Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 256/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 §1 i art. 158 §1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 11, art. 33 ust. 1, art. 38, art. 66 ust. 1, art. 82 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 201 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: §2 i §3
journal: Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie WSA Bożena Popowska (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 czerwca 2011 r. przy udziale sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu wniosku J. P. Sp. z o. o., Burmistrz T. w dniu [...] czerwca 2009r. wydał decyzję Nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań budowy na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...] i [...] cynkowni wraz z zapleczem i infrastrukturą towarzyszącą.

Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Burmistrza T. zwróciło się do Samorządowego kolegium Odwoławczego w P. Stowarzyszenie [...] w Ś., które działając za pośrednictwem swojego pełnomocnika, wskazało na liczne naruszenia przepisów prawa materialnego z zakresu ochrony środowiska oraz norm procedury administracyjnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r. Nr [...] działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 §1 i art. 158 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej Kpa ), art. 3 pkt 11, art. 33 ust. 1, art. 38, art. 66 ust. 1, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm., dalej ustawa), art. 201 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, ze zm., dalej Poś), a także §2 i §3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko - Dz. U. Nr 257, poz. 2573, ze zm., dalej rozporządzenie RM ws. określenia rodzajów przedsięwzięć), zdecydowało odmówić stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza T. z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań budowy na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...], [...], [...] i [...] cynkowni wraz z zapleczem i infrastrukturą towarzyszącą.

Uzasadniając swoją odmowną decyzję, SKO stwierdziło, iż zarzuty postawione przez wnioskodawcę nie mogą stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności, zakwestionowanej decyzji i w większości są nieuzasadnione. Zdaniem Kolegium, decyzja Burmistrza T. z dnia [...] czerwca 2009 r. spełnia wymogi ustawy, a także ustawy Poś i przepisów wykonawczych do niej, a ponadto odpowiada regulacjom zawartym w kpa. Kolegium stanęło ponadto na stanowisku, iż podniesione przez Stowarzyszenie zarzuty wobec badanej decyzji mogłyby być przedmiotem kontroli instancyjnej w postępowaniu zwyczajnym, gdyby strona skorzystała z odwołania, albowiem wówczas na organie spoczywałby obowiązek rozpoznania całej sprawy od nowa. Ponieważ jednak wniosek o stwierdzenie nieważności jest trybem nadzwyczajnym, w trakcie którego zadaniem organu jest ocena badanej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, bądź też wystąpienie innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa, w bieżącym postępowaniu nieważnościowym możliwe było jedynie przeprowadzenie analizy przepisów stanowiących podstawę wydania kwestionowanej decyzji pod kątem ich naruszenia, a nie merytoryczne prowadzenie postępowania quasi odwoławczego, którego istotą jest ponowne badanie materiału dowodowego, przeprowadzanie dowodów uzupełniających czy ocenianie zarzutów strony.

Kolegium odniosło się do poszczególnych zarzutów, sformułowanych przez Stowarzyszenie. Stwierdziło m.in., że pominięcie udziału strony w postępowaniu może być wyłącznie przesłanką do jego wznowienia w trybie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Organ potwierdził również, że zapewnienie stronom udziału w postępowaniu w sprawie uwarunkowań środowiskowych odbyło się poprzez podanie do publicznej wiadomości informacji, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 11 i art. 33 ust. 1 ustawy, a także informacji o wydanej decyzji i o możliwości zapoznania się z jej treścią (art. 38 ustawy). Kolegium potwierdziło, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane będzie poza obszarem Natura 2000 (obszar specjalnej ochrony ptaków [...]) i z dala od obszarów chronionego krajobrazu (np. Puszcza nad D.), co wynika wprost z zapisu uwidocznionego w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (str. 32).

Zdaniem kolegium, poprawności analizowanej decyzji nie zmienia również fakt zakwalifikowania planowanego przedsięwzięcia jako "instalacji do powierzchniowej obróbki metali lub tworzyw sztucznych z zastosowaniem procesów chemicznych lub elektrolitycznych, gdzie całkowita objętość wanien procesowych przekracza 30 m3 (§ 2 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia RM ws. określenia rodzajów przedsięwzięć) zamiast do kategorii "instalacje do obróbki żelaznych do nakładania powłok metalicznych, z wsadem ponad 2 tony stali na godzinę" (§ 2 ust. 1 pkt 13 lit. d rozporządzenia); obie wskazane instalacje podlegają takim samym rygorom i zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem organu orzekającego, błędny był także zarzut nie nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia wobec planowanego przedsięwzięcia jego ponownej oceny oddziaływania na środowisko; zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy, nałożenie tego obowiązku jest fakultatywne i uzależnione od uznania organu wydającego decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych.

Kolegium uznało również, że zarzut powołania się w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko na nieobowiązujące przepisy prawa (art. 52 ust. 1 ustawy - Poś zamiast art. 66 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji...), nie ma zasadniczego znaczenia dla treści rozstrzygnięcia i nie przesądza o nieważności decyzji z dnia 15 czerwca 2009 r. Podobnie potraktować należało kwestię zmiany inwestora przedsięwzięcia w toku postępowania o wydanie jego środowiskowych uwarunkowań (J. Sp. z o.o. w miejsce J. NWD Sp. z o.o.); oświadczenie wnioskodawcy w tej kwestii zostało uwzględnione w postępowaniu.

