Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1481/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 19 ust 1 pkt 1, 20 ust 1 pkt 1`, 48 ust 2, 97 ust 1, 1a, 89p ust 1
journal: Dz.U. 2012 poz 680
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi V. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców (dalej: organ II instancji), nr: [...] z [...] czerwca 2014 r. wydana na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 2, art. 97 ust. 1 i 1a i art. 89p ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst. jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 680 ze zm., dalej: u.u.c.o.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jedn.: Dz. U. z 2013 poz. 267, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 514 ust. 2 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2013 r. nr 1650), po rozpatrzeniu [...] czerwca 2014 r. odwołania pana V. K. (dalej: cudzoziemiec, strona, wnioskodawca, skarżący) obywatela F. od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: organ I instancji, Szef Urzędu), nr [...] z [...] lutego 2014 r., o: 1. odmowie nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, 2. odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, 3. nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany, 4. wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w części dotyczącej pkt 1-3: utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję, a w części dotyczącej pkt 4: uchylającą zaskarżoną decyzję i umarzającą postępowanie przed organem I instancji.

Stan sprawy przestawiał się następująco.

Skarżący [...] września 2013 r. złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Jako przyczynę wyjazdu z [...] i ubiegania się o status uchodźcy wskazał we wniosku, że kiedy pobito jego brata, napisał donos na policję, gdzie powiedzieli, że poszkodowany brat powinien podpisać taki wniosek osobiście. Brat skarżącego odmówił złożenia podpisu, gdyż go zastraszono. Według wnioskodawcy, w nocy po zgłoszeniu zdarzenia związanego z pobiciem brata przyszli do jego domu ludzie w maskach i pobili go oraz zabronili mu składania skargi. Jako prawy człowiek skarżący nie chciał, aby jego obywatelskie prawa były naruszone i w związku z tym napisał skargę na policji. Skargę została 3-krotnie przyjęła, jednakże ludzi w maskach nie ujawniono. Skarżący jednocześnie dodał, że nigdy nie brał udziału w działaniach wojennych, nie był zatrzymany ani aresztowany, nigdy nie prowadzono wobec niego postępowania sądowego lub administracyjnego, nigdy nie był skazany wyrokiem sądu, nie należał także do organizacji politycznych, religijnych, kulturalnych, społecznych lub etnicznych. Zaznaczył natomiast, że był prześladowany w kraju pochodzenia. Skarżący podniósł, że ma problemy z władzą i [...] policją z tego powodu, że w 2001 r. napisał donos, że jego brata pobił kuzyn policjanta. Od tego czasu skarżący nie ma spokojnego życia, przychodzi do niego policja i bije go, kilka razy zabrali go i pobili. Na skutek ciężkich obrażeń została mu amputowana ręka.

W dniu [...] października 2013 r. wnioskodawca został przesłuchany. Podając przyczyny ubiegania się o status uchodźcy wnioskodawca powiedział, że w 1995 r. dokładnie [...] lutego zabito jego młodszego brata. Nazywał się Y. S. i walczył w górach, a następnie został zabity przez wojskowych. Po tym darzeniu jego drugi brat — też młodszy, ten który zmarł w 2006 r. - chciał go pomścić. Nazywał się Y. K. On poszedł walczyć jako partyzant, ale nie miał broni i nosił [...] lekarstwa, które dostawał od skarżącego. Nie walczył w żadnym zorganizowanym oddziale, był po prostu partyzantem, czekał aż dadzą mu broń i przydzielą do jakiegoś oddziału. Według skarżącego, jego brat walczył od grudnia 1999 do 2001 r. Potem już tego nie robił. W kwietniu 2001 r. brat został pobity przez ludzi w maskach. Wtedy skarżący postanowił złożyć zawiadomienie. Udał się w tym celu na milicję w S. i tam złożył zawiadomienie. Funkcjonariusze milicji nie chcieli przyjąć tego zawiadomienia, ponieważ brakowało na nim podpisu brata, tj. poszkodowanego. Brat nie chciał tego zgłaszać, ponieważ bał się. Skarżący chciał, aby została wymierzona sprawiedliwość. Tego samego dnia w nocy został zabrany przez zamaskowanych wojskowych. Został zaprowadzony na obrzeża wsi do lasu i tam pobity. Skarżącemu zadawano pytania o powód napisania zawiadomienia. Skarżący wyjaśnił ludziom w maskach, że brat nie wałczy przeciw władzy tylko chce pomścić brata, którego zabili. Po powrocie do domu napisał kolejne (drugie) zawiadomienie skierowane do milicji. Dotyczyło ono pobicia skarżącego. W tym czasie skarżący szukał też brata. W maju 2001 r. brata przywieźli partyzanci. To do nich brat udał się po tym jak skarżący złożył zawiadomienie. Brat był w ciężkim stanie, przez kilka dni leżał nieprzytomny.

Skarżący musiał się nim zajmować, a jednocześnie ukrywać się. Nocował u różnych ludzi, u sąsiadów. Cudzoziemca nachodzili w domu wojskowi i w konsekwencji tego musiał się ukrywać.

W 2004 r. skarżący został zabrany po raz drugi z domu brata przez ludzi w maskach. Wyniku pobicia przez ludzi w maskach miał zmiażdżone palce prawej ręki. Od lipca 2012 r. cudzoziemiec dalej się ukrywał, nikt już go nie niepokoił.

W decyzji z [...] lutego 2014 r., Szef Urzędu postanowił: 1) odmówić nadania statusu uchodźcy; 2) odmówić udzielenia ochrony uzupełniającej; 3) nie udzielić zgody na pobyt tolerowany; 4) wydalić z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Szef Urzędu uznał za udowodnione, że wnioskodawca: 1) nie był nigdy zatrzymany, aresztowany bądź skazany wyrokiem sądu; 2) nie był nigdy zaangażowany w działania wojenne w republice pochodzenia; 3) nie należał także do żadnej partii, ani organizacji w kraju pochodzenia; 4) jest inwalidą II grupy z powodu braku prawego przedramienia; 5) był dwukrotnie, w 2001 r. i 2004 r. zabierany z domu i poddany przemocy fizycznej przez zamaskowanych przedstawicieli struktur siłowych z powodu tego, iż kilkakrotnie zwracał się do organów ścigania o ukaranie winnych pobicia jego brata oraz jego samego.

Organ I instancji uznał za wystarczające wyjaśnienia rozbieżności miedzy zeznaniami zawartymi we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz złożonymi w czasie przesłuchania. Szef Urzędu nie znalazł podstaw, aby wątpić oświadczenia wnioskodawcy w zakresie działalności partyzanckiej jego dwóch braci jednak stwierdził, iż powołana okoliczność nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.

Organ I instancji uznał natomiast, za niewiarygodne zeznania wnioskodawcy dotyczące związku jego obrażeń z pobiciem, w wyniku czego został inwalidą. Podobnie za nieudowodnione uznano oświadczenia dotyczące incydentu w 2012 r. Od tej decyzji wnioskodawca odwołał się [...] marca 2014 r. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego: 1) art. 13 u.u.c.o. w związku z art. 3 i 5 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 nr. 61 poz. 284 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie wobec przyjęcia, iż nie zachodzą przesłanki do nadania mu statusu uchodźcy; 2) art. 15 u.u.c.o., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie wobec przyjęcia, że nie spełnia przesłanek do przyznania mu ochrony uzupełniającej; 3) art. 16 u.u.c.o., poprzez jego niezastosowanie; 4) art. 44 u.u.c.o. poprzez jego niezastosowanie, pomimo, że doświadczył prześladowania i krzywdy oraz pomimo braku istnienia uzasadnionych powodów, aby uznać, ze prześladowanie lub poważna krzywda nie będą się powtarzać w przyszłości; 5) art. 97 u.u.c.o., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wobec przyjęcia, że nie spełnia przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany oraz w konsekwencji zastosowanie przepisów nakazujących wydalenie go z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawca zarzucił również zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy: 1) art. 7 i 77 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie dowodów umożliwiających podjecie decyzji w sprawie, niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem słusznego interesu strony; 2) art. 8 u.u.c.o. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób ogólny, niezindywidualizowany, a przez to nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej; 3) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów.

W dniu [...] maja 2014 r. do Rady do Spraw Uchodźców wpłynęło pismo wnioskodawcy, w którym prosił o dołączenie do materiału dowodowego wyciągu z rejestru podatku katastralnego zawierającego nieprawidłowy adres jego miejsca zamieszkania, pod podanym adresem znajduje się cmentarz. Wnioskodawca uważa, że jest to przejaw ukrytej groźby pozbawienia go życia.

W decyzji z [...] czerwca 2014 r. Rada do Spraw Uchodźców po rozpatrzeniu [...] czerwca 2014 r. odwołania cudzoziemca, od decyzji Szefa Urzędu o: 1. odmowie nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, 2. odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, 3. nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany, 4. wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w części dotyczącej pkt 1-3: utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję, a w części dotyczącej pkt 4: uchyliła zaskarżoną decyzję i umarzyła postępowanie przed organem I instancji.

Rada oceniając aktualną sytuację w [...] w zakresie bezpieczeństwa publicznego uwzględniła opracowanie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia z [...] stycznia i [...] września 2013 r. Zdaniem Rady, sytuacja w [...] jest trudna, ale nie w takim stopniu, który uzasadniałby ubieganie się o statusu uchodźcy lub inne formy ochrony tylko z jej powodu. W związku z tym konieczne jest ustalenie zindywidualizowanego zagrożenia prześladowaniami, poważnej krzywdy, lub innych naruszeń praw człowieka.

W ocenie Rady zebrany materiał dowodowy pozwala na wyodrębnienie dwóch okresów opisanych przez wnioskodawcę. W pierwszym, obejmującym lata 2001 - 2004 wnioskodawca był prześladowany z powodu braci, którzy zaangażowali się w konflikt [...]. Głównym powodem jego problemów miała być interwencja, jaką podjął na rzecz jednego z braci składając w milicji zawiadomienie o jego pobiciu. Większość zeznań dotyczących tego okresu jest spójna, z wyjątkiem informacji, że brat wnioskodawcy był pobity przez kuzyna milicjanta oraz, że utracił rękę w wyniku pobicia przez funkcjonariuszy struktur siłowych republiki [...].

Zdaniem Rady, w trakcie pierwszego przesłuchania wnioskodawca w miarę przekonująco starał się wyjaśnić niegodność miedzy wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy a jego zeznaniami złożonymi w czasie tego przesłuchania. Niewiarygodne są zdaniem Rady, zeznania dotyczące drugiego okresu, tzn. lat 2004-2012. W tym okresie do momentu incydentu w czasie wędkowania w 2012 r. wnioskodawca nie był w ogóle prześladowany. Wyjaśnienia, że uniknął prześladowań dzięki informacjom, jakie przekazywał krewny zatrudniony w milicji są według Rady zupełnie niewiarygodne.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 13 ust. 1, art. 15 w związku z art. 20, art. 16, art. 44 oraz art. 97 ust. 1 u.u.c.o., a także art. 7, art. 15, art. 77, art. 80, oraz art. 138 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.u.c.o., cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Prześladowanie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.u.c.o. musi po pierwsze ze względu na swą istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., po drugie być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania.

A contrario artykuł 19 ust. 1 pkt 1 u.u.c.o. stanowi, iż cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 1 lit. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. nr 119, poz. 515 ze zm.) - uchodźcą jest osoba, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Konwencja zawiera więc zamknięty katalog przyczyn, które uzasadniają nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy jednak określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba - jak wskazane zostało w Podręczniku "Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy" Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) - muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy.

Sąd dokonując badania prawidłowości działania organów przy wydaniu objętych kontrolą sądu decyzji, w pierwszej kolejności analizował prawidłowość działania organów w zakresie oceny występowania wyżej omówionych przesłanek uzasadniających nadanie statusu uchodźcy. Wymienione przesłanki uznania cudzoziemca za uchodźcę nie zachodzą w sprawie niniejszej. Skarżący nie wykazał, aby był prześladowany z powodów określonych w ustawie lub aby mógł się obawiać takich prześladowań i aby z powodu żywionych obaw przed takimi właśnie prześladowaniami zmuszony był opuścić kraj pochodzenia. W ocenie Sądu wnioskodawca nie wykazał, aby był w ogóle prześladowany, nawet z innych powodów, które nie zostały zakwalifikowane jako uzasadniające udzielenie ochrony międzynarodowej w formie statusu uchodźcy.

Należy przy tym podkreślić, że w świetle powołanego wyżej przepisu nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie subiektywne przekonanie, lecz obawa musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy oraz indywidualnej sytuacji skarżącego. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony podmiotów wymienionych w art. 16 u.u.c.o.

Analizując pod tym kątem całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdza, że ustalenia faktyczne dokonane w sprawie są prawidłowe. Organy działające w sprawie należycie przeanalizowały tenże materiał faktyczny, wyciągnęły logiczne wnioski i orzekły zgodnie z obowiązującym prawem.

Organ trafnie zwrócił uwagę, że wyrażana przez cudzoziemca obawa musi być uzasadniona sytuacją obiektywną w kraju pochodzenia i musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Przede wszystkim jednak cudzoziemiec musi wykazać, że okoliczności implikujące tę obawę miały miejsce w rzeczywistości. W niniejszej sprawie bowiem organ nie dał wiary twierdzeniom cudzoziemca, że wystąpiły zdarzenia, które mogłyby uzasadniać u niej obawę przed prześladowaniem.

Organy zasadnie uznały twierdzenia skarżącego w zakresie istnienia przesłanek ochrony za niewiarygodne ze względu na liczne sprzeczności pomiędzy tym co twierdził on we wniosku o nadanie statusu uchodźcy, a tym co zeznawał w zeznaniach statusowych, przy czym zauważono również trafnie samą wewnętrzną sprzeczność pomiędzy poszczególnymi częściami tych ostatnich zeznań. Uznanie tych zeznań za niewiarygodne nie naruszało granic dopuszczalnej swobodnej oceny dowodów przez organy administracji, zwłaszcza w sytuacji, gdy te sprzeczności były wyraźne i oczywiste, nie sposób było ich wyjaśnić jakimikolwiek okolicznościami, które by obiektywnie występowanie tych sprzeczności uzasadniały. Organy szczegółowo wskazywały na poszczególne sprzeczności. Sąd te oceny w pełni podziela. Na podkreślenie zasługują w szczególności wykazane przez organy następujące sprzeczności.

W trakcie pierwszego przesłuchania skarżący w miarę przekonująco starał się wyjaśnić niegodność miedzy wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy, a jego zeznaniami złożonymi w czasie tego przesłuchania. Niewiarygodne są zdaniem Sądu, zeznania dotyczące drugiego okresu, tzn. lat 2004-2012. W tym okresie do momentu incydentu w czasie wędkowania w 2012 r. skarżący nie był w ogóle prześladowany. Wyjaśnienia, że uniknął prześladowań dzięki informacjom, jakie przekazywał krewny zatrudniony w milicji nie są również wiarygodne.

Podczas przesłuchania, które odbyło się przed Radą [...] czerwca 2014 r. na pytanie dotyczące błędnej informacji zawartej we wniosku o nadanie statusu uchodźcy, że brata pobił krewny policjanta, wnioskodawca odpowiedział, że to był jego błędny domysł. W 2001 r. dowiedział się, że to była nieprawda, ale nie mógł tego wyjaśnić. Na pytanie dlaczego nie podał tej informacji we wniosku, który złożył w 2013 r. wnioskodawca stwierdził, ze w okresie lat 2004-2012 nie był zatrzymany, ponieważ skutecznie ukrywał się przed prześladowcami. Krewny zatrudniony w policji zawsze w czas uprzedzał wnioskodawcę o planowanym najściu na jego dom. Kluczowy dla sprawy incydent w 2012 r. przestawiony został w zeznaniach nieco inaczej niż w czasie przesłuchania [...] października 2013 r. Wnioskodawca twierdzi, że było trzech napastników, z ich zachowania wynikało, że działali samowolnie, na własną rękę, chociaż niewątpliwie byli funkcjonariuszami służb specjalnych. Na pytanie, jaki mógł być cel tego nielegalnego, samowolnego napadu, wnioskodawca odpowiedział: "Ich celem było zrealizowanie zadań". Wnioskodawca nie wie, o jakie zadania mogło chodzić. Wyjaśniając zawarte w odwołaniu stwierdzenie, że był prześladowany przez [...], a nie tylko przez przedstawicieli struktur siłowych F., wnioskodawca tłumaczy pomyłką osoby, która sporządzała tekst odwołania.

