Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 847/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Aptekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 101 pkt 4
journal: Dz.U. 2008 nr 45 poz 271
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jednolity.
article: art. 106 § 2, § 4, art. 10 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1802/14 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w G. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Aptekarskiej z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia opinii w zakresie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Spółki z o.o. w G na rzecz Prezydium Naczelnej Rady Aptekarskiej kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1802/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Sp. z o.o. w G. na decyzję Prezydium Naczelnej Rady Aptekarskiej z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie wyrażenia opinii w zakresie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał że [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny (dalej: WIF) pismem z dnia 12 grudnia 2013 r., zwrócił się do Okręgowej Rady Aptekarskiej w G. o wydanie opinii w sprawie cofnięcia zezwolenia z dnia [...] marca 2007 r., wydanego spółce A. na prowadzenie apteki ogólnodostępnej zlokalizowanej w E. przy ul. [...]. W uzasadnieniu wskazano, że spółka A., która nie jest hurtownią farmaceutyczną, prowadziła obrót hurtowy z hurtownią farmaceutyczną M. Sp. z o.o. w J.

Okręgowa Rada Aptekarska w G. (dalej: ORA) uchwałą z dnia [...] stycznia 2014r. pozytywnie zaopiniowała powyższy wniosek wskazując w uzasadnieniu, że A. sp. z o.o. dokonując sprzedaży na rzecz hurtowni farmaceutycznej prowadziła obrót hurtowy produktami leczniczymi w sposób sprzeczny z ustawą, tj. nie będąc hurtownią, składem celnym lub konsygnacyjnym produktów leczniczych. Organ opiniujący podkreślił, że wśród wielu warunków, jakie spełniać musi przedsiębiorca prowadzący aptekę ogólnodostępną, jest także posiadanie rękojmi należytego prowadzenia apteki - o której mowa w art. 101 pkt 4 ustawy z 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.) - a której to, w ocenie ORA w G., A. sp. z o.o. się pozbawiła na skutek dokonywania obrotu hurtowego na rzecz hurtowni farmaceutycznej.

Uchwałą z dnia [...] marca 2014 r. Prezydium Naczelnej Rady Aptekarskiej (dalej: Prezydium NRA), na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 10 i art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 856 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: kpa), utrzymało w mocy uchwałę Okręgowej Rady Aptekarskiej w.

Prezydium NRA, ustosunkowując się do twierdzeń zażalenia stwierdziło m. in., że z samego brzmienia art. 106 § 2 kpa wynika, że obowiązek informowania o zwróceniu się do innego organu o zajęcie stanowiska leży po stronie organu prowadzącego postępowanie główne, a zatem zarzuty naruszenia tego przepisu oraz art. 10 § 1 kpa nie mogą być kierowane pod adresem organu współdziałającego.

Uzyskane przez organ inspekcji informacje, wskazują na nieprawidłowości w zakresie prowadzenia przez skarżącą obrotu produktami leczniczymi. Naruszenia stwierdzone w aptece w E. polegające na prowadzeniu obrotu z hurtownią farmaceutyczną nasuwają poważne wątpliwości co do kompetencji personelu fachowego, w szczególności jeśli chodzi o osobę kierownika apteki. W ocenie Prezydium NRA przedsiębiorca powinien przez cały okres wykonywania działalności objętej zezwoleniem posiadać rękojmię, tym samym zasadne jest w oparciu o przedstawione ustalenia inspekcji, wyrażenie pozytywnej opinii w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 37 ap ust. 1 pkt 2 Prawa farmaceutycznego jako, że przedsiębiorca A. sp. z o.o. przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu.

Na powyższą uchwałę skargę do WSA w Warszawie wniosła spółka A.

