Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 1/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 4 ust.1 pkt 1 pkt 5; art. 13 ust.1; art. 16 ust.1; art. 10 ust.1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 10 ust.6
journal: Dz.U. 2020 poz 110
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
article: art. 149 par 1a;
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2021 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Prezydent Miasta dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku J. M. z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Prezydenta Miasta do rozpatrzenia wniosku J. M. z dnia [...] r., w terminie 14 dni od daty otrzymania wyroku ze stwierdzeniem prawomocności; IV. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz J. M. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W skardze z dnia 23 grudnia 2020 r. J. M. (dalej także jako: "wnioskodawca" lub "skarżący") zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, bezczynność Wydziału Zarządzania Ruchem Drogowym i Mobilnością Urzędu Miasta w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Podnosząc takie zarzuty skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia [...] r. stanowiącego uściślenie wniosku z dnia [...] r. w zakresie udostępnienia projektu organizacji ruchu na ul. [...] w L. w formie elektronicznej za pośrednictwem platformy epuap;

2) uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem przepisów;

3) na podstawie art. 149 § 2 PPSA wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 PPSA;

4) zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wnioskodawca wskazał, że dnia [...] r. za pomocą platformy epuap złożył do Zarządu Dróg i Mostów w L. wniosek o udostępnienie aktualnego (zatwierdzonego) projektu organizacji ruchu dla ulicy [...] w L.. W korespondencji poprzez platformę epuap nie wskazał innej formy komunikacji, w szczególności żądania przesłania korespondencji w formie papierowej. Odpowiedź na pierwotny wniosek otrzymał [...] r. Wydziału Zarządzania Ruchem Drogowym i Mobilnością Urzędu Miasta L.. W piśmie tym (datowanym na [...] r., wysłanym 3 dni później) dyrektor wydziału nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej, jak również nie odmówił jej udostępnienia w formie decyzji przewidzianej w UDIP. Poinformował natomiast, że "udostępnianie wszelkich zatwierdzonych projektów organizacji ruchu wymaga szerokiego i dokładnego uzasadnienia, do jakich celów będą wykorzystywane", jak również że we wniosku powinna być zawarta informacja "o zakresie opracowania projektu lub podany dokładny obszar ulicy, bądź wycinek drogi, którego dotyczy przedmiotowy wniosek". Równocześnie wskazał, że zapoznanie się żądaną dokumentacją może nastąpić osobiście w siedzibie Wydziału Zarządzania Ruchem Drogowym i Mobilnością Urzędu Miasta L.. Nie zostały podane przy tym nadzwyczajne okoliczności określone w UDIP stanowiące przeszkodę w udostępnieniu informacji publicznej w formie elektronicznej - czyli w sposób w jaki został złożony wniosek.

Jak podniósł wnioskodawca w odpowiedzi na to pismo dnia [...] r. za pośrednictwem platformy epuap bezpośrednio na skrzynkę Urzędu Miasta L. wysłał wniosek, w którym szczegółowo wskazał formę oraz zakres informacji publicznej, którą chcę otrzymać. W szczególności wskazał, że informacja powinna być przesłana w formie elektronicznej poprzez platformę epuap, a zakres dokumentacji obejmuje całą ulicę Ł. w L.. Odpowiedź na ponowny wniosek datowaną na [...] r. otrzymał [...] r. W piśmie tym dyrektor wydziału podtrzymał swoje stanowisko odnośnie do konieczności wskazania celów wykorzystania wnioskowanej informacji.

Końcowo skarżący stwierdził, że po tej odpowiedzi nie uzyskał wnioskowanej informacji.

Dokonując analizy prawnej powyższych okoliczności skarżący wskazał m.in., że dokumentacja wskazana w jego wniosku stanowi informację publiczną - potwierdzenie tego można znaleźć w dotychczasowym orzecznictwie (WSA w Poznaniu w wyroku sygn. IV SAB/Po 34/16, WSA w Rzeszowie w wyroku sygn. II SAB/Rz 27/11, WSA w Gdańsku w wyroku sygn. II SAB/Gd 42/11), a dyrektor Wydziału Zarządzania Ruchem Drogowym i Mobilnością Urzędu Miasta w L. wskazując możliwość osobistego zapoznania się z wnioskowaną dokumentacją pośrednio potwierdził, że jest w jej posiadaniu i jest jej dysponentem, a co za tym idzie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej zgodnie z UDIP.

Podsumowując skarżący stwierdził, że bezspornym jest, że na dzień sporządzania skargi organ zobowiązany pozostaje w bezczynności, gdyż nie udostępnił wnioskowanej informacji, nie wydał decyzji zgodnie z UDIP.

