Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 726/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2016 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 19 maja 2015 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki decyzją z dnia 7 stycznia 2015 roku, (znak: [...] ) działając w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7.07.1994r. prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2013r., poz.1409 z p.zm.) nakazał A.P. obowiązek doprowadzenia lokalu gastronomicznym w parterze budynku przy ul.[...] w K. o nazwie "[...] " do stanu poprzedniego, tj. do stanu sprzed wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie przedmiotowego lokalu, realizowanych bez decyzji o pozwoleniu na budowę, poprzez rozbiórkę:

- warstwy posadzkowej wraz z wylewką oraz instalacją elektryczną podposadzkową (...)

- instalacji elektrycznych podtynkowych ściennych i instalacji wodnokanalizacyjnych (...)

- ścianki działowej wykonanej (...)

- okładzin ściennych wraz z listwami montażowymi oraz miedzianych stelaży podtrzymujących lampy pod stropem (...).

Postępowanie w sprawie robót budowlanych, wykonanych bez decyzji o pozwoleniu na budowę i zgłoszenia w lokalu użytkowym na parterze budynku wielorodzinnego (kamienicy) przy ul.[...] w K. było prowadzone przez organ nadzoru z urzędu. PINB w K. ustalił, że inwestorem robót jest władająca lokalem, współwłaścicielka budynku w częściach ułamkowych – A.P. . Roboty te polegały na: wymianie wylewek, instalacji wewnętrznych, skuciu tynków i wykonaniu ścianki gipsowo-kartonowej (o dł. ok.3m), okładzin ściennych i montażu oświetlenia. Organ I instancji ustalił także, że przedmiotowy budynek nie jest wpisany do rejestru zabytków, natomiast leży w układzie urbanistycznym dawnego Miasta K. ze S. , wpisanym do rejestru zabytków pod nr [...] oraz został wpisany do gminnej ewidencji obiektów zabytkowych, w związku z powyższym zastosowanie będzie miał art. 39 ust. 1 Pr.bud. W związku z powyższym PINB uznał, iż na prowadzenie robót w przedmiotowym budynku, które zakwalifikowano jako przebudowę lokalu, inwestor winien uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę po uprzednim uzyskaniu pozwolenia konserwatorskiego, których nie uzyskał.

Po rozpatrzeniu odwołania A.P. od ww. decyzji, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , rozstrzygnięciem z dnia 19 maja 2015r., nr [...] , działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 104 i 105 k.p.a. oraz w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy prawo budowlane uchylił skarżoną decyzję w całości i umarzył postępowanie I instancji prowadzone w sprawie robót wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę w lokalu gastronomicznym ww. budynku.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 28 i 29 ust. 2 ustawy Pr. Budowlane, zakres wykonanych w przedmiotowym lokalu użytkowym robót spełnia kryteria remontu w obiekcie. Wyjaśniono bowiem, że wykonany fragment lekkiej ścianki działowej nie stanowi o zmianie parametrów użytkowych obiektu. Następnie WINB ustalił, że skoro roboty posadzkowe i instalacyjne wykonane wewnątrz lokalu użytkowego w budynku wielolokalowym, nie wpisanym do rejestru zabytków, nie wymagały pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, to nie podlegały również dyspozycji art. 39 ust.3 Pr.bud. Nadto w ocenie organu odwoławczego, nie wymagało również pozwolenia na budowę ani zgłoszenia wykonanie okładzin ściennych i montaż lekkiej ścianki działowej o dł. ok.3m i montaż oświetlenia jako elementów wystroju wnętrz, ani remont instalacji w lokalu. Wobec powyższego WINB stwierdził, że nakaz rozbiórki tych elementów nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy Prawo budowlane.

Na marginesie powyższych ustaleń, organ II instancji zauważył także, że nakaz doprowadzenia do stanu poprzedniego obiektu budowlanego może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy zostanie bezspornie wykazane, iż nie można wykonanych robót zalegalizować. W skarżonej decyzji natomiast nie wykazano, że wykonane roboty wymagały interwencji nadzorczej organu nadzoru budowlanego, tym samym nie wymagały doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem.

