Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 745/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 161 par. 1 pkt 3, art. 149 par. 1, art. 149 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 13 ust. 1, art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1. art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Ewa Kwiecińska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi J.J. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. oddala wniosek o wymierzenie grzywny; 3. umarza postępowanie w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Wójta Gminy K. na rzecz J.J. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. J. J. złożyła do Wójta Gminy K. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii pozwolenia na budowę oczyszczalni ścieków w miejscowości [...], wybudowanej przez gminę K. Strona zaznaczyła, że interesuje ją pierwotne pozwolenie na budowę oczyszczalni, a nie dokumentacja dotycząca jej przebudowy. Strona wniosła także o udostępnienie kopii decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji, a w przypadku jej nieprzekazania, wskazanie przyczyn jej braku. Wniosła o udostępnienie powyższych informacji w formie kopii ww. dokumentów i przesłanie ich pocztą.

Pismem z dnia 25 lipca 2016 r. organ poinformował, iż nie jest w stanie udzielić informacji w przepisanym prawem 14-dniowym terminie ze względu na konieczność odnalezienia stosownej dokumentacji w archiwum. Organ zobowiązał się, że stanowisko w przedmiotowej sprawie prześle do dnia 12 września 2016 r.

J. J. w dniu 28 października 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lipca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżąca wniosła o zobowiązanie Wójta Gminy K. do udzielenia żądanej informacji publicznej oraz o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto skarżąca zażądała wymierzenia organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącej do dnia złożenia skargi organ administracji publicznej nie udostępnił żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej, czym naruszył 14-dniowy termin narzucony przez art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W treści odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wniósł o umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość oraz zaniechanie obciążania organu grzywną w trybie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Organ nadmienił, że w dniu 9 listopada 2016 r. działając na podstawie art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przekazał stronie kopię pozwolenia na budowę oczyszczalni ścieków w miejscowości [...]. Jednocześnie poinformował stronę, iż żądana wnioskiem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie została wydana, ponieważ w świetle obowiązujących na dzień realizacji inwestycji przepisów, budowa oczyszczalni ścieków nie wymagała oceny oddziaływania na środowisko. Organ wyjaśnił też, iż nie może udostępnić dokumentu, który nie istnieje.

Wójt Gminy K. nadmienił, iż żądana informacja została udzielona, zatem organ nie pozostaje w zwłoce, a postępowanie w zakresie stwierdzenia bezczynności organu powinno zostać umorzone. Jednocześnie nadmienił, że w związku z prowadzonymi pracami archiwizacyjnymi, udzielenie odpowiedzi było znacząco utrudnione. Organ musiał ustalić, czy żądane dokumenty w ogóle istnieją, a jeśli tak to czy znajdują się w urzędzie i czy zostały zarchiwizowane. Od dnia 27 maja 2016 r. do chwili obecnej części dokumentów Urzędu Gminy K. są przekazywane podmiotowi zewnętrznemu celem ich kategoryzacji, uporządkowania i zewidencjonowania. Wobec powyższego zwłoka organu w udostępnieniu informacji znajduje swoje podłoże w przyczynach obiektywnie niezależnych od organu.

Brak udostępnienia informacji w ustawowym terminie 14 dni nie był efektem celowego działania, a wydłużających się poszukiwań wnioskowanych dokumentów (w związku z archiwizacją) i brakiem wiedzy co do ich posiadania.

Organ wskazał także, że pracownik odpowiedzialny za udzielenie informacji publicznej we wrześniu 2012 r. przebywał na urlopie i nie poinformował strony o kolejnym wydłużeniu terminu. Wójt Gminy od dnia wniesienia żądania udostępnienia informacji publicznej był świadomy konieczności udzielenia odpowiedzi, bądź też wydania decyzji odmownej, i podejmował kroki zmierzające do uczynienia zadość ustawowemu obowiązkowi. Jednocześnie organ zaznaczył, że osoba, która zawiniła opóźnieniom, nie jest już pracownikiem urzędu.

Organ zaznaczył także, że inwestycja budowy oczyszczalni ścieków w miejscowości [...] została zrealizowana na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Według obowiązującej w tamtych latach ustawy – Prawo budowlane, inwestor nie był zobowiązany archiwizować dokumentacji związanej z pozwoleniem na budowę. Organ przekazał żądaną informację niezwłocznie po uzyskaniu jej z archiwum i ustaleniu, że ocena oddziaływania inwestycji na środowisko nie była realizowana. Zaistniałe na gruncie niniejszej sprawy opóźnienie nie może zostać zakwalifikowane jako bezczynność rażąco naruszająca prawo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p., która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1-2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przedmiotem skargi skarżąca uczyniła "bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej" przez Wójta Gminy K. w sprawie zainicjowanej wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lipca 2016 r. Jednakże w treści skargi wniesiono o orzeczenie, czy "bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa".

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd w składzie orzekającym, że zarzucenie w jednym piśmie bezczynności oraz przewlekłości postępowania nie powinno być traktowane jako skumulowanie dwóch skarg, o ile kwestionowana jest terminowość i sprawność działania organu w tej samej sprawie administracyjnej. W takim przypadku objęcie jedną skargą obu form opieszałości organu inicjuje jedną sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub niezałatwienia sprawy w terminie. Pozostaje to w związku z zasadą, że przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być tylko jedna decyzja lub inny akt, którego legalność badana jest przez sąd administracyjny (por. wyroki NSA z dnia: 5 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 709/12; 24 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 2225/14, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, to sąd administracyjny, na podstawie okoliczności sprawy, a zwłaszcza toku postępowania administracyjnego, ocenia, czy w sprawie wystąpiła bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania oraz na podstawie tej oceny, stosownie do okoliczności sprawy, podejmuje rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 149 P.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia: 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12; 4 września 2015 r., sygn. akt II OZ 753/15, publ. jw.).

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej polega na zaniechaniu realizacji wniosku informacyjnego zgodnie z przepisami ww. ustawy, w szczególności na niepodjęciu stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia żądanej informacji, bądź na niewydaniu decyzji o odmowie jej udostępnienia.

Z kolei pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" pojmowane jest jako prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie szeregu czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70). Również w orzecznictwie sądowym przewlekłe prowadzenie postępowania określane jest jako nieefektywne. Wskazuje się bowiem, że przewlekłość obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12; postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12; publ. j.w.).

Oceniając przebieg postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy K., Sąd uznał, że ww. podmiot dopuścił się bezczynności względem wniosku J. J. z dnia [...] lipca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, bowiem pomimo przekroczenia ustawowego terminu, do dnia wniesienia skargi, podmiot ten nie zrealizował wniosku skarżącej zgodnie z przepisami tej ustawy, tj. nie udostępnił wnioskowanej informacji ani nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. Nie można natomiast uznać, że w sprawie miało miejsce przewlekłe prowadzenie postępowania z tego względu, że ww. podmiot nie podejmował szeregu czynności zbędnych, ani też nie powstrzymywał się od podjęcia czynności niezbędnych do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co prowadziłoby do nieracjonalnego przedłużenia terminu jej załatwienia.

Powyższym wnioskiem skarżąca zwróciła się do Wójta gminy K. o udostępnienie kopii pierwotnego pozwolenia na budowę oczyszczalni ścieków w miejscowości [...] , a zbudowanej przez Urząd Gminy K. a także kopii decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji.

Zaznaczyć należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej, wskazując, iż należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, że Wójt Gminy K. jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem, obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na organy władzy publicznej.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy, co prowadzi do wniosku, że – co do zasady – wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną.

W świetle powyższych regulacji, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 8/13, publ.: j.w.). Podkreślenia wymaga, że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.

W ocenie Sądu, informacja objęta wnioskiem skarżącej z dnia [...] lipca 2016 r. posiada walor informacji publicznej. Dotyczy bowiem publicznej sfery działania Gminy K., a więc odnosi się do sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Jak już wcześniej wskazano z bezczynnością organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej będziemy mieli do czynienia, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje, bądź nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (ust. 2).

Wniosek skarżącej z dnia [...] lipca 2016 r. wpłynął do organu w dniu 12 lipca 2016 r. W dniu 25 lipca 2016 r. Kierownik Referatu Gospodarki Komunalnej Urzędu Gminy K. poinformował wnioskodawczynię, iż udzielenie odpowiedzi na jej wniosek wymaga odnalezienia w archiwum stosowanych dokumentów źródłowych. Ponadto, w piśmie tym organ zobowiązał się do przedstawienia stanowiska w sprawie do 12 września 2016 r.

W dniu 28 października 2016 r. do Urzędu Gminy K. wpłynęła skarga J. J. na bezczynność Wójta Gminy K. w załatwieniu ww. wniosku z dnia [...] lipca 2016 r. Przy piśmie z dnia 8 listopada 2016 r. przekazano skarżącej kopie pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] września 1993 r. wydaną przez Kierownika Urzędu Rejonowego w P. zezwalającego na budowę oczyszczalni ścieków we wsi [...]. a jednocześnie organ poinformował wnioskodawczynię, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji nie była wydana z uwagi na treść podówczas obowiązujących przepisów.

Z powyższego wynika, że organ, wprawdzie dopiero po zainicjowaniu postępowania sądowego, ale załatwił wniosek skarżącej poprzez udostępnienie żądanego dokumentu i poinformowanie o braku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższe oznacza, że na dzień wyrokowania ww. podmiot nie pozostawał już w stanie bezczynności. Brak było zatem podstaw, by zgodnie z treścią art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zobowiązać ww. podmiot do rozpoznania w określonym terminie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej.

Wobec powyższego, w przedmiotowej sprawie zaistniała podstawa do umorzenia postępowania, albowiem nowelizacja procedury sądowoadministracyjnej, która nastąpiła z dniem 15 sierpnia 2015 r., zakreśliła nowy termin dla tzw. autokontroli organu. Termin ten wynosi obecnie – w myśl znowelizowanego art. 54 § 3 P.p.s.a. – 30 dni. Możliwość umorzenia postępowania sądowego występuje jedynie w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej we wskazanym 30-dniowym terminie, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Zatem w świetle art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania w tym zakresie jako bezprzedmiotowego.

W ocenie Sądu, bezczynność organu w załatwieniu ww. wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ.: jw.). Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób.

W okolicznościach niniejszej sprawy od daty wpływu wniosku skarżącej z dnia [...] lipca 2016 r. do daty załatwienia wniosku (8 listopada 2016 r.) upłynęło blisko 4 miesiące. Niezałatwienie wniosku w terminie 14 dniowym było jednakże wynikiem konieczności odszukania żądanych dokumentów z początku lat 90-tych, które to dokumenty podlegały prowadzonej od 27 maja 2016 r. procedurze archiwizacji zleconej podmiotowi zewnętrznemu, jak wynika z odpowiedzi na skargę.

Z uwagi zatem na fakt, iż zaniechanie realizacji wniosku nie wynikało z celowego działania, czy też poważnego zaniedbania uznać należało, że bezczynność adresata wniosku nie miała postaci kwalifikowanej. Brak było zatem podstaw by zwłoce podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej przypisać charakter rażący.

Z powyższych względów Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanek do wymierzenia Wójtowi Gminy K. grzywny w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 151 powołanej ustawy. W punkcie 3 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. – jak w punkcie 4 sentencji. Na koszty sądowe składa się kwota 100 zł uiszczona przez skarżącą tytułem wpisu sądowego.