Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 245/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 1, art. 134 § 1,
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 27f ust. 1 pkt 1, 27f ust. 4, art. 26 ust. 7a pkt 14
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.) z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania

1.1 Dyrektor Izby Skarbowej w K. (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K.) decyzją z 31 stycznia 2017 r. nr [...] uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z 2 sierpnia 2016 nr [...] w sprawie określenia P.C. zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r.

w wysokości 3235 zł i określił to zobowiązanie w kwocie 1480 zł.

1.2. W uzasadnieniu wskazano, że w 2013 r. P.C. prowadził działalność gospodarczą pod firmą "Pośrednictwo Ubezpieczeniowe P.C.", świadcząc usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego. Podatnik opodatkowany był podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. W podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2013 r. zaewidencjonował przychody z prowadzonej działalności w wysokości 15.747,61 zł oraz koszty uzyskania przychodów w kwocie 11.767,16 zł. Ewidencjonował przychody z tytułu świadczonych usług pośrednictwa ubezpieczeniowego wykonywanych na rzecz m.in. HDI-Gerling Życie Towarzystwo Ubezpieczeń S.A., Organ przedstawił w formie tabeli wykaz przychodów i kosztów uzyskania przychodów zaewidencjonowanych przez podatnika w księdze podatkowej za 2013 r.

1.3. Organ odwoławczy stwierdził, że z zestawienia rachunków przesłanych przez TU WARTA z zapisami zawartymi wprowadzonej w 2013 r. podatkowej księdze przychodów i rozchodów, wynika iż wobec nie zaewidencjonowania rachunku

z 7 maja 2013 r. nr [...] na kwotę 660,24 zł z tytułu świadczenia usług pośrednictwa ubezpieczeniowego zasadnie w zaskarżonej decyzji wywiedziono, iż przychód z działalności gospodarczej podatnika został zaniżony

o kwotę 660,24 zł.

1.4. Organ odwoławczy nie podzielił natomiast zawartego w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia w zakresie korekt przychodów w związku z notami obciążeniowymi wystawionymi przez HDI-Gerling Życie T.U. S.A. w okresie od czerwca do grudnia 2013 r. Organ pierwszej instancji przyjął bowiem, że wynikające z przedmiotowych not kwoty prowizji do zwrotu przez podatnika oraz kwoty prowizji należnych do wypłaty na rzecz podatnika jedynie w zakresie odnoszącym się do usług realizowanych w 2013 r. skutkują odpowiednio zmniejszeniem oraz zwiększeniem przychodów za ten rok. W konsekwencji organ przyjął, że wskutek nie zaewidencjonowania not obciążeniowych wystawionych przez HDI-GERLING Życie TU S.A. Podatnik zaniżył przychody z tytułu należnych mu prowizji o kwotę 268,79 zł, wynikającą z noty nr [...]z 6.06.2013 r. oraz zawyżył przychody w związku prowizjami podlegającymi zwrotowi w kwocie 1188,80 zł, wynikającej z not nr [...]z 6.06.2013 r. - (1035,81 zł), nr [...] z 4.09.2013 r. 16,92zł i nr [...]

z 3.10.2013 r. - 136,08 zł.

Organ wskazał na art. 14 ust. 1, ust. 1c, art. 9 ust. 2 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U.2012.361 ze zm.), art. 11 Ordynacji podatkowej. Z zestawienia powyższych przepisów wynika, że rokiem podatkowym dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych jest rok kalendarzowy, przychodami stanowiącymi podstawę do ustalenia dochodu opodatkowanych tym podatkiem, jest suma przychodów z określonego źródła osiągnięta w roku kalendarzowym, przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej są kwoty należne po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Następnie organ wskazał na zapisy Umowy Agencyjnej zawartej przez P.C. 2 lutego 2009 r. z HDI-Gerling Życie Towarzystwo Ubezpieczeń S.A. z siedzibą w Warszawie wynika, że agent zobowiązuje się,

w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, do stałego wykonywania na rzecz HDI-Gerling Życie S.A. czynności pośrednictwa ubezpieczeniowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z postanowieniami umowy oraz w granicach pełnomocnictwa udzielonego mu przez HDI-Gerling Życie S.A. Zasady naliczania

i wysokości prowizji należnych Agentowi z tytułu usług pośrednictwa ubezpieczeniowego w 2013 r. statuuje załącznik nr 6 do tej umowy. Przewidziano