W odpowiedzi na skargę organ - Prezydent Miasta nie uznał skargi i wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a., ewentualnie - w przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi - wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę przedstawiono tok czynności podejmowanych w sprawie, wskazując, że w dniu [...] r. skarżący za pośrednictwem Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej (ePUAP) - z adresu: [...]. przesłał do Zarządu Dróg i Mostów w L. wniosek o udostępnienie zatwierdzonego i aktualnego projektu organizacji ruchu na ul. [...] w L..

W dniu [...] r. za pośrednictwem poczty elektronicznej pracownik Zarządu Dróg i Mostów w L. przekazał sprawę "do rozpatrzenia zgodnie z kompetencjami informując, że sprawa została zarejestrowana w tamtejszym urzędzie pod nr [...]".

W dniu [...] r. Wydział Zarządzania Ruchem i Mobilnością Urzędu Miasta L. sporządził odpowiedź (przekazana ePUAPem w dniu [...] r.), w której organ m.in. wyjaśnił, że realizacja wniosku wymaga sprecyzowana, tj. wnioskodawca powinien podać dokładny obszar ulicy, bądź wycinek drogi, którego dotyczy przedmiotowy wniosek. Organ poinformował także o możliwości wglądu i zapoznania się osobiście z pełną dokumentacją dotyczącą organizacji ruchu dla ulicy [...], po uprzednim umówieniu wizyty w urzędzie.

W dniu [...] r. do Urzędu Miasta L. za pośrednictwem Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej (ePUAP) - z adresu: [...], wpłynął wniosek uzupełniający, który stanowił ponowienie wniosku z [...] r., a więc dotyczył udostępnienia w formie elektronicznej za pośrednictwem platformy ePUAP, projektu organizacji ruchu dla ul. [...] na całej długości.

Pismem z dnia [...] r. (przesłanym tego samego dnia za pośrednictwem ePUAP) Wydział Zarządzania Ruchem Drogowym i Mobilnością podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o uzupełnienie wniosku.

W dniu [...] r. za pośrednictwem Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej (ePUAP) - z adresu: [...]. wpłynęła skarga na bezczynność na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. Z treści skargi wynika, że organem właściwym w sprawie jest Urząd Miasta L. - Wydział Zarządzania Ruchem Drogowym i Mobilnością.

Odnosząc się do tych okoliczności organ wskazał, że toczące się postępowanie wszczęto na podstawie wniosku z dnia [...] r. skierowanego do Zarządu Dróg i Mostów w L..

Jak podniósł organ urząd gminy (miasta) jest wyłącznie aparatem pomocniczym gminy, jednostką zapewniającą obsługę administracyjną, organizacyjną i techniczną prezydenta. Jest to zorganizowana struktura, której celem jest zapewnienie sprawnej realizacji zadań gminy. Powyższy pogląd jest akceptowany zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych. Ponadto urzędy gminy (miasta) nie są organami administracyjnymi, nie mają bowiem żadnych uprawnień władczych, a co za tym idzie nie mogą wykonywać jakichkolwiek kompetencji wójta (burmistrza, prezydenta) wynikających zarówno z ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, jak i ustaw szczególnych, w tym nie mogą wydawać decyzji, postanowień czy zaświadczeń. "Urząd" jest to odpowiednio zorganizowany zespół osób przydany organowi administracji publicznej do pomocy w pełnieniu jego funkcji, w tym w zakresie realizacji uchwał rady gminy (rady miasta) czy zadań gminy (miasta) określonych przepisami obowiązującego prawa. Co również istotne, urząd gminy (miasta) nie jest odrębną, samodzielną jednostką lecz funkcjonuje w ramach osobowości prawnej gminy. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym to gmina jest jednostką samorządu terytorialnego posiadającą osobowość prawną, wykonującą zadania publiczne we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność.

Organ podkreślił przy tym, że wnioskodawca składając wniosek w dniu [...] r. za pośrednictwem ePUAP zażądał udzielenia informacji przez Zarząd Dróg i Mostów w L.. Zarząd Dróg i Mostów w L. jest wyodrębnioną jednostką organizacyjną miasta L., powołaną na mocy uchwały nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...] r. w sprawie utworzenia jednostki budżetowej pod nazwą Zarząd Dróg i Mostów w L.. Zatem organem właściwym w niniejszej sprawie jest Zarząd Dróg i Mostów w L., a nie Prezydent Miasta.

Organ, odwołując się do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazał, że ustawa ta nie wyposażyła organu władzy publicznej w kompetencje do przekazywania wniosku o udostępnienie informacji publicznej do załatwienia według właściwości. Zatem działanie Zarządu Dróg i Mostów w L. w zakresie przekazania według właściwości wniosku z dnia [...] r. J. M., nie miało usprawiedliwienia w obowiązujących przepisach prawnych, a zatem należy poddać w wątpliwość skuteczność tego działania. Na marginesie należy wskazać, że wniosek został przekazany drogą mailową w dniu [...] r., a więc niemożliwym już wówczas była prawidłowa realizacji wniosku o dostęp do informacji publicznej.

