Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 175/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art 87 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

II OZ 175/15 P O S T A N O W I E N I E Dnia 10 marca 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2015 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. P. i R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 331/14 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 331/14 w sprawie ze skargi H. P. i R. P. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 331/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Poznaniu odmówił H. P. i R. P. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 331/14 w sprawie ze skargi H. P. i R. P. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WWINB) z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.

W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że H. i R. P. (dalej jako "skarżący") wnieśli do WSA w Poznaniu skargę na decyzję WWINB z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.

Wyrokiem z dnia 9 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 331/14 WSA w Poznaniu oddalił ww. skargę.

Wnioskiem z dnia 20 listopada 2014 r. skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia ww. wyroku. Wskazali, że winę za uchybienie terminu ponosi reprezentujący ich profesjonalny pełnomocnik, który poinformował ich, że złożył w sądzie wniosek o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku z dnia 9 października 2014 r., jednakże w wyniku podjętych przez nich działań ustalili, iż takiego wniosku pełnomocnik nie złożył. Nie mogą oni nawiązać kontaktu z pełnomocnikiem i nie wiedzą z jakich przyczyn mogło dojść do zaniechania, bowiem ustalili z pełnomocnikiem, że w przypadku niekorzystnego dla nich rozstrzygnięcia, będą zainteresowani złożeniem skargi kasacyjnej do NSA. Jednocześnie skarżący złożyli wniosek o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku.

Pismem z dnia 15 grudnia 2014 r. skarżący wyjaśnili, że o niezłożeniu wniosku przez pełnomocnika dowiedzieli się w dniu 13 listopada 2014 r.

Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że w złożonym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku skarżący nie wskazali okoliczności uprawdopodobniających brak winy reprezentującego ich pełnomocnika w niedokonaniu czynności w terminie przewidzianym w art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej Ppsa). W ocenie sądu I instancji to, że mimo zapewnień ich pełnomocnik nie złożył przedmiotowego wniosku, a sami skarżący nie mogli nawiązać z nim kontaktu nie może jednak stanowić obiektywnej okoliczności powodującej przywrócenie uchybionego terminu. Skarżący dokonali wyboru reprezentującego ich pełnomocnika samodzielne i w sposób dowolny, godząc się z konsekwencjami działań przez niego podejmowanych jak również zaniechań w podejmowaniu tych działań.

Zażaleniem, reprezentowani przez innego pełnomocnika, skarżący zaskarżyli w całości ww. postanowienie i zarzucili mu naruszenie art. 87 § 2 Ppsa, wnosząc o:

- zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie im terminu,

ewentualnie o:

- uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu podniesiono, że skarżący mają świadomość prezentowanej linii orzecznictwa NSA przy rozstrzyganiu przedmiotowej problematyki, jednakże mimo to - ich zdaniem – nie można poczytywać za zawinione działanie strony, na zasadzie winy i ryzyka, nieracjonalne postępowanie pełnomocnika, którego skutki zaniechania nie byli w stanie usunąć przy użyciu największej w danych warunkach staranności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 86 § 1 Ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 Ppsa), przy czym równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 Ppsa).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem, przy uwzględnieniu wymogów przewidzianych w art. 87 § 1 Ppsa, przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd I instancji trafnie ocenił, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy reprezentującego ich pełnomocnika w uchybieniu terminu, gdyż okoliczności podane we wniosku o przywrócenie terminu nie dają podstaw do przyjęcia, że uchybienie było niezawinione. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności.

Skarżący jako przyczynę uchybienia terminu wskazują jedynie, że mimo zapewnień reprezentujący ich pełnomocnik nie złożył przedmiotowego wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku, a oni sami nie mogli nawiązać z nim kontaktu. Okoliczności te nie usprawiedliwiają jednak przywrócenia terminu. Przede wszystkim wskazać należy, że brak kontaktu z pełnomocnikiem i niewiedza z jakich przyczyn mogło dojść do zaniechania nie świadczą o prowadzeniu swoich spraw z należytą starannością, jaka cechuje dbających o swoje interesy. Po drugie natomiast, ocena działań pełnomocnika jest wewnętrzną sprawą stosunku pełnomocnictwa łączącego go ze skarżącymi, nie jest zaś okolicznością obiektywną pozwalającą na przywrócenie terminu. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że działania pełnomocnika obciążają mocodawcę, który ponosi skutki tych działań i zaniechań. Kwestia ta może być jedynie podstawą odpowiedzialności dyscyplinarnej i cywilnej wobec skarżących, nie powoduje natomiast, że przywrócenie terminu staje się możliwe. Skarżący nie wykazali zatem, że uchybienie terminu nastąpiło bez ich winy.

Reasumując, ocena determinującej oddalenie wniosku o przywrócenie terminu przesłanki braku winy w uchybieniu terminu dokonana przez sąd I instancji była prawidłowa, a okoliczności powołane w zażaleniu jej nie podważyły. W konsekwencji uznać należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a wniosek o przywrócenie terminu nie mógł zostać uwzględniony.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.