Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 459/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 788
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na pozyskanie drewna oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 maja 2018 r. w przedmiocie odmowy zezwolenia na pozyskanie drewna niezgodnie z uproszczonym planem urządzania lasu wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Wnioskiem z dnia 13 stycznia 2015 r. W.B. zwrócił się do Starosty o wydanie zezwolenia na wyrąb lasu na działce nr [..] w obrębie ewidencyjnym B., gmina Z. wskazując, że las jest przerzedzony, zniszczony przez szkodniki wtórne i wiatr.

Decyzją z dnia 20 marca 2015 r. Starosta odmówił wnioskodawcy wydania zezwolenia na pozyskanie drewna niezgodnie z uproszczonym planem urządzenia lasu w lesie o powierzchni 1,14 ha położonym na działce nr [..] w obr. ew. B., gmina Z. w oddziałach [..] i [..].

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że Starosta nie zbadał jego sytuacji rodzinnej i zdrowotnej, która wskazuje okoliczności losowe dotyczące właściciela lasu. Wyjaśnił dodatkowo, że podczas pobytu w szpitalu w dniu 1 kwietnia 2015 r. po szczegółowych badaniach stwierdzono u niego naczyniaka - guza mózgu, który wymaga natychmiastowej konsultacji w klinice warszawskiej w celu wykonania niezwłocznej operacji chirurgicznej. Pozyskanie drewna pozwoliłoby zaś na poprawę jego sytuacji rodzinnej i pokrycie kosztów operacji i leczenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 lipca

2016 r. uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania uznając, że Starosta nie podjął inicjatywy dowodowej w zakresie pozyskania materiału dowodowego potwierdzającego sytuację materialną, rodzinną i życiową wnioskodawcy.

Ponownie rozpoznając sprawę Starosta, decyzją z dnia 19 grudnia 2017 r., odmówił wydania zezwolenia na pozyskanie drewna z lasu położonego na działce nr [..] obr. ew. B., gmina Z.

W obszernym uzasadnieniu organ pierwszej instancji wyjaśnił, że ze zgromadzonej w przedmiotowej sprawie dokumentacji wynika, iż wnioskodawca jest właścicielem lasu znajdującego się na działkach nr [..]-[..], obejmującego oddział nr [..] z 5 wydzieleniami oznaczonymi literowo: a, b, c, d i f.

Wnioskodawca pozostaje we wspólności majątkowej małżeńskiej z B.B., mają na utrzymaniu czworo dzieci w wieku: 18 lat, 12 lat, 6 lat i 4 lata. Z uwagi na swoją sytuację rodzinną małżonkowie korzystają z innych form pomocy państwa tj. pomocy na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o systemie oświaty, a także korzystają z uprawnień wynikających z ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Małżonkowie nie ubiegali się ani nie korzystają z form pomocy wynikających z ustawy o pomocy społecznej.

W kwietniu 2015 r. wnioskodawca przeszedł operację usunięcia guza pnia mózgu, co wiąże się długotrwałą rehabilitacją i czasową niezdolnością do pracy. Fakt ten potwierdzają załączone do akt sprawy orzeczenia lekarskie w tym w szczególności wypisy z treści orzeczenia Komisji Lekarskiej Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny z dnia 7 stycznia 2016 r. oraz 22 lutego 2016 roku, z których wynika, że strona w wyniku dalszego leczenia i rehabilitacji leczniczej odzyska zdolność do pracy do października 2016 r.

Organ zwrócił ponadto uwagę, że wnioskodawca pomimo choroby prowadzi działalność gospodarczą oraz gospodarstwo rolne. Z oświadczenia strony wynika, że z gospodarstwa rolnego nie osiąga dochodów i nie otrzymuje dopłat, a jedynie opłaca składki ubezpieczenia społecznego rolników, aby mieć ubezpieczenie zdrowotne dla siebie i swojej rodziny natomiast w działalności gospodarczej jak to wynika z zaznania PIT-36L za rok 2015 wykazała stratę.