w nim obowiązek zwrotu przez Agenta wypłaconych mu uprzednio prowizji

w sytuacjach w nim wskazanych, na podstawie wystawionych przez Towarzystwo Ubezpieczeniowe not obciążeniowych. W ocenie organu odwoławczego

w przypadku, gdy korekty przychodu nie zostały spowodowane błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, uzasadnione jest uznanie, że podatnik ma w takim przypadku prawo do pomniejszenia kwoty przychodów należnych w roku podatkowym, w którym wystawiono faktury korygujące. Za takim stanowiskiem przemawia brak w 2013 r. przepisów regulujących wprost przedmiotowe zagadnienie, jak również zbieżność tego stanowiska z treścią znowelizowanego ustawą

z 10 września 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wspieraniem polubownych metod rozwiązywania sporów (Dz.U.2015.1595), 14 ust. 1m u.p.d.o.f. Zajęte przez organ stanowisko potwierdza wyrok NSA z 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt II FSK 2121/14. W związku powyższym organ odwoławczy dokonał korekty przychodów podatnika. Po uwzględnieniu korekt ustalone przez organ odwoławczy przychody stanowią 11.918,07 zł. Z kolei koszty uzyskania przychodów przyjęto

w kwocie 11.020,09 zł. Powyższe ustalenia dały podstawę do uznania na podstawie art. 193 § 4 i 6 Ordynacji podatkowej, że podatkowa księga przychodów i rozchodów firmy Pośrednictwo Ubezpieczeniowe C.P. w 2013 r., prowadzona była nierzetelnie w części dotyczącej przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej i w tej części nie stanowi dowodu w sprawie.

1.5. W ocenie organu bez wpływu na rozstrzygnięcie w powyższym zakresie pozostają podnoszone przez podatnika argumenty, że odpowiedzialność za uznanie podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2013 r. za nierzetelną ponosi J.M., której powierzył prowadzenie księgowości oraz wykonanie rozliczenia podatku dochodowego za 2013 r. Fakt, że podatnik powierza prowadzenie księgowości osobie trzeciej nie stanowi okoliczności usprawiedliwiającej, albowiem rzeczą podatnika jest wybór osoby i nadzór nad sposobem prowadzenia przez nią księgi przychodów i rozchodów. Skutki błędów w księgach podatkowych na gruncie prawa podatkowego zawsze obciążają podatnika.

1.6. Za prawidłowe Dyrektor Izby Skarbowej w K. uznał ustalenia w zakresie korekty dokonanych przez podatnika odliczeń od dochodu z tytułu ulgi rehabilitacyjnej. W zeznaniu rocznym PIT-36 za 2013 r. w ramach ulgi rehabilitacyjnej podatnik odliczył wydatki w łącznej kwocie 3330,32 zł, na którą składają się: wydatki poniesione na zakup leków w wysokości 450,32 zł, odpłatność za zabiegi leczniczo- rehabilitacyjne w wysokości 600 zł, używanie samochodu osobowego na dojazdy na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne kwocie 2280 zł. Przesłanką dokonania odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 26 ust. 7a pkt 6 i pkt 12 u.p.d.o.f. jest to, aby podatnik poniósł wydatki m.in. z tytułu odpłatności za zabiegi rehabilitacyjne oraz na zakup leków, a także posiadał dokument stwierdzający poniesienie tego rodzaju wydatków. W ocenie organu odwoławczego podatnik spełnił powyższe wymogi. Podatnik przedstawił rachunek nr 4/2013 z dnia 28.07.2013 r. wystawiony przez T.R.,

ul. P. 13a na kwotę 600 zł tytułem "sprzedaż usługi zabiegowej". Właściciel firmy T.M.M. potwierdził wykonanie 28 lipca 2013 r. usługi polegającej na wykonaniu zabiegów medycyny manualnej na kręgosłupie. M.M. oświadczył ponadto, że wykonuje zabiegi w ramach medycyny paramedycznej, na które nie potrzeba skierowań. Za uprawnione uznano również dokonanie przez podatnika odliczenie od dochodu z tytułu wydatków poniesionych na zakup leków. Podatnik przestawił faktury dokumentujące poniesienie w kwietniu 2013 r. wydatków z tego tytułu w wysokości 550,32 zł. Organ zakwestionował natomiast dokonane przez podatnika odliczenia od dochodu wydatków z tytułu używania samochodu osobowego dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne w kwocie 2280 zł. W świetle art. 26 ust. 7a pkt 14 i art. 26 ust. 7c pkt 3 u.p.d.o.f. warunkiem dokonania przedmiotowego odliczenia jest łączne spełnienie następujących przesłanek: podatnik powinien być osobą niepełnosprawną zakwalifikowaną przez odpowiedni organ do I lub II grupy inwalidztwa, być właścicielem (współwłaścicielem) samochodu osobowego, dojeżdżać ww. samochodem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne zlecone przez lekarza, okazać dokument potwierdzający zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo - rehabilitacyjnych. Organ wskazał, że podatnik, pomimo wezwania, nie przedstawił jednak dokumentu potwierdzającego zlecenie. Odnosząc się do twierdzeń podatnika w tym zakresie, że w posiadaniu dokumentów była jego księgowa, organ wskazał, że J.M. pismem