Stowarzyszenie [...] złożyło do Kolegium. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w dniu 03 lutego 2010 r., uzupełniony pismami z dni: 18 lutego 2010r., 04 marca 2010r., 08 marca 2010r. oraz 23 marca 2010r. Stowarzyszenie podniosło następujące zarzuty:

- postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zostało przeprowadzone dla innej inwestycji, niż faktycznie miała powstać, tj. dla "cynkowni zamiast dla przedsięwzięcia, które winno nazywać się "ocynkownia",

- nieprawidłowe zakwalifikowanie przedsięwzięcia spowodowało wydanie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych, zamiast konieczności uzyskania pozwolenia zintegrowanego obejmującego wszystkie elementy przyrodnicze,

- wydanie raportu o ocenie oddziaływania na środowisku oparte zostało na nieobowiązujacych przepisach prawa, a sam raport zawiera lakoniczne i niedokładne zapisy, błędy rachunkowe i pisarskie,

- w decyzji błędnie nałożono na inwestora obowiązek zgłoszenia organowi ochrony środowiska instalacji, z której emisja nie wymaga odrębnego pozwolenia (art. 15 ustawy Poś), a także obowiązek uzyskania pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza o którym mowa w art. 220 § 1 ustawy (pkt V 1 i 2 decyzji), w sytuacji gdy wymagane jest uzyskanie pozwoleń: zintegrowanego,

- nie zawarto odniesień do treści art. 82 ust. 1 pkt b ustawy, tj. dla fazy eksploatacji inwestycji, w tym w związku z obszarem chronionym krajobrazu "Puszcza nad Drawą", - brak rozwiązań związanych ze stosowaniem art. 82 ust. 1 pkt d ustawy, oraz pominięto ryzyko związane z wystąpieniem awarii przemysłowej,

- nie odniesiono się w decyzji do art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz pkt 5 ustawy stanowiących o potrzebie zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej przedsięwzięcia.

Wnioskodawca powtórzył jednocześnie część z zarzutów zgłoszonych wcześniej.

Po ponownym rozpoznaniu wniosku, Samorządowe Kolegium Odwoławczego w P. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., działając na podstawie art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa ), art. 38, art. 66 ust. 1, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy, a także art. 201 ust. 1 i 2 Poś, utrzymało w mocy własną decyzję Nr [...], z dnia [...] kwietnia 2010 r.

W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wskazało na znaczenie instytucji stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady stabilności decyzji, wynikającej z art. 16 kpa, toteż może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych wyczerpująco w art. 156 § 1 kpa. Do wzruszenia decyzji nie wystarczy stwierdzenie zaistnienia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, ale musi to być rażące naruszenie prawa. W świetle art. 156 § 1 pkt 2 kpa z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy w sposób oczywisty, bezsporny i niestwarzający odmiennej wykładni został naruszony przepis prawny.

Kolegium stwierdziło, iż badając sprawę stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza T. z dnia [...] czerwca 2009 r., musiało przede wszystkim rozważyć, czy w sprawie doszło do naruszenia prawa oraz czy waga tych ewentualnych naruszeń jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji. Kolegium musiało też zbadać, czy skutki dostrzeżonych naruszeń powodują nieuchronną konieczność eliminacji tej decyzji z obrotu prawnego.

Ponieważ wnioskodawca wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa powołał się również na przesłankę nieważności z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 kpa), Kolegium odniosło się normy zawartej w art. 11 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zdaniem Kolegium, interpretacja tego przepisu zawsze powinna być dokonywana w odniesieniu do art. 156 § 1 kpa, a w szczególności z jego pkt 7, w którym ustawodawca powiększył katalog podstaw pozwalających stwierdzić nieważność orzeczenia administracyjnego. Kolegium powołując się na orzecznictwo wskazało, iż tzw. klauzula nieważności może być stosowana jedynie wtedy, gdy przepis prawa materialnego wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność. W praktyce oznacza to, że z konkretnego przepisu prawa musi wynikać nieważność decyzji wydanej z uchybieniem tego przepisu. Taką zapisaną, aczkolwiek bardzo ogólnikową normą jest przepis art. 11 ustawy Prawo ochrony środowiska stanowiący, iż decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna

W dalszych rozważaniach Kolegium przeprowadziło badanie rozstrzygnięcia Burmistrza T. pod kątem wystąpienia przesłanki nieważności określonej w Kpa, jako wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nazwy inwestycji, zastosowanej przez organ I instancji i autora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; Kolegium uznało, że cynkownia i ocynkownia jest tożsamym pojęciem. Zakwalifikowanie przedsięwzięcia jako instalacji do powierzchniowej obróbki metali lub tworzyw sztucznych z zastosowaniem procesów chemicznych lub elektrolitycznych, gdzie całkowita objętość wanien procesowych przekracza 30 m3 zamiast instalacji do obróbki żelaznych do nakładania powłok metalicznych, z wsadem 1 ponad 2 tony stali na godzinę" (§ 2 ust. 1 pkt 15 zamiast pkt 13 lid. d rozporządzenia RM z dnia 09.11.2004 r.), zdaniem organu nie miało wpływu na konieczność uzyskania pozwolenia zintegrowanego, o którym mowa w art. 201 § 1 ustawy – Poś; inwestor (zakład prowadzący cynkownię) zobowiązany jest, przed rozpoczęciem produkcji, do uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Sporządzenie przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zawierającego błędy i niedokładności, a także odnoszącego się w niedostatecznym stopniu do ochrony istotnych elementów środowiska stanowi ewidentną wadliwość postępowania w sprawie uwarunkowań środowiskowych. Raport jako fachowa opinia specjalisty z zakresu oceny oddziaływania na środowisko jest bowiem zasadniczym materiałem do nałożenia na stronę warunków prowadzenia działalności naruszającej środowisko. Jednakże Kolegium nie uważa, że wskazane we wniosku błędy są na tyle istotne, by można je zakwalifikować jako rażące.

Zdaniem Kolegium nie jest istotną nieprawidłowością również to, że w decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. nie zawarto szczegółowych postanowień tyczących się fazy eksploatacji cynkowni, a odnoszących się do ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zdaniem Kolegium elementy te, w części, zawarte zostały w kwestionowanej decyzji organu I instancji, a ponadto - na dalszym etapie realizacji przedsięwzięcia - zostaną uwzględnione w procesie wydania pozwolenia zintegrowanego. Odnosząc się do zarzutu braku uwzględnienia postanowień art. 82 ust. 1 ustawy, stwierdzić należy, iż przepis ten określa składniki obligatoryjne jak obróbki i fakultatywne decyzji środowiskowej, które w kwestionowanej decyzji nie zostały przez organ pominięte, co najwyżej nakreślone zbyt mało precyzyjnie.

Biorąc pod uwagę powyższe, Kolegium stwierdziło, że w sprawie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych przedsięwzięcia budowy cynkowni w T. nie zachodzi okoliczność oczywistego i bezspornego naruszenia prawa powodującego niemożliwe do zaakceptowania skutki gospodarcze lub społeczne. Podniesione przez wnioskodawcę wadliwości natury proceduralnej (np. pominięcie udziału strony w postępowaniu) albo materialnej (np. błędne zakwalifikowanie przedsięwzięcia, brak odniesienia się do ochrony poszczególnych zasobów środowiska narażonych na zanieczyszczenie) są albo nieuzasadnione i nieistotne, bo nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia, albo też nie stanowią jej kwalifikowanej formy.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosło Stowarzyszenie [...], wnosząc o jej uchylenie z powodu niezgodności z prawem. Skarżący wniósł również o przeprowadzenie dowodów z załączonych do skargi dokumentów oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż wydanie decyzji przy braku analizy przez organ wydający decyzję oraz inwestora alternatywnych wariantów przedsięwzięcia, stanowi naruszenie art. 66 ust. 1 pkt. 5 oraz art. 81 ust. 1 ustawy. Zdaniem Skarżącego, powyższy brak stanowi rażące naruszenie prawa, i powoduje dotkliwe negatywne skutki społeczno-gospodarcze dla mieszkańców gminy. Inwestycja, będąca przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, została zlokalizowana w odległości ok. 250 m od jeziora Sarcz stanowiącego miejskie kąpielisko, w bezpośrednim sąsiedztwie ujęć wody, terenów turystyczno-rekreacyjnych objętych obszarem chronionego krajobrazu "Puszcza nad D." oraz terenów przeznaczonych pod zabudowę domków jednorodzinnych. Racjonalnym wariantem lokalizacji inwestycji byłyby tereny miasta przeznaczone pod zabudowę przemysłową, znajdujące się we południowo-wschodniej jego części.

Kolejny zarzut dotyczy braku powiadomienia i uznania za stronę postępowania właścicieli sąsiednich działek, oraz działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bezzasadnie uznał, iż oddziaływanie przedsięwzięcia zamyka się w granicach zajmowanych przez nie działek, mimo, iż planowana cynkownia stanowi duży zakład przemysłowy, stanowiący, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 13 lit. d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz. U. Nr 213, poz. 139) inwestycję mogącą znacząco oddziaływać na środowisko.

