Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2715/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 198
law: Ustawa z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego - tekst jedn.
article: art. 62 § 1 i 4
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, , po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Ministra Finansów (obecnie: Minister Rozwoju i Finansów) z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia na poczet zobowiązania z tytułu wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez Województwo M. (dalej: "Strona", "Skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Ministra Finansów z dnia (...) lipca 2016 r. o numerze (...) utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia (...) maja 2016 r. o numerze (...).

Organ orzekał w następującym stanie faktycznym:

Postanowieniem z dnia (...) maja 2016 r. Minister Finansów, działając na podstawie art. 55 § 2, art. 62 § 1, § 1a i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.; zwanej dalej: "O.p."), rozliczył kwotę w wysokości 165.847.504,25 zł wpłaconą przez Województwo M. w dniu 20 kwietnia 2016 r. na poczet zobowiązania z tytułu wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw na 2014 r., w ten sposób, że zaliczył:

1) na poczet kosztów upomnienia kwotę w wysokości 34,80 zł, na którą złożyły się kwoty: 11,60 zł za miesiąc lipiec 2014 r., 11,60 zł za miesiąc listopad 2014 r. oraz 11,60 zł za miesiąc grudzień 2014 r.;

2) na poczet należności głównej kwotę w wysokości 148.017.548,46 zł, na którą złożyły się kwoty: 40.262.930,09 zł za miesiąc lipiec 2014 r., 53.877.324,58 zł za miesiąc listopad 2014 r. oraz 53.877.293,79 zł za miesiąc grudzień 2014 r.;

3) na poczet odsetek za zwłokę kwotę w wysokości 17.829.920,99 zł, na którą złożyły się kwoty: 5.879.490,88 zł za miesiąc lipiec 2014 r., 6.140.538,91 zł za miesiąc listopad 2014 r. oraz 5.809.891,20 zł za miesiąc grudzień 2014 r.

W uzasadnieniu postanowienia Minister Finansów wyjaśnił, że Województwo M. zobowiązane było – zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 198 ze zm.; zwanej dalej: "ustawą o dochodach") w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2014 r. – do dokonywania wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw. Wpłaty miały być dokonywane na rachunek budżetu państwa w 12 równych ratach, w terminie do 15 dnia każdego miesiąca, zaś od kwot niewpłaconych w tym terminie naliczane były odsetki ustalone jak dla zaległości podatkowych (art. 35 ust. 1 ustawy o dochodach).

Następnie organ wskazał, iż Województwo M. nie dokonało wpłaty do budżetu państwa w pełnej wysokości za miesiące: lipiec, październik, listopad i grudzień 2014 r., w związku z czym Minister Finansów wydał decyzje określające wysokość zobowiązania z tytułu wpłat za te miesiące oraz wystawił trzy upomnienia w dniach 20 lutego i 16 marca 2015 r. Z uwagi na brak wpłaty za miesiące: lipiec, listopad i grudzień 2014 r. organ wystawił tytuły wykonawcze, które przekazał organowi egzekucyjnemu.

W dniu 20 kwietnia 2016 r. Województwo M. dokonało wpłaty kwoty 165.847.504,25 zł wskazując w tytule przelewu, iż wpłata dotyczy miesięcy: lipca, listopada i grudnia 2014 r.

Wobec powyższego, organ dokonał zaliczenia wpłaconej kwoty zgodnie z dyspozycją Województwa M., pokrywając w całości zaległości z tytułu wpłat za miesiące: lipiec i listopad 2014 r. wraz z odsetkami.

Minister Finansów zauważył, iż kwota pozostała z rozliczenia (z uwzględnieniem należnych kosztów upomnienia) nie pokryła w pełni zobowiązania za miesiąc grudzień 2014 r. i została zaliczona w wysokości 53.877.293,79 zł na poczet zaległości z tytułu wpłat z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw (należność główna) oraz w wysokości 5.809.891,20 zł na poczet odsetek za zwłokę.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) lipca 2016 r. o numerze wskazanym wyżej, wydanym na skutek wniosku Województwa M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia (...) maja 2016 r. W uzasadnieniu organ w całości podtrzymał ustalenia zaprezentowane uprzednio w zaskarżonym postanowieniu. W szczególności wskazał przepisy prawne jakie legły u podstaw swojego rozstrzygnięcia, jak również przedstawił sposób rozliczenia kwoty wpłaconej przez Województwo M. w dniu 20 kwietnia 2016 r. (165.847.504,25 zł) na poczet należności głównej za poszczególne miesiące, a także na poczet odsetek za zwłokę i kosztów wystawionych upomnień.