z 29 grudnia 2015 r. poinformowała, że nie posiada żadnych dokumentów za 2013 r. dotyczących wydatków na cele rehabilitacyjne ponoszone przez podatnika. Wskazała, że prowadziła księgowość w 2013 r. tylko przez 4 miesiące. Następnie wykonała roczne rozliczenie z dokumentów znajdujących się wówczas w biurze

i z dokumentów dostarczonych przez podatnika. Nie pamięta jakie to były dokumenty, nie posiada ich kserokopii, a po wykonaniu rozliczenia oddała je właścicielowi wraz z rozliczeniem. Rozliczała usługowo działalność gospodarczą podatnika, a rehabilitacja jest jego prywatna sprawą. W ocenie organu odwoławczego podatnik miał możliwość na etapie prowadzonej kontroli, postępowania pierwszoinstancyjnego oraz odwoławczego przedstawienia stosownych dokumentów pozwalających na uznanie, że należy się podatnikowi odliczenie w wysokości 2280 zł w ramach ulgi rehabilitacyjnej. To na podatniku spoczywa obowiązek należytego udokumentowania ulg odliczonych w zeznaniu podatkowym.

1.7. W kwestii zasadności dokonania przez podatnika odliczenia od podatku ulgi na małoletnie dzieci, organ wskazał, że w zeznaniu podatkowym PIT-36 za 2013 r. podatnik dokonał odliczenia od podatku kwoty w wysokości 2224,08 zł z tytułu ulgi na małoletnie dzieci, tj. S.C. ur. 15.07.2005 r. i K.C. ur. 9.09.2008 r. Odliczenia od podatku tytułem ulgi na dzieci w kwocie 1961,46 zł (do wysokości podatku) dokonała w zeznaniu podatkowym PIT-37 za 2013 r. również matka małoletnich dzieci M.C.. Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą

z art. 27f ust. 1 u.p.d.o.f. obojgu rodzicom, jeżeli wykonują władzę rodzicielską, przysługuje ulga na dzieci małoletnie. W przypadku wykonywania przez obojga rodziców władzy rodzicielskiej każdy z rodziców ma prawo do odliczenia. Kwotę tę rodzice dziecka mogą odliczyć od podatku w częściach równych lub w dowolnej proporcji przez nich ustalonej. Pierwszy sposób, obejmujący równy podział ulgi, zachodzi w sytuacji braku zgody rodziców co do podziału ulgi. Drugi sposób będzie miał miejsce wówczas, gdy rodzice taką proporcję sami zgodnie ustalą. Organ odwoławczy nie podzielił zawartego w zaskarżonej decyzji stanowiska, według którego władzę rodzicielską nad dziećmi wykonuje wyłącznie M.C.i to jej przysługuje odliczenie z ulgi na dzieci, a tym samym odliczenie to w wysokości 2224,08zł nie przysługuje podatnikowi. Ustalony stan faktyczny pozwala twierdzić, że w 2013 r. zarówno M.C. jak i podatnikowi przysługiwała władza rodzicielska oraz każdy z rodziców władzę tę wykonywał w różnym zakresie. Jakkolwiek dzieci zamieszkiwały w miejscu zamieszkania M.C., to zeznania M.C. wskazują na wykonywanie przez podatnika władzy rodzicielskiej nad dziećmi, które przejawiało się w systematycznym, uzgodnionym

z matką zajmowaniem się dziećmi. W piśmie z 2.03.2016 r. podatnik wskazał, że każdy z małżonków posiadał pełną władzę rodzicielską i ją należycie wykonywał. Dzieci były faktycznie pod opieką obojga rodziców. Skoro zatem podatnik w badanym roku podatkowym nie tylko posiadał, ale i wykonywał władzę rodzicielską, to był także uprawniony w tym roku do skorzystania z ulgi na małoletnie córki. Jak wskazano wyżej, wobec treści art. 27f ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. zakres wykonywania władzy rodzicielskiej przez każdego z rodziców nie ma znaczenia, bowiem ustawodawca nie wprowadził takiego kryterium do analizowanej regulacji. W sprawie przyjąć należało, że podatnikom przysługuje ulga w częściach równych, tj. w kwocie po 1112,04 zł.

