Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1748/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 218 i 219
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 1748/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 marca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Janusz Kasprzycki, Sędziowie: WSA Janusz Bociąga, WSA Ewa Michna (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 8 marca 2017 r. sprawy skargi K. J., na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji, z dnia 28 października 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści, , , skargę oddala, ,


UZASADNIENIE

Skarżący – K. J. pismem z dnia 8 września 2016 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o wydanie zaświadczenia, że pełnił służbę w warunkach szczególnej uciążliwości tej służby, na stanowisku pionu prewencji, a w tym i ogniw patrolowo-interwencyjnych. Na zajmowanych stanowiskach występowały czynniki uciążliwości tej służby, a mianowicie konieczność ciągłego nasłuchu radiowego, szczególna zmianowość, zmienne warunki atmosferyczne, szokowe zmiany temperatury otoczenia, ciągłe napięcie nerwowe oraz wymuszona pozycja ciała.

Wnioskowane zaświadczenie miało być niezbędne dla toczących się odrębnych postępowań jako środek dowodowy.

Postanowieniem z dnia 19 września 2016 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści.

W uzasadnieniu Komendant stwierdził, że możliwe jest potwierdzenie służby skarżącego na stanowiskach w pionie prewencji, ale co do pełnienia jej "w warunkach szczególnej uciążliwości tej służby" Komenda nie dysponowała danymi, rejestrami, ewidencją czy też inną wiedzą, która pozwoliłaby na potwierdzenie tego faktu. Następnie Komendant wskazał, że istnieje różnica pomiędzy określeniem "warunki szkodliwe" a "warunki uciążliwe" wykonywania pracy. Te pierwsze mogą prowadzić do schorzeń, a te drugie mogą jedynie powodować złe samopoczucie. O tym, które z warunków wykonywania pracy występować będą w konkretnym przypadku decydujące znaczenie będzie miało występowanie konkretnych czynników. Komendant zastrzegł przy tym, że pomimo występowania w różnych przepisach określenie "warunki uciążliwe" – nie zostało ono zdefiniowane.

Komendant podkreślił, że skarżący zwracał się już o wydanie zaświadczenia, że pełnił służbę czynną "w szczególnych właściwościach" oraz w "szczególnych warunkach". W obu przypadkach Komendant Powiatowy Policji odmówił wydania zaświadczeń o żądanej treści (odpowiednio postanowienia nr [...] oraz nr [...]).

Odnosząc się natomiast do oceny czynnika "konieczności ciągłego nasłuchu radiowego" Komendant zaznaczył, że konieczność utrzymywania łączności radiowej przez patrol z dyżurnym nie jest równoznaczna z "nasłuchem radiowym". Takie stanowisko zaprezentowane zostało również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 5 grudnia 2014 r., IV SA/Po 361/14.

W ocenie Komendanta nie wystąpiła również "szczególna zmianowość" ponieważ praca policjantów, zgodnie z przepisami, na niektórych stanowiskach miała charakter zmianowy, ale żaden przepis określający charakter zmianowy pracy policjanta nie zawierał określenia "szczególna zmianowość".

Co do "szokowych zmian temperatury" Komendant zauważał, że polski klimat nie charakteryzuje się tego typu zjawiskami, chociaż naturalnym, w zmiennych warunkach pogodowych, jest występowanie czynnika uciążliwości w postaci zmian warunków atmosferycznych i temperatury.

Komendant przyznał przy tym, że skarżący pełniąc służbę w Policji był narażony na stres przy wykonywaniu niektórych zadań. Nie wykonywał natomiast pracy w tzw. "wymuszonej pozycji ciała", ponieważ z posiadanych ewidencji i rejestrów nie wynikało, aby były to prace odpowiadające opisowi zawartemu w art. 3 ust. 2 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 664).

W wniesionym zażaleniu skarżący wskazał, że organ nie może uchylać się od prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Odmowa wydania zaświadczenia, w ocenie skarżącego, stanowiła próbę "polemizowania ze stanem faktycznym", który istniał w służbach patrolowych

Postanowieniem z dnia 28 października 2016 r. Nr 15/2016 Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu stwierdził, że organ I instancji nie mógł wydać zaświadczenia o żądanej treści ponieważ brak było tego typu danych w prowadzonych rejestrach. Organ wskazał przy tym, że jest to kolejne postępowanie dotyczące warunków wykonywania służby w Policji – poprzednie zostały zakończone postanowieniami Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z 16 września 2015 r. oraz nr [...] z 28 września 2015 r. (utrzymującymi w mocy postanowienia Komendanta Powiatowego w Policji odmawiającego wydania zaświadczenia).

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie zasad ogólnych tj. art. 7,9,10 i art. 220 kpa oraz art. 126 w zw. z art. 107 §3 kpa. Stwierdził, że organ nie podjął żadnych działań zmierzających do należytego wyjaśnienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Skarżący wszczynając postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia w istocie dążył do przeprowadzenia w trybie administracyjnym postępowania dowodowego na okoliczności faktyczne, które nie wynikały wprost z prowadzonych przez organy rejestrów lub ewidencji. Rację miały więc organy odmawiając wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści.