W dalszej części uzasadnienia WINB zwrócił uwagę na fakt, uszkodzenia konstrukcji. W toku czynności kontrolnych inspektorzy PINB zauważyli bowiem, iż odsłonięte zostały uszkodzenia konstrukcyjne budynku, uwidaczniające się m.in. w postaci poluzowania cegieł w zworniku haku środkowego pomieszczenia głównego oraz podcięcie filara przy podłodze o głębokości ok. 50 cm. Ponadto uwidoczniły się bruzdy po dawnych instalacjach. Zdaniem organu odwoławczego w takiej sytuacji nakaz rozkucia ścian celem rozbiórki zabudowanych instalacji, wylewek nie jest właściwym sposobem na doprowadzenie robót do stanu zgodnego z prawem. Nie zostało bowiem wykazane, że wykonanie nałożonego obowiązku - doprowadzenie lokalu do stanu poprzedniego we wskazanym zakresie w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. spowoduje, iż naruszone elementy konstrukcyjne - rozluźnione wiązanie sklepionego stropu lub podcięty filar nie będą stwarzać zagrożenia bezpieczeństwa dla ludzi lub mienia. Kwestie te mogą i powinny być rozważone w odrębnym postępowaniu, prowadzonym w innym trybie i zakresie przedmiotowym. Podsumowując, organ II instancji uznał, że w sprawie robót remontowych w lokalu, wymienionych w sentencji decyzji organu I instancji postępowanie należało umorzyć z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego z przyczyn przedmiotowych.

W skardze na ww. decyzję WINB z 19 maj 2015 r. H.S. wniosła o jej uchylenie. Zdaniem skarżącej przy jej wydaniu naruszono Prawo Budowlane, k.p.a. oraz prawo do własności współwłaścicieli części ułamkowej nieruchomości, gdzie każdy ma prawo do całości. Zaskarżonej decyzji niezapewnienie stronom gwarancji czynnego udziału w postępowaniu, wynikającego z art.79 § 1 i 2 k.p.a. przez nie powiadamianie stron o planowanych dnia 17.11.2014 i 03.12.2014 czynnościach podejmowanych przez organ I instancji.

Nadto zarzucono organowi II instancji naruszenie prawa poprzez:

- podawanie nieprawdy, że PINB w K. wstrzymał nielegalne roboty budowlane z dnia 07.11.2014, gdyż roboty były kontynuowane jeszcze przez miesiąc do całkowitego ich zakończenia w dniu 03.12.2014;

- podawanie przez WINB nieprawdy, że remont nie dotyczy części konstrukcyjnych, wbrew postanowieniu PINB z dnia 07.11.2014 znak [...] , gdzie wykazano uszkodzenia konstrukcyjne budynku podczas czynności przeprowadzonych dnia 26.10.2014 oraz w uzasadnieniu postanowienia;

- nieujawnienie złożonego przez PINB dnia 01.12.2014 w Prokuraturze zawiadomienia w sprawie podejrzenia popełnienia przestępstwa przez inwestora prowadzącego roboty wbrew postanowieniu z dnia 07.11.2014 o wstrzymaniu robót oraz nałożonym obowiązkiem wykonania stosownych ekspertyz ze względu na naruszenia konstrukcji budynku oraz w związku ze złamaniem Prawa Budowlanego art. 50 pkt 1 i art.51.

Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów Prawa Budowlanego art.28 pkt 1, art.29 ust. 2 pkt 1, art.39 pkt 1-3, art. 50 a.

Zdaniem skarżącej, WINB uchylając decyzję organu I instancji w sprawie obowiązku wykonania ekspertyzy stanu technicznego konstrukcji parteru budynku przez sprawcę samowoli budowlanej, wprowadza zagrożenie katastrofą budowlaną i narażając zdrowie oraz życie mieszkańców kamienicy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i odniósł się do postawionych w skardze zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się uchybień, które musiały skutkować jej uchyleniem.

