Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 214/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 122/09, w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi Z. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 10 grudnia 2008 r. w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2002 r. do grudnia 2003 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

W związku z wezwaniem Sądu z dnia 14 grudnia 2009 r. do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez przedstawienie jego zwięzłego uzasadnienia, Skarżący złożył pismo z dnia 12 stycznia 2010 r., w którym jednakże w żaden sposób nie odniósł się do kwestii poruszonych w zaskarżonym postanowieniu w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, ale przedstawił argumentację dotyczącą zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej.

Mając na uwadze powyższe, postanowieniem z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 122/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie Skarżącego na postanowienie tegoż sądu z dnia 7 lipca 2009 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy. Uzasadniając powyższe postanowienie sąd I instancji wskazał, że treści pisma uzupełniającego z dnia 12 stycznia 2010 r. w żaden sposób nie można potraktować jako uzasadnienia złożonego zażalenia na postanowienie w przedmiocie prawa pomocy.

Pismem z dnia 16 lutego 2010 r. Strona złożyła zażalenie na powyższe postanowienie sądu I instancji, w którym wskazała, że jest zmuszana do ponoszenia zbędnych kosztów wszczętych procedur. Skarżący odniósł się ponadto do kwestii będących przedmiotem skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z przebiegu postępowania wynika, że Skarżący notorycznie myli kwestię zaskarżenia decyzji organu podatkowego, która jest przedmiotem skargi do sądu I instancji, z zupełnie wpadkową kwestią przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Prowadzi to do sytuacji, że zamiast odnieść się do treści postanowienia sądu I instancji w przedmiocie prawa pomocy, które Skarżący zaskarża do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Strona powołuje argumentację zawartą w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, która nie ma żadnego związku z wpadkową kwestią przyznania prawa pomocy.

Powyższy błąd został popełniony również w związku z rozpatrywanym zażaleniem, w związku z czym należy uznać, że Strona nie zakwestionowała skutecznie postanowienia sądu I instancji w przedmiocie odrzucenia zażalenia, gdyż w żaden sposób nie odniosła się merytorycznie do jego treści.

Mając na uwadze powyższe, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.