Minister Finansów za nieuzasadnione uznał zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ zauważył, iż postanowienie wydane na podstawie art. 62 § 1 i § 4 O.p. nie kreuje zobowiązań lecz stanowi akt formalny, informujący o sposobie zaliczenia wpłaty. Wskazał również, iż rozliczenie dokonanej wpłaty nie można – wbrew twierdzeniom Strony – uznać za przedwczesne, bowiem może być ono dokonane niezależnie od postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania, prowadzonego na podstawie art. 35 ust. 2 ustawy o dochodach, w związku z niedokonaniem wpłaty w terminie.

Województwo M. wystąpiło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na postanowienie Ministra Finansów z dnia (...) lipca 2016 r. wnosząc o stwierdzenie jego nieważności oraz poprzedzającego je postanowienia organu z powodu braku właściwości rzeczowej do jego wydania, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia I instancji w całości.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów:

1) art. 6, art. 19 i art. 20 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; zwanej dalej: "K.p.a.") w związku z art. 13 § 2 O.p. oraz art. 4 ust. 2 i 3 i art. 8 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 543 ze zm.);

2) art. 7, art. 8 i art. 107 § 1 K.p.a.;

3) art. 55 § 2 i art. 62 § 1 i 4 O.p. w związku z art. 31 oraz art. 25 w związku z art. 35 ust. 3 ustawy o dochodach oraz w związku z art. 167 ust. 1 i 2 oraz art. 166 ust. 1 Konstytucji RP.

Rozwijając zarzuty skargi podniesiono, iż Minister Finansów nie był organem właściwym do wydania postanowienia z dnia (...) maja 2016 r., bowiem powołane w nim przepisy art. 55 § 2 i art. 62 § 1 i 4 O.p. nie mogą być uznane za przepisy określające właściwość rzeczową tego organu. W konsekwencji organ nie był również właściwy by utrzymać w mocy swoje rozstrzygnięcie w oparciu o przepisy art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 K.p.a. Brak właściwości organu do wydania danego rozstrzygnięcia jest natomiast przesłanką uzasadniającą stwierdzenie jego nieważności (art. 156 § 1 pkt 1 i art. 126 K.p.a.).

Autor skargi wskazał również na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2014 r. o sygn. K 13/11, mocą którego uznano, że art. 31 oraz art. 25 ustawy o dochodach w zakresie, w jakim nie gwarantują województwom zachowania istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych, są niezgodne z art. 167 ust. 1 i 2 w związku z art. 166 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Strony skarżącej powoduje to, iż jako podstawę prawną do przyjęcia zaskarżonych rozstrzygnięć przyjęto przepisy uznane za sprzeczne z Konstytucją RP, co samo w sobie powinno spowodować uznanie tych rozstrzygnięć za niezgodne z zasadą legalizmu.

W ocenie Skarżącej istotne w sprawie jest również to, że sprawy wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną województw na 2014 r. za miesiące lipiec, listopad i grudzień 2014 r. nie są jeszcze ostatecznie określone, gdyż decyzje w tych sprawach zostały zaskarżone do sądu administracyjnego i postępowania sądowe w tych sprawach nadal się toczą. Ponadto postanowieniem z dnia (...) maja 2015 r. w sprawie V SA/Wa 993/15 (wpłata za lipiec 2014 r.), postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2015 r. w sprawie V SA/Wa 1753/15 (wpłata z listopad 2014 r.) i postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2015 r. w sprawie V SA/Wa 1817/15 (wpłata za grudzień 2015 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonalność decyzji Ministra Finansów określających wysokość zobowiązań Województwa M. w przedmiocie wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw na 2014 r. za miesiące lipiec, listopad i grudzień 2014 r. W sytuacji nieustalenia w sposób ostateczny kwoty należności za miesiące lipiec, listopad i grudzień 2014 r. brak jest podstawy do orzekania o podziale kwot w płaconych przez Województwo M. z tego tytułu w dniu 20 kwietnia 2016 r.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie. Dodatkowo wskazał, iż kwestia niekonstytucyjności przepisu art. 31 ustawy o dochodach nie ma znaczenia w sprawie, bowiem przepis ten nie stanowił podstawy prawnej postanowień objętych skargą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego.

Realizując powyższe uprawnienia Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem podniesione w niej zarzuty są niezasadne.

W pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutu najdalej idącego, to jest zarzutu nieważności zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego z uwagi na bark właściwości rzeczowej Ministra Finansów do ich wydania.