W niniejszej sprawie bezsporne było, że w lokalu użytkowym budynku wielorodzinnego przy ul. [...] w K. wykonane zostały roboty budowlane przez władającą tym lokalem inwestor A.P. (będącą jednocześnie współwłaścicielką budynku w częściach ułamkowych).

Pierwszą zatem kwestią wymagającą wyjaśnienia, będącą zresztą sporną między stronami, jest kwalifikacja oraz zakres robót jakich dokonała inwestor w ww. budynku.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że wykonane przez inwestora roboty budowlane polegały na: skuciu tynków, posadzek, rozprowadzeniu instalacji elektrycznej, wodnej, kanalizacyjnej, wykonaniu wylewki, postawieniu ścianki działowej, zamontowaniu okładzin ściennych wraz z listwami montażowymi oraz stelażami podtrzymującymi lampy pod stropem.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy wykonane roboty budowlane prawidłowo zakwalifikował jako niewymagające pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.), zwanej dalej także Prawem budowlanym, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 Prawa budowlanego. Roboty te, nie stanowiły, jak błędnie przyjął organ I instancji, przebudowy budynku. Przebudowa stanowi rodzaj robót budowlanych – art. 3 pkt 7 p.b. Definicja przebudowy wprowadzona została ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1364). W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej wyjaśniono, że definicja legalna przebudowy ma na celu uniknięcie dowolnej interpretacji tego pojęcia. Zgodnie z art. 3 pkt 7a p.b. przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Obiektem budowlanym jest między innymi budynek, np. budynek, w którym znajduje się przedmiotowy lokal.

Podkreślić należy, że przebudowa wyłączona została z pojęcia budowy ze względu na fakt, że wyróżnikiem budowy jest powstanie nowej substancji budowlanej w znaczeniu "zmiany charakterystycznych parametrów danego obiektu" – np. zwiększenie kubatury obiektu. W przypadku przebudowy może zmienić się, poprzez np. zmianę parametrów technicznych, układ funkcjonalny budynku - pod warunkiem, że parametry charakterystyczne zachowają swoją wielkość sprzed budowy (Prawo budowlane. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, C.H. BECK, Warszawa 2013, s. 57-58).

W orzecznictwie zwraca się uwagę, że skoro wprowadzając definicję przebudowy ustawodawca nie objaśnił co należy rozumieć przez "zmianę parametrów użytkowych lub technicznych" istniejącego obiektu, wyjaśnienie tego pojęcia wymaga sięgnięcia do wykładni językowej. Według Słownika Języka Polskiego "parametr" to wielkość charakteryzująca materiał lub element z punktu widzenie jego przydatności. Pozwala to na stwierdzenie, że parametrem użytkowym i technicznym będą wszelkie wielkości wyrażone w jednostkach miary czy wagi elementów użytkowych takich jak dach, okna, schody oraz technicznych, takich jak ciężar konstrukcji, czy odporność przeciwpożarowa, które występują w przypadku danego obiektu. Kwalifikując konkretne roboty budowlane jako przebudowę organ nadzoru I instancji nie wykazał, że w wyniku wykonania danych robót, doszło do zmiany tak rozumianych parametrów budynku. Do kategorii przebudowy mogą być bowiem zakwalifikowane takie tylko prace powodujące zmianę parametrów techniczno-użytkowych, co do których organowi udało się wykazać w postępowaniu wyjaśniającym, że ingerują one w układ obciążeń w sposób wymagający konstruowania struktury nośnej obiektu na nowo, tak jak dzieje się to podczas budowy nowego obiektu (por. NSA w wyroku z dnia 4 marca 2010 r. II OSK 493/09; NSA w wyroku z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 627/12; CBOSA).

