Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 64/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49 b
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2008r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] roku nr [...] na podstawie art. 49 b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ( Dz. U. nr 89 z 1994 r., poz. 414 z zm.) nakazał R. P. rozbiórkę wolno stojącej wiaty o funkcji garażu otwartego, budowanej na działce nr [...] przy ul. [...] w K.

W uzasadnieniu organ powołał się na ustalenia dokonane w trakcie oględzin w dniu [...] roku zabudowanej działki przy ul. [...]. Organ stwierdził, że na działce w odległości 0,70 m do 1 m od budynku mieszkalnego inwestor, bez zgłoszenia, ustawił wiatę o powierzchni zabudowy około [...] m2. Wiata ta jest skonstruowana z elementów rusztowania warszawskiego spiętych górą czteroma kątownikami perforowanymi, które w trakcie oględzin były ugięte. Pokrycie w dwóch płaszczyznach wykonano z płyty falistej bitumicznej, a w jednej z płyty falistej z włókna szklanego. Konstrukcje w celu usztywnienia podparto w dwóch miejscach – kątownikiem i ceownikiem, ukośnie wbitymi w ziemie. Wiata nie jest połączona trwale z gruntem, a według oświadczenia R. P. jej wykonanie nie zostało zakończone.

W ocenie organu przedmiotowa wiata stanowi obiekt o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, którego wykonanie wymagało zgłoszenia.

Teren na którym wiata jest realizowana nie posiada planu miejscowego, a inwestor na tą inwestycję nie uzyskał decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Nadto ze względu na użycie do wykonania wiaty materiałów nieprzeznaczonych na ten cel oraz nieprzemyślaną konstrukcję wiaty tworzącą układ geometrycznie zmienny, narusza ona przepisy techniczno – budowlane – grozi katastrofą budowlaną.

W związku z tym nakazano rozbiórkę wiaty na podstawie art. 49 b ust. 1 Prawa budowlanego.

R. P. wniósł o "oddalenie decyzji" nakazującej mu rozbiórkę wolno stojącej wiaty.

Podał, że wiata została postawiona z elementów rusztowania warszawskiego, które są stosowane do remontów piętrowych domów i nie stwarzają tym zagrożenia. Wyjaśnił także, że wiata nie jest otwartym garażem.

Wiatę postawił na czas do dokonania "sądowego podziału ogrodu, którego jest współwłaścicielem w ½ części".

Odwołujący wskazał także na naruszenie Prawa budowlanego przez drugiego współwłaściciela : nielegalna budowa garażu, bezprawne roboty związane z kominem i pomieszczeniem strychowym.

Zdaniem odwołującego się organy nadzoru w sposób opieszały reagują na działania niezgodne z prawem drugiego współwłaściciela, jak i podobne zachowania sąsiadów.Natomiast w stosunku do niego bezwzględnie egzekwują wszystkie przepisy.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] dnia [...] roku utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną powołał art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 49 b ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku ( t.j. Dz. U. nr 156 z 2006 roku poz. 1118 z zm., dalej powoływana jako Prawo budowlane ).

Organ odwoławczy stwierdził, że z materiału dowodowego wynika samowolne wybudowanie wiaty z wyrobów budowlanych nie przeznaczonych na ten cel, a mianowicie z elementów służących wyłącznie do konstruowania rusztowań. Budowa wiaty w sposób niezgodny ze sztuką budowlaną oznacza naruszenie przez skarżącego przepisów techniczno – budowlanych co wyklucza legalizację wiaty w oparciu o art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący R. P. podał, że sporna wiata ma charakter tymczasowy, nie jest związana z gruntem, została postawiona do składowania materiałów budowlanych potrzebnych do remontu domu, izolacji fundamentów, wymiany kanalizacji, tynkowania piwnic i podziału ogrodu ( będącego współwłasnością ). Skarżący przyznał, że samochód także stawia pod wiatą, ponieważ służy on celom transportowym.

Skarżący powtórzył także zarzuty pod adresem współwłaściciela nieruchomości.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie

Stan faktyczny ustalony przez organy orzekające, a obejmujący datę i sposób wykonania spornej wiaty oraz jej usytuowanie, jest w sprawie bezsporny.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane ( art. 3 pkt 7 ) można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31.

W art. 29 ust. 1 taksatywnie zostały wymienione obiekty, których budowa nie wymaga pozwolenia na budowę, z tym, że część z nich obciążona jest obowiązkiem dokonania przez inwestora zgłoszenia ( art. 30 ust. 1 pkt 1 i 1 a ).

