Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1167/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2006 r. sprawy ze skargi "G." sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącą spółkę "G." sp. z o.o. z siedzibą w P. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000,- złotych – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] stycznia 2006 r. w K., inspektor [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego przeprowadził kontrolę należącego do strony skarżącej autobusu marki [...] o nr rej. [...], prowadzonego przez zespół dwóch kierowców – H. K. i B. T. W protokole kontroli nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. stwierdzono, że w/w autobusem wykonywany jest w imieniu "G." sp. z o.o. międzynarodowy przewóz osób. W trakcie kontroli kierujący okazali wypisy z zezwoleń nr [...] z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób autokarem lub autobusem na linii [...] oraz nr [...] z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób autokarem lub autobusem na linii [...]. W protokole kontroli stwierdzono, iż jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego (protokołu przesłuchań świadka) naruszono warunki określone w zezwoleniu dotyczące trasy i przystanków, albowiem kontrolowany pojazd skrócił trasę nie rozpoczynając trasy w [...], ominął [...] oraz [...] oraz zatrzymał się w [...] (niewymienionych w żadnym z okazanych zezwoleń). Do treści protokołu kontroli uwag nie zgłosili w/w kierowcy pojazdu, podpisując się pod jego treścią bez zastrzeżeń. Do protokołu kontroli załączono protokoły przesłuchania świadków z dnia [...] stycznia 2006 r. (vide: protokół przesłuchania kierowcy H. K. – k. 41-42 akt administracyjnych, protokół przesłuchania kierowcy B. T. – k. 43-44, oraz protokoły przesłuchań pasażerów kontrolowanego pojazdu – J. G. – k. 45-46 i P. J. – k. 47-48), jak również stosowne dokumenty, w tym m.in. dokumentację fotograficzną, bilety na podróż wystawione przez skarżącą spółkę, listę pasażerów według miast wsiadania, oraz wypisy z w/.w zezwoleń na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym z załączonymi do nich rozkładami jazdy.

Pismem z dnia [...] stycznia 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] powiadomił stronę skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania oraz wezwał skarżącą spółkę do ustosunkowania się do zarzutów oraz przedłożenia stosownych dokumentów.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2006 r. skarżąca spółka przesłała wnioskowane przez organ dokumenty, nieustosunkowując się jednocześnie do stawianych w toku kontroli zarzutów.

W wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] – powołując się na ustalenia dokonane w toku kontroli drogowej - wydał w dniu [...] stycznia 2006 r. decyzję nr [...], na podstawie której nałożył na skarżącą spółkę "G." sp. z o.o. z siedzibą w P. karę pieniężną w wysokości 3.000,- złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego – powołując się na przepisy art. 92 ust. 1 i ust. 4 i art. 93 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 2, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz na Lp. 2.2. lit. 3 tabeli stanowiącej załącznik do cyt. ustawy – stwierdził, iż należy uznać, że strona skarżąca wykonując transport drogowy osób w dniu [...] stycznia 2006 r., naruszyła obowiązek wymieniony w art. 18 ust. 1 i art. 20 ust. 1 cyt. stawy w zakresie obowiązku przestrzegania warunków określonych w zezwoleniu w zakresie ustalonej trasy przejazdu i wyznaczonych przystanków. Organ stwierdził, iż za przednią szybą pojazdu widniała tablica kierunkowa "[...]". Organ uznał, iż z akt sprawy wynika, że kontrolowany pojazd skrócił trasę przejazdu, gdyż nie rozpoczął trasy w [...], a ponadto ominął [...] oraz [...] oraz zatrzymał się w miejscowości [...] (nie wymienionej w żadnym z okazanych w toku kontroli zezwoleń). Organ stwierdził, że w pojeździe znajdowały się dwie osoby, które wsiadały do pojazdu w miejscowości [...], która to miejscowość nie figurowała w żadnym z zezwoleń. Ponadto organ wskazał, iż okoliczność zatrzymania się w [...] potwierdziły osoby, które wsiadały na dworcu autobusowym PKS w [...] oraz kierowcy pojazdu. Organ I instancji stwierdził, że oprócz tego w dyspozycji kierowców oraz pracownika biura była lista z miejscami wsiadania pasażerów, z której jasno wynikało, że dwie osoby mają wsiadać w [...].

