Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 459/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 12 i 13
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 81c ust. 2, ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 138 par. 1 pkt 2 art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Protokolant Daria Burdzyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 września 2013r. sprawy ze skargi Gminy Cz. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia oceny technicznej dotyczącej stanu technicznego mostu żelbetowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. - podając w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego - po rozpoznaniu zażalenia Gminy Cz. reprezentowanej przez Wójta Gminy S. D. utrzymał w zasadniczej części, uchylając i wyznaczając w tym zakresie nowy termin realizacji obowiązków, postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. z dnia [...] r. nr[...], którym nałożono na Gminę Cz. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia [...] r. oceny technicznej mostu żelbetowego położonego w miejscowości J.

Stan faktyczny sprawy, w której zapadło zaskarżone do Sądu postanowienie przedstawiał się następująco.

Pismem z dnia 9 października 2012 r. Starosta Powiatu W. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. o przeprowadzenie kontroli stanu technicznego mostu położonego na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]i [...] w J., Gmina Cz. W dniu [...] r. organ nadzoru budowlanego przeprowadził oględziny przedmiotowego mostu udokumentowane protokołem oględzin zawierającym opis stanu faktycznego, natomiast do protokołu dołączono zdjęcia obrazujące poczynione ustalenia. Z przedmiotowego dokumentu wynika, że na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]i [...] w ciągu komunikacyjnym między ulicami Międzywałową i Kanałową w J. znajduje się most żelbetowy posiadający pięć przęseł. Elementy nośne każdego z przęseł złożone są z różnej wielkości elementów konstrukcyjnych, gdyż przedmiotowy most wykonany był w różnych okresach czasowych. Stwierdzono, iż stan techniczny przęseł środkowych jest zły. Na pewnych odcinkach widoczne jest zbrojenie główne, które w wyniku działania czynników atmosferycznych ulega znacznej korozji. Liczne ubytki otuliny betonowej powodują korozję także pozostałej części zbrojenia. Część podpór przęseł środkowych posiada liczne spękania i zarysowania. Dodatkowo stwierdzono, że w wyniku powodzi w latach ubiegłych część podpór uległa obsunięciu, powodując tym samym różnice wysokości pomiędzy przęsłami. Nawierzchnię mostu stanowi beton asfaltowy, który w wyniku nierówności pomiędzy przęsłami jest spękany, a różnice w wysokości pomiędzy przęsłami generują dodatkowe niebezpieczne obciążenia dynamiczne przęseł. Z uwagi na fakt, iż przedmiotowy most znajduje się w złym stanie technicznym, a mimo to jest w ciągłej eksploatacji, wymaga pilnego remontu.

Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. w dniu [...] r. wydał postanowienie nr[...] , którym działając w oparciu o art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz, 1623) nałożył na Gminę Cz. reprezentowaną przez Wójta Gminy Cz. obowiązek dostarczenia w terminie do dnia [...] r. oceny technicznej, sporządzonej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, legitymującą się zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego - dotyczącej stanu technicznego mostu żelbetowego położonego na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]i [...] w miejscowości J., Gmina Cz., który zlokalizowany jest w ciągu drogi gminnej stanowiącej ul. M. w J. Jednocześnie wskazano, że ocena techniczna powinna zawierać ocenę stanu technicznego, odzwierciedlającą stan aktualny, wskazanie występujących nieprawidłowości wraz z podaniem przyczyn ich powstania, podanie zakresu robót budowlanych niezbędnych do wykonania, celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z normami i przepisami Prawa budowlanego oraz wnioski i zalecenia.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ decyzyjny podał, że most żelbetowy znajduje się aktualnie w nieodpowiednim stanie technicznym. Brak należytej konserwacji i zabezpieczeń wpływa na nieustannie postępujący proces jego degradacji. Koniecznym jest wykonanie jego remontu, przeprowadzenie takich robót budowlanych, które doprowadzą obiekt do stanu zgodnego z prawem i niepowodującego zagrożenia dla użytkowników. Odnośnie określenia adresata nakazu podano, że w myśl art. 4 pkt 12 i 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., nr 19, poz. 115 j.t.) drogowym obiektem inżynierskim jest m.in. obiekt mostowy definiowany jako budowla przeznaczona do przeprowadzenia drogi nad przeszkodą terenową. Na podstawie ww. ustawy drogi gminne stanowią własność właściwego samorządu gminnego, a ich zarządcą jest odpowiednio wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Na podstawie art. 20 pkt 4 ustawy do obowiązków zarządcy drogi należy utrzymanie drogowych obiektów inżynierskich. Zdaniem organu most znajduje się w ciągu drogi gminnej, stanowi jej część, zlokalizowanej na działce nr [...] w J. oznaczonej jako ul. M., z czego wywiedziono, że za jej stan techniczny odpowiada zarządca drogi, którym jest Wójt Gminy Cz.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył Wójt Gminy Cz. opierając je na naruszeniu art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, art. 7 ustawy o drogach publicznych oraz zarzucie wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Wójta Gminy Cz. obowiązek wynikający z art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego może być nałożony na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, tymczasem Gmina Cz. nie posiada statusu zarządcy obiektu budowlanego (mostu) położonego w ciągu drogi publicznej. Ulica M. nie uzyskała statusu drogi gminnej ponieważ brak jest uchwały rady gminy o zaliczeniu tej drogi do kategorii dróg gminnych. Skoro ulica M. nie jest drogą publiczną nie znajdują zastosowania przepisy ustawy o drogach publicznych. Organ administracyjny nie ustalił kto jest właścicielem mostu, a zdaniem składającego środek zaskarżenia nie jest nim Gmina Cz. Ponadto organ powinien zawiesić postępowanie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia o prawie własności przedmiotowego mostu.

Po przekazaniu zażalenia organowi odwoławczemu w dniu 11 marca 2013 r. wydał on w trybie art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego postanowienie nr[...], którym wezwał organ I instancji do dostarczenia wyrysu z mapy ewidencyjnej dla działki oznaczonej nr [...] w obrębie ewidencyjnym J. Następnie D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznając wniesiony środek odwoławczy w dniu [...] r. wydał postanowienie nr[...], którym uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i wyznaczył nowy termin do dnia 15 lipca 2013 r., w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że organ I instancji ustalił, że stan techniczny przedmiotowego mostu jest nieodpowiedni oraz wykazał, że art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego uprawnia do nałożenia na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego obowiązku dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen lub ekspertyz.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że fakt, iż ulica M. nie posiada charakteru drogi gminnej nie wyklucza możliwość nałożenia obowiązku na Gminę Cz. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego poprawność wskazania adresata postanowienia wywiódł z art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych wskazując, że drogi niezaliczane do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi, których utrzymanie, zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku do właściciela tego terenu. Działki nr [...] ul. M. i nr [...] ul. K. stanowią własność Gminy Cz., natomiast przedmiotowy most stanowi połączenie ciągu komunikacyjnego tych ulic zatem w świetle art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych obowiązek utrzymania spoczywa na Gminie Cz.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na omówione postanowienie Wójt Gminy Cz. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 81c ust. 2 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego, art. 4 pkt 12 i 13, art. 7, art. 8 ust. 3, art. 19 ust. 2 pkt 4 oraz art. 20 pkt 4 ustawy o drogach publicznych, a także art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 138 § 1 pkt 1 i art. 107 § 3 w związku z art. 30 Kodeksu postępowania administracyjnego. Po wskazaniu przebiegu postępowania administracyjnego w sprawie autor skargi podniósł, iż pomimo tego, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania organ I instancji przyjął, iż stronami postępowania (a więc właścicielami) obok skarżącej są również T. E. Sp. z o.o., Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we W. i D. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych we W., zostały one pominięte w skarżonym postanowieniu. Zarówno organ I jak i II instancji nie uzasadnił w żaden sposób, z jakiego powodu obowiązek dostarczenia dokumentacji technicznej mostu ma obciążać wyłącznie jednego ze współwłaścicieli tj. skarżącą, z pominięciem pozostałych stron postępowania (współwłaścicieli). Dalej zanegowano aby Wójt Gmina Cz. był wyłącznym zarządcą spornego mostu, gdyż most nie jest położony w ciągu drogi gminnej ul. M. w J., gdyż ulica ta nie posiada statusu drogi publicznej. Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy, a uchwały takiej nie podjęto. Gmina nie ma ustawowego uprawnienia do zaliczenia do kategorii dróg gminnych w sytuacji, gdy nie jest jej wyłącznym właścicielem. Most jest częścią składową nieruchomości gruntowej stanowi współwłasność stron postępowania. W tej sytuacji nie znajdują zastosowania powołane przez organ I instancji i zaakceptowane przez organ II instancji przepisy ustawy o drogach publicznych, zatem organ nieprawidłowo ustalając stan faktyczny sprawy zastosował nieprawidłowo przepisy. Na poparcie twierdzenia przywołano orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Skarżący, również posiłkując się orzecznictwem sądów administracyjnych, wskazał, że organy nadzoru budowlanego przy nakładaniu obowiązków wynikających z art. 81 c Prawa budowlanego powinny uwzględniać zakres odpowiedzialności właściciela lub zarządcy. Skarżąca nie ma zamiaru uchylać się od ,,współobowiązku" co do dostarczenia wymaganej dokumentacji, jednakże nie może zgodzić się ze stanowiskiem organu I i II instancji w przedmiocie zobowiązania tylko jej. Bez znaczenia, w ocenie Gminy Cz., pozostaje stanowisko organu II instancji, co do tego, że skarżone postanowienie nie kończy postępowania w sprawie, gdyż powoduje ono bezpodstawne nałożenie wyłącznie na skarżącą obowiązku poniesienia znacznych nakładów finansowych na sporządzenie żądanej dokumentacji. Wskazane okoliczności uzasadniały zarzuty naruszenia przez organy administracji publicznej zasady prawdy obiektywnej i niezastosowania w sprawie przepisów w sposób prawidłowy oraz nierozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Jako odrębny zarzut skargi oparty na naruszeniu art. 97 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazano niezawieszenie postępowania, w sytuacji, gdy prowadzone jest postępowanie dotyczące ustalenia podziału kosztów utrzymania i remontu mostu. Wniosek co do zawieszenia postępowania w przedmiocie obowiązku dostarczenia dokumentacji technicznej mostu został złożony w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, jednakże ani organ I instancji jak i II instancji w ogóle się do niego nie odniósł.