1.8. Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny organ odwoławczy przedstawił w formie tabelarycznej prawidłowe wyliczenie podatku dochodowego od osób fizycznych należnego od podatnika za 2013 r.

2. Skarga do Sądu

2.1 Na powyższą decyzję P.C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 180,

art. 187 § 1 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej przez dowolną i jednostronną, uwzględniającą jedynie interes organów podatkowych (Skarbu Państwa) ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, wyrażającą się w dowolnym ustaleniu

i zakwestionowaniu dokonanego przez skarżącego odliczenia od dochodu wydatków z tytułu używania samochodu osobowego dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo - rehabilitacyjne w kwocie 2280 zł;

2. sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, polegającą na twierdzeniu, że podatnik nie uprawdopodobnił podstaw do skorzystania z odliczenia od dochodu kwoty ulgi rehabilitacyjnej, podczas gdy z materiału dowodowego zebranego w sprawie jednoznacznie wynika, że skarżący spełnił przesłanki niezbędne do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej

i odliczenia od dochodu kwoty 2280 zł;

3. wewnętrznej sprzeczności zaskarżonej decyzji wydanej w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy sprawy, polegającej na ustaleniu i przyjęciu przez organ z jednej strony spełnienia wymogów w zakresie odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne, z drugiej zaś strony nie spełnienie warunków uprawniających do odliczenia wydatków związanych z rehabilitacją;

4. przepisów prawa materialnego, tj.: art. 26 ust. 7c w związku z art. 26 ust. 7a pkt 14 u.p.d.o.f. polegające na bezpodstawnej odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. i nieuwzględnienie odliczenia w ramach ulgi rehabilitacyjnej kwoty 2280 zł z tytułu używania samochodu osobowego przez skarżącego w sytuacji, gdy podatnik spełnił łącznie wszystkie przesłanki niezbędne do skorzystania z odliczenia od dochodu kwoty wskazanej w ustawie w ramach przedmiotowej ulgi.

2.2. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w toku postępowania wykazał spełnienie warunków do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej. Podatnik argumentuje, że organ odwoławczy w wydanej decyzji wpierw stwierdza, że strona spełniła wymogi dotyczące odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne - na udokumentowanie przedstawiono rachunek z 28.07.2013 r. wystawiony przez T.

w Rzeszowie na kwotę 600 zł za zabiegi rehabilitacyjne, następnie organ wykazuje, że podatnik nie przedstawił dokumentu potwierdzającego zlecenie niezbędnych zabiegów leczniczo - rehabilitacyjnych. Oznacza to, że organ odwoławczy z jednej strony uwzględnia i potwierdza prawidłowość dokonanego rozliczenia zabiegu rehabilitacyjnego potwierdzonego rachunkiem na kwotę 600 zł, wystawionym przez firmę T.w Rzeszowie, z drugiej zaś nie uwzględnia rozliczenia z tytułu użycia samochodu osobowego dla potrzeb dojazdu w celu poddania się wskazanemu zabiegowi. W ocenie skarżącego bezspornym jest, że musiał dojechać na przedmiotowy zabieg do Rzeszowa samochodem stanowiącym jego współwłasność. Podatnik wskazał, że niedopuszczalne jest w razie pojawiających się wątpliwości stosowanie przez organ zasady in dubio pro fisco.

2.3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016.1066) i art. 134 § 1 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(j.t. Dz.U.2016.718), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany, co do zasady, zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie

w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.

3.2. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja określająca skarżącemu zobowiązanie

w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. Decyzja stanowiła konsekwencję korekty rocznego rozliczenia skarżącego w zakresie przychodu

z pozarolniczej działalności gospodarczej, a także zakwestionowania wysokości odliczeń od dochodu wynikających z ulgi rehabilitacyjnej oraz odliczeń od podatku wynikających z ulgi z tytułu wychowywania dzieci.

Zasadniczy spór w sprawie dotyczy kwestii prawidłowości odliczenia przez skarżącego wydatków na cele rehabilitacyjne w wysokości 3330,32 zł. Organ za uprawnione uznał odliczenie przez podatnika od dochodu kwoty 1050,32 zł

(t.j. wydatki na zakup leków – 450,32 zł, odpłatność za zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne – 600 zł). Zakwestionował natomiast możliwość odliczenia kwoty

2280 zł z tytułu używania samochodu osobowego na dojazdy na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Zdaniem skarżącego w toku postępowania wykazał spełnienie warunków do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej przedstawiając rachunek z 28 lipca 2013 r. wystawiony przez T.w Rz. na kwotę 600 zł. W ocenie skarżącego oczywistym ponadto jest, musiał dojechać na zabiegi samochodem.

3.3. Ocena prawidłowości stanowiska organu w powyższym zakresie wymaga uwzględnienia treści przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych regulujących kwestię tzw. ulgi rehabilitacyjne. Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 tej ustawy podstawę obliczenia podatku (...), stanowi dochód (...), po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne. Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na: odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne; leki - w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu, a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo); używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych

z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne

w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł (art. 26 ust. 7a pkt 6, 12 i 14). Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób ą niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie

(art. 26 ust. 7b u.p.d.o.f.). Z kolei zgodnie z art. 26 ust. 7 pkt 4 u.p.d.o.f. wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego

w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru)

i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty - w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3. Stosownie zaś do

art. 26 ust. 7c pkt 3 u.p.d.o.f. w przypadku wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14, nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia,

w szczególności okazać dokument potwierdzający zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych.

Z powyższych regulacji wynika, że skorzystanie z ulgi rehabilitacyjnej, polegającej na odliczeniu od dochodu wydatku poniesionego na zabiegi rehabilitacyjne oraz na zakup leków uzależnione jest od przedłożenia dokumentów stwierdzających poniesienie tego rodzaju wydatków. Z kolei skorzystanie z ulgi rehabilitacyjnej, polegającej na odliczeniu od dochodu wydatku poniesionego na używanie samochodu osobowego dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo – rehabilitacyjne, uzależnione jest od następujących przesłanek, które muszą zostać spełnione łącznie, tj. podatnik powinien być osobą niepełnosprawną zakwalifikowaną przez odpowiedni organ do I lub II grupy inwalidztwa oraz powinien być właścicielem (współwłaścicielem) samochodu osobowego, którym dojeżdża na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne zlecone przez lekarza, a także okazać dokument potwierdzający zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo - rehabilitacyjnych.

3.4. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że skarżący spełnił ww. przesłanki

w zakresie skorzystanie z ulgi rehabilitacyjnej, polegającej na odliczeniu od dochodu wydatku poniesionego na zabiegi rehabilitacyjne oraz na zakup leków. Skarżący udokumentował bowiem wskazane wydatki (pkt 1.6.). Wbrew twierdzeniom skargi organ uwzględnił rachunek z 28 lipca 2013 r. wystawiony przez T.

Organ prawidłowo natomiast stwierdził, że skarżący nie spełnił wszystkich przesłanek dających możliwość skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej, polegającej na odliczeniu od dochodu wydatku poniesionego na używanie samochodu osobowego dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi

leczniczo – rehabilitacyjne. Nie przedstawił bowiem dokumentu potwierdzającego zlecenie (np. skierowanie) odbycia niezbędnych zabiegów

leczniczo – rehabilitacyjnych. Takim dokumentem nie jest oświadczenie właściciela T.Tz 21 stycznia 2016 r., któro jedynie potwierdza wykonanie usługi. Żądania przez organy okazania dokumentu potwierdzającego zlecenie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych ma natomiast na celu ustalenie zasadności zabiegów. Istotne przy tym jest, że organ trzykrotnie (pisma

z 14 i 27 października 2015 r. oraz 27 listopada 2015 r.) wzywał skarżącego do dostarczenia skierowania na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Pomimo wystosowanych wezwań podatnik nie przedłożył wymaganego dokumentu. Wymaga podkreślenia, że ponieważ to podatnik ma uprawnienie do skorzystania z ulgi podatkowej, zatem to na nim spoczywa obowiązek wykazania, że spełnia wszystkie warunki przewidziane przez ustawodawcę do skorzystania z ulgi.

W konsekwencji należy stwierdzić, że prawidłowe jest stanowisko organu, zgodnie, z którym podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia od dochodu osiągniętego w 2013 r. kwoty 2280 zł w ramach ulgi rehabilitacyjnej

z art. 26 ust. 7a pkt 14 u.p.d.o.f.