Zdaniem Skarżącego, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nastąpiło w oparciu o dokumentację obarczoną rażącymi błędami, tj. wadliwy Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zawiera on szereg istotnych błędów, m.in.: błędny sposób obliczenia ilości pyłów podnoszących się znad wanny cynkowniczej; w raporcie użyto wzór z cynkowania galwanicznego na skutek czego wyniki są wielokrotnie zaniżone; w obliczeniach emisji hałasu nie wzięto pod uwagę co najmniej trzech głównych jego źródeł tzn. potężnych wentylatorów o wydajności 62000, 76000 i 106000 m3/godz; brak analizy składu wód opadowych spłukujących teren ocynkowni, które mają być skierowane bezpośrednio do pobliskiego jeziora; zupełne pominięcie wpływu inwestycji na pobliskie jeziora - odległość najbliższego ok. 250m; nieprawidłowo określony wpływ na krajobraz ponieważ ocynkownia jest odległa o ok. 150m od Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza nad D.". Skarżący dodał, iż dokonane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. w dniu [...][...] uzgodnienie w sprawie w/w raportu również budzi wiele wątpliwości; m. In nie zauważa się tam istotnych błędów raportu. Zdaniem Skarżącego, potwierdzeniem istnienia w/w poważnych błędów w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stanowiących podstawę wydania przez Burmistrza T. decyzji środowiskowej jest pismo Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...][...]. Według Skarżącego, wobec oczywistych nieprawidłowości w sporządzonym raporcie (w szczególności pominięcie wpływu inwestycji pobliskie jeziora, obszar chronionego krajobrazu Puszcza nad D., oraz sąsiednie działki) wydanie przez Burmistrza T. decyzji stanowi też naruszenie art. 74 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 81 ust. 1 ustawy.

Według Skarżącego, wydanie decyzji przy braku poinformowania mieszkańców oraz Radnych miasta T., stanowi naruszenie przepisów ustawy (art. 81 ust. 1) oraz Konstytucji RP (art. 74 ust. 2), a także postanowień ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r. (w szczególności art. 6 pkt. 2 w/w Konwencji, oraz pkt. 4 -5). W skardze wskazano, iż "postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla w/w przedsięwzięcia przeprowadzono w sposób ukryty, mający na celu jak najszybszą realizację inwestycji, przy jednoczesnym wyeliminowania udziału społeczeństwa w postępowaniu i zminimalizowaniu możliwości składania jakichkolwiek wniosków." Zdaniem skarżącego, jedynym sygnałem o prowadzonym postępowaniu było ogłoszenie widniejące w BIP; brak było jakichkolwiek ogłoszeń prasowych, nie udzielano też tej informacji w wystąpieniach publicznych ani za pośrednictwem innych mediów. Istnieją również wątpliwości co do faktu umieszczenia informacji o prowadzonym postępowaniu w miejscu lokalizacji przedsięwzięcia. Dopiero ok. września 2009 r., na etapie wydawania pozwolenia na budowę, część mieszkańców T. powzięła informację o prowadzonej inwestycji. Wskutek w/w braku poinformowania mieszkańców o postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań inwestycji, powstała konieczność podważania w/w decyzji w drodze nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest skarga o stwierdzenie nieważności decyzji, z uwagi na upływ terminu do złożenia odwołania. Skarżący powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2009-02-02, II OSK 62/08, z którego wynika, iż: "Już zatem sam brak zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w oparciu o tak przeprowadzone postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko."

Do skargi dołączono stanowisko Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...].06.2010r., rozporządzenie Wojewody Wielkopolskiego w sprawie utworzenia obszaru chronionego Krajobrazu "Puszcza nad D." z dnia 04.01.2008r., studium uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego miasta T., mapę z granicami obszaru chronionego krajobrazu "Puszcza nad D.", charakterystykę przedsięwzięcia, wyciągi z Raportu o oddziaływaniu na środowisko, wniosek o pozwolenie zintegrowane, postanowienie RDOŚ w P. z dnia [...].05.2010, program ochrony środowiska dla gminy T. na lata 2004 - 2011 (załącznik do Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej T. z dnia [...] września 2004 r.) s. 1,12 -13,23 - 24, 29 -31, 49-50, oraz 79, protokoły z sesji Rady Miejskiej T. w dniach 28.06.2007r. i 09.07.2007r., Zarządzenie Burmistrza T. nr [...] i stanowisko Rady Miejskiej T. z dnia 25.03.2010.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, uznając brak podstaw do zmiany decyzji i bezzasadność skargi.

Na rozprawie wypowiadali się pełnomocnicy Stowarzyszenia, podkreślając wagę wad decyzji Burmistrza T. z [...] czerwca 2009r. i wnosząc jak w skardze, oraz pełnomocnik J. P. Sp. z o. o., który wskazał, iż przedmiotem oceny Samorządowego Kolegium Odwoławczego była decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie raport, i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

Kontrola Sądu w niniejszej sprawie dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2010 r., utrzymującej w mocy własną decyzję Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza T. z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań budowy na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...], [...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...] i [...] cynkowni wraz z zapleczem i infrastrukturą towarzyszącą.

Oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji SKO, Sąd uwzględnia całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym cały Raport (załączony w wersji elektronicznej – k-100), a także kserokopie dokumentów załączonych do skargi, w tym pismo Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2010r., zawierające ustosunkowanie się organu do zarzutów dotyczących postępowania w sprawie wydania decyzji Burmistrza T. z [...] czerwca 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach oraz raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Kontrolując zaskarżoną decyzję należy mieć na uwadze, iż została ona podjęta w trybie nadzwyczajnym, który ma służyć wyeliminowaniu z obrotu decyzji o rażących wadach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej SKO), w podstawie prawnej decyzji powołało się na art. 156 par. 1 pkt 2 i 7 Kpa, oraz w związku z pkt 7 odniosło się do znaczenia art. 11 ustawy Poś. Odnośnie wskazanego – jako podstawa art. 11 Poś, Sąd stwierdza, że w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem nie obowiązywał już przepis art. 11 Poś. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek do orzekania na podstawie art. 156 §1 pkt 7 kpa w zw. z art. 11 Poś.