Wnioskodawca potwierdził, że po powrocie do kraju pochodzenia, obawia się o swoje życie i zdrowie. Na pytanie, kto chciałby to zrobić, wnioskodawca odpowiedział, że "Nie wiem kto by to miał być i dlaczego". Skarżący nie potrafi wyjaśnić motywów działania sprawców osób, które stosowały wobec niego przemoc fizyczną.

W sprzeczności z twierdzeniem, że funkcjonariusze służb specjalnych działali samowolnie, skarżący podkreślił, że widocznie mieli takie zadanie do wykonania. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, według którego wewnętrznie sprzeczna opowieść o pozbawionej jakiegoś sensu akcji funkcjonariuszy służb specjalnych przekreśla wiarygodność zasadniczego powodu, dla którego wnioskodawca ubiega się o status uchodźcy.

Brak jest wiarygodnego dowodu na to, że w ciągu ośmiu lat poprzedzających wyjazd do Polski, skarżący był prześladowany i zatrzymywany w kraju pochodzenia. Taki tok rozumowania bowiem sprowadza się do tezy, że każde prześladowanie zatrzymanie powinno zostać udowodnione przez cudzoziemca dokumentem. Oczywistym jest, że zatrzymania na terenie kraju pochodzenia cechujące się prześladowaniem cudzoziemca z reguły pozostają poza sferą dokumentów. Dokonywane są poza wszelkimi procedurami, w sposób odbiegający od prawnych reguł. Natomiast fakt dokonania niezgodnych z prawem prześladowań może być uprawdopodobniony innymi okolicznościami współgrającymi z wersją wydarzeń prezentowaną przez cudzoziemca. Organ w oparciu o twierdzenia skarżącego ustalił, że nigdy nie był on aresztowany, nie toczyło się wobec niego żadne postępowanie sądowe czy administracyjne, nie należał do żadnej organizacji opozycyjnej wobec władz kraju pochodzenia, nie brał udziału w działaniach wojennych. Nie był nigdy oskarżony, nie postawiono mu żadnych zarzutów, nie był skazany wyrokiem sądowym. Nigdy nie był też ścigany ani poszukiwany przez podmioty sprawujące władzę w kraju pochodzenia.

Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. i zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącego. Nie zwalnia to skarżącego z obowiązku dostarczania takich materiałów, z których chce on wyciągać korzystne dla siebie skutki zwłaszcza w sytuacji, gdy ze względu na specyfikę sprawy takiej jak przedmiotowa organ nie ma możliwości zdobywania z urzędu dowodów potwierdzających prześladowania skarżącego. Organy oparły się na materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Dokonały wyczerpującego rozpatrzenia tego materiału dowodowego oceniając jego całokształt, dlatego też nie zostały naruszone przepisy art. 7, 77 i 80 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji odpowiada też w pełni wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Organy dokonały właściwej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów u.u.c.o., w szczególności art. 13 ust. 1 w związku z art. 19 u.u.c.o., art. 15 w zw. z art. 20 u.u.c.o., art. 16, art. 97 ust. 1 i art. 44 tej ustawy. Skoro zatem organy dokonały prawidłowej wykładni prawa oraz zgodnych z procedurą ustaleń w zakresie stanu faktycznego i prawidłowej subsumcji tego stanu faktycznego do właściwych norm prawa, to brak jest podstaw do stwierdzenia wadliwości decyzji w zakresie odmowy nadania statusu uchodźcy.

