Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 78/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca) Protokolant starszy sekretarz sądowy - Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi .... na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia ... w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpoznaniu odwołań szeregu osób fizycznych utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że budowa jest celem publicznym o znaczeniu lokalnym bądź ponadlokalnym - powiatowym. Kolegium stwierdziło także, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego W. podjętego uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia .... Uznało, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie uzależniają ustalenia lokalizacji celu publicznego od wymagań zachowania ładu przestrzennego, właściwego uzbrojenia, czy dostępu do drogi publicznej. Organ wskazał jednocześnie, że ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż uzbrojenie terenu jest wystarczające dla lokalizacji planowanej inwestycji oraz, że teren objęty inwestycją nie jest gruntem rolnym, ani też gruntem leśnym. Zgodnie z danymi znajdującymi się w ewidencji gruntów i budynków oznaczony jest symbolem "B" i "Bi", co kwalifikuje go jako teren mieszkaniowy (§ 68 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków; Dz. U. Nr 38, poz. 454). Kolegium uznało, że wszelkie ustalenia organu I instancji w sprawie za właściwe i prawidłowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W..... zarzucili organowi odwoławczemu naruszenie art. 144 k.c., art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573), naruszenie art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowani przestrzennym, naruszenie art. 106 § 5, art. 124 § 1 i art. 125 § 1 k.p.a., naruszenie art. 54 pkt 2 lit. d/ ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), naruszenie art. 54 pkt 2 lit. d/ ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 756, poz. 690 ze zm.) i § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., naruszenie art. 6, 7, 8, 9 i 11 k.p.a., naruszenie Konwencji Praw Człowieka oraz ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2001 r. Nr 115, poz. 1229 ze zm.). Zarzucili także brak uzgodnień dotyczących wymaganego minimalnego wskaźnika miejsc postojowych, co w sprawie ma szczególne znaczenie wobec braku miejsc parkingowych ogólnodostępnych oraz znaczącego ograniczenia miejsc parkingowych w związku z planowaną likwidacją przestrzeni wnętrza podwórzowego planowanej inwestycji. Skarżący podkreślili również wadliwość decyzji o określeniu celu publicznego dotyczącego budowy budynku dydaktyczno-laboratoryjnego wraz z garażami i warsztatami oraz sprzeczność jej z ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania przestrzennego Gminy miejskiej W., które wykluczają budowę warsztatów na tym terenie, bowiem okolice starego koryta O. mają pełnić funkcje rekreacyjną.

W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Pismem z dnia 13 listopada 2009 r. E. B., dopuszczony do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika, zarzucił organom naruszenie art. 7, 8 i 9 k.p.a.

