Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 215/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 156 par 1 pkt 2 i pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 29 ust 3
journal: Dz.U. 2001 nr 115 poz 1229
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 8 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nakazania wykonania urządzeń zapobiegających szkodom 1/ uchyla zaskarżoną decyzję; 21 zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz D. G. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego;


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 kwietnia 2019 r. nr [...] działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 5, art. 157 § 1 i § 2, art. 158 § 1 K.p.a. w związku z art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne w związku z art. 545 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne po rozpoznaniu wniosku złożonego przez Gminę S. reprezentowaną przez Wójta Gminy S. z dnia 17.10.2016 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25.10.2011 r. utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia 08.08.2011 r., nakazującej:

1// Gminie S. wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom tj. wybudowanie rowu odwadniającego lub zakrytego kolektora przy drodze gminnej nr [...] i [...] do. którego byłyby wprowadzane wody opadowe napływające z góry z drogi gminnej i rowu przydrożnego na działki nr ew. [...] i [...], a następnie płynęłyby w kierunku wschodnim do ujęcia w rowie przydrożnym przy drodze powiatowej nr ew. [...];

2/ M. N. i G. N. zmianę nachylenia drogi dojazdowej na działce nr [...] w kierunku północnym (do zbocza) oraz wykonanie odpowiedniego rowku przydrożnego (przy zboczu) którym odprowadzane byłyby wody opadowe z drogi dojazdowej do rowu przydrożnego lub zakrytego kolektora, który wykona Gmina S. przy drodze nr ew. działek [...] także zlikwidowanie przepustu pod drogą dojazdową

