Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 651/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-07-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 178 w zw. z  art. 176
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Policji w kwestii skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. od wyroku z dnia 23 marca 2009 r., sygn. akt IV SA/Gl 651/08 p o s t a n a w i a: odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 23 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził nieważność decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. nr [...] i poprzedzającego ją rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w W. nr [...] z dnia [...] r.

Odpis tego orzeczenia wraz z pouczeniem o trybie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej został doręczony pełnomocnikowi organu – M. K. w dniu [...] r.

W dniu [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym) organ odwoławczy reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata M.D. wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. W skardze tej wskazano podstawy kasacyjne określone jako: "naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez uznanie, że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzający ją rozkaz organu I instancji wydane zostały bez podstawy prawnej", a także "naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez uznanie, że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzający ją rozkaz organu I instancji wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na naruszenie zasady dwuinstancyjności" oraz ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna nie zawierała natomiast wniosku o uchylenie lub o zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany, a jedynie w kończącym pismo akapicie zawarte zostało sformułowanie "...jednak za wystarczający do tego środek powinno się uznać uchylenie ze względu na inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Jak wynika z powyższego skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia, a wymogi formalne i materialne, jakimi jest obarczona, służą ustaleniu ponad wszelką wątpliwość zakresu rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ten środek odwoławczy jest pismem procesowym o szczególnym charakterze i z tej racji w pierwszym rzędzie powinna spełniać wszystkie wymogi formalne przewidziane dla pism w postępowaniu sądowym, o których mowa w art. 46 i 47 p.p.s.a. Braki zaś w tym zakresie mogą być usunięte. Jednak skarga kasacyjna powinna również zawierać elementy konstrukcyjne, charakterystyczne tylko dla tego środka odwoławczego (wymienione w art. 176 p.p.s.a.), które mają charakter materialny i których brak uniemożliwia rozpoznanie sprawy, co w konsekwencji prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi kasacyjnej i jej odrzucenia. W skardze kasacyjnej należy zatem obligatoryjnie, poza innymi elementami wymienionymi w wyżej przywołanym art. 176 p.p.s.a., zawrzeć wniosek o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Wprowadzony natomiast w art. 175 § 1 p.p.s.a. "przymus adwokacko-radcowski" przy sporządzaniu skargi kasacyjnej miał między innymi na celu zapewnienie temu środkowi odpowiedniego poziomu merytorycznego.

Tymczasem sporządzona przez pełnomocnika organu odwoławczego skarga kasacyjna nie zawiera wniosku o uchylenie lub zmianę wyroku z dnia 23 marca 2009 r. ani oznaczenia zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Za wniosek taki nie może być bowiem poczytane użyte w końcowym akapicie skargi sformułowanie "jednak za wystarczający do tego środek powinno się uznać uchylenie ze względu na inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy".

W konsekwencji należało uznać, że skarga kasacyjna dotknięta jest brakiem istotnym i nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania braków formalnych, a w związku z tym, że jest niedopuszczalna.

Z kolei po myśli art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Mając na względzie powyższe, na mocy art. 178 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.