Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 113/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a, ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1100
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie Sędzia WSA del.Tomasz Judecki, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Agnieszka Zych–Zaborska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2021 r.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 23 listopada 2021 r. nr [...] Starosta K. uznał J. P. za osobę bezrobotną od dnia 15 listopada 2021 r. oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku, wskazując że suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2021 r. poz. 1100 ze zm.), przypadających w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni.

W odwołaniu strona wniosła o ponowne przeanalizowanie przedłożonej dokumentacji i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, wyjaśniając że spełnia wszystkie warunki do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji strona była zatrudniona na podstawie umowy o pracę w wymiarze ¾ etatu na okres dłuższy niż 365 dni i otrzymywała wynagrodzenie w kwocie wyższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę. Za styczeń i luty 2021 r. uzyskany dochód jest niższy niż minimalne wynagrodzenie, ponieważ strona przebywała w tych miesiącach na zwolnieniu chorobowym. Jednakże podstawą wypłacania wynagrodzenia za czas choroby była kwota 2.815,00 zł brutto, co stanowi kwotę wyższą niż minimalne wynagrodzenie.

Decyzją z dnia 14 stycznia 2022 r. nr [...] Wojewoda D. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 września 2020 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2021 r. (Dz. U z 2020 r. poz. 1596) wysokość minimalnego wynagrodzenia w 2021 r. wynosi 2.800 zł. W przypadku strony, okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających datę rejestracji jako osoba bezrobotna przypada pomiędzy 14 maja 2020 r. i 14 listopada 2021 r. W okresie od 27 października 2020 r. do 31 października 2021 r. strona była zatrudniona w wymiarze ¾ etatu z wynagrodzeniem 2.815,00 zł brutto, w tym za okres od 17 stycznia 2021 r. do 18 lutego 2021 r. strona otrzymała wynagrodzenie za czas choroby (okres nieskładkowy). Z zaświadczenia pracodawcy z dnia 16 listopada 2021 r. wynika, że w styczniu 2021 r. strona otrzymała wynagrodzenie w łącznej wysokości 2.379,05 zł, a za luty 2021 r. w wysokości 2.291,86 zł. Nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy, że podstawę wypłacania zasiłku chorobowego za styczeń i luty 2021 r. stanowi kwota 2.815,00 zł, bowiem z zaświadczenia z dnia 16 listopada 2021 r. wynika, że wynagrodzenie za pracę, od którego były odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy wynosiło w styczniu 2021 r. – 2.379,05 zł, a w lutym 2021 r. – 2.291,86 zł. Okres uprawniający do nabycia prawa do zasiłku wynosi 306 dni, bowiem w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 28 lutego 2021 r. strona osiągała wynagrodzenie niższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, ponownie wyjaśniając, że podstawą wypłacania wynagrodzenia za czas choroby była kwota 2.815,00 zł, co stanowi kwotę wyższą niż minimalne wynagrodzenie za pracę. Zdaniem skarżącej do akt sprawy nie zostało załączone zaświadczenie pracodawcy z dnia 14 grudnia 2021 r., wskazujące że podstawę do wyliczenia wynagrodzenia za czas choroby stanowiła kwota 2.815,00 zł.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił, że istotne jest osiąganie minimalnego wynagrodzenia za pracę, a nie wysokość podstawy wymiaru zasiłków. Podstawą wymiaru składek na Fundusz Pracy jest wyłącznie wynagrodzenie za pracę. Pracownik przebywający na zwolnieniu lekarskim nie uzyskuje wynagrodzenia podlegającego oskładkowaniu, ponieważ w tym czasie otrzymuje zasiłek chorobowy. Okres przebywania na zwolnieniu lekarskim w żaden sposób nie może być zaliczony do okresu warunkującego przyznanie prawa do zasiłku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kwestia sporna w rozpatrywanej sprawie dotyczy ustalenia długości okresu uprawniającego skarżącą do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zdaniem organów orzekających w sprawie, do tego okresu nie można zaliczyć stycznia i lutego 2021 r., bowiem w tym czasie skarżąca przebywała na zwolnieniu lekarskim (od 17 stycznia do 18 lutego 2021 r.) i nie osiągnęła w tych miesiącach minimalnego wynagrodzenia za pracę. Natomiast według skarżącej istotna jest też wysokość podstawy wymiaru wynagrodzenia za czas choroby, która w styczniu i lutym 2021 r. wynosiła 2.815,00 zł.

Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie przez organy administracji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1100 ze zm.), dalej u.p.z. Stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a) u.p.z. prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.

Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 3 u.p.z. do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również m. in. przypadające po ustaniu zatrudnienia okresy obierania zasiłku chorobowego, jeżeli podstawę wymiaru zasiłku, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenie społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę.