; 3/ uchylona treść decyzji w zw. z wyrokiem WSA w Krakowie II SA/KR 101/12 oraz wyrokiem NSA II OSK 2738/13;- stwierdziło nieważność decyzji SKO w K. z dnia 25 października 2011 r. utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia 8 sierpnia 2011 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest obowiązane ponownie rozpatrzyć niniejszą sprawę po wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego z dnia 28.02.2018 r. (sygn.. akt II SA/Kr 837/17), zgodnie z którym została uchylona zaskarżona decyzja SKO z 14.04.2017 r. oraz poprzedzająca ją decyzja tego samego organu. Zdaniem WSA - w przytoczonym wyżej wyroku absolutnie kluczową dla możliwości prawidłowego wykonania decyzji nakazującej wykonanie urządzeń wodnych na podstawie art. 29 Prawo wodne (cyt. dalej p.w.) jest precyzyjne oznaczenie zarówno tychże urządzeń lub przynajmniej celu, jaki mają one osiągnąć, jak i ich konkretnego położenia na konkretnie ustalonych działkach ze wskazaniem właścicieli tych działek. Tymczasem z sentencji decyzji Wójta Gminy Z. a z 08.08.2011 r. wynika, że wybudowanie rowu odwadniającego lub zakrytego kolektora, jako urządzeń zapobiegających szkodom, winno mieć miejsce przy drodze gminnej nr działki [...], do którego byłyby wprowadzane wody opadowe napływające z góry z drogi gminnej i rowu przydrożnego nr działki ewid. [...] i [...], a następnie płynęłyby w kierunku wschodnim do ujścia w rowie przydrożnym przy drodze powiatowej nr ewid. [...]. Kolegium winno wykazać, że takie sformułowanie jest wystarczająco precyzyjne i adekwatne. Nakaz wydany w trybie art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne powinien zostać tak sformułowany, by odpowiadał wymogom przepisów prawa, w tym też innych niż Prawo wodne dziedzin prawa, które przy jego realizacji mogą wchodzić w grę (np. Prawo budowlane). Musi być on bowiem wykonalny, w tym także w postępowaniu egzekucyjnym przy zastosowaniu przewidzianych w tym postępowaniu środków (grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze), a przy tym też wykluczone musi być niebezpieczeństwo spowodowania szkody innym podmiotom poprzez wykonanie takiego nakazu (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 21.11.2017 r., sygn. II SA/Rz 596/17). Zdaniem WSA, Kolegium w niniejszej sprawie nie uzasadniło, że decyzja Wójta Gminy Z. z 08.08.2011 r. spełnia ww. wymagania w sposób umożliwiający jej wykonanie. Nie da się powyższego wysnuć również z uzasadnień zaskarżonych w niniejszej sprawie decyzji, w których nie dano wyrazu wyjaśnienia sprawy w sposób wystarczający na rekonstrukcję istoty rozstrzygnięć organów. Sąd zwrócił również uwagę na fakt, że obowiązek, o którym mowa w art. 29 ust. 3 p.w., może być nałożony jedynie na właściciela lub współwłaściciela, względnie użytkownika wieczystego nieruchomości, na której dokonano zmian stanu wód, które doprowadziły do powstania szkody, i to niezależnie od jego winy, czy nawet przyczynienia się do tychże zmian (por. wyrok WSA w Lublinie z 18.09.2007 r., sygn. II SA/Lu 416/07). A zatem do wydania prawidłowej decyzji w sprawie konieczne jest omówienie i rozstrzygnięcie przez organ różnic wynikających z wyrysu z mapy ewidencyjnej oraz z wypisu z rejestru gruntów i innych dokumentów dotyczących przedmiotowych działek. Opisując stan faktyczny i prawny sprawy SKO w K. wskazało, że Wójt Gminy Z. decyzją z 08.08.2011 r. na podstawie art. 29 p.w. wydał w/w decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte w przedmiocie uregulowania stanu wody na gruncie w miejscowości K. na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...]. Dalej organ, za wynikami zleconej ekspertyzy wodnoprawnej wskazał, że W. i D. G. zakupili w 2000 r. działki o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], stanowiące obecnie posesję [...]. Zakupione działki były niezabudowane, o charakterze łąk, tak jak obecnie jeszcze wygląda teren sąsiadujący od zachodu z posesją [...]. Spływ wód opadowych i roztopowych po tym obszarze odbywał się zasadniczo bez zakłóceń i w sposób powolny, bowiem grunty nieutwardzone i porośnięte roślinnością umożliwiały wsiąkanie większości tych wód, a tylko niewielka część dopływała całą powierzchnią zbocza do rowu przy drodze powiatowej [...]. Po wybudowaniu domu mieszkalnego i budynków gospodarczych, a także wykonaniu wybrukowanych placów oraz podjazdu, również nie było większych zakłóceń w spływie wód opadowych, ponieważ G. realizowali na swoim terenie w jego górnej czyści drenaż podziemny oraz kolektor odkryty betonowy, biegnący wzdłuż wschodniej granicy posesji w linii N-S. Do kolektora spływały też zewnętrzne" wody opadowe i roztopowe, ale ich ilość była niewielka z racji zachowania pierwotnego ukształtowania i charakteru powierzchni gruntów. Wskazano, że sytuacja zmieniła się diametralnie na niekorzyść G. w ostatnich trzech latach, kiedy to zmieniono zarówno ukształtowanie terenu powyżej posesji (wykonano nową drogę dojazdową do budowanego domu jednorodzinnego, przeprowadzono remont gminnej drogi polegający na utwardzeniu nawierzchni i wykopanie głębokiego rowu przydrożnego, jak też przeznaczenie terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (tereny rolnicze przekwalifikowano na tereny budowlane). Skutkiem zmian terenowych wystąpiły częste i szkodliwe zalewania i podtapianie wodami opadowymi oraz roztopowymi posesji [...] w tym domu mieszkalnego i zabudowań gospodarczych W. i D. G.. Wobec powyższego D. G. uznała, że nastąpiło naruszenie przepisów ustawy Prawo wodne, polegające na zmianie stanu wody na gruncie ze szkodą dla posesji [...] W związku z tym zażądała wydania stosownej decyzji przez Wójta Gminy Z. nakazującej Gminie S. wykonanie rowu odwadniającego dla wód opadowych i roztopowych spływających drogą gminną i jej rowem przydrożnym, jako właścicielowi i użytkownikowi działek, na których wykonano nową drogę dojazdową oraz odprowadzenie wód opadowych i roztopowych na zewnątrz działek, nakazującej przywrócenie stanu poprzedniego. Organ I instancji podczas oględzin ustalił: ciek wodny biegnący wzdłuż drogi gminnej nr [...],[...], który wpada do przepustu, a następnie wypływa na poniżej położoną działkę o nr ewid. [...]; drogę dojazdową na działce nr ewid. [...] zrobioną do posesji B. H., utwardzoną pospółką; odprowadzenie wód powierzchniowych z odwodnienia posesji B. H. rurą i wpuszczenie jej w kierunku działki znajdującej się poniżej. Następnie powołano się na wnioski zawarte w wykonanej w sprawie ekspertyzie wodnoprawnej dotyczącej oceny zmiany ukształtowania powierzchni terenu na działkach nr [...] i [...] oraz [...] i [...] w K. , a także innych robót ziemnych w tym rejonie, na stan wody na gruncie ze szczególnym uwzględnieniem wpływu tych działań na działki należące do W. i D. G. oraz na znajdujące się zabudowania posesji [...]. Organ cytując biegłego stwierdził, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów ustawy Prawo wodne. Od tej decyzji odwołanie złożyły strony postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 25.10.2011 r. (znak [...]), na podstawie art. 29 p.w. utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W ocenie organu odwoławczego rozstrzygnięcie organu I instancji należało uznać za słuszne, bowiem w tej sprawie nastąpiła realizacja przesłanek art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, wskazująca na naruszenie stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Zarzuty przedstawione w złożonych odwołaniach, zdaniem SKO, nie zasługiwały na uwzględnienie, bowiem nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Na powyższą decyzję została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. WSA w Krakowie wyrokiem z 21.03.2013 r., (sygn. II SA/Kr 101/12), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą j ą decyzję Wójta Gminy Z. a w zakresie jej punktu 3 i 4, to jest nałożenia obowiązków na M. P. i B. H.. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że wydanie decyzji przez organy obu instancji było przedwczesne wobec niepoczynienia przez nie pełnych ustaleń faktycznych, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach faktycznych tychże decyzji. Od powyższego wyroku zostały wniesione skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA wyrokiem z 17.06.2015 r.,(sygn. II OSK 2738/13) oddalił skargi kasacyjne stwierdzając, że obie skargi kasacyjne nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Następnie Gmina S. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 25.10.2011 r. W wyniku rozpoznania tego wniosku, po wznowieniu postępowania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło uchylenia decyzji dotychczasowej, nie stwierdzając wad wymienionych w art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. Kolejno Gmina S. złożyła w dniu 17.10.2016 r., wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 25.10.2011 r. z uwagi na trwałą niewykonalność tej decyzji. Jednocześnie we wniosku wskazano, że wykonanie nałożonego w decyzji obowiązku wymaga zgody Starostwa Powiatowego w S. B., której nie można uzyskać z uwagi na mały przekrój rur kanalizacji deszczowej pod chodnikiem oraz znaczną ilość wód deszczowych spływających z terenów przyległych do drogi powiatowej. Wskazano na kilkukrotne wystąpienia o uzyskanie zgody Starostwa, co ostatecznie się nie powiodło, jak i propozycję innych rozwiązań, które nie znalazły uznania społeczności lokalnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 27.01.2017 r. (znak [...]), na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 105 K.p.a., umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 25.10.2011 r. Gmina S. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy podkreślając, że wadliwość decyzji, polegająca na trwałej niewykonalności, istniała już w dacie wydania decyzji, tj. w 2011 r. Przywołała również uchwałę 7 sędziów NSA z 7 grudnia 2009 r., sygn. I OPS 6/09, podnosząc, że na etapie postępowań sądowych kwestia oznaczeń i istnienia działek [...] nie była poruszana. Wskazała na rozbieżność wyrysu mapy ewidencyjnej będącej wyłączną podstawą opinii hydrogeologa, a w konsekwencji decyzji Wójta Gminy Z., z wypisem z rejestru gruntów. Wskazała, że taki stan prawny, tzn. wyrys z mapy ewidencyjnej niejednolity, a wręcz sprzeczny z wypisem z rejestru gruntów, jest ewidentnie wadliwy. W konsekwencji przed jakąkolwiek inwestycją na omawianych działkach (także w zakresie decyzji dotyczącej wykonania rowu) powinien być wcześnie uregulowany stan prawny oraz ewidencyjny, który ujednoliciłby tę numerację. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 14.04.2017r., (znak [...]), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 105 w zw. z art. 157 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję z 27.01.2017 r., podtrzymując dotychczasowe stanowisko SKO. Organ podjął rozważania, czy w razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem NSA, co miało miejsce w sprawie, żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem podjętym na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy też decyzją o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.), a w rozważanym przypadku jego umorzeniem. Wskazał, że wymaga zbadania, co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Stwierdził, że w rozważanej sprawie kwestia niewykonalności decyzji była podnoszona na etapie postępowania odwoławczego, gdzie wskazywano już, że sugerowane wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom w formie zakrytego kolektora nie jest możliwe do realizacji z powodów ekonomicznych oraz technicznych. Jak dalej wywodzono z uwagi na konfigurację terenu nie da się wykonać odwodnienia w formie rowu odkrytego i nie jest możliwe wprowadzanie przez niego wody do istniejącej kanalizacji deszczowej pod chodnikiem przy drodze z uwagi na jego ograniczoną przepustowość. Organ podkreślił też, że następnie w skardze do WSA w Krakowie Gmina S. podnosiła, że nie jest możliwe wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, tj. wybudowanie rowu odwadniającego lub zakrytego kolektora. Powołano się przy tym na stanowisko Starosty Powiatowego i wskazano, że Gmina nie ma faktycznej możliwości wykonania decyzji SKO. Gmina S. wniosła na powyższą decyzję SKO z 14.04.2017r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy jak również błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie, w jakim organ odwoławczy przyjął, że w sprawie ma miejsce stan powagi rzeczy osądzonej, podczas gdy nigdy sądy administracyjne w przedmiotowej sprawie pomimo tożsamości podmiotowej nie zajmowały się rozpoznaniem okoliczności nowych wskazanych dopiero aktualnie we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Z. oraz naruszenie art.