Sąd orzekający podziela stanowisko SKO, iż nie ulega wątpliwości, że decyzja Burmistrza T. z [...] czerwca 2009r. wydana została na podstawie obowiązujących i właściwie wskazanych przepisów prawnych, zatem w przedmiotowej sprawie analizować należy tę decyzję pod kątem zaistnienia przesłanek unormowanych w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa in fine, tj. pod kątem rażącego naruszenia prawa.

Z tych względów Sąd administracyjny, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji podjętej w trybie nadzwyczajnym, stosował prawo materialne jedynie w kontekście przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 § 1 pkt 2 kpa., lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy (zob. wyrok SN z dnia 7 marca 1996 r. sygn. akt IIIARN 70/95 OSNP 1996/18/258). Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest bowiem - jak słusznie wskazał organ administracyjny w zaskarżonej decyzji - wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji wynikającej z art. 16 kpa i może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wynikających z art. 156 § 1 kpa. Powyższy przepis w pkt 2 nakłada na organ administracji publicznej obowiązek stwierdzenia nieważności decyzji wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że rażące naruszenie prawa wskazuje na naruszenie elementu przedmiotowego normy prawnej, polegające na zastosowaniu takiej normy do stanu faktycznego sprawy, który znajduje się poza zakresem jej unormowania, bądź na zanegowaniu treści określonego przepisu. Przyjmuje się przy tym, że nie każde - nawet oczywiste - złamanie prawa może być uznane za rażące. Nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. O rażącym naruszeniu prawa nie mogą również przesądzać racje ekonomiczne lub gospodarcze. Rażące naruszenie prawa przy wydawaniu decyzji, to kwalifikowane uchybienie, do którego dochodzi, gdy decyzja została wydana wbrew oczywistemu nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono, albo wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem lub uchylono obowiązek.

Oceniając zaskarżoną decyzję, Sąd stwierdza, że SKO w sposób prawidłowy ustaliło sekwencję zdarzeń oraz w sposób prawidłowy przedstawiło stan prawny sprawy (z uwzględnieniem uwagi powyższej odnośnie obowiązywania art. 11 Poś).

Skarżący zarzuca Organowi, że niewłaściwie ocenił postępowanie w sprawie decyzji środowiskowej prowadzone przez Burmistrza T. W skardze Skarżący wskazuje na wady postępowania w dwóch zakresach: dotyczące Raportu i dotyczące zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu.

W pierwszym zakresie, w związku z wadami Raportu, Skarżący wskazuje na wątpliwości, jakie budzi uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej RDOŚ) "w sprawie ww. raportu", oraz na wady decyzji środowiskowej, która nie zawiera analizy alternatywnych wariantów przedsięwzięcia. Zdaniem Skarżącego, co wyraźnie zostało podkreślone także w stanowisku wyrażonym na rozprawie, inwestycja powinna być realizowana w innej części miasta (południowo-wschodniej, przeznaczonej pod zabudowę przemysłową), a nie w odległości 250 m od jeziora S., kąpieliska i terenów rekreacyjnych. Tymczasem taka właśnie lokalizacja została wskazana we wniosku inwestora, zaaprobowana w raporcie i w decyzji środowiskowej. Dokumentem, który przesądził o wydaniu pozytywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia a wcześniej – o uzgodnieniu warunków realizacji inwestycji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, był raport dotyczący oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko sporządzony przez osoby posiadające niezbędną w tym zakresie wiedzę. Z raportu tego wynika, że projektowana inwestycja nie będzie stwarzać znacznych zagrożeń dla środowiska, w tym dla zdrowia i warunków życia ludzi pod warunkiem prawidłowej eksploatacji oraz zastosowania zalecanych w raporcie rozwiązań technicznych i określonych postanowieniem uzgadniającym warunki realizacji przedsięwzięcia.

W drugim obszarze zarzutów, Skarżący wskazuje na brak zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Skarżące Stowarzyszenie nie wskazało na naruszenia konkretnych przepisów postępowania, podnosząc raczej brak starań ze strony Burmistrza T., a nawet złą wolę, w tym, by społeczeństwo było należycie poinformowane. Na rozprawie skonkretyzowano, iż wątpliwości budzi zamieszczenie informacji na terenie inwestycji.

Sąd zauważa, iż w istocie zarzuty dotyczące raportu wskazują na wady procesowoprawne decyzji Burmistrza T., tak jak i zarzuty dotyczące braku zapewnienia właściwego udziału społeczeństwa w postępowaniu. Podkreślenie tego aspektu ma swoje konsekwencje w sądowej ocenie zaskarżonych decyzji.

