Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1412/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Anna Szkodzińska Sędziowie: SNSA Joanna Tuszyńska SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.B. na uchwałę nr XV/131/20 Rady Gminy Wiśniowa z dnia 24 lutego 2020 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wiśniowa - obejmującego obszar miejscowości Wiśniowa skargę oddala.


UZASADNIENIE

Sygn. II SA/Kr 1412/20

UZASADNIENIE

Rada Gminy Wiśniowa w dniu 24 lutego 2020 r. podjęła uchwałę nr XV/131/20 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wiśniowa - obejmującego obszar miejscowości Wiśniowa.

Skargę na tę uchwałę, w części dotyczącej § 6 ust. 2, złożył M. B. powołując się na art. 3 § 2 pkt. 5, 6, art. 50 § 1, art.52 § 2 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z pożn. zm.) w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz.U. z 2020 r., poz. 713 z pożn. zm.)

Skarżący zarzucił wprowadzenie do treści uchwały § 6 ust. 2 ograniczającego możliwość budowy ogrodzeń - bez podstawy prawnej, w czym upatruje naruszenia swojego interesu prawnego polegającego na ograniczeniu, wynikającej z prawa własności, swobody w budowie ogrodzenia działki nr [...] w W. .

Na podstawie tego zarzutu wniósł o:

1) stwierdzenie nieważności § 6 ust. 2 zaskarżonej uchwały,

2) zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów niezbędnych

do celowego dochodzenia swych praw.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że jest właścicielem działki o nr ew. [...] położonej w miejscowości W. gm. Wiśniowa, objętej KW nr [...]

Wiosną 2020 r. skarżący wzdłuż granicy północnej tej działki wybudował ogrodzenie.

Pismem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Myślenicach znak: [...] z dnia 26 października 2020 r. został poinformowany o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wykonania ogrodzenia działki [...] z prefabrykowanych elementów betonowych. Na dowód powyższego skarżący przedłożył w załączeniu do skargi pismo PINB. Wskazał dalej, że podstawą wszczęcia postępowania przez PINB jest treść § 6 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości Wiśniowa przyjętego zaskarżoną uchwałą. Skarżący przytoczył treść kwestionowanego przepisu planu miejscowego i wskazał, że § 6 ust. 2 MPZP w sposób nieuprawniony wprowadza ograniczenia w zakresie budowy ogrodzeń na terenie wsi W., czym w sposób istotny ogranicza uprawnienia skarżącego, zwłaszcza wynikające z prawa własności, prawo skarżącego do swobody w budowie ogrodzenia posesji. Dlatego skarżący posiada interes prawny w stwierdzeniu nieważności § 6 ust. 2 MPZP, bowiem ma to kluczowe znaczenie dla toczącego się przez PINB postępowania administracyjnego.

Zaskarżona uchwała zawiera § 6 ust. 2 mimo braku podstawy prawnej do uregulowania ograniczeń w zakresie budowy ogrodzeń przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Należy bowiem zwrócić uwagę, że elementy obligatoryjne i fakultatywne jakie muszą oraz mogą zawierać miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego zostały określone w art. 15 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Do dnia 11 września 2015 r. art. 15 ust. 3 pkt 9 tej ustawy zawierał upoważnienie do uregulowania w MPZP zasad budowy ogrodzeń, i stanowił, że w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Z dniem 11 września 2015 r. przepis ten został jednak uchylony przez art. 7 pkt 3b ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. z 2015 r., poz. 774 z pożn. zm.) tzw. ustawa krajobrazowa. Od tej pory uchwały rad gmin zawierające miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego nie mogą zawierać regulacji dotyczących zasad budowy ogrodzeń.

