do kontroli i bezprawnego dokonania zaboru dokumentów firmy. WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 8 listopada 2004r. uznał je – z szeroką argumentacją - za bezzasadne.

W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Sąd stwierdził, że nie można zgodzić się z zarzutem, że decyzje wydane w sprawie obarczone były wadami wynikającymi z istotnych naruszeń zasad postępowania podatkowego, które mogły wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. W szczególności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie dopatrzył się w ustaleniach organów podatkowych stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia powielania ustaleń organu kontroli skarbowej zauważając, że dokumenty źródłowe, na które powołują się organy znajdują się w aktach sprawy. Wskazano również, iż podatnicy twierdząc, że materiał jest niepełny, nigdy nie zaoferowali innych dowodów. Podzielił także tę argumentacją Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2006r. o sygn. akt II FSK 702/05 oddalił skargę kasacyjną skarżących. Mając na uwadze treść przepisu art. 170 p.p.s.a. zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, należy przyjąć że skoro podnoszone przez stronę ww zarzuty były przedmiotem oceny Sądu, który wyrokiem rozstrzygnął kwestie stwierdzając że decyzje zostały oparte na zupełnym, prawidłowo zgromadzonym i ocenionym materiale dowodowym to te ustalenie wiążą Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę. W tej sytuacji w świetle przytoczonego wyroku WSA za niezrozumiałe należy uznać formułowane zarzuty skargi, że "stwierdzenie organu, że dokonano dogłębnej analizy materiału dowodowego jest gołosłowne i kłamliwe, albowiem Urząd Skarbowy i Izba Skarbowa nigdy nie posiadały żadnego materiału dowodowego, oparły się tylko i wyłącznie o wynik kontroli". W ocenie Sądu w żadnej mierze zeznania S. L. i H. K. złożone na rozprawie głównej [...] w dniu [...] r. przed Sądem Rejonowym w G. nie potwierdzają twierdzeń skarżących. Zeznania te potwierdzają jedynie fakt posiadania przez organy podatkowe uwierzytelnionych kserokopii dokumentów, które znane były orzekającemu w dniu 8 listopada 2004r. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnymi, który uznał oparcie się na takim materiale dowodowym za prawidłowe, wskazując "ponieważ podstawą rozstrzygnięć był posiadany przez Urząd Skarbowy materiał dowodowy w postaci między innymi kopii dokumentów i urządzeń księgowych których zgodności z oryginałem strona w istocie nie kwestionuje – trudno uznać, że uchybienia procedurze kontroli mogły mieć wpływ na wynik sprawy".

W świetle przytoczonego wyżej uzasadnienia wyroku WSA z 8 listopada 2004r. nie poddający się zupełnie kontroli Sądu jest zarzut skarżących, że "do dnia [...] r. organy podatkowe nie miały żadnych dokumentów gdyż po raz pierwszy przedstawiono kserokopie "przypadkowych dokumentów" w dniu [...] ".

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących przeprowadzenia postępowania podatkowego o niepełny materiał źródłowy, ponieważ zgubiono lub celowo ukryto nie mniej niż 20.000 sztuk dokumentów, należy wskazać, że przedsiębiorstwo prowadzące działalność gospodarczą posiada znaczną ilość dokumentów, która jest zbędna dla postępowania podatkowego. Istotne w sprawie są dokumenty dotyczące kwestii podatkowych. Jak wyżej wskazano Wojewódzki Sąd Administracyjny oceniający decyzję wymiarową uznał zgromadzony materiał za wystarczający do podjęcia przez organy rozstrzygnięcia, dysponował również materiałem dowodowym, w którym zgromadzona jest szeroka korespondencja pomiędzy organami a Prokuraturą oraz protokoły przekazywania dokumentów jak również wykazy posiadanych przez Prokuraturę dokumentów (teczka I akt adm.). Natomiast podatnicy w całym toczącym się postępowaniu zarówno w postępowaniu wymiarowym jak również w postępowaniu wznowieniowym pomimo powoływania się na te same argumenty nie wskazali o jakie konkretne dokumenty miałyby wystąpić organy, które miałyby wpływ na podjęty w decyzji wymiarowej wynik rozstrzygnięcia. Strona podaje że tych dokumentów jest około 20.000. Pomija jednak okoliczność, że zabezpieczone przez Prokuraturę dokumenty dotyczą nie tylko jego firmy, lecz także firmy "A" i "B". Ponadto skoro strona twierdzi, że zgubiono jej część dokumentów powinna wskazać, jakie są to dokumenty i jaki mają wpływ na rozstrzygnięcie decyzji. W świetle powyższego za prawidłowe należy uznać wydanie postanowienia z dnia [...] o nr [...] odmawiające przeprowadzenia dowodu ze znajdującego się w Prokuraturze Okręgowej w L "zbędnego materiału dowodowego", stwierdzające brak przesłanek do uzupełnienia o "bliżej nieokreślone dokumenty" materiału dowodowego prowadzonego postępowania wznowieniowego.

Niemożliwe jest ustosunkowanie się do zarzutów strony skarżącej stawianych Prokuraturze w zakresie nieprawidłowego opisania i skatalogowania dokumentów firmy albowiem Sąd dysponuje jedynie materiałem dowodowym dotyczącym postępowania podatkowego, a ponadto nie ma uprawnień do kontroli tego organu.