W ocenie organu trudnej sytuacji wnioskodawcy nie można zakwalifikować jako przypadek losowy uzasadniający wyrąb lasu niezgodnie z ustaleniami uproszczonego planu urządzania lasu. W szczególności wnioskodawca nie wykazał związku pomiędzy planowanym pozyskaniem drewna na powierzchni 1,14 ha a pokryciem kosztów operacji i leczenia (w toku trwającej od 1 kwietnia 2015 r. okresu choroby nie wykazano żadnych kosztów związanych z operacją i leczeniem), a co było wskazane jako istotny powód przedwczesnego wyrębu lasu w odwołaniu od pierwszej decyzji Starosty w tej sprawie. Ponadto choroba właściciela lasu, zgodnie z orzeczeniami lekarza orzecznika, rokuje możliwość pełnego powrotu do zdrowia.

Zdaniem organu za przypadek losowy nie można także uznać okoliczności związanych z ponoszeniem kosztów kształcenia dzieci. Fakt prowadzenia przez wnioskodawcę działalności gospodarczej i gospodarstwa rolnego prowadzi, zdaniem organu, do wniosku, że strona ma możliwości uzyskiwania środków do życia i utrzymania swojej rodziny.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 23 ust. 4 ustawy o lasach oraz uchybienia proceduralne w zakresie postępowania dowodowego, co uzasadniało wniosek i zmianę zaskarżonej decyzji i wydanie zezwolenia bądź o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie organowi pierwszej instancji sprawy do ponownego rozpoznania.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 31 maja 2017 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium w pełni zaakceptowało i podzieliło stanowisko Starosty co do uznania, że sytuacja skarżącego nie kwalifikuje się do udzielenia mu zezwolenia na pozyskanie drewna w warunkach przepisu art. 23 ust. 4 ustawy o lasach.

Kolegium uznało poczynione przez organ pierwszej instancji ustalenia za kompletne, a dokonaną na ich podstawie ocenę za prawidłową. Podkreśliło, że nawet stwierdzenie wystąpienia przypadku losowego nie zobowiązuje organu do wydania zezwolenia w trybie art. 23 ust. 4 ustawy. Zdaniem Kolegium organ I instancji wyczerpująco uzasadnił odstąpienie od udzielenia zezwolenia powołując się prawidłowo na zaświadczenia lekarskie. Okoliczności dotyczących sytuacji życiowej strony, tj. okoliczności związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gospodarstwa rolnego, korzystaniem z pomocy społecznej i świadczeń rodzinnych czy też innej pomocy publicznej, posiadaniem licznej rodziny nie można zakwalifikować jako okoliczności o charakterze losowym, czyli spowodowanych działaniem czynników, na które wnioskodawca nie miał wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi od powyższego rozstrzygnięcia wyrokiem z dnia 8 listopada 2017 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Gd 497/17 uchylił decyzję organu II instancji.

W ocenie Sądu organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję uchybił obowiązkowi wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, naruszając tym samym przepis art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W szczególności, wydając rozstrzygnięcie po upływie pół roku od decyzji podjętej przez organ I instancji Kolegium poprzestało na okolicznościach i informacjach wynikających z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania przed organem I instancji, nie czyniąc we własnym zakresie aktualizacji ustaleń w zakresie okoliczności istotnych dla oceny sytuacji faktycznej skarżącego. Jednocześnie organ odwoławczy nie pouczył skarżącego o prawie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym uniemożliwiając tym samym przedstawienie swojego stanowiska i uzupełnienia go o nowe orzeczenie o niezdolności do pracy uzyskane w styczniu 2017 r., które też kształtuje jego sytuację życiową w kontekście przesłanek z art. 23 ust. 4 ustawy o lasach, a nie było przedmiotem rozważań organu.

Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 maja 2018 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając Kolegium wskazało, że okoliczności wynikające z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie świadczą o losowości sytuacji W. B. W szczególności nie świadczy o losowości choroba, albowiem w chwili wydania przedmiotowej decyzji W. B. nie legitymuje się żadnym orzeczeniem, na mocy którego uznany byłby za niezdolnego do pracy, w szczególności w gospodarstwie rolnym.

