Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 870/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 128, art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bogdan Lubiński (sprawozdawca), Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia WSA del. Stefan Kowalczyk, Protokolant Katarzyna Domańska, po rozpoznaniu w dniu 31 października 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 1270/11 w sprawie ze skargi H. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 31 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów 1) oddala skargę kasacyjną, 2) odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego przez H. Z. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. w całości, 3) przyznaje od Skarbu Państwa z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adwokata L. K. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 1270/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę H. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 31 maja 2011 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2001 r.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że w wyniku postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. stwierdził, iż H. i L. Z. ponieśli w 2001 r. wydatki w łącznej kwocie 172.643,64 zł, tj. przekraczającej o 123.428,05 zł udokumentowane dochody osiągnięte w 2001 r. w wysokości 49.215,59 zł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. decyzją z dnia 17 listopada 2003 r. ustalił L. Z. wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie 46.285,50 zł, tj. przy zastosowaniu stawki 75 % do przypadającego na podatnika dochodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach w kwocie 61.714,00 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy decyzją ostateczną z dnia 12 marca 2004 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Na ww. decyzję podatnik złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu. W toku postępowania sądowego w dniu 22 lipca 2005 r. L. Z. zmarł. Spadkobiercy zmarłego: H. Z., W. Z. i S. Z. wycofali skargę złożoną przez L. Z. Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 655/07 Sąd umorzył postępowanie.

Pismem z dnia 25 września 2007 r. H. Z. (spadkobierca) wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach. Uzasadniając swoje żądanie strona wskazała, że pojawiły się nowe dowody, tj. dokumenty, które były nieznane Urzędowi Skarbowemu, a zostały odnalezione dopiero po rozpatrzeniu całej sprawy.

Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu w wyniku rozpatrzenia wniosku strony oraz analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego decyzją z dnia 7 grudnia 2007 r. uchylił w całości ostateczną decyzję z dnia 12 marca 2004 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 17 listopada 2003 r. i ustalił należny zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2001 r. od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach L. Z. w wysokości 42.723,00 zł. Decyzję doręczono spadkobiercom L. Z.: H. Z., W. Z. i S. Z.

W związku z wniesionym odwołaniem, Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu decyzją z dnia 25 lutego 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 492/08 oddalił skargę.

Pismem z dnia 18 marca 2008 r. strona wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 25 lutego 2008 r. Decyzją z dnia 15 maja 2008 r. odmówiono stronie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji z dnia 25 lutego 2008 r. W wyniku odwołania wniesionego przez stronę od decyzji z dnia 15 maja 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 14 sierpnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na decyzję tę strona nie wniosła skargi do Sądu.

H. Z., pismem z dnia 17 marca 2009 r., doprecyzowanym w dniu 26 marca 2009 r., wnioskowała o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 17 listopada 2003 r. oraz o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 17 listopada 2003 r.

Decyzją z dnia 17 kwietnia 2009 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 17 listopada 2003 r. W dniu 27 kwietnia 2009r. strona wniosła odwołanie od ww. decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu decyzją z dnia 26 czerwca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia 17 kwietnia 2009 r. Na decyzję tę strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1410/09 Sąd oddalił skargę.

Decyzją z dnia 17 kwietnia 2009 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmownie załatwił wniosek strony o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 17 listopada 2003 r. W dniu 27 kwietnia 2009 r. strona wniosła odwołanie od ww. decyzji z dnia 17 kwietnia 2009 r. - decyzja ta, decyzją Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 26 czerwca 2009 r. została utrzymana w mocy.

Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1414/09, oddalił skargę.

Wnioskiem z dnia 21 kwietnia 2010 r., uzupełnionym w dniu 4 i 5 maja 2010 r., H. Z. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 25 lutego 2008 r.

Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu wznowił postępowanie z wniosku strony.

Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu po wznowieniu postępowania podatkowego, decyzją z dnia 15 marca 2011 r. nie uwzględnił argumentów strony i odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu 25 lutego 2008 r.

Skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji.

Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu po rozpatrzeniu sprawy w drugiej instancji i analizie zarzutów odwołania utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

W skardze strona stwierdziła, że "zarzuty organu II instancji nie są adekwatne do zebranego materiału". Zarzuciła, że nie dążono do sprawdzenia oryginalności podpisu jej męża, świadczącego o rzeczywistym sporządzeniu umów darowizn. Strona zarzuciła, że odmówiono jej ponownego przesłuchania świadków (kuzynek) w jej obecności i twierdzi, że kuzynki były zastraszone i z tego powodu nie zmieniły zeznań, natomiast z ich rozmów wynika, że mówiły co innego. Zdaniem strony, te nowe dowody mają zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, natomiast organ odwoławczy nie może nie uznać darowizn z powodu udzielenia ich przez członków rodziny, nie robiąc nic w tej sprawie. Strona twierdziła, że darczyńcy dysponowali gotówką i za tymi darowiznami szły pieniądze, a urząd tego nie sprawdził. Zdaniem strony, nie jest prawdą że uwzględniono znaczne sumy darowizn wymienione na str. 7 decyzji, gdyż kwot tych nie uznano z uwagi na ich skonsumowanie przed rokiem 2000. Było to wielką niesprawiedliwością, bowiem owe pieniądze przeznaczone zostały na zakup samochodów w latach późniejszych, a na utrzymanie wystarczały bieżące dochody. Strona oświadczyła, że umowy darowizn dostarczyła dopiero po dłuższym czasie po śmierci męża, gdyż dopiero je odnalazła likwidując jego dokumenty. Zarzuciła organowi podatkowemu wiele zaniechań twierdząc, że "podatnik w żaden sposób nie jest w stanie dowieść swoich racji, na każdym kroku depcze się jego godność, zastrasza i oskarża", "podatnika straszy się organami ścigania, gdy on walczy o swoją sprawiedliwość". Strona nie rozumie, dlaczego urząd skarbowy był w stanie zabrać podatek od darowizn od kuzynek, ale darowizn tych nie uznano jakby w ogóle nie istniały skoro podatek był zapłacony, to darowizny te istniały.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Sąd pierwszej instancji – oddalając skargę – wskazał, że istota sporu pomiędzy stronami dotyczy oceny przedłożonych przez stronę dowodów w kontekście przepisu art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm. – zwanej dalej "ord. pod.").

Odnosząc się do zarzutów procesowych dotyczących "zastraszania" świadków (T. S., B. K. i D. B.) Sąd zauważył, że pouczenie świadka o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań nie jest formą zastraszania, ale wypełnieniem obowiązku nałożonego przez ustawodawcę na organ dokonujący przesłuchań świadków (art. 196 § 3 ord. pod.). Co się zaś tyczy odmowy ponownego przesłuchania ww. świadków na wniosek strony to, zdaniem WSA, organ odwoławczy miał takie uprawnienie nie przekraczając dyspozycji art. 188 ord. pod. Świadkowi ci zostali już bowiem przesłuchani, a o terminie i miejscu strona została powiadomiona. Odnosząc się do zarzutu braku zawiadomienia o terminie i miejscu przesłuchania świadków w Urzędzie Skarbowym w M1. Sąd wskazał, że Naczelnik Urzędu w M1. pismem z dnia 22 września 2010 r. zawiadomił H. Z. o terminie i miejscu przesłuchania świadków: G. G., R. L. i Z. L. Potwierdzenie odbioru zawiadomienia w dniu 27 września 2010 r. przez pełnoletniego syna S. Z. znajduje się w aktach sprawy.

Zdaniem Sądu, organ dokonał także poprawnej oceny przedłożonych przez stronę dowodów nie przekraczając granic swobodnej oceny określonych w art. 191 ord. pod.

Odnosząc się do przedłożonych przez stronę (także w imieniu pozostałych spadkobierców) "umów darowizn" z lat 2000 i 2001 oraz pożyczki z dnia 6 września 2001 r. Sąd uznał, że zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż dowody te nie spełniają wymogów określonych w powołanym wyżej przepisie art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod. Przedłożone umowy darowizny nie istniały bowiem w 2000 r. i w 2001 r., zostały sporządzone w innym, późniejszym okresie, co potwierdziło troje "darczyńców" zeznając, że umowy te zostały sporządzone w 2009 r. i co najważniejsze nie było faktycznego przekazania pieniędzy. Zeznania tych osób w tym zakresie są zgodne z zeznaniami złożonymi przez H. Z. i L. Z. w 2003 r., tj. w toku prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. postępowania.