Odpowiadając na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i została oddalona.

Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na postanowienia (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 j.t.) dalej k.p.a., lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd z punktu widzenia kryterium legalności w niniejszej sprawie jest zaskarżone postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którym w zasadniczej części, reformując rozstrzygnięcie organu I instancji w zakresie terminu, utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W.nakazujące Gminie Cz. reprezentowanej przez Wójta Gminy Cz. dostarczenie w terminie do dnia 26 kwietnia 2013 r. oceny technicznej, sporządzonej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, legitymującą się zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego - dotyczącej stanu technicznego mostu żelbetowego położonego na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości J., Gmina Cz., który zlokalizowany jest w ciągu drogi gminnej stanowiącej ul. M. w J.. Jednocześnie wskazano, że ocena techniczna powinna zawierać ocenę stanu technicznego, odzwierciedlającą stan aktualny, wskazanie występujących nieprawidłowości wraz z podaniem przyczyn ich powstania, podanie zakresu robót budowlanych niezbędnych do wykonania, celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z normami i przepisami Prawa budowlanego oraz wnioski i zalecenia.

Należy wyjaśnić, że z akt administracyjnych jednoznacznie wynika konieczność interwencji organów nadzoru. Przeprowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. czynności wyjaśniające jednoznacznie potwierdziły, że most stanowiący przedmiot postępowania niewątpliwie jest w nieodpowiednim stanie technicznym. Spełniona została zatem ustawowa przesłanka wynikająca z art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego w postaci powstania uzasadnionych wątpliwości, co do jakości stanu technicznego obiektu budowlanego, co pozwalało na nałożenie, w drodze postanowienia obowiązku dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Podkreślić należy, że zarówno ustalenia organu w tym względzie jak też zasadność jego interwencji w formie wynikającej z przywołanego przepisu nie była kwestionowana zarówno w toku postępowania jak też w samej skardze do Sądu.