Uchwała Nr XV/131/2020 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wiśniowa - obejmującego obszar miejscowości Wiśniowa, w § 6 ust. 2 zawiera regulację dot. budowy ogrodzeń, a więc została wydana bez podstawy prawnej. Powyższy stan prawny nie oznacza, że rady gmin zostały pozbawione wpływu na wymogi dotyczące budowy ogrodzeń. Ustawa krajobrazowa wprowadziła bowiem do ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym art. 37a,w myśl którego rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Musi jednak w tej sprawie zostać podjęta odrębna uchwała, a nie uchwała dotycząca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustawodawca w art. 37a ust. 1 ww. ustawy upoważnił rady gmin do regulacji warunków budowy ogrodzeń, ale wyłącznie co do zasad i warunków ich sytuowania, gabarytów, standardów jakościowych oraz co do rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Jest to o tyle istotne, że zaskarżony § 6 ust. 2 uchwały nr XV/131/2020 RG Wiśniowa reguluje warunki budowy ogrodzeń w większym zakresie, niż w tym przepisie przewiduje ustawa. Chodzi o zawarty w tym przepisie zakaz budowy ogrodzeń pełnych oraz wymóg zachowania 20% prześwitu na każdy metr kwadratowy ogrodzenia. Art. 37a ust. 1 ww. ustawy nie daje uprawnień radom gmin do regulowania warunków budowy ogrodzeń w tym zakresie. Zatem również w kontekście art. 37a i n. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym uchwała Nr XV/131/2020 Rady Gminy Wiśniowa jest niezgodna z prawem. Mając na uwadze powyższe okoliczności skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności § 6 ust. 2 zaskarżonej uchwały, jako wydanej bez podstawy prawnej, ewentualnie z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, z uwagi na jej bezzasadność; zasądzenie od Skarżącego na rzecz Organu kosztów postępowania według norm przypisanych; przeprowadzenie wskazanych w odpowiedzi na skargę dowodów, które są niezbędne do wyjaśnienia istotnych okoliczności, których przeprowadzenie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania; przeprowadzenie rozprawy także pod nieobecność przedstawiciela zaskarżonego organu.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skarżona uchwała Nr XV/131/2020z dnia 24 lutego 2020 r. była poprzedzona uchwałą Nr VI/60/ll Rady Gminy Wiśniowa z dnia 20 czerwca 2011 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wiśniowa - obejmującego obszar miejscowości W.. Oznacza to, wobec dyspozycji przepisu art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. z 2015 r. poz. 774) na mocy którego został uchylony art. 15 ust. 3 pkt. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że w przedmiocie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą

być wykonane, ustalenia miejscowych planów w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu, nieuchwalonych przez radę gminy do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Tym samym zgodnie z obowiązującymi przepisami, zapisy w skarżonej uchwale Nr XV/131/2020 Rady Gminy Wiśniowa z dnia 24 lutego 2020 r. dotyczące zagadnień określonych w art. 15 ust. 3 pkt. 9 ustawy z dnia 27marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały opracowane na podstawie przepisów sprzed 2015 roku.

Przytoczono dalej fragment uzasadnienia wyroku WSA w Poznaniu, z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. lV SA/Po 488/19, w którym sąd wskazał, że: "Art. 12 ust 3 ustawy krajobrazowej przesądza, że w przypadku postępowań planistycznych będących w toku w dniu wejścia w życie ustawy krajobrazowej stosuje się przepisy dotychczasowe. Wnioskując o contrario, do planów miejscowych, do których sporządzenia lub zmiany przystąpiono po (...) września 2015 r., mają zastosowanie przepisy wprowadzone ustaw krajobrazowych (tak też A. Fogel (w:) Ustawa krajobrazowa, pod red. A. Fogel, Warszawa 2016, uw. 1 do art 12). Ponadto w doktrynie wskazuje się, że ponieważ ustalenia art 15 ust 3 pkt 9 PlanZagospU mają charakter fakultatywny, to w sytuacji określonej w art 12 ust 3 ustawy krajobrazowej od gminy zależy, czy regulacje w tym zakresie wprowadzi w planie miejscowym, czy też przystąpi do sporządzania uchwały reklamowej zgodnie z art 37a PlanZagospU (tak A. Fogel (w:) Ustawo krajobrazowa, pod red. A. Fogel, Warszawa 2016, uw. 1 do art. 12). Godzi się podkreślić, że taki wybór miejsca regulacji m.p.z.p. albo uchwała reklamowa - nie istnieje w przypadkach nieobjętych zakresem art 12 ust 3 ustawy krajobrazowej, a więc gdy procedura planistyczna (sporządzenie lub zmiana planu miejscowego) została zainicjowana już po wejściu w życie tej ustawy. Ponieważ ustalenia art 15 ust 3 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mają charakter fakultatywny, to w sytuacji określonej w art 12 ust 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. -o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz.U. z 2015 r.,poz. 774) od gminy zależy, czy regulacje w tym zakresie wprowadzi w planie miejscowym, czy też przystąpi do sporządzania uchwały reklamowej zgodnie z art 37a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" W podobny sposób wypowiedział się WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 21 maja 2019 r. II SA/Bd 1447/18, oraz WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 8 listopada 2017 r. II SA/Wr 586/17.

Z tożsamą sytuacją - stosowaniem przepisów przejściowych - mamy do czynienia w skarżonej uchwale - z uwagi na fakt, iż postępowanie planistyczne w przedmiotowej sprawie wszczęte zostało uchwałą Rady Gminy Wiśniowa z 2011 r. - organ, zgodnie z przepisami, zastosował przepisy dotychczasowe, do czego był uprawniony przez ustawodawcę. Intencją bowiem ustawodawcy było, aby przepisy nowe stosować wyłącznie do procedur planistycznych zaczynanych od początku, nie zaś będących w toku, zapoczątkowanych w stanie prawnym sprzed uchwalenia zmiany.

Zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na fakt, iż skarżona uchwała zgodna jest z treścią obowiązujących w dacie jej uchwalania przepisów. Tym samym organ nie naruszył prawa, a w zakresie skarżonej uchwały - w jej skarżonej części -nie powinna zostać stwierdzona jej nieważność, wobec braku naruszenia prawa. Obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a co za tym idzie stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, powstaje tylko wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia Skarżącego byłoby związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. W niniejszej sprawie w ocenie organu nie tylko nie doszło do naruszenia interesu prawnego czy uprawnienia Skarżącego, ale także działania Rady Gminy Wiśniowa znajdowały oparcie w obowiązującym prawie, w ramach którego Rada Gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy - a zgodnie z takim stanem faktycznym, skargę uznać należy za niezasadną - na co wskazuje m. in. wyrok NSA z dnia 12 maja 2011, sygn. akt II OSK 355/11.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 stycznia 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – określanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt. 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Skarga złożona została w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 994 z późn. zm.), zwaną dalej u.s.g. Stosownie do tego przepisu, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje interes faktyczny, ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też zagrożenie w przyszłości naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi mieć miejsce, musi być realne i wynikać z aktu, na który w trybie art.101 ustawy o samorządzie gminnym wnoszona jest skarga. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, Baza Orzeczeń Lex nr 151236; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA/2005/1/2). Zastrzec jednocześnie trzeba, że kontrola uchwały podjętej w przedmiocie miejscowego zagospodarowania przestrzennego powinna być dokonana w szerszym zakresie o tyle, o ile łączy się z naruszeniem interesu prawnego skarżącego. Wskazane ograniczenia nie dotyczą natomiast sprawdzenia przez sąd legalności trybu sporządzenia planu miejscowego, gdyż w razie wystąpienia istotnych naruszeń w tym przedmiocie obligatoryjne jest stwierdzenie nieważności całej uchwały. Takich istotnych naruszeń sąd w niniejszej sprawie się nie dopatrzył.

W orzecznictwie przyjmuje się powszechnie, iż każdy właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze planu ma legitymację do jego skarżenia przy czym, na uwzględnienie zasługuje jedynie taka skarga w której skarżący wykaże, że uchwała wpływa na przysługujące mu prawo własności w aspekcie naruszenia interesu prawnego a nie faktycznego. Wskazać zatem należy, że skarżący jest właścicielem działki nr [...] położonej w obszarze objętym zaskarżoną uchwałą.

Nie budzi także wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska i doktryny, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej.

Skarżący wobec zaskarżenia uchwały z dnia 24 lutego 2020 r. nie był już obowiązany do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przed złożeniem skargi. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw. (Dz. U. poz. 935), przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym tą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (u.s.g.), w brzmieniu nadanym tą ustawą, stosuje się tylko do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tej ustawy.

Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm., dalej zwanej upzp.), nieważność uchwały rady gminy w całości lub części powoduje istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, jak i istotne naruszenie trybu jego sporządzania a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Wskazane zasady i tryb szczegółowo uregulowane zostały w upzp na gruncie Rozdziału 2 "Planowanie przestrzenne w gminie" w art. 14 i następnych.

Z punktu widzenia niniejszej sprawy istotne znaczenie mają regulacje ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. poz. 774 z późn. zm. zwanej dalej ustawą krajobrazową), która weszła w życie w dniu 11 września 2015 r.

Ustawa krajobrazowa zmieniła ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Między innymi, po art. 37 dodano przepisy art. 37a-37e, zawierające: fakultatywne upoważnienie dla rady gminy do ustalenia w formie uchwały zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane - zwanej potocznie "uchwałą reklamową". Uregulowano tryb przygotowania i podejmowania takiej uchwały (art. 37b upzp), oraz sankcje administracyjne (kary pieniężne) za jej nieprzestrzeganie (art. 37d, art. 37e upzp). Uchwała reklamowa jest aktem prawa miejscowego (art. 37a ust. 4 upzp) i dotyczy całego obszaru gminy, z wyłączeniem terenów zamkniętych ustalonych przez inne organy niż ministra właściwego do spraw transportu (art. 37a ust. 5 upzp), z tym że może przewidywać różne regulacje dla różnych obszarów gminy (art. 37a ust. 6 upzp.). W omawianej uchwale rada gminy może ustalić zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury oraz ogrodzeń.

Jednocześnie ustawa krajobrazowa w art. 15 ust. 3 upzp uchyliła pkt 9, który stanowił, że w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb "zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane"; oraz do art. 15 dodała pkt 3a, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo "zasady kształtowania krajobrazu".