Należy wskazać, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, w ramach którego podjęte zostały kontrolowane w niniejszym postępowaniu sądowym decyzje, zasadniczo ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętych poważnymi wadami mającymi charakter materialnoprawny. Przyczyną powstania wad, nakazujących wyeliminować decyzję z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności, może być także naruszenie szczególnie istotnych przepisów proceduralnych. Jednakże doktryna i orzecznictwo są zgodne, że przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem. W odniesieniu do tych przepisów można byłoby zatem mówić o rażącym ich naruszeniu wówczas, gdy w sposób nie budzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano by ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano by je nieprawidłowo (patrz m. in. wyrok NSA z 13 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1212/06, nie publ., LEX nr 377245).

Przenosząc powyższe na płaszczyznę niniejszej sprawy, Sąd jest zdania, że SKO miałoby podstawy orzec o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza T., gdyby z akt sprawy w sposób oczywisty wynikało, iż wynik postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań byłby inny, gdyby nie wady Raportu; przede wszystkim, gdyby Raport przewidywał kilka wariantów realizacji przedsięwzięcia, a Burmistrz by je przeanalizował. SKO miałoby też podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, gdyby z akt sprawy wynikało w sposób oczywisty, że udział społeczeństwa, w tym w postępowaniu przed Burmistrzem T., nie był zapewniony.

W celu oceny zaskarżonej decyzji SKO, pod kątem tego, czy prawidłowo Organ uznał, że decyzja środowiskowa nie zawiera rażącej wady w związku z jej oparciem na raporcie, nie przewidującym wariantów inwestycji, Sąd wskaże na niektóre elementy charakterystyki prawnej raportu, by w tym kontekście odnieść się do stanu faktycznego sprawy, pod kątem oceny, czy wady raportu mogły mieć wpływ na wynik postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie cynkowni.

W ramach postępowania w przedmiocie wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia ustala się i ocenia bezpośredni i pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa wyżej, dostępność do złóż kopalin oraz możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu (art. 62 ustawy). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Ocena oddziaływania na środowisko jest więc szczególną procedurą mającą na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydującą o możliwości realizacji przedsięwzięcia. W sprawie takich inwestycji, jak niniejsza, do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko został upoważniony organ niewyspecjalizowany w ochronie środowiska – burmistrz (art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy). Jednakże przed wydaniem decyzji, organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem wyspecjalizowanym: regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (art. 77 ust. 1 ustawy). Organ ten, z racji swoich kompetencji, jest w stanie samodzielnie ocenić wpływ inwestycji na środowisko, w oparciu o dane faktyczne wskazane w raporcie. Należy jednak zaznaczyć, że w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 k.p.a., obowiązuje zasada prawdy obiektywnej obligująca do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. W związku z tym, nawet gdy nikt nie kwestionuje prawidłowości sporządzenia raportu oraz danych w nim zawartych, organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach musi samodzielnie ocenić, czy został on sporządzony zgodnie z przepisami.

Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (unormowany w art. 66-70 Poś), jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia (K. Gruszecki, Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko Wrocław 2009, s. 179). W ramach charakterystyki tego dokumentu, warto wskazać, iż poprzednia ustawa z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, poz. 1157 ze zm.), zrezygnowała z wcześniej obowiązującego wymogu wykonywania oceny oddziaływania na środowisko przez biegłych, i aktualnie nie ma żadnych ograniczeń podmiotowych, kto może wykonywać raport. Jednakże w praktyce dokumenty takie przygotowywane są przez osoby posiadające stosowne wykształcenie. Raport opracowywany jest na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją przedsięwzięcia, ale oceniany przez organ administracji przeprowadzający ocenę oddziaływania na środowisko. Aktualność zachowują zatem poglądy ukształtowane w orzecznictwie pod rządami poprzednio normującego to zagadnienie art. 52 Prawa ochrony środowiska, iż raport o oddziaływaniu na środowisko jest dokumentem prywatnym, będącym dowodem w sprawie administracyjnej przedkładanym przez inwestora.

W art. 66 ustawy określono elementy, które powinien zawierać raport oddziaływania na środowisko. W świetle zarzutów podnoszonych przez Skarżącego w niniejszej sprawie, podnieść należy zwłaszcza kwestię uwzględnienia w raporcie opisu analizowanych wariantów. W myśl art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy, raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis jego analizowanych wariantów. Przywoływany przepis wymienia trzy, to jest wariant proponowany przez wnioskodawcę oraz racjonalny wariant alternatywny i wariant najkorzystniejszy dla środowiska. W doktrynie podnosi się, że nie można wykluczyć w praktyce sytuacji, w której wariant zaproponowany przez wnioskodawcę będzie również wariantem najkorzystniejszym dla środowiska; wówczas w praktyce będą występowały dwa dopuszczalne warianty (op. cit. K. Gruszecki, s. 181), o ile – zdaniem Sądu - w danej sytuacji możliwe będzie opracowanie "racjonalnego wariantu alternatywnego". Należy przypomnieć, że raport sporządzany jest na zlecenia inwestora, który przyjmuje określone założenia dla planowanego przedsięwzięcia (z reguły najbardziej korzystne jego z punktu widzenia) i niejednokrotnie już podjął działania, umożliwiające realizację zamierzonego przedsięwzięcia, np. nabywając konkretne nieruchomości. Powyższe wprost ogranicza wariantowość lokalizacji inwestycji, co oczywiście nie przesądza tego, że organ musi zaakceptować zaproponowany wariant (art. 7 Kpa). Uwzględniając powyższe, Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela zachowujący aktualność pogląd, iż nie "(...) w każdym przypadku raport musi przewidywać kilka wariantów planowanego przedsięwzięcia, czy też, że każde planowane przedsięwzięcie musi wywoływać konflikty społeczne, bo jak ich nie ma, to raport jest źle sporządzony" (zob. wyrok NSA z 17 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 149/05, LEX nr 198187).

Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy, wskazać trzeba, iż Raport

oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko sporządzono w lutym 2009r. Raport ten był podstawą oceny RDOŚ, który wezwał inwestora do uzupełnienia Raportu (postanowieniem z [...] kwietnia 2009r.), określając przedmiot i zakres uzupełnień, równocześnie wskazując na aktualną podstawę prawną sporządzenia Raportu. Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. RDOŚ uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia, m. in. w oparciu o uzupełnienie do Raportu. Decyzja Burmistrza T. z [...] czerwca 2009r. podjęta została m. in w oparciu o powyższe postanowienie RDOŚ (art. 80 ust. 1 ustawy). W kwestii zarzucanego przez Skarżącą braku wariantowości Raportu wskazać należy, iż tak jak we wniosku o wydanie środowiskowych uwarunkowań, Raport nie przewiduje innych wariantów, niż ten zaproponowany przez technologa. Wskazano, iż "wariantowanie" zamierzonego przedsięwzięcia jest możliwe jedynie w zakresie wyboru technologii, materiałów budowlanych, maszyn i wyposażenia towarzyszącego produkcji. Dodano, iż ponieważ oddziaływanie na środowisko planowanej rozbudowy zamyka się w granicach własnych terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, to wariant ten jest najkorzystniejszy dla środowiska. Zaś wariant polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, z punktu widzenia inwestora nie jest brany pod uwagę, z uwagi na poniesione nakłady i rosnące potrzeby produkcyjne.

W nawiązaniu do powyższego, Sąd zauważa, iż przedsięwzięcie, którego dotyczy decyzja Burmistrza T. z dnia [...] czerwca 2009r. stanowi rozbudowę już istniejącego zakładu, a także, że inwestor nabył kolejne nieruchomości, z przeznaczeniem na lokalizację nowego przedsięwzięcia. Istotne jest też podkreślenie, że dla terenu lokalizacji przedsięwzięcia nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co powoduje, iż organ orzekający nie był związany dyspozycjami dotyczącymi przeznaczenia danego terenu.

W tym świetle oraz uwzględniając fakt pozytywnego uzgodnienia z RDOŚ, Sąd wyraża pogląd, iż brak wariantowości Raportu (w tym, jak sugeruje Skarżący, dotyczącej jego lokalizacji w innej części miasta), nie stanowi o takich wadach tego dokumentu, które należałoby uznać za wady rażące w rozumieniu art. 156 §1 pkt 2 Kpa in fine (podobnie jak wady Raportu wymienione w pkt. II skargi). Z akt sprawy nie wynika bowiem w sposób oczywisty, iż wynik postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań byłby inny, gdyby Raport przewidywał warianty realizacji przedsięwzięcia. Również decyzji Burmistrza T. z [...] czerwca 2009r. nie można zarzucić oczywistej sprzeczności z przepisami, normującymi treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Okoliczności sprawy nie wskazują, by były przesłanki do skorzystania przez Organ z uprawnienia określonego w art. 81 ustawy.

Pominięcie w Raporcie ustaleń i oceny wpływu inwestycji na pobliskie jeziora, obszar chronionego krajobrazu Puszcza nad D., oraz sąsiednie działki, w sytuacji gdy oddziaływanie inwestycji zamyka się w granicach działek inwestora, co zostało przyjęte w uzgodnieniu RDOŚ, nie jest rażącym naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Dotyczy to także wad Raportu wymienionych w pkt. II skargi. Wskazywane przez skarżącego wady Raportu, mogłyby być podniesione w postępowaniu zwykłym, np. w drodze odwołania Stowarzyszenia od decyzji.

Odnosząc się zarzutów dotyczących uchybień w zakresie zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu dotyczącym ustalenia środowiskowych uwarunkowań inwestycji polegającej na budowie cynkowni stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy, organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie, w której udział społeczeństwa jest obligatoryjny, ma obowiązek podania do publicznej wiadomości, przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa, informacji o czynnościach procesowych wskazanych w tym przepisie. Natomiast art. 38 ustawy nakazuje podać do publicznej wiadomości o wydanej decyzji i możliwościach zapoznania się z jej treścią. Uzyskiwanie informacji o wydawaniu decyzji wymagającej udziału społeczeństwa ma zatem charakter wieloetapowy (op. cit. K. Gruszecki, s. 105-106), wynikający z przebiegu całego postępowania i powinno przebiegać w sposób określony w art. 3 ust 1. pkt 11 ustawy. Zgodnie z w/w przepisem, podanie informacji do publicznej wiadomości polega na udostępnieniu informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej organu właściwego w sprawie; ogłoszeniu informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie; ogłoszeniu informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu, w przypadku gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania.

Mając powyższe na uwadze, w świetle akt administracyjnych (k. 16, 30 i 40-43) stwierdzić należy, że wymagań dotyczących podania do publicznej informacji w trzech formach wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy nie spełnia zawiadomienie o wszczęciu postępowania (w aktach jest wydruk z Biuletynu). Zauważyć jednak należy, że Informacja o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na budowie cynkowni, zamieszczona została w internecie i wywieszona na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego. Tak więc, we wstępnych fazach postępowania Burmistrz T. nie dochował wszystkich wymogów wiążących się z zapewnieniem udziału społeczeństwa w przedmiotowym postępowaniu. Kolejne informacje były przekazywana do publicznej wiadomości w sposób spełniający wymagania przepisu art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy; dotyczy to zawiadomienia o zakończeniu postępowania i o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie cynkowni.

Zważywszy na fakt, iż ustawa przewiduje uzyskiwanie informacji o wydawaniu decyzji wymagającej udziału społeczeństwa wieloetapowo, przy uwzględnieniu późniejszego prawidłowego informowania społeczeństwa o prowadzonym postępowaniu wymagającym jego udziału, zdaniem Sądu, wcześniejsze uchybienia nie stanowią rażącego naruszenia prawa, pozwalającego na stwierdzenie nieważności na podstawie art. 156 §1 pkt 2 kpa. Poparcie tego stanowiska znajduje wyraz w orzecznictwie i piśmiennictwie.

Sąd zauważa, że w wyroku z 2 lutego 2009 r. (sygn. akt II OSK 62/08), na którego tezę powołuje się Strona Skarżąca, NSA wyraża pogląd prawny dotyczący znaczenia art. 11 Poś, który brzmiał: "Decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna." Według NSA: "Celem działania ustawodawcy ustanawiającego sankcje nieważności decyzji w art. 11 p.o.ś. było zwiększenie ciężaru gatunkowego wady decyzji i wzmocnienie jej skutków, ze względu na ochronę pewnych dóbr lub wartości w ściśle określonym i nietypowym przypadku." Jak już jednak wskazywano, przepis ten stracił moc 15 listopada 2008 r. (Dz. U. 2008r., Nr 100, poz. 1227, art. 144), a zatem przed datą wydania przez Burmistrza T. w dniu [...] czerwca 2009r. decyzji Nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań budowy na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...], [...],[...],[...],[...], [...] i [...] cynkowni wraz z zapleczem i infrastrukturą towarzyszącą. Fakt ten ma istotne znaczenie dla oceny naruszeń wymogów związanych z zapewnieniem udziału społeczeństwa w prowadzonym przez Burmistrza postępowaniu. Przepis art. 11 Poś nie mógł być podstawą oceny przez SKO przedmiotowej decyzji Burmistrza T. w postępowaniu o stwierdzenie jej nieważności (patrz K. Gruszecki, Glosa do wyroku NSA z 2 lutego 2009 r. (sygn. akt II OSK 62/08); GSP-Prz.Orz.2010/2/89). Sąd podziela też następujące poglądy doktryny: "Ograniczenie lub wyłączenie społeczeństwa od udziału w konkretnym postępowaniu stanowić będzie naruszenie jednej z podstawowych zasad przeprowadzenia postępowania, które w zwykłym postępowaniu będzie stanowić dostateczną podstawę do zakwestionowania prawidłowości decyzji, która je zakończy. Odmiennie sytuacja będzie przedstawiała się jednak w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, która powinna być wydana przy udziale społeczeństwa. Po uchyleniu art. 11 prawa ochrony środowiska [ustawy z 2001 r. - Prawo ochrony środowiska] naruszenia w tym zakresie będą bowiem oceniane jedynie przez pryzmat postanowień art. 156 § 1 k.p.a., z czego wynika, że do stwierdzenia nieważności decyzji wydawanej z udziałem społeczeństwa niezbędne będzie wykazanie [...], że naruszenie prawa miało charakter rażący. Biorąc pod uwagę fakt, że mówimy o jednej z gwarancji udziału społeczeństwa w postępowaniu, wydaje się, iż uzasadnione będzie przyjęcie wystąpienia rażącego naruszenia prawa, wówczas gdy zaistniały błąd wywarł wpływ na wynik konkretnego postępowania. Natomiast jeżeli jakiś błąd związany z udziałem społeczeństwa zaistnieje, ale nie wywrze on wpływu na wynik postępowania, to trudno przyjmować, aby takie naruszenie prawa miało charakter rażący." (K. Gruszecki, Glosa, j. w.).

Uwzględniając powyższe, w kontekście wcześniejszych ustaleń odnośnie do wad Raportu i ich wpływu na przedmiotową decyzję Burmistrza T. z [...] czerwca 2009r., Sąd jest zdania, iż uchybienia w zakresie zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu prowadzonym przez Burmistrza T.i nie stanowią rażącego naruszenia prawa, pozwalającego na stwierdzenie nieważności decyzji tego organu z [...] czerwca 2009 r. na podstawie art. 156 §1 pkt 2 kpa. Tym samym Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.