W ocenie składu orzekającego roboty, których dopuścił się inwestor w niniejszym postępowaniu tj. wymiana wylewek, instalacji wewnętrznych, wykonanie okładzin ściennych, montaż oświetlenia czy powstanie ściany działowej z lekkiej konstrukcji gipsowo - kartonowej, nie ingerują w konstrukcję obiektu, a zatem nie są przebudową. Wykonanie takich robót nie prowadzi bowiem do zmiany parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego (por. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 13 kwietnia 2012r., II SA/Kr 193/12). Remont pojedynczego lokalu w budynku mieszkalnym wielolokalowym (roboty instalacyjne, posadzkowe, postawienie ścianki działowej) nie dotykający części konstrukcyjnych budynku i nie mający żadnego wpływu na funkcjonowanie budynku jako całości nie jest remontem obiektu budowlanego i nie wymaga zgłoszenia (vide wyrok WSA w Warszawie z 23.01.2006r., sygn. VII SA/Wa 1431/05, LEX nr 196443). Przy czym oczywistym jest, że roboty odnoszące się do ściany nośnej stanowią ingerencję w konstrukcję budynku i stanowią przebudowę. Podobnie należałoby interpretować ingerencję w przestrzeń budynku, będącą wcześniej przestrzenią wspólną, np. klatkę schodową. Natomiast jako przebudowy w ocenie Sądu nie można zakwalifikować przedzielenia pomieszczenia, a więc fragmentu lokalu, na mniejsze pomieszczenia, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Ścianka została wykonana z płyty gipsowo – kartonowej, jako swoista przegroda. Podobnie, nie będzie przebudową zniszczenie albo "przesunięcie" tak postawionej ściany (ścianki). Wykonanie takich robót nie prowadzi bowiem do zmiany parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego.

Podsumowując, wyżej opisane roboty stanowiące remont lokalu, zgodnie z art. 28 i 29 ustawy prawo budowlane, nie wymagały ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia.

W sprawie nie mógł również zostać zastosowany przepis art. 39 ustawy prawo budowlane, który stanowi, że: 1. prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. 2. Pozwolenie na rozbiórkę obiektu budowlanego wpisanego do rejestru zabytków może być wydane po uzyskaniu decyzji Generalnego Konserwatora Zabytków działającego w imieniu ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego o skreśleniu tego obiektu z rejestru zabytków. 3. W stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków.(...). Skoro zatem zostało wyżej ustalone, że ww. roboty budowlane nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę i obiekt tako taki (ani jego część) nie jest zabytkiem (nie jest wpisany do wojewódzkiego rejestru zabytków, a jedynie do gminnej ewidencji zabytków), dyspozycje ujęte w powołanym przepisie nie mogły zostać uruchomione.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że organ II instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, ustalił stan faktyczny i wydał rozstrzygnięcie odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Z uwagi na powyższe, prowadzenie przez organy nadzoru budowlanego postępowania w sprawie realizacji ww. robót uznać należało za bezprzedmiotowe. Zgodnie bowiem z art. 105 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

W tym miejscy wyjaśnić należy, że z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Innymi słowy, bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce wówczas, gdy nie istnieje sprawa administracyjna podlegająca rozpoznaniu w tym postępowaniu. Bezprzedmiotowym może być postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy. Posłużenie się przez ustawodawcę w cytowanym przepisie sformułowaniem "organ (...) wydaje decyzję" oznacza, że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jest obligatoryjne w razie stwierdzenia jego bezprzedmiotowości. Przedstawione uwagi znajdują swoje potwierdzenie w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych, które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela (por. np. wyroki WSA: w Gliwicach z dnia 9 maja 2013 roku, II SA/Gl 1474/12; w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2013 roku, II SA/Kr 177/13; we Wrocławiu z dnia 4 marca 2013 roku, II SA/Wr 776/12; w Rzeszowie z dnia 8 stycznia 2013 roku, II SA/Rz 833/12; w Lublinie z dnia 8 listopada 2012 roku, II SA/Lu 725/12; w Warszawie z dnia 18 października 2012 roku, II SA/Wa 442/12 i inne; wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Skład orzekający rozpoznając niniejszą sprawę uznał, że rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania odpowiada prawu. Należy zgodzić się z WINB, że w zakresie dotyczącym stanu konstrukcji obiektu, PINB winien rozważyć zasadność wszczęcia odrębnego postępowania w sprawie stanu technicznego budynku. W szczególności w żaden sposób nie zostało wykazane przez stronę skarżącą, że poprzez wykonanie nałożonych w rozstrzygnięciu PINB z dnia 7 stycznia 2015 r. obowiązków np. rozbiórkę warstwy posadzkowej wraz z wylewką oraz instalacją elektryczną podposadzkową, instalacji elektrycznych podtynkowych ściennych i instalacji wodnokanalizacyjnych, ścianki działowej, czy też okładzin ściennych wraz z listwami montażowymi oraz miedzianych stelaży podtrzymujących lampy pod stropem, pozwoli na przywrócenie właściwego stanu technicznego lokalu, a w szczególności, że doprowadzi to np. do zabezpieczenia rozluźnionego wiązanie sklepionego stropu.

Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Stanowią one bowiem w przeważającej mierze powtórzenie uwag zawartych w pismach procesowych do WINB, na które organ II instancji udzielił odpowiedzi w zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę. W ocenie Sądu, zarzuty podniesione w skardze pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Nadto wskazać należy, że sygnalizowane przez skarżącą naruszenie prawa własności w każdym przypadku podlega właściwości sądów powszechnych. W realiach niniejszej sprawy trudno również doszukać się podstaw do stwierdzenia, że podjęte przez inwestora roboty w przedmiotowej sprawie oraz fakt wydana przez WINB zaskarżonego rozstrzygnięcia, prowadzą do zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia.

Podkreślić należy, że pełnomocnik skarżącej na rozprawie w dniu 31 marca 2016r. wyjaśnił, że nie podtrzymuje zarzutów z pkt b, c, i d skargi.

Nieskuteczny jest także zarzut, że w sprawie nie brał udziału J.K. , który w trakcie postępowania administracyjnego nabył udział w przedmiotowej nieruchomości. Zarzut ten może jedynie podnieść osoba, która nie brała udziału w postepowaniu administracyjnym bez własnej winy i stanowi on przesłankę wznowienia postępowania.

Z uwagi na przedłożenie i powołanie się przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie dniu 31 marca 2016r. na wyrok Sądu Rejonowego dla [...] w K. z dnia 25 sierpnia 2015r., II K803/15/K warunkowo umarzający postępowanie w sprawie o przestępstwo z art. 90 ustawy prawo budowlane, wskazać należy, że brak jest podstaw do zastosowania art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że moc wiążącą dla sądu administracyjnego mają jedynie ustalenia co do popełnienia przestępstwa zawarte w prawomocnym wyroku skazującym. Tak więc ani wyrok uniewinniający, ani warunkowo umarzający postępowanie nie wiążą sądu administracyjnego i nie wiążą także organów w postępowaniu administracyjnym. Skoro wiążące znaczenie dla sądu administracyjnego ma tylko wyrok skazujący sądu karnego to tym samym ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku warunkowo umarzającego postępowanie na podstawie art. 67 § 1 k.k. - co do popełnienia przestępstwa - nie wiążą z mocy art. 11 p.p.s.a. sądów w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 484/10, z dnia 13 marca 2009r. sygn. akt II OSK 355/08 - podobnie jak nie wiążą z mocy art. 11 k.p.c. sądów w postępowaniu cywilnym - por. uchwałę składu siedmiu sędziów SN z dnia 22 października 1974 r., III PZP 20/74, LexPolonica nr 313461, OSNCP 1975/2/17). Wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne nie ma waloru jaki przepis art. 11 p.p.s.a. przyznaje prawomocnym wyrokom skazującym za popełnienie przestępstwa. Wyrok taki organ administracji może natomiast dopuścić jako dowód, jeżeli może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy – co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Nie wiadomo nawet, czy wyrok ów jest prawomocny.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.