Realizując wezwanie Kolegium z dnia 26 kwietnia 2018 r. do przedłożenia informacji o aktualnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej i majątkowej wnioskodawcy skarżący poprzestał jedynie na wskazaniu, że złożył kolejny wniosek o ustalenie prawa do renty. Nie przedstawił jednak żadnego wiążącego w tym przedmiocie orzeczenia lekarskiego. W związku z powyższym organ wziął pod uwagę okoliczność, że upłynął okres uznania strony za całkowicie niezdolnego do pracy w gospodarstwie rolnym. Organ zauważył jednocześnie, że kolejny złożony przez stronę wniosek o ustalenie renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym został sporządzony po upływie ponad trzech tygodni od zakończenia okresu niezdolności do pracy ustalonej orzeczeniem KRUS. Ustosunkowując się natomiast do przedłożonego wyniku badania z dnia 22 stycznia 2018 r. Kolegium zauważyło, że dokument ten nie zawiera oceny zdolności strony do podjęcia pracy, a tylko taka okoliczność może się mieścić w pojęciu "losowości". Dodatkowo, porównując przedłożony dokument z wynikiem badań z dnia 29 sierpnia 2016 r. organ doszedł do przekonania, że opisany w nim obraz zdrowia skarżącego nie odbiega od przedstawionego w badaniu poprzednim. W ocenie organu z powyższego dokumentu nie sposób wywieść, że stan zdrowia W. B. stoi na przeszkodzie wykonywaniu pracy, w tym w gospodarstwie rolnym. Wprawdzie w piśmie strony jest także mowa o tym, że pozostaje pod kontrolą neurologa, neurochirurga, otolaryngologa, psychiatry, gdyż po niecałkowitym wycięciu guza czaszki cierpi na nadciśnienie i zawroty głowy uniemożliwiające mu podjęcie pracy, jednak okoliczności te nie świadczą w sposób autorytatywny o braku zdolności strony do pracy.

Zdaniem Kolegium o losowości może świadczyć brak zdolności do pracy, jednak stwierdzenie tej okoliczności wymaga wiarygodnego dowodu, a takiego w rozpatrywanej sprawie skarżący nie przedłożył.

W ocenie organu pozostałych podnoszonych przez stronę argumentów związanych z: prowadzeniem działalności gospodarczej, gospodarstwa rolnego, korzystaniem z pomocy społecznej i świadczeń rodzinnych czy też innej pomocy publicznej, a także posiadaniem licznej rodziny nie sposób zakwalifikować jako okoliczności o charakterze losowym, czyli spowodowanych działaniem czynników, na które wnioskodawca nie miał wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości.

Końcowo Kolegium wskazało, że w wezwaniu z 26 kwietnia 2018 r. pouczyło stronę, stosownie do art. 10 §1 K.p.a., o przysługującym prawie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W. B. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji o wydanie zezwolenia na pozyskiwanie drewna niezgodnie z uproszczonym planem urządzenia lasu w lesie o powierzchni 1,14 ha położonym na działce nr [..] w obrębie ewidencyjnym B. , gmina Z. w oddziałach [..] oraz [..] - alternatywnie o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucił naruszenie art. 23 ust. 4 ustawy o lasach oraz art. 7, art. 77 i art. 107 K.p.a. oraz art. 1 ust. 2 pkt 1-2, pkt 6-7 i 9, art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.