Odnosząc się do własnych działań podjętych w sprawie organ wyjaśnił, że chcąc mimo wszystko zadośćuczynić żądaniu wnioskodawcy i udostępnić dokument, zwrócił się do wnioskodawcy o sprecyzowanie, jakiego odcinka ulicy [...] dotyczy wniosek. Wskazał także na możliwość zapoznania się z pełną dokumentacją osobiście w urzędzie. W tym celu wystosował stosowną odpowiedź i przesłał za pośrednictwem ePUAP. Wobec czego nie można organowi zarzucić rażącej bezczynności, kiedy organ zareagował bez zbędnej zwłoki informując wnioskodawcę o potrzebie uzupełnienia wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna. Prezydent Miasta dopuścił się bezczynności w sprawie z wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej.

Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."), sąd, uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Jednocześnie, w myśl § 1a tego przepisu, sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Organ administracji pozostaje w bezczynności w szczególności w przypadku, gdy nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 - dalej jako: "ustawa o dostępie do informacji publicznej" lub "u.d.i.p.").

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem).

Do udostępniania informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane są w szczególności organy władzy publicznej. W świetle art. 11a ust. 1 pkt 2 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713 ze zm.), prezydent jest organem gminy.

Prezydent Miasta jest zatem niewątpliwie podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej.

Według organu nie był on jednak podmiotem właściwym do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Istotnie pierwotny wniosek skarżącego z dnia [...] r. skierowany został do Zarządu Dróg i Mostów w L..

Jak przyjmuje się w orzecznictwie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązek udostępniania informacji publicznej nakłada także na podmioty reprezentujące jednostki organizacyjne, co pozwalałoby do grona takich podmiotów zaliczyć także Zarząd Dróg i Mostów w L..

Zarząd Dróg i Mostów w L. jest wyodrębnioną jednostką organizacyjną miasta L.. Jest on jednostką budżetową Gminy L., nie posiadającą odrębnej osobowości prawnej. Zarząd Dróg i Mostów w L. sprawuje funkcję zarządu dróg, za pomocą której Prezydent Miasta wykonuje swoje obowiązki zarządcy dróg publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz zarządcy dróg wewnętrznych. Zarząd Dróg i Mostów w L., zadania związane z zarządzaniem ruchem na drogach publicznych i wewnętrznych w zakresie określonym przepisami prawa, wykonuje w imieniu Prezydenta Miasta.

Niewątpliwie więc organem nadrzędnym nad Zarządem Dróg i Mostów w L. jest Prezydent Miasta. Zatem to czy w ramach wewnętrznego podziału czynności sprawami związanymi z udostępnieniem informacji publicznej dotyczącej zarządzania ruchem na drogach publicznych zajmować się będzie Zarząd Dróg i Mostów w L., czy bezpośrednio Prezydent Miasta, pozostaje wewnętrzną kwestią samego organu. Zagadnienia tego nie normują przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej - jest to bowiem kwestia wewnętrznej organizacji samego organu.

Przede wszystkim zaś należy wskazać, że po przekazaniu wniosku przez pracownika Zarządu Dróg i Mostów w L. wniosek ten został przyjęty do realizacji przez Dyrektora Wydziału Zarządzania Ruchem Drogowym i Mobilnością Urzędu Miasta L., a więc podmiot działający już bezpośrednio w imieniu Prezydenta Miasta.

Co więcej po wystosowaniu przez Dyrektora Wydziału Zarządzania Ruchem Drogowym i Mobilnością Urzędu Miasta L. do wnioskodawcy pisma z dnia [...] r. wzywającego do sprecyzowania wniosku skarżący pismo precyzujące wniosek z dnia [...] r. skierował już bezpośrednio do Wydziału Zarządzania Ruchem Drogowym i Mobilnością Urzędu Miasta L., który działał bezpośrednio w imieniu Prezydenta Miasta.

Co najmniej więc od tej daty adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej pozostawał Prezydent Miasta, w imieniu którego działał Dyrektor Wydziału Zarządzania Ruchem Drogowym i Mobilnością Urzędu Miasta L..

Za nietrafne uznać należało także wywody organu dotyczące konieczności odrzucenia skargi ze względu na brak zdolności sądowej Urzędu Miasta L. - Wydziału Zarządzania Ruchem Drogowym i Mobilnością.