3.5. Wobec treści art. 134 § 1 p.p.s.a. zgodnie, z którym Sąd nie jest związany zarzutami skargi, zaskarżoną decyzję poddano kontroli także w aspektach nie objętych skargą. Jednak i w tym zakresie, zdaniem Sądu, nie narusza ona prawa. Organ prawidłowo bowiem dokonał korekty przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej skarżącego, w wyniku której deklarowana przez podatnika kwota (15.747,61 zł) uległa zmniejszeniu (11.918,07 zł). Korekta przychodu była przede wszystkim wynikiem jego obniżenia o kwoty wynikające z not obciążeniowych wystawionych przez HDI-Gerling Życie T.U.S.A. (później Towarzystwo Ubezpieczeń na Życie Warta S.A.) w okresie od czerwca do grudnia 2013 r. (w związku

z prowizjami podlegającymi zwrotowi przez podatnika). Noty te były wystawione po zakończeniu współpracy skarżącego z HDI-Gerling Życie T.U.S.A. i dotyczą okresów wcześniejszych kiedy podatnik posiadał aktywną umowę. Należy zaakceptować stanowisko organu zgodnie, z którym w przypadku, gdy korekty przychodu nie zostały spowodowane błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, uzasadnione jest uznanie, że podatnik ma w takim przypadku prawo do pomniejszenia kwoty przychodów należnych w roku podatkowym, w którym wystawiono faktury korygujące (pkt 1.4.). Innymi słowy kwoty prowizji do zwrotu przez podatnika nie skutkują zmniejszeniem przychodów w roku, w którym zrealizowano usługi, lecz w roku, w którym wystawiono faktury korygujące, tj. jak

w niniejszej sprawie w roku 2013.

3.6. Sąd stwierdził ponadto, że prawidłowe są ustalenia organu w kwestii spełnienia przez skarżącego przesłanek do skorzystania z ulgi z tytułu wychowania dzieci (1.7.).

W świetle art. 27f ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. przesłankę tę stanowi wykonywanie nad dzieckiem lub dziećmi władzy rodzicielskiej w danym roku podatkowym. Powołana regulacja nie uzależnia przyznania ulgi od zakresu sprawowanej władzy rodzicielskiej. Dla skorzystania z ulgi wystarczy wykazanie, że podatnik wykonywał władzę rodzicielską w jakimkolwiek stopniu. Istotne przy tym jest, że odliczenie dotyczy łącznie obojga rodziców (...) pozostających w związku małżeńskim. Kwotę tę mogą odliczyć od podatku w częściach równych lub w dowolnej proporcji przez nich ustalonej (art. 27f ust. 4 u.p.d.o.f.). W przypadku wykonywania przez obojga rodziców władzy rodzicielskiej każdy z rodziców ma prawo do odliczenia. Kwotę tę rodzice dziecka mogą odliczyć od podatku w częściach równych lub w dowolnej proporcji przez nich ustalonej. Pierwszy sposób, obejmujący równy podział ulgi, zachodzi

w sytuacji braku zgody rodziców co do podziału ulgi. Drugi sposób będzie miał miejsce wówczas, gdy rodzice taką proporcję sami zgodnie ustalą.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy zaakceptować stanowisko organu, oparte na niespornych ustaleniach, że władza rodzicielska na małoletnimi S.C. i K.C. przysługiwała w 2013 r. zarówno M.C. jak i podatnikowi. W konsekwencji omawiana ulga przysługiwała obojgu rodzicom, w częściach równych (po 1112,04 zł), pomimo że każdy z rodziców władzę tę wykonywał w różnym zakresie.

3.7. Podsumowując stwierdzić należy, że podczas rozpatrywania niniejszej sprawy Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazywanych w skardze przepisów postępowania. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie obowiązujących przepisów prawa, mających zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym. Organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stany faktycznego sprawy.

W sposób wyczerpujący i kompleksowy zebrał materiał dowodowy niezbędny do podjęcia decyzji. Z kolei odmienna od zaprezentowanej przez organ, ocena dowodów przez stronę, nie oznacza przekroczenia przez organy swobodnej oceny dowodów. Nie budzi również wątpliwości Sądu, że organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego oraz właściwie je zastosował.

W konsekwencji też Sąd nie znalazł podstaw do tego, aby uznać, że organy podatkowe miały w sprawie wątpliwości, które były podstawą, jak sugeruje skarżący, do zastosowania zasady in dubio pro fisco.

3.8. Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.