Sąd I instancji uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa), wskazał, że skarżąca zarzuciła m. in. naruszenie zasady czynnego udziału stron na etapie postępowania uzgodnieniowego, wynikającej z art. 10 kpa. Analiza akt wskazuje jednak zdaniem Sądu I instancji, że skarżąca nie była pominięta w postępowaniu uzgodnieniowym, choć nie została formalnie poinformowana o jego wszczęciu. Spółce doręczono bowiem odpis uchwały organu (uzgodnieniowego) I instancji z dnia [...] stycznia 2014 r. a pismem z dnia 10 lutego 2014 r. skarżąca wniosła zażalenie na tę uchwałę do Naczelnej Rady Aptekarskiej, w którym nie kwestionowała, że toczy się postępowanie główne (w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki). WSA stanął na stanowisku, że w postępowaniu w trybie art. 106 kpa przepis art. 10 § 1 tej ustawy ma zastosowanie, jednakże w tej sprawie zarzut skargi, co do naruszenia art. 10 § 1 kpa (w związku z art. 106 § 2 i art. 9 kpa) choć uzasadniony, nie miał istotnego wpływu na wynik sprawy.

Dalej, Sąd wskazał, że opinia - podobnie jak późniejsza decyzja organu właściwego - opiera się o zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym materiał uzyskany także od podmiotu, wobec którego toczy się postępowanie główne. Sąd zauważył, że w zażaleniu skarżąca nie podnosiła żadnych zarzutów, z których wynikałoby, iż kwestionuje fakt opisany przez organ uzgadniający (podany na podstawie informacji uzyskanych od organu głównego) a mianowicie, że spółka, prowadząc aptekę ogólnodostępną, prowadziła sprzedaż produktów leczniczych w hurtowych ilościach na rzecz hurtowni farmaceutycznej M. sp. z o.o., a właśnie o ten fakt została oparta opinia. Zdaniem Sądu, powyższe pozwoliło organowi na dokonanie oceny wyrażonej w opinii przy użyciu podstawowego kryterium, że skarżąca nie daje rękojmi należytego wykonywania działalności, którą prowadzi.

Apteka nie może sprzedawać produktów farmaceutycznych innym podmiotom poza pacjentem - stosownie do art. 87 Prawa farmaceutycznego - zaś obrót hurtowy prowadzić może wyłącznie hurtownia, co wynika z art. 72 ust. 1 Prawa farmaceutycznego, a na jej prowadzenie niezbędne jest posiadanie zezwolenia (art. 74 ust. 1). Zgodnie z art. 37ap ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, organ zezwalający cofa zezwolenie w przypadku, gdy przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Przedstawione przez WIF fakty dotyczące dokonywania przez skarżącą sprzedaży produktów leczniczych do hurtowni M. Sp. z o.o. wskazywały, zdaniem WSA, na naruszenie przez skarżącą Prawa farmaceutycznego w zakresie obrotu produktami leczniczymi. Sąd podkreślił, że organ I instancji wnosił o udostępnienie mu przez WIF w O. dokumentów na podstawie których ustalono obrót hurtowy, w szczególności faktur VAT, jednak otrzymał odpowiedź odmowną, z uwagi na tajemnicę skarbową. Skarżąca w toku postępowania nie wskazała żadnych okoliczności, na podstawie których organ mógłby powziąć jakąkolwiek wątpliwość, co do tego, że ustalenia dokonane przez WIF są niewłaściwe. Tak więc nie było podstaw do kwestionowania ustaleń organu inspekcji farmaceutycznej.

Gdy zaś chodzi o zarzut naruszenia art. 124 § 1 i 2 w zw. z art. 9 kpa w zw. z art. 29 pkt 7 ustawy o izbach aptekarskich WSA podkreślił, że brak wskazania podstawy prawnej w decyzji nie może być utożsamiany z brakiem podstawy prawnej do jej wydania. Uchybienie ORA w G. polegające na powołaniu art. 29 pkt 7 ustawy o izbach aptekarskich, zamiast art. 29 pkt 5 tej ustawy, jak również art. 106 § 1 zamiast art. 106 § 5 kpa nie stanowi o tym, że zaskarżona uchwała organu I instancji została wydana bez podstawy prawnej, bo podstawa taka rzeczywiście istniała, a jedynie jej przywołanie mogło być bardziej precyzyjne, co zostało naprawione przez Prezydium NRA, jako organ II instancji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka. Wyrokowi zarzuciła:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, przez niewłaściwe zastosowanie, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa. w zw. z art. 37 ap ust. 1 pkt 2 w zw. art. 101 pkt 4 Prawa farmaceutycznego oraz w zw. art. 7 ust. 2 pkt 7 i art. 29 pkt 5 ustawy o izbach aptekarskich, poprzez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi mimo występowania podstaw do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej uchwały, w sytuacji gdy skarżąca spełnia warunki określone przepisami prawa wymaganymi do wykonywania działalności gospodarczej obejmujące zezwolenie, w tym posiada rękojmię wykonywania działalności gospodarczej objętej zezwoleniem;

II. naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 oraz 141 § 4 ppsa poprzez oddalenie skargi pomimo spełniania przez przedsiębiorcę warunków wymaganych do wykonywania działalności gospodarczej, w tym posiadania rękojmi wykonywania działalności gospodarczej objętej zezwoleniem;

2 art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1, art. 81 kpa poprzez oddalenie skargi, pomimo wydania decyzji z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów postępowania, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,

3 art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 106 § 2 w zw. z art. 9 i art. 10 § 1 kpa poprzez oddalenie skargi pomimo wydania decyzji z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów postępowania, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy

Wobec powyższego spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że organ inspekcji farmaceutycznej nie podjął żadnych kroków celem ustalenia spełnienia przez spółkę warunków do wykonywania działalności polegającej na prowadzenia apteki ogólnodostępnej, a w szczególności posiadania rękojmi należytego prowadzenia apteki.

Mimo braku ustalenia wskazanych wyżej okoliczności, organy samorządu aptekarskiego pozytywnie zaopiniowały wniosek o cofnięcie zezwolenia przedsiębiorcy na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, przy czym strona stanęła na stanowisku, że nie przestała spełniać warunków niezbędnych do prowadzenia apteki ogólnodostępnej opisanych w Prawie farmaceutycznym. W ocenie skarżącej opisane w piśmie z dnia 6 grudnia 2013 r. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego zjawisko "odwróconego łańcucha dostaw" nie miało bowiem miejsca. Utrata rękojmi należytego prowadzenia apteki nie została udowodniona, a co najważniejsze nie ma nic wspólnego z "warunkami określonymi przepisami prawa wymaganymi do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu". Również WSA w Warszawie w uzasadnieniu skarżonego wyroku nie wymienił okoliczności przesądzających o utracie rękojmi, mimo powołania się na art. 101 pkt 4 w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa farmaceutycznego.

Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania skarżąca wskazała zaś, że Sąd wydając zaskarżony wyrok wypowiedział się jedynie co do braku zawiadomienia przedsiębiorcy przez Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w trybie art. 106 § 2 kpa o zwróceniu się do Okręgowej Rady Aptekarskiej, pomijając zarzut naruszenia przez organy art. 10 kpa dotyczący umożliwienia wypowiedzenia się i udziału w postępowaniu przed organami samorządu zawodowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawy, na których skargę kasacyjną oparto, nie znajdują bowiem usprawiedliwienia.

Przede wszystkim nietrafny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ppsa w związku z art. 106 § 2 kpa oraz w związku z art. 9 i 10 § 1 kpa.

Sąd I instancji nie miał bowiem podstaw by stwierdzić, że doszło do naruszenia wskazanych przepisów postępowania i to - jak stanowi art. 145 § 1 pkt.1c ppsa - w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z podanych niżej względów.

W myśl art. 106 § 2 kpa, organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. Obowiązek przewidziany tym przepisem spoczywa zatem na organie załatwiającym sprawę. Nie ulega tymczasem wątpliwości, że organ który wydał zaskarżone do Sądu I instancji postanowienie nie jest organem załatwiającym sprawę - w rozumieniu powołanego przepisu - lecz organem, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 106 § 2 kpa, postawiony Prezydium Naczelnej Rady Aptekarskiej i wydanemu przez ten organ orzeczeniu nie mógł być uznany za trafny.