O tym, że na budowę konkretnego obiektu nie jest wymagane pozwolenie na budowę lub zgłoszenie nie decyduje więc fakt związania lub braku związania obiektu z gruntem lecz objęcie tego obiektu zakresem art. 29 ust. 1 i 30 ust. 1 Prawa budowlanego.

Zarówno budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii o powierzchni zabudowy do 25 m2 ( art. 29 ust. 1 pkt 2 ) jak i tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu – wymaga dla legalności dokonania zgłoszenia ( art.30 ust. 1 pkt 1 i 1a ).

Jedynie budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia ( art. 29 ust. 1 pkt 24 i art. 30 ust. 1 ).

Brzmienie art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane jednoznacznie wskazuje, iż budowa obiektu przeznaczonego do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę tylko wówczas, gdy jedynym przeznaczeniem tego obiektu ma być "obsługa" zamierzonych robót budowlanych. Warunkiem uznania, że obiekt jest obiektem o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego jest więc legitymowanie się przez inwestora ostatecznym pozwoleniem na budowę lub dokonanie skutecznego zgłoszenia – dotyczących zamierzonych robót budowlanych.

W okolicznościach sprawy: brak zgłoszenia ( lub pozwolenia na budowę ) zamierzonych przez inwestora robót; brak okoliczności o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, zasadnie sporną wiatę organy orzekające zakwalifikowały jako obiekt objęty zakresem art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Realizacja takiego obiektu – tu wiaty – wymaga zgłoszenia ( art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ), którego inwestor nie dokonał.

Obiekt budowlany wymagający dla realizacji zgłoszenia, który został wykonany bez tego zgłoszenia ( bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ ) stanowi samowolę budowlaną, którą organ zobowiązany jest zlikwidować w drodze rozbiórki

( art. 49 b) po wcześniejszym wykluczeniu możliwości jego legalizacji.

Procedurę legalizacyjną reguluje art. 49 b ust. 2 – 5.

Skład orzekający podziela stanowisko organu odwoławczego co do braku uzasadnienia dla prowadzenia postępowania legalizacyjnego, które łączy się z nałożeniem na inwestora obowiązków złożenia dokumentów wyszczególnionych w art. 49 b ust. 2 pkt 1,2,3 i opłaty legalizacyjnej – art. 49 b ust. 4 i 5, w sytuacji stwierdzenia przez ten organ okoliczności z art. 49 b ust. 2, które co do zasady wykluczają legalizację. Jedną z tych okoliczności jest naruszenie istnieniem obiektu przepisów, w tym techniczno – budowlanych w sposób uniemożliwiający doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Z akt administracyjnych wynika, czemu skarżący nie przeczy, że wiata została wykonana z elementów rusztowania tzw. warszawskiego.

Elementy służące do konstruowania rusztowań nie są wyrobami budowlanymi dopuszczonymi do wykorzystania przy budowie obiektów, co oznacza że wykonanie wiaty nastąpiło niezgodnie ze sztuką budowlaną w zakresie użytych wyrobów budowlanych, a więc naruszeniem przepisów techniczno – budowlanych.

Projektowanie i budowanie obiektów budowlanych musi się odbywać w sposób spełniający tzw. wymagania podstawowe ( art. 5 ust. 1 pkt 1 ) w tym bezpieczeństwa konstrukcji. Spełnieniu wymagań podstawowych służy również stosowanie przy wykonywaniu robót budowlanych wyłącznie wyrobów budowlanych służących do budowy obiektów, co łączy się z zapewnieniem bezpieczeństwa ludzi i mienia. Użyciu niewłaściwych wyrobów, w sprawie elementów rusztowań, tego zadania nie spełnia.

Zagadnienia powyższe reguluje ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 roku o wyrobach budowlanych ( Dz. U. nr 92, poz. 881 ) i akty wykonawcze do tej ustawy.

Mimo braku bezpośrednio odniesienia się do tej ustawy w zaskarżonej decyzji, wobec prawidłowego wskazania na naruszenie przez inwestora szeroko rozumianych "warunków technicznych" – zdanie składu orzekającego – decyzja jest zgodna z prawem.

Podnoszone w skardze zarzuty dotyczące robót budowlanych wykonanych przez współwłaściciela ( uczestnika postępowania ) na nieruchomości stanowiącej przedmiot współwłasności pozostaje poza przedmiotowymi granicami niniejszej sprawy i dlatego nie mogą mieć wpływu na ocenę legalności kontrolowanej decyzji.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.), oddalił skargę.

su.