Sąd wskazał, że w toku postępowania podatkowego w sprawie nieujawnionych źródeł za 2001 r. prowadzonego w 2003 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. H. Z. i L. Z. wskazali na wszystkie źródła przychodów z lat 1997-2002 i odnośnie roku 2001 wskazali na wymienione źródła. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. uwzględnił ponadto przedłożoną przez L. Z. umowę darowizny z dnia 11 czerwca 2000 r. dokumentującą otrzymanie od F. Z. kwoty 9.500 zł.

W ocenie WSA, mając na uwadze przedłożone w 2010 r., "umowy darowizny" i "umowę pożyczki" Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie nie uznał ich za okoliczność nową istniejącą w dniu wydania przez organ podatkowy decyzji i nieznaną temu organowi, co dowiodło przeprowadzone postępowanie dowodowe z przesłuchania osób, które w umowach z datą 2000 r. i 2001 r. widnieją jako darczyńcy.

W zakresie umowy darowizny kwoty pieniężnej w wysokości 9.500 zł zawartej w dniu 27 stycznia 2002 r. pomiędzy S. L. (darczyńca) a H. Z. (obdarowana) Sąd wskazał, że dokument ten był poddany ocenie przez Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu w prowadzonym w 2007 r. postępowaniu. Odnosząc się zaś do ugody zawartej we Wrocławiu w dniu 19 lutego 2002 r. pomiędzy A. Dolny Śląsk L. Sp. z o.o. a L. Z., S. Z. i W. Z. uprawnionymi z gwarancji – stwierdził, że była już ona przedmiotem oceny we wcześniej prowadzonych w 2003 r. postępowaniu.

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną podatniczki, która wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz o przyznanie pełnomocnikowi skarżącej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych, zarzuciła naruszenie przepisów o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."), tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi, w sytuacji gdy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej wydana została z naruszeniem art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 245 § 1 pkt 2 ord. pod., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz o zasadzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zatem nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należało przypomnieć, że zgodnie z zasadą trwałości decyzji ostatecznych określoną w art. 128 ord. pod., decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej lub w ustawach podatkowych. W konsekwencji, wzruszenie takich decyzji nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków. Odstępstwem od powyższej zasady są tzw. tryby nadzwyczajne wzruszania decyzji ostatecznych, w tym tryb wznowienia postępowania.

Podstawę prawną wniosku o wznowienie w rozpoznawanej sprawie stanowi art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod., w myśl którego "w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję". Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy:

1) ujawnią się w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji,

2) okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego,

3) okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Przy czym należy podkreślić, że wszystkie te trzy elementy muszą zostać spełnione łącznie.

Dotychczasowe uwagi wskazują więc, że zagadnienie sprowadza się do tego, czy istniały podstawy wznowienia postępowania, a ściślej rzecz biorąc, wskazywana przez skarżącą przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod. Nie mogą natomiast odnieść skutku te wszystkie argumenty, które zmierzają do podważenia merytorycznej zasadności decyzji ostatecznej. Przedmiotem postępowania o wznowienie nie jest bowiem ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wyliczone w art. 240 § 1 ord. pod. (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2003 r. III SA 2367/01, Lex nr 145008). Nie jest dopuszczalne wznowienie postępowania na podstawie niewyliczonej w art. 240 § 1 ord. pod., jak też rozszerzanie ich zakresu w drodze wykładni (por. B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2006, s. 866, R. Dowgier, Przesłanki wznowienia postępowania podatkowego, "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2010, nr 7-8).

Ustawodawca w art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod. nie wyjaśnił, co należy rozumieć przez użyte w tym przepisie określenie "okoliczności faktyczne". Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje pogląd, że odróżnienie przesłanki wznowieniowej, polegającej na ujawnieniu "nowych okoliczności faktycznych" od przesłanki "nowe dowody" wskazuje, że przez "nowe okoliczności faktyczne" należy rozumieć te zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu. Jeżeli w toku postępowania podatkowego, a przed wydaniem decyzji ostatecznej, ujawnione zostały określone okoliczności faktyczne, to fakt, że potwierdzono je później dodatkowo, nowym dowodem, pozyskanym w toku postępowania wznowieniowego, nie powoduje, że okoliczności te stały się "nowe" w rozumieniu powołanego przepisu. Natomiast użytego w art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod. pojęcia "dowody", nie można postrzegać inaczej niż to wynika z treści art. 180 § 1 i 181 tej ustawy (tak trafnie WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 9 lutego 2010 r., I SA/Gl 673/09, CBOSA).