Zgodnie z przepisem art. 35 ust. 2 i ust. 3 ustawy o dochodach, jeżeli jednostka samorządu terytorialnego, mimo ciążącego na niej obowiązku, nie dokonała w terminie – w całości lub w części – wpłat określonych w art. 29, art. 30 i art. 70a, minister właściwy do spraw finansów publicznych wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu wpłat wraz z odsetkami ustalonymi jak dla zaległości podatkowych (ust. 2), a do wpłat określonych w art. 29, art. 30 i art. 70a stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z zastrzeżeniem ust. 4 (ust. 3).

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 stycznia 2017 r. o sygn. akt II GSK 3749/16, zgodnie z którym, analiza regulacji art. 35 ust. 2 i ust. 3 ustawy o dochodach, w zakresie odnoszącym się do treści normatywnej ust. 2 art. 35 przywołanej ustawy prowadzi do wniosku, iż przepis ten jest przepisem o charakterze kompetencyjnym. Wynika z niego, że opisana hipotezą dekodowanej z niego normy sytuacja – mianowicie brak realizacji wynikającego z mocy prawa obowiązku dokonania w terminie przez jednostkę samorządu terytorialnego wpłaty o której mowa w art. 31 ustawy, w wysokości i w terminach określonych w ust. 1 art. 35 – aktualizuje obowiązek wskazanego w tym przepisie organu – ministra właściwego do spraw finansów publicznych – do realizacji kompetencji o treści i formie wskazanej w tym przepisie – wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania tytułu wpłat wraz z odsetkami ustalonymi jak dla zaległości podatkowych. Skoro tak, to za oczywiste uznać należy również – gdy odwołać się do argumentu z całości treści wypowiedzi normatywnej zawartej w art. 35, w tym zwłaszcza jego ust. 1 w związku z art. 31 ust. 1 i ust. 2, a w tym kontekście do argumentu z systematyki wewnętrznej tego przepisu – że unormowanie zawarte w jego ust. 3 stanowi dopełnienie treści normatywnej zawartej w ust. 2, w zakresie w jakim ust. 2 odnosi się do zasadniczej kompetencji wskazanego w nim organu do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu wpłat wraz z odsetkami ustalonymi jak dla zaległości podatkowych. Skoro minister właściwy do spraw finansów publicznych wyposażony został w uprawnienie do podejmowania wymienionej decyzji, której obowiązek wydania aktualizuje się w sytuacji opisanej w ust. 2 art. 35 ustawy o dochodach, to nie sposób zasadnie twierdzić, aby w wykonywaniu tej zasadniczej kompetencji pozbawiony był jednocześnie – realizowanego na etapie poprzedzającym wydanie wymienionej decyzji – uprawnienia (kompetencji) do proporcjonalnego zaliczenia (w drodze postanowienia) na poczet kwoty głównej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota główna do kwoty odsetek za zwłokę, dokonanej przez zobowiązanego wpłaty, której wysokość nie pokrywa całości zobowiązania. Byłoby to nieracjonalne i z całą pewnością dysfunkcjonalne. Stąd też, racjonalnie działający ustawodawca odsyłając w analizowanym zakresie do odpowiedniego stosowania przepisów działu III ustawy Ordynacja podatkowa, w ten właśnie sposób, to jest w odniesieniu do wpłat, o których mowa w art. 29 - 31 ustawy o dochodach w sytuacji, gdy nie pokrywają one całości zobowiązania stworzył organowi właściwemu do wydawania decyzji, o których mowa w ust. 2 art. 35 przywołanej ustawy, podstawy kompetencyjne do wydawania postanowień w przedmiocie rozliczenia wpłacanej kwoty raty na należność główną oraz odsetki za zwłokę. W konsekwencji, za w pełni uzasadnione uznać należy stanowisko, że minister właściwy do spraw finansów publicznych jest organem właściwym do podejmowania omawianych orzeczeń, zwłaszcza gdy w tej mierze odwołać się i do tego argumentu, że ich wydanie – w warunkach określonych w przywołanych powyżej przepisach – stanowi również (może stanowić) konieczny warunek wydania prawidłowej decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu wpłat wraz z odsetkami ustalonymi jak dla zaległości podatkowych (por. także wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2017 r. o sygn. akt II GSK 571/17; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec tego Sąd nie mógł uwzględnić wniosku Strony skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jak również zarzutów podniesionych w jego uzasadnieniu, to jest zarzutów naruszenia art. 6, art. 19 i art. 20 K.p.a. w związku z art. 13 § 2 O.p. oraz art. 4 ust. 2 i 3 i art. 8 ustawy o działach administracji rządowej.

