Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 596/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Anna Mierzejewska Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2011 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę


UZASADNIENIE

M. S. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Komendant Wojewódzki Policji w L. w dniu [...] październiku 2008 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia M. S. pozwolenia na broń palną myśliwską oraz broń palną sportową, w związku z uzyskaną informacją o toczącym się przeciwko stronie postępowaniu karnym o popełnienie czynów z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. oraz art. 284 § 2 k.k.

W wyniku podjętych czynności wyjaśniających organ I instancji ustalił, że M.S. jest oskarżony o popełnienie czynów:

z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. (sygn. akt [...]),

z art. 270 § 1 k.k., 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 k.k. (sygn. akt [...]),

z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k., art. 284 § 2 k.k., art. 297 § 1 k.k. (sygn. akt [...]),

z art. 297 § 1 k.k. (sygn. akt [...]).

W toku postępowania organ uzyskał opinię środowiskową o stronie, opinię z Polskiego Związku Łowieckiego Zarząd Okręgowy w C., opinię z Koła Łowieckiego nr [...] w C. oraz przeprowadził kontrolę warunków przechowywania przez stronę broni.

Organ uzyskał ponadto informację, że w postępowaniu karnym o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. (sygn. akt [...]) zapadł wobec strony prawomocny wyrok uniewinniający.

Decyzją z dnia [...] października 2010 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) [...] Komendant Wojewódzki Policji cofnął M. S. pozwolenie na broń palną sportową.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przeciwko stronie prowadzone są bowiem postępowania karne o popełnienie, m. in. przestępstw przeciwko mieniu z art. 284 k.k. oraz z art. 286 k.k.

W odwołaniu od powyższej decyzji, skierowanym do Komendanta Głównego Policji, M. S.i zarzucił, że organ I instancji niesłusznie zaliczył go do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ponieważ postępowanie karne w sprawie [...] zostało prawomocnie zakończone wyrokiem uniewinniającym, zaś inne postępowanie karne nadal się toczy przed Sądem Rejonowym w C. i nie zostało dotychczas prawomocnie zakończone. Zatem organ I instancji obowiązany był przestrzegać konstytucyjnej zasady domniemania niewinności. Odwołujący wskazał również na swoją dotychczasową nienaganną postawę życiową oraz na 10 - letni okres posiadania broni, w którym to okresie nie popełnił żadnego przewinienia, ani nie naruszył warunków korzystania z broni. Podkreślił też, że cieszy się pozytywną opinią w miejscu zamieszkania oraz w środowisku łowieckim

Komendant Główny Policji, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych, m. in. w art. 15 ust. l pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, która to obawa z mocy samej ustawy została związana w szczególności ze skazaniem posiadacza pozwolenia na broń (lub osoby o nie się ubiegającej) prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo toczącym się przeciwko niemu postępowaniem karnym o popełnienie takiego przestępstwa.

Przepis ten ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny, co oznacza, iż organ Policji po ujawnieniu wskazanych wyżej okoliczności jest zobowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń. Prawnokarna zasada domniemania niewinności nie ma natomiast zastosowania w postępowaniu administracyjnym, ponieważ przedmiotem tego postępowania nie jest ustalanie winy, czy niewinności posiadacza pozwolenia na broń, a jedynie czy istnieje związek między podejrzeniem (oskarżeniem) takiej osoby o naruszenie prawa, a obowiązkiem zastosowania przez organ Policji nakazanej przepisem prawa materialnego, tj. ustawy o broni i amunicji, określonej sankcji administracyjnej.

Organ odwoławczy podkreślił, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że M. S. został oskarżony przez organy ścigania o popełnienie przestępstw, m. in. przeciwko mieniu, w tym znacznej wartości (z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k.; z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k., art. 284 § 2 k.k., art. 297 § 1 k.k.; z art. 297 § 1 k.k.), a zatem jest to okoliczność wskazana wprost przez samego ustawodawcę jako przesłanka uzasadnionej obawy użycia broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. sprzecznie z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W tym stanie rzeczy organ I instancji miał obowiązek cofnąć stronie pozwolenie na broń, a decyzja ta mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, do której organy Policji mają prawo na podstawie art. 80 k.p.a. Bezsprzeczne jest bowiem, że strona jest oskarżona o popełnienie powyższych przestępstw, co nakazuje zaliczyć ją do osób, które w świetle art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń posiadać nie powinny.