Skarżąca spółka w piśmie z dnia [...] lutego 2006 r. odwołała się od w/w decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W uzasadnieniu strona skarżąca zarzuciła, że do czasu wydania zaskarżonej decyzji organu I instancji nie miała możliwości zapoznania się z protokołem kontroli autokaru, który nie został jej doręczony, co w konsekwencji uniemożliwiło stronie ustosunkowanie się do treść tego protokołu. Ponadto skarżąca podniosła, iż osoby przewożone z miejscowości [...] oraz pozostałe przewożone z [...] były przewożone jako grupa zorganizowana, a nie przewóz liniowy, o czym świadczyć ma to, że autokar nie zabierał osób z innych przystanków, a najbliższa przerwa na odpoczynek oraz wymianę kierowców została zrobiona w [...]. Zdaniem skarżącej spółki kontrolowany przewóz był zorganizowany na podstawie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, którą spółka posiada. Strona wskazał, iż w jej ocenie została niesłusznie ukarana karą w wysokości 3.000,- złotych, gdyż za nieposiadanie w autokarze licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób kara wynosi 500,- złotych. W konsekwencji strona wniosła o rozważenie przez organ zmiany decyzji i ukarania skarżącej spółki karą pieniężną w wysokości 500,- zł. Do odwołania skarżąca załączyła kopię w/w licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej spółki Główny Inspektor Transportu Drogowego – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 i 2, art. 20 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i lp. 2.2. pkt 3 załącznika do cyt. ustawy - decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] - utrzymał w mocy w/w decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że przewóz wykonywany w dniu kontroli był wykonywany z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu. W ocenie organu II instancji powyższe potwierdzają zawarte w protokole przesłuchania świadka zeznania kierowców – H. K. oraz B. T., a także zeznania pasażerów – J. G. i P. J. Zdaniem organu odwoławczego z zeznań przesłuchanych pasażerów wynika, iż wsiedli do kontrolowanego pojazdu na dworcu PKS w [...] (miejscowości, która nie figurowała w żadnym z okazanych zezwoleń) i na przejazd z [...] do [...] mieli wykupiony bilet podróżny. Ponadto według organu przesłuchami kierowcy również potwierdzili, iż w [...] zabrali kolejnych dwóch pasażerów. Kierowcy ci potwierdzili także, iż nie byli w [...],[...] i [...]. Organ wskazał, iż kierowcy zeznali, że zgodnie z ustalonym zadaniem pojechali do [...], skąd rozpoczęli przejazd autobusu do [...]. Ustosunkowując się do argumentacji zawartej w odwołaniu Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, iż wyjaśnienia skarżącej spółki są sprzeczne z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w tym z zeznaniami zwartymi w protokołach przesłuchania świadków. Ponadto organ podniósł, iż strona została zawiadomiona pismem z dnia [...] stycznia 2006 r. o wszczęciu postępowania i miała możliwość złożenia wyjaśnień i uwag w zakresie stawianych w toku kontroli zarzutów.

Skarżąca spółka, reprezentowana przez prezesa zarządu, wniosła w dniu [...] maja 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Strona skarżąca zarzuciła decyzji organu II instancji naruszenie: przepisów prawa materialnego przez niewłaściwą jego wykładnię i zastosowanie oraz naruszenie zasady wszechstronnego zbadania sprawy i przedstawionego materiału dowodowego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji strona skarżąca stwierdziła w uzasadnieniu m.in., iż Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie zbadał wszechstronnie sprawy, co doprowadziło do nienależytej oceny zebranego materiału dowodowego. Zdaniem skarżącej spółki za nieposiadanie w autokarze licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób kara wynosi 500,- zł. Strona podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, iż kontrolowany w dniu [...] stycznia 2006 r. przewóz był zorganizowany na podstawie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, którą spółka posiada. Zdaniem skarżącej kontrolowany autokar nie wykonywał zarzucanego przewozu liniowego. Strona podniosła, iż zabierając osoby z miejscowości [...] oraz pozostałe z [...] autokar zabierał grupy zorganizowane, a nie przewóz liniowy, o czym świadczy, że pojazd ten nie zabierał osób z innych przystanków, a najbliższa przerwa na odpoczynek oraz wymianę kierowców została zrobiona w [...]. Skarżąca podtrzymała również zarzut braku możliwości zapoznania się z protokołem kontroli autokaru, który nie został jej doręczony, co uniemożliwiło ustosunkowanie się do jego treści i ograniczyło prawo strony do obrony.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o oddalenie przedmiotowej skargi, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga "G." sp. z o.o. z siedzibą w P. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] stycznia 2006 r. - nie naruszają prawa.

Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. oraz poprzedzająca ją decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000,- zł za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących trasy i wyznaczonych przystanków nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Zgodnie z przepisem art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

W świetle ustaleń dokonanych w toku postępowania należy uznać, iż spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, iż skarżąca spółka "G." sp. z o.o. została prawidłowo ukarana karą pieniężną w wysokości 3.000,- złotych za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu i wyznaczonych przystanków.

Zdaniem Sądu organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Organ odwoławczy, jak również organ I instancji, nie dopuściły się – w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem organy te oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej i jasnej oceny.

Sąd uznał, iż argumenty użyte przez skarżącą spółkę zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i przedstawione w skardze do sądu administracyjnego, nie mogą być uwzględnione.