Przechodząc do kolejnych zarzutów skargi należy wskazać, że kluczową kwestią przy rozpoznaniu sprawy jest odniesienie się do relacji w jakiej pozostaje zaskarżone postanowienie dotyczące rozliczenia spornej kwoty wpłaconej przez Województwo M. na poczet należności głównej oraz odsetek do decyzji określającej te należności.

Z przywołanych wyżej regulacji prawnych, to jest art. 35 ust. 2 i 3 ustawy o dochodach, jednoznacznie wynika (co przesądził także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 4 września 2015 r. o sygn. akt II GSK 62/15), że spoczywający na Województwie M. obowiązek dokonania przedmiotowych wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw, powstaje z mocy prawa, a uchybienie ustawowemu terminowi w jakim wpłaty te powinny być dokonane, skutkuje naliczeniem odsetek tak jak dla zaległości podatkowej. Ponieważ zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o dochodach do przedmiotowych wpłat stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej, rozliczenie wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw, wpłaconej z uchybieniem ustawowego terminu, na poczet należności głównej oraz odsetek, odbywa się zgodnie z treścią art. 55 § 2 O.p., czyli proporcjonalnie na poczet kwoty należności głównej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim w dniu wpłaty pozostaje kwota należności głównej do kwoty odsetek za zwłokę.

Z art. 35 ust. 2 ustawy o dochodach wynika przy tym, że w sytuacji, w której jednostka samorządu terytorialnego, mimo ciążącego na niej obowiązku nie dokona w terminie w całości lub w części wpłat minister właściwy do spraw finansów publicznych wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu wpłat wraz z odsetkami ustalonymi jak dla zaległości podatkowej. Nie oznacza to jednak, że dopiero po wydaniu ostatecznej decyzji, i to takiej od której skarga sądowoadministracyjna została prawomocnie oddalona, możliwe jest dokonanie odpowiedniego rozliczenia wpłaconej kwoty. Wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu wpłat wraz z odsetkami ustalonymi jak dla zaległości podatkowej może mieć wpływ na dokonane rozliczenie wpłaconej kwoty, jeżeli w decyzji tej została określona kwota zobowiązania wraz z odsetkami w innej wysokości niż w dokonanym rozliczeniu.

Z kolei zgodnie z art. 62 § 1 O.p., jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Przepis ten nie dotyczy kwestii zaliczenia dokonanej wpłaty na poczet zaległości oraz na poczet odsetek za zwłokę. Reguluje jedynie sposób, w jaki należy zarachować wpłatę w przypadku, gdy na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów. Występujące w powyższym artykule sformułowanie "najwcześniejszym terminie płatności" wskazuje na pierwszeństwo przy zaliczaniu wpłat na poczet podatku w celu zamykania kolejnych okresów rozliczeniowych odnoszących się do zobowiązań z różnych tytułów.

Jak słusznie wskazał Minister poprzez "najwcześniejszy termin płatności" należy rozumieć termin płatności podatku, który powstał wcześniej przed innymi zobowiązaniami. Przepis art. 62 § 1 O.p. wprowadza również wyłączenie zastosowania powyższej reguły poprzez możliwość podjęcia przez podatnika decyzji o przeznaczeniu wpłaty, jeśli ciążą na nim zobowiązania z różnych tytułów. Jeżeli podatnik wskaże na poczet jakiego podatku dokonał wpłaty, wpłata taka podlega rozliczeniu zgodnie z jego dyspozycją. Jednakże należy zaznaczyć, iż zasada ta nie może naruszać dyspozycji art. 55 § 2 O.p.

Województwo M. dokonując wpłaty w dniu 20 kwietnia 2016 r. wyraźnie zaznaczyło w tytule przelewu: "WPLATA DO BUDZ. PANSTWA Z PRZEZ. NA CZESC. REG. SUBW. OG. DLA WOJEW. – ZALEGLOSC Z TYT. NIEZAP. RAT NALEZ. ZA VII, XI, XII2014 R. R. 75814. 8550".

W ocenie Sądu prawidłowo zatem Minister Finansów dokonał zaliczenia wpłaconej kwoty zgodnie z dyspozycją Województwa M., pokrywając w całości zaległości z tytułu wpłat za miesiące: lipiec i listopad 2014 r. wraz z odsetkami.