Z tych też powodów dowody, które stanowią podstawę wznowienia postępowania zakończonego ostateczną podlegają ocenie tak jak każdy inny dowód doniosły dla potrzeb należytego wyjaśnienia faktów istotnych dla potrzeb rozstrzygnięcia. O ile zatem przedstawione dowody dla skutecznego wznowienia postępowania podatkowego muszą mieć charakter nowych i istotnych, o tyle nie oznacza to, że organy czy sąd uznają je za wiarygodne w tym znaczeniu, że będą mogły one stanowić podstawę do uchylenia ostatecznej decyzji. Wskazać bowiem należy, że Ordynacja podatkowa nie wskazuje, w jaki sposób należy oceniać istotność dowodu lub okoliczności. Zasadniczo uznaje się, że istotne znaczenie dla sprawy powinny mieć takie dowody i takie okoliczności, których uwzględnienie może prowadzić do rozstrzygnięcia odmiennego niż wcześniej podjęte. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przez nową istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na inne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2000 r., sygn. akt V SA 1885/99, Lex 50152).

W niniejszej sprawie należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że umowy darowizny z lat 2000 i 2001 r. nie spełniają wymogów określonych w art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod., gdyż nie istniały w 2000 r. i w 2001 r., zostały sporządzone w innym, późniejszym okresie, co potwierdziło zeznaniami troje darczyńców. Umowy te zostały omówione w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Powyższe oznacza, że ww. umowy nie są nowymi dowodami istniejącymi w dniu wydania decyzji nie znanymi organowi, który wydał decyzję.

Odnosząc się zaś do oświadczenia F. Z. z dnia 6 września 2001 r. o przekazaniu H. I L. Z. kwoty 50.000 zł na zakup samochodu wskazać należy, że w dniu 21 grudnia 2010 r. przesłuchano w charakterze świadka F. Z. Świadek zeznał, że posiadał w 2001 r. oszczędności pochodzące z gospodarki, nie pamięta ich wysokości, że były przechowywane w domu w złotówkach i w banku w złotówkach oraz w dolarach, a dolary wymienił w 2001 r. na złotówki. Zeznał też, że oszczędności gromadził od lat 60-tych, że jakieś oszczędności posiada, nie wszystkie. Na pytanie "czyli Pan wydał część oszczędności" świadek zeznał, że oddał synowi na samochód w sierpniu - wrześniu 2001 r. 50.000 zł, i że też korzystał z tego samochodu. Po jego sprzedaży pożyczka została zwrócona, która była przechowywana w domu. Świadek zeznał, że na tę okoliczność zostało sporządzone oświadczenie, które napisali wnukowie. Świadek także zeznał, że w/w 50.000 zł, a także przekazane synowi w 1988 r. 10 tysięcy dolarów, a w 2000 r. 9.500 zł darowizny pochodziły z oszczędności z tego samego źródła tj. ze sprzedaży gospodarki i z emerytury. Świadek potwierdził też, że w 2001 r. przekazał H. Z. 9.500 zł. F. Z. zeznał też, że na okoliczność pożyczenia pieniędzy została sporządzona umowa, którą napisali wnukowie, i świadek ją podpisał.

Z powyższego wynika, że kwota 50.000 zł nie mogła służyć na pokrycie wydatków podatnika.

Dokonana zatem ocena dowodów stanowiących podstawę wznowienia postępowania była - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - prawidłowa i w żadnej mierze nie nosiła ona znamion dowolności. Opierała się na adekwatnej ocenie wszystkich dowodów, także zgromadzonych w postępowaniu wymiarowym, a uzasadnienie przyczyn, które legły u podstaw odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej nie nasuwa żadnych wątpliwości.

W konsekwencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art.207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

O kosztach udzielonej z urzędu pomocy prawnej orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. i § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).