Jak stanowi przepis art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie o transporcie drogowym i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (Dz.U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 z późn. zm.).

Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga uzyskania stosownego zezwolenia.

W zezwoleniu na wykonywanie przewozów regularnych określa się w szczególności: warunki wykonywania przewozów, przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów, a także miejscowości, w których znajdują się przystanki – przy przewozach regularnych osób (vide: art. 20 ust. 1 cyt. ustawy).

Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji i uznał, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż w dniu [...] stycznia 2006 r., skontrolowanym w [...] pojazdem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] – kierowanym przez: H. K. i B. T. – wykonywano międzynarodowy przewóz regularny osób na linii [...].

Zdaniem Sądu z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, w tym przede wszystkim z załączonych do akt sprawy protokołów przesłuchania kierowców (k. 41-44 akt administracyjnych), protokołów przesłuchania pasażerów kontrolowanego pojazdu (k. 47-48), jak również z załączonej dokumentacji fotograficznej, biletów podróżnych wystawionych przez skarżącą spółkę, listy pasażerów według miast wsiadania, oraz wypisów z zezwoleń na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym i załączonych do nich rozkładów jazdy wynika, iż skarżąca spółka dopuściła się naruszenia warunków określonych w zezwoleniu dotyczących trasy i przystanków. Z akt wynika bowiem, iż kontrolowany autobus w stosunku do rozkładu jazdy - skrócił trasę przejazdu do [...], nie rozpoczynając kursu w [...], a następnie – jak potwierdzają kierowcy - ominął [...] oraz [...], by po drodze zatrzymać się w [...] pomimo, iż miejscowość ta nie została wymieniona w żadnym z okazanych zezwoleń wystawionych na skarżącą spółkę.

Należy zauważyć, iż wyjaśnienia strony skarżącej, iż sporny przewóz zorganizowany był na podstawie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób nie znajduje jakiegokolwiek potwierdzenia zarówno w podpisanym bez zastrzeżeń przez w/w kierowców - protokole kontroli z dnia [...] stycznia 2006 r., jak również z załączonych do niego protokołów przesłuchania kierowców oraz przewożonych przez skarżącą pasażerów.

Zgodnie z Lp. 2.2. pkt 3 tabeli stanowiącej Załącznik do ustawy o transporcie drogowym, zawierający – zgodnie z art. 92 ust. 4 cyt. ustawy – wykaz naruszeń obowiązków lub warunków obowiązujących w transporcie drogowym oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków podlega karze w wysokości 3.000,- złotych.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – wbrew twierdzeniom strony skarżącej sugerującym, iż wykonywany w dniu kontroli przewóz dotyczył zorganizowanej grupy pasażerów, należy uznać, że spełniał on wszelkie przesłanki przewozu regularnego osób w rozumieniu art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym. Przewóz ten w świetle dowodów zgromadzonych w sprawie nie mógł wypełniać zarówno znamion ustawowych przewozu regularnego specjalnego, jak i przewozu wahadłowego, czy też znamion przewozu okazjonalnego.

Zdaniem Sądu sporny przewóz niewątpliwie miał charakter międzynarodowego przewozu osób, charakteryzującego się powszechnością dostępu do wykonywanej usługi. Polegał on na zabieraniu pasażerów z przystanków autobusowych na trasie [...]. Wynika to - jak słusznie podkreślił organ odwoławczy - z protokołu przesłuchania świadków – kierowców pojazdu oraz pasażerów, którzy wsiedli do kontrolowanego autobusu w [...] (na dworcu PKS) w celu dojechania do [...].

Zdaniem Sądu przeprowadzona w dniu [...]stycznia 2006 r. kontrola odbyła się zgodnie z metodyką kontroli zawartą zarówno w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie warunków i sposobu wykonywania kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego i przewozu na potrzeby własne oraz dokumentów stosowanych przez uprawnionych do kontroli, a także wzorów tych dokumentów (Dz. U. Nr 120, poz.1025 ze zm.), jak i w przepisach ustawy o transporcie drogowym, albowiem inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego dokonali ustaleń stanu faktycznego na podstawie zebranych w toku kontroli dowodów, którymi w szczególności są dokumenty, pisemne wyjaśnienia kontrolowanego, wyniki oględzin.

Nie można również podzielić zarzutu skarżącej spółki dotyczącego braku możliwości zapoznania się protokołem kontroli przed wydaniem decyzji. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż strona została zawiadomiona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego pismem z dnia [...] stycznia 2006 r. o wszczęciu postępowania (vide: dowód potwierdzenia odbioru przesyłki – k. 21a akt administracyjnych), co umożliwiło skarżącej zaznajomienie się z aktami sprawy i złożenie ewentualnych wyjaśnień oraz uwag dotyczących zarzutów postawionych w toku kontroli.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.