,156 § l pkt 5 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a tym samym pozostawienie w obrocie prawnym decyzji, która była i jest niewykonalna w sposób trwały oraz zawiera istotną wadę prawną. Mając powyższe na względzie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tego samego organu i stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Z.. Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał opisany wyżej wyrok, którym uchylił zaskarżoną decyzje SKO z 14.04.2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu. Sad wskazał, że skarga jest zasadna, a zaskarżona decyzja SKO w K. podlegała uchyleniu, bowiem została wydana przy błędnym ustaleniu organu, że w sprawie zaistniała trwała przeszkoda przedmiotowa, uniemożliwiająca badanie od strony merytorycznej przesłanki stwierdzania nieważności decyzji co spowodowało konieczność umorzenia wszczętego postępowania. Obecnie rozpoznając sprawę SKO w K. stwierdziło, że analiza kwestii podniesionych w uzasadnieniu wyroku WSA, tj. kwestii przekształcenia numerów działek oraz ich statusu własnościowego, przy uwzględnieniu powołanej w uzasadnieniu argumentacji, prowadziły do stwierdzenia, iż istnieją podstawy do uwzględnienia żądania Gminy S. -stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25.10.2011 r., znak: [...] w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 2 i 5 K.p.a. Wskazano w uzasadnieniu na problemy związane z analizowaną sprawą: nałożony na Gminę S. obowiązek doprowadziłby do zmiany stanu wody na gruncie, a w szczególności do zmiany kierunku odpływu wód, co jest możliwe na podstawie art. 30 pkt 1 i 2 p.w., jednak dopiero po uzgodnieniu pisemnej ugody właścicieli gruntów zatwierdzonej decyzją odpowiedniego organu. Wykonanie rowu odwadniającego oraz skierowanie wód do rowu przy drodze powiatowej bez pisemnej ugody byłoby działaniem wbrew zakazowi uregulowanemu w art. 29 p.w. Niezależnie od przytoczonego zapisu ustawy zawarte w decyzji wykonanie rowu lub zakrytego kolektora należałoby traktować zgodnie z art. 9 pkt 1 ust. 19 lit. a p.w. jako urządzenie wodne, co z kolei na podstawie art. 122 pkt 1 ust. 3 wymaga pozwolenia wodnoprawnego. Organem właściwym do wydania przedmiotowego pozwolenia w tym przypadku byłby Starosta [...]. Kolegium zwróciło uwagę na skomplikowane stosunki wodnoprawne, które mają miejsce na obszarze objętym przedmiotowym postępowaniem administracyjnym, które wymagają całościowego i szerszego uregulowania (jak zasadnie sugerują to niektórzy skarżący). Jednak podkreślono, że jest to przede wszystkim zadanie Gminy S., z którą w dobrze pojętym własnym interesie powinni współpracować mieszkańcy. Kompleksowe uregulowanie stosunków wodnych na tym obszarze nie jest i nie może być rozpatrywane, ustalane, przesądzane i rozstrzygane w trybie postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 29 p.w. w konkretnej sprawie i z udziałem indywidualnych podmiotów.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła D. G. zarzucając naruszenie między innymi:

1/ art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - prawo wodne

(w brzmieniu obowiązującym na dzień 25.10.2011) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, iż decyzja kontrolowana została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa;

2/ art. 29 ust. 3 i art. 30 ust. 1 ustawy, poprzez przyjęcie, iż możliwość nakazania właścicielowi gruntu przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom uzależniona jest od zawarcia pisemnej ugody;

3/ art. 16 k.p.a. prowadzącego do naruszenia zasady trwałości decyzji w sytuacji, gdy

decyzja kontrolowana na dzień jej wydania nie była dotknięta wadą, a tym bardziej wadą kwalifikowaną;

4/ art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne ustalenia faktyczne i zaniechanie

oceny dowodów z dokumentów, które zostały złożone do akt sprawy, tj. (i) pisma Starostwa Powiatowego w S. B. z dnia 6.03.2018 r., znak: [...], (ii) kopii mapy ewidencyjnej poświadczonej za zgodność z oryginałem przez organ prowadzący państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny z dnia 6.03.2018 r., (iii) kopii mapy archiwalnej wydanej w dniu 6.03.2018 r.;

5/ art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na przesłankach nadzwyczajnego

trybu - o wznowienia postępowania w sytuacji, gdy postępowanie w sprawie weryfikacji decyzji kontrolowanej zostało wszczęte i jest prowadzone jest w trybie o stwierdzenie nieważności;