Sąd z urzędu zaznacza, że sprawa dotycząca odmowy wydania zaświadczeń o bardzo zbliżonej treści (praca o szczególnych właściwościach i w szczególnych warunkach) została zakończona wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalającym skargi (wyrok z 27 stycznia 2016 r., III SA/Kr 1430/15 oraz z 13 stycznia 2016 r., III SA/Kr 1469/15). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela poprzednio wyrażony pogląd w ww. wyroku z 27 stycznia 2016 r., III SA/Kr 1430/15 (wyrok z 13 stycznia 2016 r., III SA/Kr 1469/15 nie był uzasadniany), że z art. 218 kpa wynika, że żądanie wydania zaświadczenia nie może prowadzić do konieczności zebrania przez organ administracji nowych informacji. Rozpatrzenie wniosku o wydanie zaświadczenia może się wiązać z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych informacji, czyli przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego. Zatem organ rozpatrujący żądanie strony zobowiązany jest uwzględnić posiadane dane z ewidencji, rejestrów, zbiorów dokumentów lub zbiorów danych utrwalonych innymi technikami. Dopiero w sytuacji, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Natomiast za niedopuszczalne uznaje się kreowanie nowych dokumentów na potrzeby wydania danego zaświadczenia.

W ocenie Sądu organ I instancji prawidłowo przyjął, że skoro prowadzone przez niego ewidencje, rejestry czy też posiadana innego typu dokumentacja – nie potwierdzają okoliczności faktycznych, których stwierdzenia domagał się skarżący – to prawidłowym było odmówienie wydania zaświadczenia o żądanej treści. Nie jest bowiem tak, jak wywodził to skarżący, że organ w postępowaniu dotyczącym wydania zaświadczenia w trybie art. 218 kpa prowadzi postępowanie dowodowe, a więc stosuje m.in. art. 77 kpa.

Sąd uznał, że podobnie jak i w poprzedniej sprawie (zakończonej ww. wyrokiem z 27 stycznia 2016 r., III SA/Kr 1430/15) organy Policji przeanalizowały wniosek skarżącego, wzięły pod uwagę stosowne przepisy prawa (ustawę o Policji, Kodeks pracy i ustawę o emeryturach pomostowych). Zasadnie przy tym organy uznały, że charakter służby policjanta w oddziałach prewencji, kontroli drogowej, czy też służby patrolowej zgodnie z §3 ust.1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1471 z późn. zm.) nie polega na "szczególnej" zmianowości. Żaden przepis nie wskazuje na kwalifikowany ("szczególna") charakter zmianowy pracy policjanta w porównaniu np. do innych zawodów, które wykonywane są w trybie zmianowym.

Zasadnie też organy interpretowały pozostałe określenia dotyczące charakteru wykonywanej pracy przez skarżącego. Sąd zgadza się z organami, że konieczność pozostawania przez policjanta (wykonującego zadania w służbie patrolowej czy oddziałach prewencji) w łączności z dyżurnym nie oznacza stałego nasłuchu radiowego. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (w ww. wyroku z 5 grudnia 2014 r., IV SA/Po 361/14) skarżący musiałby wykonywać służbę w warunkach ciągłego napięcia i koncentracji przy nagrywaniu i odtwarzaniu zapisów magnetycznych w styczności ze zmiennym natężeniem i zakresem fal dźwiękowych.

Podobnie organy prawidłowo wskazały, że praca policjanta służb patrolowych czy też prewencji zasadniczo wykonywana jest w zmiennych warunkach atmosferycznych – nie oznacza to jednak "szokowych zmian temperatury". Odwołanie się do charakteru klimatu Polski jest logiczne i zdroworozsądkowe. Gdyby przyjąć sposób rozumowania skarżącego to każdy zawód wykonywany poza pomieszczeniami zamkniętymi (np. robotnicy budowlani) byłby narażony na szokowe zmiany temperatury.

Sąd akceptuje również posiłkowanie się art. 3 ust. 2 pkt 2 lit. e ustawy o emeryturach pomostowych przy analizowaniu, czy skarżący wykonywał czynności "w wymuszonej pozycji ciała". Powołany przepis stanowi, że prace w wymuszonej pozycji ciała to prace wymagające znacznego pochylenia i (lub) skręcenia pleców przy jednoczesnym wywieraniu siły powyżej 10 kG dla mężczyzn i 5 kG dla kobiet (wg metody OWAS pozycja kategorii 4) przez co najmniej 50% zmiany roboczej. Wskazuje więc na nienaturalne (nietypowe) ułożenie sylwetki pracownika i to w czasie co najmniej 50% zmiany roboczej. Skarżący kwestionując taki sposób interpretacji nie wskazał właściwie na czym miałaby polegać "wymuszona pozycja ciała" policjanta w trakcie pełnienia przez niego służby. Przyjmując nawet, że powołane przez organy przepisy mogły być wykorzystywane jedynie pomocniczo – to nie wydaje się, logicznie rozumując i zgodnie z doświadczeniem życiowym, aby praca policjanta wykonywana była "w wymuszonej" tzn. niezgodnej z naturalnym położeniem pozycji ciała (przy pozycji stojącej i siedzącej). Sąd uznał więc, że skoro prowadzone ewidencje i rejestry nie zawierały tego typu informacji, a skarżący ograniczał się jedynie do negowania stanowiska organów, to brak było uzasadnionych wątpliwości wskazujących na nieprawidłową interpretację organów.

Niezasadne więc były zarzuty skargi o naruszeniu zasad ogólnych oraz art. 126 w zw. z art. 107§3 kpa skoro w zaskarżonych postanowieniach organy prawidłowo dokonały interpretacji art. 218 kpa i prawidłowo zastosowały w związku z tym art. 219 kpa wyjaśniając z jakich przyczyn odmówiły zaświadczenia o żądanej treści.

Nie do końca jest jasny zarzut naruszenia art. 220 kpa ponieważ przepis ten raczej dotyczy domagania się zaświadczenia przez organ, a nie wniosków strony o wydanie zaświadczenia o żądanej treści.

W związku z powyższym Sąd skargę oddalił na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym (bez udziału stron na rozprawie) w związku z brzmieniem art. 119 pkt 3 i art. 120 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy te stanowią, że sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym Sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przedmiotem skargi było postanowienie – możliwy był więc tzw. tryb uproszczony