Jak wynika ze sformułowania omawianego zarzutu, powyższe uchybienie strona wnosząca skargę kasacyjną wiąże z naruszeniem art. 10 § 1 kpa, to jest z naruszeniem jej prawa do udziału w postępowaniu pomocniczym - jakim jest postępowanie uzgodnieniowe przed organem współdziałającym - prowadzonym na podstawie art. 106 § 1 kpa ("Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ").

Również tak ujęty zarzut nie jest trafny. Zgodzić należy się z Sądem I instancji co do tego, że strona ma prawo do udziału także w postępowaniu pomocniczym. Podkreślenia wymaga jednak, że zgodnie z art. 10 § 1 kpa, organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z treści przepisu wynika zatem wprost, że zasada czynnego udziału - ale przejawiająca się w prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań - obowiązuje tylko w postępowaniu kończonym decyzją. Przepis art. 10 § 1 in fine kpa jednoznacznie i wprost odnosi się mianowicie do decyzji. Zajęcie stanowiska przez organ współdziałający następuje zaś w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 106 § 5 kpa) i do którego to postanowienia nie stosuje się wyjątku wynikającego z art. 122 kpa ("W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do ugody i postanowienia w sprawie jej zatwierdzenia lub odmowy zatwierdzenia stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące decyzji"). Zasadnie przyjmuje się zatem, że strony mogą realizować uprawnienie czynnego udziału, przewidziane art. 10 § 1 kpa w postępowaniu pomocniczym przed wydaniem merytorycznej decyzji w sprawie przez wniesienia zażalenia na postanowienie organu współdziałającego, przysługującego na mocy powołanego wyżej art. 106 § 5 kpa (por. B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; 10.wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck str. 402, teza 10).

Art. 9 kpa nakłada na organy administracji publicznej obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Biorąc jednak pod uwagę, że w rozpoznawanej sprawie stronę pouczono o prawie zażalenia na postanowienie organu współdziałającego, z prawa tego strona skorzystała, to tym samym - pomijając powyższe uwagi - fakt, że z uchybieniem wymogu z art. 106 § 2 kpa nie była powiadomiona o zwróceniu się przez organ załatwiający o zajęcie stanowiska przez organ współdziałający sam z siebie nie świadczy o uchybieniu proceduralnym mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kwestia istnienia podstaw do wydania pozytywnej opinii o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki została bowiem poddana kontroli i strona może dochodzić swych racji.

Przed odniesieniem się do zarzutów dotyczących merytorycznego kwestionowania wydanej opinii dla porządku trzeba wyjaśnić, że obowiązek zajęcia stanowiska przez Okręgową Radę Aptekarską przed wydaniem decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia wyprowadzono z treści art. 7 ust. 2 pkt 7 i art. 29 pkt 5 ustawy o izbach aptekarskich. Brak zaś regulacji, która stanowiłaby, że wyrażone w spornym przedmiocie stanowisko (opinia) jest wiążąca.

Poza sporem jest, że zgodnie z art. 101 pkt 4 Prawa farmaceutycznego warunkiem udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej jest m.in. by wnioskodawca dawał rękojmię należytego prowadzenia apteki.

W myśl zaś art. 37ap ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, organ zezwalający cofa zezwolenie, w przypadku gdy przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Zatem zaistnienie powyższych okoliczności uzasadnia wydanie opinii zezwalającej na cofnięcie zezwolenia.

Rozważenia wymaga natomiast czy w rozpoznawanej sprawie ustalenia tych okoliczności dokonano z naruszeniem art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i 81 kpa.

Ocena tej kwestii wymaga na wstępie uwagi, że stosownie do art. 106 § 4 kpa, organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające.

Już powyższa regulacja wskazuje, że obowiązki organu współdziałającego w zakresie postępowania wyjaśniającego i obowiązki organu prowadzącego postępowanie administracyjne, zmierzając do wydania merytorycznej decyzji, kończącej to postępowanie nie są tożsame. To na organie prowadzącym postępowanie główne spoczywa obowiązek poczynienia ustaleń faktycznych w zakresie niezbędnym do zastosowania określonego przepisu materialnoprawnego i tym samym merytorycznego załatwienia sprawy.

