Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 318/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie Sędzia NSA Barbara Skrzycka – Pilch Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Protokolant Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi I. W. i J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 kwietnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Gd 318/04

Uzasadnienie

Dnia 7 listopada 2003r. doręczono I. i J. W. upomnienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydane w trybie art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(tekst jedn. Dz. U. z 2002r., Nr 110, poz. 968 ze zm. – zwanej dalej ustawą -) wzywające ich do wykonania obowiązku nałożonego decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 października 2003r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 września 2003r., nr [...], którą nałożono na I. i J. W. obowiązek przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku garażowo – gospodarczego, pełniącego obecnie funkcję zakładu diagnostyki samochodowej i wulkanizacji, położonego na działce nr w U. przy ul. [...]. Równocześnie z wezwaniem do bezzwłocznego wykonania obowiązku wskazano, że jego niewykonanie spowoduje po upływie 7 dni od doręczenia upomnienia wszczęcie postępowania egzekucyjnego.

W dniu 23 lutego 2004r. doręczono I. i J. W. tytuł wykonawczy. Tym samym, zgodnie z przepisem art. 26 § 5 pkt 1 ustawy nastąpiło wszczęcie postępowania egzekucyjnego. W doręczonym tytule wykonawczym wskazano na możliwość – w razie niewykonania obowiązku – zastosowania na podstawie art. 121 ustawy środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, w wysokości 5000 zł.

I. i J. W. pismem z dnia 25 lutego 2004r. wnieśli zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego .

W uzasadnieniu I. i J. W. wskazali na to, że decyzję stanowiącą tytuł wykonawczy zaskarżyli do Sądu administracyjnego i przeprowadzenie egzekucji przed rozstrzygnięciem Sądu narazi ich na znaczne straty. Spowoduje pozbawienie środków utrzymania, zwolnienie pracowników i pozbawienie ich środków do życia.

Postanowieniem z dnia 17 marca 2004r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art.80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106 póz. 1126 z 2000 roku) oraz art. 123 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity DZ. U. 2000r Nr 98 póz. 1071) i art. 33, art.34, art. 35 par. l Ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. Nr 110 póz. 968 z 2002 roku), nie uwzględnił zarzutu.

W uzasadnieniu organ wskazał, że ze względu na nie wywiązanie się przez I. i J. W. z nałożonego obowiązku, podjęto kroki zmierzające do wyegzekwowania wykonania decyzji, w związku z czym dnia 7 listopada 2003 roku zostało skutecznie doręczone upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego.

Odnosząc się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego organ wyjaśnił, iż w prowadzonym postępowaniu działał zgodnie z ustawa z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 roku Nr 110, poz. 968, z późniejszymi zmianami),która określa zasady postępowania i środki przymusu, jakie organy egzekucyjne mogą stosować w celu doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków. Stosownie do art. 6 ustawy w razie uchylania się zobowiązanych od wykonania obowiązku organ - wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Organ w granicach swojej właściwości zastosował w stosunku do zobowiązanych najpierw upomnienie, a następnie wystawił tytuł wykonawczy, w którym określił wysokość grożącej grzywny.

Odnosząc się do podniesionych przez zobowiązanych argumentów organ wskazał, że w świetle zebranego materiału dowodowego, tj. oświadczenia I. i J. W. złożonego do protokołu w dniu 21 marca 2003 roku, wynika iż zatrudniają w przedmiotowym zakładzie l osobę, a z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, iż posiadają także inne miejsca wykonywania działalności. Tym samym nie zostali pozbawieni możliwości wykonania obowiązku i mogą i w dalszym ciągu obowiązek wykonać, a w takiej sytuacji organ egzekucyjny odstąpi od czynności egzekucyjnych. Stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne tylko wtedy, gdy egzekucyjny obowiązek zostanie wykonany albo stanie się bezprzedmiotowy.

W zażaleniu na to postanowienie I. i J. W. podnieśli argumentację zbieżną z tą, jaka zawarli w piśmie, w którym wnieśli zarzuty.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2004r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ wskazał, grzywna stanowi podstawowy środek egzekucyjny przewidziany w art. 1a pkt 12 lit.b ustawy, a pozostałe to: wykonanie zastępcze; odebranie rzeczy ruchomej; odebranie nieruchomości; opróżnienie lokali i innych pomieszczenie; przymus bezpośredni. Zatem wskazanie na możliwość zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia było uprawnione. Organ odwoławczy zwrócił natomiast organowi I instancji uwagę, że ustalenie wysokości grzywny powinno nastąpić dopiero w nakładającym ją odrębnym postanowieniu.

Od tej decyzji I. i J. W. wnieśli do Sądu administracyjnego skargę, w której wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Na marginesie należy wskazać, że ze względu na to, iż pismo skarżących zawiera nie tylko skargę na przedmiotowe postanowienie ale także skargę na inne postanowienie tego organu wydane w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, skargi rozdzielono i tę ostatnią rozpoznano w odrębnym postępowaniu w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 319/04. Wyjaśnienie to było konieczne także z tego względu, że uzasadnienie skarg jest jedno, wspólne.

W bardzo obszernym uzasadnieniu skarżący poza powtórzeniem argumentacji podnoszonej już uprzednio przed organami administracji szczegółowo przedstawili chronologicznie historię postępowań, jakie toczyły się i jakie się toczą w postępowaniach przed organami administracji oraz przed Sadami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Na wstępie trzeba wskazać, że zakres sprawy niniejszej ograniczony, zgodnie z wnioskiem z dnia 25 lutego 2004r. jest do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego o jakim mowa w art. 33 pkt 8 ustawy.

W niniejszej sprawie wierzycielem i jednocześnie organem egzekucyjnym jest ten sam organ - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Zgodnie z przepisem art. 28 wierzyciel we wniosku o wszczęcie egzekucji powinien wskazać środek egzekucyjny gdy dotyczy on egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym. Ze względu na to, że jak już wyżej podano Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego występuje w podwójnej roli – wierzyciela i organu egzekucyjnego podejmował czynności w postępowaniu egzekucyjnym z urzędu wskazał na środek egzekucyjny w wystawionym przez siebie tytule wykonawczym. Zasadnie wskazał na grzywnę w celu przymuszenia, którą zgodnie z art. 119 § 1. ustawy nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wykonania czynności oraz gdy nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Należy tu wszak podkreślić, że wierzyciel nie mógł w tytule wykonawczym określać wysokości grzywny, gdyż grzywnę wymierza w wysokości do 5000 zł organ egzekucyjny odrębnym postanowieniem, na które służy zażalenie, a dalej skarga do Sądu administracyjnego.

W tej sytuacji samo wskazanie przez wierzyciela zagrożenia grzywną w celu przymuszenia nie jest jej wymierzeniem i nie nakłada na skarżących żadnych ciężarów.

Sądnie nie może w niniejszym postępowaniu badać legalności ostatecznej decyzji administracyjnej będącej podstawą wystawionego tytułu wykonawczego ani kontrolować innych postępowań wykraczających poza zakres niniejszej sprawy, który został określony we wniosku z dnia 25 lutego 2004r. jako zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego o jakim mowa w art. 33 pkt 8 ustawy.

Mając na uwadze wyżej wskazane względy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.

Zarządzenie:

1. odnotować,

2. odpis wyroku doręczyć pełnomocnikowi skarżących,

3. przedłożyć z wpływem lub za 44 dni.