Analiza postępowania organu I instancji na tle przepisów procedury administracyjnej także nie budzi zastrzeżeń. Po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających z udziałem stron, formalnym wszczęciu postępowania oraz zawiadomieniu o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz składania wniosków i zastrzeżeń wydano postanowienie. Podobnie należy ocenić postępowanie prowadzone przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Po przekazaniu mu zażalenia, organ ten stwierdził konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, warunkowaną zapewne rodzajem podniesionych w środku zaskarżenia twierdzeń. Organ odwoławczy prawidłowo też zastosował art. 136 k.p.a. żądając uzupełnienia akt sprawy. Nie można też czynić zarzutu organowi z tego tytułu, że dochodząc do stanowiska o słuszności zaskarżonego postanowienia zreformował je w części dotyczącej wyznaczonego terminu, czym w zasadzie umożliwił wykonanie nakazu w wynikającym z aktu administracyjnego terminie. Co prawda strona skarżąca nie zgadza się z rozstrzygnięciem w zakresie adresata nakazu, w ocenie Sądu nie jest błędem to, że organ II instancji dochodząc do przekonania o poprawności wskazania adresata nakazu, co prawda na podstawie trochę innych przesłanek jak organ I instancji, zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął bowiem, że Gmina Cz. jest adresatem nakazu pomimo faktu, że ul. M. nie jest drogą publiczną. Działanie takie mieści się w ramach zasad procesowych, gdyż przemawiają za tym szybkość postępowania oraz finalna prawidłowość określenia adresata postanowienia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. Organ odwoławczy zresztą precyzyjnie określił podstawy prawne i starannie wyjaśnił tok rozumowania, który doprowadził go do określenia podmiotu zobowiązanego.

Przechodząc do analizy zarzutów skargi, stanowiących modyfikację i poszerzenie twierdzeń prezentowanych w zażaleniu w pierwszym rzędzie należy wskazać treść przepisu prawa materialnego wskazanego przez organy administracyjne. Zawarta w art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego możliwość nałożenia obowiązku przedłożenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz jako adresata tego nakazu wskazuje osoby, o których mowa w ust. 1, a więc właściciela lub zarządcę. Zauważyć trzeba, że przepis ten nie predysponuje w żaden sposób żadnego z podmiotów pozostawiając wybór organowi decyzyjnemu. Precyzyjnie w tej materii wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 26 stycznia 2012 r. (sygn. akt II SA/Rz 957/11) mówiąc, że ,,Formułując przepis art. 81c ust. 1 Prawa budowlanego, ustawodawca pozostawił organowi wydającemu rozstrzygnięcie w sprawie prawo wyboru adresata obowiązku wynikającego z art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem organ prowadzący postępowanie administracyjne, znając jego szczegóły, dokona tego wyboru w sposób adekwatny do ustalonego stanu faktycznego sprawy". - LEX nr 1114003.

Mając na uwadze prawnie dopuszczalną możliwość wyboru adresata organy administracyjne wskazały Gminę Cz. jako zarządcę. Wybór ten okazuje się ze wszech miar słuszny. Po pierwsze znany organom był fakt trwającego i nie zakończonego postępowania dotyczącego ustalenia kosztów utrzymania i remontu mostu. Wobec prowadzenia tego postępowania faktycznie organ nadzoru budowlanego adresując nakaz do właścicieli poszczególnych nieruchomości mógłby wprowadzić do obrotu prawnego rozstrzygnięcie odmiennie kształtując sprawę ponoszenia kosztów utrzymania mostu od organu, który zagadnienie to rozpozna w innym postępowaniu w ramach posiadanych kompetencji. Po wtóre kierowanie nakazu do właścicieli nieruchomości, na których posadowione są poszczególne elementy mostu nie odpowiadało by ustaleniom organu poczynionym w trakcie postępowania, bo przecież organ odwoławczy wywiódł, że most jest elementem ciągu komunikacyjnego, za którego utrzymanie odpowiada Gmina Cz. Po trzecie skierowanie nakazu do zarządcy nie może budzić wątpliwości, co do ewentualnych rozliczeń z tego tytułu w przyszłości. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 maja 2013 r. (sygn. akt II OSK 279/12) stwierdził, że ,,Nałożenie na zarządcę nieruchomości obowiązków, o których mowa w art. 81c ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) nie przesądza o tym, że koszty związane ze sporządzeniem ekspertyzy ma ponosić zarządca z własnych środków finansowych. O tym, kto ma ponosić te koszty, decydują przepisy określające prawa i obowiązki zarządcy nieruchomości oraz treść umowy zawartej między zarządcą, a właścicielem nieruchomości". (Gazeta Prawna nr 2013/143/7)