Wprawdzie ze skargi wynika, że wnioskodawca zaskarżył do sądu bezczynność Wydziału Zarządzania Ruchem Drogowym i Mobilnością Urzędu Miasta w L. to jednak biorąc pod uwagę, że urząd miasta nie jest organem administracyjnym, lecz jedynie zorganizowanym aparatem pomocniczym prezydent miasta, tego rodzaju oczywiście niedokładne oznaczenie adresata skargi nie powinno stanowić przeszkody do nadania skardze biegu i rozpoznania jej we właściwym trybie. Oczywistym bowiem pozostaje, że tego rodzaju oznaczenie organu jako Wydziału Zarządzania Ruchem Drogowym i Mobilnością Urzędu Miasta w L. wprost wskazuje na Prezydenta Miasta jako podmiotu, który według twierdzeń skarżącego dopuścił się bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej.

W ocenie Sądu nie budzi również wątpliwości, że żądana przez stronę skarżącą informacja stanowi informację publiczną.

Zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowy (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r., poz. 110 ze zm.) prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych.

Do grona takich dróg zaliczyć należy także drogę powiatową [...], tj. ul. [...] w L..

Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 784) przez projekt organizacji ruchu rozumieć należy dokumentację sporządzoną w celu zatwierdzenia stałej, zmiennej albo czasowej organizacji ruchu przez właściwy organ zarządzający ruchem albo właściwy podmiot zarządzający drogą wewnętrzną (§ 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia). Z kolei w myśl § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia organ zarządzający ruchem rozpatruje projekty organizacji ruchu oraz wnioski dotyczące zmian organizacji ruchu. Zgodnie natomiast z § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia organ zarządzający ruchem przechowuje projekty organizacji ruchu i prowadzi ich ewidencję.

Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, że informacja, której domaga się skarżący stanowi informację publiczną, gdyż dotyczy spraw publicznych związanych z wykonywaniem przez Prezydenta Miasta zadań publicznych w zakresie zarządzania ruchem drogowym.

W tym miejscu przypomnieć należy, że przepis art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, określa w sposób ogólny, iż każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Z uwagi na fakt, że powyższa ustawa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej dla ustalenia jej znaczenia należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). W tym samym terminie, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, o ile stwierdzi, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, na przykład wynikające z ograniczeń w dostępie do informacji publicznej, określonych w art. 5 tej ustawy.

W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., Prezydent Miasta nie podjął czynności materialno-technicznej polegającej na udostępnieniu stronie skarżącej żądanych informacji w sposób i w formie zgodnymi z wnioskiem, ani nie wydał decyzji odmawiającej udostępnienia tych informacji.

Nawet gdyby ten termin liczyć dopiero od dnia wniesienia pisma precyzującego wniosek do Urzędu Miasta L., tj. od dnia [...] r. to i tak termin z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. upłynął bezskutecznie albowiem organ nie udostępnił żądanej informacji do chwili obecnej.

Organ, dwoma kolejnymi pismami, poinformował jedynie skarżącego, że udostępnianie wszelkich zatwierdzonych projektów organizacji ruchu wymaga szerokiego i dokładnego uzasadnienia, do jakich celów będą wykorzystywane.

Czynność taka nie może zostać uznana za załatwienie wniosku albowiem nie rozstrzyga ona, w sposób przewidziany prawem, co do wniosku o udostępnienie informacji.

Nie są znane intencje, którymi kierował się organ wystosowując takie pouczenie. Jeżeli natomiast zamiarem organu było uznanie przedmiotowej informacji za informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. to organ powinien poinformować o tym wnioskodawcę i wezwać go do wykazania, że uzyskanie przez wnioskodawcę informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W sprawie takie działania nie zostały podjęte.

Za udostępnienie żądanej informacji publicznej nie można także uznać poinformowania skarżącego o możliwości zapoznania się osobiście z dokumentacją dotyczącą organizacji ruchu w Wydziale, po uprzednim umówieniu wizyty w urzędzie.

Skoro zatem wniosek strony skarżącej nie został załatwiony w sposób wskazany w ustawie o dostępie do informacji publicznej, zaś bezczynność nie ustała także po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, to Sąd działając w oparciu o przepis art. 149 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie l i III sentencji stwierdzając, że organ dopuścił się bezczynności i zobowiązując go do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Oceniając natomiast stan faktyczny sprawy w odniesieniu do przesłanek z art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa. Działanie organu nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na ten podmiot przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ nie pominął żądania wnioskodawcy, udzielił mu określonych informacji i pouczeń, jednakże działanie te - z uwagi na przedstawione wyżej wywody - uznać trzeba było za nie w pełni wystarczające. Takie zachowanie organu nie miało więc cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na niego z mocy ustawy.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Koszty te obejmowały wpis od skargi w wysokości [...] zł.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak