Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1622/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 19 ust. 10
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 9, art. 193, art. 199 ust. 1 lit.g
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Alojzy Skrodzki, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 2 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Go 187/13 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 28 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej płatnika za zaległości z tytułu pobranego i niewpłaconego terminowo podatku od towarów i usług od sprzedaży nieruchomości za miesiąc kwiecień 2008 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

I FSK 1622/13

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w sprawie o sygnaturze akt I SA/Go 187/13, na mocy art.145 §1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz.270 ze zm.,) dalej p.p.s.a., uchylił zaskarżoną przez Andrzeja Woźniaka decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 28 stycznia 2013 roku w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika za zaległości z tytułu pobranego i niewpłaconego terminowo podatku od towarów i usług od sprzedaży nieruchomości za miesiąc kwiecień 2008 roku. Sąd na zasadzie art. 152 p.p.s.a. określił ponadto, że zaskarżona decyzja nie może być wykonania oraz zasądził zwrot kosztów postępowania. 1. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi Skarżący będący komornikiem sądowym, dokonał sprzedaży, w trybie egzekucji komorniczej, nieruchomości położonej w T., KW nr [...] stanowiącej własność Przedsiębiorstwa B. Sp. z o.o. Postanowieniem z dnia 7 lutego 2008r. sygnatura akt I Co 662/05, które uprawomocniło się w dniu 13 marca 2008r., Sąd Rejonowy przysądził własność ww. nieruchomości na rzecz nabywcy, J.P. W dniu 31 maja 2011r., Skarżący, w imieniu dłużnika to jest B. Sp. z o.o. wystawił fakturę VAT nr 7/2011 potwierdzającą sprzedaż ww. nieruchomości na kwotę 176.229,51zł. i podatek VAT w wysokości 38.770,49zł. Z kolei, przelewem z dnia 16 czerwca 2011r., w związku z zatwierdzonymi przez Sąd planami podziału sum uzyskanych z egzekucji sprzedaży (w tym) ww. nieruchomości, środki zostały przekazane Skarżącemu. Dokonana przez Skarżącego wpłata ww. kwoty została w dniu 20 czerwca 2011r., zarachowana w następujący sposób: na należność główną w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2007r., w kwocie 43.325,55 zł i odsetki za zwłokę w kwocie 19.789,20 zł, oraz na należność główną w podatku od towarów i usług za ww. okres w kwocie 918,40 zł. i odsetki w kwocie 419,45 zł. Pozostała kwota w wysokości 38.770,49 zł. zaliczona została na zobowiązanie za miesiąc kwiecień 2008r. Zdaniem organów, po rozksięgowaniu w/w wpłaty powstała do zapłaty zaległość w związku z nieterminową wpłatą z tytułu podatku od towarów i usług od dokonanej sprzedaży nieruchomości w kwocie 10.202,99 zł. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę liczonymi od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku. Decyzją z dnia 31 października 2012r. Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o odpowiedzialności podatkowej Strony, jako płatnika za zaległości z tytułu pobranego i niewpłaconego terminowo podatku od towarów i usług od sprzedaży ww. nieruchomości oraz określił kwotę należnego z tego tytułu podatku za miesiąc kwiecień 2008r. w wysokości 10.202,99 zł. Organ w motywach rozstrzygnięcia podniósł, że skoro wydanie towaru nastąpiło w momencie uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności tj. dnia 13 marca 2008r., to obowiązek podatkowy powstał w miesiącu kwietniu 2008r., a nie jak to uznał Skarżący w czerwcu 2011r., czyli wtedy kiedy otrzymał on należne kwoty ze sprzedaży. Organ podkreślił, że potwierdzeniem takiego stanowiska jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 listopada 2010 r. sygn. akt P 44/07. Decyzją z 28 stycznia 2013r., Dyrektor Izby Skarbowej w Z. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając argumentację tam zawartą. 2. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyniku sądowej kontroli powyższej decyzji uznał, że została ona wydana z naruszeniem prawa uzasadniającym jej uchylenie. Sąd w pierwszej kolejności zauważył, że kwestią sporną rozpoznawanej sprawy jest moment powstania obowiązku podatkowego Komornika w podatku od towarów i usług z ww. czynności egzekucyjnej i w konsekwencji stwierdzenie ewentualnego pozostawania przez komornika w zwłoce w uiszczeniu należnego podatku. Organy podatkowe uznały, że moment ten wyznacza fakt stwierdzenia prawomocności postanowienia o przysądzeniu własności, w rozumieniu art.999 §1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 roku Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r., Nr 43, poz. 296 ze zm.,) dalej jako Kodeks postępowania cywilnego, co w niniejszej sprawie miało miejsce dnia 13 marca 2008r. W tej mierze organy powołały się na art.19 ust.10 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535 ze zm.,), dalej ustawa o VAT. Z kolei argumentacja prezentowana przez Stronę skarżącą zmierzała do wykazania, że obowiązek w podatku od towarów i usług powstaje dopiero z chwilą przekazania środków uzyskanych z egzekucji z nieruchomości, co w rozpoznawanej sprawie nastąpiło w dniu 16 czerwca 2011r., gdyż wcześniej środki te były zdeponowane na sądowym rachunku sum depozytowych, przez co Komornik nie miał do nich dostępu. Oceniając powyższe stanowiska, Sąd uznał, że organy prawidłowo wskazały moment, w którym Skarżący powinien wywiązać się ze swoich obowiązków podatkowych. Zdaniem Sądu doszło jednak do naruszenia zasad sformułowanych w treści art.122 i art.187 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) dalej Ordynacja podatkowa. Sąd uznał bowiem, że organy podatkowe rozstrzygając kwestię wypełnienia przez komornika sądowego obowiązku płatnika podatku VAT od dokonanej sprzedaży nieruchomości w drodze licytacji, pominęły wskazywany przez Skarżącego fakt zawieszenia prowadzonego postępowania, stosownie do art.177 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania cywilnego, w związku z przedstawieniem Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu pytania prawnego w sprawie zgodności z konstytucją art.18 ustawy o VAT, do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia. Sąd podniósł dalej, że co prawda Skarżący, zarówno w toku prowadzonego postępowania przed organami podatkowymi, jak i postępowania sądowoadministracyjnego, nie przedłożył postanowień w przedmiocie zarówno zawieszenia i późniejszego podjęcia zawieszonego postępowania, niemniej jednak organy podatkowe były w posiadaniu informacji w tym zakresie. Sąd wskazał na pismo Skarżącego z dnia 18 maja 2011r., skierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. (k. 12 akt administracyjnych), które z kolei, dnia 17 października 2011r. przekazane zostało do Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. (k-14 akt administracyjnych). Informacja o powyższym fakcie została zawarta w piśmie Komornika sądowego z dnia 19 lipca 2010r. - skierowanym bezpośrednio do Urzędu Skarbowego w M. (k: 45 akt administracyjnych). Fakt zawieszenia postępowania i jego podjęcia potwierdzony został także przez Skarżącego w oświadczeniu złożonym przed Sądem na rozprawie w dniu 29 maja 2013r. W ocenie Sądu, nieprawidłowym był brak jakiegokolwiek odniesienia się organów do powyższych okoliczności, tzn. dokonania ich oceny, pod kątem ewentualnego wpływu kwestii zawieszenia postępowania, na ustalenia w zakresie występowania zwłoki w obowiązku uiszczenia należnego podatku od towarów i usług od sprzedaży w drodze licytacji nieruchomości. Zdaniem Sądu, nie można było, bez dokładnego ustalenia stanu faktycznego jednoznacznie stwierdzić i ocenić działań Komornika sądowego jako płatnika w wywiązywaniu się z nałożonych prawem obowiązków. Sąd zalecił organom, by w ponownie prowadzonym postępowaniu uzupełniły materiał dowodowy, a w razie potrzeby uzupełniły go również w szerszym zakresie, oraz dokonały ponownej oceny w płaszczyźnie skutków prawno-podatkowych przewidzianych w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług. 3. Skarga kasacyjna W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Dyrektor Izby Skarbowej w Z. zaskarżył wskazany powyżej wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 1, art. 133 § 1 i art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 151 p.p.s.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji pomimo, że istniały podstawy do oddalenia skargi.

Wskazano też na zarzut naruszenia przez Sąd art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 1, art. 133 § 1 i art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz w związku z art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 roku , poz. 749), w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez bezpodstawne uznanie, że organy podatkowe nie wyjaśniły kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie ustalenia, czy Skarżący posiadał prawne i faktyczne możliwości wypełnienia swoich obowiązków jako płatnik podatku od towarów i usług i uchyleniu z tej przyczyny zaskarżonej decyzji, pomimo istnienia podstaw do oddalenia skargi.

Dalej zarzucono naruszenia przez Sąd art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 1, art. 133 § 1 i art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. i c) p.p.s.a., oraz w związku z art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 177 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania cywilnego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez bezpodstawne uznanie, że fakt zawieszenia postępowania egzekucyjnego w związku z przedstawieniem Trybunałowi Konstytucyjnemu przez WSA w Poznaniu pytania prawnego w sprawie zgodności z Konstytucją RP art.18 ustawy o VAT, do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia, może mieć wpływ na ocenę sprawy w zakresie zwłoki obowiązku uiszczenia należnego podatku od towarów i usług i uchyleniu zaskarżonej decyzji, mimo podstaw do oddalenia skargi.

W kolejnym zarzucie organ podniósł, że Sąd uchybił art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 1, art. 133 § 1 i art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a. oraz w związku z art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez bezpodstawne zobowiązanie organu odwoławczego, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, do rozważenia, czy Skarżący posiadał prawne i faktyczne możliwości wypełnienia swoich obowiązków jako płatnik podatku od towarów i usług i uchyleniu zaskarżonej decyzji pomimo podstaw do oddalenia skargi.

Sąd miał naruszyć też art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 1, art. 133 § 1 i art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz w związku z art. 18 i art. 19 ust. 10 ustawy o VAT, w związku z art. 999 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to polegać miało na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 18 i art. 19 ust. 10 ustawy o VAT w związku z art. 999 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego polegającym na przyjęciu, że moment powstania obowiązku podatkowego płatnika w podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży nieruchomości w drodze licytacji egzekucyjnej może mieć wpływ fakt zawieszenia postępowania egzekucyjnego w związku z przedstawieniem Trybunałowi Konstytucyjnemu przez WSA w Poznaniu pytania prawnego w sprawie zgodności z Konstytucją RP art. 18 ustawy o VAT, do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia oraz konieczność rozważenia czy Skarżący posiadał prawne i faktyczne możliwości wypełnienia swoich obowiązków jako płatnik podatku od towarów i usług.

Ostatni zarzut skargi kasacyjnej dotyczył naruszenia przez Sąd art. art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 1, art. 133 § 1 i art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 151 oraz art. 125 § 1 pkt 1) p.p.s.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy polegającym na zaniechaniu zawieszenia postępowania z urzędu mimo istnienia istotnych wątpliwości odnośnie zgodności art. 18 ustawy o VAT z art. 9, art. 193 w związku z art. 199 ust. 1 lit.g, a także art. 206, art. 250 i art. 252 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 roku w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z 2006 roku Nr 347/1, ze zm.,) dalej Dyrektywa, które spowodowały wystąpienie przez NSA postanowieniem z dnia 21 lutego 2013 roku w sprawie o sygnaturze akt I FSK 221/12, do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni ww. przepisów prawa unijnego i uchyleniu zaskarżonej decyzji, pomimo istnienia podstaw do zawieszenia postępowania z urzędu. Wskazując na powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania lub ewentualnie oddalenia skargi. Przedstawiono też wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuję;

4.1. Zarzuty skargi kasacyjnej są bezzasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy podlega oddaleniu.

4.2. Na ocenę zasadności zarzutów skargi kasacyjnej zasadniczy wpływ ma wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 26 marca 2015 r. w sprawie C-499/13 Marian Manikowski przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku. W orzeczeniu tym Trybunał uznał, że:

"1) Artykuły 9, 193 i art. 199 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisowi prawa krajowego, takiemu jak będący przedmiotem postępowania głównego, który w ramach sprzedaży nieruchomości w trybie egzekucji nakłada na płatnika, czyli komornika sądowego, który dokonał tej sprzedaży, obowiązek obliczenia, pobrania i zapłaty podatku od wartości dodanej od kwoty uzyskanej z owej transakcji w wymaganym terminie.

2) Zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona przepisowi prawa krajowego, takiemu jak będący przedmiotem postępowania głównego, na podstawie którego komornik sądowy odpowiada całym swoim majątkiem za kwotę podatku od wartości dodanej od kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości dokonanej w trybie egzekucji, w wypadku gdy nie wykona on obowiązku pobrania i wpłacenia tego podatku, pod warunkiem że dany komornik sądowy faktycznie posiada wszelkie instrumenty prawne w celu wykonania tego obowiązku, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

3) Artykuły 206, 250 i 252 dyrektywy 2006/112 oraz zasadę neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisowi prawa krajowego, takiemu jak będący przedmiotem postępowania głównego, na podstawie którego wskazany w tym przepisie płatnik ma obowiązek obliczyć, pobrać i wpłacić kwotę podatku od wartości dodanej z tytułu sprzedaży towarów dokonanej w trybie egzekucji, bez możliwości odliczenia kwoty podatku naliczonego w okresie od początku okresu rozliczeniowego do daty pobrania podatku od podatnika".

4.3. Trybunał, odnosząc się w szczególności do zasady proporcjonalności przypomniał, że nawet jeśli przepisy ustanowione przez państwa członkowskie na podstawie dyrektywy VAT zmierzają do możliwie skutecznej ochrony praw budżetu państwa, to nie powinny one jednak wykraczać poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu (zob. podobnie wyroki: Molenheide i in., C-286/94, C-340/95, C-401/95 i C-47/96, EU:C:1997:623, pkt 47; a także Federation of Technological Industries i in., C-384/04, EU:C:2006:309, pkt 30) (pkt 48).

W szczególności nie można uznać za proporcjonalne uregulowania, które uznawałoby komornika sądowego za odpowiedzialnego za zachowanie, jakiego nie można mu przypisać osobiście (pkt 49).

W tym względzie komornik musiałby posiadać instrumenty prawne do wykonania swego zadania, tak aby powstanie jego odpowiedzialności nie zależało od elementów, na które nie miałby żadnego wpływu, w tym także od działań lub zaniechań przypisywanych osobom trzecim (pkt 50).

Trybunał wskazał, że do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy komornicy sądowi posiadają wszelkie instrumenty prawne w celu wykonania ciążącego na nich obowiązku pobrania i wpłacenia podatku VAT od sprzedaży towaru dokonanej w trybie egzekucji w terminie, jeżeli tylko wykonują swoje obowiązki prawidłowo i zgodnie z prawem (pkt 52).

Stąd też Trybunał uznał, że zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona przepisowi prawa krajowego, takiemu jak będący przedmiotem postępowania głównego, na podstawie którego komornik sądowy odpowiada całym swoim majątkiem za kwotę podatku VAT od kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości dokonanej w trybie egzekucji, w wypadku gdy nie wykona on obowiązku pobrania i wpłacenia tego podatku, pod warunkiem że dany komornik sądowy faktycznie posiada wszelkie instrumenty prawne w celu wykonania tego obowiązku, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego (pkt 53).

4.4. Stanowisko o istotności dla rozstrzygnięcia o odpowiedzialności płatnika podatku od towarów i usług faktycznych i prawnych możliwości wypełnienia przez komornika sądowego w okolicznościach konkretnej sprawy obowiązków nałożonych przez przepisy podatkowe w tym zakresie w związku z dostawą dokonywaną w trybie egzekucji, zaprezentował także Naczelny Sąd Administracyjny w powołanych przez Sąd pierwszej instancji wyrokach z 18 marca 2011 r., I FSK 396/11, z 12 lipca 2012 r., I FSK 1348/11, z 14 września 2012 r., I FSK 1723/11. Pogląd zaprezentowany w tych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący niniejszą sprawę podziela w pełni.

4.5. Bez żadnych wątpliwości nie można interpretować norm prawnych w taki sposób, że na określony podmiot są nakładane obowiązki, a w konsekwencji wymierzane w stosunku do niego sankcje w sytuacji, gdy ów podmiot nie ma prawnych i faktycznych możliwości realizacji tych obowiązków. Stąd też trafnie sąd pierwszej instancji uznał, że organy podatkowe naruszyły przepisy postępowania, a mianowicie art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W ogóle nie wyjaśniono bowiem, czy komornik miał prawne i faktyczne możliwości wywiązania się w terminie z obowiązków płatnika. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej taki obowiązek spoczywał na organie podatkowym. Potwierdzeniem tego stanowiska jest zresztą jednoznaczny pogląd wyrażony w wyżej wskazanym wyroku Trybunału Sprawiedliwości. Tych ustaleń faktycznych nie mogą zastąpić, cytowane w skardze kasacyjnej, fragmenty uzasadnienia uchwały Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2006 r., III CZP 115/06 oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 listopada 2010 r., P 44/07. Trzeba bowiem odnieść się do pranych i faktycznych możliwości wywiązania się z obowiązków płatnika przez komornika na gruncie konkretnego stanu faktycznego występującego w danej sprawie. Nie można zaś poprzestać na uśrednionych, ogólnych twierdzeniach.

4.6. Uwzględniając powyższe oraz biorąc pod uwagę treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zarzuty naruszenia przepisów postępowania są bezzasadne.

4.7. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego należy podkreślić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku jednoznacznie zaakceptował stanowisko organu podatkowego w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego. Stąd też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz w związku z art. 18 i art. 19 ust. 10 ustawy o VAT, w związku z art. 999 § 1 kpc SA bezzasadne.

4.8. Również nie jest trafny zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 listopada 2014 r. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu odpowiedzi na pytanie prejudycjalne skierowane przez tutejszy sąd w sprawie I FSK 221/12. Jak wyżej wskazano Trybunał Sprawiedliwości wydał wyrok w sprawie C-499/13 w dniu 26 marca 2015 r. Pomimo więc braku zawieszenia postępowania, wyrok sądu pierwszej instancji nie narusza wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów.

4.9. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.