Organ odwoławczy zaznaczył jednocześnie, iż z ustaleń poczynionych na etapie postępowania odwoławczego wynika, że M. S. został prawomocnie skazany za czyn z art. 270 § 1 k.k. oraz prawomocnie uniewinniony od zarzutu dokonania czynu z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 k.k. w sprawie o sygn. akt [...]. Podniósł też, iż organ I instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia błędnie wskazał, że przeciwko M. S. nadal toczy się postępowanie karne w sprawie [...] o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k., w sytuacji gdy z akt sprawy wynika, że Sąd Rejonowy w C. prawomocnie uniewinnił go od dokonania zarzucanego mu w tej sprawie czynu.

Organ podkreślił, iż ustalenie, że przeciwko stronie toczą się postępowania karne, ma dla organów właściwych w sprawach pozwoleń na broń charakter wiążący w zakresie ustalania prawnych i faktycznych

przesłanek cofnięcia pozwolenia, a okoliczność taka nie wymaga dodatkowych ustaleń w kwestii uzasadnienia obawy, wynikającej z dyspozycji

art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Podniósł też, iż w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych użycie w art. 15 ust. 1 pkt 6 słów "w szczególności", poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie.

Dlatego też nawet dowody korzystnie o stronie świadczące, np. pozytywna opinia z miejsca zamieszkania, opinie o stronie jako myśliwym z Polskiego Związku Łowieckiego, czy z macierzystego koła łowieckiego, nie tworzą podstaw do zachowania pozwolenia. Okoliczności te nie eliminują bowiem faktu toczących się przeciwko stronie postępowań karnych, w których oskarżona jest o popełnienie, m. in. czynów godzących w mienie.

Tym samym zarzut podniesiony w odwołaniu, dotyczący braku wyjaśnienia przyczyn cofnięcia stronie pozwolenia na broń, w świetle powyższych ustaleń, należy uznać za całkowicie bezzasadny. Norma prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, nakazuje bowiem organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń osobie, którą należy uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Z takim przypadkiem mamy natomiast do czynienia w przedmiotowej sprawie, a zatem w tym stanie faktycznym i prawnym nie można było przyjąć nadrzędności interesu indywidualnego strony nad interesem społecznym (publicznym) i zachować stronie przedmiotowe pozwolenie. Prymat interesowi społecznemu dał bowiem sam ustawodawca, ustalając obligatoryjny charakter art. 18 ust. l pkt 2 ustawy o broni i amunicji.

Ponadto, nie jest warunkiem koniecznym dla cofnięcia pozwolenia na broń ani popełnienie przestępstwa z użyciem do niego broni, ani udowodnienie, że osoba posiadająca broń faktycznie jej użyła, czy użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wystarczające jest bowiem tylko domniemanie takiego zachowania, oparte na zebranym w sprawie materiale dowodowym. W związku z powyższym, zarzut strony dotyczący rażącego naruszenia przez organ I instancji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, także nie jest trafny.

Komendant Główny Policji podkreślił jednocześnie, że cofnięcie stronie przedmiotowego uprawnienia nie jest dodatkową karą w rozumieniu przepisów prawa karnego, a administracyjnoprawnym skutkiem naruszenia przez nią przepisów prawa karnego materialnego, tj. oskarżenia jej o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu.