Mając na uwadze powyższe Sąd podzielił w pełni argumentację organów administracyjnych, że skarżący nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 u.u.c.o. skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy. Nietrafny jest tym samym zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia art. 13 ust. 1 tej ustawy. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy prawidłowo uznały, iż w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. Trafnie stwierdziły, że brak jest podstaw do przyjęcia, że w [...] toczy się obecnie lub może toczyć się w przyszłości postępowanie karne wobec skarżącego, które mogłoby doprowadzić do skazania go na karę śmierci czy wykonania egzekucji.

Cudzoziemiec nie wykazał, że została orzeczona wobec niego kara śmierci na terytorium [...] i w razie powrotu grozi jemu wykonanie tej sankcji. Organy zasadnie przyjęły, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż skarżący ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. W kwestii natomiast oceny sytuacji w kraju pochodzenia – organ stwierdził, że sytuacja jest na tyle stabilna w aspekcie bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego tego państwa, że nie można tam mówić o międzynarodowym czy wewnętrznym konflikcie zbrojnym. W tej sytuacji nie wydaje się aby cudzoziemiec w przypadku powrotu do kraju pochodzenia był narażony na rzeczywiste niebezpieczeństwo.

Odnosząc się do przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany organy wskazały, iż zgodnie z art. 97 ust. 1 pkt 1 i pkt 1 a u.u.c.o. cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. lub naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu powyższej Konwencji, lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 120, poz. 526 oraz z 2000r., nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Organ uznał, że skarżący nie wykazał istnienia realnych przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany.

W przypadku bowiem tej ochrony niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że dana osoba znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia określonych w przepisie zagrożeń w kraju, do którego ma być wydalona lub ma wrócić. Osobista sytuacja nie potwierdza istnienia jakichkolwiek zagrożeń wobec jego osoby, co zostało w szczególności wykazane w decyzji organu I instancji. Natomiast jako zgodne z przepisami prawa należało uznać uchylenie decyzji organu I instancji w części wydalenia z terytorium RP. Sąd podziela argumentację prawną organu odwoławczego w tym zakresie.

Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie została dokonana stosowna analiza sytuacji w [...]. Oceniając aktualną sytuację w tym regionie należącym do F. w zakresie bezpieczeństwa publicznego uwzględniono: opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia z [...] stycznia i [...] września 2013 r. Odnosząc się do aktualnej sytuacji w [...] organ II instancji odnotował, że w ostatnich latach nastąpiła poprawa w zakresie przestrzegania praw człowieka, choć nadal pozostaje jednak generalnie zła. Według opinii Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców ogólna sytuacja w dziedzinie bezpieczeństwa publicznego w [...] jest niedobra, ale postępuje jej stabilizacja. W ostatnich miesiącach nie wydarzyło nic, co mogłoby skłaniać większą grupę mieszkańców republiki do wyjazdu za granicę. Reżym K. należy do bardzo represyjnych, ale stopień tej represyjności nie rośnie. Nie odnotowuje się masowych prześladowań ludności cywilnej.

Reasumując opinie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia wskazują, że sytuacja w [...] jest trudna, ale nie w takim stopniu, który uzasadniałby ubieganie się o statusu uchodźcy lub inne formy ochrony tylko z jej powodu. Na podstawie tych opracowań organy w granicach dopuszczalnego prawem swobodnego uznania przyjęły, że nie można przyjąć, iż osoby pochodzące z [...] z założenia, systemowo są w całej R. prześladowane, obecnie w [...] nie występuje zjawisko zmasowanego konfliktu wewnętrznego, którego celem byłaby ludność cywilna.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, iż organy dokonały dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, uzasadniły podstawę prawną wskazaną w zaskarżonej decyzji Rady do Spraw Uchodźców i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej i dokonując właściwej interpretacji przepisów wydał decyzję zgodną z prawem. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.), należało oddalić skargę jako niezasadną.