Wyrokiem z dnia 10 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., po rozpoznaniu skargi uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie budynku dydaktyczno-laboratoryjnego "..." Wydziału Mechanicznego Politechniki W.wraz z garażem wielopoziomowym oraz elementami infrastruktury technicznej oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia ... r. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją Prezydent W., na podstawie art. 50 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. ustalił lokalizację wymienionej inwestycji celu publicznego. Uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji Sąd I instancji wskazał, że planowane zamierzenie inwestycyjne obejmuje zarówno budowę budynku dydaktyczno-laboratoryjnego dla Politechniki W., jak budowę garażu wielopoziomowego. Zdaniem Sądu, o ile budynek dydaktyczno-laboratoryjny można uznać za inwestycję celu publicznego, to budowa garażu wielopoziomowego takiego przymiotu nie ma. Sąd podkreślił, że za inwestycję celu publicznego może być uważane tylko takie zamierzenie, które jest technicznie konieczne do realizacji celu publicznego, nie zaś takie, które ma mu tylko sprzyjać. Wskazał też, że w sytuacji gdy lokalizacja inwestycji celu publicznego będzie musiała naruszać prawo własności osób trzecich, czy też w jakikolwiek sposób prowadzić do ograniczenia prawa własności, a co miałoby miejsce w tej sprawie - to obowiązkiem organu jest szczegółowe i wyczerpujące wyjaśnienie okoliczności sprawy w zakresie niezbędności realizacji inwestycji w proponowanym zakresie i miejscu, z należytym wyważeniem miedzy interesem publicznym a interesem indywidualnym, a następnie wykazanie tejże niezbędności w uzasadnieniu decyzji. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ orzekający jest zawsze związany wnioskiem i nie może go ani modyfikować, ani interpretować w sposób niezgodny z intencjami wnioskodawcy. W niniejszej sprawie wniosek obejmował pierwotnie budynek dydaktyczno-laboratoryjny, a następnie został zawężony do budynku dydaktycznego, podczas gdy wydana decyzja dotyczy budynku dydaktyczno-laboratoryjnego wraz z garażem wielopoziomowym. Sąd wskazał, że organy nie określiły granic oddziaływania inwestycji, co uniemożliwia ustalenie wszystkich stron postępowania. W toku sprawy organy nie dokonały też wymaganej przepisami analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Skargę kasacyjną od wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi oraz zasądzenia kosztów procesowych według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 133 § 1 zdanie 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku bez dostatecznego zapoznania się z aktami sprawy, a przez to przyjęcie, że inwestor nie sprecyzował wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego i nie doręczył mapy z obszarem oddziaływania inwestycji i w efekcie przedstawienie stanu faktycznego sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, w oderwaniu od zgromadzonego przez organy administracyjne obu instancji materiału dowodowego; naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 i art. 107 § 3 k.p.a. w wyniku błędnego przyjęcia, że akta sprawy i uzasadnienie decyzji organów obu instancji wskazują na nienależyte wyjaśnienie okoliczności sprawy, podczas gdy akta sprawy jednoznacznie wskazują na wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności obszaru oddziaływania inwestycji, określenia inwestycji przez Inwestora, stanu faktycznego i prawnego terenu objętego inwestycją; naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w wyniku błędnego przyjęcia, że kolegium nie dokonało analizy stanu faktycznego i prawnego terenu objętego inwestycją, podczas gdy akta sprawy jednoznacznie wskazują, że przed wydaniem decyzji kolegium, mimo wcześniejszej trzykrotnej analizy dokonanej przez organ I instancji, ponownie sprawdziło uwarunkowania faktyczne i prawne terenu objętego inwestycją oraz naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku poprzez niewyjaśnianie jaki wpływ na wynik postępowania miało naruszenie przez organy art. 107 § 3 k.p.a., nie odniesienie się do zarzutów uczestników, dotyczących zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu i brak wskazania jednoznacznych motywów prawnych, które legły u podstaw uchylenia decyzji. W skardze zarzucono również naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 5 w związku z art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), poprzez niewłaściwe ich zastosowanie w wyniku przyjęcia, że budowa budynku dydaktyczno-laboratoryjnego "..." Wydziału Mechanicznego Politechniki W. wraz z garażem wielopoziomowym oraz elementami infrastruktury technicznej, nie stanowi realizacji celu publicznego.

