Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 1124/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 4
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie WSA Jarosław Szaro NSA Jacek Surmacz / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. 1) oddala skargę, 2) przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wynagrodzenie adwokatowi E. K. – Kancelaria Adwokacka za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu w kwocie 73,80 (siedemdziesiąt trzy i 80/100) złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 13,80 (trzynaście i 80/100) złotych.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2015r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] września 2015 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia J. K. (dalej: skarżący) i K. K. podatek od nieruchomości za 2015 rok.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613, ze zm.) - zwanej dalej Op. oraz art. 2 - 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) – zwanej dalej u.p.o.l.

Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że skarżący w informacji w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2015, złożonej w dniu 31 lipca 2015r., zadeklarował do opodatkowania budynek mieszkalny o łącznej 113,36 m2, w tym powierzchnię o wysokości od 1,40 do 2.20m - 44,53m2 oraz powierzchnię o wysokości powyżej 2,20m - 68,83m2, a także budowlę o powierzchni 15m2.

Na podstawie wypisu z rejestru gruntów dla jednostki rejestrowej [...] obręb B. , sporządzonym przez Starostę P. na dzień 2 czerwca 2015r., organ podatkowy ustalił, że J. K., K. K. oraz A. sp. z o.o. w B. są współużytkownikami wieczystymi nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], oznaczonej jako Ba (tereny przemysłowe) o powierzchni 0,1641 ha w częściach : 42/100 J. i K. K. oraz [...] A sp. z o.o. w B.

W wyznaczonym terminie do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, skarżący wniósł sprzeciw, z którego wynika, że nie zgadza się z treścią wypisu z rejestru gruntów, ustaloną powierzchnią działki nr [...] oraz zmianą klasy użytków tejże działki.

Opisaną na wstępie decyzją z 1 września 2015r., Wójt Gminy B. ustalił dla J. K. oraz K. K. podatek od nieruchomości za rok 2015 w wysokości 424 zł., przyjmując za podstawę opodatkowania dane w zakresie budynku mieszkalnego oraz pozostałego budynku, wykazane przez podatnika w informacji, a w odniesieniu do gruntu – dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków.

W odwołaniu od powyższej decyzji, J. K. zarzucił brak podstaw prawnych do ustalenia podatku w podanej wysokości oraz zarzucił organowi niedopełnienie obowiązków w zakresie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Podkreślił, że do opodatkowania przyjęto nieprawidłową powierzchnię gruntów.

Po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na przepis art. 2 ust. 1 oraz art.3 ust. 1 pkt. 1 u.p.o.l., wyjaśniło że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych.

Na podstawie złożonej informacji podatkowej, a także aktualnego wypisu z rejestru gruntów, stwierdzono że J. K. i K. K. są współużytkownikami wieczystymi, w 42/100 części, nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obejmująca tereny przemysłowe, oznaczonej symbolem Ba, o powierzchni 0,1641 ha. Wskazana w decyzji podstawa opodatkowania dla gruntów pozostałych tj. 689,22m2 powstała z obliczenia: 1641m2 x 42/100 części użytkowania wieczystego. Organ wskazał, że wysokość stawki podatku wynika z uchwały Rady Gminy Bircza nr LXIII/84/2013 z dnia 10 grudnia 2013r., w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Podkarpac. 2014.254).

Organ powołał się przy tym na przepis art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17.05.1997r., Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U z 2015r., poz.520 ze zm.) – zwanej dalej prawem geodezyjnym, stanowiący że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych, podkreślając że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżący zarzucił organowi podatkowemu nieprawidłowości w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, w zakresie powierzchni, rodzaju i oznaczenia działki o nr ewidencyjnym [...], zarzucając – jak wynika z analizy treści pisma – nieprawidłowości w przeprowadzonej w latach ubiegłych modernizacji ewidencji gruntów w zakresie dotyczących przedmiotowej nieruchomości. Zakwestionował też wydanie decyzji w stosunku do K. K., stwierdzając że nie mieszka ona już na terenie przedmiotowej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy, wnosząc o jej oddalenie w całości, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji we wskazanych granicach, Sąd nie znalazł podstaw do jej uchylenia.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty oraz budynki lub ich części, zaś podatnikami podatku od nieruchomości są, nie tylko, jak trafnie wskazał to organ odwoławczy, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – właściciele nieruchomości - lecz również użytkownicy oraz współużytkownicy wieczyści nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 4 u.p.o.l.).

Podstawę dokonywania wymiaru podatków stanowią - zgodnie z art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego - dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym w postępowaniu podatkowym.

Zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l., osoby fizyczne, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Zgodnie z kolei z art.5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości.

W świetle wymienionych wyżej przepisów wskazać należy, że organ podatkowy dokonuje wymiaru podatku w oparciu o dane z ewidencji gruntów, informacje wskazane przez podatnika oraz na podstawie uchwały rady gminy określającej stawki podatku. W sytuacji, gdy informacje wskazane przez podatników nie zgadzają się z informacjami zawartymi w ewidencji gruntów, organ przyjmuje za podstawę informacje zawarte w ewidencji gruntów.