Wbrew twierdzeniu strony skarżącej Sąd nie stwierdził nieprawidłowości w spisie przesłanych mu dokumentów. Akta są ułożone w porządku chronologicznym, spięte i ponumerowane i sporządzony jest ich spis. Jak wynika z akt sprawy strona została zapoznana z całym zebranym materiałem dowodowym w dniu [...], który był prawidłowo opisany.

Odnosząc się do przedłożonych na etapie postępowania odwoławczego i skargi (dowody nr 3 i 5 dołączone do pisma procesowego z dnia [...] należy zauważyć, że dokumenty te nie mają istotnego znaczenia dla przedmiotowej sprawy i nie wpływają na jej uchylenie. Należy bowiem zauważyć, że nową okolicznością istotną dla sprawy jest okoliczność która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej. Natomiast wydawanie zaświadczeń o niezaleganiu z podatkami przed czy po wydaniu decyzji nie ma wpływu na jej rozstrzygnięcie. Niemniej jednak należy zauważyć, że załączone do pisma procesowego zaświadczenie o nr [...] z dnia [...] o niezaleganiu z podatkami wydane zostało – wbrew twierdzeniu skarżących - przed wydaniem decyzji wymiarowej za 1995r., która wydana została [...].

Wbrew twierdzeniu skarżących termin przedawnienia do wydania decyzji wymiarowej upływał [...] Izba Skarbowe we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. decyzję w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995 r. wydała [...], a więc przed terminem przedawnienia.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy są także zarzuty dotyczące prawidłowości działań w zakresie wykreślenia hipoteki będącej zabezpieczeniem należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995r. Działanie organu podatkowego w tym zakresie, w sytuacji gdy nie skutkuje ono ewentualnym upływem terminu przedawnienia zobowiązania, nie ma wpływu na prawidłowość wydanych decyzji.

Odnosząc się do nowych zarzutów pism procesowych z dnia [...], że w zebranym materiale dowodowym jest brak księgi podatkowej jak również dowodów niezbędnych do jej badania należy zauważyć, że podatnik był zobowiązany do prowadzenia w 1995r. ksiąg rachunkowych. Przedsiębiorstwo podatnika "B" sc w 1995r. założyło księgę rachunkową. Protokół badania księgi za 1995r. z dnia [...] poz. [...] . W aktach przedmiotowej sprawy znajdują się wydruki za poszczególne miesiące 1995r. dotyczące operacji zakupu i sprzedaży, zestawienie obrotów i sald. Wbrew twierdzeniu skarżących w aktach (teczka nr 12) znajdują się wydruki za miesiąc grudzień 1995r.( a więc wyciąg z operacji zakupu, sprzedaży, stan magazynów, stany i obrotu kont, salda kont analitycznych, zestawienie obrotów i sald syntetycznych, salda kont syntetycznych, zestawienie zaksięgowanych transakcji za ten miesiąc).

Podzielić należy także stanowisko organu, że przekroczono termin do żądania uwzględnienia przesłanki uregulowanej w art. 240 § 1 pkt 4 ustawy - Ordynacja podatkowa, w myśl której organ podatkowy pierwszej instancji wznawia postępowanie, jest sytuacja gdy strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Ostateczna decyzja Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] r. nr [...] została doręczona pełnomocnikowi Panu A. W. w dniu [...] r. (potwierdzenie odbioru przesyłki listowej nr [...] ). Zatem wniosek o wznowienie postępowania z przyczyn wymienionych wart. 240 § 1 pkt 4 O.p. winien być złożony przez podatników najpóźniej w dniu [...] r. a nie dopiero w dniu [...] r.

Odnosząc się do wskazanej przez podatników przyczyny wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, zauważyć należy, iż podatnicy nie wskazali stanowiącego podstawę wydania decyzji przepisu, którego niekonstytucyjność lub nie zgodność z ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową została stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny. Z analizy treści wskazanego we wniosku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9.11.1999 r. sygn. akt K 28/98 wynika, iż w przedmiotowym orzeczeniu Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 190 § 3 Konstytucji RP ustalił 18 miesięczny termin utraty mocy obowiązującej niektórych niekonstytucyjnych przepisów Ordynacji podatkowej, z dniem 8.05.2001 r. Tym samym w myśl dyspozycji zawartej w art. 240 § 2 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa nie mogło nastąpić wznowienie postępowania, bowiem żądanie w tym zakresie nie zostało wniesione w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

Sąd nie stwierdził również naruszenia przez organy podatkowe przepisów Konstytucji RP.

W ocenie Sądu stanowisko skarżących sugeruje nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz wskazuje na potrzebę ponownego wszczęcia postępowania w sprawie, nie może być uwzględnione w toku postępowania dotyczącego wznowienia postępowania. Tym bardziej, że zarzuty te były zgłaszane na etapie postępowania instancyjnego i zostały ocenione przez WSA w wyroku z dnia 8.11. 2004r. za niezasadne.

Z treści złożonych przez skarżących wniosków oraz zarzutów skargi i pism procesowych wynika, że skarżący w istocie domagają się przeprowadzenia powtórnego postępowania instancyjnego w sprawie a nie wznowienia postępowania. Nie jest to jednak możliwe w postępowaniu dotyczącym wznowienia, w którym ustawodawca jasno określił przesłanki, które muszą być spełnione, aby przeprowadzenie postępowania w trybie nadzwyczajnym było możliwe.

W konsekwencji, za w pełni uzasadnione uznać należało decyzje organu podatkowego, który wyczerpująco odniósł się do zarzutów skarżących, szeroko argumentując swoje stanowisko.

Poczynione uwagi nakazały uznać, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co czyni skargę nieuzasadnioną i spowodowało konieczność jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a.