Ustawa krajobrazowa zawiera również przepisy przejściowe tj. art. 12, zgodnie z którym:

1. Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy zachowują moc.

2. Regulacje miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy i przyjętych na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu dotychczasowym, obowiązują do dnia wejścia w życie uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

3. Do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu, nieuchwalonych przez radę gminy do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

4. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane przez wojewodów lub sejmiki województw na podstawie art. 16 ust. 3 oraz art. 23 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 9 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 oraz art. 23 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 9 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

5. Plany ochrony parków krajobrazowych obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy zachowują moc do czasu wejścia w życie planów ochrony wydanych na podstawie ustawy zmienianej w art. 9 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Art. 12 ust. 3 ustawy krajobrazowej jednoznacznie przesądza, że w przypadku postępowań planistycznych będących w toku w dniu wejścia w życie ustawy krajobrazowej stosuje się przepisy dotychczasowe.

Jak wynika z akt planistycznych (dokumentacji prac planistycznych) przekazanych przez organ sądowi wraz z odpowiedzią na skargę, Rada Gminy Wiśniowa podjęła uchwałę nr VI/60/11 o przystąpieniu do sporządzania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wiśniowa – obejmującego obszar miejscowości W. - w dniu 20 czerwca 2011 r., a zatem na długo przed wejściem w życie ustawy krajobrazowej, co miało miejsce w dniu 11 września 2015 r.

Oznacza to – jak słusznie wskazuje organ w odpowiedzi na skargę - że dopiero do planów miejscowych, do których sporządzenia lub zmiany przystąpiono po 11 września 2015 r., mają zastosowanie przepisy wprowadzone ustawą krajobrazową. Nadto sformułowanie zawarte w art. 12 ust. 3 ustawy krajobrazowej: "stosuje się przepisy dotychczasowe", nie jest sfomułowaniem, które daje organom planistycznym wybór, co do stanu prawnego, który zastosują prowadząc procedurę planistyczną rozpoczętą przed 11 września 2015 r. Nie ma w tym przepisie bowiem mowy o tym, że organy planistyczne mogą zastosować stan prawny według swojego wyboru.

Innymi słowy Gmina Wiśniowa miała pełne prawo uregulować w zaskarżonej uchwale "zasady i warunki sytuowania (...) ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych z jakich mogą być wykonane" – zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt. 9 upzp w brzmieniu obowiązującym sprzed wejścia w życie ustawy krajobrazowej tj. sprzed 11 września 2015 r.

Kwestionowany w skardze § 6 ust. 2 uchwały Rady Gminy Wiśniowa w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wiśniowa - obejmującego obszar miejscowości W., stanowi co następuje:

"W zakresie realizacji ogrodzeń ustala się:

1) zakaz stosowania ogrodzeń pełnych, z wyłączeniem ogrodzeń obiektów takich jak składy budowlane, składy węgla, kruszywa oraz murów oporowych, ścian oddzielenia przeciwpożarowego;

2) zakaz stosowania ogrodzeń z prefabrykowanych przęseł żelbetowych lub betonowych oraz ogrodzeń z blachy;

3) zakaz stosowania ogrodzenia o wysokości powyżej 2,2 m, z wyłączeniem ogrodzeń obiektów sportowych, takich jak piłkołapy i piłkochwyty;

4) minimalna powierzchnia prześwitów w elewacji ogrodzenia ma wynosić 20% na każdy metr kwadratowy ogrodzenia;

5) ustala się minimalną odległość budowanych, rozbudowywanych lub przebudowywanych ogrodzeń od istniejących i projektowanych dróg publicznych, oznaczonych na rysunku planu symbolami KDG, KDZ, KDL i KDD - poza obszarem wyznaczonym liniami rozgraniczającymi tych dróg;

6) ustala się minimalną odległość budowanych, rozbudowywanych lub przebudowywanych ogrodzeń od istniejących i projektowanych ciągów pieszo-jezdnych i dojazdów wewnętrznych, mierzoną od osi tych ciągów lub dojazdów - 2,5 m;

7) ustaleń ust. 1-4 nie stosuje się do ogrodzenia cmentarza;

8) pozostawia się do utrzymania istniejące przed wejściem w życie niniejszego planu zagospodarowania ogrodzenia zlokalizowane w odległościach mniejszych niż wynikają z pkt 5 i 6 pod warunkiem, że nie kolidują one z istniejącą i projektowaną infrastrukturą drogową."

Regulacja ta w żaden sposób nie wykracza poza upoważnienie zawarte w art. 15 ust. 3 pkt. 9 upzp, nie wprowadza również np. całkowitego i generalnego zakazu grodzenia nieruchomości, a takie postanowienie mogłoby w niektórych sytuacjach uzasadniać naruszenie władztwa planistycznego.

Z powyższych względów skargę, jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.