Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1853/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 ust. 2 pkt 1, art. 115 a ust. 3
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu - oddala skargę -


UZASADNIENIE

IVSA/Wa 1853/09

UZASADNI EN I E

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., zwane dalej "SKO", utrzymało w całości decyzję Prezydenta W., zwanego dalej "Prezydentem", z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], określającą dopuszczalny poziom hałasu emitowany do środowiska - terenów zabudowy wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, z instalacji wentylacyjnej funkcjonującej na potrzeby Restauracji "P.", zwanej dalej "zakładem", zlokalizowanej przy ulicy [...] w W.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Prezydent określił dopuszczalny poziom hałasu dla przedmiotowej instalacji.

Odwołanie od decyzji Prezydenta wniosła J. K., zwana dalej "skarżącą", zarzucając rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnemu: określenie w decyzji równoważnego obowiązującego poziomu hałasu dla pory nocnej pomimo nieprzeprowadzenia pomiarów w porze nocnej, brak zaleceń mających na celu poprawę działania urządzenia wentylacyjnego, pominięcie w trakcie badania poziomu hałasu pogłosowego, zalecenie wykonania następnego pomiaru w 2011 roku, podczas gdy nie zalecono kontroli mającej na celu sprawdzenie, czy urządzenie prawidłowo funkcjonuje.

Rozpatrzywszy odwołanie, SKO nie znalazło podstaw do jego uwzględnienia, utrzymując decyzję Prezydenta w mocy. SKO wskazało, że w dniu [...] grudnia 2008 r. [...] Laboratorium Chemiczne na zlecenie Wydziału Ochrony Środowiska dla [...] Urzędu W. przeprowadziło pomiar poziomu hałasu przenikającego do środowiska w porze nocy w godzinach 22.00 - 23.00. Z badania tego sporządzono sprawozdanie nr [...]. W dniu [...] marca 2009 r. [...] Laboratorium Chemiczne na zlecenie Wydziału Ochrony Środowiska dla [...] Urzędu W. przeprowadziło pomiar poziomu hałasu przenikającego do środowiska, w porze dnia, w godzinach 20.30-21.30. Z badania tego sporządzono sprawozdanie nr [...]. Zgodnie z treścią art.115a pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr

25, poz.150 z późn.zm.), zwanej dalej "p.o.ś.", w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Dopuszczalne normy natężenia hałasu określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2007 r. nr 120, poz.826). Sposób przeprowadzania pomiarów precyzują dwa rozporządzenia Ministra Środowiska: z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobranej wody oraz rozporządzenie z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie rodzajów wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub urządzenia i innych danych oraz terminów i sposobów ich prezentacji. W ocenie SKO, w świetle wskazanych wyżej regulacji, postępowanie przeprowadzone przed organem I instancji uznać należy za prawidłowe, a decyzję pierwszoinstancyjną za zgodną z przepisami prawa. Zarzuty odwołania są nietrafne: 1) wbrew twierdzeniom skarżącej organ I instancji przeprowadził pomiary hałasu dla pory nocnej, co miało miejsce w dniu [...] grudnia 2008 r. - wykonawcą pomiarów było [...] Laboratorium Chemiczne przy Urzędzie W., 2) w świetle art.115a ust.4 p.o.ś. organ I instancji nie miał obowiązku zawarcia w decyzji zaleceń, o których mowa w odwołaniu (wspomniany przepis przewiduje w tym zakresie fakultatywność), 3) analiza sprawozdań z dokonanych pomiarów wskazuje, że pomiary te wykonane zostały prawidłowo, 4) poza zakresem postępowania w przedmiocie ustalania dopuszczalnego poziomu hałasu pozostaje zlecanie kontroli konserwatorskiej w celu sprawdzenia prawidłowości funkcjonowania urządzeń, jego projektów technicznych i legalizacji.

W skardze na decyzję SKO skarżąca podniosła, że wentylator umieszczony na ścianie budynku przy ulicy [...] w W. (w miejscu, w którym do tej pory nie było otworów okiennych i wentylacyjnych), emitujący zarówno w dzień, jaki i w nocy przekraczający normy hałas, stanowi uciążliwość dla mieszkańców pobliskiego domu i środowiska. Zaskarżona decyzja bagatelizuje wspomnianą wyżej uciążliwość i nie zawiera żadnych zaleceń dotyczących eksploatacji wentylatora i zapobiegania przekraczania hałasu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd rozpoznał skargę na decyzję SKO z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r, Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.").

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja, podobnie jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają przepisom prawa.

Obowiązek przestrzegania dopuszczalnych norm natężenia hałasu wynika bezpośrednio z mocy prawa i nie wymaga indywidualizacji w formie decyzji administracyjnych. W praktyce może jednak występować przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu, określonych rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dlatego w art. 115a p.o.ś. została przewidziana podstawa prawna do wydania przez organy ochrony środowiska decyzji o dopuszczalnym poziomie natężenia hałasu (Krzysztof Gruszecki "Prawo ochrony środowiska. Komentarz" LEX 2008, wydanie II).

Zgodnie z art.115a ust.1 p.o.ś. w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq d lub LAeq n-

Zgodnie z art.115a ust.3 p.o.ś. w decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq d i LAeq n w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład.

Dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku określa załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

Zgodnie z pkt 3a Tabeli 1 zawartej w przywołanym załączniku do rozporządzenia dopuszczalny poziom hałasu dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego wynosi dla pory dziennej 55 dB, a dla pory nocnej 45 dB. Takie poziomy dopuszczalnego poziomu hałasu wyznaczono w decyzji Prezydenta, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją SKO. Poziom hałasu wyznaczono zatem prawidłowo.

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że pomiary na podstawie których stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu dokonane zostały w zgodzie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobranej wody (Dz.U. Nr 206, poz.1291).

Przepisy p.o.ś. nie nakładają na organy obowiązku obligatoryjnego zamieszczania w decyzji wymagań mających na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu. Katalog takich wymagań, które mogą być zamieszczane w decyzjach fakultatywnie, zawiera art.115a ust.4 ustawy. Organy orzekające w niniejszej sprawie nie znalazły podstaw do skorzystania ze wskazanych wyżej instrumentów, czego w świetle wspomnianej fakultatywności ich stosowania, nie można uznać za naruszenie prawa.

Podkreślenia wymaga, że wyznaczenie decyzją administracyjną dopuszczalnego poziomu hałasu, jaki mogą emitować urządzenia wentylacyjne eksploatowane przez zakład, stwarza organom ochrony środowiska możliwość skutecznego kontrolowania, czy standardy te są przestrzegane.

Zgodnie z art.298 ust.1 pkt 5 p.o.ś. wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza w drodze decyzji administracyjne kary pieniężne za przekroczenie poziomów hałasu, określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu.

Zgodnie z art.299 ust.1 p.o.ś. wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie lub naruszenie na podstawie:

1) kontroli, a w szczególności dokonanych w ich trakcie pomiarów lub za pomocą innych środków dowodowych;

2) pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska, obowiązany do dokonania takich pomiarów.

Pomimo zatem tego, że decyzja pierwszoinstancyjna zobowiązuje zakład do samodzielnego dokonania pomiarów emisji hałasu urządzenia wentylacyjnego w

okresie lata (czerwiec - sierpień) 2011 r., skarżąca, o ile poweźmie uzasadnione przekonanie że emisja hałasu przekracza poziom dopuszczalny, może wystąpić do wojewódzkiego aspektom ochrony środowiska o rozważenie możliwości przeprowadzenia stosownej kontroli w terminie wcześniejszym od tego, jaki wyznaczono zakładowi w decyzji.

Skarga nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.