Prawidłowo również, stosując się do art. 55 § 2 i art. 62 § 1 i 4 O.p., organ zaliczył pozostałą kwotę w wysokości 53.877.293,79 zł na poczet zaległości z tytułu wpłat z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw (należność główna) oraz w wysokości 5.809.891,20 zł na poczet odsetek za zwłokę za miesiąc grudzień 2014 r.

Wydane na podstawie art. 62 § 4 O.p. postanowienie w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zobowiązania jest przy tym tylko aktem technicznym, informującym jedynie o sposobie rozliczenia na podstawie art. 55 § 2 O.p. dokonanej wpłaty. Wobec powyższego, nie można zgodzić się ze stwierdzeniem Strony, iż Minister Finansów naruszył przepisy art. 55 § 2 oraz art. 62 § 1 O.p.

Bezpodstawny jest zarzut naruszenia przez Ministra Finansów zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 K.p.a. oraz zasady pogłębiania zaufania do organu administracyjnego wyrażonej w art. 8 K.p.a. Zasada prawdy obiektywnej określona w art. 7 K.p.a. wskazuje, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Minister Finansów, jako organ administracji publicznej stojący na straży praworządności, prawidłowo uznał się za organ właściwy rzeczowo do rozpatrzenia wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponownie rozpatrzył sprawę badając jej stan faktyczny, odnosząc się do zarzutów określonych przez stronę, podając przepisy prawa materialnego, na podstawie którymi utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 8 K.p.a., który stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Z art. 8 K.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego, a tym samym sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Samo to, że rozstrzygnięcie nie uwzględnia oczekiwania strony, nie jest to równoznaczne ze złamaniem omawianej zasady. Minister Finansów wydając zaskarżone postanowienie działał zgodnie z przepisami prawa materialnego i procesowego i tym samym nie naruszył zasady określonej w art. 8 K.p.a.

Sąd nie podziela także stanowiska, iż podstawa prawna zaskarżonego postanowienia zawiera przepisy sprzeczne z Konstytucją RP. Rację należy przyznać organowi, iż wskazany w uzasadnieniu skargi przepis art. 31 ustawy o dochodach nie stanowił podstawy wydania zaskarżonego postanowienia, jak również postanowienia je poprzedzającego. Natomiast te przepisy, które zostały powołane przez organ w podstawach prawnych obu postanowień nie sposób uznać za niekonstytucyjne.

W ocenie Sądu nie ma również znaczenia dla kontrolowanego postępowania okoliczność, iż Województwo M. zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzje określające wysokości zobowiązania Województwa M. z tytułu wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za miesiące: lipiec 2014 r. (V SA/Wa 993/15), listopad 2014 r. (V SA/Wa 1753/15) oraz grudzień 2014 r. (V SA/Wa 1817/15). Przypomnieć jeszcze raz należy, że postanowienie w sprawie zaliczenia wpłat na poczet zaległości ma jedynie charakter techniczny, czy innymi słowy rzecz ujmując, informujący wpłacającego o sposobie rozliczenia na podstawie art. 55 § 2 O.p. dokonanej wpłaty. W konsekwencji postanowienie to nie stanowi ani podstawy zobowiązania Województwa M. do dokonania wpłaty (które jak już wyżej wskazano powstaje z mocy samego prawa) ani też nie określa wysokości takiego zobowiązania. Wobec tego kontrola legalności decyzji ustalających wysokość zobowiązania dokonywana w odrębnym postępowaniu sądowym, pozostaje bez wpływu dla niniejszego postępowania. Warto przy tym przywołać pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 września 2015 r. o sygn. akt II GSK 2969/14, zgodnie z którym, niepoprawne jest stanowisko, że dopiero "ostateczne" ustalenie kwot decyzją uprawnia do "orzekania o podziale kwot wpłaconych z ww. tytułu na należność główną i odsetki".

Niezależnie od powyższego podnieść należy, iż Sądowi z urzędu wiadomym jest, że skargi Województwa M. w sprawach o sygn. akt V SA/Wa 993/15, V SA/Wa 1753/15 oraz V SA/Wa 1817/15 zostały oddalone mocą wyroków zapadłych w dniu 3 marca 2016 r. Oznacza to zatem, że decyzje Ministra Finansów określające wysokość zobowiązania Województwa M. z tytułu wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za miesiące lipiec, listopad oraz grudzień 2014 r. wraz z odsetkami – są w obrocie prawnym. W tym stanie rzeczy Sąd zobowiązany był do zbadania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia (por. wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2016 r. o sygn. akt II GSK 499/15).

Wobec niestwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest niezasadna i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.