Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 149/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2007 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 10 sierpnia 2006 r., nr [...], Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej, na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. nr 64, poz. 593 ze zm.) odmówił W. S. przyznania pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na zakup dwóch zeszytów w kratkę, dwudziestu kopert, znaczków na listy, kawy i czajnika bezprzewodowego. W uzasadnieniu organ administracji wskazał, iż W. S. złożył w dniu 11 lipca 2006 r. wniosek o przyznanie zasiłku celowego. Od 1 października 2004 r. jest on tymczasowo aresztowany i przebywa w Areszcie Śledczym. Ponieważ zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej za okres tymczasowego aresztowania nie udziela się świadczeń, wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący powołał się na swoją trudną sytuację finansową, wskazał, iż jest pozbawiony wolności i nie ma kontaktu z rodziną.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. akt [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 1 pkt 2 i art. 13 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż z art. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej wynika, że ustawa ta określa rodzaje, zasady i tryb udzielania pomocy społecznej. Zgodnie z art. 13 tej ustawy osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej (ust. 1), zaś osobie tymczasowo aresztowanej zawiesza się prawo do świadczeń z pomocy społecznej, a za okres tymczasowego aresztowania nie udziela się świadczeń (ust. 2). W. S. został skazany nieprawomocnym wyrokiem i przebywa obecnie w Zakładzie Karnym. Nie przysługują mu zatem świadczenia z pomocy społecznej.

W skardze na powyższą decyzję W. S. zakwestionował jej zasadność. Skarżący powołał się na swoją trudną sytuację, fakt przebywania w zakładzie karnym i brak pomocy rodziny. Argumenty te skarżący powtórzył w szeregu składanych w toku postępowania pism procesowych, w których wskazywał na wiele potrzeb, których nie może zaspokoić z uwagi na złą sytuację materialną.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Zgodnie z art. 103 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. nr 64, poz. 593 ze zm.), osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej, zaś osobie tymczasowo aresztowanej zawiesza się prawo do świadczeń z pomocy społecznej, za okres tymczasowego aresztowania nie udziela się świadczeń. Z przepisu tego wynika, iż fakt odbywania kary pozbawienia wolności, podobnie jak i fakt tymczasowego aresztowania wyklucza możliwość przyznania stronie pomocy społecznej.

Skarżący w dacie złożenia wniosku przebywał w Areszcie Śledczym a następnie w Zakładzie Karnym, jako osoba tymczasowo aresztowana i skazana. Nie przysługuje mu zatem zgodnie z zasadą wynikającą z art. 13 cytowanej ustawy prawo do przewidzianych w niej świadczeń, w tym uzyskania zasiłku celowego. Wszelkie podnoszone przez skarżącego okoliczności, dotyczące jego potrzeb i złej sytuacji materialnej, nie mogły zostać przez organ uwzględnione, wobec treści cytowanego przepisu wykluczającej możliwość przyznania stronie świadczeń z pomocy społecznej.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę jako bezzasadną.