Wymiar podatku od nieruchomości sprowadza się zatem do matematycznego wyliczenia, dokonywanego w oparciu o informacje zawarte w wyżej wymienionych dokumentach. W toku tego postępowania organ podatkowy nie ma prawa weryfikacji informacji zawartych w ewidencji gruntów, czy też uchwalonych przez radę gminy stawek podatkowych. Kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów, jak też wysokości stawek podatkowych, odbywa się w odrębnych postępowaniach, przed właściwymi organami. Dla każdego z tych postępowań przewidziane zostały odrębne procedury, a w ich ramach odrębne środki zaskarżenia, w tym do sądu administracyjnego.

Organem właściwym w sprawach dotyczących ewidencji gruntów jest starosta. Do tego organu można wnosić ewentualne zastrzeżenia do operatu geodezyjno – kartograficznego, będącego podstawą dokonywania zapisów w ewidencji, a w przypadku zajścia zdarzeń czyniących ewidencję nieaktualną, można domagać się dokonania stosownych zmian. Dopóki jednak zapisy w ewidencji gruntów nie zostaną zmienione, mają charakter wiążący, w tym dla organów podatkowych. Wypisy z ewidencji gruntów korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, jako dokumenty urzędowe, sporządzone w określonej przepisami formie przez powołane do tego organy władzy publicznej (art.194 § 1 Op.). Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w przedmiocie powierzchni czy klasyfikacji gruntów. Podobnie wygląda sytuacja, jeśli chodzi o stawki podatku określone na podstawie uchwały, których skarżący nie kwestionował.

W świetle powyższego, określenie przez organ podatkowy wysokości podatku od nieruchomości na podstawie aktualnego wypisu z rejestru gruntów i uchwały Rady Gminy w B., w przedmiocie określenia stawek w podatku od nieruchomości, należy uznać za prawidłowe.

Bez wpływu na prawidłowość decyzji pozostają podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące powierzchni nieruchomości, a także wymienienie obok niego, jako podatnika, K. K. Zgodnie bowiem z wypisem z rejestru gruntów, K. K. i J. K. przysługuje udział wynoszący 42/100 części w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości o powierzchni 0,1641 ha, oznaczonej jako tereny przemysłowe (Ba). Zasadnie zatem organ I instancji dokonał wymiaru podatku od nieruchomości na 2015r., przyjmując do wyliczenia wskazaną powierzchnię gruntu i stosując stawkę właściwą dla gruntów pozostałych. Opodatkowanie budynków nie było kwestionowane.

Również zarzut ewentualnych nieprawidłowości poczynionych w trakcie dokonanej modernizacji ewidencji gruntów, nie może zostać uwzględniony w toku kontroli prawidłowości wydanych decyzji podatkowych. Wszelkie kwestie związane z prowadzeniem przedmiotowej modernizacji wykraczają poza ramy prowadzonego postępowania podatkowego, a organy podatkowe nie mają kompetencji do weryfikowania, czy też kwestionowania zapadłych w niej rozstrzygnięć. W związku z powyższym, jeżeli skarżący utrzymuje, że dane zawarte w ewidencji gruntów są niezgodne ze stanem faktycznym, powinien wystąpić z wnioskiem o ich zmianę, w trybie określonym w przepisach prawa geodezyjnego. Do czasu wprowadzenia zmian, istniejące w ewidencji zapisy mają charakter wiążący.

Z treści pism skarżącego można wywnioskować, że toczy się postępowanie w sprawie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków, w którym skarżący kwestionuje powierzchnię, rodzaj użytku, działki nr [...]. Brak jest jednak jakichkolwiek dokumentów, które pozwoliłyby stwierdzić, że postępowanie w tej sprawie zostało zakończone i to pozytywnie dla skarżącego. W świetle powyższego stwierdzić należy, że brak jest dowodów, które podważałyby prawidłowość ustaleń organów podatkowych w kwestii powierzchni nieruchomości podlegającej opodatkowaniu.

Odnosząc się do zarzutu wskazania w decyzji wymiarowej K. K., należy podkreślić podniesione wcześniej argumenty w przedmiocie mocy wiążącej zapisów w ewidencji gruntów, z których wynika, że opodatkowana nieruchomość znajduje się w użytkowaniu wieczystym, między innymi, J. oraz K. K. Bez znaczenia dla kwestii opodatkowania pozostaje zarzut ewentualnej zmiany adresu zamieszkania K. K.

Reasumując, podnoszone przez skarżącego zarzuty pozostają bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji.

Sąd wyjaśnia, że wniosek zgłoszony przez pełnomocnika z urzędu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016r. o zawieszenie postępowania sądowego w przedmiotowej sprawie do czasu zakończenia postępowań sądowoadministracyjnych w innych sprawach – ze skarg skarżącego na decyzje w przedmiocie podatku od nieruchomości dotyczące innych lat podatkowych nie jest uzasadniony, gdyż wynik tych spraw nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy – w rozumieniu art. 125 §1 pkt 1 P.p.s.a. Przedmioty wymienionych spraw dotyczą, jak wspomniano, innych lat podatkowych, nie pozostają w stosunku do siebie w procesowej zależności, zarówno na etapie postępowania administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego. Ta konstatacja dotyczy również zależności materialnej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 §1 P.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 1 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U Nr 163, poz. 1348 ze zm.) w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu ( Dz. U. 2015r. poz. 1801)