6/ art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 K.p.a. poprzez stwierdzenie nieważności decyzji w całości, w sytuacji, gdy wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21.02.2013 r., sygn. akt II SA/Kr 101/12, Sąd ten uchylił kontrolowaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25.10.2011 r., znak: [...] w zakresie jej pkt 3 i 4 i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, tj. Wójtowi Gminy Z., a decyzja stała się ostateczna wyłącznie w zakresie pkt 1 i 2.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 27 listopada 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję SKO w K. z dnia 1 kwietnia 2019 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że przesłankami do stwierdzenia nieważności, z punktu widzenia nin. sprawy jest "rażące naruszenie prawa" (art. 156 par. 1 pkt 2 ) oraz to, czy "decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały" (pkt 5 art. 156 par. l k.p.a.). Przy rażącym naruszeniu prawa chodzi bowiem o tego rodzaju wady, które powodują konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego z racji istnienia w niej wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Wady te powstają w wyniku naruszenia prawa w toku czynności zmierzających do wydania decyzji lub w wyniku załatwienia sprawy wydaniem decyzji. Naruszenia prawa mają charakter rażący w sytuacji, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Z kolei trwała niewykonalność decyzji nie może się opierać na przesłance wysokich kosztów wykonania urządzeń i trudności techniczne, co stanowiło przedmiot szczegółowego badania przez Wojewódzki i Naczelny Sąd Administracyjny w prawomocnie zakończonym postępowaniu sądowo - administracyjnym (wyroki z dnia z dnia 21.02.2013 r., sygn. akt II SA/Kr 101/12, jak i z dnia 17.06.2015 r., sygn. akt II OSK 2738/13), którymi oddalone zostały skarga na decyzję SKO i skarga kasacyjna Gminy S. od opisanego powyżej wyroku WSA z Krakowie. Mając na uwadze okoliczności sprawy należy stwierdzić, że możliwość prawidłowego wykonania decyzji nakazującej wykonanie urządzeń wodnych na podstawie art. 29 p.w. jest uzależnione od precyzyjnego oznaczenia położenia na konkretnie ustalonych działkach ze wskazaniem właściciela tychże działek. Z sentencji decyzji Wójta Gminy Z. wynika, że wybudowanie rowu odwadniającego lub zakrytego kolektora, jako urządzeń zapobiegających szkodom, winno mieć miejsce przy drodze gminnej nr działki [...], do którego byłyby wprowadzone wody opadowe napływające z góry z drogi gminnej i rowu przydrożnego nr działki ewid. [...] i [...], a następnie płynęłyby w kierunku wschodnim do ujścia w rowie przydrożnym przy drodze powiatowej nr ewid. [...]. Obowiązek, o którym mowa w art. 29 ust. 3 p.w., może być nałożony wyłącznie na właściciela lub współwłaściciela względnie użytkownika wieczystego nieruchomości, względnie na samoistnego posiadacza (art. 9 ust. 2 pkt 3 p.w.) działki na której dokonano zmiany stanu wód, które doprowadziły do powstania szkody i to niezależnie od winy, czy nawet przyczynienia się do tych zmian, W aktach sprawy znajdują się pisma przytaczane przez dwie Strony postępowania stwierdzające odmienne stany faktyczne. D. G. powołuje się na pismo Starostwa Powiatowego z S. B. z dnia 06.03.2018 r., zgodnie z którym działki ewidencyjne o nr [...] obręb K. istniały zarówno w dacie wydania decyzji Wójta Gminy Z. jak i decyzji SKO z dnia 25.10.2011 r. aż do dnia 1.02.2017 r., kiedy to na wniosek Gminy S. dokonano zmiany na mapie ewidencyjnej numeru działki ewid. z nr [...], na nr [...]. Z kolei w piśmie przesłanym przez Gminę S. zostaje zakwestionowane istnienie powyższych działek w dniu wydania decyzji Wójta Gminy Z.. Przedmiotowe działki nie istniały, a co najmniej posiadały błędne oznaczenie, co również pośrednio wynika z w/w pisma. W oparciu o pismo Starostwa Powiatowego w S. B. z dnia 27.02.2017 r. można z kolei stwierdzić, że część powierzchni działki [...] została włączona do działki o nr ew. [...] stanowiącej drogę powiatową natomiast z pozostałej części utworzono nową działkę o nr ew. [...]. Z kolei część powierzchni działki [...] została również włączona do działki o nr ew. [...] l stanowiącej drogę powiatową, natomiast z pozostałej części utworzono nowe działki o nr ew. [...] i [...]. Podział ten nastąpił w dniu 25.03.1972 r., a zatem przedmiotowe działki nie istniały od 1973 r. Słusznie zatem uznało Kolegium w zaskarżonej decyzji, że w dniu wydania kwestionowanej decyzji istniały rozbieżności w oznaczeniu numeracji działek będących przedmiotem regulacji na podstawie art. 29 p.w. Można ustalić na podstawie operatu pomiarowego wywłaszczenia pasa drogi lokalnej [...] (z 25.03.1972 r. nr [...]), że działka [...] o pow. 289 nr została podzielona na działkę [...] o pow. 284 m2, natomiast pozostałe 5 m2 zostało dołączone do działki [...], natomiast działka [...] opow. 1658 m2 została podzielona na działki [...] o pow. 53 m2 oraz [...] o pow. 29 m2 natomiast pozostałe 1576 nr zostało dołączone do działki [...] W dniu wydania decyzji przez Wójta Gminy Z. działki o nr [...], [...], [...] były we władaniu Gminy S., natomiast działka [...] stanowi drogę powiatową, której właścicielem było i jest Starostwo Powiatowe w S. B.. Ponadto opisane działki (przed i po podziale) są położone w dwóch różnych miejscach, oddalonych od siebie o ok. 450 m (po dwóch różnych stronach stoku oddzielonych działem wodnym). W związku z powyższym działki o nr ew. [...] na których miałby być wykonany rów odwadniający, nie istniały w dniu wydawania pierwotnej decyzji. Podkreślić trzeba, że z uwagi na powyższe nie było możliwym zastosowanie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18.07.2001 Prawo wodne (Dz.U. 2005.239.2019. j.t. ze zm.), bowiem należy mieć na uwadze, że obowiązek, o którym mowa w art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, może być nałożony jedynie na właściciela lub współwłaściciela, względnie użytkownika wieczystego nieruchomości, na której dokonano zmian stanu wód, które doprowadziły do powstania szkody, i to niezależnie od jego winy, czy nawet przyczynienia się do tychże zmian. Z powyższym problem wiąże się następny problem dotyczący konieczności ustalenia kto może być adresatem obowiązku, o którym mowa w art. 29 ust. 3 p.w. Jak wyżej wskazano może to być właściciela lub współwłaściciele względnie użytkownik wieczysty nieruchomości a nawet samodzielny posiadacz tej nieruchomości, na której dokonano zmiany stanu wód, które doprowadziły do powstania szkody. Wskazanie w/w osób stanowi warunek konieczny dla wykonania dyspozycji wynikającej z art. 29 p.w. W świetle powyższych okoliczności, przy braku możliwości jednoznacznego wskazania konkretnych działek na których mają być wykonane urządzenia zapobiegające wystąpieniu szkód, nie można wskazać żadnego podmiotu na którego można by nałożyć powyżej wskazany obowiązek. Odnosząc się do podstawy żądania wniosku o stwierdzenie nieważności, z niewykonalnością decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy niewykonalność spowodowana jest wystąpieniem przeszkód w jej wykonaniu, które znamionują dwie cechy, istnienie już w dacie wydania decyzji oraz trwałość przez cały czas. Słusznie, zdaniem tut. składu orzekającego, Kolegium w zaskarżonej decyzji uznało, że niewykonalność musi mieć charakter obiektywny, a brak możliwości wykonania istnieć musi nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można bowiem mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, z wyegzekwowaniem wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia, jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji. Podkreślić trzeba, że przesłanka wynikająca z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., oznacza, iż rozstrzygnięcie z przyczyn prawnych bądź faktycznych nie może zostać wykonane, przy czym niewykonalność ta musi istnieć już w dacie jego wydania, zaś przeszkody powodujące niewykonalność trwają cały czas aż do czasu stwierdzenia jej nieważności. Niewykonalność prawna oznacza niemożność zastosowania się do dyspozycji rozstrzygnięcia z uwagi na istniejący w obowiązującym prawie zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostającego w sprzeczności z wydaną decyzją. W istocie rzeczy niewykonalność decyzji z przyczyn prawnych mieści się w przesłance z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1101/10 ). Trwała niewykonalność zaskarżonej decyzji wynika z braku jednoznacznego wskazania przedmiotowych działek i w konsekwencji niemożności wskazania podmiotu na którym miałby ciążyć obowiązek wykonania urządzeń zapobiegających powstawaniu szkody, co kwalifikuje decyzję jako rażąco naruszające prawo.

Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła D. G. zarzucając naruszenie:

1/ art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - prawo wodne

(w brzmieniu obowiązującym na dzień 25.10.2011) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, iż decyzja kontrolowana została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa;

2/ art. 29 ust. 3 i art. 30 ust. 1 ustawy, poprzez przyjęcie, iż możliwość nakazania właścicielowi gruntu przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom uzależniona jest od zawarcia pisemnej ugody;

3/ art. 16 k.p.a. prowadzącego do naruszenia zasady trwałości decyzji w sytuacji, gdy

decyzja kontrolowana na dzień jej wydania nie była dotknięta wadą, a tym bardziej wadą kwalifikowaną;

4/ art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne ustalenia faktyczne i zaniechanie

oceny dowodów z dokumentów, które zostały złożone do akt sprawy, tj. (i) pisma Starostwa Powiatowego w S. B. z dnia 6.03.2018 r., znak: [...], (ii) kopii mapy ewidencyjnej poświadczonej za zgodność z oryginałem przez organ prowadzący państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny z dnia 6.03.2018 r., (iii) kopii mapy archiwalnej wydanej w dniu 6.03.2018 r.;

5/ art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na przesłankach nadzwyczajnego

trybu - o wznowienia postępowania w sytuacji, gdy postępowanie w sprawie weryfikacji decyzji kontrolowanej zostało wszczęte i jest prowadzone jest w trybie o stwierdzenie nieważności;

6/ art. 84 § 1 w związku z art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącej o dopuszczenie dowodu z przesłuchania biegłego, jak i innych dowodów z dokumentów urzędowych w sytuacji gdy przeprowadzenie tych dowodów miało znaczenie dla oceny legalności decyzji kontrolowanej oraz zaniechanie wskazania przyczyn odmowy uwzględnienia wniosku skarżącej o dopuszczenie dowodów;

7/ art. 153 P.p.s.a. poprzez naruszenie wskazania co do dalszego postępowania wyrażonego w wyroku WSA w Krakowie z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 837/17.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji SKO w K. z dnia 1 kwietnia 2019 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.

Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu podlega ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzająca nieważność decyzji nakazującej Gminie S. wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom wydanej w ramach postępowania o naruszenie stosunków wodnych. W ocenie organu decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz była niewykonalna w dniu jej wydania a jej niewykonalność ma charakter trwały. Przyczyny tych wadliwości organ upatruje w tym, że numeracja działek, po których miały być prowadzone urządzenia zapobiegające szkodom, na skutek ich podziału zmieniła się jeszcze w 1972 r. – nie istniały więc na dzień wydania decyzji i tylko części tych działek aktualnie pozostaje we władaniu Gminy S.. Pozostała ich część stanowi drogę powiatową i jest we władaniu Starostwa Powiatowego w S. B.. Ponadto działki te przed i po podziale są położone w oddalonych od siebie miejscach o około 450 m. W ocenie sądu decyzja ta jest wadliwa.

Zgodnie z dyspozycją art.156 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2); była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały (pkt 5).