W ocenie skarżącego ponownie rozpoznając sprawę Kolegium w sposób dowolny, z pokrzywdzeniem strony, bez uwzględnienia stanowiska doktryny i orzecznictwa sądowego interpretuje przypadek losowy określony w art. 23 ust. 4 ustawy o lasach w sposób odmienny i nie dający się pogodzić z intencją ustawodawcy. Skarżący podkreślił, ze stan jego zdrowia nie uległ poprawie i stale się pogarsza, mimo tego organy w ramach uznaniowości odmawiają mu skorzystania z przywileju wskazanego w powyższym przepisie. Przywoływana przez skarżącego przyczyna ubiegania się o zezwolenie na wyrąb lasu była i jest przypadkiem losowym, nadzwyczajnym i szczególnym. O powyższym świadczy uzyskane uprzednio orzeczenie lekarza rzeczoznawcy z dnia 24 stycznia 2017 r. potwierdzające przyznanie renty rolniczej i stwierdzające, że skarżący był całkowicie niezdolny do pracy w gospodarstwie rolnym w okresie od 7 grudnia 2016 r. do stycznia 2018 r., a obecnie - wszczęcie kolejnego postępowania w celu ponownego uzyskania prawa do renty rolniczej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 27 listopada 2018 r. pełnomocnik skarżącego przedstawił dokumenty na dowód, że toczy się postępowanie w przedmiocie przyznania skarżącemu renty rolniczej, ponieważ KRUS w pierwszej instancji odmówił przyznania takiej renty, skarżący odwołał się od tej decyzji do Sądu okręgowego, który w dniu 9 października 2018 r. dopuścił dowód z opinii biegłego neurologa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (§ 2). Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie narusza prawa, w tym prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że sprawa, której dotyczy niniejsze postępowanie była już przedmiotem kontroli i oceny sądowej. Dokonując zatem kontroli legalności zaskarżonej decyzji należało mieć na uwadze regulację prawną zawartą w art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którą ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przytoczony przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a wyrażona w nim zasada związania orzeczeniem sądu oznacza, że orzeczenie to oddziałuje na przyszłe postępowanie, tak administracyjne, jak i sądowoadministracyjne. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku, zaś naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a., w razie złożenia skargi, powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Wyjaśnić też należy, że w pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Może ona zatem dotyczyć ujawnionych w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, w szczególności kwestii zastosowania do nich określonych regulacji prawnych. Wskazania co do dalszego postępowania zasadniczo stanowią natomiast konsekwencję oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Obowiązek wynikający ze związania oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania może być wyłączony jedynie w wypadku zmiany stanu prawnego bądź wzruszenia wyroku zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie. Odstąpienie od wiążącej oceny będzie dopuszczalne także w przypadku istotnej zmiany okoliczności faktycznych, tj. gdy po wydaniu wyroku, w prowadzonym ponownie postępowaniu zmianie ulegną istotne okoliczności i ustalony zostanie stan faktyczny odmienny od przyjętego przez sąd za podstawę dokonanej oceny.

Rozstrzygając niniejszą sprawę zarówno organy, jak i Sąd był związane były zarówno ustaleniami, jak i oceną prawną oraz wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku z dnia 8 listopada 2017 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Gd 497/17, w którym przesądzono, że organ odwoławczy, rozpoznając odwołanie po upływie pół roku od wydania decyzji przez Starostę, uchybił obowiązkowi weryfikacji przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie aktualnego stanu zdrowia skarżącego, a także informacji wskazanych przez skarżącego w odwołaniu, poprzestając na okolicznościach wynikających z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania przed organem pierwszej instancji. Przy czym z uzasadnienia przedmiotowego wyroku wynika, że Sąd uznał chorobę skarżącego za wypadek losowy, badaniu podlegać miały jedynie okoliczności tego wypadku uzasadniające uwzględnienie wniosku skarżącego.

Sąd wskazał ponadto na uchybienie związane z brakiem pouczenia skarżącego w trybie art. 10 K.p.a. o prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do niego przed wydaniem rozstrzygnięcia.

W toku ponownego rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 26 kwietnia 2018 r. wezwało skarżącego do przedłożenia informacji i dokumentów świadczących o jego aktualnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej i majątkowej, a także pouczyło o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i prawie do wypowiedzenia się co do niego przed wydaniem rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na powyższe skarżący w piśmie z dnia 2 maja 2018 r. wyjaśnił, że pozostaje pod opieką neurologa, neurochirurga, otolaryngologa i psychiatry, gdyż po niecałkowitym wycięciu guza mózgu cierpi na nadciśnienie i zawroty głowy uniemożliwiające mu podjęcie pracy. Wskazał jednocześnie, że wobec upływu okresu ma który decyzją KRUS został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy w gospodarstwie rolnym (styczeń 2018 r.) w dniu 24 stycznia 2018 r. wystąpił z kolejnym wnioskiem o przyznanie renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy, na dowód czego przedstawił kopię złożonego wniosku. Podniósł ponadto, że jego stan majątkowy i rodzinny nie uległ zmianie ani poprawie. Dodatkowo przedłożył wynik badania MR mózgu z dnia 22 stycznia 2018 r.

Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ odwoławczy uwzględnił przedłożone przez W. B. nowe dokumenty obrazujące stan jego zdrowia a także dokonał porównania aktualnych wyników badań z badaniami przedstawionymi na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji. Dokonana przez organ analiza skutkowała uznaniem, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie świadczy o sytuacji skarżącego uzasadniającej uwzględnienie wniosku. Zdaniem Kolegium okoliczność, że przedłożone dokumenty nie zawierają oceny zdolności strony do podjęcia pracy, co nie pozwala przyjąć, że stan zdrowia skarżącego jest szczególny, uzasadniający uznanie za przypadek losowy umożliwiający wydanie decyzji o pozyskaniu drewna niezgodnie z uproszczonym planem urządzania lasu.

Wskazać należy, że decyzja wydawana na podstawie art. 23 ust. 4 ustawy o lasach ma charakter uznaniowy. Określając podstawę faktyczną wydania decyzji pozytywnej w oparciu o art. 23 ust. 4 ustawy o lasach jako przypadek losowy, ustawodawca pozostawił przede wszystkim organom rozstrzygającym możliwość oceny takich przypadków w ramach uznania administracyjnego, przy czym ograniczył je do sytuacji szczególnych, losowych, nadzwyczajnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 3073/00 LEX nr 81978). Co istotne, zakres tego uznania administracyjnego przyznany organowi wyżej wskazanym przepisem, nie obejmuje kwalifikacji, czy jakieś zdarzenie jest przypadkiem losowym, lecz możliwość rozstrzygania - w razie zajścia przypadku losowego - czy udzielić, czy też odmówić zezwolenia na wycinkę (por. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 373/08).

Podejmując rozstrzygnięcie o zezwoleniu na wycinkę drewna ponad ilość określoną w planie uproszczonym organ administracji w ramach uznania administracyjnego waży dwa dobra: indywidualny interes wnioskodawcy, właściciela lasu, charakteryzowany okolicznościami, których natura musi być wyjątkowa, szczególna, nadzwyczajna, oraz z drugiej strony wymogi ochrony lasów i gospodarki leśnej jako elementu gospodarki ochrony, czyli dwóch podstawowych wartości, które ustawodawca chroni w ustawie o lasach.

W tej sytuacji orzekanie w ramach uznania administracyjnego wymagało od organów przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu zweryfikowania sytuacji zdrowotnej, rodzinnej i majątkowej skarżącego i ustalenia zaistnienia wskazywanego przez niego przypadku wyjątkowego, który uzasadniałby odstąpienie od zasad gospodarki leśnej określonej w uproszczonym planie urządzenia lasu.

W przypadku badania legalności decyzji uznaniowych, kompetencje sądu są znacznie ograniczone. Kontrola sądu administracyjnego dotyczy w istocie przestrzegania przez organ podejmujący decyzję dyrektyw wyboru między możliwościami zawartymi w powołanej w decyzji normie uznaniowej. Rola sądu ogranicza się więc do zbadania, czy postępowanie przebiegło prawidłowo, czy strony były należycie informowane o przysługujących im prawach i obowiązkach, czy organ należycie zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy. Ponadto sąd bada, czy zaskarżona decyzja została oparta na właściwych podstawach prawnych oraz czy zawiera wyczerpujące i właściwie skonstruowane uzasadnienie.

Kontroli sądu nie podlega uznanie samo w sobie, ale poprawność postępowania dowodowego i wywiedzione z niego wnioski. Kontrola sądowa nie powinna więc odnosić się do kryteriów celowościowych czy słusznościowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1398/15).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone przez organ w sposób prawidłowy i rzetelny, z uwzględnieniem wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku tut. Sądu z dnia 8 listopada 2017 r. Organ dokonał ustaleń w oparciu o posiadane dokumenty oraz informacje przedstawione przez stronę organ i w sposób wyczerpujący wyjaśnił okoliczności, które przesądziły o odmowie wydania decyzji zezwalającej na pozyskanie drewna niezgodnie z uproszczonym planem urządzania lasu. Zdaniem Sądu dokonana prawidłowo i logicznie ocena zgormadzonego materiału dowodowego uwzględniała zaktualizowaną sytuację zdrowotną skarżącego na dzień orzekania przez organ II instancji. Organ szczegółowo wyjaśnił przesłanki, jakimi się kierował wydając rozstrzygnięcie w sprawie, dał im wyraz w uzasadnieniu swej decyzji, spełniając tym samym wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.