Rozpoznając sprawę w wyniku skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał ją za uzasadnioną. W motywach wskazał, że jedną z podstaw do uchylenia wydanych w tej sprawie decyzji było uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., że decyzje te zostały wydane niezgodnie z wnioskiem inwestora. Sąd stwierdził bowiem, że wnioskiem z dnia 21 kwietnia 2004 r. Politechnika W. wystąpiła o lokalizację inwestycji celu publicznego w postaci budynku dydaktyczno- laboratoryjnego "...." Wydziału Mechanicznego zaś zaskarżone decyzje określiły inwestycję jako budynek dydaktyczno-laboratoryjny wydziału wraz z garażem wielopoziomowym oraz elementami infrastruktury technicznej. Zdaniem Sądu I instancji przedmiot inwestycji i obszar zajęty pod nią nie odpowiada danym określonym we wniosku inwestora z dnia 21 kwietnia 2004 r., zmienionym wnioskiem z dnia 22 czerwca 2004 r. Kwestionując te ustalenia strona wnosząca skargę kasacyjną wykazała, że wniosek inicjujący postępowanie był kilkakrotnie uzupełniany. W załączniku do wniosku, zawierającym opis inwestycji inwestor wskazał, iż należy do niej również budowa podziemnego, wielomiejscowego parkingu samochodowego. W aktach sprawy znajduje się też oświadczenie inwestora z dnia 28 lutego 2008 r., stanowiące załącznik do uzupełnienia wniosku z dnia 29 lutego 2008 r. (karta 95 akt organu I instancji), gdzie inwestor wprost określił przedmiot inwestycji jako budynek dydaktyczno-laboratoryjny "..." Wydziału Mechanicznego Politechniki W. wraz z garażem wielopoziomowym oraz niezbędną infrastrukturą techniczną. W sprawie nie było więc wątpliwości co do przedmiotu inwestycji, o czym świadczy szereg pism zarówno inwestora jak i organu w sprawie uzgodnień inwestycji przez inne organy współdziałające. Skarga kasacyjna zasadnie zarzuciła więc, iż ustalenie Sądu co do braku zgodności wniosku z przedmiotem inwestycji określonym w zaskarżonych decyzjach nastąpiło z naruszeniem art. 133 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., to jest niezgodnie z treścią zgromadzonego w sprawie materiału. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadniony jest też zarzut kasacji dotyczący błędnego uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., że organ I instancji nie zastosował się do zaleceń zawartych w poprzedniej decyzji SKO we Wrocławiu uchylającej wcześniejszą decyzję Prezydenta W., zaś kolegium przy ponownym rozpoznaniu sprawy pominęło tę kwestię i "przeszło nad nią do porządku". Dotyczyło to konieczności uzupełnienia materiału dowodowego przez oznaczenie granic oddziaływania inwestycji oraz dokonanie analizy wymaganej przepisem art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wbrew stanowisku wyrażonemu w zaskarżonym wyroku organ I instancji wypełniając wskazania zawarte w decyzji SKO wezwał inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W odpowiedzi na to wezwanie inwestor pismem z dnia 29 lutego 2008 r. załączył mapę terenu planowanej inwestycji z jej otoczeniem w skali 1:500. W aktach sprawy zgromadzono też dowody w postaci wypisów z ewidencji gruntów w celu ustalenia prawidłowego kręgu osób uznawanych za strony postępowania. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika także, że organ ten dokonywał analizy stanu faktycznego i prawnego terenu zamierzonej inwestycji oraz warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, jak tego wymaga przepis art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Organ odwoławczy utrzymując w mocy tę decyzję w pełni zaakceptował jej ustalenia. Skarga kasacyjna zasadnie więc podniosła, iż przyjęcie przez WSA, że w postępowaniu administracyjnym nie doszło do wyjaśnienia wskazanych kwestii nastąpiło z naruszeniem art. 7, 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Zasadniczą podstawą zakwestionowania przez Sąd I instancji zaskarżonych decyzji było uznanie za niewystarczające uzasadnienie do zaliczenia zamierzonej inwestycji, w ramach której planowana jest także budowa wielopoziomowego garażu, do inwestycji celu publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. nie zakwestionował przy tym stwierdzenia, że budowa budynku służącego Wydziałowi Mechaniki Politechniki W. jest takim celem w rozumieniu definicji ustawowej zawartej w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., iż możliwe jest zakwalifikowanie budowy budynku Wydziału Mechanicznego Politechniki W. jako inwestycji celu publicznego zaś wielopoziomowego parkingu podziemnego jako inwestycji wymagającej wydania decyzji o warunkach zabudowy jest następstwem uznania, że wnioskodawca zamierza zrealizować dwie niezależne od siebie inwestycje. Tymczasem postępowanie dotyczy przyszłej budowy budynku dydaktyczno-laboratoryjnego Politechniki W., którego częścią ma być podziemny parking samochodowy. Skarga kasacyjna zasadnie więc podniosła, iż przyjęcie zaprezentowanego przez Sąd I instancji stanowiska doprowadziłoby do konieczności wydania dwóch różnych decyzji dla poszczególnych części projektowanego budynku: warunków zabudowy dla kondygnacji podziemnych zawierających garaże i o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla pozostałej części obiektu. Sytuacja taka byłaby jednak niedopuszczalna. Zamierzona budowa garażu ma stanowić część obiektu budowlanego realizowanego jako inwestycja celu publicznego a realizacja znajdujących się w nim miejsc parkingowych stanowiłaby wykonanie obowiązku uwzględnienia w decyzji warunków wynikających z odrębnych przepisów dotyczących obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej (por. art. 54 pkt 2 lit. d/ u.p.z.p.). Zgodnie bowiem z przepisem § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzjach o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzjach o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) w decyzji lokalizacyjnej ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej określa się, między innymi, przez wskazanie wymaganej ilości miejsc postojowych. Mając na uwadze przyszłe przeznaczenie projektowanego obiektu budowlanego, ilość osób z niego korzystających oraz aktualny stan wyposażenia społeczeństwa w pojazdy samochodowe nie można uznać, iż budowa podziemnego parkingu samochodowego w przyszłym "...." nie stanowi uzasadnionego elementu infrastruktury technicznej tego obiektu. Skarga kasacyjna zasadnie zarzuciła więc naruszenie zarówno wskazanych w niej przepisów regulujących postępowanie jak i art. 2 pkt 5 w związku z art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a także art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez wadliwe zastosowanie tych przepisów.

Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 660/12 tut. Sąd oddalił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku wskazał na wiążący charakter wykładni sądowej zawartej w wyroku sądu odwoławczego (art. 190 p.p.s.a.), a dotyczącej oceny wniosku inwestora jako prawidłowego, należytego wyjaśnienia sprawy w postępowaniu administracyjnym oraz zaliczenia inwestycji do inwestycji celu publicznego. Sąd dokonał ponadto oceny tych zarzutów skargi, które do tej pory nie zostały omówione i rozważone w uzasadnieniu poprzednio wydanego wyroku.

W skardze kasacyjnej od tego wyroku T. K. zarzucił błędną analizę stanu faktycznego w zakresie lokalizacji i niezbędności lokalizacji inwestycji, nieokreślenie obszaru oddziaływania inwestycji, brak pełnej analizy stanu prawnego terenu inwestycji, pominięcie pozbawienia mieszkańców dostępu do drogi publicznej i dostępu do światła dziennego, braku drogi pożarowej, braku określenia odległości od istniejących budynków, pominięcie wpływu inwestycji na stosunki wodne, nie odniesienie się do zarzutów E. B., brak należytego zabezpieczenia interesów osób trzecich, a w końcu wydanie wyroku w niewłaściwym składzie.

Wyrokiem z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1056/13 sąd odwoławczy uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania stwierdzając nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a.) z uwagi na naruszenie art. 136, 137 § 1 i 2 oraz art. 143 p.p.s.a., a także art. 18 § 1 pkt 6 a p.p.s.a. W związku z tym NSA nie oceniał pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.

W toku ponownego rozpoznania Sąd dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika J. L. (art. 33 § 2 p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i została oddalona.

Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie istotne dodatkowo jest także i to, że stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przenosząc zacytowane unormowania ustawowe na grunt rozpoznanej sprawy należy podnieść, że w świetle motywów rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 762/11 w postępowaniu sądowym zostało przesądzone, iż inwestor (ostatecznie) prawidłowo określił przedmiot inwestycji i w konsekwencji organy dokonały właściwego i dostatecznego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie. Zdaniem NSA organ pierwszej instancji zastosował się do zaleceń zawartych w poprzedniej decyzji SKO we W. i uzupełnił materiał dowodowy poprzez oznaczenie granic oddziaływania inwestycji oraz dokonanie analizy wymaganej przepisem art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także wezwał inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W konsekwencji inwestor dołączył do akt organu pierwszej instancji mapę terenu planowanej inwestycji z jej otoczeniem w skali 1:500. Ustalono także prawidłowy krąg stron postępowania. Organy badały także i analizowały wymagania z przepisu art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Organ odwoławczy utrzymując w mocy tę decyzję w pełni zaakceptował jej ustalenia. Nadto NSA wskazał także, że w postępowaniu administracyjnym nie nastąpiło naruszenie art. 7, 77 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło by mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. nie zakwestionował zakwalifikowania budowy budynku Wydziału Mechanicznego Politechniki W. jako inwestycji celu publicznego, to kwalifikacja ta obejmuje również część tej inwestycji w postaci podziemnego parkingu samochodowego. NSA uznał, że uwzględniając przeznaczenie obiektu budowlanego, ilość osób z niego korzystających oraz aktualny stan wyposażenia społeczeństwa w pojazdy samochodowe podziemny parking samochodowy, stanowi uzasadniony element infrastruktury technicznej obiektu.