Co do pierwszej z dwu wyżej wymienionych przesłanek nieważnościach, w doktrynie i orzecznictwie przyjęło się powszechnie, iż rażąco wadliwie wydaną decyzje cechować winno to, że obraza przepisów na podstawie których jest wydana jest oczywista (nie wynika z wadliwej wykładni) a jej skutki nie są akceptowalne w państwie prawa. Rozwijając tę tezę przywołać należy choćby na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 14 marca 2012 r. II OSK 2525/10 w którym orzekł, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. W podobnym duchu wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 marca 2012 r. III UK 77/11 LEX nr 1213420 wskazując, iż decyzja administracyjna może zostać uznana za wydaną "z rażącym naruszeniem prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tylko wówczas, gdy w odniesieniu do niej spełnią się kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony, nie wymaga przy jego stosowaniu wykładni prawa; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji.

Interpretacja pojęcia "rażące naruszenie prawa" jako kwalifikowana wadliwość decyzji polegająca na naruszenia przez organ przepisów w sposób oczywisty, nie budzący wątpliwości a więc występującej w rozstrzygnięciu organu administracji sprzeczności między treścią tego rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną z jednoczesnym skutkiem tej wadliwości - powstaniem następstw, które nie są do pogodzenia z obowiązującym porządkiem prawnym tj. wywołujących skutki których nie sposób zaakceptować jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa, jest ugruntowana w orzecznictwie sądowym. Podkreśla się przy tym konieczność komutatywnego spełnienia obu tych przesłanek. Poza wyżej przytoczonymi orzeczeniami wskazać tu można dla przykładu wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 czerwca 2008 r. II OSK 387/07 LEX nr 486051, z dnia 8 kwietnia 2008 r. II OSK 368/07 LEX nr 468745, z dnia 15 marca 2012 r. z dnia 8 marca 2012 r. I OSK 363/11 oraz z dnia 24 listopada 2011 r. II OSK 1667/10.

Co drugiej przesłanki, o której mowa w art. art.156 § 1 pkt 5 K.p.a. to w doktrynie i orzecznictwie trwałej niewykonalności decyzji dopatruje się w tym, że czynności składające się na treść obowiązków i uprawnień zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze przy czym niewykonalność ta musi istnieć już w dacie wydania decyzji trwać aż do czasu stwierdzenia jej nieważności. Podkreśla się, że o niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, z wyegzekwowaniem wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. (por. Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. VIII). Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 marca 2020 r. II OSK 150/19 o niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku (por też wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2019 r. II OSK 606/17, z dnia 4 marca 2020 r. I OSK 1397/18, z dnia 26 czerwca 2020 r. II OSK 27/20).

Odnosząc wskazania, o których mowa wyżej na grunt niniejszej sprawy, przyznać należy rację skarżącej, że organ nie wskazuje, jaki to przepis decyzja z 8 sierpnia 2011 r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego a dnia 25 października 2011 r. w sposób rażący naruszyła, na czym to naruszenie polegało i jakie skutki – niemożliwe do akceptacji w praworządnym państwie wywołało to naruszenie. Jak wynika z decyzji z 8 sierpnia 2011 r. organ prowadzący sprawę Wójt Gminy Z. ustalił, że Gmina S. przez wykonanie remontu drogi gminnej na działkach [...] i [...] polegającego na jej utwardzeniu i wykonaniu rowu przydrożnego, naruszyła stosunki wodne w tym obszarze doprowadzając do odprowadzania zwiększonej ilości wód opadowych na grunty sąsiednie, co powoduje szkody w postaci ich zalewania podtapiania. Konsekwencją tego był kierowany do sprawcy naruszeń Gminę S. nakaz wykonania urządzeń zapobiegających szkodom tj. rowu odwadniającego lub zakrytego kolektora przy drodze gminnej nr. działki [...] i [...] do. którego byłyby wprowadzane wody opadowe napływające z góry z drogi gminnej i rowu przydrożnego na działki nr ew. [...] i [...], a następnie płynęłyby w kierunku wschodnim do ujęcia w rowie przydrożnym przy drodze powiatowej nr ew. [...].

Podstawą prawną rozstrzygnięcia był przepis art. 29 ust 3 obowiązującej wówczas ustawy a dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Organ nawet nie usiłuje wykazać, że decyzja ta rażąco naruszyła prawo tj. przepis, na którym oparto jej rozstrzygnięcie - art. 29 ust 3 obowiązującej wówczas ustawy a dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne ani, że skutki jakie wywołała są niemożliwe do akceptacji z punku widzenia praworządności. Sąd podkreśla, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy w sposób kwalifikowany organ naruszy przepis prawa a nie np. wadliwie ustali stan faktyczny czy pomylił numerację działek.

Co zaś do rzekomej niewykonalności decyzji, w ocenie sądu organ nie wykazał, by ta niewykonalność ta zaistniała i to na dzień wydania decyzji. Według organu działka nr [...] o pow. 289 nr została podzielona na działkę nr [...] o pow. 284 m2, natomiast pozostałe 5 m2 zostało dołączone do działki nr [...], natomiast działka nr [...] opow. 1658 m2 została podzielona na działki nr [...] o pow. 53 m2 oraz nr [...] o pow. 29 m2 natomiast pozostałe 1576 nr zostało dołączone do działki nr [...] W dniu wydania decyzji przez Wójta Gminy Z. działki o nr [...], [...], [...] były we władaniu Gminy S., natomiast działka nr [...] stanowi drogę powiatową, której właścicielem było i jest Starostwo Powiatowe w S. B..