Skoro organ administracyjny uczynił adresatem postanowienia zarządcę, zdaniem Sądu w składzie orzekającym, nie zasługuje na uznanie zarzut skargi odnoszący się do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. polegający na niezawieszeniu postępowaniu do czasu rozstrzygnięcia sprawy finansowania utrzymania mostu. Nieprawidłowy stan obiektu wymaga natychmiastowej interwencji, a ta z kolei determinowana jest przedłożeniem oceny technicznej. Nie jest wiadome czy i kiedy zakończy się postępowanie dotyczące spraw finansowych, a skoro przepisy prawa materialnego dają możliwość skierowania nakazu do zarządcy, zawieszenie postępowania mogłoby powodować skuteczny zarzut naruszenia prawa, gdyż w stanie faktycznym sprawy nie istniała w tym względzie konieczność w postaci wynikającego z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. związku przyczynowego uzależniającego możliwość wydania postanowienia od rozstrzygnięcia innego organu, tym bardziej, że dla prowadzonego postępowania nie stanowi ono zagadnienia wstępnego.

Odrębnego omówienia wymaga zarzut skargi polegający na naruszeniu przepisów ustawy o drogach publiczny. Sąd nie podziela niniejszego zarzutu zgadzając się jednocześnie z wywodem prawnym poczynionym w uzasadnieniu postanowienia przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Przywołany przez organ art. 4 ust. 2 ustawy o drogach publicznych pozwala niezaprzeczalnie na zakwalifikowanie przedmiotowego mostu jako elementu drogi, z tego tytułu, iż ustawodawca w definicji drogi zawarł także drogowy obiekt inżynierski, którym w rozumieniu art. 4 ust. 12 ustawy jest budowla przeznaczona do przeprowadzania drogi lub innego rodzaju komunikacji nad przeszkodą terenową, w szczególności most, wiadukt, estakada, kładka. Skoro działki nr [...] i [...] są własnością Gminy Cz., a działki te to ciągi ulic M. i K. w J. niewątpliwie przedmiotowy most jest elementem drogi jako takiej, stanowiącej całość techniczno-użytkową. Podążając dalej tokiem rozumowania organu za trafne trzeba uznać, że skoro stanowiące własność gminy działki nr [...] i [...] nie zostały przekazane w zarząd odrębnemu podmiotowi to Gmina Cz. sprawując nad nimi zarząd, ów zarząd sprawować winna również nad obiektem inżynierskim (przedmiotowym mostem), wpisanym poprzez wykładnię art. 4 ust. 2 ustawy w całość techniczno- użytkową drogi. Zaznaczyć jednak należy, że ani postanowienia organów nadzoru budowlanego, ani stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w niniejszym wyroku nie dotyczą i nie mogą dotyczyć odrębnego zagadnienia jakie rozpoznaje inny organ w zakresie ustalenia kosztów utrzymania i remontu mostu. Jak już wcześniej wskazano nałożenie obowiązków na zarządcę nie przesądza o tym, że to on ponosi koszty przedłożenia dokumentów, gdyż co do zasady reguluje to umowa zarządu.

Podsumowując należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu stopnia powiatowego odpowiadają prawu, a zarzuty skarżącej nie zasługiwały na uwzględnienie. Zdaniem Sądu w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie dotychczasowe rozważania i uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. – skargę oddalił.