W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. S. zarzucił organowi rażące naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego , a zwłaszcza:

1. art. 7 k.p.a. - poprzez naruszenie ogólnej zasady postępowania administracyjnego, polegającej na przestrzeganiu przez organ

praworządności i podejmowaniu wszelkich kroków, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;

2. art. 11 k.p.a. - z uwagi na brak wyjaśnienia zasadności przesłanek

stanowiących podstawę rozstrzygnięcia;

4. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, wskutek nienależytego przeprowadzenia postępowania dowodowego, tj. brak wyjaśnienia, dlaczego dalsze posiadanie broni przez M. S. stanowi uzasadnioną obawę, że może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego;

5. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przez błędną wykładnię tej normy i następnie jej zastosowanie skutkujące uznaniem, iż wszczęcie postępowania karnego, w którym zarzucono skarżącemu popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, skutkuje samo w sobie obligatoryjnym cofnięciem pozwolenia na broń, podczas gdy prawidłowa wykładnia tej normy wskazuje, że ewentualne cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne, o ile organ stwierdzi, że dalsze posiadanie broni powoduje obawę, że jej posiadacz może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Z uwagi na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi zarzucił, że Komendant Główny Policji zaakceptował w całości niewłaściwie prowadzone przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji postępowanie administracyjne (art. 7, 77 §1 k.p.a.), nie dopatrując się, iż nie nastąpiło wszechstronne rozważenie materiału dowodowego ( art. 80 k.p.a.) i poczyniono błędne ustalenia w przedmiocie stanu faktycznego sprawy. Wszystko to, samo w sobie, czyni decyzję organu wadliwą i podlegającą uchyleniu. Organ odwoławczy oparł bowiem swoją decyzję praktycznie na informacjach o wszczęciu postępowania karnego, w którym zarzucono M. S. popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, a ponadto podał w uzasadnieniu decyzji, iż zapadł w stosunku do niego jeden wyrok skazujący i jeden uniewinniający. Pozostał natomiast obojętny na dotychczasową postawę życiową skarżącego, a także fakt, iż jako członek Koła Łowieckiego i właściciel gospodarstwa położonego obok niego, nadzoruje z ramienia Koła te tereny łowieckie. Posiadanie broni ma więc w sytuacji skarżącego również wymiar społeczny.

Skarżący podkreślił, iż nie neguje, że w jednej ze spraw zapadł wobec niego wyrok skazujący, ale sama ta okoliczność nie powoduje jeszcze, że są podstawy do cofnięcia mu pozwolenia na broń. Organ miał bowiem obwiązek wypowiedzieć się co do charakteru przestępstw i tego, czy ich popełnienie stanowi uzasadnioną obawę użycia broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ ograniczył jednak swoje zainteresowania jedynie do akt postępowania karnego, nie próbując nawet wyjaśnić, czy jego dotychczasowy tryb życia, nieskazitelna opinia i długoletnie posiadanie pozwolenia na broń nie dają gwarancji, iż będzie on przestrzegał porządku prawnego.

Organ dokonał również wadliwej wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co determinowało cały sposób jego postępowania w przedmiotowej sprawie. Zdaniem skarżącego, w świetle powyższej normy, warunkiem zakwalifikowania danego zachowania jako skutkującego odebraniem uprawnienia do broni, jest wystąpienie przesłanki "użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". O cofnięciu pozwolenia na broń nie decyduje tym samym jedynie kwalifikacja prawna dokonana przez organy ścigania karnego, ale to czy powstają uzasadnione obawy "użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". Nie można zatem uznać, że samo w sobie wszczęcie postępowania karnego przesądza, że zainteresowany nie daje rękojmi wymaganej dla posiadacza broni. Na poparcie zasadności swojego stanowiska skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 709/2005.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ ponownie podkreślił, iż dla podjęcia decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń na mocy przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w przypadku osób, przeciwko którym toczy się postępowanie o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, bądź które zostały skazane za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, nie jest wymagane od organu orzekającego ujawnienie innych okoliczności. Właściwy organ Policji, dysponując dowodami potwierdzającymi fakt, iż w stosunku do osoby posiadającej pozwolenie na broń toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, zobligowany jest zatem cofnąć wydane jej pozwolenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez M. S. skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi dotyczących uchybienia przepisom postępowania należy podkreślić, że takie uchybienia mogą prowadzić do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy są na tyle poważne, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przy wydaniu decyzji organ uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ zebrał dowody mające w sprawie istotne znaczenie, ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), ustosunkował się do twierdzeń skarżącego, a także uzasadnił wyczerpująco swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

Z tej przyczyny należy stwierdzić, iż w obu zaskarżonych decyzjach brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym.