Uznając ustalenia organu w tym zakresie za miarodajne należało by stwierdzić, iż pomimo dokonania podziału działek nr [...] Gmina S. pozostaje we władaniu znacznej części terenu na którym miała wykonać urządzenia zapobiegające szkodom. Organ nie wykazał, że zmiany właścicielskie uniemożliwiły wykonanie tych urządzeń. Sąd zwraca uwagę, iż tylko fragmenty działek o powierzchniach odpowiednio 289 m2 (działka nr [...]) i 1658 m2 (działka nr [...]) mogły być zajęte pod wykonanie rowu odwadniającego lub zakrytego kolektora. Z danych na jakie w zaskarżonej decyzji powołuje się organ wynika, iż Gmina S. nadal jest we władaniu działek o powierzchni 284 m2 (dawna działka nr [...]) i 82 m2 tj. 53 m2 plus 29 m2 (dawna działka nr [...]). Organ nie wskazuje, jakie to okoliczności uniemożliwiały tak w dniu wydania decyzji jak i na dzień dzisiejszy wykonanie przez Gminę S. urządzeń zapobiegających szkodom z uwagi na uprawnienia właścicielskie czy też inne okoliczności. Organ nie wyjaśnił jak ustalił, że działki te są od siebie oddalone o 450 m. i są oddzielone wałem wodnym. Okoliczności takich nie sposób wywieść choćby z ekspertyzy wodnoprawnej z 2011 r. wiarygodności której organ nie podważa a sam na żadne nowe dowody w tym zakresie się nie powołuje. Z map zalegając w aktach administracyjnych (k. 637, 638 tom 2) wynika natomiast, że obie te działki przylegają do siebie. Co więcej na mapach tych wydanych przez Starostę S. w dniach 6 marca 2016 r. i 6 września 2016 r. przedmiotowe działki mają oznaczenie jako działki nr [...] Przedkładając te mapy skarżąca w sposób wysoki uprawdopodobniła jeżeli nie wykazała, iż podział działek nr [...] został ujawniony państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym już po wydaniu decyzji z dnia 8 sierpnia 2011 r. Zwrócić także należy uwagę na pismo Starostwa Powiatowego z dnia 6 marca 2018 r. (akta adm. k. 638 t. 2). Z pisma tego wynika nr. działki [...] został poprawiony na mapie na działkę nr [...] w lutym 1917 r. w związku z pismem Urzędu Gminy S. Z pisma tego wynika też ,że działka nr [...] ma mapie ewidencyjnej w części graficznej istnieje (na dzień sporządzenia tego pisma) natomiast brak tej działki w części opisowej. Z pisma tego wprost wynika, że w dacie wydawania decyzji przedmiotowe działki były oznaczone, jako działki nr [...].

W ocenie sądu organ w żaden sposób nie wykazał, że w dacie 8 sierpnia 2011 r. podmiot zobowiązany, jednocześnie organ administracji, doznawał prawnej czy faktycznej przeszkody by zgodnie z decyzją ostateczną wykonać urządzenia zapobiegające szkodom na gruncie będącym w jego władaniu choćby tylko, jako posiadacza z uwagi na brak ujawnienia w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym dokonanych w latach 70-tych podziałów tych nieruchomości. Nie sposób też nie zauważyć, że oba podmioty władające aktualnie działkami, na których miały być prowadzone urządzenia zapobiegające szkodom to organy administracji, które powinny podejmować zdziałania zmierzające do realizacji decyzji administracyjnych, których adresatem jest jeden z nich. Nie wynika z ustaleń organów by Gmina S. podejmowała jakiekolwiek kroki względem Starostwa Powiatowego w S. B., by o ile doznaje trudności w realizacji obowiązku jakie nałożono na nią decyzją z 8 sierpnia 2011 r., Starostwa Powiatowego umożliwiło (choćby w zakresie kwestii właścicielskich) trudności te przemóc.

Zwrócić też należy uwagę – choć może ma to pierwszorzędne znaczenie, iż organ stwierdza nieważność także pkt 2 decyzji z dnia 8 sierpnia 2011 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 25 października 2011 r. nie opisując w uzasadnieniu decyzji, dlaczego także ten punkt kontrolowanego aktu ma cechy nieważności. Pkt 2 decyzji z dnia 8 sierpnia 2011 r. nakazywał M. N. i G. N. zmianę nachylenia drogi dojazdowej na działce nr [...] w kierunku północnym (do zbocza) oraz wykonanie odpowiedniego rowku przydrożnego (przy zboczu) którym odprowadzane byłyby wody opadowe z drogi dojazdowej do rowu przydrożnego lub zakrytego kolektora, który wykona Gmina S. przy drodze nr ew. działek [...] także zlikwidowanie przepustu pod drogą dojazdową. Ponieważ uzasadnienie decyzji nie zawiera żadnych argumentów świadczących o tym, że organ poddał kontroli także ten pkt. skarżonego aktu w aspekcie przesłanek nieważnościach (także jakichkolwiek innych), decyzja w tym zakresie nie poddaje się żadnej kontroli, a co za tym idzie akt taki nie może ostać się w obrocie prawnym.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.