Niewątpliwie organ współdziałający - choć nie wydaje decyzji rozstrzygającej istotę sprawy - winien zbadać sprawę pod określonym kątem. Nie znaczy to jednak, że zobligowany jest do ustalenia okoliczności uzasadniających merytoryczne rozstrzygnięcie w takim zakresie jak ma to uczynić organ załatwiający sprawę.

Skoro zatem badając sprawę pod kątem utraty przez skarżącą spółkę rękojmi należytego prowadzenia apteki organ współdziałający oparł się na materiałach i ustaleniach udostępnionych przez WIF - nie znajdując podstaw do kwestionowania tych materiałów to znaczy, że postępowaniu wyjaśniającemu prowadzonemu przez organ współdziałający nie można postawić zarzutu uchybień proceduralnych.

Trudno zakładać by organ współdziałający - opinia którego w świetle art. 106 § 1 kpa jest konieczna ale nie jest wiążąca - zobligowany był czynić ustalenia stanu faktycznego sprawy załatwianej w drodze decyzji w takim samym zakresie jak organ załatwiający sprawę, w której dochodzi do opiniowania. Nie do zaakceptowania jest pogląd, że dwa odrębne organy w dwóch różnych postępowania (głównym i pomocniczym) mają obowiązek niezależnie od siebie ustalać stan faktyczny sprawy. Ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie mogą być przedmiotem kontroli w razie ewentualnego zaskarżenia decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.

Oczywiste jest, że opinia jest elementem koniecznym stanu faktycznego w sprawie zakończonej decyzją w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej ale oczywiste jest i to, że jeśli w tym postępowaniu nie zostanie prawidłowo ustalone, że spełnione zostaną przesłanki cofnięcia zezwolenia, cofnięcie nie będzie uzasadnione a fakt wydania pozytywnej opinii - kontrolowanej w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie zmieni tego faktu. Opinia pozytywnie opiniująca cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej - nie przesądza istnienia materialnoprawnych przesłanek cofnięcia tego zezwolenia.

Na organie współdziałającym spoczywa obowiązek podjęcia wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego – jak stanowią art. 7 i 77 § 1 kpa. Załatwienie sprawy przez organ współdziałający sprowadza się jednak do wydania opinii. Z treści powołanych przepisów kpa nie można zaś wyprowadzać wniosków, że chodzi o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego do załatwienia sprawy w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.

Zarzutu naruszenia art. 75 § 1 kpa w istocie w skardze kasacyjnej nie został uzasadniony. W szczególności nie wskazano jakich to dowodów – które rzutowałyby na ustalenie odmiennego stanu faktycznego sprawy - nie dopuszczono.

W przedstawionym stanie rzeczy wynik ustaleń dokonanych z poszanowaniem art. 106 § 4 kpa świadczy o bezzasadności zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, wskazanych w pkt. I.1 petitum skargi kasacyjnej.

Chybiony jest też zarzut naruszenia art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 oraz 141 § 4 ppsa. Pierwszy z powołanych przepisów jest tzw. przepisem wynikowym, który może znaleźć zastosowanie gdy Sąd stwierdzi wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynika sprawy.

Nie pozostaje zatem w związku z tym przepisem art. 141 § 4 ppsa (określającym wymogi uzasadnienia wyroku) ani też art. 134 § 1 ppsa, stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zarzut naruszenia tych przepisów "poprzez oddalenie skargi pomimo spełniania przez przedsiębiorcę warunków wymaganych do wykonywania działalności gospodarczej, w tym posiadania rękojmi wykonywania działalności gospodarczej objętej zezwoleniem" jest niezrozumiały i tym samym nie może wywołać oczekiwanego przez stronę skutku.

Z tych wszystkich względów należy uznać, że podstawy skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w pkt. 1 sentencji wyroku.

Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego wydano na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).