Należy jeszcze dodać, omawiając zarzuty skargi, że sąd w rozpoznającym sprawę składzie nie podziela także pozostałych jej zarzutów. Jeśli chodzi o naruszenie art. 144 kc, to należy wskazać, to po pierwsze organ lokalizacyjny pierwszej instancji określił na s. 2 in fine uzasadnienia decyzji, że "przez analogię do przepisu art. 144 k.c. inwestor powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymać się od działań, które zakłóciłyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, (...) w tym od działań polegających na pozbawieniu kogokolwiek dostępu do drogi publicznej", nadto wskazany przepis dotyczy tzw. stosunków sąsiedzkich i nie jest domeną prawa administracyjnego. Dodać jeszcze można, że kwestię nienaruszenia interesów osób trzecich będzie badał szczegółowo organ architektoniczno-budowlany w trybie art. 3 Prawa budowlanego o ile inwestor będzie się starał o pozwolenie na budowę. Również w tamtym postępowaniu organ będzie badał tzw. linijkę słońca, czyli wpływ nowej inwestycji na nasłonecznienie istniejących lokali, czy budynków. W tamtym postępowaniu będzie także podlegała kontroli wyspecjalizowanych służb możliwość realizacji inwestycji z punktu widzenia ich dostępności tak do budynku projektowanego, jak i pozostałych, już istniejących.

Niezasadny, zdaniem sądu, jest także kolejny zarzut skargi, naruszenia przez organy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo Ochrony Środowiska oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Stosownie do treści art. 51 ustawy ust. 1 sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają: 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2. Z kolei w rozporządzeniu, o którym pisze skarga, którego przedmiotem było określenie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, nie ma wymienionej inwestycji, będącej przedmiotem wniosku. Do takich inwestycji należały garaże, ale dla samochodów osobowych dla co najmniej 300 aut osobowych. Natomiast parking wielopoziomowy objęty wnioskiem ma pomieścić 156 aut. Na marginesie można jeszcze dodać, że art. 51 oraz omawiane rozporządzenie wykonawcze uchylone zostały przez art. 144 pkt 9 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2008.199.1227) z dniem 15 listopada 2008 r. - czyli już po wydaniu decyzji ostatecznej.

Nie podzielił także Sąd zarzutu, aby w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia przepisu art. 53 in. fine ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Omawiany przepis stanowi lex specialis w stosunku do odpowiednich przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z jego treścią o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Jak wskazują akta administracyjne przepis ten nie został przez organy naruszony. Skarga z resztą nie precyzuje czyje konkretnie interesy miały by być w ten sposób naruszone, a akta administracyjne wskazują, że podmioty, które dysponują prawem własności (czy użytkowania wieczystego) terenu zostały zawiadomione bezpośrednio (jak tego wymaga ustawa); zaś wobec pozostałych podmiotów zastosowano prawidłowo obwieszczenie.

Również nie doszło - zdaniem Sądu - do naruszenia art. 106 § 5, 124 § 1, 125 § 1 kpa poprzez nieumieszczenie w opinii sanitarnej pouczenia o prawie wniesienia zażalenia na to postanowienie. Pomijając kwestię, ze tamto (wpadkowe) postępowanie toczyło się przed innym organem, to należy przypomnieć, że ustawa (art. 53 ust. 5) stanowi jednoznacznie, że uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 kpa, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Zatem pouczając inne strony postępowania o możliwości zażalenia, organ postąpił by nielegalnie. Zupełnie niezrozumiałe jest stwierdzenie, że postanowienie zostało wydane w innym trybie. Jak pisze organ uzgadniający, na drugiej stronie postanowienia, zostało ono wydane (między innymi) na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Również nieporozumieniem jest zarzut skargi o braku uzgodnień odnośnie do minimalnego wskaźnika miejsc parkingowych ogólnodostępnych oraz znaczącym ograniczeniu miejsc parkingowych ogólnodostępnych. Decyzja o lokalizacji celu publicznego nie dotyczy innych, ościennych nieruchomości, a kontrolowana decyzja obejmuje także parking, zatem obsługa inwestycji w zakresie parkowania samochodów jest ujęta w orzeczeniu w sposób wystarczający.

Również, jak wprost wynika z akt administracyjnych, organy zwróciły się do wyspecjalizowanego organu, celem wyjaśnienia usytuowania ternu planowanego zainwestowania z punktu widzenia ochrony przeciwpowodziowej. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we W. pismem z dnia 25 marca 2008 r. (k. 99 akt administracyjnych I instancji) jednoznacznie odpowiedział (między innymi), że teren inwestycji znajduje się poza obszarem zagrożenia zalania wodami powodziowymi Q1% i Q10% rzeki Odry.