Wydając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji, a wcześniej [...] Komendant Wojewódzki Policji nie naruszyli także prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię, czy też nieprawidłową subsumcję udowodnionej okoliczności pod stosowną normę prawną.

Materialnoprawną przesłankę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.).

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że zastosowanie przez organy Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazane prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika, że osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mówiąc innymi słowy, sam fakt popełnienia lub podejrzenie popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni (por. wyrok NSA z 4 września 2008 r., II OSK 994/07, a także wyrok NSA z 30 sierpnia 2007 r., II OSK 1166/06, wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r., II OSK 357/07, wyrok z 13 maja 2008 r., II OSK 514/07, wyrok z 30 grudnia 2008 r., II OSK 1708/07, z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 917/07, z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 847/07, z dnia 25 czerwca 2008, sygn. akt II OSK 698/07).

Prawidłowość powyższej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji została potwierdzona w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OPS 4/09, gdzie NSA podkreślił, że "(...) w języku polskim i technice legislacyjnej użycie zwrotu "w szczególności" oznacza bliższe wskazanie osób, sytuacji, zdarzeń, które należą do określonego wcześniej w sposób szerszy kręgu pojęciowego. Skoro zatem w omawianym przepisie określono najpierw "osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby "skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu", to niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymienionych w grupie pierwszej obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Tak zatem można przyjąć, że niejako wewnątrz kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wyróżnia się "podkategorię" osób, w przypadku których sam ustawodawca przyjmuje, że są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa (...)".

Użycie zatem w art. 15 ust. 1 pkt 6 słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący.

Organy Policji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego o cofniecie pozwolenia na broń ustaliły w sposób niebudzący wątpliwości, że przeciwko skarżącemu toczą się postępowania karne o popełnienie przestępstw z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k.; z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k., art. 284 § 2 k.k., art. 297 § 1 k.k.; z art. 297 § 1 k.k.

Skoro zatem organy Policji w toku postępowania administracyjnego ustaliły, że przeciwko M. S. toczą się postępowania karne o popełnienie m. in. przestępstw przeciwko mieniu, tj. czynów z art. 284 § 2 k.k. i art. 286 § 1 k.k., to fakt ten był wystarczający do stwierdzenia, że należy on do kręgu osób, które stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować. Organy Policji były w tej sytuacji zobowiązane do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni, niezależnie od tego, na jakim etapie znajdowały się prowadzone przeciwko niemu postępowania karne o popełnienie tych przestępstw. Istotny był bowiem jedynie fakt, że postępowania takie, o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, były w stosunku do skarżącego prowadzone.

Organy Policji zasadnie zatem uznały, że w związku z toczącymi się przeciwko skarżącemu postępowaniami karnymi o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, z mocy prawa należy uznać go za osobę, co do której istnieje obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Podkreślić w tym miejscu należy, iż ustawodawca przyjął, że obawę niewłaściwego użycia broni stwarzają nie tylko osoby skazane prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, ale także te, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W przepisie tym położono akcent na rodzaj (charakter) przestępstw, a nie na to czy doszło do prawomocnego skazania za ich popełnienie. Obawę użycia broni niezgodnie z przepisami stwarza więc już osoba podejrzana o popełnienie wyszczególnionych w tym przepisie przestępstw.

Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny uzasadniał zatem wydanie decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który jako przepis obligatoryjny, nie pozostawia organowi Policji żadnych możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy .

Cofnięcie to następuje bez względu na inne okoliczności świadczące o pozytywnej opinii o skarżącym w miejscu zamieszkania oraz w środowisku łowieckim. Wskazane opinie w żadnym zakresie nie odnoszą się bowiem do tych faktów i zdarzeń z życia skarżącego, z których organ wywiódł uzasadnioną obawę użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.