Nie jest sporne w sprawie, że okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających datę rejestracji jako osoba bezrobotna przypada skarżącej pomiędzy 14 maja 2020 r. i 14 listopada 2021 r., a w okresie od 27 lipca 2020 r. do 26 października 2020 r. strona nie osiągała minimalnego wynagrodzenia za pracę. Natomiast w okresie od 27 października 2020 r. do 31 października 2021 r. strona była zatrudniona w wymiarze ¾ etatu z wynagrodzeniem 2.815,00 zł brutto, w tym za okres od 17 stycznia 2021 r. do 18 lutego 2021 r. strona otrzymała wynagrodzenie za czas choroby (okres nieskładkowy). Z zaświadczenia pracodawcy z dnia 16 listopada 2021 r. wynika, że w styczniu 2021 r. strona otrzymała wynagrodzenie w łącznej wysokości 2.379,05 zł, a za luty 2021 r. w łącznej wysokości 2.291,86 zł.

Analizując treść art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z. należy zauważyć, że istotne do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest osiąganie przez wskazany tam okres wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. W ocenie Sądu warunek ten został przez skarżącą spełniony. Stosownie bowiem do załączonej do akt administracyjnych sprawy umowy o pracę z dnia 27 października 2020 r. skarżąca była zatrudniona w wymiarze czasu pracy ¾ etatu z wynagrodzeniem według kategorii 10 ze stawką brutto 2.815,00 zł. W przepisie tym mowa jest o "osiąganym wynagrodzeniu", a skarżąca niewątpliwie w spornym okresie osiągała zgodnie z umową o pracę wynagrodzenie w wysokości 2.815,00 zł. Nie są przy tym istotne składniki wypłaconego wynagrodzenia i wypłacona wysokość poszczególnych składników wynagrodzenia.

Skarżąca słusznie zauważa, że zgodnie z zaświadczeniem pracodawcy z dnia 14 grudnia 2021 r. "w miesiącach styczeń i luty 2021 r. podstawa do wyliczenia wynagrodzenia wynosiła 2.815,00 zł brutto zgodnie z umową" o pracę. Potwierdzają to również obliczenia organu pierwszej instancji dowodzące, że podstawę wymiaru wynagrodzenia za czas choroby w styczniu i lutym 2021 r. stanowiło wynagrodzenie w kwocie 2.815,00 zł, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenie społeczne. Słuszny jest zarzut skarżącej, że organ odwoławczy całkowicie pominął w swoich rozważaniach zaświadczenie pracodawcy z dnia 14 grudnia 2021 r., naruszając obowiązek rozpatrzenia całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.).

Ponadto kolejnym warunkiem jest istnienie "obowiązku opłacania składki na Fundusz Pracy" od osiąganego wynagrodzenia. Skarżąca osiągała wynagrodzenie ze stosunku pracy na podstawie zawartej umowy o pracę, a zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.z. od tego rodzaju wynagrodzenia istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, bowiem obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, ustalone od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, opłacają pracodawcy za osoby pozostające w stosunku pracy. Nie ma przy tym znaczenia, że od konkretnych kwot składających się na wypłacone wynagrodzenie, pracodawca nie miał obowiązku pobrania składki na Fundusz Pracy (np. od wynagrodzenia za czas choroby).

Należy również zauważyć, że do okresów uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych zaliczane są również okresy urlopu bezpłatnego trwające nie dłużej niż 30 dni (art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.z.) oraz okresy pobierania zasiłku chorobowego, przypadające po ustaniu zatrudnienia (art. 71 ust. 2 pkt 3 u.p.z.), a za te okresy nie są opłacane składki na Fundusz Pracy. W ocenie Sądu, tym bardziej do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych należy zaliczyć okres pobierania wynagrodzenia za czas choroby w trakcie trwania zatrudnienia. Składki na Fundusz Pracy nie są również opłacane za pracowników powracających z urlopu macierzyńskiego, rodzicielskiego lub wychowawczego przez okres 36 miesięcy (art. 104a u.p.z.), za osoby zatrudnione po 50 roku życia przez okres 12 miesięcy (art. 104b ust. 1 u.p.z.), za osoby powyżej 55 (kobiety) lub 60 (mężczyźni) roku życia (art. 104b ust. 2 u.p.z.), za osoby poniżej 30 roku życia przez okres 12 miesięcy (art. 104c u.p.z.), za pracowników o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności (art. 105 u.p.z.). Przepisy ustawy nie przewidują wyłączenia powyższych okresów niepobierania składek na Fundusz Pracy z okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Nie jest więc zasadne stanowisko organu odwoławczego, że do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie wlicza się okresu pobierania wynagrodzenia za czas choroby ze względu na brak obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy od kwoty tego wynagrodzenia.

Z uwagi na błędną interpretację przez organy obu instancji art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.z. oraz naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Rozpoznając ponownie sprawę organ zobowiązany jest zastosować interpretację tego przepisu przedstawioną przez Sąd, z uwzględnieniem zaświadczenia pracodawcy z dnia 14 grudnia 2021 r.