Także za niezasadny należy uznać zarzut nieokreślenia w kwestionowanej decyzji linii zabudowy. Jak już wcześniej napisano takiego wymogu (odwrotnie niż w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy) nie stawia ustawodawca dla decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednocześnie nietrafnie skarga zarzuca także naruszenie w skarżonym orzeczeniu art. 54 pkt 2 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzania Rady Ministrów w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ustawodawca nie przewidział bowiem wymogu określenia szczegółowych zasad zagospodarowania terenu, ani obsługi infrastruktury technicznej, w decyzji o lokalizacji celu publicznego. A wręcz w art. 52 ust. 3 zwarł unormowanie, że nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków.

Podobnie nie podzielił Sąd kolejnego zarzutu, aby decyzja nie zawierała rozwiązań odnośnie do "potrzeb mieszkańców ościennych kamienic". Z całą mocą trzeba jeszcze raz pokreślić, że organy obu instancji dostatecznie opisały w decyzji wymogi ochrony interesów osób trzecich, a ewentualne dodatkowe kwestie będą przedmiotem rozważań i analizy organów kompetentnych w sprawach o pozwolenie na budowę.

Należy również zgodzić się z argumentacją kolegium, że decyzja o lokalizacji celu publicznego nie jest determinowana przez unormowania zawarte w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Wrocław, a (jak wcześniej wskazano) ustawa wprowadza bezpośrednio zakaz obciążania inwestora dodatkowymi, poza określonymi wprost w przepisach innymi, dodatkowymi obowiązkami.

Nieporozumieniem jest także zarzut naruszenia przez kompetentne organy Konwencji Praw Człowieka w zakresie ograniczeń zawartych w tej konwencji przy wyzuciu podmiotu z prawa własności. Kwestionowana decyzja w żaden sposób nie odnosi się, ani nawet nie dotyka bezpośrednio prawa własności. Jeśli dojdzie, na kolejnym etapie jej realizacji, do problemu wywłaszczenia, to wtedy tak organy, jak i ewentualnie sąd będą badać zasadność takiego kroku pod kątem Konstytucji, czy także omawianej Konwencji. Nie jest to jednak problem, który podlega analizie na etapie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Również za nieporozumienie należy uznać kolejny zarzut skargi w zakresie naruszenia ustawy Prawo ochrony środowiska, w związku z tym, że w budynku mają być umieszczone warsztaty z urządzeniami pomiarowymi i innymi, które mogą emitować sztuczne pola magnetyczne. I ta kwestia nie może i nie jest badana na etapie decyzji lokalizacyjnej. Badanie tej kwestii na obecnym etapie postępowania należy uznać za przedwczesne. Podobnie jak poprzednio, jeśli inwestycja wejdzie w kolejny etap formalno-prawny, zmierzający bezpośrednio do jej realizacji, odpowiednie służby będą analizować możliwość umieszczenia planowanych warsztatów w tym miejscu, z punktu widzenia wpływu na środowisko i także (przykładowo) kwestię dodatkowych zabezpieczeń planowanych działań.

Co najmniej przedwcześnie skarga zarzuca także, że w toku kontrolowanego postępowania organ ma badać czy planowany wykop (z uwagi na wielkość i obszar) wymaga pozwolenia wodnoprawnego. Jeśli taka decyzja będzie wymagana, to inwestor (na kolejnym etapie postępowania) będzie musiał ją ewentualnie uzyskać w trybie art. 122 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. (t. j. Dz.U.2012.145 ze zm.) Prawo wodne. Jednakże nie taka decyzja jest przedmiotem badania w toku niniejszej sprawy i nie jest to postępowanie tzw. wpadkowe, prowadzone w toku postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Ocena pozostałych zarzutów skargi, wobec jednoznacznego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego tak w zakresie prawidłowego uznania, że w sprawie mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego, jak i bezzasadności pozostałych ocen zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 maja 2010 r., jest bezprzedmiotowa.

Reasumując, zdaniem Sądu, organy w dostateczny (na etapie lokalizacji inwestycji celu publicznego) sposób określiły wymagania dotyczące zabezpieczenia interesu osób trzecich, dlatego skarga wobec swej bezzasadności podlega oddaleniu, stosownie do treści art. 151 p.p.s.a.

H.B.5.05.2015 r.